Wet OM-afdoening; Brief minister over amendement Rouvoet/Wolfson (Kamerstuk 29849, nr. 14), waarbij Belastingdienst en Waterschapsbestuur geen bevoegdheid krijgen om een strafbeschikking op te leggen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29849, nr. 23

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

29-04-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29849 nr. 23

26-04-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAmendement Rouvoet en Wolfsen (nr. 14)Overige amendementen, ingediend tijdens het wetgevingsoverlegAmendementen ingediend na het wetgevingsoverlegOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29849Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 849Wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering
en enige andere wetten in verband met de buitengerechtelijke afdoening van
strafbare feiten (Wet OM-afdoening)nr. 23BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 26 april 2005Tijdens het wetgevingsoverleg van 18 april jl. over het wetsvoorstel
tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering
en enige andere wetten in verband met de buitengerechtelijke afdoening van
strafbare feiten (Wet OM-afdoening) heb ik toegezegd bij brief nader in te
zullen gaan op het amendement van de leden Rouvoet en Wolfsen (Kamerstukken
II 2004/05, 29 849, nr. 14). Deze brief strekt daartoe. Ook op de na
het wetgevingsoverleg ingediende amendementen zal ik hieronder kort nader
ingaan. Tevens bied ik u de tweede nota van wijziging inzake het bovengenoemde
voorstel van wet aan (kamerstuk 29 849, nr. 24). De daarin voorgestelde
wijzigingen, die een technisch karakter hebben, worden in de toelichting bij
die nota nader aangeduid.Amendement Rouvoet en Wolfsen (nr. 14)Dit amendement strekt er blijkens de toelichting toe, de bevoegdheid een
strafbeschikking op te leggen niet toe te kennen aan de belastingdienst en
het waterschapsbestuur. Uit het debat bleek, dat achterliggende argumenten
voor dit amendement gelegen waren in de karakterisering van de strafbeschikking
als een daad van vervolging en in de koppeling van de strafbeschikking aan
een schuldvaststelling. Een daad van vervolging, gebaseerd op een schuldvaststelling,
zou beter niet aan deze, in de woorden van de toelichting van het amendement,
«zuiver bestuurlijke overheidsorganen», kunnen worden toevertrouwd.
Graag ga ik daarom nader in op de betekenis en het belang van deze beide elementen
van het wetsvoorstel in relatie tot het amendement.Vooropgesteld kan daarbij worden, dat de centrale functie van het koppelen
van strafbeschikkingen aan een schuldvaststelling is, dat aldus een waarborg
wordt geboden voor juiste afdoeningsbeslissingen. Het is niet zo dat de –
door het amendement van het lid Wolfsen onder nr. 9 nader geëxpliciteerde –
koppeling van buitengerechtelijke afdoening aan een vaststelling van schuld
een extra bevoegdheid impliceert voor het orgaan dat een strafbeschikking
oplegt. Het is eerder andersom: als op basis van het beschikbare materiaal
niet met voldoende mate van zekerheid kan worden vastgesteld dat
de verdachte het feit begaan heeft, mag geen strafbeschikking worden aangeboden.
Een tweede, daaraan gekoppeld, effect is dat de verdachte die in een strafbeschikking
berust, niet kan volhouden dat zijn schuld niet is vastgesteld.Het verschil met de transactie zit in de praktijk vooral op het laatste
punt. Vrij algemeen wordt namelijk thans reeds aangenomen dat het openbaar
ministerie geen transactie mag aanbieden als het niet van de schuld van de
betrokkene overtuigd is. Dat wordt afgeleid uit behoorlijkheidsbeginselen:
het aanbieden van een transactie aan een verdachte waarvan de schuld niet
boven redelijke twijfel verheven is, is onbehoorlijk. Vooral de wettelijke
verankering van deze behoorlijkheidseis is voor het OM van belang. En voor
de verdachte en de samenleving is, als aangegeven, het tweede effect van groot
belang.Schuldvaststelling door het openbaar ministerie, maar ook door opsporingsambtenaren
(vgl. de politietransactie) is derhalve niet iets nieuws, en dat is maar goed
ook. Ik verwijs in dit verband ook naar de bestuurlijke boete. Die impliceert
eveneens een schuldvaststelling: de vaststelling dat de betrokkene een feit
gepleegd heeft en dat hem terzake een verwijt treft. In het bij de Tweede
Kamer aanhangige wetsvoorstel tot Aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht
(Vierde tranche Algemene wet bestuursrecht) (Kamerstukken II 2003/04, 29 702)
wordt voorgesteld dit te codificeren in artikel 5.4.1.2 van de Algemene wet
bestuursrecht, dat luidt: «Het bestuursorgaan legt geen bestuurlijke
boete op voorzover de overtreding niet aan de overtreder kan worden verweten.»
Het moet dus gaan om een «overtreder» die een verwijt treft. Dit
voorgestelde artikel betreft geen verruiming van bevoegdheden, maar een waarborg
voor een behoorlijk gebruik daarvan.De strafbeschikking waarin de schuld wordt vastgesteld, wordt door het
wetsvoorstel OM-afdoening aangemerkt als een daad van vervolging. Voor deze
rubricering is gekozen met het oog op een adequate strafvorderlijke begripsbepaling.
Het begin van de vervolging is in het Wetboek van Strafvordering nu exclusief
gekoppeld aan handelingen waardoor de zaak aan de kennisneming van de rechter
wordt onderworpen. Dat spoort met de strafvorderlijke praktijk van 1926, het
jaar waarin het Wetboek van Strafvordering werd ingevoerd. De rechter stond
toen centraal: de zaak werd onderzocht door de rechter-commissaris (in het
gerechtelijk vooronderzoek) en ter terechtzitting afgedaan door de rechter.
De praktijk is nu anders: het opsporingsonderzoek onder leiding van de officier
van justitie domineert en aan verreweg de meeste strafrechtelijke afdoeningen
komt geen rechter te pas. Een begripsbepaling die de buitengerechtelijke afdoening
als een – in het Wetboek van Strafvordering te regelen – vorm
van strafvervolging aanmerkt, spoort daarmee.Het wetsvoorstel merkt elke strafbeschikking als een daad van vervolging
aan. Daarbij gaat het derhalve niet alleen om strafbeschikkingen die door
het openbaar ministerie zijn uitgevaardigd, maar ook om strafbeschikkingen
die door opsporingsambtenaren zijn uitgevaardigd op grond van het voorgestelde
artikel 257b Sv, de opvolger van de politietransactie. Dat sluit aan bij de
stand van zaken in het bestuursrecht. Materieel kan ook een beschikking houdende
een bestuurlijke boete moeilijk anders gekwalificeerd worden dan als een daad
van vervolging. En ook daarbij kan het gaan om een beschikking door een opsporingsambtenaar
(bijvoorbeeld op grond van de WAHV). Bij die materiële stand van zaken
sluit het hierboven genoemde wetsvoorstel tot Aanvulling van de Algemene wet
bestuursrecht (Vierde tranche Algemene wet bestuursrecht) aan, waar het voorstelt
aan artikel 243 Sv een tweede lid toe te voegen waarin de rechtsgevolgen van
een bestuurlijke boete aan die van een kennisgeving van niet verdere vervolging
gelijk worden gesteld (Kamerstukken II 2003/04, 29 702). Dat niet verder
vervolgd wordt, impliceert dat er vervolgd is. Daarmee is meteen de centrale functie van het begrip «vervolging»
in het Wetboek van Strafvordering aangestipt. Het vormt binnen de systematiek
van het Wetboek van Strafvordering een belangrijk aanknopingspunt voor rechtsbescherming.
Zodra de vervolging is begonnen, gelden voor de verdachte specifieke waarborgen.
Door de strafbeschikking als een daad van vervolging aan te merken, gelden
een aantal van die waarborgen bij de strafbeschikking ook. Zo vloeit uit artikel
36 Sv voort dat de rechtbank in het geval de offficier van justitie na een
ingesteld verzet de verdachte zonder reden langdurig in onzekerheid laat of
hij de strafbeschikking zal intrekken dan wel de strafzaak aan de rechter
zal voorleggen, kan verklaren dat de zaak geëindigd is. Het aanmerken
van de strafbeschikking als een daad van vervolging verschaft de verdachte
de waarborgen, die met het executabele karakter van de strafbeschikking sporen.Het aanmerken van de strafbeschikking als een daad van vervolging heeft
niet tot gevolg, dat de positie van het openbaar ministerie als bewaker van
de toegang naar de strafrechter wordt aangetast. Verzet wordt gedaan bij het
openbaar ministerie (vgl. het voorgestelde artikel 257e, eerste lid, Sv).
En de officier van justitie brengt, tenzij hij de strafbeschikking intrekt,
het verzet en de processtukken ter kennis van de rechtbank (vgl. artikel 257f,
eerste lid, Sv). Dat geldt voor alle strafbeschikkingen, ook voor strafbeschikkingen
die door andere bestuursorganen dan het openbaar ministerie zelf worden uitgevaardigd.Juist de keuze om beschikkingen houdende een straf, materieel daden van
vervolging, uit te vaardigen door bijzondere opsporingsambtenaren in dienst
van waterschappen dan wel de belastingdienst, in het strafrecht taboe te verklaren
doch dergelijke constructies in het bestuursrecht wel toe te staan, tast de
positie van het OM aan als het orgaan dat uiteindelijk over de strafvervolging
gaat.In verband met de afweging of de voorgestelde bevoegdheden tot het uitvaardigen
van strafbeschikkingen aanvaardbaar zijn, teken ik nog aan dat het bij beide
bevoegdheden om handhaving van ordeningswetgeving gaat: overtredingen van
waterschapskeuren en belastingwetgeving. Strafbeschikkingen ter zake van diefstal
zijn hier, zo kan ik verhelderen, niet aan de orde. Bij het wetgevingsoverleg
heeft het lid Rouvoet aangegeven, in te stemmen met buitengerechtelijke bestraffing
op het terrein van de ordeningswetgeving.Van belang is voorts dat het wetsvoorstel andere, vergelijkbare rechtsfiguren
kent. Aan opsporingsambtenaren kan ingevolge het voorgestelde artikel 257b
Sv, binnen de daar gestelde begrenzingen, de bevoegdheid tot het uitvaardigen
van strafbeschikkingen worden toevertrouwd. Artikel 85, derde lid, Waterschapswet
kent, in aansluiting op de bestaande schikkingsbevoegdheid in dat artikellid,
beperkte bevoegdheden toe aan bijzondere opsporingsambtenaren van het waterschap,
en sluit daar derhalve bij aan. Ter vermijding van misverstanden: aan het
waterschapsbestuur wordt geen bevoegdheid tot het uitvaardigen van strafbeschikkingen
toegekend.Die constructie wordt, eveneens in aansluiting op de bestaande transactiebevoegdheid,
wel voorgesteld voor het bestuur der belastingen. Maar ook deze constructie
is in het wetsvoorstel niet uniek. De voorgestelde wijziging van artikel 37
WED biedt, eveneens in aansluiting op het bestaande artikel, de mogelijkheid
om aan bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen lichamen of personen
die met een publieke taak zijn belast binnen daarbij gestelde grenzen de bevoegdheid
te verlenen een strafbeschikking uit te vaardigen.Vermeldenswaard is nog, dat in vroegere tijden een bijzondere regeling
bestond inzake de strafvervolging in fiscale zaken. Voorafgaand aan de invoering
van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) in 1959 bestond (vanaf 1822)
de figuur van de rijksadvocaat. Deze kon de overtredingen uit
een aantal belastingwetten zelfstandig voor de strafrechter brengen. In geen
geval kon de rijksadvocaaat vrijheidsbenemende sancties vorderen, dat recht
kwam alleen het openbaar ministerie toe. Een belangrijk argument om de figuur
van de rijksadvocaat met de invoering van de AWR af te schaffen was, dat procesrechtelijke
problemen door een dubbele vervolgingsinstantie werden vermeden. Aan die toen
gekozen, ook nu nog zonder meer wenselijke verandering doet dit wetsvoorstel
in geen enkel opzicht af, integendeel: het strekt ertoe de positie van het
openbaar ministerie als de instantie die strafzaken aan de rechter voorlegt
in het geheel van de punitieve handhaving te versterken. Het zou, tegen deze
achtergrond, evenwel opmerkelijk zijn als juist aan de belastingdienst de
bevoegdheid om strafbeschikkingen uit te vaardigen niet zou worden toevertrouwd.Daarbij stip ik nog aan dat de voorgestelde bevoegdheid rechtstreeks voortbouwt
op de bestaande constructie in de AWR, ingevolge welke bij de belastingdienst
het voortouw ligt inzake het aanbieden van transacties in fiscale zaken. Die
constructie is in zekere zin te beschouwen als de «opvolger» van
de vroegere figuur van de rijksadvocaat. Nadere normering van de strafrechtelijke
handhaving is neergelegd in de Aanmeldings-, transactie- en vervolgingsrichtlijnen
voor fiscale delicten en douanedelicten (ATV-richtlijnen) die in overleg tussen
openbaar ministerie en belastingdienst worden vastgesteld. Er is geen enkele
aanleiding de taken van de belastingdienst bij de strafrechtelijke handhaving,
die in goed overleg met het openbaar ministerie worden uitgeoefend, en die
overigens ook verder strekken dan enkel de transactiebevoegdheid (vgl. bijvoorbeeld
de artikelen 80 en 82 AWR), bij gelegenheid van de omvorming van de transactie
in de strafbeschikking verder aan te passen dan uit die omvorming voortvloeit.Het bovenstaande in aanmerking genomen, kan ik slechts herhalen hetgeen
ik tijdens het wetgevingsoverleg reeds naar voren bracht, namelijk dat ik
de Kamer de aanvaarding van het amendement Rouvoet/Wolfsen (Kamerstukken II
2004/05, 29 849, nr. 14) ten stelligste moet ontraden.Graag voldoe ik aan de toezegging, tijdens het wetgevingsoverleg gedaan,
voor de zomer een notitie naar de Kamer te sturen over de verhouding tussen
strafrechtelijke en bestuursrechtelijke handhaving.Overige amendementen, ingediend tijdens het wetgevingsoverlegTijdens het wetgevingsoverleg heb ik mijn – positieve – oordeel
over de amendementen onder de nummers 9, 10 en 11, ingediend door het lid
Wolfsen, alsmede amendement nr. 13, ingediend door het lid Griffith, al gegeven.
Ook heb ik aangegeven dat de gewijzigde motie van het lid Eerdmans c.s. (nr.
16) met mijn opvattingen strookt, indien zij zo mag worden opgevat dat bevorderd
dient te worden dat zeden- en geweldsmisdrijven die ernstig letsel tot gevolg
hebben niet in aanmerking dienen te komen voor afdoening met een strafbeschikking.
De indieners hebben dat bevestigd. Tevens heb ik aangegeven dat en waarom
ik de Kamer aanneming van amendement nr. 12, ingediend door het lid De Wit,
ontraad.Amendementen ingediend na het wetgevingsoverlegNa het wetgevingsoverleg zijn nog een aantal nieuwe amendementen ingediend.
Uit mijn stellingname tijdens dat wetgevingsoverleg en uit hetgeen ik, ter
uitwerking daarvan, in het voorafgaande in reactie op de motie Rouvoet/Wolfsen
heb gesteld, kan mijn oordeel over deze amendementen al in belangrijke mate
worden afgeleid. Graag preciseer ik dat oordeel en de onderbouwing daarvan
in het navolgende nader. De amendementen die het lid Van Haersma Buma heeft ingediend, zijn tijdens
het wetgevingsoverleg reeds door hem aangekondigd.Amendement nr. 18 behelst een veralgemenisering van de constructie van
artikel 37 WED. Zoals ik al heb aangegeven tijdens het wetgevingsoverleg,
en ook uit het eerste deel van deze brief voortvloeit, zie ik een dergelijke
veralgemenisering als wenselijk. Zij biedt de mogelijkheid om de punitieve
handhaving door gemeenten op het terrein van de kleine ergernissen en het
fout parkeren te versterken. Die mogelijkheid is inderdaad zowel van belang
voor de periode waarin de wetsvoorstellen die strekken tot invoering van de
bestuurlijke boete kleine ergernissen en de bestuurlijke boete fout parkeren
nog niet tot wet zijn verheven en in werking getreden als voor de periode
daarna. Gemeenten die de bestuurlijke boete kleine ergernissen niet overwegen
in te voeren, bijvoorbeeld omdat zij niet de stelselmatige verantwoordelijkheid
op deze terreinen willen overnemen, kunnen via deze wet dan toch de punitieve
handhaving op die terreinen versterken. Het derde lid formaliseert een overleg
dat ook daarzonder zou worden gevoerd. Ik kan dit amendement dan ook onderschrijven.Amendement nr. 19 biedt een grondslag om geldbedragen die uit de tenuitvoerlegging
van geldboetes zijn verkregen ten dele ten goede te laten komen aan rechtspersonen
die krachtens het publiekrecht zijn ingesteld. Het geeft een wettelijke basis
aan de bestaande regeling van de p.v.-vergoeding, en biedt voorts de mogelijkheid
andere regelingen inzake vergoedingen aan lagere overheden te creëren.
Ik zie een dergelijke mogelijkheid in zijn algemeenheid als wenselijk. Een
dergelijke voorziening voorkomt dat financiële aspecten doorslaggevend
kunnen zijn bij de vraag of punitieve handhavingsactiviteiten van lagere overheden
strafrechtelijk of bestuursrechtelijk ingekaderd worden. Een en ander neemt
niet weg dat de justitiebegroting geen ruimte biedt voor de financiële
gevolgen van additionele regelingen opgesteld onder de voorgestelde artikelen.
Bij de behoefte aan toepassing daarvan zal derhalve nader overleg noodzakelijk
zijn. Ook dit amendement kan ik onderschrijven.De amendementen die het lid Griffith na het wetgevingsoverleg heeft ingediend,
liggen in de lijn van haar tijdens het wetgevingsoverleg besproken amendement.
Amendement nr. 20 strekt ertoe, de verjaringstermijn van overtredingen te
verlengen teneinde de termijn van tenuitvoerlegging van de strafbeschikking
in de buurt te brengen van de termijn van tenuitvoerlegging van de WAHV-beschikking.
Mij komt die aanpassing wenselijk voor met het oog op een adequate tenuitvoerlegging
van strafbeschikkingen terzake van overtredingen door het CJIB. Amendement
nr. 21 positioneert de strafrechtelijke afdoening bij de feiten waarop de
WAHV ziet als een alternatief. Aan de mogelijkheden tot afdoening via de WAHV
wordt niet afgedaan. In verband met dit amendement merk ik op, dat in de memorie
van toelichting bij het wetsvoorstel al is aangegeven, dat op termijn zal
worden bezien of het mogelijk is, de procedure van de WAHV in die van de strafbeschikking
te integreren. Dit amendement ligt in die lijn, doordat het mogelijk maakt
dat in zaken waarin daar behoefte aan is, de strafrechtelijke weg wordt gevolgd
ook als van letsel of schade geen sprake is of zulks omstreden is. Mij komt
dat, mede met het oog op die voorgenomen integratie, wenselijk voor, mits
aan het OM wordt overgelaten in welke mate van de geboden mogelijkheid gebruik
wordt gemaakt. Beide amendementen kan ik onderschrijven.Zoals zij tijdens het wetgevingsoverleg al aankondigde heeft het lid Griffith
samen met het lid Wolfsen een amendement ingediend (nr. 22) dat ertoe strekt
om een motiveringsvereiste te introduceren voor de zwaardere strafbeschikkingen
in geval van het daaraan voorafgaande verhoor een schriftelijk verslag is
opgemaakt. Het amendement stelt voor aan artikel 257c, derde lid, Sv een zin
toe te voegen. De voorgestelde motiveringsplicht wordt daarmee
beperkt tot de situaties waarin een verslag moet worden opgemaakt. Het amendement
wil in die situatie voorschrijven dat de redenen die tot afwijken van door
de verdachte uitdrukkelijk onderbouwde standpunten hebben geleid aan het verslag
worden toegevoegd voor zover deze redenen niet reeds mondeling zijn opgegeven.
Als tijdens het verhoor of nadien reeds mondeling op het betreffende standpunt
is gereageerd, behoeven de redenen niet aan het verslag te worden toegevoegd.
In deze vorm zijn de werklastconsequenties van het amendement beperkt, terwijl
de motivering tegelijk in een verduidelijking kan voorzien die ertoe leidt
dat van het instellen van verzet wordt afgezien. Het amendement doet daarbij
niet af aan de wijze van procesvoering die door dit wetsvoorstel beoogd wordt.
Indien verzet wordt ingesteld, berecht de strafrechter de strafzaak, en is
de strafbeschikking en het bijbehorende verslag van het horen van tafel. Tegen
deze achtergrond kan ik ook dit amendement onderschrijven.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29849-23.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl