Voedselveiligheid; Brief minister met reactie op moties compenserende werkgelegenheidsmaatregelen in regio Parkstad Limburg
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST134832
 2009-2010
 
 26 991
 Voedselveiligheid
 
 
 
 
 Nr. 
 272
 BRIEF VAN DE MINISTER VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIES
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 16 september 2009
 
 In het Algemeen Overleg van de minister van LNV met de Tweede Kamer op
2 juli 2009 (Kamerstuk 26 991, nr. 271), over onder meer de
voorgenomen sluiting van het hoofdkantoor van de Algemene Inspectiedienst
van het ministerie van LNV in Kerkrade, is een tweetal moties aangenomen waarin
de regering wordt verzocht om in verband met deze sluiting compenserende werkgelegenheidsmaatregelen
te treffen in de regio Parkstad Limburg.
 
 In de motie van het lid Graus (TK 26 991, nr. 265) wordt de
regering verzocht «geen werkgelegenheid uit deze regio te halen, en
indien dit onverhoopt toch gaat gebeuren, vooraf compenserende maatregelen
te treffen door het scheppen van een minimaal gelijkwaardig aantal arbeidsplaatsen
en/of gelijkwaardige, vervangende functies in Parkstad Limburg».
 In de motie van de leden Atsma en Waalkens (TK 26 991, nr. 270)
wordt de regering verzocht dat «bij toekomstige reorganisaties en ontwikkelingen
bij rijksdiensten, nadrukkelijk gewerkt moet worden aan het creëren van
hoogwaardige werkgelegenheid in de regio Parkstad». Tevens wordt verzocht «de
compensatie parallel te laten lopen aan het vertrek van hoogwaardige werkgelegenheid
in de tijd en de Kamer hierover binnen een jaar te informeren».
 
 Omdat in deze moties nadrukkelijk de regering wordt aangesproken en het
hierbij mede gaat om de gevolgen van reorganisaties van onderdelen van de
rijksdienst in het algemeen, alsmede om aspecten van algemeen kabinetsbeleid,
acht ik het – in overleg met mijn collega van LNV – op mijn weg
liggen u namens het kabinet een reactie op beide moties te doen toekomen.
Dit mede ten behoeve van het Algemeen Overleg Vernieuwing Rijksdienst dat
ik op 23 september a.s. voer met de vaste commissie voor Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties.
 
 Van de gelegenheid maak ik gebruik om tevens, conform uw verzoek bij brief
van de griffier van de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
van 16 juni 2009 (nr. 2009Z09628/2009D30062), te reageren op de brief
van het Samenwerkingsverband Noord-Nederland van 20 mei 2009 aan deze
commissie.
 Reactie op moties van de leden Graus en Atsma/Waalkens
 In beide moties wordt de regering gevraagd om aanvullende (hoogwaardige)
werkgelegenheid te creëren in verband met de sluiting van het hoofdkantoor
van de Algemene Inspectiedienst (AID) van het ministerie van LNV in Kerkrade
in het kader van de totstandkoming van de nieuwe Voedsel en Waren Autoriteit
(VWA). Met deze sluiting zijn circa 80 functies gemoeid (waarvan er 20 worden
ingevuld door tijdelijke krachten) die gecentraliseerd worden in het beoogde
hoofdkantoor van de VWA in Utrecht. In reactie op deze moties heb ik de volgende
opmerkingen.
 
 Om te beginnen merk ik op dat het kabinet zich uiteraard het belang van
werkgelegenheid bij organisaties van het rijk, zowel voor provincies als individuen,
ten volle bewust is. De werkgelegenheidseffecten van reorganisaties binnen
de rijksdienst houden dan ook zeker mijn aandacht en worden door mij ook in
kaart gebracht. Dit geldt echter niet alleen voor de provincie Limburg, maar
voor alle delen van het land.
 Voor wat betreft de situatie in de provincie Limburg verwijs ik naar mijn
brief van 24 april 2009 (TK, 31 490, nr. 21), waaruit blijkt
dat de reorganisaties binnen de rijksdienst ter invulling van de personele
taakstelling Rijk voor deze provincie niet tot een meer dan evenredig verlies
aan werkgelegenheid leiden in vergelijking met andere provincies. Het effect
van de sluiting van de AID in Kerkrade was reeds meegenomen in de in deze
brief gepresenteerde cijfers.
 
 In aanvulling hierop maak ik nog twee kanttekeningen bij de moties.
 
 Ten eerste merk ik op dat bij de organisatie en inrichting van de bedrijfsonderdelen
van de rijksdienst, inclusief de keuze voor een vestigingsplaats, naar de
mening van het kabinet het belang van een doelmatig productieproces en een
optimale dienstverlening aan de burger voorop dienen te staan. Dit is ook
een van de leidende principes in het Programma Vernieuwing Rijksdienst, dat
eveneens door uw Kamer wordt gesteund. Het creëren van werkgelegenheid
in zwakke regio’s is op zichzelf dan ook niet het voornaamste criterium
voor de keuze van de vestigingsplaats van organisaties van de rijksdienst.
In het onderhavige geval heeft de minister van LNV uw Kamer in haar brieven
van 4 februari en 23 juni 2009 (TK, 26 991, nrs. 244 en
262) uitgebreid geïnformeerd over haar bedrijfsmatige overwegingen bij
de keuze voor de huisvestingslocaties van de onderdelen van de nieuwe VWA,
waar de AID in op gaat.
 
 Ten tweede merk ik op dat het kabinet, waar het gaat om het stimuleren
van economische bedrijvigheid en werkgelegenheid, niet meer doet aan (vormen
van) achterstandenbeleid. Het kabinet richt zich op versterking van economisch
sterke en onderscheidende sectoren in regio’s (het zogeheten «Pieken
in de Delta»-beleid). Dit geldt ook voor de regio’s Zuidoost-Nederland
en Noord-Nederland. Tevens voert het kabinet – daarin gesteund door
uw Kamer – een generiek arbeidsmarktbeleid, met bijzondere aandacht
voor arbeidsparticipatie, inzetbaarheid en ondernemerschap. Een regionaal
werkgelegenheidsbeleid wordt niet gevoerd. Het vestigen van organisaties van
de rijksdienst in bepaalde regio’s, louter om redenen van het creëren
van werkgelegenheid, past niet goed binnen dit algemene kabinetsbeleid.
 
 Vanwege de specifieke situatie in de provincie Limburg, alsmede in het
licht van bovengenoemde kanttekeningen, zal het kabinet terughoudend zijn met het treffen van compenserende werkgelegenheidsmaatregelen
in de regio Parkstad Limburg.
 Hiermee wil overigens niet gezegd zijn dat ik mij vanuit mijn rol als
werkgever van de rijksambtenaren niet tot het uiterste zal inspannen om het
bij reorganisaties in de rijksdienst betrokken personeel naar ander werk te
leiden. In deze zin beschouw ik de moties met betrekking tot de situatie in
de regio Parkstad Limburg als een extra stimulans daarvoor. 
 Reactie op brief van het Samenwerkingsverband Noord-Nederland
 Bij brief van 20 mei 2009 aan de vaste commissie voor Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties heeft het Samenwerkingsverband Noord-Nederland
een reactie gegeven op mijn brief van 24 april aan uw Kamer (TK, 31 490,
nr. 21), waarin ik een overzicht gaf van de effecten van de invulling
van de taakstelling op de regionale werkgelegenheid. Zoals gevraagd geef ik
hierbij mijn reactie op de brief van het Samenwerkingsverband Noord-Nederland.
 
 Ten eerste wijs ik op een misvatting die uit de brief van het Samenwerkingsverband
spreekt als zou ik een aantal «voorstellen» doen die zeer negatief
uitpakken voor Noord-Nederland. Ik wijs erop dat ik slechts heb getracht de
werkgelegenheidseffecten in beeld te brengen van de reorganisaties die door
de verschillende ministeries worden uitgevoerd of voorbereid ter invulling
van de voor het Rijk afgesproken taakstelling.
 Ten tweede heb ik daarbij inderdaad geconstateerd dat het effect voor
de provincie Groningen in relatieve zin wat ongunstiger uitpakt dan gemiddeld.
Het is echter onjuist dat in dat beeld al het effect van de fusie tussen de
Centrale Financiën Instelling (CFI) en de IB-groep was verdisconteerd,
zoals het Samenwerkingsverband Noord-Nederland veronderstelt. In mijn brief
aan uw Kamer van 9 juli 2009 (TK, 31 490, nr. 26) met aanvullende
informatie over de regionale effecten van de reorganisaties binnen de rijksdienst
heb ik het effect van deze fusie (verschuiving 120 arbeidsplaatsen van Zoetermeer
naar Groningen) alsnog beschreven. De relatieve impact van deze reorganisaties
op de arbeidsmarkt in de provincie Groningen daalt daardoor tot 0,24%
(was 0,31%) en ligt daarmee nog steeds wel boven het ongewogen landelijk
gemiddelde per provincie van 0,17%, maar niet in extreme mate.
 Ten derde wijst het Samenwerkingsverband Noord-Nederland op de motie-Heijnen
c.s. (TK 31 490, nr. 17), waarin volgens het Samenwerkingsverband
staat dat «provincies met de hoogste werkloosheid dienen te worden ontzien
bij de reductie van het aantal arbeidsplaatsen». Ik merk voor de goede
orde op dat in deze motie het kabinet wordt verzocht de taakstelling «niet
onevenredig te doen neerslaan in de verschillende provincies in ons land en –
als het enigszins kan – de provincies Limburg, Groningen, Drenthe en
Zeeland te ontzien».
 
 Ten slotte wil ik nogmaals naar voren brengen dat ik mij ervan bewust
ben dat de verschillende reorganisaties ter invulling van de personele taakstelling,
alsmede de reorganisaties om bedrijfsmatige redenen, ook in provincies met
een hoger dan gemiddelde werkloosheid, helaas tot een verlies aan arbeidsplaatsen
kunnen leiden. Zoals hierboven al aangegeven staat het werkgelegenheidseffect
van de vestigingskeuze voor organisaties van het Rijk echter niet voorop bij
het maken van de afwegingen hierbij. Dit geldt ook voor het noorden van het
land.
 
 De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
 G. ter Horst