Wijziging van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg onder andere in verband met de opneming van de mogelijkheid tot taakherschikking ; Verslag (nader, tweede nader etc.); Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk Verslag (nader, tweede nader etc.)
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST140661
 2009-2010
 
 32 261
 Wijziging van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg
onder andere in verband met de opneming van de mogelijkheid tot taakherschikking
 
 
 
 
 Nr. 
 5
 VERSLAG
 Vastgesteld 9 februari 2010
 De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport, belast met het voorbereidend onderzoek van voorliggend wetsvoorstel,
heeft de eer als volgt verslag uit te brengen van haar bevindingen.
 Onder het voorbehoud dat de in het verslag opgenomen vragen en opmerkingen
afdoende door de regering worden beantwoord acht de commissie de openbare
behandeling van het wetsvoorstel voldoende voorbereid.
 INHOUDSOPGAVE blz.
 I. ALGEMEEN 1
 1. Inleiding 1
 2. Taakherschikking 2
 3. In het buitenland opgelegde beperkingen in de beroepsuitoefening 6
 4. Overige vragen 7
 
 II. ARTIKELSGEWIJS 8
 I. ALGEMEEN
 1. Inleiding
 De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het wetsvoorstel dat ertoe strekt taakherschikking in de zorg een wettelijke
basis te geven, bij wijze van experiment. Deze leden zijn met de regering
van mening dat een zelfstandige bevoegdheid van de genoemde beroepsgroepen
wettelijke grondslag dient te hebben en zien daarnaast dat enkele lacunes
in de wetgeving met dit wetsvoorstel worden opgelost. Wel hebben zij over
de vorm, het experiment en de uitvoering enkele vragen en opmerkingen.
 
 De leden van de PvdA-fractie hebben met veel interesse kennisgenomen van
het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet op de beroepen in de individuele
gezondheidszorg (Wet BIG) onder andere in verband met de opneming
van de mogelijkheid tot taakherschikking. Deze leden zijn verheugd dat de
juridische belemmeringen voor taakherschikking hiermee lijken te worden weggenomen.
Zij onderschrijven het belang van de twee doelen van taakherschikking, namelijk
het oplossen van de capaciteitsproblemen (van artsen) door het efficiënt
inzetten van overige capaciteit in de zorg, en het vergroten van de carrièremogelijkheden
van bestaande beroepsgroepen in de zorg, zodat de aantrekkingskracht van deze
beroepen groter wordt en meer mensen in de zorg zullen blijven werken en gaan
werken.
 De leden van de fractie van de PvdA zien de toevoeging van artikel 36a
als de belangrijkste wijziging in de Wet BIG. Daarmee wordt het structureel
mogelijk om bij algemene maatregel van bestuur (AMvB) tijdelijk af te wijken
van de regeling betreffende het zelfstandig verrichten van de zogeheten voorbehouden
handelingen, alsook van de verplichting tot registratie en de daarmee samenhangende
beroepstitelbescherming.
 
 De leden van de SP-fractie hebben met gemengde gevoelens kennisgenomen
van de wetswijziging in verband met de mogelijkheid tot taakherschikking die
wordt voorgesteld. Na 1993 betekent dit een verdere liberalisering van de
Wet BIG met de risico’s van dien. Wetswijzigingen dienen tot stand te
komen op basis van de praktijk maar vooral ook op basis van inhoudelijke afwegingen.
Deze leden kunnen zich echter niet aan de indruk onttrekken dat praktische
problemen – tekort aan personeel of financiën – een zodanige
rol spelen bij het wetsvoorstel dat daardoor inhoudelijke afwegingen worden
gefrustreerd. Zo kan taakherschikking leiden tot goedkopere zorg maar kan
de kwaliteit van de zorg in het geding komen. Er wordt gesproken over tekorten
en wachtlijsten. Een van de oorzaken is het tekort aan artsen. Daar is echter
de overheid zelf debet aan door de numerus fixus. Het tekort aan artsen kan
worden teruggedrongen door het afschaffen van de numerus fixus. De regering
spreekt over physician assistants die werk van de huisartsen kunnen overnemen.
Ligt het niet meer voor de hand het aantal huisartsen uit te breiden dan een
nieuw beroep te bedenken met een vaag en niet uitgekristalliseerd profiel,
zo vragen de leden van de SP-fractie. Waarop baseert de regering haar conclusie
dat taakherschikking wenselijk is als er andere oplossingen mogelijk zijn
zonder dat de kwaliteit in discussie komt? En is het niet zo dat zonder praktische
problemen taken gewoon uitgevoerd kunnen worden onder verantwoordelijkheid
van een arts?
 
 De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
de wijziging van de Wet BIG. Deze leden staan in beginsel positief tegenover
de taakherschikking, omdat de capaciteitsproblemen in de zorgsector de komende
jaren groot zijn. Zij hebben meerdere malen gepleit voor het openstellen van
mogelijkheden voor nieuwe beroepsgroepen om deze ook de mogelijkheid te geven
de hoogspecialistische zorg te ontzien. Uit de verschillende rapporten die
de laatste jaren over het onderwerp zijn verschenen blijkt ook dat taakherschikking
positief is voor de kwaliteit van zorg, omdat het de veiligheid, de effectiviteit
en de toegankelijkheid bevordert en de zorg meer patiëntgericht maakt.
 De leden van de VVD-fractie hebben wat betreft de technische uitwerking
nog wel enkele vragen en opmerkingen ten aanzien van het wetsvoorstel, welke
onderstaand behandeld worden.
 2. Taakherschikking
 Taakherschikking is van groot belang ook in het licht van het arbeidsmarktvraagstuk
waar men voor staat in de zorg, aldus de leden van de CDA-fractie. Het efficiënt
en effectief inzetten van zorgprofessionals draagt bij aan een gezonde arbeidsmarkt.
De eerste stappen tot taakherschikking zijn reeds in gang gezet en er zijn
beroepsbeoefenaren werkzaam in «nieuwe beroepen». Veelgenoemde
voorbeelden zijn daarbij de nurse practitioner (NP) en de physician
assistant (PA). Hoewel in de praktijk al veel gerealiseerd is, vinden de leden
van de CDA-fractie de wettelijke grondslag noodzakelijk. Het is nodig om de
beroepsbeoefenaren te beschermen. Het wettelijk kader maakt het daarnaast
mogelijk dat de beroepsbeoefenaren ook aangesproken kunnen worden op hun eigen
handelen, en zij kunnen daarmee verantwoording afleggen aan elkaar en aan
de gebruiker. De regering kiest ervoor de nieuwe beroepen te verankeren in
een experimenteerartikel, dat binnen vijf jaar geëvalueerd zal worden.
De Raad van State is kritisch over deze vorm. Deze leden zien, zonder af te
doen aan het doel van de wetswijziging, met de Raad van State enkele bezwaren
die aan het middel: de experimenteerstatus kleven. Waarom is gekozen voor
de termijn van vijf jaar, om te experimenteren? Is het dan nog onomkeerbaar?
En waarom is dit moment gekozen, zo vragen de leden van de CDA-fractie. De
opleidingen voor nurse practitioner en physician assistant zijn reeds enkele
jaren erkend, waarmee de eerste beroepsbeoefenaren al een feit zijn. Deze
leden zijn dan ook met de regering van mening dat goed gekeken moet worden
naar de afbakening en de zelfstandige bevoegdheid van deze beroepsgroepen.
Hoe ziet de regering de experimenteerstatus voor andere beroepen dan de reeds
genoemde? Wanneer is het experiment geslaagd, met andere woorden welke parameters
of evaluatiecriteria worden gehanteerd? De uitoefening van het beroep hangt
ook af van de plek in de organisatie, onderdeel van het functiegebouw. Hoe
wordt hiermee rekening gehouden?
 De beroepen worden vastgelegd in een algemene maatregel van bestuur. Wat
komt er te staan in deze AMvB, zo vragen de leden van de CDA-fractie. Ook
vragen zij of daarin ook voorstellen voor zelfstandige bevoegdheden voor bijvoorbeeld
de gespecialiseerd verpleegkundige en voor de technisch geneeskundige meegenomen
worden. En hoe wordt daar weer op ingespeeld in het onderwijs, zodat een nieuw
beroep ook meegenomen kan worden in de evaluatie? Zo lijkt vijf jaar een lastige
termijn om ook veranderingen in het onderwijs te kunnen bewerkstelligen en
te kunnen meewegen. Hoe verhoudt het wetgevingstraject zich tot het regelen
van bevoegdheden in protocollen?
 In de memorie van toelichting gaat de regering in op enkele redenen waarom
gekozen is voor een experimenteerartikel 36a in plaats van uitbreiding van
een bestaand wetsartikel. Zo begrijpen de leden van de CDA-fractie dat waar
het uitvoeren van voorbehouden handelingen op grond van artikel 35 dan wel
artikel 39 door deze beroepsbeoefenaren nog wel mogelijk is, diezelfde regeling
geen ruimte laat voor een zelfstandige bevoegdheid op dit punt: het op eigen
gezag mogen verrichten van bepaalde voorbehouden handelingen.
 De leden van de CDA-fractie vragen de regering hier nog eenmaal uiteen
te zetten wat de overwegingen zijn te komen tot een experiment in plaats van
het direct mogelijk te maken de zelfstandige bevoegdheid op te nemen in de
Wet BIG. Graag zien zij in deze reactie ook de uitwerking in de praktijk voor
een reeds werkzame PA en een nog op te leiden PA. Wat is het verschil met
de huidige praktijk, in geval van het experimenteerartikel en het direct in
de wet opnemen voor beide beroepsgroepen? Wat is de reden dat er niet voor
gekozen is eerder te evalueren aan de hand van de NP’s en PA’s
die reeds werkzaam zijn?
 De leden van de CDA-fractie vragen hoe het zit met de begrenzing van de
voorbehouden handelingen voor de verschillende nog in het experimenteerartikel
op te nemen beroepsgroepen. Hiermee samenhangend: de beroepen in het experimenteerartikel
zullen onder het tuchtrecht gaan vallen. Wat wordt dan de tuchtnorm, als men
zo weinig weet van de begrenzingen van het betreffende beroep?
 
 De leden van de PvdA-fractie hebben kennisgenomen van het advies van de
Raad van State waarin deze aangeeft dat het wetsvoorstel nog niet gereed is
om naar de Kamer door te sturen, en dat er onder andere eerstnog
onderzoek gedaan dient te worden naar de effecten van taakherschikking op
de veiligheid, effectiviteit, toegankelijkheid en patiëntgerichtheid.
De regering heeft aangegeven dat een dergelijk onderzoek niet noodzakelijk
is en dat kan worden volstaan met een evaluatie achteraf. Deze leden vragen
of de kwaliteit hiermee gedurende het experiment wel voldoende geborgd is,
en vragen waarom de regering niet kiest voor tussentijds monitoren. Op welke
manier zal de regering uiteindelijk in de evaluatie het effect van taakherschikking
op de veiligheid, effectiviteit, toegankelijkheid en patiëntgerichtheid
meten?
 De leden van de fractie van de PvdA hebben verder een aantal kritische
kanttekeningen bij het voorliggende wetsvoorstel. Het zelfstandig indiceren
en verrichten van voorbehouden handelingen door nieuwe beroepsgroepen dient
uiteraard te worden omgeven door voldoende waarborgen. Deze leden vragen of
de wettelijke regeling op zich, dus afgezien van de memorie van toelichting,
duidelijk genoeg is over de context waarin voorbehouden handelingen zelfstandig
verricht mogen worden. Gaat het alleen om routinematige handelingen, zoals
in de memorie van toelichting wordt aangegeven?
 De Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot bevordering der Geneeskunst
(KNMG) pleit voor het opnemen in artikel 36a van de mogelijkheid om in de
algemene maatregel van bestuur nadere eisen te stellen aan het verrichten
van voorbehouden handelingen. Dit omdat bepaalde voorbehouden handelingen
erg algemeen geformuleerd zijn en het op dit moment nog niet duidelijk is
welke beroepsbeoefenaren uiteindelijk een beroep zullen doen op artikel 36a.
De leden van de PvdA-fractie willen graag weten hoe de regering denkt over
deze suggestie.
 Over de waarborgen wordt verder in de memorie van toelichting gesteld
dat er bij het opstellen van de algemene maatregel van bestuur zorgvuldig
per handeling zal worden afgewogen of het verantwoord is de bevoegdheid te
verlenen. Gaat dit zo ver dat de AMvB ook gaat over handelingen binnen protocollen
en/of standaarden?
 Verder stellen genoemde leden vast dat artikel 36a lijkt uit te gaan van
een situatie waarin bij de betrokken beroepsbeoefenaren nog geen sprake is
van een wettelijk erkende beroepsgroep met bijbehorend publiek register en
tuchtrecht. Dit zou zich volgens de memorie van toelichting niet verhouden
tot de tijdelijke aard van de regeling. Nu zijn er in de praktijk echter al
een aantal jaren ontwikkelingen gaande in de richting van taakherschikking
en is er sinds 2008 een wettelijke status gegeven aan vijf verpleegkundig
specialismen conform artikel 14 e.v. Wet BIG. Beroepstitels, opleidings- en
registratie-eisen horen daar ook bij. Zo is sinds najaar 2009 al een groot
aantal nurse practitioners in de specialistenregisters geregistreerd. Heeft
de praktijk in sommige opzichten het voorliggende wetsvoorstel ingehaald?
 In de memorie van toelichting wordt soms gesproken van de «nurse
practitioner ofwel de verpleegkundig specialist (VS)». De beroepsvereniging
Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland (V&VN) wijst erop dat de
NP geen aparte categorie beroepsbeoefenaren is. Na inschrijving in het register
is de NP een verpleegkundig specialist. De leden van de PvdA-fractie vragen
de regering om deze onduidelijke zinsnede te verhelderen.
 Deze leden waarschuwen verder voor het ontstaan van rechtsongelijkheid
bij het invoeren van het voorliggende wetsvoorstel. Voorgesteld wordt om slechts
een deel van de mogelijke tuchtrechtelijke maatregelen van toepassing te laten
zijn op de nieuwe categorieën beroepsbeoefenaren, ervan uitgaande dat
deze nieuwe beroepsbeoefenaren nog niet in het register zijn opgenomen. Echter,
dit gaat voorbij aan het feit dat er ondertussen, in tegenstelling tot de
aanname van het voorliggende wetsvoorstel, al wettelijk geregistreerde verpleegkundig
specialisten werkzaam zijn. Deze vallen onder het (volledige) tuchtrecht.
De leden van de PvdA-fractie vragen of de regering de mening van de beroepsvereniging
V&VN deelt dat het onwenselijk is dat er geen uniforme regeling is en
dat voor nieuwe beroepsbeoefenaren slechts delen van het tuchtrecht
zouden gelden. Zo ja, wat zal de regering hieraan doen? Ten slotte hebben
de leden van de PvdA-fractie nog een paar opmerkingen. Zij willen nogmaals
benadrukken dat zij het belangrijk vinden dat er weer een helder beroepscontinuüm
in de verpleging zal zijn, van verpleegkundigen en verpleegkundig specialisten.
Kan de regering aangeven wanneer de invulling van de algemene maatregel van
bestuur voor verpleegkundig specialist rond zal zijn? Dit met het oog op het
boeken van resultaten en het bieden van een voorbeeld voor andere beroepsgroepen.
 In de memorie van toelichting wordt gesteld dat er in de nabije toekomst
door de diverse vormen van taakherschikking een adequaat antwoord gegeven
kan worden op de stijgende en meer complexe zorgvraag. Biedt deze wetwijziging
voldoende handvatten om dit in de praktijk ook snel voor elkaar te krijgen?
 In het voorliggende wetsvoorstel wordt niet gesproken over de nieuwe studie
Technische Geneeskunde, waarvan de eerste studenten in 2009 zijn afgestudeerd.
Afgestudeerden van deze studie zullen ook in de Wet BIG opgenomen moeten worden.
Kan de regering aangeven hoe het inmiddels staat met de voorbereidingen hiervoor,
zo vragen de leden van de PvdA-fractie.
 
 De leden van de SP-fractie verzoeken de regering in te gaan op het commentaar
van de KNMG geuit per brief van 2 februari 2010 waarbij de voorgestelde
regeling als te ruim ervaren wordt waardoor het onduidelijk is welke beroepen
in aanmerking komen voor een regeling via artikel 36a. Ook vraagt de KNMG
meer waarborgen waarbinnen de voorbehouden handelingen verricht mogen worden.
Wat vindt de regering van de nadere bepalingen die de KNMG voorstelt, namelijk
dat het om routinematige handelingen moet gaan en dat de beroepsbeoefenaren
in een samenwerkingsverband werkzaam moeten zijn, in de wet te verankeren?
Wat vindt de regering van de suggestie om in de wettelijke tekst van artikel
36a op te nemen dat via een AMvB nadere beperkingen aan het indiceren en verrichten
van voorbehouden handelingen kunnen worden gesteld?
 Het weer doordelegeren van voorbehouden handelingen door de nieuwe beroepsbeoefenaren
acht de KNMG te risicovol. Ook de leden van de SP-fractie onderschrijven dit.
En is het niet verwarrend dit toe te staan als het nieuwe beroep zelf nog
niet eens is uitgekristalliseerd?
 Is het juist dat ook paramedici zelfstandige bevoegdheden krijgen om voorbehouden
handelingen te verrichten maar niet onder het tuchtrecht vallen? Zo ja, is
dit dan een ongewenste situatie?
 De KNMG pleit voor een wettelijke evaluatiebepaling bij nieuwe beroepen.
De leden van de SP-fractie onderschrijven dit. Wat vindt de regering van deze
suggestie? Is de regering bereid een dergelijke bepaling in de wet op te nemen?
 
 De leden van de VVD-fractie hebben een algemene vraag over de verhouding
van dit wetsvoorstel met de AWBZ. Op pagina 4 van de memorie van toelichting
stelt de regering dat ook voor andere zorgsectoren, zoals de verpleeghuiszorg,
de gehandicaptenzorg, de thuiszorg, de verslavingszorg en de GGZ er mogelijkheden
zijn voor de nieuwe beroepen. Dit wordt niet verder uitgewerkt, terwijl deze
leden hier zeker ook kansen zien om dit intensieve werk waar de komende jaren
ook tekorten zullen optreden te verlichten. Zijn er al concrete ideeën
voor beleid? En zo ja, wat is daar de rol van de staatssecretaris van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport?
 Op dit moment lijkt de regeling voorgesteld in het nieuwe artikel 36a
afdoende voor de nieuwe beroepsgroepen physician assistant en verpleegkundig
specialist. De leden van de VVD-fractie kunnen, anders dan de Raad van State,
de redenering van de regering volgen dat artikel 39 te weinig eigenstandige
bevoegdheid geeft voor deze beroepsgroepen, omdat er in dat verband altijd
sprake zal moeten zijn van een opdrachtverlening, wat in de praktijk
tot moeilijkheden zal leiden. En dat zal juist het doel, de vergroting van
de zelfstandige rol bij de behandeling van patiënten om zodanig de hoogspecialistische
zorg te ontlasten, niet dienen. Op dat punt kunnen deze leden zich dus vinden
in de positie van de regering. Maar wat betreft de borging voor eventuele
beroepen die in de toekomst – in feite in de komende vijf jaar –
onder dit artikel kunnen worden gebracht is nog wel onduidelijkheid. Heeft
de regering overwogen hiervoor een normatief kader op te nemen in het nieuwe
artikel? Zo niet, is de regering hiertoe bereid?
 De regering geeft terecht aan (memorie van toelichting, pagina 7) dat
er waarborgen moeten zijn voor de uitoefening van de voorbehouden handelingen
door de nieuwe beroepsgroepen. De leden van de VVD-fractie hebben hierover
nog een aantal vragen. De regering geeft aan dat de nieuwe deskundigheid onderdeel
moet vormen van de opleiding. Maar hoe geldt dat in de huidige situatie, voor
bijvoorbeeld medisch specialisten die nieuwe technieken ook niet hebben geleerd
tijdens hun opleiding? Kan hier ook nascholing worden gelezen, mocht –
naar wat in alle waarschijnlijkheid zal gebeuren – de regeling op een
later moment definitief worden?
 De situatie met betrekking tot het tuchtrecht is voor de leden van de
VVD-fractie op dit moment niet helemaal helder. De regering stelt dat het
wenselijk is dat het tuchtrecht eveneens van toepassing is op de beoefenaren
van de nieuwe beroepen. Deze leden kunnen zich vinden in dit uitgangspunt,
maar willen graag een nadere toelichting. Volgens genoemde leden is het tuchtrecht
op dit moment ook al voor verpleegkundig specialisten van toepassing. Hoe
verhoudt zich dit tot de van toepassingverklaring van het tuchtrecht voor
deze groepen? Zitten hier discrepanties tussen? En wat bedoelt de regering
precies met «zoveel als mogelijk» dezelfde kwaliteitswaarborgen?
Heeft dit alleen betrekking op de inschrijving in het publiekrechtelijke register
of zijn er nog andere zaken die op dat gebied spelen?
 3. In het buitenland opgelegde beperkingen in de
beroepsuitoefening
 Met de wijzigingen in de artikelen van de Wet BIG wordt bewerkstelligd
dat aan in het buitenland opgelegde beperkingen in de beroepsuitoefening gevolg
wordt gegeven door de minister, ongeacht of het een beroepsbeoefenaar met
een Nederlands of een buitenlands diploma betreft. De leden van de CDA-fractie
hebben met instemming kennisgenomen van deze artikelen in de Wet BIG zodat
de eerder geconstateerde lacune in de wetgeving wordt opgeheven. Helaas heeft
casuïstiek de afgelopen jaren laten zien dat een dergelijke maatregel
nodig is. In dit kader is ook gepleit voor een «zwarte lijst».
Worden de beroepsbeoefenaren zoals bedoeld in deze wetswijzigingen na incidenten
ook opgenomen op deze lijst? Deze leden vragen hoe het zit met de gedeeltelijke
ontzegging. Wordt deze ook door Nederland overgenomen?
 
 De leden van de PvdA-fractie hebben een vraag over de in het buitenland
opgelegde beperkingen in de beroepsuitoefening en het digitale systeem dat
op Europees niveau beschikbaar zal komen om dat vast te leggen. De tekst spreekt
over het bieden van de mogelijkheid te communiceren aan alle betrokken competente
autoriteiten. Wie zijn de betrokken competente autoriteiten, en wie bepaalt
dat?
 
 De voorstellen gedaan met betrekking tot in het buitenland opgelegde maatregelen
geven de leden van de SP-fractie vooralsnog geen reden tot het plaatsen van
opmerkingen. 
 
 In het wetsvoorstel is tevens de mogelijkheid opgenomen om aan buitenlandse
rechterlijke, tuchtrechtelijke of bestuursrechtelijke beslissingen in Nederland
gevolg te geven. In feite betekent dit dat elke in het buitenland opgelegde
maatregel automatisch geëffectueerd wordt in Nederland. Slechts als er
sprake is van «onbillijkheid van overwegende aard» kan de beroepsbeoefenaar
zich beroepen op de hardheidsclausule. De leden van de VVD-fractie kunnen
zich, mede in het licht van een aantal recente incidenten, vinden in deze
uitgangspositie. Maar op dit punt vragen deze leden toch verduidelijking van
de regering op het standpunt van de Raad van State dat er hier een onderscheid
gemaakt kan worden tussen maatregelen die opgelegd zijn in EU-lidstaten en
de overige landen behorende tot de Europese Economische Ruimte (EER) enerzijds
en derde landen anderzijds. Kan de regering uitleggen waarom zij deze redenering
niet volgt, juist omdat in deze landen het vertrouwen aanzienlijk lager ligt
dan in EU/EER-landen?
 4. Overige vragen
 Het bevreemdt de leden van de SP-fractie dat bij de wetswijziging niet
verder gekeken is of het aantal beroepen dat onder de Wet BIG hoort te vallen
niet dient te worden uitgebreid. Al lang leeft de wens bij het algemeen maatschappelijk
werk om onder de Wet BIG te worden gebracht. Wat zijn de redenen waarom dit
niet wordt voorgesteld? Komt dit niet de kwaliteit ten goede? En worden hierdoor
het toezicht en de te nemen maatregelen bij falen van deze beroepsgroep niet
gemakkelijker?
 Een ander punt dat de leden van de SP-fractie in het kader van de aanpassing
van de Wet BIG ter sprake willen brengen is de aanpak van alternatieve genezers
die met hun handelen gezondheidsschade kunnen veroorzaken. Het is een leemte
in de wet dat alternatieve genezers vaak niet aangepakt kunnen worden omdat
ze niet onder de invloedssfeer van de Wet BIG vallen. De wijziging van de
wet in 1993 heeft dit nog eens bevorderd. Is het niet wenselijk dat het stellen
van een diagnose met daaraan gekoppeld een behandeling met als doel patiënten
te genezen of klachten te behandelen, zeker als dit gepaard gaat met betalingen
of met het doel daaraan te verdienen, weer onder de Wet BIG wordt gebracht?
En dat welke behandeling dan ook alleen mag plaatsvinden als er een medische
diagnose is gesteld? Dit met het oog op het kunnen aanpakken van risicovolle
praktijken van alternatieve genezers voordat het kwaad is geschied. En is
het niet wenselijk dat ook het in twijfel trekken van een door de arts gestelde
diagnose, prognose of behandelplan een voorbehouden handeling dient te zijn?
 Ook is het een merkwaardige zaak dat regulier opgeleide artsen onbewezen
alternatieve geneeswijzen mogen toepassen zonder dat patiënten wordt
verteld dat een dergelijke behandeling niet conform de stand van de wetenschap
c.q. de norm van de beroepsgroep is. Feitelijk is hier sprake van een experimentele
behandeling waar de Wet medisch-wetenschappelijk onderzoek met mensen van
toepassing dient te zijn. Zou hiertoe niet artikel 40 van de Wet BIG, het
kwaliteitsartikel, dienen te worden aangescherpt, zo vragen de leden van de
SP-fractie.
 Deze leden wijzen er ook op dat op het alternatieve terrein weinig toezicht
is, de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) kan preventief nauwelijks wat
doen. Zij pleiten niet voor een register voor alternatieve behandelaars, want
dat zou opgevat kunnen worden als een zekere vorm van «erkenning»
en is in die zin misleidend. Maar men zou wel iedere (niet-BIG geregistreerde)
zorgverlener kunnen verplichten zich bij de (regionale) inspectie aan te melden
met een aantal basisgegevens. De (regionale) inspectie kan dan een kijkje
gaan nemen, eventueel aanvullende informatie opvragen, of steekproefsgewijs
proactief optreden.
 Verder dient ook artikel 96 kritisch te worden beschouwd. Het toebrengen
van schade, of het brengen in een toestand met een aanmerkelijke kans op schade is weliswaar strafbaar gesteld, maar de sancties zijn beperkt.
Een aanscherping komt genoemde leden als wenselijk voor. Graag vernemen zij
hoever het staat met het kwalificeren van het in artikel 96, eerste lid gestelde
feit als misdrijf. Moet er ook geen onderscheid gemaakt worden tussen handhaving
en sanctionering? De IGZ moeten kunnen optreden bij een aanmerkelijke kans
op schade, het Openbaar Ministerie als de schade (helaas) al is ontstaan.
Graag vernemen zij een reactie hierop.
 Ook vernemen de leden van de SP-fractie graag hoeveel zaken sinds de invoering
van de Wet BIG door het OM zijn opgepakt en tot welke veroordelingen deze
hebben geleid en welke conclusies hieraan verbonden kunnen worden.
 II. ARTIKELSGEWIJS
 Artikel I, onderdelen B, C, D, E, F, M, N en O
 Doordat bij de wijziging zoveel mogelijk is aangesloten bij het reeds
bestaande systeem in artikel 42 van de Wet BIG wordt geen herbeoordelingsmogelijkheid
gecreëerd van het incident dat tot beperking van de beroepsuitoefening
heeft geleid. De leden van de CDA-fractie zien met de regering de mogelijkheid
dat iemand hierdoor zijn recht op beroepsuitoefening verliest op grond van
een in het buitenland genomen beslissing om een reden die in Nederland niet
tot een dergelijk oordeel zou hebben geleid. De regering kiest er voor om
vanwege de administratieve belasting geen herbeoordeling toe te staan. De
leden van de CDA-fractie sluiten aan bij deze overweging, en kunnen zich vinden
in de hardheidsclausule die gecreëerd wordt. Wel vragen zij op welke
wijze dit georganiseerd is in de ons omringende landen? Kiezen zij voor hetzelfde
instrumentarium als de hardheidsclausule? Is het mogelijk dit binnen EU-verband
gelijk te trekken?
 Artikel I, onderdelen A, H en I
 De leden van de PvdA-fractie vragen of de regering nader kan toelichten
wat wordt verstaan onder het mogelijk maken van subdelegatie door wijziging
van de artikelen 5, 31 en 34. Om welke reden is de mogelijkheid van subdelegatie
gewenst?
 
 De leden van de SP-fractie vragen op welke wijze de Kamer controle kan
uitoefenen. Komt er een voorhangprocedure als de minister via een ministeriële
regeling wijzigingen voorstelt?
 Artikel I, onderdelen J en L
 Inzake de zelfstandige bevoegdheid tot het verrichten van voorbehouden
handelingen vragen de leden van de SP-fractie of de kwaliteit wel voldoende
geborgd is. Hoe is de aansprakelijkheid geregeld in de wetenschap dat in de
beleving van patiënten de arts als opdrachtgever en verantwoordelijke
wordt gezien?
 
 Blijkens het voorstel (memorie van toelichting, pagina 12) wordt er een
mogelijkheid gecreëerd om aan paramedische beroepen zelfstandige bevoegdheden
toe te kennen om voorbehouden handelingen te verrichten. Kunnen de leden van
de VVD-fractie de strekking van de tekst op pagina 12 zodanig lezen? En zo
ja, hoe zit het met de tuchtregelingen die verschillend zijn tussen de artikel
3-beroepen (de kernberoepen) en de artikel 34-beroepen? 
 Artikel I, onderdeel K
 De in dit onderdeel voorgestelde algemene maatregel van bestuur zal bij
de Kamers worden voorgehangen. In deze AMvB zullen de beroepen gespecificeerd
worden waar dit experiment voor zal gelden. Kan de regering voordien aangeven
om welke beroepsgroepen het gaat? De leden van de CDA-fractie vragen niet
een complete, statische lijst, maar zien graag een globaal overzicht waarvoor
dit experiment zal gaan gelden.
 
 De leden van de SP-fractie constateren dat de in dit onderdeel voorgestelde
wijziging het mogelijk maakt dat bijvoorbeeld verpleegkundigen medicijnen
mogen voorschrijven. Betekent dit niet een daling van de kwaliteit en is dit
niet risicovol, omdat verpleegkundigen daartoe onvoldoende zijn opgeleid?
Is het ook niet risicovol omdat een verpleegkundige zich wel nog betrekkelijk
eenvoudig de werking van een aantal medicijnen eigen kan maken, maar dat patiënten
vaak vele medicijnen gebruiken met mogelijke interacties en dergelijke, waarvoor
de verpleegkundige de kennis ontbeert?
 Kan de regering nader toelichten op welke wijze de Kamer haar controlerende
taak kan waarmaken wanneer de regering via een algemene maatregel van bestuur
beroepsbeoefenaren en hun zelfstandige bevoegdheden definieert?
 
 De voorzitter van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn
en Sport,
 Smeets
 Adjunct-griffier van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn
en Sport,
 Clemens 
 
 
 
 
 Samenstelling:
 Leden: Smeets (PvdA), voorzitter, Van Miltenburg (VVD), Smilde (CDA),
Joldersma (CDA), Ferrier (CDA), ondervoorzitter, Kant (SP), De Vries (CDA),
Willemse-van der Ploeg (CDA), Van der Vlies (SGP), Timmer (PvdA), Schippers
(VVD), Koşer Kaya (D66), Schermers (CDA), Wolbert (PvdA), Bouwmeester
(PvdA), Van Gerven (SP), Zijlstra (VVD), Ouwehand (PvdD), Leijten (SP), Agema
(PVV), Van der Veen (PvdA), Wiegman-van Meppelen Scheppink (CU), Harbers (VVD),
De Roos-Consemulder (SP) en Sap (GL).
 Plv. leden: Van Dijken (PvdA), Verdonk (Verdonk), Vietsch (CDA), Aasted
Madsen-van Stiphout (CDA), Atsma (CDA), Van Velzen (SP), Ormel (CDA), Uitslag
(CDA), Van der Staaij (SGP), Arib (PvdA), Dezentjé Hamming-Bluemink
(VVD), Van der Ham (D66), Omtzigt (CDA), Vermeij (PvdA), Heerts (PvdA), Langkamp
(SP), De Krom (VVD), Thieme (PvdD), Luijben (SP), De Mos (PVV), Vacature (PvdA),
Ortega-Martijn (CU), Neppérus (VVD), De Wit (SP) en Halsema (GL).