Vaststelling begroting van het Ministerie van VROM (XI) voor het jaar 2005; Brief minister over het kraken van panden
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29800-XI, nr. 129

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

30-06-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29800-XI nr. 129

15-06-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Leegstand2. KrakenMaatregelen tegen krakenPraktijk3. Tijdelijke verhuur van woonruimte4. Ombouw van leegstaande kantoren tot woonruimteBeperkingen en perspectieven van transformatieDe opties uit de motieFiscale stimuleringsmaatregelenBouwregelgevingDe ruimtelijke ordening: bestemmingswijzigingenStimuleringspremiesDe inzet van gemeenten en woningcorporatiesAfronding van de Handleiding5. ConclusiesOndertekeningBIJLAGE De mogelijkheden voor tijdelijke verhuur
in het Burgerlijk Wetboek:1. Aard van het gebruik van korte duur (art. 7: 232, 2e
lid, BW)2. Verhuur van voor afbraak bestemde gemeentewoningen
(art. 7: 232 lid 4 BW)3. Opnieuw bewonen door de verhuurder of voorgaande huurder
(art. 7:274 lid 2 BW), «tussenhuur» op basis van een zogenaamd
ontruimingsbeding of diplomatenclausule4. Dringend eigen gebruik van gehandicapten- en ouderenwoning
ten behoeve van een opvolgende hurende gehandicapte of oudere (art. 7:274,
lid 1c in verbinding met lid 3, BW)5. Dringend eigen gebruik van een woning die bestemd is
voor het gebruik door een student (art. 7:274 lid 1 BW in verbinding met een
nog in te voegen nieuw vierde lid ), ook wel campuscontracten.Opzeggingsgronden op basis van het huurrechtTijdelijke verhuur op basis van de Leegstandwet
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29800-XIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 800 XIVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (XI) voor het jaar 2005nr. 129BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING EN
MILIEUBEHEERAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 15 juni 2005In het kader van de behandeling van de begroting van mijn departement
voor 2005 heeft uw Kamer de motie van het lid Sterk c.s. (Kamerstukken II
2004/05, 29 800 XI, nr. 51) aangenomen, waarin gevraagd wordt binnen
vier maanden (voor 1 april 2005) aan de Kamer te rapporteren over:– welk aanvullend instrumentarium nodig is om gemeenten in staat
te stellen langdurige leegstand van woningen en kantoren en speculatie op
de woningmarkt effectief tegen te gaan waardoor de bestaande wettelijke basis
voor het kraken van langdurig leegstaande woon- en bedrijfspanden kan komen
te vervallen;– de stand van zaken met betrekking tot wijziging van de huurbescherming
bij tijdelijke verhuur.Met deze laatste zinsnede werd gedoeld op de motie Van As van 11 februari
2004 (Kamerstukken II 2003/04, 27 926, nr. 17), waarin de regering verzocht
wordt de huurbescherming voor tijdelijke verhuur sterk te beperken en zo nodig
de voor de bewoning geldende eisen voor tijdelijke verhuur te versoepelen
teneinde leegstand en kraken te voorkomen.Bij de plenaire behandeling van de wijziging van de Leegstandwet heb ik
toegezegd om de problematiek rond het kraken met de Minister van Justitie
en de Staatssecretaris van Economische Zaken op te nemen en om tevens in te
gaan op de motie van de leden Van Gent en Sterk over de mogelijkheden tot
hergebruik van kantoren als woonruimte (Kamerstukken II 2004/05, 29 800
XI, nr. 69). Dit punt heb ik herhaald tijdens het AO op 10 maart over
de aangenomen moties naar aanleiding van de behandeling van de VROM-begroting
voor 2005, waarbij ik onder meer heb toegezegd ook terug te komen op het onderwerp
huisbewaarderschap, mede in relatie tot beginnend samenwonenden (de «problematiek
van verliefde stelletjes») (Kamerstukken II 2004/05, 29 800 XI,
nr. 112). Ook deze toezegging wordt ingevuld middels deze brief. In vervolg
op mijn uitstelbriefje van 3 mei jl. bied ik u overigens mijn verontschuldigingen
aan voor de vertraging van mijn kant. Allereerst zal ik ingaan op het thema leegstand en het gemeentelijke instrumentarium
ter voorkoming daarvan, op het thema kraken en op tijdelijke verhuur. Vervolgens
zal ik ingaan op de ombouw van leegstaande kantoren tot woonruimte.1. LeegstandEvenals uw Kamer acht ik leegstand van (potentiële) woonruimte zeer
onwenselijk. Niet alleen vanwege de tekorten op de woningmarkt en de grote
behoefte aan woningen, maar juist ook omdat leegstand de leefbaarheid van
wijken ondermijnt.Gemeenten beschikken over instumenten om leegstand tegen te gaan. Zo biedt
de huisvestingswet een aantal instrumenten, waarbij gemeenten niet alleen
een stok achter de deur hebben maar ook zelf directer kunnen sturen via de
mogelijkheden van woonruimteverdeling. Daarnaast kan de gemeente vergunning
geven om woonruimte tijdelijk te verhuren op basis van de Leegstandwet; recent
is de maximumperiode hiervoor verruimd van drie naar vijf jaar.Om een beeld te krijgen van de mate van leegstand van woningen en gebouwen
heb ik een verkenning laten uitvoeren onder de 30 grootste gemeenten.Met genoegen heb ik daaruit kunnen constateren dat gemeenten zonder uitzondering
aangeven dat leegstand van woningen vrijwel niet voorkomt. Als er al sprake
is van leegstand dan is dat met name het geval wanneer woningen in afwachting
zijn van sloop of renovatie. Dit laatste lijkt ook bevestigd te worden door
leegstandsgegevens van corporaties in de G4. Op basis van het BBSH stellen
woningcorporaties jaarlijks gegevens ter beschikking over onder meer de samenstelling
van hun woningvoorraad en bezettingsgraad. Hieruit blijkt dat in 2002 0,64%
van de corporatiewoningen langer dan 3 maanden leegstond. In 2003 stond 0,83%
van de corporatiewoningen langer dan 3 maanden leeg; ongeveer de helft van
de leegstand bij woningcorporaties betrof de G4.Andere vormen van leegstand zijn volgens de gemeenten ook wel huurwoningen
van woningcorporaties die in afwachting zijn van verkoop. Sommige gemeenten
noemen woonruimte boven winkels als een categorie waar leegstand wel voorkomt.Wanneer gemeenten spreken over leegstand van woningen boven winkels hebben
zij in het algemeen ook een specifiek lokaal beleid ontwikkeld om leegstand
van deze categorie woningen tegen te gaan.Uit de verkenning blijkt ook dat, gezien de beperkte omvang van de leegstand
van woningen, bestrijding hiervan voor gemeenten geen apart thema vormt. Wel
maken gemeenten, om eventuele leegstand te voorkomen, vaak afspraken met verhuurders
dat woningen die in aanmerking komen voor herstructurering niet te vroeg worden
ontruimd, om het negatieve effect op de leefbaarheid zo beperkt mogelijk te
laten zijn. Wanneer er toch een periode van leegstand zou ontstaan dringen
gemeenten aan op tijdelijke verhuur, bijvoorbeeld aan studenten. Diverse verhuurders
in de grote steden gebruiken inderdaad dit instrument.Van de mogelijkheid tot vorderen van leegstaande woningen en gebouwen
wordt, zoals ook bleek bij de evaluatie van de Huisvestingswet (bijlage bij
Kamerstukken II 2003/04, 29 624, nr. 1), nauwelijks gebruik gemaakt.
Bij de uitgevoerde verkenning onder de G30 gaf in ieder geval de gemeente
Den Bosch aan een enkele keer leegstaande woonruimte te hebben gevorderd.
Wel worden door gemeenten regelmatig vergunningen verstrekt voor tijdelijke
verhuur op basis van de Leegstandwet. Het gaat in dat geval voornamelijk om
tijdelijke verhuur van huurwoningen in afwachting van sloop of
vernieuwbouw (herstructurering). In vrijwel alle gemeenten wordt de tijdelijk
te verhuren woonruimte vooral ingezet voor studentenhuisvesting.Ik concludeer op basis van het bovenstaande dat leegstand nauwelijks voorkomt
en dat gemeenten goed uit de voeten te kunnen met het bestaande instrumentarium.
Ik zie daarin derhalve geen aanleiding het instrumentarium om leegstand te
bestrijden verder uit te breiden.2. KrakenU heeft mij tevens gevraagd in te gaan op het thema kraken en dit onderwerp
te bespreken met mijn collega's van Justitie en Economische Zaken. Vooropgesteld
moet worden dat kraken wettelijk niet is toegestaan en dat de eigenaar van
een woning of een ander gebouw te allen tijde ontruiming kan vorderen. Van
een «wettelijke basis» voor het kraken van panden is dan ook geen
sprake. In de brief van de Staatssecretaris van Economische Zaken van 6 juli
2004 (Kamerstuk II, 2003/04, 29 200 XIII, nr. 53) is aangegeven dat het
strafrecht en het privaatrecht afdoende wettelijke mogelijkheden bieden om
het kraken van gebouwen tegen te gaan. Ik vat de maatregelen hieronder kort
samen.Maatregelen tegen kraken– Het kraken van woningen of gebouwen die nog geen 12 maanden leegstaan
is volgens het strafrecht verboden (art. 429 sexies, Wetboek van Strafrecht)
en strafbaar.– De eigenaar van een zaak «is bevoegd haar van een ieder
die haar zonder recht houdt, op te eisen» en kan dus ontruiming van
zijn gekraakte pand vorderen (indien er een spoedeisend belang is zelfs in
kort geding) bij de rechter op grond van het Burgerlijk Wetboek (artikel 5:2
BW).Als leegstand langer dan 12 maanden dreigt te duren, is het voor de eigenaar
van een woning of gebouw raadzaam om preventieve maatregelen te nemen. Dit
kan bijvoorbeeld zijn:– tijdelijke verhuur op grond van de Leegstandswet– het laten bewonen door een kraakwacht middels een anti-kraak-overeenkomst.Deze laatste optie is geen vorm van tijdelijke
verhuur, maar kan worden beschouwd als een overeenkomst tot bewaarneming (afdeling
7.1.9 BW). De kraakwacht moet ervoor zorgen dat het gebouw niet gekraakt wordt
door het te bewonen. De kraakwacht betaalt dan ook geen vergoeding voor het
wonen, maar slechts een vergoeding voor de kosten voor gas, licht en water.
Deze laatste vergoeding mag niet hoger zijn dan de werkelijk gemaakte kosten,
anders zal de anti-kraak-overeenkomst toch als een huurovereenkomst moeten
worden aangemerkt.PraktijkUit de verkenning onder de G30 blijkt dat kraken zelden wordt ervaren
als een probleem. Kraken komt steeds minder voor, en indien het wel voorkomt,
wordt er soms een overeenkomst gesloten met de eigenaar, zoals bijvoorbeeld
de bovenstaande anti-kraakovereenkomst, en in andere gevallen wordt er ontruimd.
Uit de verkenning blijkt verder dat eerder bedrijfspanden worden gekraakt
en in mindere mate woningen. Ook blijkt de inzet van anti-kraakwachten in
veel gemeenten een goede oplossing te bieden voor het tegengaan van kraken. Uit deze verkenning blijkt ook dat gemeenten een uitbreiding van strafbaarstelling
van kraken geen aanmoediging achten voor eigenaren om binnen afzienbare tijd
een alternatieve bestemming voor hun bezit te vinden.Particuliere eigenaren kiezen veelal voor het inzetten van een «kraakwacht»,
die tegen vergoeding van de gebruikskosten een leegstaand pand bewoont, wanneer
er sprake is van een langere periode van leegstand. Dit instrument biedt grote
flexibiliteit.Tijdelijke verhuur bij meer langdurige leegstand kan extra huurinkomsten
opleveren in verhouding tot de inzet van een kraakwacht, maar dan moeten wel
de formaliteiten van de betreffende vorm van tijdelijke verhuur in acht worden
genomen (zie onder paragraaf 3 en de bijlage).Zoals ik hierboven reeds heb opgemerkt, heeft de Staatssecretaris van
Economische Zaken in haar brief aan uw Kamer van 6 juli 2004 (Kamerstuk
II, 2003/04, 29 200 XIII, nr. 53) aangegeven dat het strafrecht en het
privaatrecht afdoende wettelijke mogelijkheden bieden om het kraken van gebouwen
tegen te gaan.Uiteraard is het van belang om regelgeving waar mogelijk beperkt te houden,
maar gezien het belang van het tegengaan van kraken, zal ik in overleg met
Justitie bezien of er de noodzaak bestaat van verdere regelgeving.3. Tijdelijke verhuur van woonruimteTijdelijke verhuur van woonruimte is in Nederland mogelijk op basis van
het huurrecht of op basis van de Leegstandwet. Gemeenten kunnen daarnaast,
met name in gespannen woningmarkten, tijdelijke verhuur stimuleren door een
tijdelijke ontheffing te verlenen voor een Huisvestingsvergunning. Voor tijdelijke
verhuur op basis van de Leegstandwet is een vergunning nodig. Tot voor kort
was deze vergunning te verlengen tot maximaal 3 jaar, inmiddels is deze termijn
uitgebreid tot maximaal 5 jaar. Hiervoor is gekozen omdat in de praktijk bleek
dat bij bijvoorbeeld herstructureringsprojecten de daadwerkelijke aanvang
van het project langer op zich liet wachten dan oorspronkelijk gepland. Deze
verlenging van de termijn is op 15 april 2005 in werking getreden en
geldt voor woningcorporaties en commerciële verhuurders.De bestaande mogelijkheden voor tijdelijke verhuur zijn toegesneden op
specifieke situaties en hebben elk hun eigen voorwaarden. Het huurrecht voor
woonruimte heeft op onderdelen een dwingend karakter. Verhuurder of huurder
kunnen hier niet van afwijken vanwege de bescherming van huurders en verhuurders
die te goeder trouw handelen en dan met name van de niet-professionele contractpartij:
de huurder. Bij verdere verruiming van de mogelijkheden voor tijdelijke verhuur
zal afgewogen moeten worden of deze bescherming gewaarborgd kan blijven. Bij
tijdelijke verhuur wordt de huurbescherming in het algemeen beperkt tot de
periode waarvoor het contract geldt. Het BW bevat de volgende mogelijkheden
voor tijdelijke verhuur (deze worden in de bijlage verder toegelicht):– Aard van het gebruik van korte duur (art. 7: 232, 2e lid, BW).– Verhuur van voor afbraak bestemde gemeentewoningen ( art. 7: 232
lid 4 BW).– Opnieuw bewonen door de verhuurder of voorgaande huurder (art.
7:274 lid 2 BW), «tussenhuur» op basis van een zogenaamd ontruimingsbeding
of diplomatenclausule.– Dringend eigen gebruik van gehandicapten- en ouderenwoning ten behoeve van een opvolgende hurende gehandicapte of oudere (art. 7:274,
lid 1c in verbinding met lid 3, BW).Deze laatste categorie zal in de toekomst uitgebreid worden met de mogelijkheid
van:– Dringend eigen gebruik van een woning die bestemd is voor het
gebruik door een student (art. 7:274 lid 1 BW in verbinding met een nog in
te voegen nieuw vierde lid ), ook wel campuscontracten.Het is mij gebleken dat vooral woningcorporaties gebruik maken van de
mogelijkheid voor tijdelijke verhuur die de Leegstandwet biedt. Ik ga er van
uit dat voor deze vorm van tijdelijke verhuur, mede door de verlenging van
de maximale termijn tot 5 jaar, meer animo zal ontstaan. Daarnaast verwacht
ik dat wanneer de zogenaamde campuscontracten wettelijk geregeld zullen zijn
veel verhuurders van studentenwoningen hiervan gebruik zullen maken. Particuliere
verhuurders geven bij (dreigende) leegstand vaak de voorkeur aan inzet van
kraakwachten (zie ook onder paragraaf 2), of zij verhuren tijdelijk op
grond van een ontruimingsbeding conform het huurrecht. Daarnaast kunnen particuliere
verhuurders bij tijdelijke verhuur ook de voorkeur geven aan huurders die
naar hun aard tijdelijk willen huren, bijvoorbeeld buitenlanders die voor
hun werk tijdelijk in Nederland verblijven.Al met al bestaat er voor de verhuur van woonruimte in Nederland een diversiteit
aan mogelijkheden om tot tijdelijke verhuur over te gaan, zowel gebaseerd
op het privaatrecht als op het bestuursrecht. In de dagelijkse praktijk blijken
partijen ook gebruik te maken van deze mogelijkheden. Daarmee vervult tijdelijke
verhuur een nuttige functie om in voorkomende situaties een oplossing te bieden
voor burgers met een expliciete tijdelijke woonbehoefte. Huurder en verhuurder
blijken elkaar dan ook op dit terrein te kunnen vinden. De mogelijkheid tot
ontheffing voor een huisvestingsvergunning kan hierbij een juiste aanvullende
stimulans vormen.Zo bestaat bijvoorbeeld in Amsterdam de mogelijkheid om voor maximaal
twee jaar een tijdelijke ontheffing te verkrijgen voor een huisvestingsvergunning
op basis van de lokale Huisvestingsverordening. Op deze wijze kan men tijdelijk
de woning van een ander in gebruik nemen en dit is dan ook te beschouwen als
een vorm van huisbewaarderschap. Hierbij gaat het om situaties waarbij de
oorspronkelijke huurder vanwege onder meer arbeid, studie, een wereldreis
of een andere zwaarwegende reden langdurig afwezig is. «Proefsamenwonen»
vormt momenteel ook een grond voor deze tijdelijke ontheffing in Amsterdam.
Dit laatste betreft een experiment dat in ieder geval tot eind 2005 loopt.
Deze ontheffing voor een huisvestingsvergunning heeft de gemeente alleen mogelijk
gemaakt als de verhuurder hier in toestemt. Met name in gespannen woningmarkten
biedt het huisbewaarderschap mogelijkheden om onderverhuur enigszins tegen
te gaan. Het is dan ook aan lokale partijen om van deze mogelijkheid gebruik
te maken en hier ook voldoende publiciteit aan te besteden. Ik zal de lokale
ervaringen met deze mogelijkheid van tijdelijke beschikbaarheid van woonruimte
uiteraard blijven volgen.Tijdens de plenaire behandeling van de Leegstandwet is door het lid Kruijsen
een amendement ingediend (Kamerstukken II 2004/05, 28 987, nrs. 7, 8,
en 9) dat beoogde de tijdelijke verhuur van te koop staande corporatiewoningen
mogelijk te maken. Ik heb dat amendement ondersteund en aangeraden het amendement
mede uit te breiden tot de te koop staande huurwoningen van particuliere verhuurders.Daarbij merk ik op dat bij tijdelijke verhuur op grond van de Leegstandwet
de gemeente dient te beoordelen of tijdelijke verhuur in afwachting van verkoop de juiste weg is; dit conform de in de wet genoemde toetsingscriteria.
Dit amendement is uiteindelijk door de indiener ingetrokken.Gezien bovenstaande bevindingen en gezien het feit dat leegstand van woonruimte
momenteel slechts op zeer beperkte schaal voorkomt, zal ik nagaan of er aanleiding
is om nieuwe wetgeving te ontwikkelen voor extra mogelijkheden voor tijdelijke
verhuur. Huurders en verhuurders blijken elkaar reeds in enige mate te vinden
waar het gaat om tijdelijke woonarrangementen.4. Ombouw van leegstaande kantoren tot woonruimteDe leden Van Gent en Sterk hebben de regering verzocht om (Kamerstukken
II 2004/05, 29 800 XI, nr. 69) – in het licht van de grote woningnood
en de leegstand van kantoren – een plan van aanpak op te stellen voor
de realisatie van meer woningen in voormalige kantoorpanden, waarin onder
meer de volgende opties worden besproken:– Fiscale stimuleringsmaatregelen, zoals vrijstelling van overdrachtsbelasting
en duurzame investeringsaftrek.– Vereenvoudiging van de bouwregelgeving.– Eenvoudiger maken van bestemmingswijziging richting «wonen»
door wijziging van de Wet R.O.– Vrijmaken van stimuleringspremies binnen het IPSV.– (Meer) inzet van gemeenten en woningcorporaties.De leden constateren dat ook de regering streeft naar meer woonruimte
in kantoorpanden, dat hiervoor een streefcijfer (van 25 000 woningen)
genoemd zou zijn en dat meer stimulering noodzakelijk is. Tenslotte wordt
gewezen op een aantal succesvolle experimenten. Ik onderschrijf de strekking
van deze motie en heb toegezegd om de bestaande regelgeving met betrekking
tot bovenstaande aspecten te bundelen in een praktijkhandleiding voor de transformatie
van kantoren in woonruimte. Hiermee wil ik de gemeenten en de ontwikkelende
partijen stimuleren tot het nemen van nieuwe initiatieven. Afhankelijk van
de werking van deze Handleiding kan bezien worden of bepaalde (wettelijke)
maatregelen noodzakelijk zijn.Alvorens in te gaan op de in de motie genoemde opties wil ik eerst kort
stilstaan bij de beperkingen en perspectieven van transformatie van kantoren
in woonruimte.Beperkingen en perspectieven van transformatieIn mijn brief van 30 september 2003 aangaande de acties ter stimulering
van de woningproductie (Kamerstukken II 2003/04, 29 200 XI, nr. 3) is
het volgende uitgangspunt gehanteerd: het aantal woningen
dat wordt toegevoegd anders dan door nieuwbouw blijft in de periode 2005–2010
op het huidige niveau. Deze toevoegingen betreffen circa 25 000
woningen over een periode van vijf jaar. In mijn genoemde brief wordt dit
trendcijfer aangehouden voor de periode tot 2010. De transformatie van kantoren
maakt deel uit van de woningen die worden gerealiseerd in casco's die geen woonfunctie hadden. Het aandeel woningen dat door
ombouw van kantoren aan de voorraad wordt toegevoegd is zeer beperkt.In de recente SEV-publicatie «Het herbestemmen van kantoren naar
woningen, proefprojecten» werden een aantal belemmeringen voor transformatie
geïnventariseerd, bij voorbeeld:– veel kantoorpanden zijn zowel vanwege de constructie als door
de eigendomsverhouding moeilijk te transformeren tot woningen, dit in tegenstelling
tot verpleegtehuizen, scholen etc.;– beleggers verrekenen de leegstand van kantoorruimte niet in de
boekwaarde, waardoor de verwervingsprijs te hoog is voor rendabele
transformatie tot woonruimte – het ware beter om de taxatiewaarde als
marktprijs te hanteren;– transformatie (sanering) kan dermate kostbaar worden, dat tijdelijke
verhuur als wooneenheden te prefereren is.Ik concludeer hieruit dat het niet zozeer de regelgeving, maar vooral
«de materie zelf» – met name de financiering – is
die leidt tot het afketsen van transformatieprojecten.Sinds 1990 is naar schatting 270 000 m2 kantoorvloer omgezet
in woningen en wooneenheden. Het betreft in totaal circa 2 500 woningen
of eenheden. Een veel groter aantal kantoorpanden is gesloopt of bestemd voor
andere functies (b.v. voor onderwijs). Voor het realiseren van woonruimte
in kantoorpanden gelden een aantal harde, praktische randvoorwaarden:– de locatie is aanvaardbaar ten opzichte voorzieningen en woongebieden;– binnen de constructie van het pand is omzetting in woonruimte
haalbaar;– het aankoopbedrag laat voldoende budget over voor de verbouw (bij
een rendabele exploitatie).Ook in situaties waar juridische en financiële instrumenten voorhanden
zijn, kunnen deze voorwaarden de haalbaarheid van transformatieprojecten tegenwerken.De opties uit de motieOndanks de vaak complexe wijze waarop via transformatie woonruimte gerealiseerd
moet worden zijn er inmiddels een aantal spraakmakende projecten gerealiseerd.
In de motie wordt hiernaar verwezen. De opties waarvoor in de motie een uitwerking
wordt gevraagd, betreffen in feite instrumenten om in meer gevallen dan nu
tot transformatie te komen. In de nu volgende beschrijving wordt, zoals gezegd,
de bestaande regelgeving in beeld gebracht. Naar mijn opvatting ligt de sleutel
voor de het bevorderen van de haalbaarheid van nieuwe initiatieven bij de
uitwisseling van kennis over beschikbare instrumenten en de inmiddels gerealiseerde
projecten.Fiscale stimuleringsmaatregelenIn het kader van de bevordering van de stedelijke vernieuwing is er een
fiscale faciliteit in de vorm van een vrijstelling van overdrachtsbelasting voor wijkontwikkelingsmaatschappijen. Deze vrijstelling
geldt bij inbreng van vastgoed in de wijkontwikkelingsmaatschappij. Het plan
om kantoren te verbouwen dient dan wel onderdeel uit te maken van een door
de gemeenteraad goedgekeurd herstructureringsplan.Buiten de overdrachtsbelasting kunnen investeringen in duurzame goederen –
onder andere in gebouwen – in aanmerking komen voor een milieu-investeringsaftrek. Deze is van toepassing indien de betreffende
investeringen een bovengemiddeld kwaliteitsniveau hebben. Voor de meer-investering
kan de ondernemer een aftrek krijgen op zijn inkomsten- en/of vennootschaps-belasting.
Ook kunnen ondernemers, indien zij duurzame investeringen doen in bijvoorbeeld
woningbouwprojecten, in aanmerking komen voor laag-rentende leningen in het
kader van «groen beleggen». De participerende
banken worden hiertoe via het «groene sparen» fiscaal gefaciliteerd.
Tenslotte geldt voor bepaalde werkzaamheden (b.v. stuc- en schilderwerk) in
gebouwen ouder dan 15 jaar een BTW-tarief van
6% in plaats van 19%. Het betreft hier een tijdelijke stimuleringsregeling
gericht op het genereren van arbeidsplaatsen in een aantal arbeidsintensieve
sectoren. BouwregelgevingDe Woningwet maakt het thans al mogelijk dat gemeenten voor herbestemmingsprojecten
het laagst acceptabele niveau van eisen uit het oogpunt van veiligheid, gezondheid,
bruikbaarheid en energiezuinigheid kunnen aanhouden. Dit komt doordat bij
de bouwregelgeving een onderscheid wordt gemaakt tussen eisen voor nieuwbouw
en bestaande bouw.Voor een nieuwbouwproject gelden de nieuwbouwvoorschriften (die in het
algemeen strenger zijn dan voor bestaande bouw). Bij herbestemming kan echter,
in geval er geen ingrijpende bouwkundige aanpassingen plaatsvinden, in beginsel
ook voor de nieuwe functie het niveau van bestaande bouw worden aangehouden.
Er is per slot van rekening geen sprake van bouwen in de zin van de Woningwet.
Voor monumenten geldt de Monumentenwet als uitgangspunt waarmee het behoud
van het monumentaal karakter boven het voldoen aan de eisen van het Bouwbesluit
2003 is geplaatst. Wel is van belang dat er verschillen zijn tussen de eisen
aan kantoren en aan woningen. Bij definitieve
functie-verandering van een kantoor- in een woongebouw verloopt de toetsing
aan het Bouwbesluit daarom in twee stappen:– Eerst vindt toetsing plaats aan de eisen voor de «woonfunctie»
op basis van het Bouwbesluit bestaande bouw.– Vervolgens moeten alle verplichte (en eventueel vrijwillige) wijzigingen
aan het pand worden getoetst. Deze wijzigingen zullen in beginsel aan de nieuwbouweisen
moeten voldoen en zullen in geval van ingrijpende bouwkundige aanpassingen
in de regel een bouwvergunning vergen. Daarbij geldt dan dat de gemeente de
mogelijkheid heeft om ontheffing te geven van de nieuwbouweisen, tot het in
het Bouwbesluit 2003 aangegeven ontheffingsniveau. Voor een verbouwing waarvoor
geen bouwvergunning noodzakelijk is behoeft de eigenaar geen ontheffing van
het nieuwbouwniveau aan te vragen.Het verschil in de bouwtechnische minimum-eisen op het gebied van met
name brandveiligheid bij woningen en bij kantoren is noodzakelijk, vanwege
het feit dat in een woning geslapen wordt en men daardoor kwetsbaarder is.De ruimtelijke ordening: bestemmingswijzigingenIn een bestemmingsplan vormen kantoren en woningen onderscheiden bestemmingen.
Dat betekent dat een wijziging van kantoren in woonruimte in de zin van de
Wet Ruimtelijke Ordening (WRO) een bestemmingswijziging in het vigerende plan
noodzakelijk maakt. Daarvoor bestaan twee opties: tijdelijke of permanente
herbestemming.Tijdelijke herbestemming is toegestaan op
grond van artikel 17 WRO voor een periode van maximaal 5 jaar. De procedures
voor definitieve herbestemming kunnen plaatsvinden
in het kader van art.19 WRO en vervolgens de opstelling of herziening van
het bestemmingsplan.In de nieuwe Wet R.O. blijft de procedure vergelijkbaar, zij het dat er
een aanzienlijke vereenvoudiging plaatsvindt, waardoor een versnelling van
het planvormingsproces mogelijk wordt. De Art.19-procedure wordt vervangen
door het Projectbesluit. Het wijzigen en opstellen van bestemmingsplannen
zal hierdoor straks sneller en efficiënter kunnen plaatsvinden. Een wellicht
belangrijker stimulans voor de transformatie van kantoren die gemeenten zelf kunnen treffen bij de opstelling van plannen, is
het voorzien in flexibiliteit van bestemmingen.
Daarbij kan een werkbestemming zonder planwijziging worden omgezet in wonen.
Dergelijke «dubbele» bestemmingen zijn nu mogelijk en blijven
dat ook onder de nieuwe Wet R.O.Ik acht de huidige en toekomstige procedures met betrekking tot de ruimtelijke
ordening effectief en eenvoudig genoeg om wijzigingen van «werken»
naar «wonen» mogelijk te maken. StimuleringspremiesIn het kader van de Woningbouwafspraken heb ik met de stedelijke regio's
concrete afspraken gemaakt over de woningproductie in de periode 2005 t/m
2009. Aangezien de toevoeging van woningen anders-dan-door-nieuwbouw onderdeel
is van deze afspraken, worden de hierbinnen gelegen gemeenten (ook) gestimuleerd
om transformatie van kantoren tot woningen te bevorderen. De uit transformatie
resulterende woningen tellen namelijk evengoed als nieuwbouw mee voor uitkeringen
op grond van het BLS (Besluit Locatiegebonden
Subsidies). Indien bij de transformatie sprake is van eigenbouw (zoals in
de in de laatste twee hieronder genoemde IPSV-projecten), dan kan dit resulteren
in een extra BLS-premie van € 1 600,– per woning, mits
een bovengemiddeld aandeel eigenbouw in de productie wordt bereikt.Vanuit de BLS-bijdragen of uit het ISV kunnen gemeenten transformatieprojecten
steunen. Ook kunnen gemeenten laagrentende leningen aangaan uit de middelen
van het SVn(Stimuleringsfonds Volkshuisvesting
Nederland) voor dit soort initiatieven. Inmiddels realiseert ongeveer een
kwart van de Nederlandse gemeenten projecten met SVn-middelen. De meeste projecten
richten zich op woningfinanciering (voor starters) en problemen bij stedelijke
vernieuwing (b.v. aanpak funderingen, onderhoud).Met betrekking tot de IPSV het volgende: In het kader van de VROM-innovatieprogramma's
(StIR en IPSV) zijn geen projecten voor transformatie van kantoorpanden tot
woonruimte aan de orde geweest. Daarom zijn hiervoor ook geen stimuleringspremies
verleend. Wel zijn andersoortige hergebruiks-projecten financieel gesteund,
bij voorbeeld:– transformatie van pakhuizen in penthouses aan de Scheveningse
haven (2000),– afbouw door kopers van pakhuis De Wilhelmina te Amsterdam (2000),– ombouw van de voormalige HBS in Den Haag tot een woonwerk-complex
door de bewoners van het voormalige (nu gesloopte) belastingskantoor (2001).Inmiddels is IPSV omgezet in het Impulsbudget,
met name gericht op het bereiken van versnelling en het wegnemen van knelpunten
bij voor de herstructurering van de 56 prioriteitswijken. Projecten in de
56 wijken kunnen worden voorgedragen voor een stimuleringspremie; in principe
kan het daarbij ook gaan om de ombouw van kantoren.De inzet van gemeenten en woningcorporatiesGemeenten en woningcorporaties hebben dus – al dan niet met gebruikmaking
van door het rijk beschikbaar gestelde stimuleringsbudgetten – alle
ruimte voor transformatie van kantoren tot woningen. Uit de verkenning onder
de G30 blijkt dat een aantal gemeenten een actief beleid voert gericht op
hergebruik. Woningcorporaties kunnen zelf leegstaande kantoorpanden verwerven
en ombouwen tot woonruimte. Ook particulieren (ontwikkelaars, stichtingen
of kopersgroepen) kunnen actief zijn op de transformatiemarkt.In de praktijk blijkt dat de belangstelling hiervoor de laatste jaren
groeit. In het land zijn inmiddels tal van goede en recente voorbeelden te
vinden. Om er enkele te noemen:– de woningcorporaties Stadswonen (GEB-, GAK- en Belastingkantoor
te Rotterdam), DUWO (Belastingkantoor Delft), SSH (Utrecht) en Rochdale (Amsterdam);– de gemeenten Groningen (postkantoor), Enschede (Twentec-toren)
en Haarlem (Schalkwijk);– particulieren als de Stichting Tijdelijk Wonen (studentenhuisvesting
Utrecht), Giesbers (uitgeverskantoor in Alphen). Verder hebben sommige ministeries
door particulier initiatief een woonbestemming gekregen: Sociale
Zaken (Javastraat, Den Haag) en Volksgezondheid/Milieuhygiëne (Leidschendam).Afronding van de HandleidingDe op te stellen Handleiding is bedoeld voor overdracht van kennis omtrent
bovenstaande en andere gerealiseerde projecten en daarbij tevens de concrete
toepassing van het instrumentarium toe te lichten. Bij het opstellen van de
Handleiding zal ik ook de inbreng van de NVB en de Rijksgebouwendienst benutten,
alsmede van het «Transformatieplatform» van de SEV en Stadswonen.In oktober 2004 bracht de NVB samen met Twijnstra & Gudde de publicatie
uit met de titel «Van werken naar wonen, transformatie van kantoren
tot woningen.» NVB verwacht dat de leegstand van kantoorvloer nog zal
oplopen tot 7,5 miljoen m2 – gelijktijdig met een stijgend
woningtekort. Tegen deze achtergrond stelt NVB de vraag: «Kan transformatie
een oplossing bieden aan eigenaren, rijksoverheid als regelgever, maar ook
de maatschappij die leeft, woont en/of werkt in de leefomgeving van dergelijke
gebouwen?»De auteurs constateren dat er tot nu toe relatief weinig transformaties
succesvol zijn afgerond. In dit onderzoek werd de visie gevraagd van 17 betrokkenen,
zoals: beleggers, projectontwikkelaars, bouwers, woningcorporaties, gemeenten
en hoogleraren. Hun aanbevelingen om herontwikkeling van kantoren naar wonen
aantrekkelijker te maken betreffen niet alleen de overheid (fiscus, bouwregelgeving,
herbestemmingsprocedures), maar juist ook de particuliere sector. Daarbij
gaat het onder andere om een meer reële vraagprijs voor leegstaande kantoren
en het sneller overgaan tot tijdelijke verhuur. Ook vinden sommige geïnterviewden
de organisatie van een kenniscentrum zinvol.Voor een deel komen deze aanbevelingen voort uit dezelfde belemmeringen
die ook uit de G30-verkenning en het SEV-rapport naar voren kwamen. De NVB
heeft inmiddels een aantal voorstellen uitgewerkt. Ik zal deze op korte termijn
met hen bespreken.Inmiddels heeft de corporatie Stadswonen, samen met de SEV en andere kennisinstellingen,
het Transformatieplatform opgericht. Dit kenniscentrum heeft de potentie om –
op basis van de hierin gebundelde ervaring met de ombouw van kantorenpanden
tot wooneenheden – snel haalbaarheidsstudies te verrichten en van hieruit
vraag en aanbod op de transformatiemarkt samen te brengen. Ik zal het Transformatieplatform
betrekken bij de opstelling van de Handleiding voor de omzetting van kantoren.De Rijksgebouwendienst kijkt bij haar projecten vanuit haar instellingstaak
primair naar huisvestingsaspecten (klantwens, vastgoed- en financiële
belangen), maar waar mogelijk zal zij ook trachten het ruimte- en wonenbeleid
te versterken. In dit verband zal de Rgd ook bezien of het mogelijk is om
overtollige rijkshuisvesting een woonbestemming te geven. De ervaringen die
hierbij worden opgedaan zullen worden ingebracht bij de verdere beleidsontwikkeling.
Voorts zal de Rgd vanuit haar kennis van de vastgoedmarkt een bijdrage leveren
aan de Handleiding voor de omzetting van kantoren. Bijzonder aandachtspunt
hierbij is de tijdelijke verhuur van panden als woonruimte.5. ConclusiesIk concludeer dat gemeenten over diverse instrumenten beschikken om leegstand
te bestrijden, waarvan deels nauwelijks gebruik wordt gemaakt. Gemeenten geven
daarnaast aan met het beschikbare instrumentarium goed uit de
voeten te kunnen. De noodzaak van uitbreiding van deze instrumenten wil ik
nog nader bezien, aangezien ik het belangrijk vind dat de beschikbare woningvoorraad
zo doelmatig mogelijk gebruikt wordt en de aanpak van leegstand door lokale
partijen optimaal kan plaatsvinden.Over de voor- en nadelen van verschillende denkbare opties voor aanpassing
van bestaande wetgeving dan wel beleidsmaatregelen die bijdragen tot het terugdringen
van het verschijnsel kraken zal ik verder in overleg treden met mijn collega
van Justitie.Uiteraard blijf ik de praktijksignalen op dit terrein volgen evenals de
signalen van de vertegenwoordigers van belangenorganisaties voor huurders
en verhuurders. Daarbij zal ik de mogelijkheid voor tijdelijke verhuur van
te koop staande huurwoningen op grond van de Leegstandwet eventueel verder
onderzoeken.Mijn benadering van de mogelijke transformatie van kantoorpanden past
in het kader van de Woningbouwafspraken. Lokale partijen worden door het BLS
gestimuleerd om ook op deze wijze (anders dan door nieuwbouw) woningen toe
te voegen aan de voorraad. Aangezien de transformatie van kantoren slechts
een zeer klein deel van de totale woningproductie beslaat hebben meer transformaties
slechts een beperkt effect op de woningbouw. Wel kan het hierbij gaan om een
kwalitatieve bijdrage aan de stedelijke vernieuwing en aan een meer intensief
ruimtegebruik. Ik ben ervan overtuigd dat er met het huidige instrumentarium
zeer veel mogelijk is. De gerealiseerde projecten tonen dat ook aan. De rijksoverheid
vervult hierbij een faciliterende rol. Naast stimuleringspremies vormen een
betere kennisoverdracht en een actievere opstelling van de particuliere sector
de sleutel tot succes. Lokaal kunnen betrokken partijen, vragers en aanbieders
van de leegstaande kantoren, samen met gemeenten, optimaal gebruik maken van
de mogelijkheden van bestaande gebouwen en het beschikbare instrumentarium.
De handleiding die in voorbereiding is, zal hiervoor ondersteunend kunnen
zijn.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,S. M. Dekker BIJLAGE De mogelijkheden voor tijdelijke verhuur
in het Burgerlijk Wetboek:1. Aard van het gebruik van korte duur (art. 7: 232, 2e
lid, BW)Een huurcontract voor een woning waarvan het «gebruik naar zijn
aard van korte duur» is, houdt in dat de woonruimte niet bestemd is
als hoofdwoonverblijf. Dat zijn dus bijvoorbeeld
vakantiewoningen en wisselwoningen. Volgens jurisprudentie wordt onder korte
duur verstaan een contract van maximaal één jaar (in uitzonderingsgevallen
kan dit wat langer zijn). Voldoet een huurcontract aan deze voorwaarden dan
zijn alle bepalingen van het huur(prijzen)recht over huur van woonruimten
in Boek 7 BW niet van toepassing. Het is uiteindelijk
de rechter die beoordeelt of er sprake is van «gebruik naar zijn aard
van korte duur». Hiervan kan ook sprake zijn wanneer in het huurcontract
niet expliciet is opgenomen dat er sprake is van tijdelijke verhuur.2. Verhuur van voor afbraak bestemde gemeentewoningen
(art. 7: 232 lid 4 BW)Ook op voor afbraak bestemde gemeentewoningen zijn de huurbeschermingsbepalingen
(huuropzegging en -beëindiging) niet van toepassing. Van de mogelijkheid
voor afbraak bestemde gemeentewoningen tijdelijk te verhuren wordt overigens
weinig gebruik gemaakt omdat het aantal gemeentewoningen sterk is afgenomen.3. Opnieuw bewonen door de verhuurder of voorgaande huurder
(art. 7:274 lid 2 BW), «tussenhuur» op basis van een zogenaamd
ontruimingsbeding of diplomatenclausuleEen verhuurder kan in deze situatie in de eerste plaats een woning tijdelijk
verhuren wanneer hij zelf de vorige bewoner was en er na afloop van de huurtermijn
weer wil gaan wonen; in de tweede plaats wanneer hij nog nooit in de woning
heeft gewoond maar deze ook niet eerder heeft verhuurd (zoals bij een nieuwbouwwoning)
en de woning, na afloop van de tijdelijke huurperiode, zelf wenst te betrekken.
Daarnaast kan een verhuurder een woning tijdelijk aan een nieuwe huurder verhuren
wanneer de vorige huurder na afloop van de tijdelijke huurperiode in de woning
zal terugkeren. Dit alles om tijdelijke verhuur tijdens bijvoorbeeld een verblijf
van de oorspronkelijke huurder in het buitenland mogelijk te maken. De woonruimte
moet dan wel uitdrukkelijk tijdelijk worden verhuurd met het beding dat de
woning wordt ontruimd voor (her)bewoning door de verhuurder zelf of voor (her)bewoning
door de voorgaande huurder.4. Dringend eigen gebruik van gehandicapten- en ouderenwoning
ten behoeve van een opvolgende hurende gehandicapte of oudere (art. 7:274,
lid 1c in verbinding met lid 3, BW)Sinds 1 augustus 2003 is de algemene opzeggingsgrond «dringend
eigen gebruik» uitgebreid met de opzegging van contracten voor specifieke
woningen voor gehandicapten of ouderen ten behoeve van nieuwe bewoning door
een gehandicapte of oudere. Dit indien bijvoorbeeld een niet-gehandicapte
(mede)huurder of samenwoner in de woning achterblijft bij overlijden van een
gehandicapte. Deze dient de woning dan te ontruimen ten behoeve van nieuwe
verhuur aan een gehandicapte. Hierbij vindt uiteraard wel een belangenafweging
door de rechter plaats. Het gaat hier dus in zekere mate om tijdelijke huurcontracten
(afgestemd op de duur van het gebruik door een specifieke bewoner van het
huishouden). Deze laatste categorie zal in de toekomst uitgebreid worden met de mogelijkheid
van:5. Dringend eigen gebruik van een woning die bestemd is
voor het gebruik door een student (art. 7:274 lid 1 BW in verbinding met een
nog in te voegen nieuw vierde lid ), ook wel campuscontracten.Bij uw Kamer is in behandeling een wetsvoorstel om de categorie dringend
eigen gebruik, naar analogie van dringend eigen gebruik voor gehandicapten
en ouderen, uit te breiden met dringend eigen gebruik ten behoeve van studentenhuisvesting.
Dit wetsvoorstel geeft de mogelijkheid studenten die een studentenkamer/-woning
bewonen de huur op te zeggen wanneer zij hun studie hebben beëindigd,
ten behoeve van nieuwe verhuring van deze kamer/woning aan een student. (Kamerstukken
II 2003/04, 29 707, nrs. 1–6)Opzeggingsgronden op basis van het huurrechtHet huurrecht voor woonruimte bevat dwingende regels die de huurder beogen
te beschermen tegen het beëindigen van de huurovereenkomst. Bij opzegging
van het huurcontract zijn wettelijk voorgeschreven opzegtermijnen van toepassing
voor zowel huurder als verhuurder. De verhuurder heeft bij het opzeggen van
de huurovereenkomst de beschikking over de volgende, in de wet genoemde, opzeggingsgronden:– de huurder blijkt geen goed huurder te zijn– een ontruimingsbeding– dringend eigen gebruik– weigering van een redelijk aanbod door de huurder– verwezenlijking van een geldend bestemmingsplanTijdelijke verhuur op basis van de LeegstandwetDe gemeente kan, op basis van art. 15 Leegstandwet, een vergunning afgeven
voor tijdelijke verhuur op grond van de Leegstandwet, voor:– woonruimte in een leegstaand gebouw, bijvoorbeeld een kantoorgebouw,
dat in afwachting is van een bepaalde andere bestemming, zoals verbouwing,
verkoop of sloop. Het gaat hier om gebouwen waar al woonruimte aanwezig is
of waarin deze op relatief eenvoudige wijze gerealiseerd kan worden. Wanneer
een gebouw grootschalig verbouwd is om het geschikt te maken voor bewoning
is er sprake van (een) nieuwe woning(en)– leegstaande koopwoningen of nieuwbouwwoningen in afwachting van
verkoop of– leegstaande woningen in afwachting van afbraak of vernieuwbouw
(ingrijpende renovatie)Een groot aantal huurbeschermingsbepalingen zijn bij toepassing van de
Leegstandwet niet van toepassing. De vergunning voor tijdelijke verhuur op
grond van de Leegstandwet wordt verstrekt voor een periode van maximaal 2
jaar. Tot voor kort was deze vergunning te verlengen tot maximaal 3 jaar,
inmiddels is de termijn voor verlenging uitgebreid tot maximaal 5 jaar, waarbij
de vergunning telkens met maximaal een jaar kan worden verlengd (Kamerstukken
II 2003/04, 28 987, nr. 6). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29800-XI-129.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl