Verdrag tussen Nederland en Nieuw-Zeeland inzake wederzijdse bijstand bij de invordering van belastingvorderingen; Brief minister inzake stilzwijgende goedkeuring van dit verdrag, en met een toelichtende nota
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28288, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

05-04-2002

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28288 nr. 1;286

27-03-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamTOELICHTENDE NOTA§ 1. Inleiding§ 2. Verloop van de onderhandelingen§ 3. Koninkrijkspositie§ 4. Artikelsgewijze toelichting§ 4.1. Reikwijdte van het Verdrag (artikel 1)§ 4.2. Belastingen waarop het Verdrag van toepassing
is (artikel 2)§ 4.3. Begripsbepalingen (artikel 3)§ 4.4. Bijstand bij invordering (artikel 4)§ 4.5 Beperkingen van artikel 4 (artikel 5)§ 4.6. Tenuitvoerlegging van het verdrag (artikel
6)4.7 Inwerkingtreding (artikel 7)§ 4.8. Geldigheidsduur (artikel 8)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28288Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 288Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en Nieuw-Zeeland inzake
wederzijdse bijstand bij de invordering van belastingvorderingen; Wellington,
20 december 2001nr. 286nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 27 maart 2002Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 29 maart 2002.De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens één van de Kamers of door
ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 28 april 2002.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer U hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 20 december 2001 te Wellington totstandgekomen Verdrag tussen het Koninkrijk
der Nederlanden en Nieuw-Zeeland inzake wederzijdse bijstand bij de invordering
van belastingvorderingen (Trb. 2002, 45).1Een toelichtende nota bij dit Verdrag treft U eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen TOELICHTENDE NOTA§ 1. InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vijfde lid j° vierde lid, onder
b, van de Wet op de Raad van State).De structuur van de wereldeconomie kenmerkt zich door een groeiende globalisering
van economische activiteiten op alle terreinen. Tegelijk met deze ontwikkeling
kan een toename ontstaan van misbruik en oneigenlijk gebruik van nationale
belastingwetgeving en het net van belastingverdragen, alsmede van grensoverschrijdende
fraude in de vorm van het ontgaan van belastingbetaling. Zoals opgemerkt in
de notitie Uitgangspunten van het beleid op het terrein van het internationaal
fiscaal (verdragen)recht (Kamerstukken II 1996/97, 25 087, nr. 1) wil
Nederland komen tot een intensivering van de aanpak van grensoverschrijdende
fraude. Dat vraagt om een effectieve internationale samenwerking. In dit kader
worden daartoe, waar mogelijk, in bilaterale belastingverdragen bepalingen
opgenomen die voorzien in de uitwisseling van inlichtingen en de wederzijdse
bijstand bij invordering van belastingschulden. Door het uitwisselen van gegevens
maar ook door de mogelijkheid om internationaal in te vorderen kan het ontgaan
van belastingen en fraude beter worden voorkomen en bestreden, en wordt tevens
bereikt dat ten gevolge daarvan concurrentieverhoudingen minder worden verstoord.
In dit verband zij er op gewezen dat reeds van het enkele bestaan van de mogelijkheid
om aan andere landen bijstand bij invordering van belastingvorderingen te
vragen een belangrijke preventieve werking ten aanzien van grensoverschrijdende
fraude uitgaat. In dat kader heeft ook de OESO aanbevolen dat landen die lid
zijn van haar organisatie regelingen treffen ter zake van bijstand bij invordering
van belastingen. Binnen de OESO zelf wordt momenteel gewerkt aan de ontwikkeling
van een regeling op dit terrein, die mogelijk wordt opgenomen in het OESO-modelverdrag.In het merendeel van de recent gesloten of, al dan niet gedeeltelijk,
herziene Nederlandse bilaterale belastingverdragen zijn bepalingen betreffende
de bijstand bij invordering van belastingschulden opgenomen, zoals in de verdragen
met Zweden (Trb. 1991, 108), de Verenigde Staten van Amerika (Trb. 1993, 77),
Letland (Trb. 1994, 166), Oekraïne (Trb. 1995, 285), Finland (Trb. 1996,
60), Belarus (Trb. 1996, 119), Denemarken (Trb. 1996, 210), de Russische Federatie
(Trb. 1997, 30), Canada (Trb. 1997, 258) en Portugal (Trb. 1999, 180).Ten behoeve van internationale samenwerking op het terrein van de internationale
bijstand bij invordering is Nederland voorts toegetreden tot het multilaterale
Verdrag inzake wederzijdse administratieve bijstand in belastingzaken (Trb.
1991, 4; hierna aangeduid als «het WABB-verdrag») dat op 17 juli
1996 voor Nederland en op 1 februari 1997 voor het gehele Koninkrijk in werking
is getreden (Trb. 1997, 10). Daarnaast heeft Nederland afzonderlijke regelingen
speciaal voor de wederzijdse bijstand bij invordering met de buurlanden Duitsland
(Trb. 1999, 113) en België (Trb. 1952, 137). In tegenstelling tot België,
is Duitsland nog niet toegetreden tot het WABB-verdrag.Met het onderhavige verdrag wordt beoogd de hiervoor gesignaleerde lacune
in de mogelijkheden voor de verlening van wederzijdse bijstand bij de invordering
van belastingschulden in de relatie tot Nieuw-Zeeland op te vullen, dat tot
nu toe evenmin is toegetreden tot het WABB-verdrag.§ 2. Verloop van de onderhandelingenDe besprekingen over de totstandkoming van het voorliggende verdrag werden
gevoerd op verzoek van Nederland. Het Nederlandse initiatief is ingegeven
door een toename van het aantal gevallen van inwoners van Nederland die hun
onderneming hier te lande staken en emigreren naar andere landen, waaronder
Nieuw-Zeeland, zonder de verschuldigde belasting over de bij de
staking van de onderneming opgekomen winst in Nederland te voldoen. Zonder
speciale afspraken over het verlenen van bijstand bij invordering tussen beide
landen, is het niet mogelijk om Nederlandse belastingschulden in Nieuw-Zeeland
in te vorderen.De besprekingen met Nieuw-Zeeland zijn voorspoedig verlopen. Afgezien
van het Verenigd Koninkrijk, heeft Nieuw-Zeeland in Europa de nauwste banden
met Nederland. Uit dien hoofde acht ook Nieuw-Zeeland de totstandkoming van
een regeling ter zake van de bijstand bij invordering van belang. Nederland
heeft aanvankelijk voorgesteld bepalingen ter zake van de bijstand bij invordering
op te nemen in het Nederlands-Nieuwzeelandse belastingverdrag van 15 oktober
1980. Nieuw-Zeeland hechtte er echter aan om de bijstand bij invordering te
regelen in een afzonderlijk verdrag, omdat dat land geen precedent wilde creëren
ten opzichte van landen waarmee het weliswaar een bilateraal belastingverdrag
heeft, maar geen regeling op het terrein van de bijstand bij invordering nastreeft.De besprekingen hebben plaatsgevonden op basis van een door Nederland
opgesteld ontwerp-verdrag. Nederland is het eerste land waarmee Nieuw-Zeeland
een omvattende regeling voor de bijstand bij invordering van belastingschulden
is overeengekomen. Om daadwerkelijk bijstand bij de invordering voor Nederlandse
belastingschulden in Nieuw-Zeeland te kunnen verlenen, diende Nieuw-Zeeland
een wettelijke basis in zijn nationale wetgeving te creëren. Inmiddels
heeft Nieuw-Zeeland in verband hiermee zijn Income Tax Act 1994 aangepast.Bijstand bij invordering kan worden gevraagd voor de directe belastingen
met uitzondering van de vermogensbelasting (die in Nederland overigens met
ingang van 1 januari 2001 is komen te vervallen), maar met inbegrip van het
staatswinstaandeel ter zake van de exploitatie van bodemrijkdommen. De in
het voorliggende ontwerp opgenomen bepalingen stemmen op hoofdlijnen ook verder
overeen met de regelingen die Nederland ter zake met de hiervoor in de Inleiding
reeds vermelde landen in een bilateraal verdrag ter vermijding van dubbele
belasting of in een afzonderlijk bijstandsverdrag is overeengekomen.De bepalingen van het voorliggende bijstandsverdrag zullen van toepassing
zijn op alle belastingvorderingen die op of na de datum waarop het verdrag
in werking treedt invorderbaar zijn. De hiervoor bedoelde, recent ingevoerde,
wetgeving van Nieuw-Zeeland brengt op dit punt evenwel uitdrukkelijk de beperking
aan dat Nieuw-Zeeland niet verplicht is bijstand bij invordering te verlenen
ten aanzien van onherroepelijk vaststaande belastingvorderingen die op enig
tijdstip ouder zijn dan vijftien jaar. Deze grens is aangebracht om van de
bijstand bij invordering in zijn algemeenheid geen zogenoemde «open-einde-regeling»
te maken. Voorts is in diezelfde wetgeving de bepaling opgenomen dat Nieuw-Zeeland
ook niet verplicht is bijstand bij invordering te verlenen met betrekking
tot een belastingvordering die op het moment van inwerkingtreding van het
bijstandsverdrag reeds langer dan zes jaar onherroepelijk vaststaat. Deze
bepaling is in de Nieuw-Zeelandse wetgeving opgenomen teneinde het verdrag
geen onbeperkte terugwerkende kracht te geven. Met betrekking tot de verhouding
tussen dit verdrag en de Nieuw-Zeelandse wetgeving zij verwezen naar onderdeel
4.7. van deze toelichting hierna. Beide beperkingen lijken evenwel de mogelijkheid
open te laten dat Nieuw-Zeeland in bepaalde gevallen, hoewel onverplicht,
toch bijstand bij invordering kan verlenen.Voor Nederland geldt in het algemeen dat geen dwanginvordering en verrekening
meer mogelijk is vijf jaar na het moment van betekening van de Nieuw-Zeelandse
vordering aan de belastingschuldige in Nederland. Dit lijdt slechts uitzondering
als die termijn wordt gestuit of geschorst door een omstandigheid als genoemd
in het tweede lid van artikel 27 van de Invorderingswet 1990 (Stb. 1990, 221).In het kader van de intensivering van de bestrijding van grensoverschrijdende
belastingfraude in het algemeen heeft Nederland aan Nieuw-Zeeland tevens voorgesteld
een regeling te treffen voor de automatische uitwisseling van inlichtingen.
Nieuw-Zeeland beraadt zich op dit punt. Met betrekking tot een Nederlands
voorstel voor een regeling inzake de aanwezigheid van ambtenaren van de ene
staat bij onderzoeken in de andere staat ten behoeve van de belastingheffing
heeft Nieuw-Zeeland toegezegd aan de totstandkoming van een dergelijke regeling
mee te werken zodra zich daartoe de wenselijkheid in de praktijk mocht voordoen.De besprekingen zijn voorspoedig verlopen en zijn medio 1999 uitgemond
in overeenstemming over de voorliggende verdragstekst. Naar de mening van
de eerste ondergetekende vormt dit verdrag een goede basis voor samenwerking
tussen de Nederlandse en Nieuw-Zeelandse autoriteiten op het terrein van de
administratieve bijstand bij de invordering van belastingschulden. De budgettaire
effecten van dit verdrag zijn in beginsel positief zowel voor Nederland als
voor Nieuw-Zeeland, aangezien het uitzicht biedt op de invordering van belastingschulden
waar de mogelijkheden tot nu toe geheel of nagenoeg geheel ontbraken. Een
nadere kwantificering van het budgettaire effect is echter moeilijk te geven.Ook voor het bedrijfsleven kan dit verdrag op indirecte wijze gunstige
gevolgen hebben, omdat daarmee grensoverschrijdende belastingfraude kan worden
bestreden en daarmee uiteindelijk ook de concurrentieverstoring die van dergelijke
fraude uitgaat, kan worden weggenomen.§ 3. KoninkrijkspositieHet Verdrag zal alleen voor Nederland gelden.§ 4. Artikelsgewijze toelichting§ 4.1. Reikwijdte van het Verdrag (artikel 1)Het Verdrag behelst afspraken omtrent administratieve bijstand tussen
de Nederlandse en Nieuw-Zeelandse bevoegde autoriteiten op het terrein van
de invordering van belastingschulden. Het gaat hierbij in wezen om samenwerking
tussen het Nederlandse en het Nieuw-Zeelandse Ministerie van Financiën
en daarmee ook tussen de Nederlandse en Nieuw-Zeelandse belastingdiensten
op genoemde terreinen. Deze samenwerking is blijkens het tweede lid niet beperkt
tot inwoners van Nederland of Nieuw-Zeeland en kan dus, evenals dat het geval
is in het WABB-verdrag, ook betrekking hebben op inwoners van derde landen.§ 4.2. Belastingen waarop het Verdrag van toepassing
is (artikel 2)De in het voorliggende verdrag beoogde bijstand bij de invordering is
beperkt tot de directe belastingen, met uitzondering van de vermogensbelasting
(die zoals vermeld met ingang van 1 januari 2001 in Nederland is vervallen),
die ten behoeve van een staat worden geheven. Voor de toepassing van dit verdrag
wordt onder de Nederlandse vennootschapsbelasting tevens begrepen het staatswinstaandeel
in de netto winst behaald met de exploitatie van natuurlijke rijkdommen dat
geheven wordt krachtens de Mijnwet 1810, met betrekking tot concessies uitgegeven
vanaf 1967, of krachtens de Mijnwet continentaal plat 1965. Uitbreiding
van de toepassing van dit verdrag tot andere belastingen die door een van
de staten worden geheven is niet voorzien. Een bepaling die de mogelijkheid
zou bieden de werkingssfeer van het verdrag uit te breiden naar andere belastingen
zonder die belastingen concreet te vermelden zou volgens Nieuw-Zeeland onnodige
onzekerheid creëren. Nieuw-Zeeland geeft er daarom de voorkeur aan om,
indien daaraan in de toekomst behoefte mocht ontstaan, de reikwijdte
van het voorliggende verdrag uit te breiden via een wijzigingsprotocol.Ter verduidelijking zij voorts opgemerkt dat de werkingssfeer van de wederzijdse
bijstand beperkt is tot bijstand bij invordering van aanslagen in de belastingsoorten
die vermeld zijn in artikel 2 van het Verdrag en geen juridische basis biedt
om, via een verzoek om bijstand met betrekking tot bedoelde belastingen, ook
de sinds 1990 met die belastingen gecombineerde premieheffing en de op die
premieheffing betrekking hebbende renten en kosten in Nieuw-Zeeland te laten
invorderen. De invordering van premies volksverzekeringen behoort immers tot
de competentie van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Een verzoek
om bijstand bij invordering van belastingvorderingen zal er ook de facto niet toe leiden dat door Nederland aan Nieuw-Zeeland op
basis van het voorliggende Verdrag om bijstand wordt gevraagd voor de invordering
van premies volksverzekeringen, omdat in een verzoek om bijstand bij invordering
het totaal in te vorderen bedrag wordt gesplitst in een bedrag aan loon- of
inkomstenbelasting, een bedrag aan premies volksverzekeringen en de bedragen
aan rente en kosten die daarop betrekking hebben. Deze splitsing wordt vermeld
in een verklaring van de Nederlandse Belastingdienst die het verzoek om bijstand
bij invordering dient te vergezellen. In die verklaring wordt uitdrukkelijk
vermeld dat de belastingvordering, waarvoor om bijstand bij invordering wordt
verzocht, in de verzoekende staat definitief is vastgesteld. Voor het overige
wordt in de verklaring vermeld voor welk bedrag aan loon- en/of inkomstenbelasting,
verschuldigde rente, kosten en eventueel opgelegde verhogingen om bijstand
bij invordering wordt verzocht.§ 4.3. Begripsbepalingen (artikel 3)De betekenis van de uitdrukking «belastingvordering» is omschreven
in het eerste lid, onder e. Die uitdrukking omvat niet alleen elk belastingbedrag
waarop het voorliggende verdrag van toepassing is, maar tevens alle op die
belastingbedragen betrekking hebbende verhogingen, boetes, toeslagen ter zake
van te late betaling, kosten en rente.Voor het overige bevat artikel 3 een omschrijving van de begrippen Nieuw-Zeeland
en Nederland, verzoekende staat en aangezochte staat, persoon, lichaam, onderdaan
en bevoegde autoriteit. De omschrijving van deze begrippen volgt het gebruikelijke
patroon uit de Nederlandse belastingverdragen (zie bijvoorbeeld Kamerstukken
II 1987/88, 20 365, nrs.1–2, p. 29).Met betrekking tot de internationale invordering is voor Nederland in
de Leidraad Invordering 1990 (resolutie van de staatssecretaris van Financiën
van 25 juni 1990, nr. AFZ99/1990, opnieuw vastgesteld bij besluit van 16 juli
1997, nr. AFZ97/2467M, Stcrt. 1997, 138, zoals laatstelijk gewijzigd bij besluit
van 17 december 2001, nr. DGBel2001/1596M, Stcrt. 2001, 249) de directeur-generaal
Belastingdienst aangewezen om namens de staatssecretaris van Financiën
te handelen als bevoegde autoriteit.Niet in het Verdrag omschreven begrippen komt, zoals gebruikelijk, de
betekenis toe die deze begrippen hebben volgens de actuele stand van de wetgeving
van die staat met betrekking tot de belastingen, waarop het verdrag van toepassing
is.§ 4.4. Bijstand bij invordering (artikel 4)De invordering van belastingvorderingen van de verzoekende staat geschiedt
in de aangezochte staat overeenkomstig de wetgeving en de invorderingspraktijk
van de aangezochte staat. Het door Nederland gehanteerde beleid ter zake is
neergelegd in de Leidraad Invordering 1990. Teneinde internationale bijstand
bij invordering ingevolge het verdrag met Nederland te kunnen
verlenen, heeft Nieuw-Zeeland nieuwe wetgeving ingevoerd die is opgenomen
als Part XA, getiteld «Tax Recovery Agreements», van de Tax Administration
Act 1994.De belastingvordering ten aanzien waarvan Nieuw-Zeeland aan Nederland
om bijstand bij invordering heeft verzocht wordt door Nederland ingevorderd
als betrof het Nederlandse belasting. De executoriale titel van Nieuw-Zeeland
wordt daartoe na ontvangst in Nederland omgezet in een Nederlandse invorderingstitel.
Omgekeerd behandelt ook Nieuw-Zeeland een Nederlandse belastingvordering waarvoor
om bijstand bij invordering is verzocht op dezelfde wijze als een belastingvordering
van Nieuw-Zeeland.Zoals gebruikelijk, en overeenkomstig artikel 15 van het WABB-verdrag,
genieten de belastingvorderingen waarvoor op de voet van het voorliggende
verdrag bijstand bij invordering wordt verleend niet de voorrang die geldt
voor belastingvorderingen van de aangezochte staat zelf. De bevoorrechte positie
van de Nederlandse schatkist (zoals neergelegd in artikel 21 van de Invorderingswet
1990) geldt derhalve niet voor Nieuw-Zeelandse belastingvorderingen.Evenals in de door Nederland ter zake met andere landen overeengekomen
regelingen, is in het voorliggende verdrag vastgelegd dat de belastingvordering
waarvoor om bijstand bij invordering wordt verzocht in de aangezochte staat
niet kan worden ingevorderd door middel van gijzeling van de betrokken schuldenaar.
Overeenkomstig de Nederlandse invorderingspraktijk is de aangezochte staat
evenmin verplicht invorderingsmaatregelen te nemen waarin de wetgeving van
de verzoekende staat niet voorziet (eerste lid).Als het inwoners van Nederland of Nieuw-Zeeland betreft, kan bijstand
bij invordering in beginsel slechts worden verzocht voor belastingvorderingen
die niet worden bestreden. Als een verzoek om bijstand bij invordering betrekking
heeft op personen die geen inwoner zijn van de verzoekende staat, dan dient
de belastingvordering in beginsel onherroepelijk vast te staan. Dit verschil
in behandeling vindt zijn grond in de relatief ongunstige positie waarin de
niet-inwoner van de verzoekende staat zich bevindt omdat hij minder snel kan
reageren op een voornemen tot het treffen van invorderingsmaatregelen door
die staat. De bevoegde autoriteiten van Nederland en Nieuw-Zeeland kunnen
hiervan in onderling overleg echter afwijken (tweede lid). Zo kan het in gevallen
van fraude met belastingen geboden zijn om eventuele verhaalsmogelijkheden
met de nodige voortvarendheid te consolideren. Nederland streeft er dan ook
naar om in het kader van de bijstand bij invordering mogelijkheden in het
verdrag te creëren om in spoedeisende gevallen juist eerder om bijstand
te kunnen vragen aan de andere staat. Nieuw-Zeeland huldigt ter zake een zelfde
benadering, getuige het feit dat in de wetgeving van dat land uitdrukkelijk
zelfs als de belastingvordering wordt bestreden de mogelijkheid voor invorderingsmaatregelen
is gecreëerd als het gevaar bestaat dat de belastingplichtige het land
verlaat of dat de laatste de invordering bemoeilijkt door verduistering van
verhaalsobjecten of bezwaar maakt uitsluitend om de invordering te frustreren.Juist in gevallen waarin een belastingvordering nog niet definitief vaststaat,
kan het van groot belang zijn dat eventuele verhaalsmogelijkheden in het andere
land geconsolideerd kunnen worden. Voor die gevallen voorziet het zevende
lid in de mogelijkheid de andere staat te verzoeken over te gaan tot het nemen
van conservatoire maatregelen.De aangezochte staat kan niet verplicht worden een verzoek in te willigen
als de verzoekende staat niet eerst alle beschikbare middelen op zijn eigen
grondgebied heeft benut, tenzij dat gepaard zou gaan met onevenredig grote
moeilijkheden (vierde lid, onder a). Indien, in geval van een verzoek van
Nieuw-Zeeland om bijstand bij invordering, de desbetreffende belastingvordering
niet geacht kan worden zijn grond te vinden in een belastingheffing die in
overeenstemming is met de bepalingen van het belastingverdrag met dat land
van 15 oktober 1980, kan Nederland op die grond besluiten geen bijstand te
verlenen (vierde lid, onder b). Andere grenzen die verbonden zijn aan het
verlenen van bijstand bij invordering zijn opgenomen in artikel 5 van het
voorliggende verdrag.In het vijfde lid is aangegeven welke documenten het verzoek moeten vergezellen
teneinde het de aangezochte staat te vergemakkelijken de gevraagde bijstand
te verlenen en daarover te berichten aan de verzoekende staat. Zo is het in
geval van een verzoek om bijstand bij invordering niet alleen geboden om aan
te geven wat de aard van de belastingschuld is maar is het uiteraard bijzonder
effectief de aangezochte staat gegevens te verstrekken over eventueel in die
staat aanwezige verhaalsobjecten. Het bedrag waarvoor om bijstand wordt gevraagd
wordt vermeld zowel in de munteenheid van de aangezochte staat als in die
van de verzoekende staat. In het zesde lid is ook aangegeven welke wisselkoers
daarbij moet worden gehanteerd. Het ingevorderde bedrag wordt vervolgens in
de munteenheid van de aangezochte staat binnen een maand overgemaakt naar
de verzoekende staat.Als, met inachtneming van de grenzen die daaraan in het vierde lid van
artikel 4 en in artikel 5 zijn gesteld, met een verzoek om bijstand bij invordering
kan worden ingestemd, wordt door het hoofd van de FIOD namens de staatssecretaris
van Financiën een ontvanger aangewezen die met de invordering van de
Nieuw-Zeelandse vordering wordt belast. In het algemeen geldt dat ten behoeve
van de invordering van een Nieuw-Zeelandse belastingschuld hier te lande ingevolge
het Verdrag de Invorderingswet 1990 zoveel mogelijk van toepassing is. De
Nieuw-Zeelandse belastingvordering wordt voor wat betreft de invordering in
Nederland zoveel mogelijk behandeld als een soortgelijke Nederlandse belastingvordering,
zulks met inachtneming van het feit dat de Nieuw-Zeelandse belastingvordering,
zoals hiervoor reeds is gemeld, geen voorrecht als bedoeld in artikel 21 van
de Invorderingswet 1990 geniet. De ontvanger dient tevens de Leidraad Invordering
1990 in acht te nemen met betrekking tot de invordering van buitenlandse belastingvorderingen
hier ter lande. Voordat de ontvanger tot invordering kan overgaan moet hij
de Nieuw-Zeelandse executoriale titel na ontvangst van het verzoek om bijstand
vervangen door een Nederlandse (achtste lid). Daarvoor is een afzonderlijk
dwangbevel in gebruik, het zogenoemde Dwangbevel internationale invordering.
De Kostenwet invordering rijksbelastingen (Stb. 1969, 83) is, met uitzondering
van artikel 2, van toepassing op de betekening van dit dwangbevel en het verrichten
van verdere invorderingshandelingen. Voordat het Dwangbevel internationale
invordering wordt uitgevaardigd, nodigt de ontvanger de in Nederland wonende
of gevestigde schuldenaar schriftelijk uit om het verschuldigde bedrag binnen
tien dagen te voldoen. De ontvanger maakt daarbij gebruik van een standaardbetalingsuitnodiging,
waarin aangegeven wordt wat de rechten van de schuldenaar zijn. Aan deze betalingsuitnodiging
zijn geen kosten verbonden. Een betalingsuitnodiging wordt niet verstuurd
indien zich een situatie voordoet waarbij versnelde invordering, als bedoeld
in artikel 15 juncto artikel 10 van de Invorderingswet 1990, noodzakelijk
wordt geacht. Verzoeken om bijstand bij de invordering waarvan de voldoening
kan leiden tot aantasting van de openbare orde of andere wezenlijke belangen
van de staat dan wel invloed kan hebben op het gevoerde beleid, worden door
de ontvanger voorgelegd aan de hiervoor genoemde directeur-generaal Belastingdienst.
Hiervan is in ieder geval sprake bij strafrechtelijke en grote financiële
of economische belangen of aspecten, alsmede indien de aangezochte staat de
door Nederland verzochte bijstand niet, onvolledig of niet tijdig verstrekt.
Ook indien de te verlenen bijstand een beroeps-, commercieel of
een industrieel geheim zou onthullen of indien de bevoegdheden om aan een
verzoek te voldoen ontbreken, wordt overleg gevoerd met de directeur-generaal
Belastingdienst. De ontvanger wendt zich ook tot deze directeur in die gevallen
van internationale invordering waarin het aanvragen van een machtiging vereist
is dan wel overleg moet plaatsvinden. Dat geldt bijvoorbeeld voor het aanvragen
van een faillissement, voor alle in het binnen- of buitenland te voeren procedures
waarin de ontvanger als eiser wil optreden en voor het niet verder bemoeilijken
van een belastingschuldige in Nederland. De ontvanger vraagt tevens machtiging
indien hij het nodig acht in het kader van de internationale invordering tegen
in Nederland wonende of gevestigde personen onherroepelijke maatregelen te
treffen. Voor het doen van een vordering als bedoeld in artikel 19 van de
Invorderingswet 1990 of het leggen van beslag is machtiging van de directeur-generaal
Belastingdienst vereist indien er sprake is van de daadwerkelijke bedreiging
van het voortbestaan van een bedrijf waaraan in totaal meer dan 50 werknemers
zijn verbonden.Hoewel de invordering in beginsel geschiedt volgens de procedures en de
praktijk van de aangezochte staat, is met betrekking tot de tijdslimieten
in beginsel de wetgeving van de verzoekende staat maatgevend (negende en tiende
lid). De reden daarvoor wordt gevormd door het feit dat het bestaan van de
belastingvordering wordt beheerst door de wetgeving van de verzoekende staat.De invorderingprocedure en het daarbij eventueel te verlenen uitstel van
betaling of het toestaan van betaling in termijnen vloeit daarentegen voort
uit de regelgeving en de praktijk van de aangezochte staat. Alvorens de aangezochte
staat daartoe overgaat doet zij daarvan mededeling aan de verzoekende staat
(elfde lid). Het door de ontvanger te voeren beleid ter zake van de internationale
invordering van belastingvorderingen is weergegeven in de Leidraad Invordering
1990. Krachtens dit beleid kan de ontvanger bijvoorbeeld op verzoek van de
belastingschuldige uitstel van betaling verlenen in verband met de (nadere)
betwisting van de buitenlandse belastingvordering. Het uitstel zal slechts
worden verleend als door de belastingschuldige een afschrift wordt overgelegd
van het met redenen omklede bezwaarschrift dat aan de betrokken buitenlandse
autoriteit is gezonden. Bij een verzoek om uitstel van betaling vanwege de
betwisting van een Nieuw-Zeelandse belastingvordering door een buiten Nederland
wonende belastingschuldige wordt, alvorens uitstel te verlenen, steeds zekerheid
gevraagd teneinde te vermijden dat de invordering in Nederland illusoir zou
kunnen worden. Voor wat betreft in Nederland wonende belastingschuldigen is
het gevoerde uitstelbeleid in lijn met het uitstelbeleid dat wordt gehanteerd
voor Nederlandse belastingvorderingen, met dien verstande dat rekening wordt
gehouden met de omstandigheid dat de buitenlandse belastingvordering concurrent
is. De ontvanger zal bij de afweging ten aanzien van het verzoek om uitstel
ook rekening houden met de voorgeschiedenis en het verloop van de invorderingsprocedure
in de verzoekende staat, in dit geval Nieuw-Zeeland. Zo nodig kan ter zake
nog overleg plaatsvinden met de bevoegde autoriteit van de verzoekende staat.Met betrekking tot de kosten die verbonden zijn aan het verlenen van bijstand
is overeengekomen dat de staten afzien van terugbetaling van de kosten die
voortvloeien uit het verlenen van bijstand bij invordering op de voet van
het voorliggende verdrag. De verzoekende staat blijft echter tegenover de
aangezochte staat verantwoordelijk voor de financiële gevolgen van belastingvorderingen
die onterecht zijn gebleken vanwege het niet bestaan daarvan of in verband
met de rechtsgeldigheid van de executoriale titel (twaalfde lid). Als uit
dien hoofde voor de aangezochte staat een verplichting tot schadevergoeding
ontstaat, heeft zij ter zake daarvan verhaal op de verzoekende staat. Deze
bepalingen zijn ook opgenomen in enkele recentere Nederlandse
belastingverdragen waarin een uitgebreide bepaling betreffende de bijstand
bij invordering is opgenomen. Onder meer kan gewezen worden op de verdragen
met Zweden (Trb. 1991, 108), Oekraïne (Trb. 1995, 285), Kazachstan (Trb.
1996, 150), Denemarken (Trb. 1996, 210 en 276) alsmede op het bijstandsverdrag
met Duitsland (Trb. 1999,113).§ 4.5 Beperkingen van artikel 4 (artikel 5)Naast de in het vierde lid van artikel 4 vermelde grenzen aan de verplichting
tot het verlenen van bijstand bij invordering zijn in artikel 5 nog enkele
aanvullende weigeringsgronden opgenomen die ook zijn vermeld in artikel 21
van het WABB-verdrag. Zo kan de aangezochte staat niet worden verplicht tot
het nemen van maatregelen waartoe de verzoekende staat op grond van diens
wetgeving zelf niet in staat zou zijn (onder a), inlichtingen te verstrekken
die volgens de praktijk of wetgeving van de aangezochte staat of van de verzoekende
staat niet verkrijgbaar zijn (onder b) of inlichtingen te verstrekken waarbij
bedrijfs- of beroepsgeheimen zouden worden onthuld dan wel waarvan het verstrekken
in strijd zou zijn met de openbare orde (onder c). De aangezochte staat hoeft
dus geen gegevens te verstrekken die de verzoekende staat in de omgekeerde
situatie ook niet zou kunnen verstrekken.§ 4.6. Tenuitvoerlegging van het verdrag (artikel
6)Alvorens het voorliggende verdrag kan worden toegepast, dienen de bevoegde
autoriteiten in onderling overleg een regeling voor de uitvoering van de bepalingen
van het verdrag vast te stellen. Dergelijke afspraken plegen te worden vastgelegd
in uitvoeringsvoorschriften bij het verdrag en zullen, zodra zij worden vastgesteld,
te zijner tijd in de Staatscourant worden gepubliceerd. Deze uitvoeringsvoorschriften
bevatten, onder meer, regels omtrent de vaststelling van het minimumbedrag
van een belastingvordering waarvoor om bijstand bij invordering kan worden
gevraagd alsmede de wijze van overmaking van het ingevorderde belastingbedrag
aan de verzoekende staat (eerste lid).Voorts is voorzien dat de bevoegde autoriteiten in onderling overleg oplossingen
kunnen zoeken voor ernstige en onwenselijke gevolgen die voortvloeien die
toepassing van het verdrag in een bepaald geval zou kunnen hebben en uiteraard
eveneens voor moeilijkheden of twijfelpunten met betrekking tot de tenuitvoerlegging
van het verdrag (tweede en derde lid).4.7 Inwerkingtreding (artikel 7)Het Verdrag treedt in werking op de dertigste dag na de laatste van de
beide mededelingen van de staten dat aan de grondwettelijke vereisten voor
goedkeuring van het verdrag is voldaan. Vanaf dat moment is het verdrag van
toepassing met betrekking tot alle belastingvorderingen die invorderbaar zijn
op de datum van inwerkingtreding van het verdrag. In de toelichting bij de
wetgeving waarbij in 1998 de mogelijkheid tot het verlenen van internationale
bijstand bij invordering door Nieuw-Zeeland werd geïntroduceerd, is tot
uitdrukking gebracht dat verdragsbepalingen ter zake van bijstand bij invordering
ondergeschikt zijn aan de bepalingen betreffende de internationale bijstand
bij invordering in Part XA van de Income Tax Act 1994 van Nieuw-Zeeland. In
dit deel van de Nieuw-Zeelandse wetgeving is vastgelegd dat Nieuw-Zeeland
niet verplicht is een verzoek om bijstand bij invordering in te willigen met
betrekking tot belastingvorderingen die op het moment waarop het verdrag in
werking treedt langer dan 6 jaar onherroepelijk vaststaan of met betrekking
tot een verzoek dat wordt gedaan meer dan 15 jaar na de datum waarop de belastingvordering onherroepelijk kwam vast te staan. Dit betekent
niet dat verzoeken om bijstand bij invordering met betrekking tot dergelijke
oudere belastingvorderingen niet gedaan zouden kunnen worden en betekent evenmin
dat Nieuw-Zeeland in voorkomend geval per definitie geen bijstand bij invordering
zal verlenen.§ 4.8. Geldigheidsduur (artikel 8)Het verdrag geldt in beginsel voor onbepaalde tijd. Het verdrag kan door
elk van de staten worden opgezegd door middel van een kennisgeving van beëindiging
langs diplomatieke weg. Het verdrag is dan niet meer van toepassing met betrekking
tot de belastingvorderingen die na de datum van genoemde kennisgeving invorderbaar
worden. Het verdrag blijft dus van toepassing op belastingschulden die met
inachtneming van artikel 7 (inwerkingtreding) tot aan het moment van de kennisgeving
van beëindiging invorderbaar zijn geworden.De Staatssecretaris van Financiën,W. J. BosDe Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen XNoot1Ter inzage gelgd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28288-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl