Rijksbegroting van het ministerie van Binnenlandse Zaken voor het jaar 1996; Lijst van vragen en antwoorden over de brief van minister Dijkstal (BiZa) van 25 januari 1996 over 'reality-tv'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24400-VII, nr. 48

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

11-09-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24400-VII nr. 48

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamAlgemene inleiding van de ministerVragen en antwoorden 1234567891011121314151617181920212223242526272829303132333435
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24400-VIIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 37 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 400 VIIVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Binnenlandse Zaken (VII) voor het jaar 1996nr. 48LIJST VAN VRAGEN EN ANTWOORDENVastgesteld 5 september 1996De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken1
heeft over de brief van de minister van Binnenlandse Zaken d.d. 25 januari
1996 inzake «Reality-tv» (24 400 VII, nr. 33) een aantal
vragen aan de minister voorgelegd. De vragen en de daarop door de minister
mede namens de ministers van Justitie en van Volksgezondheid, Welzijn en Sport
en de staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen gegeven antwoorden
zijn hieronder afgedrukt.De voorzitter van de commissie,De CloeDe griffier van de commissie,Hommes Algemene inleiding van de ministerIn het algemeen wil ik met betrekking tot het onderwerp «reality-tv»
het volgende opmerken.Reality-tv valt in beginsel niet onder de verantwoordelijkheid van de
overheid, maar is iets dat zich tussen burgers onderling afspeelt. Ons inziens
geven artikel 21 van de Auteurswet (openbaarmaking van een niet in opdracht
gemaakt portret is niet geoorloofd voor zover een redelijk belang van de geportretteerde
zich ertegen verzet), artikel 6:162 van het Nieuw Burgerlijk Wetboek (onrechtmatige
daad) en de bestaande jurisprudentie voldoende kader om te beoordelen wat
wel en wat niet toelaatbaar is.Een publiekrechtelijke verantwoordelijkheid is slechts in het geding op
het moment dat een overheidsorgaan medewerking verleent aan de totstandkoming
van portretten, die zonder die medewerking niet tot stand zouden kunnen komen.
Het belang van een ongestoorde taakuitvoering door politie, brandweer en ambulancediensten
en, in het geval van strafzaken, het belang van een richtige opsporing en
vervolging zijn belangen, die evenals het belang van de eerbiediging van de
persoonlijke levenssfeer moeten worden afgewogen tegen het belang van het
waarborgen van de publieke controle op overheidshandelen en het daaraan verbonden
belang van het recht op informatie.Om de genoemde diensten te informeren over zaken die bij deze afweging
een rol (dienen te) spelen en om te bevorderen dat landelijk en door de verschillende
diensten een eenvormig beleid wordt gevoerd, zijn wij voornemens om ten behoeve
van hen een handreiking op te stellen, die zij kunnen hanteren indien zij
betrokken zijn bij de totstandkoming van «reality-tv»-achtige
programma's. De handreiking zal worden afgestemd op de te actualiseren richtlijn
«Informatieverstrekking en voorlichting door politie en openbaar ministerie
aan de media in en over strafzaken» van 6 mei 1992 (Stcrt. 1992, nr.
86). Vragen en antwoorden 1Kan een kwantitatief inzicht worden gegeven in de groei van het aantal
programma's dat als reality tv wordt aangemerkt?Doet die groei zich in dezelfde mate in andere West-Europese landen
voor en zo neen, hoe zijn verschillen te verklaren?De groei van het aantal programma's dat valt onder de omschrijving van
«reality-tv» zoals die door ons wordt gehanteerd – televisieprogramma's
waarbij mensen in werkelijke (vaak nood-)situaties door cameraploegen in beeld
worden gebracht – is vooral het gevolg van de opkomst van commerciële
omroepen. Dit geldt voor vrijwel heel West-Europa. Reality-tv is echter geen
afzonderlijke categorie in de thans gebruikte systemen voor de indeling van
programma's. Er bestaat daarom geen kwantitatief inzicht in de groei van het
aanbod van dit type programma's en het is niet mogelijk verschillen tussen
West-Europese landen kwantitatief vast te stellen dan wel te verklaren. 2Is de verwachting dat deze vorm van tv- programma's min of meer blijvend
van aard zal zijn of is eerder sprake van een tijdelijk fenomeen?De verwachting is dat, zolang er een aanzienlijke publieke belangstelling
voor dit soort programma's bestaat, zeker commerciële omroepen deze in hun programmering blijven opnemen. In het algemeen bestaat de tendens
om sterker dan vroeger in te spelen op de emoties van de kijkers. Of er sprake
is van een tijdelijk fenomeen zal de tijd leren. 3Is de gehanteerde definitie («televisieprogramma's waarbij
mensen in werkelijke situaties, vaak noodsituaties, door cameraploegen in
beeld worden gebracht») toereikend om deze programma's te onderscheiden
van andere televisieprogramma's waarin mensen in beeld komen?De term «reality-tv» is een aan de Amerikaanse taal ontleend
begrip. Ons inziens dekt de door de minister van Binnenlandse Zaken in zijn
brief van 25 januari 1996 (TK 1995/96, 24 400 VII, nr. 33) gehanteerde
omschrijving de lading van het begrip voldoende; een volledig sluitende definitie,
in die zin dat een onderscheid wordt gemaakt ten opzichte van andere programma's
waarbij mensen in beeld komen, is niet te geven. Ook bijvoorbeeld de reguliere
nieuws-uitzendingen op de televisie kunnen, daar waar opnamen van mensen in
werkelijke situaties worden getoond, onder «reality-tv» worden
geschaard. De omschrijving van de term «reality-tv» betekent echter
geen beperking tot programma's met een duidelijke amusementswaarde. Een aantal
van deze programma's stuit bij sommigen op morele bezwaren vanwege het «sensatie-effect»
dat door het programma teweeg wordt gebracht. De intenties/bedoelingen van
programmamakers spelen in onze omschrijving geen rol. 4In hoeverre spelen de bedoeling van de maker en/of de aard van eerdere
uitzendingen een bepalende rol en zo ja, is dat type criteria houdbaar en
bruikbaar?Zie het antwoord van vraag 3. 5Kan worden verduidelijkt waarin – in termen van bescherming
van de belangen personen en met name privacy – beslissende verschillen
bestaan tussen life-uitzendingen en vooraf opgenomen uitzendingen respectievelijk
tussen programma's over mensen in werkelijke situaties en over mensen in studiosituaties?De belangrijkste civielrechtelijke voorziening om het ongewenst in beeld
brengen van personen tegen te gaan is artikel 21 van de Auteurswet. Dit artikel
bepaalt dat openbaarmaking van een niet in opdracht gemaakt portret niet geoorloofd
is, voor zover een redelijk belang van de geportretteerde zich ertegen verzet.
Volgens het arrest van de Hoge Raad van 30 oktober 1987, N.J. 1988 nr. 277,
moet onder iemands portret ook een film- of televisiebeeld worden verstaan.
Artikel 21 Auteurswet strekt ertoe om het ongewenst in beeld brengen van personen
tegen te gaan. Daarbij is het geven van toestemming tot openbaarmaking door
de betrokkene in beginsel een overeenkomst, die inhoudt dat de betrokkene
daardoor afziet van een actie op grond van artikel 21 van de Auteurswet of
anderszins. Het meewerken aan (live-)opnamen in een studio bijvoorbeeld impliceert
zo'n toestemming, tenzij betrokkene wordt misleid. Als toestemming van betrokkene
ontbreekt, is openbaarmaking nog niet zonder meer onrechtmatig. Bij dit laatste
speelt namelijk de vraag of de «geportretteerde» een redelijk
belang heeft dat zich tegen openbaarmaking verzet. Zo'n redelijk belang kan
bij voorbeeld gelegen zijn in de bescherming van de persoonlijke levenssfeer
van de betrokkene. Uit de rechtspraak blijkt dat de rechter huiverig is om
in het concrete geval een voorafgaand verbod van een uitzending of van een
publicatie uit te vaardigen. Dit is in de rechtspraak in enkele gevallen als
een te vergaande maatregel geoordeeld. In andere gevallen oordeelde
de rechter dat uitzending in ongewijzigde vorm moest wijken voor het belang
van betrokkene. Zo stelt de rechter nogal eens voorwaarden aan een uitzending,
bij voorbeeld dat de «geportretteerde» onherkenbaar wordt gemaakt.
Indien een uitzending door de rechter onrechtmatig wordt geoordeeld, kan dit
een grond opleveren voor de toekenning van schadevergoeding. Wij menen dat
de geldende civielrechtelijke voorzieningen voldoende mogelijkheden bieden
om het ongewenst in beeld brengen van personen tegen te gaan. De rijk geschakeerde
jurisprudentie laat het beeld zien van een afweging in het concrete geval
van het belang van de informatievrijheid tegenover het belang van de bescherming
van de persoonlijke levenssfeer. Bij de in vraag 6 bedoelde programma's is
de amusementswaarde groot en de nieuwswaarde gering. Het privacy-aspect zal
hier al gauw zwaarder wegen dan de nieuwswaarde. Of dat bij een specifieke
opname het geval is, is ter beoordeling aan de rechter. De geportretteerde
kan zich beroepen op artikel 21 Auteurswet en voorafgaand verbod eisen c.q.
een schadevergoeding achteraf. 6Wat is de positie van derdebelanghebbenden («slachtoffers»)
in programma's waarin «grappige» homevideo«s worden uitgezonden
of in programma's waarin met een verborgen camera «grappige» opnames
worden gemaakt?Zie het antwoord van vraag 5. 7Welke instructies of voorschriften gelden in Belgie, Duitsland, Frankrijk
en het Verenigd Koninkrijk voor de medewerking van overheidsdiensten, zoals
politiekorpsen, arrondissementsparketten, regionale brandweer en ambulancediensten
aan reality-tv?In België heeft de minister van Binnenlandse Zaken een circulaire
uitgevaardigd waarin de politiediensten wordt verzocht om, met inachtneming
van de grondwettelijke principes, de nodige terughoudendheid aan de dag te
leggen in de relatie met de pers. Politie-oproepen via de televisie worden
per geval door het betrokken parket goedgekeurd. In Duitsland verstaat men
onder reality-tv het naspelen van werkelijk gebeurde situaties. De ministers
van Binnenlandse Zaken van de deelstaten hebben een beroep gedaan op de media
om zich bewust te zijn van hun verantwoordelijkheid, die de beginselen van
de persvrijheid met zich mee brengen. Ook in het Verenigd Koninkrijk worden –
voor zover door de betreffende ambassade kon worden nagegaan – de situaties
nagespeeld. Toestemming voor medewerking aan dergelijke programma's wordt
gegeven binnen de betreffende overheidsorganisatie. Hierbij dienen algemene
regels met betrekking tot privacy en de informatieverstrekking over zaken
die nog niet zijn afgerond in acht te worden genomen. Evenals in het Verenigd
Koninkrijk bepalen in Frankrijk de betreffende overheidsdiensten en functionarissen
of er aan programma's wordt meegewerkt. De «Conseil supérieur
de l«audiovisuel» heeft de bevoegdheid de uitgezonden beelden
áchteraf te controleren, vóóraf kan zij de televisiezenders
adviseren. Vorig jaar heeft zij, naar aanleiding van de berichtgeving tijdens
een golf van aanslagen, de problematiek van reality-tv onder de aandacht gebracht
van de redacteuren van televisie-zenders. Daarbij heeft zij hen op het hart
gedrukt om, zoveel als enigszins mogelijk, de privacy van betrokkenen en slachtoffers
te beschermen. 8Welke voorzieningen bestaan (of worden overwogen) binnen de Europese
Unie om reality-tv aan banden te leggen ten behoeve van de bescherming
van de belangen van derdebelanghebbenden?Er bestaan binnen de Europese Unie geen specifieke regels ten aanzien
van reality-tv noch voornemens daartoe. Wel is in het kader van de Raad van
Europa in het najaar van 1995 een enquête gehouden over het verschijnsel
reality-tv. De resultaten daarvan zijn nog niet bekend. 9Welke civielrechtelijke voorzieningen bestaan (bijvoorbeeld voor
een uitzendverbod of een schadevergoeding) om het ongewenst in beeld brengen
van personen tegen te gaan?In welke mate schieten deze voorzieningen tekort? Welke trend laat
de jurisprudentie in de praktijk zien?Zie het antwoord van vraag 5. 10Gaat het bij de op te stellen richtlijnen alleen om de belangen van
een ongestoorde dienstverlening door politie, brandweer en ambulances of is
ook de bescherming van slachtoffers en andere burgers in het geding?En zo ja, kan worden verduidelijkt hoe die twee belangen zich tot
elkaar verhouden?Zoals de minister van Justitie in antwoord op schriftelijke vragen van
het lid Nijpels-Hezemans (TK 1995/96, Aanhangsel van de Handelingen, nr. 639)
heeft aangekondigd zal de huidige richtlijn «Informatieverstrekking
en voorlichting door politie en openbaar ministerie aan de media in en over
strafzaken» van 6 mei 1992 (Stcrt. 1992, nr. 86) worden aangepast aan
de eisen van deze tijd. Daarbij zal, net zoals in de huidige richtlijn reeds
het geval is, aandacht worden besteed aan de belangenafweging die moet plaatsvinden
tussen enerzijds de belangen van een ongestoorde taakuitoefening of een richtige
opsporing en van de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer en anderzijds
het belang van het recht op informatie. Tevens zal aandacht worden besteed
aan het verlenen van medewerking aan de totstandkoming van televisieprogramma's.
De bekendmaking van het college van procureurs-generaal over actualisering
van de richtlijn staat overigens los van het gevoerde overleg met de vertegenwoordigers
van de regionale politiekorpsen. Alhoewel uit dit overleg niet gebleken is
dat sprake is van een ernstige belemmering voor de uitvoering van de politietaak,
achten de ministers van Binnenlandse Zaken, van Justitie en van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport het wenselijk om in onderling overleg een handreiking op
te stellen en aan te bevelen aan politie, brandweer en ambulancediensten.
Het voordeel van een dergelijke handreiking is dat de betrokken diensten slechts
te maken krijgen met een eensluidende gedragslijn en dat een eenvormig optreden
wordt bevorderd. De handreiking en de richtlijn zullen daartoe op elkaar worden
afgestemd. Het uitgangspunt bij de op te stellen handreiking is tweeledig.
Enerzijds zal dit zijn het bewerkstelligen van een ongestoorde taakuitvoering
door politie, brandweer en ambulances. Anderzijds zal aandacht worden besteed
aan de vraag hoe, bij medewerking door de bedoelde diensten aan televisieprogramma's,
optimaal bescherming geboden kan worden aan derden die daarbij in beeld kunnen
komen. De conclusies en aanbevelingen van de Nationale ombudsman worden in
de richtlijn en in de handreiking verwerkt. Met betrekking tot de aanbeveling
tot controle door de politie voorafgaande aan de uitzending, om na te gaan
of de privacy van andere bij de uitzending betrokken personen voldoende is
gewaarborgd, zij echter opgemerkt dat dit op gespannen voet staat met artikel
7, tweede lid van de Grondwet, dat voorafgaand verlof vanwege de inhoud van
een radio- of televisieuitzending door de overheid verbiedt. De
grondrechten gelden onverkort voor de overheid, ook in privaatrechtelijke
rechtsverhoudingen. 11Welke specifieke juridische voorzieningen hebben omroepen en productiebedrijven
getroffen om de positie van personen die in beeld worden gebracht van waarborgen
te voorzien?Bestaan daarbij verschillen tussen soorten van programma's (zoals
bijvoorbeeld het bijwonen of het optreden in een talkshow dan wel het meewerken
aan een life-programma dan wel aan een vooraf opgenomen programma)?Het opstellen van regels en/of procedures ten aanzien van de positie van
personen die in beeld worden gebracht valt onder de verantwoordelijkheid van
de betrokken omroep of het betrokken produktiebedrijf. Per organisatie kan
dit derhalve verschillen. Welke specifieke (juridische) voorzieningen er door
de verschillende organisaties zijn getroffen, hoe deze in de praktijk worden
toegepast en waarop deze zijn gericht is ons niet bekend. Uiteindelijk is
de waarborg gelegen in het wettelijk kader. Bij conflicten kunnen betrokkenen
de zaak aan de civiele rechter voorleggen (zie ook het antwoord op de vragen
5, 6, 9 en 28). Tevens bestaat de mogelijkheid om over de handelwijze van
journalisten een uitspraak te vragen van de Raad voor Journalistiek. Uitspraken
van dit, zuiver privaatrechtelijke, orgaan kunnen in het algemeen bijdragen
aan een verantwoorde beroepsuitoefening. 12Bestaat inzicht in de wijze waarop deze voorzieningen in de praktijk
worden toegepast?Zie het antwoord van vraag 11. 13Zijn deze voorzieningen er feitelijk op gericht een productie voor
uitzending veilig te stellen of zijn ze effectief bedoeld om waarborgen aan
personen te bieden?Zie het antwoord van vraag 11. 14In welke mate en op welke punten verschilt het maken en uitzenden
van reality tv-programma's van het maken en publiceren van foto's of het maken
en uitzenden van radio-programma's van «mensen in werkelijke situaties,
vaak noodsituaties»?Het resultaat van de gebruikte methode is steeds hetzelfde, namelijk het
weergeven van mensen in werkelijk situaties, vaak noodsituaties. De verschillen
in weergave tussen televisieprogramma's, foto's en radioprogramma's kunnen
echter gevolgen hebben voor de impact die de publikatie/uitzending teweeg
brengt, dan wel op de mate van herkenbaarheid van de betrokken personen en
daarmee op de privacygevoeligheid van hetgeen wordt getoond of uitgezonden. 15Bestaan voor deze twee laatste categorieën vergelijkbare instructies
of richtlijnen voor de medewerking van overheidsdiensten?Op het maken en publiceren van foto's en het maken en uitzenden van radioprogramma's
zijn eerder genoemde richtlijn «Informatieverstrekking en voorlichting
door politie en openbaar ministerie in en over strafzaken» en
de «Leidraad over de positie van de pers bij politie-optreden»
van de ministers van Binnenlandse Zaken en van Justitie d.d. 19 mei 1988 van
toepassing. De eerste geeft invulling aan de noodzakelijke belangenafweging
bij de klassieke persvoorlichting door politie en openbaar ministerie in en
over strafzaken. De tweede ziet op de toegang van journalisten tot plaatsen
die vanwege dienstverlenende, politiële of justitiële activiteiten
niet publiekelijk toegankelijk zijn. Hierbij moet onder andere worden gedacht
aan plaatsen waar ongelukken hebben plaatsgevonden. Voor de brandweer en de
ambulancediensten zijn er op dit moment geen richtlijnen. 16Hoe is te bereiken dat particuliere diensten en hulpverleners op
een vergelijkbare wijze als overheidsdiensten met reality tv- programma's
omgaan?Met vertegenwoordigers van de particuliere- en overheidsambulancediensten
is afgesproken dat de op te stellen handreiking voor politie, brandweer en
ambulancediensten ook onder de aandacht van de particuliere ambulancediensten
zal worden gebracht. Uiteraard dienen voorts zowel overheids- als particuliere
diensten zich te houden aan de normen die in de jurisprudentie zijn ontwikkeld
in het kader van de onrechtmatige daad en het portretrecht. 17Op welke gronden is te rechtvaardigen dat de particuliere sector
in het algemeen een andere of mindere bescherming biedt aan derde-belanghebbenden
dan de overheidssector?In beginsel wordt in de particuliere sector niet minder bescherming geboden
aan personen dan in de overheidssector. Het kader voor de belangenafweging
tussen de vrijheid van meningsuiting, vrije nieuwsgaring en de bescherming
van de persoonlijke levenssfeer, zoals in antwoord 5, 6, 9 en 28 beschreven,
geldt voor zowel de overheidssector als de particuliere sector. Overheidsinstellingen
dienen zich bij de uitoefening van hun taken en bevoegdheden tegenover betrokken
burgers uiteraard zorgvuldig te gedragen. Dat geldt temeer indien zij betrokkenen
in het kader van die bevoegdheidsuitoefening in een situatie brengen die niet
persé noodzakelijk is voor hun taakvervulling, zoals bij het meewerken
aan of het feitelijk gelegenheid geven voor opnamen voor een bepaald programma.
Dat neemt niet weg dat ook in de particuliere sector, bijvoorbeeld in ziekenhuizen,
burgers zich in een situatie kunnen bevinden, die hen afhankelijk maakt van
de betreffende instelling. Ook de particuliere instelling die medewerking
verleent aan een bepaald programma dient de zorgvuldigheidseisen in acht te
nemen, die de bescherming van de persoonlijke levenssfeer van de geportretteerde
met zich mee brengt. 18Deelt de minister de conclusies en de aanbeveling van de Nationale
Ombudsman met betrekking tot de uitkomsten van het onderzoek (over verlening
medewerking politie aan televisieprogramma's). Zo nee, waarom niet?Zo ja, deelt de minister dan de visie dat voor het meewerken van
politie/brandweer aan deze programma's, de minister van Binnenlandse Zaken
als eerstverantwoordelijke zorg moet dragen voor richtlijnen?Zie het antwoord van vraag 10. 19Is de minister van plan dergelijke richtlijnen op te stellen of moet
uit de citaten in de brief van 25 januari 1996 blz. 2 te weten «Met
mijn ambtgenote van Justitie zal ik bezien of het zinvol is» en «Tevens
zal gesproken worden over de wenselijkheid van totstandkoming van landelijke
richtlijnen», worden geconcludeerd dat niet zeker is of de aanbevelingen
van de Nationale Ombudsman zullen worden uitgevoerd?Zie het antwoord van vraag 10. 20Is het de bedoeling dat de oude richtlijn «informatieverstrekking
en voorlichting door de politie en openbaar ministerie aan de media in en
over strafzaken» wordt aangepast of is het zo dat er een geheel nieuwe
richtlijn komt die naast de justitiële taakuitoefening ook zou moeten
gelden voor de taakuitoefening in het kader van de handhaving van de openbare
orde, de hulpverlening en de brandweer?Zie het antwoord van vraag 10. 21Betekent de bekendmaking van het college van procureurs-generaal
dat de richtlijnen voor informatieverstrekking en voorlichting door politie
en openbaar ministerie aan de media in en over strafzaken naar aanleiding
van een rapport van de Nationale Ombudsman zullen worden geactualiseerd met
het oog op reality-tv (Antwoord op vragen van het lid Nijpels-Hezemans, Handelingen
1995–1996 aanhangsel nr. 639), dat het aangekondigde overleg met de
korpsbeheerders heeft plaatsgevonden? In hoeverre is daar dan geconstateerd
dat medewerking van politie aan reality-tv een belemmering is voor adequate
hulpverlening?Zie het antwoord van vraag 10. 22Zal in de te actualiseren richtlijnen specifiek aandacht worden besteed
aan de verantwoordelijkheid van de overheid in verhouding tot de twee typen
reality-tv?Wij begrijpen de vraag aldus dat met de twee typen reality-tv wordt gedoeld
op enerzijds programma's waarbij de pers op eigen gelegenheid naar een openbare
plaats komt om opnamen te maken van een gebeurtenis die daar heeft plaatsgevonden
en anderzijds programma's die tot stand zijn gekomen met de actieve medewerking
van de desbetreffende dienst aan de media, waarbij deze in de gelegenheid
worden gesteld op plaatsen opnamen te maken die zonder die medewerking niet
toegankelijk zouden zijn geweest. De te actualiseren richtlijn van 6 mei 1992
«Informatieverstrekking en voorlichting door politie en openbaar ministerie
aan de media in en over strafzaken» en de te ontwerpen handreiking voor
de onderscheiden hulpverleningsdiensten zien op beide situaties. In beide
gevallen dient door de betrokken dienst een afweging plaats te vinden tussen
het ongehinderd kunnen uitoefenen van de taak, het respect voor de persoonlijke
levenssfeer van betrokken verdachten, slachtoffers en andere betrokkenen en
het belang van de opnamen voor de vrije nieuwsgaring. 23Kan aan de Kamer zo spoedig mogelijk mededeling worden gedaan van
de uiteindelijke maatregelen die (eventueel) in samenwerking met Justitie
en korpsbeheerders zijn genomen? Ja, zowel de herziene richtlijn als de handreiking zullen aan de Kamer
worden toegezonden. Naar verwachting zullen beide documenten eind 1996 gereed
zijn. 24Acht de minister het wenselijk dat maatregelen genomen worden ter
voorkoming van schending van de persoonlijke levenssfeer? Kan dat zonder de
persvrijheid aan te tasten?De voorgenomen maatregelen passen binnen de bestaande, reeds geldende
kaders (verwezen zij naar het antwoord op de vragen 5, 6, 9 en 28). Van aantasting
van de persvrijheid is derhalve geen sprake. 25Bij reality-tv zijn de bewindslieden betrokken van Binnenlandse Zaken,
Justitie, VWS en OCW. Coördineert de minister van Binnenlandse Zaken
deze betrokkenheid?De betrokken bewindslieden hebben in deze elk hun eigen verantwoordelijkheid.
Uiteraard wordt het beleid, daar waar nodig, afgestemd. 26Kan de minister aangeven of zich vergelijkbare problemen voordoen,
bijvoorbeeld bij deurwaarders, gevangenissen, ziekenhuizen?Het is niet mogelijk om precies aan te geven of, dan wel in hoeverre,
zich bij de genoemde functionarissen en instellingen problemen voordoen rond
het verschijnsel reality tv. In het algemeen kan gesteld worden dat het uitgangspunt
van de belangenafweging tussen de informatievrijheid enerzijds en de bescherming
van de persoonlijke levenssfeer anderzijds, ook hier onverkort geldt. De betrokkenen
moeten in het concrete geval duidelijk en scherp kunnen vaststellen waartoe
de beeldopnamen strekken en wat het doel is van de opnamen en van de uitzending,
opdat zij kunnen nagaan of zij, in verband met consequenties voor de persoonlijke
levenssfeer, al dan niet toestemming moeten weigeren. 27Hebben de overleggen met vertegenwoordigers van de regionale brandweren
en met het Nederlands Ambulance Platform inmiddels al plaats gevonden? Zo
ja, kan de minister de uitkomst aan de Kamer mededelen? Zo nee, kan de minister
de Kamer na ommekomst van die overleggen informeren? Is de minister ook van
plan om in overleg te treden met de Nederlandse Vereniging voor journalisten
om te komen tot een gedragscode voor reality-tv-journalisten? (Nederlands
Dagblad 23 januari 1996 en Algemeen Dagblad 30 januari 1996) Zo niet, kan
dan worden aangegeven hoe de beslissing om niet in overleg te treden zich
verhoudt tot de eigen verantwoordelijkheid (zelfregulering door middel van
een gedragscode) van de media?De gesprekken met de vertegenwoordigers van de regionale brandweren en
van de particuliere- en overheidsambulancediensten hebben inmiddels plaatsgevonden.
De uitkomsten van deze overleggen zijn als bijlage bijgevoegd.1De op te stellen handreiking en de aan te passen richtlijn zullen uitsluitend
betrekking hebben op het handelen van de genoemde (overheids-)organen.Het al dan niet opstellen van een gedragscode voor journalisten en programmamakers
behoort – uiteraard binnen het bestaande juridisch kader – tot
hun eigen verantwoordelijkheid. De overheid heeft geen taak om
bij journalisten en programmamakers aan te dringen op enige vorm van zelfcensuur. 28Kan de minister aangeven of naar zijn mening de bescherming van privacy
voldoende wordt gewaarborgd gezien de stand van de jurisprudentie?Zie het antwoord van vraag 5. 29Maakt de minister onderscheid in het soort reality-tv programma's?
Zo ja, welke soorten zijn er?Zie het antwoord van vraag 3. 30Acht de minister het mogelijk, gelet op artikel 7, tweede lid, Grondwet,
dat ook programmamakers die werken naar aanleiding van berichten op de politieradio
en waarbij van actieve medewerking van de politie geen sprake is, zich aan
toekomstige richtlijnen zullen houden? Moet volgens de minister in dit geval
onderscheid worden gemaakt tussen opnamen op de openbare weg en opnamen op
andere – besloten – plaatsen?Zie het antwoord van vraag 27. 31Welk belang heeft de politie en/of de brandweer bij het actief meewerken
aan reality-tv programma's?Door het meewerken aan bepaalde programma's kan het publiek worden voorgelicht
over het werk dat deze diensten verrichten. Dit kan leiden tot een grotere
waardering en een beter begrip voor dat werk. 32Waar door de politie wordt gekozen voor actieve medewerking aan een
televisieprogramma, heeft zij een eigen verantwoordelijkheid bij het bepalen
hoever die medewerking gaat. Valt de keuze om die medewerking niet te verlenen
onder het verbod op voorafgaand toezicht op de inhoud van een televisieprogramma?
Kan de politie worden aangesproken op haar keuze tot het verlenen van actieve
medewerking en wat kan de consequentie voor de politie zijn indien zij op
deze keuze wordt aangesproken?Het tweede lid van artikel 7 van de Grondwet, verbiedt de overheid om
voorafgaand toezicht op de inhoud van radio- en televisieprogramma's uit te
oefenen. De beslissing om al dan niet medewerking te verlenen aan een programma
dat nog niet is gemaakt, valt daar niet onder. Indien overheidsorganen actief
aan de totstandkoming van een programma-onderdeel hun medewerking verlenen,
hebben zij daarbij een eigen verantwoordelijkheid. Uiteraard zijn zij op die
verantwoordelijkheid – eventueel ook in rechte – aanspreekbaar.
Indien een overheidsorgaan – zoals de politie – daarbij volgens
de normen in het privaatrecht onbehoorlijk zou handelen, kan zij daarop worden
aangesproken. Het is aan de rechter in voorkomende gevallen te bepalen welke
gevolgen moeten worden verbonden aan de onrechtmatigheid van de wijze waarop
medewerking is verleend. Dit kan bijvoorbeeld leiden tot de verplichting tot
schadevergoeding. 33Is de minister op de hoogte van de voorwaarden die de Amerikaanse
politie kan stellen indien zij actief medewerking verleent aan reality-tv
programma's?Zo nee, kan dit worden onderzocht en met de resultaten van dat onderzoek
rekening worden gehouden bij het ontwerp van eventuele richtlijnen?De Nederlandse ambassade in Washington heeft in antwoord op deze vraag
meegedeeld dat in de Verenigde Staten moet worden duidelijk gemaakt dat het
om een nágespeelde situatie gaat. Het betreft daar dus een andere vorm
van televisie dan in Nederland. Wij spreken in Nederland immers van reality-tv
indien er sprake is van het in beeld brengen van werkelijke situaties. Voor
zover uit de door de ambassade verstrekte informatie blijkt, bestaan in de
Verenigde Staten geen regelgeving van overheidswege of beperkingen met betrekking
tot het verlenen van medewerking door de politie aan televisiestations en
produktiemaatschappijen bij de vervaardiging van programma's over politie-onderzoeken.
De politie beoordeelt per geval of medewerking aan zo'n programma wordt verleend
en in welke mate dit gebeurt. 34Acht de minister het noodzakelijk, gezien het groeiend aantal reality-tv
programma's, dat er zorgvuldigheidseisen worden opgesteld voor dergelijke
programma's die niet zakelijk en informatief zijn, maar slechts op sensatie
belust zijn in de strijd om de kijkcijfers? Overweegt de minister hieromtrent
overleg met de publieke omroepverenigingen en de commerciële omroepen?In het antwoord op de vragen 5, 6, 9 en 28 en 27 en 30 is de eigen verantwoordelijkheid
van de overheid en van de media duidelijk afgebakend. Er is derhalve geen
reden om over dit onderwerp met omroepinstellingen te overleggen. 35Is de minister alsnog bereid onderzoek te verrichten naar de gevolgen
van reality-tv?Wij zien ook thans geen reden om onderzoek te verrichten naar de gevolgen
van reality-tv. XNoot1Samenstelling: Leden: Van Erp (VVD), V. A. M. van der Burg (CDA), Te Veldhuis
(VVD), Van der Heijden (CDA), De Cloe (PvdA), voorzitter, Janmaat (CD), Van
den Berg (SGP), Scheltema-de Nie (D66), ondervoorzitter, Apostolou (PvdA),
Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Zijlstra (PvdA), Van der Hoeven (CDA), Remkes (VVD),
Gabor (CDA), Koekkoek (CDA), Nijpels-Hezemans (Groep Nijpels), Oedayraj Singh
Varma (GroenLinks), Hoekema (D66), Essers (VVD), Dittrich (D66), Dijksman
(PvdA), De Graaf (D66), Cornielje (VVD), Rouvoet (RPF) en Rehwinkel (PvdA).Plv. leden: Korthals (VVD), Dankers (CDA), Van Hoof (VVD), Bijleveld-Schouten
(CDA), Liemburg (PvdA), Poppe (SP), Schutte (GPV), Jeekel (D66), Van Heemst
(PvdA), Noorman-den Uyl (PvdA), Vreeman (PvdA), Verhagen (CDA), Van der Stoel
(VVD), Mateman (CDA), Mulder-Van Dam (CDA), Van Wingerden (AOV), Rabbae (GroenLinks),
Van Boxtel (D66), H. G. J. Kamp (VVD), Assen (CDA), M. M. van der Burg (PvdA),
Bakker (D66), Klein Molekamp (VVD), Leerkes (U55+) en Van Oven (PvdA).XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24400-VII-48.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl