Wijziging van de Wet kinderopvang en enige andere wetten in verband met de invoering van een heffing ter financiering van een werkgeversbijdrage in de kosten van kinderopvang; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30613, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

03-07-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30613 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleiding2. Uitgangspunten van het wetsvoorstel3. Inhoud van het wetsvoorstel3.1. Verhoging van de kinderopvangtoeslag3.2. Bekostiging3.3. Samenloop met arbeidsvoorwaardelijke regelingen4. Budgettaire gevolgenTabel 1. Budgettaire aspecten invoering verplichte werkgeversbijdrage
(prijzen 2006, in mln euro) 5. Overige aspecten5.1. Gevolgen voor het bedrijfslevenTabel 2. Kinderopvangheffing per werknemer (raming 2007,
in euro per maand) 5.2. Administratieve lasten voor bedrijven en burgersBedrijvenBurgersAdvisering door Actal5.3. Uitvoering door de Belastingdienst en het UWVARTIKELSGEWIJSArtikel IOnderdeel A (artikel 1 van de Wet kinderopvang)Onderdeel B (artikel 7 van de Wet kinderopvang)Onderdeel C (artikelen 8 en 9 van de Wet kinderopvang)Onderdelen D en E (artikelen 87, 94, 95 en 96 van de Wet
kinderopvang)Onderdelen F en G (artikelen 114 en 116 van de Wet kinderopvang)Artikel IIArtikel III en IVArtikel VOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30613Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 613Wijziging van de Wet kinderopvang en enige andere wetten in verband
met de invoering van een heffing ter financiering van een werkgeversbijdrage
in de kosten van kinderopvangnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. InleidingRuim 250 000 gezinnen maken gebruik van de formele kinderopvang om
de combinatie van arbeid en de zorg voor kinderen te vergemakkelijken. De
overheid zorgt er met de financiële ondersteuning op grond van de Wet
kinderopvang voor dat de kosten geen belemmering behoeven te vormen om daarvan
gebruik te maken. Met de aanpassingen in de toeslagsystematiek van 1 januari
2006 geldt dat ook voor de midden- en hogere inkomens.In deze vergoedingssystematiek wordt verondersteld dat elk van de ouders
van diens werkgever reeds een vergoeding van een zesde deel van de kosten
ontvangt. Voor deze tripartiete financiering is gekozen omdat werkgevers –
naast de ouders zelf en de overheid – eveneens een belang hebben bij
een arbeidsmarkt die toegankelijk is voor personen met de zorg voor kinderen.De ten laste van de ouders blijvende kosten van kinderopvang kunnen dan
ook aanzienlijk toenemen als deze werkgeversbijdrage geheel ontbreekt of niet
volwaardig is. Dat laatste is het geval als de bijdrage van de werkgever niet
voorziet in de opvang van kinderen tot en met de basisschoolleeftijd, minder
bedraagt dan een zesde deel van de kosten of niet de volledige kosten in beschouwing
neemt tot de in de wet gehanteerde maximum uurprijs. Voor ontbrekende of onvolwaardige
werkgeversbijdragen biedt de Wet kinderopvang doelbewust slechts in beperkte
mate compensatie. Deze compensatie is sterk inkomensafhankelijk en staat volgens
het in de regelgeving vastgelegde tijdpad vanaf 2008 slechts open voor
gezinnen met een gezamenlijk toetsingsinkomen tot ongeveer € 45 000.Als de ouders niet van beide werkgevers een bijdrage ontvangen, legt het
gebruik van formele kinderopvang een groot beslag op het inkomen. Het treffen
van informele arrangementen is niet altijd zonder bezwaren of zelfs in het
geheel niet mogelijk. Het ontbreken van een volwaardige werkgeversbijdrage
kan er dus toe leiden dat ouders – in de praktijk vooral vrouwen –
worden ontmoedigd om te blijven of te gaan werken, of ertoe leiden dat zij
minder werken dan zij zouden willen en kunnen. Gezien dit belang van de financiële bijdragen van werkgevers aan
de kosten van kinderopvang heeft de regering als doelstelling geformuleerd
dat in 2008 voor 90 procent van de werknemers een volwaardige werkgeversbijdrage
beschikbaar is voor alle vormen van formele kinderopvang. Tijdens de parlementaire
behandeling van de Wet kinderopvang heeft de regering aangekondigd aan de
hand van de stand van de werkgeversbijdragen op 1 juli 2006 te beoordelen
of er reëel zicht is op de doelstelling van een dekkingsgraad van 90
procent in 2008 en te bezien of aanvullend beleid al dan niet wenselijk is
(Kamerstukken II 2003/04, 28 447, nr. 15). Bij andere gelegenheden,
waaronder de Algemene financiële beschouwingen 2006 (Handelingen II 2005/06,
blz. 9–475), heeft de regering deze doelstelling bevestigd, evenals
het voornemen op grond van de geconstateerde ontwikkeling een besluit te nemen
over het al dan niet invoeren van een verplichte werkgeversbijdrage.Het in aanmerking kunnen komen voor een volwaardige werkgeversbijdrage
is ook van belang voor de implementatie van de voor- en naschoolse opvang
in het kader van de uitvoering die de regering zich voorneemt te geven aan
de motie-Van Aartsen/Bos (Kamerstukken II 2005/06, 30 300, nr. 14).
Het is aan scholen om – in overleg met de ouders – een keus te
maken voor de vorm waarin deze wordt georganiseerd. Bij opvang die is opgezet
naar de kwaliteitsnormen van de Wet kinderopvang komen de ouders in aanmerking
voor een tegemoetkoming van de overheid. Ook hierbij geldt dat als ouders
geen of slechts een ontoereikende werkgeversbijdrage ontvangen, de kosten
relatief hoog blijven. Dat geldt in het bijzonder voor de midden- en hogere
inkomens. Het onvoldoende bijdragen door werkgevers aan de kosten van kinderopvang
kan derhalve tot gevolg hebben dat ouders afzien van het gebruik van voor-
en naschoolse opvang. Daarmee kan de totstandkoming van deze vorm van opvang
belemmeringen ondervinden.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft bij brief van 27 januari
2006 de Stichting van de Arbeid ingelicht over de wijze van besluitvorming
die het kabinet zich voorneemt over het al dan niet invoeren van een verplichte
werkgeversbijdrage. Hierin heeft het kabinet meegedeeld op grond van een meting
naar de stand van zaken van de werkgeversbijdragen op 1 mei 2006 en na
overleg met de Stichting van de Arbeid conclusies te zullen trekken over de
te voorziene ontwikkeling van de werkgeversbijdrage in de komende jaren.Als deze evaluatie de verwachting rechtvaardigt dat de doelstelling wordt
gerealiseerd dat 90 procent van de werknemers in 2008 aanspraak kan maken
op een volwaardige werkgeversbijdrage, zal het kabinet geen aanvullende maatregelen
voorstellen. De werkgeversbijdrage blijft dan onderwerp van het arbeidsvoorwaardenoverleg
tussen de sociale partners.Mocht het kabinet tot de conclusie komen dat realisatie van deze doelstelling
niet reëel kan worden verwacht, dan maakt het een wetsvoorstel bij de
Kamer aanhangig met als oogmerk op 1 januari 2007 een wettelijk verplichte
werkgeversbijdrage in te voeren.Het kabinet heeft in bovengenoemde brief gemeld een dergelijke invoeringstermijn
wenselijk te achten om te voorkomen dat, terwijl al duidelijk is dat in 2008
onvoldoende werknemers aanspraak kunnen maken op een volwaardige werkgeversbijdrage,
een aanzienlijk aantal ouders nog geruime tijd financiële belemmeringen
blijft ondervinden om gebruik te maken van de formele kinderopvang. Tegelijkertijd
zou dan ook langere tijd de situatie blijven voortbestaan dat de werkgevers
die nu hun werknemers een volwaardige tegemoetkoming verstrekken, geconfronteerd
worden met de kosten daarvan, terwijl de werkgevers die dat achterwege laten,
die kosten niet hoeven te maken. Research voor Beleid heeft in opdracht van de Minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid een onderzoek verricht naar de stand van de werkgeversbijdragen
op 1 mei 2006. Daarin zijn tevens de gegevens verwerkt over afspraken
omtrent de werkgeversbijdrage in CAO’s die bij het Ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid.Uit dit onderzoek blijkt dat op 1 mei 2006 86,3 procent van de werknemers
in Nederland aanspraak kan maken op een werkgeversbijdrage voor de kosten
van kinderopvang. In sectoren en bedrijven waarvoor een CAO van toepassing
is, geldt dit voor 96 procent van de werknemers. In bedrijven zonder een CAO
kan 47,5 procent van de werknemers aanspraak maken op een werkgeversbijdrage.Getoetst aan de hierboven genoemde criteria was op 1 mei 2006 64,7
procent van de werknemers werkzaam in een onderneming of sector waarin een
volwaardige werkgeversbijdrage was overeengekomen. Voor de overige werknemers
was hetzij in het geheel geen werkgeversbijdrage beschikbaar, hetzij een bijdrage
die niet voldeed aan de criteria van volwaardigheid. Afgemeten aan de door
het kabinet gehanteerde norm van 90 procent betekent dit dat voor ongeveer
25 procent van de werknemers alsnog een volwaardige werkgeversbijdrage dient
te worden gerealiseerd, hetzij door aanpassing van bestaande afspraken omtrent
een werkgeversbijdrage, hetzij door een werkgeversbijdrage als zodanig te
introduceren die tevens aan de gestelde criteria voldoet.Op 21 juni 2006 heeft het kabinet overleg gevoerd met de Stichting
van de Arbeid over de vraag of, gezien deze gegevens over de stand van de
werkgeversbijdrage op 1 mei 2006, het reëel is te verwachten dat
in 2008 90 procent van de werknemers aanspraak kan maken op een volwaardige
werkgeversbijdrage.De Stichting van de Arbeid is niet eensluidend in zijn beoordeling van
de geconstateerde ontwikkeling van de werkgeversbijdragen en de conclusies
die daaraan moeten worden verbonden. De FNV en het CNV steunen een verplichte
werkgeversbijdrage. De andere in de Stichting vertegenwoordigde organisaties –
VNO/NCW, MKB-Nederland, LTO-Nederland en MHP – achten het niet juist
aan deze gegevens nu reeds de conclusie te verbinden dat er geen zicht bestaat
op de beoogde dekkingsgraad van de werkgeversbijdragen. Daarbij wijzen zij
erop dat sinds medio 2005 – in werknemersaantallen uitgedrukt –
een duidelijke stijging van CAO-afspraken over werkgeversbijdragen is gerealiseerd.
Voorts nemen zij afstand van de door de regering gehanteerde criteria van
een volwaardige werkgeversbijdrage.De regering acht het niet waarschijnlijk dat in 2008 voor 90 procent van
de werknemers een regeling met een volwaardige werkgeversbijdrage beschikbaar
is Voor de sectoren die onder een CAO vallen, zou dat immers slechts gerealiseerd
kunnen worden door in belangrijke mate de bestaande afspraken zodanig te herzien
dat de op grond daarvan verstrekte werkgeversbijdrage in voldoende mate overeenstemmen
met de geformuleerde eisen van volwaardigheid. Voor de niet-CAO-sectoren dient
zelfs voor meer dan de helft van de werknemers nog een regeling van de werkgeversbijdrage
als zodanig te worden getroffen. Deze – en bestaande – afspraken
dienen bovendien ook nog een zodanige inhoud te krijgen dat deze als volwaardig
kunnen worden aangemerkt.De regering houdt voor zijn eigen beoordeling vast aan de criteria zoals
geformuleerd tijdens de parlementaire behandeling van de Wet kinderopvang
en bevestigd in bovengenoemde brief aan de Stichting van de Arbeid van 27 januari
2006.2. Uitgangspunten van het wetsvoorstelVoor de vormgeving van een verplichte werkgeversbijdrage heeft de regering
verschillende mogelijkheden overwogen.Een benadering die de regering heeft bezien is voor werknemers een wettelijke aanspraak jegens hun werkgever in het leven te roepen op
een– eveneens wettelijk te definiëren – tegemoetkoming in
de kosten van kinderopvang. Terwijl bij een dergelijke opzet de verantwoordelijkheid
van werkgevers om te voorzien in een bijdrage in de kosten van kinderopvang
zichtbaar tot uitdrukking komt, is de regering van oordeel dat deze een aantal
onmiskenbare nadelen met zich brengt.De belangrijkste daarvan is dat de loonkosten van werknemers met kinderen
hoger zullen uitvallen als zij aanspraak doen gelden op een tegemoetkoming.
Dat geldt in het bijzonder als in de betreffende bedrijfstak geen sectorale
voorziening is getroffen, waarmee de kosten door alle ondernemingen worden
gedragen. Vooral in het midden- en kleinbedrijf zullen deze extra kosten relatief
zwaar kunnen wegen doordat deze binnen de onderneming niet over een grotere
groep werknemers kunnen worden gespreid. Dit kan van negatieve invloed zijn
op de arbeidsmarktpositie van vooral laaggeschoolden, bij wie de werkgeversbijdrage
in verhouding tot het loon hoog is.De regering heeft derhalve gekozen voor een systematiek waarbij de overheid
de verstrekking van de werkgeversbijdrage voor zijn rekening neemt en de werkgevers
zorgdragen voor de bekostiging daarvan in de vorm van een heffing.Naar het oordeel van de regering is een doorslaggevend voordeel van een
dergelijk stelsel dat de kosten van de financiële tegemoetkoming over
alle werkgevers – en dus alle werknemers – worden gespreid. Door
een dergelijke verevening zijn de loonkosten van een werknemer die aanspraak
op een tegemoetkoming heeft dezelfde als van een werknemer die geen gebruik
hoeft te maken van kinderopvang. Hiermee vervalt het mogelijke gevaar van
selectie en het daaruit samenhangende risico dat werknemers ervan afzien aanspraak
te maken op een tegemoetkoming. Door de spreiding van de bijdrage zijn de
kosten daarvan bovendien voor alle werkgevers dezelfde, ongeacht de samenstelling
van het personeelsbestand en de daarmee samenhangende behoefte aan kinderopvang.Van een dergelijk systeem is bovendien het voordeel dat werkende ouders
slechts met één partij – de Belastingdienst/Toeslagen –
contact hebben voor het verkrijgen van de financiële tegemoetkoming.
De werkgevers spelen daarbij geen rol meer. Dat betekent voor de ouders een
aanzienlijke vermindering van de administratieve lasten.Voor de heffing komt een vormgeving als een opslag op een premie op grond
van een van de werknemersverzekeringen het meest in aanmerking, gezien de
duidelijke band met de werknemers voor wier kosten van kinderopvang de heffing
bedoeld is. Daarbij gaat de voorkeur van de regering uit naar een opslag op
de sectorpremies. Doordat de sectorpremie over de gehele loonsom wordt geheven,
met inachtneming van het maximum dagloon, wordt bereikt dat het heffingspercentage
beperkt kan blijven, terwijl de heffing per werknemer als een absoluut bedrag
aan een maximum gebonden is. Belangrijk voordeel van de opslagsystematiek
is bovendien dat gebruik wordt gemaakt van een bestaande administratieve procedure.
De invoering van de verplichte werkgeversbijdrage leidt daardoor niet tot
extra – eenmalige of blijvende – administratieve lasten.3. Inhoud van het wetsvoorstel3.1. Verhoging van de kinderopvangtoeslagMet dit wetsvoorstel wordt in het stelsel van de financiële tegemoetkomingen
door het Rijk een vermeerdering van de kinderopvangtoeslag geïntroduceerd
die in de plaats komt van de arbeidsvoorwaardelijk te regelen werkgeversbijdrage.Deze vermeerdering bedraagt voor aanvragers met een werkende partner een
derde deel van de kosten van kinderopvang. Voor aanvragers zonder partner
is deze een zesde deel van de kosten, die volgens de bestaande systematiek
wordt aangevuld met de toeslag voor alleenstaande ouders. Hiermee is de uitgangspositie
van alleenstaande ouders dezelfde als van echtparen, namelijk een vaste vergoeding
ter hoogte van een derde deel van de kosten.Dit wetsvoorstel brengt geen wijziging in de positie van degenen die tot
een zogeheten doelgroep behoren. Zij ontvangen op grond van de huidige wet
al een vervangende werkgeversbijdrage van de gemeente of het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen (UWV).In opdracht van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is
een evaluatie verricht van de werking van deze systematiek voor doelgroepen.
Uit dit onderzoek blijkt het proces van aanvragen van twee verschillende soorten
financiële tegemoetkomingen – deels bij de gemeente of UWV, deels
bij de Belastingdienst/Toeslagen – voor de betrokken ouders een ingewikkeld
proces te zijn ondanks de – soms intensieve – ondersteuning die
de gemeente of het UWV biedt.Gezien deze uitkomsten acht de regering het wenselijk dat ook voor de
personen uit deze doelgroepen de aanvraagprocedure wordt vereenvoudigd. Momenteel
wordt onderzocht op welke wijze vanaf 1 januari 2008 de Belastingdienst/Toeslagen
voor hen het enige loket kan worden voor de verstrekking van de kinderopvangtoeslag.Voor de laagste inkomens komt de totale toeslag voor het eerste kind hiemee
uit op 96,5 procent, afnemend tot 33,3 procent voor huishoudens met een toetsingsinkomen
van € 96 543 of hoger. Voor het tweede en volgende kind zal
bij inwerkingtreding van dit wetsvoorstel de totale toeslag voor de laagste
inkomens eveneens 96,5 procent bedragen, afnemend tot 90,7 procent voor de
hoogste inkomensgroepen.Recht op de vermeerdering van de kinderopvangtoeslag geldt voor alle ouders
met inkomen uit tegenwoordige arbeid, ongeacht of zij dat als werknemer of
als zelfstandige verwerven. In de huidige toeslagsystematiek wordt geen onderscheid
gemaakt tussen deze twee groepen. Zelfstandigen komen momenteel op dezelfde
wijze in aanmerking voor compensatie van een ontbrekende of ontoereikende
werkgeversbijdrage als werknemers. Door uitsluitend werknemers in aanmerking
te laten komen voor de vermeerdering zou een onderscheid worden gecreëerd
dat de huidige wet niet kent en ook onwenselijk zou zijn. Door de systematiek
van de toeslagverlening zou dat tot situaties kunnen leiden waarin een beperkte
verandering van de wijze waarop ouders hun inkomen verwerven onevenredige
gevolgen heeft voor hun aanspraak op kinderopvangtoeslag. Het zou ook de uitvoering
compliceren.Met de introductie van de vermeerdering kan de huidige regeling komen
te vervallen op grond waarvan een inkomensafhankelijke compensatie wordt verstrekt
aan degenen die geen of een ontoereikende werkgeversbijdrage ontvangen.Eveneens ontvalt de grond aan de huidige vrijstelling van de werkgeversbijdrage
als belastbaar en premieplichtig loon. Daartoe worden de Wet op de loonbelasting
1964 en de Wet financiering sociale verzekeringen aangepast.3.2. BekostigingDe kosten voor de vermeerdering, voor zover deze aan werknemers wordt
verstrekt, worden opgebracht met een door werkgevers af te dragen heffing
op de loonsom. De vermeerdering voor zelfstandigen wordt bekostigd uit de
algemene middelen. Voor deze heffing is, zoals hiervoor reeds vermeld, de methodiek gekozen
van een opslag op de premie ten behoeve van de sectorfondsen. Het als sectorpremie
af te dragen percentage van de relevante loonsom wordt derhalve verhoogd met
dat van de heffing. Hierdoor worden werkgevers niet belast met extra administratieve
handelingen. Dat geldt ook voor de bedrijfstakken waar de sectorpremie tijdelijk
op nihil is gesteld.Bij de heffing wordt geen onderscheid gemaakt naar situaties waarin een
sectorpremie wordt geheven. Heffing vindt derhalve ook plaats over de sectorpremies
die worden afgedragen over uitkeringen op grond van een van de werknemersverzekeringen.
Evenmin wordt onderscheid gemaakt tussen overheids- en niet-overheidswerkgevers.
Voor de overheidswerkgevers krijgt de heffing de vorm van een gelijkwaardige
opslag op de premie voor het Uitvoeringsfonds voor de overheid (UFO). Hiermee
ontstaat een doorzichtige en eenvoudig uit te voeren systematiek met een brede
grondslag, waardoor het heffingspercentage beperkt kan blijven.Er behoeven geen bijzondere voorzieningen te worden getroffen om te bereiken
dat de heffing ten goede komt aan ’s Rijks kas en niet wordt gestort
in de sectorfondsen. Bij de verdeling van het totaal van ontvangen loonheffing
en premies voor de werknemersverzekeringen kan er reeds rekening mee worden
gehouden dat het als sectorpremie afgedragen bedrag deels bestaat uit de heffing
ten behoeve van de kinderopvang.De gekozen systematiek van de opslagpremie heeft tot gevolg dat het op
de periodieke loonaangifte te vermelden bedrag aan af te dragen sectorpremie
mede de kinderopvangheffing omvat. Omdat de loonaangifte op dit punt de bron
is voor de polisadministratie, bevat het daarin opgenomen gegeven over de
sectorpremie eveneens de kinderopvangheffing. Gezien de aard van het verwachte
gebruik van de polisadministratie is dat niet bezwaarlijk. Als daartoe aanleiding
bestaat, kunnen gebruikers op eenvoudige wijze een correctie aanbrengen voor
de kinderopvangheffing. Nader zal worden bezien welke gevolgen de opslagsystematiek
vanaf 2008, in welk jaar het bericht over 2007 wordt verzonden, heeft
voor het verzekeringsbericht.In verband met bovengenoemde aspecten zullen beperkte aanpassingen in
lagere regelgeving noodzakelijk zijn.De hoogte van de opslag wordt door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
bij ministeriële regeling vastgesteld.In dit wetsvoorstel is duidelijk verankerd dat de heffing uitsluitend
bestemd is voor de bekostiging van de vermeerdering van de kinderopvangtoeslag
voor zover deze aan ouders is toegekend die als werknemer tegenwoordige arbeid
verrichten. Daarmee is gewaarborgd dat deze niet voor andere elementen van
de kinderopvangtoeslagen bestemd is of voor de toekenning van de verhoging
aan anderen dan werknemers.Voor 2007 zal de heffing naar verwachting 0,28 procent bedragen. Deze
is berekend naar een voor dat jaar verwacht gebruik door werknemers van de
vermeerdering ter hoogte van € 519 miljoen en een geraamd premieplichtig
loon – met inbegrip van dat van overheidswerknemers en ontvangers van
uitkering op grond van een werknemersverzekering – van ongeveer € 183
miljard.Het heffingspercentage kan worden aangepast als dat noodzakelijk wordt
geacht ter dekking van de kosten van de vermeerdering.3.3. Samenloop met arbeidsvoorwaardelijke regelingenKern van het onderhavige wetsvoorstel is dat de overheid zorgdraagt voor
de vergoeding van het eerste een derde deel van de kosten van kinderopvang
en dat de werkgevers door middel van een heffing bijdragen aan de bekostiging
daarvan. Voor een groot aantal werknemers is al bij CAO of anderszins een –
geheel of gedeeltelijk – overeenkomstige regeling getroffen.
Verwacht mag worden dat dit wetsvoorstel voor de sociale partners aanleiding
zal vormen om de arbeidsvoorwaardelijke afspraken over de werkgeversbijdragen
te herzien.Binnen de termijn die de regering wenselijk acht voor invoering van de
vermeerdering van de kinderopvangtoeslag, zullen de arbeidsvoorwaardelijk
geregelde werkgeversbijdragen voor een belangrijk deel echter nog niet kunnen
zijn aangepast aan de nieuwe situatie die dit wetsvoorstel creëert. Dat
zou ertoe leiden dat werkgevers worden geconfronteerd met dubbele lasten en
dat werknemers een dubbele aanspraak op een financiële tegemoetkoming
krijgen. Werkgevers zouden dan immers zowel een arbeidsvoorwaardelijke geregelde
verplichting hebben een werkgeversbijdrage te verstrekken als een wettelijke
verplichting een heffing af te dragen. Anderzijds zouden werknemers een aanspraak
houden op een arbeidsvoorwaardelijk geregelde aanspraak op een bijdrage in
de kosten van kinderopvang jegens de werkgever, terwijl zij ook in aanmerking
komen voor een daarmee overeenkomende vermeerdering van de overheid.Het is uiterst onwenselijk dat een dergelijke situatie kan ontstaan, vooral
omdat deze juist de werkgevers treft die zich de afgelopen jaren hebben ingespannen
een bijdrageregeling te treffen die de regering voor ogen stond. Hoewel het
een eigen verantwoordelijkheid van de sociale partners is om de arbeidsvoorwaardelijke
regelingen af stemmen op de situatie die met dit wetsvoorstel ontstaat, kan
daarmee naar het oordeel van de regering niet worden volstaan en is het noodzakelijk
een adequate wettelijke voorziening te treffen voor de periode waarin deze
aanpassingen nog niet tot stand hebben kunnen komen.De regering heeft hiertoe verschillende mogelijkheden onderzocht.Een mogelijkheid zou bestaan uit een verrekening van de door de werkgever
betaalde bijdrage met de heffing en van de door de werknemer ontvangen bijdrage
met de kinderopvangtoeslag. Een dergelijke benadering stuit echter reeds op
het doorslaggevende bezwaar dat dit slechts mogelijk is met een ingrijpende
wijziging van de vaststelling van de door werkgevers af te dragen sectorpremie.
Dat zou niet alleen de Belastingdienst noodzaken tot verandering van de uitvoeringsprocessen,
maar zou voor werkgevers mogelijk ingrijpende aanpassingen in de loonadministraties
met zich brengen. Die noodzakelijke aanpassingen van administraties zouden
bovendien slechts van betekenis zijn voor de naar verwachting betrekkelijk
korte periode waarin de arbeidsvoorwaardelijke afspraken nog niet zijn aangepast.Een andere oplossing zou bestaan uit een gefaseerde inwerkingtreding van
dit wetsvoorstel en wel naargelang arbeidsvoorwaardelijke regelingen niet
langer voorzien in een werkgeversbijdrage voor het deel waarin de overheid
reeds voorziet. Een dergelijke oplossing stuit eveneens op aanmerkelijke uitvoeringstechnische
bezwaren. De afdracht van de kinderopvangheffing zou dan immers afhankelijk
worden gesteld van de inhoud van de arbeidsvoorwaardelijke regeling waaraan
de betreffende werkgever gebonden is. Daarbij zijn niet alleen regelingen
aan de orde die voor bedrijfstakken en overheidssectoren als geheel gelden,
maar ook regelingen die individuele werkgevers getroffen kunnen hebben. De
toepasselijkheid van het overgangsrecht zou dus per individuele werkgever
beoordeeld moeten worden.Gegeven de onmogelijkheid op een van bovengenoemde wijzen de consequenties
van nog niet aangepaste arbeidsvoorwaardelijke regelingen te voorkomen, is
een benadering noodzakelijk waarbij de werkgever niet gehouden is tot dat
deel van de krachtens – collectieve of individuele – arbeidsovereenkomst
of vergelijkbare overeenkomst verschuldigde werkgeversbijdrage voor zover
deze overeenkomt met of niet meer bedraagt dan de vermeerdering
van de kinderopvangtoeslag. Contractuele hogere bedragen blijven voor het
meerdere verschuldigd.De regering acht een dergelijke overgangsbepaling gepast omdat met dit
wetsvoorstel arbeidsvoorwaardelijke regelingen in de regel een andere uitwerking
krijgen dan de betrokken partijen daarbij voor ogen stond. Het is immers niet
aannemelijk dat zij zouden hebben besloten tot een werkgeversbijdrage in kosten
waarvoor de werknemer ook al een vergoeding van de overheid kan ontvangen.
Verwacht mag worden dat, als zij in dat geval al een werkgeversbijdrage overeen
zouden zijn gekomen, deze uitsluitend aanvullend zou zijn op de overheidsbijdrage.
Dat aanvullende karakter kan betrekking hebben op de hoogte van de bijdrage
of op de situaties waarin en de voorwaarden waaronder de bijdrage wordt verstrekt.
Zoals hiervoor vermeld, heeft de in dit wetsvoorstel opgenomen overgangsbepaling
dan ook geen betrekking op dergelijke verder strekkende bijdragen.De proportionaliteit van de getroffen overgangsbepaling komt tevens tot
uitdrukking in de reikwijdte ervan. Deze heeft uitsluitend betrekking op overeenkomsten
die op het tijdstip van de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel nog niet
zijn gewijzigd. Alleen in deze gevallen kan het immers voorkomen dat gemaakte
afspraken andere consequenties kunnen krijgen dan werden beoogd.Langs deze weg krijgen de daarbij betrokken partijen de gelegenheid de
gemaakte afspraken over de werkgeversbijdrage te beoordelen in het licht van
de situatie die met dit wetsvoorstel ontstaat, terwijl het hun eigen verantwoordelijkheid
onverlet laat om daaruit conclusies te trekken omtrent de gewenste aanpassingen.4. Budgettaire gevolgenInvoering van dit wetsvoorstel heeft tot gevolg dat de uitgaven ten laste
van de SZW-begroting zullen toenemen. Bij invoering van een verplichte werkgeversbijdrage
zullen alle werknemers een volledige bijdrage ontvangen in de vorm van de
vermeerdering van de kinderopvangtoeslag. Ook de zelfstandigen ontvangen deze.
Deze volledige bijdrage bedraagt voor aanvragers met een werkende partner
een derde deel van de kosten van kinderopvang. Voor aanvragers zonder partner
of met partner die tot een doelgroep behoort bedraagt deze verhoging een zesde
deel van de kosten van kinderopvang.De huidige compensatieregeling voor werknemers en zelfstandigen bij een
onvolledige werkgeversbijdrage komt hierdoor te vervallen. Voor de doelgroepen
blijft het huidige systeem van toepassing dat zij nog steeds bij het UWV dan
wel de gemeente aanspraak kunnen maken op de overeenkomstige werkgeversbijdrage
van een zesde deel van de kosten van kinderopvang.Onderstaande tabel laat de extra uitgaven voor de SZW-begroting zien bij
de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel.Hierbij is een uitsplitsing gemaakt tussen het aandeel van de werknemers
en dat voor zelfstandigen. Structureel is het werknemersgedeelte geraamd op € 576
mln. Er is bij zowel het werknemersgedeelte als het gedeelte voor de zelfstandigen
rekening gehouden met een trendmatige groei van gebruik van kinderopvang van
ongeveer 1,7 procent per jaar. Tevens wordt verwacht dat door deze maatregel
meer ouders gebruik zullen maken van kinderopvang. Dit geldt voor de ouders
die nu geen of een onvolledige werkgeversbijdrage ontvangen en daarvoor een
gedeeltelijke compensatie ontvangen op grond van de Wet kinderopvang. Voor
deze groep wordt kinderopvang immers goedkoper. Verwacht wordt dat het gebruik
hierdoor met ongeveer 1,3 procent toeneemt. Vervolgens is rekening gehouden
met de effecten van de uitwerking van de motie-van Aartsen/Bos. Door invoering
van de verplichte werkgeversbijdrage komt bovendien de groep werknemers
in beeld die wel gebruik maken van kinderopvang, maar op dit moment geen gebruik
maakt van de financiële tegemoetkoming van de overheid. De uitgaven ten
behoeve van de vermeerdering van de kinderopvangtoeslag voor de zelfstandigen
worden geraamd op € 26 mln. De totale extra uitgaven zijn derhalve
geraamd op € 601 mln.Met de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel komt de compensatieregeling
te vervallen. Dit leidt tot een structurele besparing van € 15 mln.
Per saldo worden de extra uitgaven voor de SZW-begroting derhalve geraamd
op € 586 mln.In 2006 treden extra uitgaven op als gevolg van de werking van de Algemene
wet inkomensafhankelijke regelingen (Awir) en uitgaven als gevolg van de uitvoeringskosten
die in 2006 gemaakt zijn voor de aanpassing van de systemen bij de Belastingdienst.
In de systematiek van de Awir vindt de uitbetaling van de toeslag plaats in
de maand voorafgaand aan die waarop de toeslag van toepassing is. In 2006
worden hierdoor reeds betalingen verricht die betrekking hebben op januari
2007.Tabel 1. Budgettaire aspecten invoering verplichte werkgeversbijdrage
(prijzen 2006, in mln euro)  20062007200820092010structureel Vermeerdering werknemers 506520533549556Gedragseffect 3220202020 Vermeerdering zelfstandigen 2425252626       Subtotaal 563565579594601 Vervallen compensatieregeling      ontbrekende werkgeversbijdrage – 35– 19– 14– 15– 15Toename uitgaven1528546564580586Awir-effect4412110        Extra uitgaven ten laste van SZW-begroting455295485655815865. Overige aspecten5.1. Gevolgen voor het bedrijfslevenDe inwerkingtreding van dit wetsvoorstel leidt tot geraamde extra kosten
voor werkgevers – in zowel overheids- als niet-overheidssectoren –
van maximaal ongeveer € 190 mln. Het met de heffing op te brengen
bedrag ten behoeve van de vermeerdering van de kinderopvangtoeslag wordt geraamd
op € 519 mln. Werkgevers verstrekken momenteel financiële bijdragen
van in totaal circa € 325 mln. De berekening van dit laatste bedrag
is gebaseerd op gegevens van werknemers die een kinderopvangtoeslag van de
overheid ontvangen.De loonkostenstijging waartoe dit wetsvoorstel voor individuele werkgevers
leidt, blijkt uit onderstaande tabel, waarin de hoogte van de heffing als
absoluut bedrag is weergegeven.Tabel 2. Kinderopvangheffing per werknemer (raming 2007,
in euro per maand)  salarisniveau  1,5 * WML1 * modaal1,5 * modaal voltijd (5 dagen)€ 5,73€ 6,76€ 10,05 deeltijd (3 dagen)€ 3,44€ 4,06€ 6,03Alleen werkgevers die momenteel geen bijdrage verstrekken worden volledig
geconfronteerd met deze kosten. Voor alle andere werkgevers staat daar het
wegvallen van de huidige kosten van de werkgeversbijdrage tegenover.
De voor hen feitelijk resterende kosten zijn onder andere afhankelijk van
de inhoud van de momenteel overeengekomen bijdrage en de mate waarin daarvan
gebruik wordt gemaakt. In de gevallen waarin de werkgever momenteel slechts
een beperkte bijdrage verstrekt of slechts een beperkt aantal werknemers een
werkgeversbijdrage ontvangt, zal de heffing in de regel in meer of mindere
mate tot hogere extra kosten leiden. Dat zal in zijn algemeenheid ook gelden
als de betreffende sector of onderneming een relatief hoog loonniveau kent.
Voor werkgevers die een volwaardige bijdrage verstrekken waarvan – in
vergelijking met andere sectoren of bedrijven – een bovengemiddeld gebruik
wordt gemaakt, kan de invoering van dit wetsvoorstel een kostendaling betekenen.Voor de ouders die momenteel geen of een onvolledige werkgeversbijdrage
ontvangen, betekent dit wetsvoorstel een daling van de kosten van kinderopvang
die bij een hoger inkomen aanzienlijk kan zijn. Ook zullen ouders niet langer
een beroep op de werkgever behoeven te doen om van deze een bijdrage te ontvangen.
Aangenomen wordt dat dit leidt tot een groei van de vraag naar de diensten
van kinderopvangaanbieders met 1,3 procent. Voor een deel zal deze groei binnen
de bestaande bezetting kunnen worden opgevangen en dus bijdragen aan de financiële
positie van de kinderopvangsector. Deels zal de gegroeide vraag leiden tot
een uitbreiding van het aantal groepen en daarmee van begeleidend personeel.
Indicatief kan dat worden gesteld op 100 bijkomende FTE’s, overeenkomend
met 175 extra arbeidsplaatsen.Met dit wetsvoorstel hebben ouders voor het verkrijgen van een tegemoetkoming
in de kosten uitsluitend nog een relatie met de overheid. Daarmee zal er naar
verwachting geen of nog slechts een zeer beperkte behoefte zijn aan de financiële
bemiddeling die intermediaire organisaties momenteel voor ouders en werkgevers
verzorgen. Hetzelfde geldt voor de diensten die zij thans verlenen voor de
uitvoering van kinderopvangregelingen van werkgevers of sectorale fondsen.
Hiermee zijn naar schatting ten hoogste 100 arbeidsplaatsen in het geding.5.2. Administratieve lasten voor bedrijven en burgersDe inwerkingtreding van dit wetsvoorstel brengt ingrijpende veranderingen
met zich mee in de relatie tussen werkgever, werknemer en de Belastingdienst.
De belangrijkste daarvan is dat het financiële verkeer tussen werkgever
en werknemer komt te vervallen. Daarvoor in de plaats komt de betaling van
de heffing van werkgever aan de Belastingdienst en de verstrekking van de
verhoging van de kinderopvangtoeslag door de Belastingdienst/Toeslagen aan
de werknemer. BedrijvenDe Wet kinderopvang bevat zelf een aantal informatieverplichtingen voor
kinderopvangaanbieders, met name in verband met registratie en toezicht. Dit
wetsvoorstel brengt daarin geen verandering.Dit wetsvoorstel heeft daarentegen wel gevolgen voor de administratieve
lasten van werkgevers die momenteel hun werknemers een bijdrage verstrekken
voor de kosten van kinderopvang. Alle daarmee samenhangende administratieve
handelingen komen met de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel te vervallen.
Daarbij gaat het om aspecten als de vaststelling van het recht op en de hoogte
van de werkgeversbijdrage en de verwerking daarvan in de loonadministratie.
Voor werkgevers die hiervoor gebruik maken van een financiële bemiddelaar,
vervallen de kosten van deze dienstverlening.Voorafgaand aan de invoering van de Wet administratieve lastenverlichting
sociale verzekeringswetten (Walvis) en de Samenwerking UWV/Belastingdienst
(SUB) waren de administratieve lasten hiervan berekend op ongeveer € 17,8
mln. Met de vereenvoudiging door Walvis/SUB waren deze gereduceerd tot circa € 8,9
mln. Deze komen met dit wetsvoorstel geheel te vervallen. Dit leidt derhalve
tot een structurele besparing van ongeveer € 8,9 mln.De in te voeren heffing leidt aan de andere kant niet tot extra administratieve
lasten voor werkgevers. Dit is mogelijk door de keus voor de opslagsystematiek
op een bestaande afdracht. Hierdoor zijn geen extra informatieverplichtingen
of aanpassingen in de loonadministraties nodig.BurgersIn het huidige stelsel kan ongeveer driekwart van de werknemers aanspraak
maken op de een of andere vorm van werkgeversbijdrage. Dat betekent dat zij
bij de werkgever of een andere partij, zoals een CAO-fonds, een aanvraag voor
een werkgeversbijdrage moeten indienen. Zij zullen in de regel moeten aantonen
aanspraak te maken op die werkgeversbijdrage en de nodige stukken moeten overleggen
die de werkgever in staat stellen om de hoogte van hun aanspraak vast te stellen.
Als de arbeidsvoorwaardelijke regeling voorziet in een hogere bijdrage als
de partner van de betrokkene geen aanspraak op een werkgeversbijdrage kan
maken, zullen doorgaans ook gegevens over de situatie van de partner moeten
worden verstrekt. De werknemer dient jegens de werkgever eveneens aan te tonen
dat hij nog steeds recht op een tegemoetkoming heeft en wijzigingen door te
geven die van belang zijn voor de hoogte van de bijdrage. Dat brengt voor
de burger administratieve lasten met zich mee. De overheid stelt daarover
weliswaar geen regels en kan de hoogte van deze lasten dus niet beïnvloeden,
maar zij vloeien als zodanig wel voort uit de systematiek van de Wet kinderopvang.Met de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel komen deze lasten geheel
te vervallen. Werknemers ontvangen de financiële tegemoetkoming volledig
van de overheid en behoeven zich daartoe uitsluitend tot de Belastingdienst/Toeslagen
te wenden. Er geen sprake van een aanvullende aanvraagprocedure. Evenmin is
er ten opzichte van de huidige situatie sprake van bijkomende gegevens die
moeten worden verstrekt.Met dit wetsvoorstel komt de huidige, eerdergenoemde compensatieregeling
voor ontbrekende of onvolledige werkgeversbijdragen te vervallen. Bij de aanvraag
om kinderopvangtoeslag behoeven werknemers derhalve niet langer een opgave
te doen van de eventueel ontvangen werkgeversbijdrage. Dat betekent een vereenvoudiging
van dit aspect van de aanvraagprocedure.In opdracht van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid hebben
EIM en Research voor Beleid een onderzoek verricht naar de administratieve
lasten die voor burgers voortvloeien uit de Wet kinderopvang. Daarbij is,
naast de formele definitie, tevens een brede definitie van administratieve
lasten gehanteerd. Daarin zijn ook de lasten in beschouwing genomen die niet
volgen uit door de overheid voorgeschreven informatieverplichtingen, maar
wel uit de wetssystematiek voortvloeien. Volgens deze brede definitie besteedden
ouders in 2005 naar schatting 4,25 mln. uur en € 1 mln. aan kosten
aan het regelen van de kinderopvang en het verkrijgen van financiële
tegemoetkomingen van hun werkgevers en de Belastingdienst. Voor de structurele
situatie in 2007 worden deze lasten geraamd op 3,4 mln. uur en € 0,75
mln. aan kosten. Ongeveer de helft van deze uren (1,6 mln. uur) en twee derde
van de kosten in geld (€ 500 000) vloeien voort uit het verkrijgen
van de werkgeversbijdrage. Met de invoering van dit wetsvoorstel komen deze
geheel te vervallen.Dit onderzoek bevestigt voorts de conclusie van het eerder in deze toelichting
genoemde onderzoek naar het functioneren van de doelgroepensystematiek dat
voor deze categorie gebruikers van de kinderopvangtoeslag de administratieve
lasten relatief hoog zijn. Advisering door ActalHet Adviescollege toetsing administratieve lasten (Actal) heeft op 9 maart
2006 advies uitgebracht. Het College adviseert positief over het wetsvoorstel.Het College constateert dat het wetsvoorstel voor het bedrijfsleven een
vermindering van administratieve lasten betekent van € 8,9 mln.
Het wetsvoorstel houdt voor burgers in dat de administratieve lasten verbonden
aan het aanvragen van een werkgeversbijdrage geheel vervallen, welke procedure
naar het oordeel van het College een bron van irritatie voor de burger is.
Het College adviseert in de memorie van toelichting gegevens op te nemen over
de mate waarin de administratieve lasten voor burgers verminderen als het
onderzoek daarnaar is afgerond.Met betrekking tot de overgangsbepaling om een ongewenste samenloop van
wettelijke en arbeidsvoorwaardelijke verplichtingen te vermijden, constateert
het College dat de in het wetsvoorstel gekozen vorm voorkomt dat daaruit administratieve
lasten voortvloeien.5.3. Uitvoering door de Belastingdienst en het UWVDe Belastingdienst heeft te kennen gegeven dat de met dit wetsvoorstel
beoogde wijzigingen in de toeslagsystematiek en de te introduceren opslag
op de heffing sectorpremies voor hen uitvoerbaar zijn. Om invoering op 1 januari
2007 mogelijk te laten zijn treft de Belastingdienst reeds de noodzakelijke
voorbereidingen.Het UWV heeft bij brief van 21 maart 2006 bericht over de uitkomsten
van een uitvoeringstoets. Daarin geeft het UWV aan dat de systematiek van
opslag op de sectorpremies vanaf 1 januari 2007 uitvoerbaar is,
mits deze vanaf die datum ook door de Belastingdienst kan worden uitgevoerd.
Het UWV wijst erop dat de opslagsystematiek ertoe leidt dat in de polisadministratie
en het verzekeringsbericht een sectorpremie wordt opgenomen met inbegrip van
de kinderopvangheffing. Dit laatste aspect zal worden betrokken bij de noodzakelijke
aanpassing van de betreffende lagere regelgeving.ARTIKELSGEWIJSArtikel IOnderdeel A (artikel 1 van de Wet kinderopvang)In dit artikelonderdeel wordt de Wet kinderopvang aangevuld met een viertal
begrippen, te weten werknemer, overheidswerknemer, werkgever en overheidswerkgever.
Voor de omschrijvingen is aangesloten bij de Wet financiering sociale verzekeringen
(Wfsv) in verband met de keuze om de verplichte werkgeversbijdrage vorm te
geven door middel van een opslag op de in die wet geregelde premies ten behoeve
van de sectorfondsen. De genoemde begrippen worden gebruikt in het voorgestelde
artikel 9.Onderdeel B (artikel 7 van de Wet kinderopvang)De in dit onderdeel opgenomen wijziging van het tweede en derde lid van
artikel 7 vloeit rechtstreeks voort uit de voorgestelde verplichte werkgeversbijdrage.
Door het vervallen van de tot nu toe bestaande «vrijwillige» werkgeversbijdrage
kinderopvang op grond van (collectieve) arbeids- of vergelijkbare overeenkomsten,
kan de in verband daarmee bestaande, met ingang van 1 januari 2009 inwerkingtredende,
structurele regeling van de extra kinderopvangtoeslag (en de tot dat tijdstip
toepasselijke overgangsregeling, bedoeld in de artikelen 94, 95 en 96 van
de wet; zie de toelichting op de onderdelen D en E) eveneens vervallen. De
structurele extra kinderopvangtoeslag was een met ingang van
1 januari 2009 inwerking tredende, inkomensafhankelijke compensatie vanwege
het Rijk aan werkende ouders ingeval een werkgever geen of ontoereikende bijdrage
in de kosten van kinderopvang zou verstrekken.Nu de werkgeversbijdrage wordt verstrekt door het Rijk door middel van
een vermeerdering van de kinderopvangtoeslag en de bijdrage van het Rijk in
de kosten van kinderopvang afhankelijk is van de draagkracht, is maximering
van het bedrag van de toeslag zoals vervat in het huidige vierde en vijfde
lid van artikel 7, niet meer nodig; dit bedrag kan immers in voorkomende gevallen
bijna de volledige kinderopvangkosten omvatten.Onderdeel C (artikelen 8 en 9 van de Wet kinderopvang)De verplichte werkgeversbijdrage krijgt de vorm van een opslag op de premies
ten behoeve van de sectorfondsen bedoeld in de Wfsv. De premieopslagen zijn
verschuldigd door de (overheids)werkgever. De rijksbelastingdienst int –
net zoals de premies – de opslag op de premies. De vaststelling van
het premiepercentage geschiedt bij ministeriële regeling. Aldus wordt
binnen het toeslagstelsel van de Wet kinderopvang voorzien in een vermeerdering
van de kinderopvangtoeslag. Deze bestaat voor een werkende ouder en een werkende
partner uit een derde deel van de kosten van kinderopvang; voor een alleenstaande
ouder bestaat de vermeerdering van de kinderopvangtoeslag uit een zesde deel
van de kosten van kinderopvang. Hetzelfde geldt voor de werkende ouder met
een partner die behoort tot een van de doelgroepen van de gemeente of het
UWV.Onderdelen D en E (artikelen 87, 94, 95 en 96 van de Wet
kinderopvang)De artikelen 94, 95 en 96 hebben betrekking op de in de Wet kinderopvang
opgenomen overgangsregeling voor een inkomensafhankelijke extra kinderopvangtoeslag
in geval van een werkgever die geen of een ontoereikende bijdrage in de kosten
van kinderopvang verstrekt. In verband met de invoering van de voorgestelde
verplichte werkgeversbijdrage en het daarmee vervallen van de «vrijwillige»
werkgeversbijdrage kan, zoals in de toelichting op onderdeel B al is vermeld,
ook de onderhavige overgangsregeling van de extra kinderopvangtoeslag vervallen.
De wijziging van artikel 87 is een uitvloeisel van het vervallen van de artikelen
94, 95 en 96.Onderdelen F en G (artikelen 114 en 116 van de Wet kinderopvang)De wijzigingen van de artikelen 114 en 116 zijn van technische aard.Artikel IIDeze overgangsbepaling strekt ertoe dat de op de datum van inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel tussen werkgever en werknemer in arbeidsvoorwaardelijke
sfeer lopende afspraken, waarin een verplichting is opgenomen van de werkgever
jegens de werknemer tot het bijdragen in de kosten van kinderopvang, buiten
toepassing blijven, voor zover die bijdrage de te introduceren vermeerdering
van de kinderopvangtoeslag niet te boven gaat. Concreet betekent dit dat de
volgende arbeidsvoorwaardelijke afspraken buiten toepassing blijven:– een werkgeversbijdrage aan een werknemer met een partner die van
zijn werkgever een volwaardige bijdrage in de kosten van kinderopvang ontvangt,
voor zover de bijdrage aan de werknemer een zesde deel van de kosten van kinderopvang
of minder bedraagt;– een werkgeversbijdrage aan een werknemer met een partner die van
zijn werkgever geen of een ontoereikende bijdrage ontvangt, voor zover
de bijdrage aan de werknemer een derde deel van de kosten van kinderopvang
of minder bedraagt;– een werkgeversbijdrage aan een werknemer met een partner die van
de gemeente of het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen een tegemoetkoming
in de kosten van kinderopvang ontvangt, voor zover de bijdrage aan de werknemer
een zesde deel van de kosten van kinderopvang of minder bedraagt;– een werkgeversbijdrage aan een werknemer zonder partner, voor
zover de bijdrage aan de werknemer een derde deel van de kosten van kinderopvang
of minder bedraagt.De overgangsbepaling voorkomt dat werkgevers met ingang van de datum van
inwerkingtreding van dit wetsvoorstel zowel een bijdrage in de kosten van
kinderopvang ten behoeve van de werknemers moeten betalen op grond van lopende
arbeidsvoorwaardelijke afspraken, als op grond van de Wet kinderopvang een
opslag op de sectorpremies waarmee de kinderopvangtoeslag voor werknemers
wordt verhoogd. Tegelijkertijd wordt voorkomen dat werknemers zowel een aanspraak
blijven houden op een arbeidsvoorwaardelijke geregelde afspraak jegens de
werkgever als een wettelijke aanspraak op een verhoogde kinderopvangtoeslag.
De overgangsbepaling laat onverlet dat werkgevers en werknemers arbeidsvoorwaardelijke
afspraken maken, waarbij de werkgever zich verplicht om naast de wettelijke
afdracht verdere financiële bijdragen te leveren aan de kinderopvang
van zijn werknemers.Artikel III en IVDeze wijzigingen betreffen wetstechnische aanpassingen. Met dit wetsvoorstel
ontvalt de grond aan deze bepalingen.Artikel VIn artikel 16c van de Wet op de loonbelasting 1964 is thans de fiscale
vrijstelling van de arbeidsvoorwaardelijk geregelde werkgeversbijdrage geregeld.
Doordat de Belastingdienst/Toeslagen de verplichte werkgeversbijdrage zal
uitbetalen, krijgt deze het karakter van een publiekrechtelijke uitkering.
Bovendien sluit de hoogte aan bij de vrijstellingsgrenzen zoals die nu nog
in de Wet op de loonbelasting 1964 gelden. Vanuit die optiek is er geen reden
meer om een separate vrijstelling voor de werkgeversbijdrage in de Wet op
de loonbelasting 1964 te regelen. Dit betekent dat artikel 16c kan vervallen.
De overige wijzigingen in de Wet op de loonbelasting 1964 betreffen artikelen
waarin naar het vervallen artikel 16c wordt verwezen.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de GeusDe Staatssecretaris van Financiën,J. G. Wijn 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30613-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl