Arbeidsvoorzieningswet 1996; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19961997-24450, nr. 15

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

02-10-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24450 nr. 15

30-09-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamArtikel 7Artikel 8Artikel 10Artikel 17/18/23 en 31Artikel 22Artikelen 24, 27 in relatie tot artikel 26 tweede lidArtikel 29, tweede lidArtikel 30, vierde lid in relatie tot artikel 33Artikel 37, 38, derde lid, 39, tweede lid en 40Artikel 44 tot en met artikel 66Artikel 71/2aArtikel 74/78Artikel 91, tweede lidOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24450Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 24554Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 450*Vaststelling van een nieuwe Arbeidsvoorzieningswet (Arbeidsvoorzieningswet
1996)24 554*Invoering van de Arbeidsvoorzieningswet 1996 (Invoeringswet Arbeidsvoorzieningswet
1996)nr. 15VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID1Vastgesteld 30 september 1996Het voorbereidend onderzoek gaf de commissie aanleiding tot het formuleren
van de volgende opmerkingen en vragen.De leden van de VVD-fractie deelden mee met belangstelling
kennis te hebben genomen van het onderhavige wetsvoorstel. Zij zijn verheugd
dat er zo langzamerhand een meer samenhangend beleid ontstaat gericht op een
grotere participatie van thans niet aan het arbeidsproces deelnemende personen.
Ook zijn deze leden ingenomen met het grotere accent op resultaat en doelmatigheid.
Op verschillende terreinen is echter nog volstrekt onduidelijk hoe de uitwerking
gestalte gaat krijgen en of het beoogde beleid succesvol zal zijn. Het is
volgens deze leden niet onwaarschijnlijk dat binnen enkele jaren deze wet
en hiermee samenhangende bepalingen in andere wetten aangepast zullen moeten
worden.Zo lijkt het bijvoorbeeld deze leden niet gewenst een verschijnsel als
gedwongen winkelnering tot in lengte van jaren te handhaven.In dit verband hadden zij de volgende vragen.Arbeidsvoorziening heeft nu de tijd zich in de nieuwe constellatie te
bewijzen. Hoe lang denkt de regering het systeem van gedwongen winkelnering
in stand te laten? Op welke termijn krijgen de andere dan de 19 grotere gemeenten
budgetten om extra inkoop van diensten mogelijk te maken? Zal dan ook de gedwongen
winkelnering worden voorgeschreven?Acht de regering de doelstelling van Arbeidsvoorziening haalbaar, om in
1998 additioneel f 300 miljoen aanvullend op de rijksbijdrage te generen,
dit in het licht van de omstandigheid dat uit gedwongen winkelneringsbijdragen
slechts f 100 miljoen is te verwachten? Hoe moeten bij gedwongen winkelnering
de te leveren prestaties en de te berekenen kosten worden bepaald, zonder
de nog zeer prille samenwerking onder grote druk te zetten?Ten aanzien van het Centraal Bestuur en het Regionaal Bestuur wezen deze
leden op de volgende elementen.Er lijkt een zekere tegenstrijdigheid tussen het aangegeven grote belang de sociale partners bij het bestuur te betrekken en de relatief geringe
ruimte die aan het bestuur wordt gegeven. In de besturen worden zes bestuursleden voorgedragen voor benoeming door
werkgevers- en werknemersorganisaties, die zelfs op de loonlijst kunnen voorkomen
van de organisatie die hen heeft voorgedragen, terwijl het uitdrukkelijk de
bedoeling is deze bestuursleden in een relatief onafhankelijke positie ten
behoeve van het algemene belang van de arbeidsvoorziening te laten functioneren.
Zij stemmen dientengevolge ook zonder last. Dit zal tot problemen aanleiding
kunnen geven.Ook op twee gedachten hinken is de bepaling dat zowel werkgevers- als
werknemersorganisaties ieder één plaatsvervanger per drie bestuursleden
kunnen voordragen. Vanuit de gedachte dat de bestuursleden als persoon zonder
last zitting hebben is deze bepaling niet logisch. Ook niet gelukkig achtten
deze leden de bepaling dat deze plaatsvervanger slechts aan de vergaderingen
deelneemt ingeval van verhindering van één van de leden voor
wie hij als plaatsvervanger is benoemd. Die bepaling doet voorkomen dat werkgevers-
en werknemersbestuursleden toch meer als belangenbehartiger zouden optreden
en in geval van verhindering toch op volle sterkte kunnen stemmen. Overigens,
de vraag of een plaatsvervanger al dan niet de vergaderingen kan bijwonen
is toch in zijn algemeenheid meer een zaak van het bestuur zelf dan van de
wetgever. Waarom is er niet voor gekozen dit gewoon aan de besturen zelf over
te laten?In de memorie van toelichting wordt in de relatie tussen Centraal Bestuur
en Algemene Directie gesproken over «enige» afstand van de alledaagse
management-praktijk. Het lijkt deze leden dat voldoende helder moet zijn,
mede in het licht van de CTSV-affaire, hoe de relatie precies dient te zijn.
Volgens deze leden zal er een behoorlijke afstand dienen te bestaan, zeker
voor wat betreft de dagelijkse gang van zaken, tussen Bestuur en Directie.
Wil de regering een beschouwing geven over de afstand, waarin mede wordt betrokken
de beoogde tijdsduur van het bestuurslidmaatschap en contouren van de beoogde
beloning.Tot slot vroegen deze leden nog in hoeverre de bepaling van artikel 78,
tweede lid en het voornemen van de regering om de openbaarmaking aan een redelijke
termijn te binden nog problemen voor de positie van Arbeidsvoorziening in
de markt zal opleveren? Wat is in dit verband een redelijke termijn?De leden van de CDA-fractie hadden met bezorgdheid kennis genomen
van het wetsvoorstel. Hun bezorgdheid is met name gelegen in de twijfels die
zij hadden over de effectiviteit van het wetsvoorstel. Biedt het wetsvoorstel
in voldoende mate uitzicht op een effectieve en flexibele openbare arbeidsvoorziening,
ook in de toekomst, zo vroegen deze leden zich bezorgd af. De behandeling
van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer heeft bij deze leden noch die bezorgdheid,
noch een aantal onduidelijkheden weggenomen.Artikel 3 lijkt aan de arbeidsvoorziening een smallere doelstelling te
geven dan onder de huidige vigerende wet het geval is. Door de doelstelling
te verbijzonderen naar dienstverlening aan moeilijk plaatsbare werkzoekenden,
kan de algemene, bredere doelstelling in het gedrang komen, tenzij de in te
zetten instrumenten, waaronder met name de geldstromen, een evenwichtige en
evenredige aanwending ten behoeve van de algemene resp. de bijzondere doelstelling
inhouden. Indien de algemene doelstelling door de arbeidsvoorzieningsorganisatie
onvoldoende in de markt geëffectueerd kan worden, zal haar positie ten
principale in het geding zijn en dus ook met betrekking tot moeilijk plaatsbare
werkzoekenden. Anders gezegd: een effectieve positie op de arbeidsmarkt
veronderstelt een aantrekkelijke «product-mix» en «cliënten-mix».
Kan de regering concreet aangeven dat dit werkelijk het geval is? Waarom worden
in de verbijzonderde doelstelling niet de moeilijk vervulbare vacatures opgenomen?Een effectief werkende arbeidsvoorzieningsorganisatie staat zo dicht mogelijk
bij haar klanten: de werkgevers en de werkzoekenden. De arbeidsmarkt is voornamelijk –
niet uitsluitend – gesitueerd in de regio's, gewesten en gemeenten.
Dáár bieden werkgevers werk aan, dáár vragen werkzoekenden
om werk. Op deze niveaus bundelen werkgevers hun belangen, voor zover relevant
voor arbeidsvoorziening, dáár zijn ook de werkzoekenden georganiseerd
in allerlei verbanden: vakorganisaties, doelgroepenverenigingen, enz. Dáár
opereren ook de andere arbeidsmarkt-relevante actoren.Het zwaartepunt van de openbare arbeidsvoorzieningsorganisatie moet dan
ook in regio's, gewesten en gemeenten liggen.Dáár moeten de verschillende instrumenten ingezet kunnen
worden: scholing, bemiddeling, bedrijvenbezoek, acquisitie, begeleiding, voorlichting,
informatie, verwijzing, enz.Maatwerk en wendbaarheid, voldoende eigen beslissingsbevoegdheid, en voldoende
financiële armslag zijn daarvoor onontbeerlijk.In de structuur van het wetsvoorstel worden de RBA's geacht deze rol te
vervullen. In de beeldende vergelijking met een concern-organisatie van de
minister: de RBA's moeten functioneren als business-units binnen het concern
arbeidsvoorzieningsorganisatie, waarbij het CBA als concern-directie optreedt,
ondersteund door de Algemene Directie als concernstaf en de minister als aandeelhouder?De door het wetsvoorstel bepaalde inrichting, structuur en aansturing
van de arbeidsvoorzieningsorganisatie zijn naar het oordeel van de leden van
de CDA-fractie bepaald niet te vergelijken met die van een concern-organisatie,
waarbinnen een business-unit met een grote mate van zelfstandigheid en financiële
armslag op de markt opereert.De Regionaal Directeur en het Regionaal Bestuur zijn met handen en voeten
gebonden door de aansturing door CBA en Algemene Directie. Het CBA en de Algemene
Directie worden op hun beurt kort aangestuurd door de minister. De uit het
wetsvoorstel blijkende vele preventieve en repressieve bevoegdheden van de
minister terzake van zowel beleid, instrumentarium als uitvoering laten geen
ruimte voor een andere conclusie, ondanks de intenties van de minister –
zo bleek tijdens de behandeling in de Tweede Kamer – om in de praktijk
een royale beleidsruimte aan de arbeidsvoorzieningsorganisatie te gunnen.De leden van de CDA-fractie vreesden dan ook dat de openbare arbeidsvoorziening
in de lokale arbeidsmarkt zijn positie niet kan handhaven, hetgeen funest
zal zijn voor de moeilijk plaatsbare werkzoekenden. Zijn de sociale partners
en de gemeenten nog bereid zich in te zetten voor en te committeren aan de
RBA's? Heeft de minister hierover reeds signalen ontvangen? Waarom is de positie
van de Provincie – toch voor de regionale arbeidsmarkt een niet geheel
te verwaarlozen actor – door het wetsvoorstel buiten het RBA gelaten?Kan de minister concreet schetsen hoe U.V.I's en gemeenten in de toekomst
hun inkoop met betrekking tot arbeidsvoorziening mogen c.q. moeten inrichten
in het kader van hun activerend arbeidsmarktbeleid?De Regionaal Directeur moet verantwoording afleggen aan het Regionaal
Bestuur met betrekking tot de in artikel 26, tweede lid, onder c genoemde
taken moet hij de aanwijzingen opvolgen van de Algemene Directie. Ontstaat
door deze splitsing niet het risico dat het Regionaal Bestuur in zijn taken
gefrustreerd wordt doordat het geen zeggenschap heeft over het beheer en de
bedrijfsvoering van de RBA-organisatie? Wie beslist in conflicten
dienaangaande tussen het Regionaal Bestuur en de Regionaal Directeur?Uit het wetsvoorstel blijkt dat de minister in de openbare arbeidsvoorziening
een dominante positie inneemt, terwijl hij niet zitting heeft of vertegenwoordigd
is in het CBA. Naar het oordeel van de leden van de CDA-fractie neemt de minister
hiermede materieel afscheid van het tripartiseringsmodel van 1990.Uit de kringen van sociale partners, maar ook uit commentariërende
publicaties komen suggesties naar voren die inhouden dat het kabinet op termijn,
met name bij gelegenheid van de invoering van onder meer de n.O.S.V. en W.I.W.
de arbeidsvoorzieningsorganisatie opnieuw aan een herziening onderwerpt, waarbij
de rol van sociale partners verder wordt teruggebracht. Bestaat een dergelijke
agenda? Kan de regering hierover mededelingen doen? In het kader van dit wetsvoorstel
wordt een architectuur van het gehele terrein van het arbeidsmarktbeleid node
gemist. Is de regering in staat enige contouren te schetsen?De in artikel 4, eerste lid, onder a, b en c, genoemde taken worden kosteloos
ten behoeve van de werkzoekenden en werkgevers verricht.De in artikel 5, eerste lid, onder a en b genoemde taken en diensten,
worden verricht tegen een kostendekkende vergoeding.Artikel 79 regelt het recht op arbeidsbemiddeling door de Arbeidsvoorzieningsorganisatie.In dit verband is het van belang voor een werkzoekende resp. voor een
werkgever te weten wanneer er sprake is van een «moeilijk plaatsbare
werkzoekende» resp. van een «moeilijk vervulbare vacature».
Het wetsvoorstel zelf geeft geen begripsomschrijving of nadere aanduiding.Kan de regering toelichten wie deze begrippen definieert? Kunnen deze
begrippen per RBA verschillen? Als dat zo is, kan dit dan op gespannen voet
staan met het beginsel van rechtsgelijkheid?De rijksbijdrage bestaat uit een basisbijdrage en een prestatiebijdrage.
Welke verdeelsleutel geldt t.a.v. beide bijdragen? Hoe flexibel kan een RBA
c.q. Regionale Directeur met deze verdeelsleutel in het praktisch opereren
omgaan? Ten laste van welke soort bijdrage wordt het sectorbeleid gebracht?Naar het de leden van de CDA-fractie voorkomt is het in de praktijk moeilijk
werkbaar voor de arbeidsvoorzieningsorganisatie om de werkzaamheden in te
delen en te alloceren naar:– het onderscheid in taken vastgelegd in artikel 4 (kosteloos)– de taken in artikel 5 (kostendekkend)– daaraan gekoppeld volgens verdeelsleutel(s) een basisbijdrage
en een prestatiebijdrage.Heeft een RBA c.q. Regionaal Directeur mede gelet op deze bepalingen voldoende
ruimte om beleid te kunnen bepalen en gekozen beleid te kunnen uitvoeren,
met de daarbij behorende (financiële) instrumenten?Volgens artikel 49 moet het CBA een meerjarenbeleidskader opstellen, dat
betrekking heeft op 4 jaren.Naar de leden van de CDA-fractie begrepen behoort bij het meerjarenbeleidskader
geen meerjarenfinancieringskader. Waarom niet? Wat is de functie van het meerjarenbeleidskader?Krijgt dit niet een te vrijblijvend karakter zowel voor de regering als
voor de arbeidsvoorzieningsorganisatie, nu daar geen financiering bijhoort? De leden van de PvdA-fractie stemden in met de noodzaak de
thans vigerende Arbeidsvoorzieningenwet te herzien.Zij hadden de nu bestaande situatie vooral als positief ervaren waar het
ging over de mogelijkheden te komen tot regionaal beleid, uitgaande van de
mogelijkheden en behoeften van de regionale arbeidsmarkt in goede samenwerking
tussen de relevante actoren: gemeenten, werknemers en werkgeversorganisatie.
De topstructuur had hen beduidend minder gecharmeerd. De herziening van de
samenstelling van het CBA leek hen dan ook terecht noodzakelijk.De werkwijze van arbeidsvoorziening, waarbij de meervoudige functie werd
vervuld van enerzijds het snel vervullen van ontstane vacatures en anderzijds
hulp verlenen aan hen die moeilijker op eigen kracht de arbeidsmarkt (opnieuw)
kunnen betreden leidt natuurlijk tot een spanningsveld. Menskracht en middelen
kunnen maar één keer worden ingezet. Maar het biedt ook een
basis voor actieve(re) betrokkenheid van alle actoren bij de arbeidsvoorziening.
En, minstens zo relevant – leidt voldoende aandacht voor de vraagkant
tot werving van vacatures waardoor mensen ook inderdaad aan het werk zijn
gekomen.Kan worden bevestigd, dat zoals de leden van de PvdA-fractie tussen de
regels door waarnamen, een actieve vacaturewerving, dus een benadering van
de vraagkant als basistaak van de arbeidsvoorziening moet worden gezien, waar
immers zonder vacatures zelf de best mogelijke begeleiding van een werkzoekende
nooit zal leiden tot een baan.De leden van de PvdA-fractie constateerden dat de nu voorliggende wetswijziging
een aantal problemen – met name die ten aanzien van de verantwoordelijkheid
van de ministers ten aanzien van een ZBO – goed regelt. Maar zij waren
wel verbaasd over de kennelijke noodzaak bij wet zelfs de positie van geledingsdirecteuren
van een ZBO-concern te regelen. Meer in het algemeen meenden zij dat in de
wet een dereguleringstoets niet zou hebben misstaan.De rol van sociale partners en gemeenten bij arbeidsvoorziening, juist
daar waar mensen wonen en werk zoeken, kan een aanzienlijke bijdrage zijn
voor een goed bemiddelingsproces. Of de spanningen die in de memorie van toelichting
worden aangegeven met betrekking tot de diverse partners als gevolg van bijvoorbeeld
de regelgeving, de beperking van de doelstelling: de beduidend minder relevante
positie van de regionale besturen en de inkooprelaties zich inderdaad zullen
voordoen is natuurlijk niet zeker. Wel was het deze leden opgevallen dat de
VNG uitermate teleurgesteld heeft gereageerd op de binding van het inkoopsysteem.
Waarom wordt deze verplichte winkelnering geregeld voor een periode van 3
jaar, terwijl de evaluatie van de huidige wet pas na 4 jaar zal geschieden?Ware het geen wijsheid gedurende deze experimenteerperiode van inkoop
ook andere dan de huidige gemeenten te voorzien van een inkoopbudget?Ook de werkgevers- en werknemersorganisaties hebben met argwaan gereageerd
op de sterk centralistische benadering. Kan gerekend worden op actieve deelname
van regionale bestuurders uit werkgevers en werknemerskring (zonder last)?De positie van de regionale besturen is tijdens de wetsbehandeling niet
steeds even eenduidig: enerzijds betoogt de minister dat naar zijn oordeel
de beleidsplannen van het CBA gebaseerd moeten zijn op regionale ontwikkelingen
en visies (Kamerstuk nr. 34, blz. 40) anderzijds is op grond van de wet het
CBA richtinggevend voor het beleid van een RBA en de centrale directie sturend
voor de regionale directie. De leden van de PvdA-fractie zagen graag nog eens
uiteengezet hoe de regionale besturen resultaat-verantwoordelijk
kunnen zijn waar de centrale sturing, ook op directieniveau, in de wet is
neergelegd.Instemming betoonden de leden van de PvdA-fractie met de keuze voor alle
werknemers de arbeidsvoorziening als de plek bij uitstek waar vraag en aanbod
bij elkaar kan worden gebracht te benoemen. Werkzoekenden met een AAW/WAO-uitkering
kunnen beperkingen hebben waar het de vraag naar arbeid betreft, maar dat
mag niet betekenen dat er voor hen beperkingen zouden gelden waar het de toegang
en ondersteuning van arbeidsvoorziening betreft. Langs welke lijnen wordt
deze overdracht van verantwoordelijkheden van bedrijfsverenigingen naar arbeidsvoorziening
voorbereid en uitgevoerd?Onduidelijkheid bestond bij de leden van de PvdA-fractie over de verhouding
tussen regionale besturen en de uitvoeringsorganen van de werknemersverzekeringen
na de volgende wijziging van de uitvoeringsorganisatie. Zij meenden dat bestuurlijke
afspraken in de regio vereisten dat ook op regionaal niveau afspraken op bestuursniveau
kunnen worden gemaakt. Zij besloten echter deze beoordeling bij de behandeling
alsdan van de wetsvoorstellen te beschouwen.Een laatste algemene opmerking van deze leden betreft de positie van de
werklozen/werkzoekenden. In toenemende mate zal arbeidsvoorziening er van
uitgaan dat voor taken die uitgaan boven het basispakket betaald zal moeten
worden. Werklozen in een uitkeringssituatie zullen wellicht ondersteund worden
vanuit de sociale zekerheidskant, waar snelle herintreding een inverdieneffect
teweeg brengt. Voor werkzoekenden zonder uitkering zal de arbeidsvoorziening
geen bijdrage kunnen verwachten van anderen. Kan worden aangegeven op welke
wijze voor deze groepen gewaarborgd wordt dat, als zij extra ondersteuning
nodig hebben, deze ook geboden wordt? De leden van de PvdA-fractie dachten
hierbij niet alleen aan personen zonder uitkering zoals herintredende vrouwen
maar ook aan werkzoekenden met een ANW-uitkering en aan jeugdige werklozen
in de kinderbijslagfase.Meer in het algemeen meenden deze leden dat het idee van een klein gebonden
budget aan werkzoekenden zou moeten worden overwogen. Dat kan bijstaan in
het «inkopen» van bepaalde diensten van arbeidsvoorziening: het
kan benut worden voor bepaalde materiële voorzieningen. Deze leden dachten
bijvoorbeeld aan werklozen die moeten investeren in een fiets om op het werk
te komen maar vanuit de uitkering geen fiets kunnen aanschaffen en zonder
fiets geen arbeid kunnen vinden. Ze dachten aan de situatie van een vrouw
die vanuit de bijstand thuiswerk kon verkrijgen in de administratieve sfeer
maar wier PC kapot was; niemand die een lening voor de PC kan/wil regelen
gezien haar inkomenspositie op dat moment en zonder PC geen arbeid. Vanuit
de Nationale Commissie Chronisch Zieken zijn ideeën ontwikkeld voor een
persoonsgebonden budget voor mensen met een arbeidshandicap om te toegang
tot de arbeidsmarkt te vergemakkelijken. Ook bij de behandeling van de WULBZ
in de Eerste Kamer heeft de PvdA-fractie aangedrongen op het beschikbaar stellen
van middelen om mensen met een arbeidshandicap zelf in staat te stellen met
een zekere financiële macht de arbeidsmarkt te «infiltreren».Waar de filosofie van deze arbeidsvoorzieningenwet sterker uitgaat van
«sturen met geld» door de diverse afnemende partijen leek het
de leden van de PvdA-fractie dat het idee van een inkoopbudget bij werkzoekenden
zeer passend was. Experimenten voor bepaalde groepen werkzoekenden zouden,
zo meenden deze leden, dan ook zeer wel ingepast kunnen worden. Graag hoorden
zij daarover de creatieve ideeën van de minister. De leden van de PvdA-fractie hadden verder nog een aantal vragen naar
verduidelijking met betrekking tot een aantal artikelen van de nieuwe Arbeidsvoorzieningswet. Artikel 7De leden van de PvdA-fractie stemden in principe in met de bepalingen
rondom de informatie-uitwisseling tussen arbvo en uitkeringsinstanties. Waar
gezien de Wet boeten en maatregelen het vermoeden van eventuele verwijtbaarheid
bij werkloosheid de eerste stap is die tot een uitkeringsingreep kan leiden,
meenden deze leden dat deze kennisgeving uiterst relevant is voor de betrokkene.De waarde van de beoordeling van een dergelijke houding is echter subjectief.
Wanneer de arbeidsvoorziening geen actievere rol kan/mag spelen bij vacaturebemiddeling
kan het inzicht niet erg groot zijn in de mate van verwijtbaarheid bij het
niet aanvaarden van een functie. Is de kennisgeving beschikbaar voor betrokken
werkzoekenden? Krijgen zij hiervan onverwijld een afschrift en is er beroep
tegen het oordeel van de arbeidsvoorzieningsorganisatie? Artikel 8Als arbeidsvoorziening heeft geadviseerd dat scholing noodzakelijk is
in een voortraject – dus nog niet direct arbeidsmarktrelevant, bijvoorbeeld
een algemene cursus Nederlands (als eerste of tweede taal) of een cursus rekenen,
is de gemeente resp. de bedrijfsvereniging dan verplicht de betrokken werkloze
in staat te stellen een dergelijke cursus te volgen? En als de gemeente van
oordeel is dat een werkloze een bepaalde opleiding kan doen en arbeidsvoorziening
deze opvatting niet deelt – omdat er bijvoorbeeld geen arbeidsmarktperspecties
is naar haar oordeel – is de gemeente dan bevoegd op grond van eigen
oordeel de betrokkene toch die opleiding te laten volgen? Artikel 10Kan worden verduidelijkt wat het woord «bijzonder» precies
inhoudt en wat het toevoegt aan het aangewezen achten van bepaalde activiteiten
door het Centraal Bestuur? Wanneer in de regio samenwerkingsafspraken wensen
te worden gemaakt waarover conflicten ontstaan, kan het zich dan voordoen
dat de regio eerst een beroepsprocedure moet doorlopen tegen het CBA en wanneer
deze is gewonnen alsnog in een goedkeuringsconflict kan geraken met de minister?
Welke beroepsgang(en) zijn hierbij aan de orde? Artikel 17/18/23 en 31De leden van de PvdA-fractie wensten graag enige verheldering rondom het
praktische effect van de «1 plaatsvervanger per geleding».Hoewel alle leden zitting hebben zonder last is er wel sprake van ruggespraak.
De werknemersplaatsvervanger bijv. zal de ene keer de MHP een andere keer
FNV of CNV moeten vervangen en mag – zie artikel 18 – uitsluitend
aanwezig zijn wanneer een werknemerslid niet kan komen. Dit betekent dat de
plaatsvervanger constant op de hoogte moet zijn van de opvattingen van alle
drie stromingen binnen de eigen geleding en alleen incidenteel bij vergaderingen
aanwezig zal zijn. Zo geregeld betekent het een voortdurende noodzaak van
vooroverleg en «debriefing» binnen de eigen geleding ter informatie
van plaatsvervanger en aanwezig lid. Veel zou worden opgelost wanneer de plaatsvervanger
tijdens een lopend proces ook de vergadering zou kunnen bijwonen. Is het de
bedoeling dat bij het regelen van de openbaarheid aandacht wordt besteed aan
de aanwezigheid van de plaatsvervanger ook bij vergaderingen die
niet voor buitenstaanders in het algemeen openbaar zijn? Zou het geen wijsheid
zijn bij gelegenheid artikel 18, derde lid te doen vervallen en een oordeel
terzake over te laten aan het bestuur zelve en tussentijds «deelname
aan de vergadering» gelijk te stellen met «stemrecht»? Artikel 22Hoewel de leden van de PvdA-fractie begrip hadden voor het argument dat
een gewone meerderheid van stemmen ook verhindert dat afwezigheid van één
geleding de besluitvorming blokkeert, wezen zij erop dat een gewone meerderheid
ook kan betekenen dat besluiten worden genomen zonder dat één
geleding bij de besluitvorming betrokken behoeft te worden dan wel volledig
wordt overruled. Waar het besluiten kunnen betreffen die de minister moet
goedkeuren kan het relevant zijn dat niet alleen de inhoud van maar ook het
draagvlak voor het besluit in een afweging voor goedkeuring wordt betrokken.
Wordt het noodzakelijk geacht dat bij verdeelde besluitvorming over onderwerpen
die de minister moet goedkeuren informatie wordt gevoegd over de «stemverhouding»
en is het oordeel van het kabinet dat het draagvlak voor een besluit, ook
als het is aangenomen, een rol behoort te spelen bij de ministeriële
goedkeuring en wordt een dergelijke overweging expliciet vermeld op grond
van artikel 87 vierde lid. Artikelen 24, 27 in relatie tot artikel 26 tweede lidWanneer de Algemene Directie al haar taken verricht onder verantwoordelijkheid
van het Centraal Bestuur – en het dus bij de AD altijd gaat om zaken
die het CB aan gaan – ligt het dan niet meer in de rede dat het Centraal
Bestuur bepaalt op welke terreinen de Algemene Directie naar buiten treedt
en dat niet in de wet te regelen, c.q. in de wet te regelen dat het CBA dit
regelt. Artikel 29, tweede lidKan hier in plaats van «een» ook in de praktijk sprake zijn
van een aantal commissies en steungroepen? Is het (on)mogelijk dat na instelling
van bijvoorbeeld een vrouwenadviescommissie er ook een minderhedenoverleggroep
optreedt? Moeten deze worden gecombineerd omdat de wet slechts spreekt van
de bevoegdheid «een commissie» in te stellen? Kan het niet aan
het regionale bestuur zelf worden overgelaten of en hoe zij zich gevraagd
en ongevraagd door belanghebbende groepen willen doen adviseren en in welke
vorm? Dit temeer waar de wet niet verplicht contact te houden met (delen van)
de bevolking. Artikel 30, vierde lid in relatie tot artikel 33Ook nadat de leden van de PvdA-fractie enkele keren kennis hadden genomen
van het standpunt van de minister dat schorsing of ontslag zijnerzijds van
een lid van het regionaal bestuur slechts een ultimum remedium kan zijn alsmede
van het betoog dat een aanwijzing van minister aan CBA niet op individuele
gevallen kon slaan, hadden deze leden graag de uitspraak dat de minister afziet
van deze bevoegdheid. De leden van het RBA worden benoemd door het CBA.Wanneer het CBA geen gebruik maakt van de bevoegdheid tot ontslag of schorsing
van een lid van het RBA – terwijl in de één-concerngedachte
het RBA «slechts een geleding is» van en «ondergeschikt
is aan» het CBA – is de situatie waarbij de minister een lid van
het RBA – nota bene voorgedragen door organisaties of gemeenten –
zou ontslaan, tegen de wens van het CBA in, een zo ver gaand ingrijpen dat
daarmee welhaast het failliet van de hele arbvo-organisatie is
aangeduid. Een dergelijk «ultimum remedium» getuigt van een te
centralistische benadering en een te grote invloedsdrang van het departement,
terwijl iedereen op de vingers kan natellen dat dat middel erger is dan de
gevreesde kwaal. Artikel 37, 38, derde lid, 39, tweede lid en 40De bevoegdheidsverdeling is – in geval van eventuele conflicten –
in zichzelf conflict oproepend. Soortgelijke opmerkingen als de leden van
de PvdA hadden gemaakt bij externe vertegenwoordigingen van CBA en Centrale
directie gelden ook voor het regionale niveau.Moet de wetgever dit regelen? Artikel 44 tot en met artikel 66De leden van de PvdA-fractie adviseerden een jaar-planning-kalendertje
te doen uitgeven voor (aspirant)leden van de Regionale en het Centrale Bestuur
van de arbeidsvoorziening en de betrokken werknemers van Arbvo en ambtenaren
van het departement. Artikel 71/2aHebben betrokkenen inzicht in het afwijkende oordeel van arbvo ten aanzien
van hun bekwaamheden. Betekent dit bijvoorbeeld dat werkzoekenden buiten hun
wens als «onbemiddelbaar» (vierde categorie) kunnen worden aangemerkt?
Moet een dergelijke mededeling gemotiveerd worden gegeven aan de betrokken
ingeschrevene en is daar beroep tegen mogelijk? Artikel 74/78Wordt bij de eventuele uitwisseling van informatie over personen aan anderen,
zoals bijvoorbeeld uitzendbureaus, databanken en dergelijke betrokkene in
de gelegenheid gesteld een dergelijke informatieverstrekking aangaande hem/haarzelf
te weigeren? En kan een werkgever weigeren dat zijn vacatures buiten Arbvo
worden verspreid? De leden van de PvdA-fractie wensten de toezegging dat een
weigering om met tot de persoon herleidbare gegevens elders in systemen te
worden ondergebracht, geen effect kan hebben op de uitkeringssituatie. Zij
hadden inmiddels kennis genomen van een aantal opmerkingen van de Registratiekamer
met betrekking tot de uitwisseling van informatie. Zij vertrouwden erop dat
het CBA bij de uitwisseling van informatie erop zal toezien dat ontvangende
partijen zich houden aan de voorwaarden zoals door de Registratiekamer vermeld,
edoch een bevestiging daarvan kan geen kwaad. Artikel 91, tweede lidDe leden van de PvdA-fractie hadden zich eerst verbaasd waarom de Eerste
Kamer geen informatie mocht ontvangen waar alle relevante stukken wel aan
beide Kamers der Staten-Generaal werden toegezonden. Hun tweede verbazing
betrof de vraag waarom deze bepaling in de wet is opgenomen. Naar hun mening
staat het iedere burger en ieder Zelfstandig Bestuurs Orgaan vrij zich –
gevraagd en ongevraagd – tot alle leden der Staten-Generaal, individueel
en gezamenlijk – te richten.Nog vreemder keken zij naar de tekst toen zij daaruit begrepen dat door
de beperking aan te brengen in de wet over welke onderwerpen de Tweede Kamer
advies mocht vragen: dit artikel in feite ook de adviesaanvragen van de Tweede
Kamer beperkt.Bij vierde lezing begrepen de leden van de PvdA-fractie nog wel de bedoeling van de medewetgever, zoals toegelicht in de memorie van
toelichting, maar niet meer van de tekst. Sinds wanneer maakt de arbeidsvoorziening
initiatiefvoorstellen van wet aanhangig bij de Tweede Kamer?De leden, behorende tot de fractie van D66 deelden mee met
instemming te hebben kennis genomen van de wetsvoorstellen. Het wetsvoorstel
24 450 is in de nodige opzichten moderner dan de oude regeling. Zo is
er nu de erkenning dat flexibel werk gelijkwaardig is aan «vast»
werk.Maar al te vaak leidt flexibel werk voor de werkzoekende tot een langduriger
arbeidsrelatie. Dit maakt dat deze leden de efficiency en effectiviteit van
de uitzendbranche in de arbeidsbemiddeling als hoog kwalificeren.Omdat de RBA's zich nu ook zullen richten op flexibele arbeid is het verstandig
het CBA los te koppelen van het uitzendbureau Start. Tevens is het een goede
zaak dat het CBA niet langer de vergunningverlener is voor de uitzendbranche.
Door de weg op te gaan van prestatiefinanciering hoopten deze leden dat de
arbeidsvoorziening efficiënter en effectiever gaat opereren.Deze leden deelden mee nog een enkele vraag te hebben. Zij zeiden zorg
te hebben over de positie van de RBA's ten opzichte van het CBA. Leidt dit
wetsvoorstel tot het terugdringen van het beslag van het CBA op het totaal
van de middelen ten gunste van de RBA's? Dit mede met het oog op de zo belangrijke
scholingstaak van de RBA's.Het lid van de fractie van het GPV, mede sprekende namens die
van SGP en RPF merkte op met belangstelling kennis te
hebben genomen van het wetsvoorstel. Er is reden het wettelijke kader voor
de arbeidsvoorziening aan te passen, zodat de effectiviteit van deze voor
de samenleving zo belangrijke publieke functie wordt vergroot. Naar hun oordeel
voorziet het wetsvoorstel in een aantal nuttige aanpassingen.Overigens realiseren zij zich dat een arbeidsvoorzieningswet geen draaiboek
voor een uitvoeringspraktijk kan en moet bieden. De vraag die moet worden
beantwoord, is of de voorliggende wetsvoorstellen goede voorwaarden scheppen
voor doelmatige inzet van middelen ten bate van goede afstemming op de arbeidsmarkt
en met name van werkzoekenden die moeilijk plaatsbaar zijn. De werking van
het systeem zal sterk afhankelijk zijn van de taakopvatting en feitelijke
taakvervulling van alle betrokken actoren. Als het CBA en vervolgens de RBA's
voldoende speelruimte krijgen, als de RBA's hun ruimte gebruiken om samen
met bedrijven, uitvoeringsorganisaties en gemeenten creatief en volhardend
mogelijkheden te zoeken om zwakke kandidaten op de arbeidsmarkt aan een baan
te helpen, dan zal het geld voor de publieke functie van de arbeidsvoorziening
goed besteed zijn.Het lijkt erop dat het wetsvoorstel in dit opzicht zo hier en daar op
twee gedachten hinkt, zo vervolgde dit lid. Vanuit de opvatting dat de overheid
verantwoordelijk is voor de arbeidsvoorziening, wil de wetgever enerzijds
de praktijk sturen en garanties inbouwen voor zeggenschap van de politiek
verantwoordelijke minister. Anderzijds wordt veel open gelaten, ook op punten
waar een aanzet tot regeling wordt gegeven. In dit verband ging dit lid op
twee aspecten in.In de eerste plaats had dit lid enkele opmerkingen en vragen over de financiële
kant van het nieuwe opzet.Het wetsvoorstel bepaalt dat de arbeidsvoorzieningsorganisatie diensten
kosteloos ter beschikking stelt. Deze bepaling in de wet suggereert duidelijkheid.
Maar om welke diensten gaat het dan precies? Zal het – bij voorbeeld –
noodzakelijk zijn een landelijk geldende definitie van «moeilijk
plaatsbare werkzoekenden» (artikel 4, eerste lid, onder b) vast te stellen?
En zo ja, hoe zal zo'n definitie tot stand komen? Daarbij sluit de vraag aan
voor welke diensten wel betaald moet worden. De rijksbijdrage ten behoeve van de arbeidsvoorzieningsorganisatie zal
bestaan uit een basisbijdrage en een prestatiebijdrage. Ook hier wordt de
indruk gewekt dat de wet een specificatie biedt. Maar dat is slechts het geval
voorzover helder is welke taken in artikel 4, eerste lid, onder b en artikel
4, eerste lid, onder c worden bedoeld. Tijdens de discussie in de Tweede Kamer
heeft minister Melkert in dit verband drie soorten diensten onderscheiden
(Verslag van een wetgevingsoverleg op 17 juni 1996, p. 37). Dat er drie soorten
dienstverlening kunnen worden onderscheiden, is juist. Maar de vraag van dit
lid is of deze indeling operationele waarde heeft. Hij zou een nadere uitleg
op prijs stellen.In de tweede plaats zei dit lid een nadere toelichting te willen vragen
over de criteria die de minister zal hanteren ter beoordeling van de landelijke
begroting en het landelijke beleidsplan. In artikel 55 worden als criteria
aangewezen «de conclusies» van «het overleg» dat de
minister met het CBA voert (overeenkomstig artikel 44). Wat wordt hier bedoeld?
Wie trekken of wie trekt die conclusies? De gezamenlijke overlegpartners?
Zijn er ook «conclusies» waar de minister en het CBA het met elkaar
niet eens zijn? Bepaalt de minister in zulke gevallen de «conclusies»?
Als dit laatste het geval is, waarom wordt dan niet rechtstreeks gezegd dat
de minister het laatste woord heeft?Het lid van de SP-fractie had met belangstelling kennis genomen
van het voorliggende wetsvoorstel.Hij wilde in de eerste plaats stilstaan bij de vertegenwoordiging van
de rijksoverheid in het CBA door middel van kroonleden. Wiens standpunt verkondigen
dezen in het bestuur? Vertegenwoordigen zij de minister in het bestuur, zo
ja hoe weet de minister dan dat zij het juiste standpunt innemen? Of legt
de minister zich bij voorbaat bij hun opvatting neer? Kan daarom de regering
nog eens de noodzaak verduidelijken van de aanwezigheid van kroonleden in
het CBA?In het blad Nederlandse Gemeente van 26 juli 1996 wordt gesteld dat de
aansturing van de Arbeidsvoorzieningswet niet glashelder vastligt in de wet
zelf, maar is verplaatst naar het jaarlijks overleg van de minister met het
CBA. Deelt de regering deze opvatting?Vervolgens worden in datzelfde artikel de volgende vragen opgeworpen:– in welke mate moet de arbeidsvoorziening het budget inzetten voor
de moeilijkste doelgroep, te weten de langdurig werklozen,– kan de arbeidsvoorziening aan elke gemeente duidelijk maken hoeveel
bijstandsgerechtigden er per jaar geholpen zullen worden, en welke instrumenten
de arbeidsvoorziening daarvoor zal inzetten,– weet een gemeente hoeveel het gaat kosten als men een extra aantal
ABW'ers wil laten scholen en werkervaring wil laten opdoen,– en tenslotte welk succespercentage kan de arbeidsvoorziening de
gemeente beloven?Het lid van de SP-fractie hoorde graag de reactie van de regering op deze
vragen. De voorzitter van de commissie,HeijmansDe griffier van de commissie,Nieuwenhuizen XNoot1Samenstelling: Van de Zandschulp (PvdA), Heijmans (VVD), (voorzitter),
Gelderblom-Lankhout (D66), Jaarsma (PvdA), Rongen (CDA), Veling (GPV), Van
den Broek-Laman Trip (VVD), Batenburg (AOV), J. van Leeuwen (CDA), Van den
Berg (SGP), Hendriks, Hofstede (CDA), De Wit (SP), De Haze Winkelman (VVD),
Zwerver (GroenLinks). * De vorige stukken inzake deze wetsvoorstellen zijn verschenen
onder de nrs. 317 en 318, vergaderjaar 1995–1996. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19961997-24450-15.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl