Wijz. titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) Burgerlijk Wetboek met betrekking tot vakantie en ouderschapsverlof; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26079, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

05-03-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26079 nr. 5

25-02-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Vakantie 2.1 Wettelijk minimum en bovenwettelijke vakantieaanspraak2.2 Ziektedagen en vakantiedagen2.3 Vaststellen en opnemen van vakantiedagen2.4 Afkopen van vakantierechten2.5 Verjaring van vakantierechten3. Ouderschapsverlof 3.2 Kring van rechthebbenden3.3. Tweemaal aanspraak op ouderschapsverlof3.4 Overige opmerkingenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26079Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 56 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 079Wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek
met betrekking tot vakantie en ouderschapsverlofnr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 25 februari 1999 1. InleidingMet belangstelling hebben ondergetekenden kennis genomen van het verslag
van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Voor zover het
gaat over de aanpassing van de wettelijke bepalingen omtrent vakantie strekt
het wetsvoorstel ertoe te bevorderen dat vakantierechten op een effectievere
wijze kunnen worden gebruikt teneinde arbeid en zorgtaken beter te combineren,
zonder dat daarbij afbreuk wordt gedaan aan de primaire functie van vakantie:
het weer op verhaal komen na een langdurige periode van arbeid. Het doet ondergetekenden
genoegen dat vrijwel alle fracties dit uitgangspunt konden delen. Eveneens
hebben zij met instemming kennis genomen van de brede steun voor de in het
wetsvoorstel opgenomen wijziging van de wettelijke regeling van het ouderschapsverlof.In het Regeerakkoord heeft de regering het voornemen kenbaar gemaakt om
een Kaderwet arbeid en zorg tot stand te brengen. In het bestek van deze Kaderwet
worden de bestaande wettelijke verlofregelingen op elkaar afgestemd en gebundeld.
De leden van de VVD-, CDA, D66-, RPF- en GPV-fracties hebben in dit verband
gevraagd hoe het onderhavige voorstel zich verhoudt tot de Kaderwet.De nadere invulling van de in het Regeerakkoord aangekondigde Kaderwet
Arbeid en Zorg komt aan de orde in een beleidsnota, die over enkele weken
in discussie zal worden gebracht en aan de Tweede Kamer zal worden aangeboden.
Met de voorbereiding van de Kaderwet is naar verwachting nog enige tijd gemoeid.
De behandeling van het onderhavige voorstel behoeft daar niet op te wachten.
Dit sluit niet uit dat de nieuwe regeling ook in het bestek van deze Kaderwet
aan de orde kan komen.De aanpassing van de vakantiewetgeving dient ook andere doelen dan de
bevordering van de mogelijkheden om arbeid en zorg te combineren. Mede als
gevolg van de flexibilisering van arbeid en arbeidspatronen en de toename
van het aantal vakantiedagen is de visie op de functie van vakantiedagen veranderd:
steeds meer worden vakantiedagen ervaren als een op geld waardeerbare arbeidsvoorwaarde
die aangewend kan worden voor doelen als studieverlof, prepensionering etc.
Een van de overwegingen die aan dit voorstel tot wijziging van de vakantiewetgeving
ten grondslag ligt, is dat de huidige wettelijke regeling de flexibiliteit
ontbeert om aan deze ontwikkelingen voldoende ruimte te geven.De leden van de fractie van de VVD vroegen in welke mate er sprake is
van overlap met de initiatiefwetsvoorstellen Bijleveld-Schouten1 en Rosenmöller2. Van
een overlap met het initiatiefwetsvoorstel Rosenmöller is naar de mening
van ondergetekenden geen sprake. Dit voorstel ziet immers op een zodanige
aanpassing van de Arbeidstijdenwet dat daarmee deeltijdarbeid en differentiatie
van de arbeidsduur bevorderd worden. Die overlap bestaat, zoals door de leden
van de fractie van het CDA wordt opgemerkt, wel met het initiatiefwetsvoorstel
Bijleveld-Schouten dat ook voorziet in een aanpassing van Boek 7 van het BW
die in grote mate overeenkomt met het onderhavige voorstel. Ondergetekenden
hebben dan ook met instemming kennis genomen van het besluit van de indiener
van bedoeld initiatiefwetsvoorstel om bij nota van wijziging het onderdeel
over de wijziging van de vakantiewetgeving te schrappen.De leden van de fracties van CDA en GroenLinks vroegen hoe het wetsvoorstel
zich verhoudt tot het voornemen van de regering om de bestaande wettelijke
verlofregelingen op elkaar af te stemmen. Het wetsvoorstel beoogt een zodanige
flexibilisering van de wettelijke vakantieregeling te bewerkstelligen dat
beter tegemoet wordt gekomen aan wensen die samenhangen met flexibilisering
van de arbeid en de afstemming van arbeid en zorgtaken. Bij de voorbereiding
van de Kaderwet zal worden bezien of er, daar waar sprake is van bundeling
en afstemming van verlofregelingen, nog aanleiding is om hierin ook de specifieke
regeling van vakantierechten mee te nemen.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen of het mogelijk is het
«sabbatsverlof» in het kader van de Wet financiering loopbaanonderbreking
en het opnemen van opgespaarde vakantietegoeden gecombineerd in te zetten.Vooropgesteld zij dat in het kader van de Wet financiering loopbaanonderbreking
alleen verlof kan worden opgenomen in verband met zorg en educatie. Om tijdens
de verlofperiode over een toereikend inkomen te beschikken zal vaak een beroep
op aanvullende inkomensbronnen nodig blijken. De mogelijkheid van afkoop van
vakantiedagen kan een extra financieringsbron opleveren. In zoverre kan de
vraag van de hier aan het woord zijnde leden bevestigend worden beantwoord.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen wanneer de Tweede Kamer
het voorstel voor de Kaderwet arbeid en zorg tegemoet kan zien.De nadere invulling van de Kaderwet arbeid en zorg alsmede het te volgen
tijdspad komen aan de orde in de hiervoor genoemde beleidsnota die, zoals
gezegd, binnen enkele weken aan de Tweede Kamer zal worden aangeboden.De leden van de fractie van de VVD misten in de toelichting een overzicht
van de huidige regelingen, de oorspronkelijke voornemens tot wijziging daarvan,
het SER-advies en de nu voorgestelde wijzigingen. Bovendien vroegen zij aan
te geven welke onderdelen wel en welke onderdelen niet gericht zijn op het
vergroten van de mogelijkheden om arbeid en zorg te combineren en welke andere
(goede) redenen er zijn om de vakantieregeling te wijzigen.Voor wat betreft de bestaande wettelijke regeling, het aan de SER voorgelegde
voorstel tot wijziging alsmede het advies van de raad terzake, zij kortheidshalve
verwezen naar de publicatie Wijziging van de vakantiewetgeving 97/04 van de
raad. Kort samengevat beoogde het voor advies aan de SER voorgelegde voorstel
enerzijds ruimte te bieden aan wensen ten aanzien van educatief
verlof, vervroegde pensionering, zorgtaken etc. en anderzijds waarborgen te
creëren dat aan de arbeidsbeschermende functie van de vakantieregeling
optimaal tegemoet zou worden gekomen. Aan deze uitgangspunten werd in dit
voorstel gestalte gegeven door het dwingendrechtelijk regime te handhaven
voor de in artikel 634 lid 1 voorziene aanspraak op minimumvakantie (arbeidsbeschermende
functie) en de regeling van de zogenaamde bovenwettelijke dagen aan sociale
partners over te laten. Dit impliceerde dat in de voor advies voorgelegde
regeling het verbod tot het afkopen van bovenwettelijke vakantierechten beperkt
bleef tot de in artikel 634 lid 1 voorziene minimumvakantie en het recht op
onbetaald verlof bij verandering van werkgever (artikel 641 lid 3) beperkt
bleef tot de met de vorige werkgever verrekende minimumvakantie. Voorts werd
een gedifferentiëerde verjaringstermijn van de rechtsvordering tot toekenning
van vakantie voorgesteld: 2 jaar voor de minimumvakantie en 5 jaar –
de termijn uit het algemeen vermogensrecht – voor bovenwettelijke aanspraken.
Om vakantiedagen beter te kunnen inzetten in geval van plotseling opkomende
zorgtaken werd voorgesteld om artikel 638 lid 6 zo te wijzigen dat de resterende
vakantierechten ook in eenheden van minimaal 1 uur konden worden verleend.Met dit laatste voorstel, dat ook in het wetsvoorstel is opgenomen, stemde
de SER in1. Hoewel de SER de uitgangspunten van
de adviesaanvraag onderschreef, koos de raad, voor wat betreft het rechtskarakter
van de wettelijke regeling en de verjaringsregeling, voor een andere uitwerking.
Hierop zal bij de beantwoording van de specifieke vragen terzake nader worden
ingegaan.De wijzigingen die met name gericht zijn op de uitbreiding van de mogelijkheden
om arbeid en zorg te combineren betreffen de al eerder genoemde wijziging
van artikel 638 lid 6, de aanpassing van de verjaringsregeling en, in het
algemeen het opnemen van de mogelijkheid om ten aanzien van bovenwettelijke
vakantiedagen bij schriftelijke overeenkomst op onderdelen af te wijken van
de wet. Tenslotte leidt de verbetering van de positie van de werknemer in
de nieuwe vaststellingsregeling ertoe dat beter rekening kan worden gehouden
met diens zorgtaken. 2. Vakantie 2.1 Wettelijk minimum en bovenwettelijke vakantieaanspraakDe leden van de PvdA-fractie vroegen zich af of het ontbreken van een
wettelijke regeling van de bovenwettelijke vakantiedagen de rechtspositie
van de individuele werknemer niet bijzonder kwetsbaar maakt. Zij vroegen de
regering om een verduidelijking van de in de memorie van toelichting gegeven
uitleg om geen gehoor te geven aan het SER-advies terzake.Allereerst zij opgemerkt dat de wettelijke vakantieregeling, zoals aangepast
in de onderhavige voorstellen, ook van toepassing is op de bovenwettelijke
vakantieaanspraken. Uit het verslag maken ondergetekenden op dat bij de meeste
van de aan het woord zijnde fracties hierover mogelijk onduidelijkheid bestaat.
Herhaald zij dat de regering het standpunt van de SER, dat het ontbreken van
een zodanige regeling voor de bovenwettelijke dagen voor met name werknemers
een ongewenste toestand van rechtsonzekerheid zou scheppen, in dit voorstel
heeft overgenomen.Ten aanzien van deze bovenwettelijke aanspraken zal de nieuwe regeling
op onderdelen niet dwingend zijn. Gedurende de eerste drie jaar na inwerkingtreding
van de wet is voor wat betreft de bovenwettelijke vakantierechten die bij
CAO dan wel publiekrechtelijke regeling overeen zijn gekomen, de vakantieregeling
van driekwart-dwingend recht. Daarna bestaat de mogelijkheid om ook door middel
van schriftelijke afspraken op individueel niveau van het wettelijk regime
af te wijken. De in dit verband door de leden van de CDA-fractie gestelde vraag of het
juist is dat de keuze van de regering in plaats van de door de SER voorgestelde
regeling geen materiële afwijking van het SER-advies beoogt, kan bevestigend
worden beantwoord. De in artikel II opgenomen overgangsregeling van drie jaar
volgt het SER-model; afwijking van de wettelijke regeling is alleen bij CAO
of publiekrechtelijke regeling mogelijk indien de bovenwettelijke aanspraken
hun oorsprong vinden in een CAO of publiekrechtelijke regeling; zijn zij gebaseerd
op een individuele overeenkomst dan mag bij (andere) schriftelijke overeenkomst
worden afgeweken. Na ommekomst van deze drie jaar is de regeling voor alle
bovenwettelijke vakantieaanspraken semi-dwingendrechtelijk van aard. Deze
constructie beoogt het probleem dat de SER heeft met het loslaten van het
dwingendrechtelijk regime – namelijk dat zulks de op het moment van
inwerkingtreding reeds bestaande CAO-onderhandelingsresultaten zou aantasten
en derhalve tot rechtsonzekerheid zou leiden – op te lossen.De bezwaren van de regering om het SER-model niet alleen in de overgangssituatie
van 3 jaar maar ook daarna structureel toe te passen liggen, zoals hiervoor
reeds is betoogd, niet op het inhoudelijke vlak, maar richten zich tegen de
vormgeving van dat model. Naast de bestaande vormen van dwingend recht zou
alsdan in de titel over de arbeidsovereenkomst blijvend een nieuwe tussenvorm
(tussen semi-dwingend en driekwart-dwingend recht) worden geïntroduceerd,
terwijl het hier in feite gaat om een oplossing te bieden voor de problematiek
die ontstaat bij de overgang naar een nieuwe wettelijke regeling van de vakantie.
Een dergelijke verbijzondering in de gradaties in het systeem van dwingend
recht op dit terrein werkt bovendien onnodig complicerend en beperkt de door
de regering voorgestane mogelijkheid van maatwerk op ondernemingsniveau.Met bovenstaande uitleg is de door de leden van de CDA-fractie verzochte
nadere toelichting op de keuze van de regering eveneens gegeven.De leden van de CDA-fractie vroegen de regering om een reactie op het
door FNV, CNV en MHP in hun commentaar aangevoerde bezwaar dat de onderhavige
regeling de vakbeweging in een nadelige onderhandelingspositie brengt. Ook
vroegen de leden van de fracties van RPF en GPV of de onderhandelingspositie
van werknemers niet wordt verzwakt nu verworven vakantierechten bij nieuwe
CAO-onderhandelingen worden betrokken. In dit verband vroegen de leden van
de fractie van D66 de regering in te gaan op de stelling van FNV, CNV en MHP
dat zonder uitdrukkelijke van toepassingverklaring van het wettelijk regime
in de CAO aan de door de CAO toegekende bovenwettelijke vakantierechten bij
individuele overeenkomst afbreuk kan worden gedaan.Aan hetgeen hiervoor is opgemerkt, waarmee reeds ten dele is ingegaan
op deze bezwaren, kan nog het volgende worden toegevoegd. De onderhavige regeling
stelt werkgevers en werknemers in voldoende mate in de gelegenheid om ten
aanzien van de bovenwettelijke vakantie op CAO-niveau afspraken te maken over
de toepasselijkheid van de wettelijke regeling.Met het voorgestelde overgangsregime kan ook voor wat betreft het thans
geldende, bij CAO toegekende, bovenwettelijke vakantierecht aan werknemers
adequate bescherming worden geboden. Door de mogelijkheid van heroverweging
van de thans bestaande collectieve afspraken in het licht van de nieuwe geldende
vakantieregeling wordt afzwakking van de rechtspositie van de individuele
werknemer voorkomen. Hierbij wordt er nogmaals op gewezen dat de (nieuwe)
afspraken op CAO-niveau over de toepasselijkheid van de wettelijke regeling
niet opzij kunnen worden gezet door individuele afspraken. Immers, ingevolge
de Wet op de Collectieve Arbeidsovereenkomst zijn met de CAO strijdige bedingen
nietig. Uit de opmerkingen van de leden van de SGP-fractie begrijpen ondergetekenden
dat zij wensten dat nader wordt ingegaan op het door de SER gegeven advies
terzake van de bovenwettelijke vakantiedagen en de argumenten daarvoor. Verwezen
zij naar het hierboven gegeven antwoord op de door de leden van de PvdA-fractie
gestelde vragen. Daarnaast willen zij nog het volgende opmerken.Een versoepeling van het dwingendrechtelijk regime van de vakantieregeling,
als door de regering voorgesteld, heeft als uitgangspunt het bieden van meer
flexibiliteit aan werkgever en werknemer om terzake afspraken te maken overeenkomstig
hun beider behoeften. De wenselijkheid meer maatwerk op ondernemingsniveau
tot stand te brengen wordt door de SER onderschreven. De regering deelt de
opvatting van de SER dat, wanneer straks onderhandeld moet worden over de
bovenwettelijke dagen, op individueel niveau voldoende evenwicht tussen partijen
kan ontbreken, hetgeen consequenties kan hebben voor met name de rechtspositie
van werknemers. Juist daarom heeft zij – anders dan de leden van de
fracties van D66 en GroenLinks menen – er niet voor gekozen om af te
zien van een wettelijke regeling voor de bovenwettelijke dagen. Voor wat betreft
het voorgestelde overgangsregime ten aanzien van reeds bestaande bovenwettelijke
afspraken wordt gedurende drie jaar in feite het SER-model gevolgd. Voor nieuw
te maken afspraken ten aanzien van rechten die hun oorsprong vinden in de
CAO bestaat er geen reden om afwijking van de wettelijke regeling alleen bij
CAO toe te staan; bij het maken van die afspraken heeft men met de nieuwe
regeling immers rekening te houden. Bovendien zou dit de in titel 7.10 van
het BW gevolgde systematiek met betrekking tot het dwingend karakter van de
bepalingen onnodig doorbreken.Ook na heroverweging van hun standpunt, waarom de leden van de fractie
van GroenLinks verzochten, blijven ondergetekenden dan ook van oordeel dat
het advies van de SER in dat opzicht niet moet worden gevolgd.Wat betreft de door de leden van de fractie van GroenLinks voorgestane
verlenging van de overgangsperiode menen ondergetekenden dat een termijn van
drie jaar voldoende is om sociale partners in de gelegenheid te stellen om
met elkaar te onderhandelen over de mate van toepasselijkheid van de herziene
vakantieregeling op de reeds verkregen bovenwettelijke rechten. Verwacht mag
worden dat de vakbonden in staat zijn op gelijkwaardige wijze met de werkgeversorganisatie
te onderhandelen en dat de bereidheid om mee te werken aan het maken van (nieuwe)
afspraken terzake bij beiden aanwezig is. Beide partijen hebben er belang
bij met het oog op goede arbeidsverhoudingen en een doelmatige bedrijfsvoering
hun wensen op dit punt zorgvuldig op elkaar af te stemmen. Daarvan uitgaande
wordt een overgangstermijn van drie jaar als redelijk ervaren.De leden van de fracties van RPF en GPV vroegen of het niveau van de minimumvakantie
niet om herziening vraagt en welke criteria worden gehanteerd om te bepalen
of dit minimumniveau nog altijd bij de tijd is. De functie van de minimumvakantie
is het bieden van de mogelijkheid aan de werknemer om na een periode van arbeid
weer op verhaal te komen: de zogenaamde recuperatiefunctie. Harde criteria
om de omvang van deze minimumvakantie vast te stellen zijn niet voorhanden.
Bij de invoering van de wettelijke regeling van de vakantie in 1966 is rekening
gehouden met hetgeen in collectieve regelingen terzake was overeengekomen.
Dit geldt ook voor de aanpassingen van de omvang van de minimumvakantie in
1971 en 1988. Voor de bepaling van de omvang van de minimumvakantie is dan
ook de opvatting die daaromtrent bij sociale partners leeft een belangrijk
richtsnoer. Bij de behandeling van de adviesaanvraag in de SER is niet gebleken
dat sociale partners een verhoging van de minimumvakantie wenselijk
achten. Een ander richtsnoer vormen de internationale verplichtingen. In het
bijzonder betreft dit de in Richtlijn R93/104/EG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 23 november 1993 (artikel 7) voorziene minimumvakantie
van vier weken1. Aan deze verplichtingen voldoet
de thans in artikel 634 lid 1 opgenomen minimumvakantie. Ondergetekenden zien
dan ook geen aanleiding om tot een aanpassing van het niveau van de minimumvakantie
over te gaan.Naar aanleiding van een desbetreffende vraag van de leden van de SGP-fractie
merken wij op dat artikel 635, lid 1, onderdeel a weliswaar overbodig is geworden
voor de Nederlandse werknemers maar nog toepassing kan vinden ingeval buitenlandse
werknemers worden opgeroepen om in hun eigen land hun dienstplicht te vervullen.
Onder dienstplichtige in de zin van artikel 635 dient ook de buitenlandse
dienstplichtige begrepen te worden. Bij wet van 11 september 19912 is de ontslagbescherming van dienstplichtigen uitgebreid
tot buitenlandse dienstplichtigen; daarbij is het toenmalige artikel 1638dd
(nu artikel 635) redactioneel hieraan aangepast. 2.2 Ziektedagen en vakantiedagenDe leden van de PvdA-fractie merkten op dat het nieuwe artikel 637 een
veel grotere reikwijdte krijgt met als gevolg dat ook met betrekking tot andere
oorzaken van verzuim dan ziekte met instemming van de werknemer kan worden
overeengekomen dat (gedeelten van) deze dagen als vakantiedagen kunnen worden
aangemerkt. Zij vroegen of er een bewuste keuze is gemaakt voor deze grotere
reikwijdte. Voorts vroegen zij of de regering de opvatting van deze leden
deelt dat de huidige regelgeving wordt uitgehold door deze wijziging.Tevens
vroegen deze leden waarom deze ingrijpende wijziging niet aan de SER voor
advies is voorgelegd. Ook de leden van de fracties van CDA, de RPF en het
GPV vroegen om een nadere motivering van het ineenschuiven van de artikelen
636 en 637 en stelden de reikwijdte van het voorgestelde artikel 637 aan de
orde. De leden van de fractie van GroenLinks wezen de voorgestelde ineenschuiving
van de artikelen 636 en 637 van de hand.Het huidige artikel 637 heeft uitsluitend betrekking op ziektedagen en
bepaalt dat bij schriftelijke overeenkomst kan worden overeengekomen dat deze
dagen of gedeelten daarvan als vakantiedagen kunnen worden aangemerkt. Als
ondergrens stelt het huidige artikel 637 dat de werknemer tenminste recht
houdt op het wettelijk minimum aantal vakantiedagen, als vastgelegd in artikel
634.Op een aantal belangrijke punten verschilt het huidige artikel 637 van
het huidige artikel 636, terwijl er tevens sprake is van een overlapping.
Zo worden in artikel 636, naast ziekte ook andere redenen voor het niet verrichten
van de bedongen arbeid genoemd. Ook bevat artikel 636 geen ondergrens. Met
andere woorden ook vakantiedagen die tot het wettelijk minimum behoren kunnen
verrekend worden indien de werknemer vanwege een van de redenen die in de
artikelen 629b en 635 worden genoemd de overeengekomen arbeid niet verricht.
Tenslotte stelt artikel 636 niet de eis van schriftelijke overeenkomst, maar
staat toe dat verlof in verband met in de artikelen 629b en 635 genoemde redenen
met instemming van de werknemer als vakantiedagen kan worden aangemerkt.De voorwaarden, die het huidige artikel 637 stelt aan het aanmerken van
ziekteverlof als vakantie – schriftelijke overeenkomst en minimumgrens –
zijn overgenomen in het gewijzigde artikel 637 van het onderhavige wetsvoorstel.
Bovendien is het artikel tevens van toepassing verklaard op de in het huidige
artikel 636 genoemde redenen van verzuim, zoals bedoeld in de artikelen 629b
en 635. De reikwijdte van het, in het onderhavige wetsvoorstel,
voorgestelde artikel 637 is derhalve niet groter dan die van de huidige artikelen
636 en 637 tezamen. Het voorgaande maakt duidelijk dat het hier een ineenschuiven
van twee bepalingen betreft; van een uitholling van de in de huidige artikelen
636 en 637 opgenomen regeling is dan ook geen sprake. Op de thans bij nota
van wijziging voorgestelde aanpassing van artikel 637, dat zwangerschaps-
en bevallingsverlof, zoals bedoeld in artikel 635 lid 2, niet langer meer
in mindering kan worden gebracht op het vakantietegoed, wordt verderop in
deze nota ingegaan.De leden van de CDA-fractie vroegen of overwogen is om in artikel 637
de bepaling inzake de vakantie-aanspraken bij ziekte tijdens de vakantie aan
te passen.Het voorgestelde artikel 637 heeft geen betrekking op ziekte tijdens een
vastgestelde vakantie maar maakt het onder bepaalde voorwaarden mogelijk dagen
waarop de overeengekomen arbeid niet is verricht wegens een van de in de artikelen
629b en 635 genoemde redenen als vakantiedagen aan te merken. In afdeling
3 «vakantie en verlof» komt geen regeling meer voor terzake van
ziekte tijdens vakantie.Met betrekking tot de door de CDA-fractie gesignaleerde onduidelijkheid
ten aanzien van ziekte tijdens vakantie merken ondergetekenden nog het volgende
op.Sedert de Wet van 28 februari 19921 bevat
de regeling van het arbeidsovereenkomstenrecht geen voorziening meer voor
de situatie dat ziektedagen samenvallen met vakantiedagen.Het amendement Beylen-Geerts gevolgd door een subamendement Linschoten2 heeft geleid tot het vervallen van de regeling inzake
ziekte tijdens vakantie. Deze regeling werd vervangen door de bepaling die
thans is opgenomen in artikel 637 (mogelijkheid om ziektedagen als vakantiedagen
aan te merken). Deze laatste kwestie is echter een andere dan de regeling
inzake ziekte tijdens vakantie.De leden van de D66-fractie waren van mening dat ziektedagen niet als
vakantiedagen moeten worden aangemerkt. Ziekte als vakantie laten tellen is
in strijd met het doel van het wetsvoorstel om meer mogelijkheden te scheppen
om arbeid met bijvoorbeeld zorg te combineren.De als gevolg van het amendement Beylen-Geerts tot stand gekomen regeling
werd beschouwd als een stimulans om het ziekteverzuim terug te dringen. Het
amendement sluit aan bij de «nadere aanbeveling inzake bestrijding van
het ziekteverzuim» van de Stichting van de Arbeid van 8 november 1991,
waarin is afgesproken dat centrale werkgevers- en werknemersorganisaties CAO-partijen
oproepen om nadrukkelijk aandacht te besteden aan het inbouwen van arbeidsvoorwaardelijke
stimulansen ter terugdringing van het ziekteverzuim. Het met het huidige artikel
637 beoogde doel (beperking van het ziekteverzuim) onderschrijven wij nog
steeds en heeft naar onze mening niet aan waarde ingeboet.In het advies van de SER (onderdeel 7.3) is aan de problematiek van ziekte
tijdens een vastgestelde vakantie aandacht besteed. De SER heeft te kennen
gegeven hierop later nog terug te komen, waarbij de raad aantekende dat sedert
het vervallen van deze regeling zich wijzigingen in de wetgeving hebben voorgedaan,
zoals de Wet uitbreiding loondoorbe-talingsplicht bij ziekte3. Wij wachten de nadere reactie van de SER gaarne af.De vraag van de leden van de CDA-fractie of het calamiteitenverlof op
grond van artikel 629b bij voorafgaande schriftelijke overeenkomst in mindering
kan worden gebracht op het vakantietegoed kan bevestigend worden beantwoord.
Volgens de huidige regeling van artikel 636 kan het zogenaamde calamiteitenverlof
met instemming van de werknemer in mindering op het vakantietegoed worden
gebracht. Zoals hiervoor al is gesteld wordt in de voorgestelde
regeling de mogelijkheid om calamiteitenverlof in mindering op het vakantietegoed
te brengen beperkt tot de bovenwettelijke vakantiedagen. De vraag van de leden
van de CDA-fractie naar de verhouding van deze regeling met de voornemens
van de regering met betrekking tot de uitbreiding van het calamiteitenverlof
zal in de hiervoor al genoemde Beleidsnota arbeid en zorg aan de orde komen.
In de voorgestelde regeling zal het mogelijk zijn de zogenaamde resterende
vakantiedagen ook in eenheden van een uur op te nemen. Zo al schriftelijk
is overeengekomen om het verzuim in verband met de uitoefening van het kiesrecht
in mindering te brengen op het vakantietegoed dan hoeft dit niet, zoals de
leden van de CDA-fractie vroegen, in halve of hele dagen.Op grond van het huidige artikel 636 is het mogelijk om verlof in verband
met de uitoefening van het actief kiesrecht in mindering te brengen op het
vakantietegoed indien de werknemer daarmee instemt. Het voorgestelde artikel
637 staat dit alleen toe ten aanzien van de bovenwettelijke vakantiedagen.
Wij delen dan ook niet de bezorgdheid van de leden van de fracties van de
RPF en het GPV dat met de nieuwe regeling voor de burgers een extra drempel
wordt opgeworpen om naar de stembus te gaan.De leden van de fractie van het CDA vroegen of is overwogen om de in artikel
635 lid 4 opgenomen regeling bij de herziening te betrekken. In navolging
van het commentaar van FNV/CNV/MHP merken de leden van de fracties van het
CDA en GroenLinks op dat de bestaande regeling aan reïntegratie en het
aanvaarden van een nieuwe werkplek in de weg staat.Het voorstel, dat het toenmalige kabinet voor advies aan de SER heeft
voorgelegd, beoogde een aanpassing van de vakantiewetgeving in verband met
ontwikkelingen op het gebied van arbeid en arbeidspatronen. Een aanpassing
van artikel 635 lid 4 maakte daarvan geen deel uit. Hoewel in de adviesaanvraag
aan de SER de mogelijkheid werd geboden ook buiten dit kader voorstellen te
formuleren, heeft de raad geen aanleiding gezien om over artikel 635 lid 4
te adviseren.De leden van de D66-fractie vroegen in te gaan op het in mindering brengen
van wettelijk verlof op vakantierechten. Zij vroegen of de huidige redactie
van artikel 636 op een dwaling berust, zoals FNV/CNV/MHP stellen.Is het juist dat het nieuwe artikel 637 het mogelijk maakt dat naast ziektedagen
ook zwangerschapsverlof of bijvoorbeeld het bijwonen van een vakbondsvergadering
afgaan van het bovenwettelijk vakantietegoed, zo vroegen deze leden.Ondergetekenden wijzen erop dat in het advies van de SER inzake titel
7.10 van het nieuw Burgerlijk Wetboek1 ook aandacht
is besteed aan artikel 636. Het aan de SER voorgelegde artikel 636 beoogde
geen materiële wijziging ten opzichte van het toen geldende artikel 1638
ee, eerste lid. De raad adviseerde de werkingssfeer van dit artikel uit te
breiden door de zinsnede «mogen niet als vakantiedagen worden aangemerkt»
te vervangen door «kunnen slechts met instemming van de werknemer door
de werkgever aangemerkt worden als vakantie». Het toenmalige kabinet
heeft dit advies overgenomen.De leden van de fractie van D66 vroegen of het nieuwe artikel 637 het
mogelijk maakt dat naast ziektedagen ook zwangerschapsverlof of het bijwonen
van een vakbondsvergadering af gaan van het bovenwettelijke vakantietegoed.
De leden van de fracties van de RPF en het GPV vroegen of door de mogelijkheid
om bovenwettelijke vakantiedagen weg te strepen tegen zwangerschapsverlof
er geen sprake is van ongelijke behandeling.Verzuim in verband met zwangerschapsverlof of het bijwonen van een vakbondsvergadering
kan, zoals de regeling nu luidt respectievelijk in het wetsvoorstel wordt
voorgesteld, in mindering worden gebracht op het vakantietegoed. Dit is echter
niet een nieuw element van de regeling, maar is ook al mogelijk volgens het
thans geldende artikel 636. Nieuw is wel dat deze afspraak schriftelijk moet
zijn overeengekomen en dat het wettelijk minimum aantal vakantiedagen onverlet
blijft.Ten aanzien van de al reeds bestaande mogelijkheid om zwangerschapsverlof
in mindering te brengen op het vakantietegoed zij erop gewezen dat het huidige
artikel 636 spreekt over « (.) arbeid niet verricht wegens een van de
redenen bedoeld in artikel 629b en artikel 635 (.)». Artikel 635 lid
2 handelt over de situatie waarin de vrouwelijke werknemer in verband met
haar bevalling recht heeft op ziekengeld. De huidige zowel als de voorgestelde
regeling maken het mogelijk dat, ondanks het feit dat de werkgever geen loon
behoeft door te betalen – de werknemer ontvangt immers ziekengeld –
deze toch met de werknemer kan overeenkomen dat het zwangerschapsverlof in
mindering kan worden gebracht op het vakantietegoed. Wij achten het voortbestaan
van deze situatie bij nader inzien echter niet gewenst mede met het oog op
de gelijke behandeling.Bij nota van wijziging wordt het voorgestelde artikel 637 zo aangepast
dat zwangerschapsverlof niet langer meer onder deze regeling valt.De leden van de fracties van GPV en RPF vroegen of de regering het gewenst
vindt dat, vanwege hoge werkdruk of andere met de werksituatie samenhangende
factoren, bovenwettelijke dagen pas tijdens ziekte kunnen worden opgenomen
of tegen een zwangerschapsverlof kunnen worden weggestreept.Vooropgesteld moet worden dat het wetsvoorstel geen verplichting inhoudt
om, zoals de voornoemde vraag suggereert, bovenwettelijke vakantiedagen te
compenseren met de in artikel 636 bedoelde dagen indien wegens hoge werkdruk
of andere omstandigheden deze vakantiedagen niet kunnen worden opgenomen.
De verlenging van de verjaringstermijn leidt ertoe dat vakantierechten –
en ook de bovenwettelijke – langer kunnen worden opgespaard. Voorts
kan het voorgestelde artikel 637 alleen maar toepassing vinden indien partijen
deze compensatie schriftelijk zijn overeengekomen. De werknemer behoeft zich
echter nimmer gedwongen te voelen zijn bovenwettelijke vakantie-aanspraken
te gebruiken voor de in artikel 637 aangegeven bestemming. Verwezen zij voorts
naar hetgeen terzake in het voorafgaande is opgemerkt.De leden van de RPF en de GPV-fractie vroegen wat precies onder het minimum
wordt verstaan in artikel 637. Hoort daarbij ook de opgespaarde minimumvakantie
van de jaren daarvoor, zo vroegen deze leden.Met «minimum» wordt bedoeld het in artikel 634 lid 1 omschreven
minimum van vier maal de overeengekomen arbeidsduur per week of, als de overeengekomen
arbeidsduur in uren per jaar is uitgedrukt, een overeenkomstige tijd. Voor
de berekening van dit minimum is niet relevant of het gaat om wettelijke of
bovenwettelijke dagen dan wel om uit voorafgaande jaren opgespaarde vakantiedagen
of vakantiedagen die in het lopende jaar zijn verkregen. Met andere woorden
de «oorsprong» van de vakantiedagen doet niet terzake voor de
berekening van het in artikel 634 lid 1 omschreven minimum. Vakantiedagen
die in een bepaald jaar als minimumvakantie konden worden aangemerkt verliezen
die kwalificatie wanneer deze dagen door de werknemer niet worden opgenomen
in het jaar waarin het recht hierop is ontstaan en worden toegevoegd aan het
vakantietegoed voor een volgend jaar. Alsdan wordt als bovenwettelijk aangemerkt
het verschil tussen het totale vakantietegoed en het in artikel 634 lid 1
omschreven minimum. 2.3 Vaststellen en opnemen van vakantiedagenDe leden van de fractie van de PvdA vroegen een nadere toelichting op
het begrip «gewichtige redenen». De leden van de fracties van
de VVD en D66 vroegen dit aan de hand van voorbeelden te verduidelijken.Van «gewichtige redenen» is sprake wanneer het inwilligen
van een verzoek om vakantie tot een ernstige verstoring van de bedrijfsvoering
leidt. De gevolgen van de verstoring van de bedrijfsvoering zullen steeds
moeten worden afgewogen tegen de gevolgen die het niet inwilligen van het
verzoek om vakantie voor de werknemer heeft. Men kan hierbij bijvoorbeeld
denken aan de situatie waarbij, in een seizoenbedrijf, werknemers hun vakantie
willen opnemen tijdens de seizoenspiek of de situatie waarbij, in een klein
bedrijf, het bedrijf gesloten zou moeten worden omdat niet in vervanging kan
worden voorzien. Wil er sprake zijn van gewichtige redenen dan zal, bij een
afweging van belangen, het belang van de werkgever om het verzoek om vakantie
af te wijzen zo zwaar moeten zijn dat het belang van de werknemer daarvoor
redelijkerwijs moet wijken.Wij delen de mening van de leden van de fractie van de PvdA dat het van
groot belang is dat de werknemer een aaneengesloten vakantie van tenminste
twee weken kan opnemen om na een periode van arbeid weer op verhaal te komen.
De huidige regeling biedt in artikel 638 lid 2 de werkgever de mogelijkheid
om, indien de bedrijfsvoering dit noodzakelijk maakt dan wel de werknemer
dit wenst, de vakantie op zodanige wijze te verlenen dat de werknemer gedurende
twee maal een week geen arbeid hoeft te verrichten. Het SER-advies1 is op dit onderdeel niet geheel duidelijk. Enerzijds
wordt in punt 2 voorgesteld om de werknemer ten minste in de gelegenheid te
stellen ieder jaar desverlangd twee opeenvolgende weken of twee maal een week
vakantie te nemen. Anderzijds biedt punt 3 van de door de SER voorgestelde
regeling de werkgever de mogelijkheid om een verzoek van de werknemer niet
in te willigen wanneer hij zich kan beroepen op zodanige bedrijfsbelangen
dat de wensen van de werknemer daarvoor redelijkerwijs moeten wijken . Onduidelijk
is of met dit voorstel is bedoeld dat de werkgever met een beroep op bedrijfsbelangen
ook kan afwijken van de wens van de werknemer om twee opeenvolgende weken
of twee maal een week vakantie op te nemen.Ondergetekenden vinden dat een beperking van de aaneengesloten vakantie
niet verder mag gaan dan twee maal een week. Daarom is op dit punt gekozen
voor een voortzetting van de bestaande regeling. Deze houdt in dat de werkgever
bij het vaststellen van de vakantie, met een beroep op bedrijfsbelangen, een
vakantie van twee maal een week kan vaststellen. Uiteraard is een vakantie
van twee maal een week mogelijk als de werknemer dit wenst. Dit vloeit voort
uit het in artikel 638 lid 2 neergelegde uitgangspunt dat vaststelling van
de vakantie geschiedt conform de wensen van de werknemer.De vraag van de leden van de fractie van GroenLinks waarom het SER-advies
op het punt van de minimum aaneengesloten vakantie niet is gevolgd is in het
antwoord.op de vraag van de leden van de fractie van de PvdA behandeld.De leden van de fracties van de PvdA en het CDA vroegen waarom IAO-verdrag
132 nog niet door Nederland is geratificeerd en wanneer Nederland voornemens
is dat te doen. Ondergetekenden zijn van mening dat zowel de bestaande als
de voorgestelde wettelijke regeling van de vakantie op zijn minst gelijkwaardig
is aan hetgeen terzake in IAO-verdrag 132 is bepaald. Desalniettemin bevat
genoemd verdrag een tweetal bepalingen die aan ratificering in de weg staan.
In de eerste plaats betreft dit de in artikel 7 lid 2 van het verdrag opgenomen
verplichting om het loon over de aaneengesloten vakantie vooraf te betalen.
Deze bepaling is opgenomen om zeker te stellen dat de werknemer
tijdens zijn aaneengesloten vakantie over inkomen kan beschikken. In de Nederlandse
situatie wordt in dit inkomen voorzien door betaling van vakantiebijslag (in
de Lid-Staten van de IAO is de betaling van vakantiebijslag nog geen gemeengoed).
Voorts gaat het om de regeling inzake het vervallen van vakantierechten, waarbij
op de werknemer de verplichting wordt gelegd om de aaneengesloten vakantie
op te nemen binnen een jaar en de overige dagen binnen 18 maanden na het einde
van het jaar waarin de aanspraak op deze vakantie is ontstaan (artikel 9 van
het verdrag). De bestaande, noch de voorgestelde wettelijke regeling bevatten
bepalingen waarin op de werknemer een verplichting wordt gelegd om de vakantiedagen
op te nemen. In het Nederlandse stelsel zet de regeling met betrekking tot
het verjaren van rechtsvorderingen in verband met aanspraken op vakantie (artikel
642) werknemers aan om tijdig de vakantiedagen op te nemen. De in het onderhavige
wetsvoorstel opgenomen verruiming van de verjaringstermijn tot 5 jaar vormt
een essentieel onderdeel van de wijzigingen die nodig zijn in verband met
flexibilisering van arbeid en arbeidspatronen. Herziening van het voorstel
op dit onderdeel ter wille van een ratificatie van het IAO-verdrag zou ten
koste gaan van de met het wetsvoorstel beoogde flexibiliteit. Mede gelet op
het feit dat het hier een uit 1970 daterend verdrag betreft achten wij, vanwege
de twee hiervoor genoemde onderwerpen, ratificatie niet opportuun.Voor het antwoord op de vraag van de leden van de fractie van de VVD over
een minimumvakantie van twee aaneengesloten weken, zij verwezen naar hetgeen
hierboven in antwoord op een vraag van de leden van de fractie van de PvdA
is opgemerkt.De leden van de fractie van D66 merkten op dat de schade die werknemers
lijden, wanneer de werkgever met een beroep op gewichtige redenen het tijdvak
van een eenmaal vastgestelde vakantie wijzigt, niet alleen in financiële
termen is uit te drukken. Dit geldt, volgens deze leden, in het bijzonder
wanneer het tijdvak bewust is gekozen om vrij te zijn wanneer de school of
kinderopvang gesloten zijn. Ondergetekenden delen ter zake de mening van de
hier aan het woord zijnde leden. Wij wijzen erop dat de werkgever, wanneer
hij het verzoek van de werknemer afwijst, gewichtige redenen moet aanvoeren.
De werkgever zal zijn belang moeten afwegen tegen het belang van de werknemer
waarbij ook diens belang om de vakantieperiode af te stemmen op schoolvakanties
en kinderopvangmogelijkheden gewicht in de schaal zal leggen. Overigens tekenen
wij aan dat de in het wetsvoorstel terzake opgenomen bepaling geen materiële
wijziging inhoudt ten opzichte van de bestaande regeling, evenmin als de door
de SER voorgestelde vaststellingsregeling.Ondergetekenden hebben begrip voor de opvatting van de leden van de fractie
van GroenLinks dat , wanneer arbeids- en zorgtaken op elkaar moeten worden
afgestemd, een aaneengesloten vakantie van twee weken te krap kan zijn. De
voorgestelde vaststellingsregeling biedt de werknemer de mogelijkheid om een
aaneengesloten vakantie van meer dan twee weken voor te stellen. Wanneer de
werkgever het voorstel van een werknemer voor een vakantie van meer dan twee
aaneengesloten weken afwijst, dan zal hij daarvoor gewichtige redenen moeten
aanvoeren. Dit houdt een aanzienlijke verbetering van de positie van de werknemer
in.De leden van de fractie van D66 vroegen wat verstaan moet worden onder
«overige». Het begrip «resterende» in artikel 638
lid 1 ziet op alle vakantiedagen, de wettelijke en de bovenwettelijke.2.4 Afkopen van vakantierechtenOndergetekenden delen de mening van de leden van de fractie van de PvdA
dat het vakantierecht uit twee componenten bestaat, het recht op vakantie
en het recht op doorbetaling van loon gedurende de vakantie. In artikel 641,
dat betrekking heeft op de aanspraak op vakantie bij het einde van de arbeidsovereenkomst,
komt dit tot uitdrukking. De loondoor-betalingscomponent wordt dan geëffectueerd,
terwijl de vakantie-aanspraak in geval van een nieuwe arbeidsovereenkomst
bij de nieuwe werkgever geldend kan worden gemaakt. De schriftelijke afspraken
die volgens het nieuwe vierde lid van artikel 641 kunnen worden gemaakt hebben
alleen betrekking op vakantie zonder behoud van loon. Voor het overige blijft
de regeling ongewijzigd.Ondergetekenden zijn van mening dat bij het afkopen van vakantierechten
tijdens de arbeidsovereenkomst op grond van het nieuwe artikel 640 lid 2 het
volledige vakantierecht wordt geëffectueerd. Artikel 640 lid 2 gaat er
van uit dat afkoop plaatsvindt tegen schadevergoeding. Dit brengt met zich
mee dat, zoals ook de leden van de fractie van D66 menen, de afkoop van het
volledige vakantierecht ook een geldelijke compensatie voor het opgeven van
het recht op vakantie zou kunnen inhouden.De leden van de fractie van GroenLinks vonden het introduceren van een
mogelijkheid om bovenwettelijke vakantiedagen af te kopen niet in overeenstemming
met de achterliggende gedachte van het wetsvoorstel om arbeid en zorg beter
te kunnen combineren en vroegen de regering om een nadere toelichting.De voorgestelde afkoopmogelijkheid tijdens de arbeidsovereenkomst moet
gezien worden in relatie tot de flexibiliseringsdoelstelling die mede aan
het onderhavige wetsvoorstel ten grondslag ligt. De groei van het aantal vakantiedagen
heeft ertoe geleid dat het recht op vakantie steeds meer wordt ervaren als
een op geld waardeerbare arbeidsvoorwaarde. Het opnemen van een (beperkte)
afkoopmogelijkheid gedurende de arbeidsovereenkomst verdraagt zich daarmee.
Ondergetekenden zijn van mening dat, hoewel de afkoopmogelijkheid, zoals ook
de SER in zijn advies1 stelt, op zich geen directe
relatie heeft met het sparen van verlof voor bijvoorbeeld scholing of zorgtaken,
dit aspect in verlofregelingen kan worden ingebracht te meer als partijen
afspreken dat voor afgekochte dagen een aanspraak op onbetaald verlof ontstaat.
Ondergetekenden willen in dit verband wijzen op het voornemen van het kabinet
een verlofspaarregeling in te voeren waarbij elk jaar maximaal 10 % van het
brutoloon mag worden gespaard onder toepassing van de zogenaamde omkeerregeling,
dat wil zeggen dat heffing van loonbelasting en sociale premies pas bij uitkering
plaatsvindt. Om, naast loon, overwerkvergoeding en de afkoopsom van ADV-dagen,
ook de loonbetalings-component tijdens vakantiedagen in deze regeling in te
kunnen brengen is introductie van een afkoopmogelijkheid, zoals in het wetsvoorstel
voorzien, gewenst.De leden van de PvdA-fractie vroegen of is voorzien in een regeling met
betrekking tot door werknemers opgespaarde verlofdagen bij faillissement van
de werkgever.In het advies van de SER over de wijziging van de vakantiewetgeving2 wordt hierop ingegaan. De SER wijst erop dat aan het
einde van een arbeidsovereenkomst de aanspraak op toekenning van vakantie
met behoud van loon wordt omgezet in een aanspraak op een uitkering in geld
(artikel 641). In geval van faillissement kan de werknemer deze aanspraak
op een uitkering in geld geldend maken ten aanzien van de bedrijfsvereniging
(artikel 61 van de Werkloosheidswet). De raad meent dat uitbreiding van deze
regeling niet wenselijk is, aangezien dit te zeer zou ingrijpen in de afwikkeling
van het faillissement en de positie van de andere schuldeisers.
Voorts wijst de raad erop dat er andere mogelijkheden zijn om het risico van
de werknemers te beperken, bijvoorbeeld het onderbrengen van de vakantie-aanspraken
en de daarbij behorende beloning in een apart fonds 2.5 Verjaring van vakantierechtenDe in het wetsvoorstel opgenomen regeling ter zake van de vaststelling
van de vakantie biedt aan werknemers een zodanige verbetering van hun positie
dat werknemers, in beginsel, voldoende vakantie kunnen opnemen om na een periode
van arbeid weer op verhaal te komen. Ondergetekenden vinden een verlenging
van de verjaringstermijn dan ook verantwoord. De vrees van de leden van de
fracties van GroenLinks, het GPV en de RPF, dat werknemers te veel dagen zullen
opsparen en te weinig vakantiedagen zullen opnemen, delen zij niet. Evenmin
onderschrijven zij de mening van de leden van de fracties van het GPV en de
RPF dat het beter ware de verjaringstermijn van wettelijke vakantierechten
ongewijzigd te laten.De verlenging van de verjaringstermijn beoogt immers het sparen van verlof
te bevorderen waardoor werknemers in staat worden gesteld voor langere termijn
verlof op te nemen. 3. Ouderschapsverlof 3.2 Kring van rechthebbendenOndergetekenden hebben met genoegen geconstateerd dat vrijwel alle fracties
op hoofdlijnen konden instemmen met het voornemen om de Wet op het ouderschapsverlof
te wijzigen in verband met meerlingen.Naar aanleiding van de opmerking van de leden van de fractie van D66 over
de kring van rechthebbenden merken wij voor de goede orde op dat op grond
van het huidige artikel 644, lid 1 ook nu al adoptieouders tot de kring van
rechthebbenden behoren. Indien de adoptieprocedure nog niet is afgerond hebben
zij recht op ouderschapsverlof vanaf het moment dat zij op hetzelfde adres
wonen als het kind en duurzaam de verzorging en opvoeding van dat kind op
zich hebben genomen. Nadat de adoptieprocedure is afgerond staan zij in familierechtelijke
betrekking tot het kind en hebben zij uit dien hoofde recht op ouderschapsverlof. 3.3. Tweemaal aanspraak op ouderschapsverlofMede gelet op de vragen van de leden van de CDA-fractie over de beperkte
uitbreiding van het ouderschapsverlof wensen ondergetekenden te benadrukken
dat met het voorliggende wetsvoorstel uitvoering wordt gegeven aan de brief
van 29 oktober 1997 van het vorige kabinet aan de Tweede Kamer1. Gelet op het belang van de onderhavige wijziging van de wettelijke
regeling ouderschapsverlof voor rechthebbenden, kiest de regering ervoor de
behandeling van het wetsvoorstel voort te zetten. De wettelijke regeling ouderschapsverlof
komt aan de orde in de in het Regeerakkoord aangekondigde Kaderwet Arbeid
en Zorg. Hieromtrent zal over enkele weken een beleidsnota Arbeid en Zorg
in discussie worden gebracht en aan de Tweede Kamer worden aangeboden.De leden van de fracties van de PvdA, CDA, D66, RPF, GPV en SGP vroegen
de regering om een toelichting waarom zij besloten had om de extra aanspraak
op verlof ingeval van meerlingen te maximeren op tweemaal verlof.De thans voorgestelde wijziging is gebaseerd op een verzoek van de leden
van de fracties van de PvdA en het CDA.2 Zij
hebben er op gewezen dat de combinatie van arbeid en zorg ingeval van een
meerling méér investering vraagt dan de zorg voor
één kind. In de wetenschap dat het bepalen van de mate van extra
zorg arbitrair is, vroegen zij de vorige regering om na te denken over extra
verlof ingeval van een meerling. In de brief van de toenmalige ministers van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid en van Justitie aan de Tweede Kamer van 29
oktober 1997 (AV/RV97/1601)1 is gereageerd op
het verzoek van deze leden en is uiteengezet waarom ervoor is gekozen om de
aanspraak op verlof niet langer te koppelen aan de gebeurtenis, maar aan het
aantal kinderen. In deze brief is voorts aangegeven dat het niet wenselijk
is om in geval van meerlingen de verlofomvang ongelimiteerd te relateren aan
het aantal kinderen. Dit heeft ertoe geleid dat in het onderhavige wetsvoorstel
de verlofaanspraak wordt gekoppeld aan het aantal kinderen met een maximum
van twee.Ondergetekenden zijn van mening dat genoemde argumenten nog steeds valide
zijn en willen vasthouden aan de voorgestelde formule. Overigens is in 96%
van de gevallen dat er sprake is van een meerling, sprake van een tweeling2. Hieruit volgt dat dit maximum voor het overgrote deel
(namelijk 96%) van de betreffende werknemers leidt tot een verlofaanspraak
die gelijk is aan het aantal kinderen.De leden van de fractie van de PvdA vroegen nog of de regering overwogen
had om de alleenstaande-of adoptieouder in aanmerking te laten komen voor
een dubbel ouderschapsverlof. Ook deze leden zij gewezen op het feit dat met
het voorliggende wetsvoorstel slechts wordt beoogd uitvoering te geven aan
het hiervoor genoemde verzoek van de Tweede Kamer om extra verlof ingeval
van een meerling.De leden van de D66-fractie vroegen wat wordt verstaan onder «op
hetzelfde moment». Gaat het dan om dezelfde dag/week of anderszins?In artikel 644 leden 1 en 2 wordt gesproken van «met ingang van
hetzelfde tijdstip». Met deze zinsnede wordt tot uitdrukking gebracht
dat een werknemer «gelijktijdig», met andere woorden op dezelfde
dag, met meer dan één kind familierechtelijke betrekkingen krijgt
(bijv. door geboorte of erkenning) dan wel met het oog op adoptie «gelijktijdig»
de verzorging en opvoeding van meer dan één kind op zich heeft
genomen.Deze leden vroegen voorts waarom onderscheid is gemaakt tussen adoptiefouders
en pleegouders. De uitbreiding van het recht op ouderschapsverlof heeft –
in aansluiting bij het aan dit voorstel ten grondslag liggende verzoek van
de Tweede Kamer – allereerst betrekking op de geboorte van een meerling.
In het onderhavige wetsvoorstel is de uitbreiding van het ouderschapsverlof
ook van toepassing op met geboorte vergelijkbare situaties waarbij werknemers
in familierechtelijke betrekking komen te staan tot kinderen (erkenning en
adoptie). In geval van pleegouderschap is hiervan geen sprake.De leden van de fracties van de RPF en het GPV stelden vragen over de
wijze van verlof opnemen door ouders van meerlingen. Zij vroegen de regering
in te gaan op de suggestie om ouders de mogelijkheid te bieden het totaal
aantal verlofuren van de twee aanspraken flexibel op te nemen. Zij gaven daarbij
een voorbeeld waarbij de eerste verlofaanspraak slechts voor de helft werd
genoten en de tweede verlofaanspraak vervolgens met het resterende deel van
de eerste verlofaanspraak werd aangevuld.De leden van de fractie van het SGP wezen op de mogelijkheid voor ouders
van meerlingen om de afzonderlijke aanspraken op ouderschapsverlof met een
tussenpoos van bijvoorbeeld zes jaar op te nemen. Zij vroegen zich af of bij
ouders die één kind tegelijk verzorgen niet in gelijke mate
behoefte opgeld kan doen om het verlof met tussenpozen op te nemen. Ondergetekenden wijzen erop dat de mogelijkheid voor ouders van meerlingen
om de verlofaanspraken te spreiden inherent is aan het feit dat het gaat om
twee afzonderlijk aanspraken. In het voorliggende wetsvoorstel is verder geen
wijziging aangebracht in de duur en de vorm van die aanspraak zelf. Een wijziging
op dat onderdeel van de wettelijke regeling ouderschapsverlof was immers al
gerealiseerd in de wet van 25 juni 1997 tot wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst)
van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het ouderschapsverlof (Staatsblad
1997 266), waardoor een flexibeler invulling en aanwending van ouderschapsverlof
mogelijk is gemaakt. De wettelijke regeling ouderschapsverlof gaat ervan uit
dat het verlof over een aaneengesloten periode wordt opgenomen. Dat betekent
in beginsel dat als de verlofaanspraak niet in de volle omvang wordt genoten
het restant vervalt. Het is daarbij de werkgever en werknemer uiteraard wel
toegestaan om ten voordele van de werknemer af te spreken dat het restant
op een later moment alsnog genoten kan worden. Overigens zal in 1999 opnieuw1 een evaluatie plaatsvinden van de Wet op het ouderschapsverlof.
Hierbij zal ook gekeken worden naar de effecten van de ingevoerde flexibilisering. 3.4 Overige opmerkingenNaar aanleiding van de vragen van de leden van de fractie van het CDA
hoe het kabinet staat tegenover uitbreiding van het ouderschapsverlof en of
het kabinet heeft overwogen om het ook bij ouderschapsverlof voor één
kind mogelijk te maken in twee periodes het verlof op te nemen, wensen ondergetekenden
te benadrukken dat met het voorliggende wetsvoorstel uitvoering wordt gegeven
aan de brief van 29 oktober 1997 van het vorige kabinet aan de Tweede Kamer2. Ondergetekenden merken op dat het voor de hand ligt
dat deze vragen aan de orde kunnen komen bij de uitwerking van de in het regeerakkoord
aangekondigde voornemens inzake de Kaderwet Arbeid en Zorg. Het voorliggend
wetsvoorstel hoeft echter niet te wachten op die nadere besluitvorming.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. E. Verstand-BogaertDe Minister van Justitie,A. H. KorthalsDe Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,A. Peper XNoot1Kamerstukken II, 1997/98, 26 009, nr. 2.XNoot2Kamerstukken II, 1997/98, 25 902, nrs. 1 en 2.XNoot1Wijziging van de vakantiewetgeving, 97/04.XNoot1PbEG L 307, p. 18.XNoot2Stb. 1991, 473.XNoot1Wet terugdringing arbeidsongeschiktheidvolume (Stb 1992, 82).XNoot2Kamerstukken II 1991/92, 22 228, nrs. 26 en 28.XNoot3Stb. 1998, 134.XNoot1SER-publicatie nr. 91/20.XNoot1SER publicatie 97/04, Wijziging van de vakantiewetgeving.XNoot1SER-publicatie nr. 97/04, blz. 37.XNoot2SER-publicatie nr. 97/04, onderdeel 7.5, vakantierechten en faillissement.XNoot1Kamerstukken II, 1997/98, 25 725, nr. 1.XNoot2Bij gelegenheid van de plenaire behandeling in de Tweede Kamer op 28 januari
1997 van de wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk
Wetboek met betrekking tot ouderschapsverlof.XNoot1Kamerstukken II, 1997/98, 25 725, nr. 1.XNoot2CBS, Statistisch Jaarboek 1996, blz. 70.XNoot1Ingevolge artikel III van de Wet op het ouderschapsverlof bestaat een
wettelijk verplichting om ieder drie jaar de wettelijke regeling te evalueren
en verslag te doen aan het parlement.XNoot2Kamerstukken II, 1997/98, 25 725, nr. 1. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26079-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl