Warmtewet; Nota naar aanleiding van het nader verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29048, nr. 24

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

17-06-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

29048 nr. 24

13-06-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Reikwijdte wetsvoorstel3. Terugwerkende kracht4. Samenhang met andere wetten5. Stimuleren gebruik restwarmte6. Mogelijkheid van poolen van verlieslatende projecten7. Rol en positie van gemeenten8. Warmtetarieven9. Representatieve organisaties
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29048Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 64 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 048Voorstel van wet van de leden Ten Hoopen en Samsom tot het stellen van
regels omtrent de levering van warmte aan verbruikers (Warmtewet)nr. 24NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET NADER VERSLAGOntvangen 13 juni 2008Het door de leden van de vaste commissie voor Economische Zaken opgestelde
verslag van 10 juni 2008 bevat een groot aantal vragen en opmerkingen.
Deze vragen en opmerkingen hebben niet geleid tot aanpassing van het wetsvoorstel.
Wel staan de initiatiefnemers positief tegenover enkele (verwachte) amendementen
van de leden.1. AlgemeenDe initiatiefnemers streven naar een breed draagvlak voor de Warmtewet.
Zij zijn daarom verheugd over de positieve reacties van de fracties op het
doel van de Warmtewet en in het bijzonder de laatste Nota van Wijziging. De
leden van de SGP-fractie vragen of de initiatiefnemers nog kans zien om de
leesbaarheid van het wetsvoorstel te verbeteren. De indieners zijn van mening
dat het wetsvoorstel goed leesbaar is. Zij wijzen erop dat het Bureau Wetgeving
van de Tweede Kamer een integrale wetstekst heeft opgesteld, waarin de verschillende
wijzigingen zijn verwerkt.2. Reikwijdte wetsvoorstelDe initiatiefnemers hebben de werking van de wet beperkt tot kleinverbruikers.
Zou het niet goed voor het milieu zijn, zo vragen de leden van de CDA-fractie,
als energie-intensieve bedrijven ook onder de wet vallen en daardoor minder
betalen voor restwarmte, zodat warmte, voor zover de energie-intensieve bedrijven
een keuze hebben, relatief aantrekkelijker wordt?De initiatiefnemers hebben de werking van de wet beperkt omdat grootverbruikers
vaak geen gebonden afnemers zijn. Juist doordat zij in veel gevallen een keuze
hebben, zijn ze doorgaans beter in staat dan kleinverbruikers om een gunstige
overeenkomst met een leverancier af te sluiten. Daardoor valt de prijs lager
uit en kan restwarmte aantrekkelijk blijven.Is het waar, zo vragen de leden van de PvdA-fractie, dat door de grens
van 100 kilowatt kleine bedrijven en dergelijke buiten de bescherming vallen.
Kan overwogen worden om de grens van 100 kilowatt te verhogen? De initiatiefnemers
erkennen dat een deel van het midden- en kleinbedrijf buiten de
bescherming van de Warmtewet valt. De initiatiefnemers hebben er desondanks
voor gekozen om de wet te beperken tot kleinverbruikers. De eerste reden daarvoor
is dat deze definitie de kleine bedrijven die veelal net als consumenten gebonden
afnemers zijn – gevestigd in woongebieden, winkels etc. – omvat
en voor hen dus dezelfde bescherming biedt. Voor de grotere middenbedrijven,
met een grotere warmtevraag, geldt dat zij vaak geen gebonden afnemers zijn
en gebaat zijn bij mogelijkheden om zelf middels onderhandelingen met het
energiebedrijf de voor hen meest optimale warmtelevering te realiseren. Een
ander verschil tussen consumenten en het midden- en kleinbedrijf is dat voor
consumenten warm water in een eerste levensbehoefte voorziet. De onderbreking
van de warmtelevering leidt bij consumenten tot ernstig ongemak en mogelijk
zelfs tot persoonlijke schade aan de gezondheid. Onderbreking van de warmtelevering
kan ook voor het midden- en kleinbedrijf een groot probleem zijn, maar het
ongemak blijft beperkt tot een verlies aan inkomsten. Consumenten zijn daardoor
sterker afhankelijk van monopolisten dan bedrijven.De leden van de SP-fractie vragen of een wettelijke regeling voor koudelevering
wel aan de orde is als collectieve installaties op buurt- of wijkniveau aangelegd
zullen worden. Zij vragen tevens of het verstandig is om de redactie van het
wetsvoorstel zodanig aan te passen dat het mogelijk wordt om betrekkelijk
eenvoudig, bijvoorbeeld via een Algemene Maatregel van Bestuur (AMvB), delen
van de wet ook van toepassing te verklaren op koudelevering.De initiatiefnemers onderkennen dat er steeds vaker sprake is van koudelevering.
Omdat er op dit moment geen sprake is van monopolies op koudelevering, is
de reikwijdte van de wet beperkt tot warmtelevering. Als de door de leden
van de SP-fractie beschreven ontwikkelingen zich voordoen, is dat wat de indieners
betref reden voor een wetswijziging. Omdat dit een fundamentele wijziging
in de reikwijdte van de Warmtewet inhoudt, geven de initiatiefnemers de voorkeur
aan een wijziging van de wet in formele zin boven een AMvB.De leden van de SP-fractie vragen waarom is gekozen voor een maximum in
de vorm van aansluitwaarde in plaats van afgenomen energie? De initiatiefnemers
hebben gekozen voor een maximum in de vorm van een aansluitwaarde omdat dit
zowel leveranciers als verbruikers meer zekerheid biedt. Als het criterium
de hoeveelheid afgenomen energie zou zijn, vallen bepaalde afnemers sommige
jaren wel en andere jaren niet onder de reikwijdte van de Warmtewet. Dat leidt
tot onzekerheid en extra administratieve lasten voor leveranciers en verbruikers.De leden van de SP-fractie zijn van mening dat bij stadsverwarmingsprojecten
een NMDA beginsel in de wet opgenomen moet worden. NMDA staat in dit geval
voor: Niet Minder Dan Anders. Het is naar de mening van de leden van de SP-fractie
onwenselijk dat stadsverwarmingsprojecten slechter geïsoleerd zijn dan
vergelijkbare projecten met individuele verwarming. De initiatiefnemers delen,
met de SP-fractie en de Algemene Rekenkamer (Tariefstelling Stadsverwarming,
2007), de waarneming dat warmtewoningen soms minder goed geïsoleerd zijn
dan woningen die gebruik maken van gas. De initiatiefnemers hebben bovendien
sympathie voor het standpunt van de leden van de SP-fractie, maar zijn van
mening dat deze discussie en de besluitvorming daarover in een ander kader
thuishoort, zoals in het bouwbesluit of normstelling rond de EPC.De leden van de VVD-fractie vragen of de beperking van het wetsvoorstel
tot kleinverbruikers niet ten koste gaat van diezelfde kleinverbruikers, omdat
grote zakelijke afnemers gebruik maken van hetzelfde warmtenet als kleinverbruikers
en zo bijdragen aan de financiering van het warmtenet en de rentabiliteit.
De leden van de VVD-fractie willen graag van de initiatiefnemers weten of
zij rekening hebben gehouden met dergelijke effecten en hoe zij hiertegenover
staan. Doordat grote zakelijke afnemers in veel gevallen een keuze hebben,
zijn ze naar de mening van de initiatiefnemers doorgaans beter in staat dan
kleinverbruikers om een gunstige overeenkomst met hun leverancier af te sluiten.
Daardoor valt de prijs lager uit en kan restwarmte voor hen een aantrekkelijke
optie blijven. Het door de leden van de VVD-fractie omschreven risico dat
grootverbruikers voor een andere warmtevoorziening kiezen, zal zich daardoor
niet snel voordoen. Omgekeerd geldt dat de wet kleinverbruikers behoedt voor
de mogelijke afwenteling van deze scherpe prijsstelling op hun tarieven door
de methode waarop de tarieven worden vastgesteld.Kleine zakelijke afnemers die niet onder de definitie van kleinverbruiker
vallen, ontlenen geen bescherming meer aan de Warmtewet, constateren de leden
van de VVD-fractie. Is het de bedoeling van de indieners om deze groep afnemers
niet te beschermen tegen het monopolie van de warmteleverancier, zo vragen
de leden van de VVD-fractie? De initiatiefnemers verwijzen naar het antwoord
op de vraag van de PvdA-fractie.Zoals reeds opgemerkt maken grote zakelijke afnemers en kleinverbruikers
in sommige gevallen gebruik van hetzelfde warmtenet. De leden van de VVD-fractie
zijn benieuwd hoe er een praktische invulling moet worden gegeven aan het
bepalen van de redelijke tarieven en wat voor een effect dit heeft op de uitvoering
van de verplichtingen ten aanzien van de financiële verslaglegging van
vergunninghouders. De wet behoedt kleinverbruikers in een net waarop ook zakelijke
afnemers zitten – die mogelijk scherpe tarieven onderhandelen –
voor de mogelijke afwenteling van deze scherpe prijsstelling op hun tarieven
door de methode waarop de tarieven worden vastgesteld. Leveranciers hebben
en houden de plicht om kleinverbruikers redelijke tarieven in rekening te
brengen. Zij dienen een proportioneel en redelijk deel van de kosten toe te
rekenen aan kleinverbruikers. Vergunninghouders moeten voldoen aan alle verplichtingen
ten aanzien van de financiële verslaglegging en het is hun verantwoordelijkheid
om de verslaglegging zo vorm te geven dat er onderscheid gemaakt kan worden
tussen de kosten die toegerekend moeten worden aan kleinverbruikers en aan
verbruikers die niet tot die categorie behoren.De initiatiefnemers, zo merken de leden van de VVD-fractie verder op,
hebben tevens besloten om koudelevering buiten de reikwijdte van de wet te
laten vallen. Zij stellen in de memorie van toelichting dat het probleem van
gebonden klanten niet speelt bij levering van koude en koeling. De toepassing
van warmte- en koudeopslag neemt momenteel een vlucht bij woningbouw en soortgelijke
problematiek als bij warmtelevering ten aanzien van gebonden klanten kan hieruit
ontstaan. Deze leden willen graag weten waarom de initiatiefnemers er niet
voor kiezen om nu al helderheid te bieden, zodat er niet achteraf ingegrepen
hoeft te worden? Voor het antwoord op deze vraag verwijzen de initiatiefnemers
naar het antwoord op de vergelijkbare vraag van de SP-fractie.De leden van de fractie van GroenLinks zijn het op zich eens met het beperken
van de bescherming tot degenen die geen alternatief hebben, dat wil zeggen
de kleinverbruikers. Zij vragen wel hoe tot de keuze van een bovengrens van
100 kW is gekomen en welke gebruikers behalve huishoudens hieronder vallen?
Om welk deel van het midden- en kleinbedrijf, utiliteitbouw en dergelijke
gaat het? Voor het antwoord op deze vraag verwijzen de initiatiefnemers naar
het antwoord op de vragen van de fracties van de PvdA, SP en VVD. Een deel
van het midden- en kleinbedrijf valt niet onder de reikwijdte van de Warmtewet.
Bedrijven die, vergelijkbaar met kleinverbruikers, nauwelijks een alternatief
hebben voor hun warmtelevering, zoals winkels en kleine kantoren,
vallen overigens vrijwel altijd wél onder de Warmtewet.3. Terugwerkende krachtDe laatste jaren zijn er verschillende rechtszaken gestart door afnemers
die van mening zijn dat ze teveel betaald hebben voor stadsverwarming. De
initiatiefnemers hebben 2.5 jaar terugwerkende kracht van de Warmtewet geschrapt.
Hebben de initiatiefnemers hiermee de bedoeling om afbreuk te doen aan rechten
die afnemers (ook zonder de Warmtewet) ontlenen aan onder meer de belofte
dat zij «niet meer dan anders» zouden betalen, zo vragen deze
leden? Blokkeert de wet rechten van hen die (zie de rapporten van de Rekenkamer)
jarenlang teveel hebben betaald, zo vragen de leden van de CDA-fractie. De
initiatiefnemers spreken zich niet uit over lopende rechtszaken. Het wetsvoorstel
is niet van toepassing op de periode voor 1 januari 2007. Of afnemers
recht hebben op een schadevergoeding omdat zij voor 1 januari 2007 teveel
betaald hebben, is aan de rechter. Deze zal toetsen op basis van de relevante
rechtsregels en overeenkomsten. De initiatiefnemers hebben absoluut niet de
intentie om door de beperking van de terugwerkende kracht afbreuk te doen
aan rechten die afnemers zonder de bescherming van de Warmtewet reeds hadden
over periode voor 1 januari 2007. De Warmtewet bewerkstelligt dit effect
niet.De leden van de SP-fractie zouden graag een toelichting krijgen op de
mogelijke financiële effecten van de herziening van de gewijzigde terugwerkende
kracht bepaling, zowel voor de mogelijke financiële vergoeding aan klanten
als voor de administratieve lasten van de energiebedrijven. De leden van de
VVD-fractie willen graag weten hoe groot het belang van de terugwerkende kracht
tot juist dit moment is en hoe dit zich verhoudt met de administratieve lasten
die uit deze bepaling voortvloeien. Kunnen de indieners tevens ingaan op enkele
praktische aspecten rondom de uitvoering van deze bepaling, zoals de vaststelling
met terugwerkende kracht van het maximumtarief en de redelijke prijs? De initiatiefnemers
wijzen om te beginnen op de belofte van de energiebedrijven dat afnemers niet-meer-dan-anders
zouden betalen. Ook merken zij op dat monopolisten krachtens art. 24 Mededingingswet
en daarop gebaseerde jurisprudentie kostengeoriënteerde tarieven moeten
rekenen. Tot slot wijzen ze erop dat de Warmtewet al in 2003 is ingediend.
Energieleveranciers die meer in rekening hebben gebracht dan de maximumprijs
en de redelijke prijs hebben derhalve niet alleen een belofte geschonden,
maar konden bovendien rekening houden met de gevolgen van de Warmtewet. De
indieners kunnen de SP- en VVD-fractie helaas nog geen inzicht verschaffen
in de financiële gevolgen van de terugwerkende kracht tot 1 januari
2007, omdat de redelijke prijs en de maximumprijs nog niet zijn vastgesteld.
De initiatiefnemers erkennen dat de terugwerkende kracht tot 1 januari
2007 tot enige aanvullende administratieve lasten voor de energieleveranciers
leidt, maar zijn van mening dat die te overzien zijn. Daarbij is van belang
dat een woning met stadsverwarming die ook houdt, omdat deze doorgaans geen
aansluiting op een gasnetwerk heeft. De energieleveranciers hoeven dus slechts
het verbruik van de (mogelijk) opvolgende bewoners en de nieuwe adresgegevens
van verhuisde bewoners vast te stellen. Er zijn sterke argumenten voor een
terugwerkende kracht tot de datum van de liberalisering van de elektriciteiten
gasmarkt. Om een goede balans te vinden tussen de gerechtvaardige belangen
van afnemers (de Algemene Rekenkamer constateerde dat «in elk geval
bewoners van nieuwe woningen met stadsverwarming waarschijnlijk te veel betalen»)
en de financiële en administratieve gevolgen voor energieleveranciers,
alsook rekening houdend met staatrechtelijke bezwaren die in het recente verleden
zijn geuit tegen al te lange termijnen van terugwerkende kracht,
hebben de initiatiefnemers besloten de terugwerkende kracht met de voorliggende
Nota van Wijziging ongeveer te halveren.4. Samenhang met andere wettenWaarom heeft de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) geen onderzoek
gedaan naar misbruik van economische machtspositie door energieleveranciers,
terwijl de Algemene Rekenkamer onder meer heeft geconstateerd dat de winsten
van warmteprojecten oplopen tot 70%, zo vragen de leden van de CDA-fractie.
Schiet de NMa tekort of is artikel 24 van de Mededingingswet aan herziening
toe, vragen de aan het woord zijnde leden. De initiatiefnemers begrijpen niet
waarom de NMa naar aanleiding van het rapport van de Algemene Rekenkamer geen
onderzoek heeft gedaan naar overtreding van het verbod op misbruik van economische
machtspositie door energieleveranciers. Er is naar de mening van de indieners
voldaan aan de belangrijkste voorwaarden voor de toepassing van artikel 24
Mededingingswet. Er is overduidelijk sprake van een machtspositie en van misbruik
in de vorm van onredelijk hoge winsten. De initiatiefnemers wijzen erop dat
de NMa enkele jaren terug ook niet ingreep toen uit meerdere analistenrapporten
bleek dat monopolist TNT excessieve winsten maakte. De indieners zijn dan
ook niet tevreden over het optreden van de NMa op basis van artikel 24 Mededingingswet
en zullen de Minister van Economische Zaken vragen om een verklaring voor
de bovengenoemde constateringen. Omdat de Warmtewet zorgt dat kleinverbruikers
een redelijke prijs bepalen, is de toekomstige handhaving van artikel 24 in
dit geval minder van belang. De initiatiefnemers wijzen er overigens nogmaals
op dat de Mededingingswet ook bij volledige en adequate toepassing van artikel
24 Mededingingswet niet afdoende is om kleinverbruikers te beschermen. De
wet en de bewijsvoering zijn daarvoor te complex en de procedures duren te
lang.De leden van de VVD-fractie zijn erg benieuwd naar de onderbouwing van
de initiatiefnemers van de voorgestelde wijzigingen van het Burgerlijk Wetboek.
Kunnen de initiatiefnemers hierbij in het bijzonder ingaan op de praktische
doorwerking van de voorgestelde wijzigingen en de noodzaak van de wijzigingen
in relatie tot het doel van het wetsvoorstel namelijk om de gebonden afnemer
te beschermen?Het Burgerlijk Wetboek heeft tot doel de rechtsverhouding tussen burgers
onderling te regelen. De regels in het BW hebben in principe betrekking op
alle goederen en diensten die onderdeel uitmaken van een civielrechtelijke
rechtsbetrekking. Het feit dat warmte en koude zijn uitgesloten van de reikwijdte
van het Burgerlijk Wetboek is enkel te herleiden tot het feit dat deze vormen
van energie een bijzondere fysische verschijningsvorm hebben. Echter, vanuit
de systematiek van het BW is er geen enkele reden aan te voeren waarom de
regelingen in het Burgerlijk Wetboek niet van toepassing zouden zijn op genoemde
vormen van energie. In tegendeel, door de liberalisering van de energiemarkten
en de toenemende commercialisering van de energiebedrijven neemt de noodzaak
van het laten vervallen van de uitzonderingspositie die warmte en koude in
het Burgerlijk Wetboek innemen alleen maar toe. In dit verband wijzen de initiatiefnemers
erop dat deze overweging ook voor de wetgever reden is geweest om bepalingen
van het Burgerlijk Wetboek uit te breiden tot elektriciteit en gas. Zie in
dit verband bijvoorbeeld de regeling inzake consumentenkoop (artikel 5 van
boek 7 BW), die is uitgebreid tot elektriciteit en gas. Voor het overige wordt
verwezen naar de wetsgeschiedenis van dit wetsvoorstel waar reeds in een eerder
stadium uitvoerig op deze problematiek is ingegaan. Overigens wordt opgemerkt
dat de toepasselijkheid van de regelingen in het Burgerlijk Wetboek op elektriciteit
en gas, welke in hoge mate gelijksoortig zijn aan warmte en koude, voor zover
de initiatiefnemers bekend in de praktijk nimmer tot problemen
aanleiding heeft gegeven.De leden van de SGP-fractie willen graag een toelichting of er door de
initiatiefnemers onderzoek is gedaan naar wettelijke regelingen ten aanzien
van warmte in andere EU-landen. En zo neen, kan dat alsnog gebeuren zodat
de regelingen van de verschillende landen vergeleken kunnen worden met het
huidige wetsvoorstel, vragen de aan het woord zijnde leden. De initiatiefnemers
verwachten dat een onderzoek veel tijd en energie zal vergen aangezien er
grote en complexe verschillen zijn tussen de regelgeving over warmtelevering
in de Europese landen. Gezien de onrust onder consumenten en de wens om hen
op korte termijn te beschermen, kunnen de initiatiefnemers daarom niet anders
dan afzien van een dergelijk onderzoek.5. Stimuleren gebruik restwarmteDe leden van de VVD-fractie willen graag een uitgebreide toelichting op
het belang van artikel 17i in relatie tot het warmtebeleid. De initiatiefnemers
zien betere benutting van de voordelen van het hergebruik van restwarmte voor
het milieu als een hoofddoel van de onderhavige Nota van Wijziging. Met artikel
17i wordt de mogelijkheid gecreëerd om regels te stellen met betrekking
tot het hergebruik van restwarmte. Daarbij zijn een verbod op of heffing over
de lozing van restwarmte mogelijkheden. De initiatiefnemers vinden het wenselijk
om door middel van deze bevoegdheid het hergebruik van restwarmte te stimuleren
en zien het artikel als een belangrijk instrument voor het warmtebeleid. De
leden van de VVD-fractie vragen voorts of de indieners bereid zijn om artikel
17i aan te passen naar alleen die situaties waarin sprake is van een substantiële
vraag naar warmte, die op een bedrijfseconomisch levensvatbare wijze kan worden
bediend. Ook willen de leden van de VVD-fractie dat de randvoorwaarden van
artikel 17i in de wet worden vastgelegd. De leden van de CDA-fractie zijn
in het belang van het milieu voorstander van stimulering van het hergebruik
van restwarmte, maar zijn van mening dat door producenten op te starten projecten
bedrijfseconomisch wel reëel moeten zijn. Een voorwaarde daarvoor is
bijvoorbeeld de aanwezigheid van voldoende afnemers. Deze leden willen niet
dat de regels die de minister stelt om het hergebruik van restwarmte te stimuleren
slechts leiden tot een lastenverzwaring voor producenten. Hoe moet art. 17i
geïnterpreteerd worden, zo vragen deze leden? In antwoord op de vragen
van de leden van de VVD- en CDA-fractie wijzen de initiatiefnemers op de toelichting
van artikel 17i. Daaruit blijkt dat de bevoegdheid van de Minister om regels
te stellen geen ordinaire lastenverzwaring voor producenten mag inhouden.
De te stellen regels moeten immers tot een verwachte daadwerkelijke, kostenefficiënte
toename van het nuttig gebruik van restwarmte leiden. De Minister moet uiteraard
onderbouwen waarom zij verwacht dat dit effect optreedt. Of nuttig gebruik
van restwarmte mogelijk is en de betreffende AMvB daadwerkelijk een impuls
aan het hergebruik van restwarmte kan geven, is van verschillende factoren
afhankelijk. Voorbeelden zijn de door de VVD-fractie genoemde voorwaarde dat
er een substantiële vraag naar warmte is, maar ook de temperatuur van
het water is van belang. Omdat de toelichting op het wetsvoorstel en deze
nota artikel 17i voldoende interpreteren, vinden de initiatiefnemers de door
de leden van de VVD-fractie bepleite wetswijziging niet nodig. De leden van
de SGP-fractie willen dat het wetsartikel nader wordt ingevuld en beter aansluit
bij de behoefte in de praktijk. De initiatiefnemers wijzen erop dat het artikel
de mogelijkheid creëert om regels te stellen. Juist doordat er niet gekozen
is voor een gedetailleerde, wettelijke regeling maar voor een AMvB, kan de
bepaling nader worden uitgewerkt en kan er rekening worden gehouden met de
praktijk. De leden van de fracties van de ChristenUnie, VVD, SGP, PvdA en GroenLinks
vragen waarom in artikel 17i wordt gesproken over «elektriciteitsproducenten»
en het derhalve geen betrekking heeft op andere producenten van restwarmte,
zoals afvalverbranders. De initiatiefnemers hebben zich beperkt tot elektriciteitsproducenten,
omdat de Warmtewet zich primair richt op energieleveranciers en producenten.
Bovendien zijn afvalverbranders ook stroomproducenten en vallen daarom wel
degelijk onder het begrip «elektriciteitsproducenten». De initiatiefnemers
hebben er geen bezwaar tegen als «elektriciteitsproducenten» wordt
gewijzigd in «producenten», zodat de Minister vervolgens een brede
afweging kan maken. De indieners wachten eventuele voorstellen van de Kamer
met belangstelling en een positieve grondhouding af.De leden van de ChristenUnie-fractie vragen in hoeverre het uitgangspunt
van consumentenbescherming strookt met het uitgangspunt van artikel 17i dat
beoogt de mogelijkheid voor de minister van VROM te scheppen om eisen te stellen
met betrekking tot het nuttig gebruik van restwarmte, zodat dit gebruik bevordert
kan worden. Ook vragen zij zich af in hoeverre het onderhavige wetsvoorstel
de mogelijkheden tot een verdere verduurzaming en stimulering van het gebruik
van restwarmte beperkt? De initiatiefnemers zijn van mening dat de consumentenbescherming
en de stimulering van nuttig gebruik van restwarmte met deze nota van wijziging
juist verder in balans zijn gebracht. De wet biedt verschillende mogelijkheden
om nuttig gebruik van restwarmte te stimuleren. Tegelijk kunnen kleinverbruikers
altijd rekenen op bescherming. De ruimere mogelijkheid om verliesgevende projecten
te compenseren met extra winsten van andere projecten, biedt bovendien een
oplossing voor verliesgevende projecten.De leden van de SP-fractie zijn in tegenstelling tot de indieners van
mening dat een lozingsverbod of een afzetverplichting relevant is voor nieuw
te bouwen dan wel uit te breiden installaties die restwarmte produceren. Indien
een initiatiefnemer op voorhand weet dat hij restwarmte (voor een bepaald
deel) nuttig moet gebruiken zal dat de locatiekeuze en schaalgrootte van de
installatie beïnvloeden. Daardoor neemt het milieurendement per saldo
toe. De initiatiefnemers vragen zich af of er sprake is van een tegenstelling.
De initiatiefnemers zijn van mening dat artikel 17i zowel relevant is voor
de door de SP genoemde nieuwe en uit te breiden installaties als voor bestaande
installaties. Er zijn immers ook bestaande installaties waarmee restwarmte
wordt geproduceerd die niet nuttig gebruikt wordt, terwijl dat wel mogelijk
is.De leden van de SGP-fractie denken dat met de benutting van warmte –
die nu geloosd wordt – veel meer voordeel te bereiken is dan met warmtepompen
voor bestaande woningen. Wat is hierover de mening van de indieners? En wat
denken zij van de inzet van subsidie voor aansluiting van bestaande woningen
op een restwarmtenet? De initiatiefnemers wijzen erop dat de vraag of warmtebenutting
efficiënter is dan warmtepompen sterk afhangt van lokale omstandigheden
en dat er in zijn algemeenheid geen uitspraken over mogelijk zijn. De initiatiefnemers
hebben in de Warmtewet bovendien de mogelijkheid gecreëerd om subsidies
voor warmteprojecten te verlenen. Of er daadwerkelijk subsidies verleend worden,
moet blijken uit een integrale afweging tussen de verschillende vormen van
duurzame energie. Het is na inwerkingtreding van de Warmtewet en in de verwachte «warmtevisie»
en het Energierapport zoals gebruikelijk in eerste instantie aan de Minister
van Economische Zaken om deze afweging te maken. De initiatiefnemers wijzen
er tot slot op dat warmteleveranciers verliesgevende projecten kunnen poolen.
Deze bepaling (artikel 25a) heeft naar verwachting een positief effect op
het aantal stadsverwarmingprojecten. De leden van de SGP-fractie willen de mening van de initiatiefnemers over
de volgende suggesties om restwarmtegebruik te stimuleren. Laat gemeenten
bij de ontwikkeling van nieuwbouwwijken onderzoek doen naar de beschikbaarheid
van warmtebronnen in de omgeving. Lozing van warmte in lucht of oppervlaktewater
moet qua energiestroom en temperatuur worden vastgelegd bij gemeenten. Daarnaast
wordt de verantwoordelijkheid bij gemeenten gelegd om plannen op te stellen
om deze lozing te reduceren. Industrie die warmte loost moet deze aanbieden
aan potentiële gebruikers en krijgt extra CO2-rechten naar
rato van daadwerkelijke warmtelevering om restwarmtebenutting te stimuleren.
Op de verwerkingstarieven van afvalverbranders, composteerinrichtingen en
rioolwaterzuiveringen komt een warmteheffing naar rato van de hoeveelheid
warmte die geloosd wordt. De initiatiefnemers vinden dit interessante suggesties,
die nader onderzoek, uitwerking en onderbouwing behoeven. De Minister kan
deze suggesties bekijken bij de uitwerking van artikel 17i. Daarbij moet wel
steeds voldaan zijn aan de eerder genoemde randvoorwaarden van artikel 17i.
De initiatiefnemers zijn in elk geval geen voorstander van maatregelen die
uitsluitend een ordinaire lastenverzwaring inhouden.6. Mogelijkheid van poolen van verlieslatende projectenDe leden van de fracties van de VVD, SP, PvdA, GroenLinks en het CDA stellen
vragen over de vormgeving van de mogelijkheid om verlieslatende projecten
te poolen. Met de onderhavige Nota van Wijziging maken de initiatiefnemers
het mogelijk om projecten te «poolen» (dat is het compenseren
van verlieslatende projecten met winstgevende projecten), door ook na een
jaar na inwerkingtreding van de wet ontheffingen van de redelijke prijs mogelijk
te maken. De initiatiefnemers zijn verheugd dat de leden van de SP-fractie
instemmen met de gekozen systematiek. De leden van de GroenLinks-fractie vroegen
naar de verhouding tussen de maximumprijs en pooling. Pooling houdt in dat
er voor een verlieslatend project een ontheffing van de redelijke prijs (en
niet van de maximumprijs) kan worden verleend. Het doel van deze mogelijkheid
hangt wel samen met de maximumprijs. De combinatie van een maximumtarief met
een cost+ aanpak werd in eerdere discussies rond het wetsvoorstel als een
knelpunt ervaren, omdat bedrijven door de maximumprijs (die fungeert als bovengrens)
mogelijk niet alle kosten in rekening kunnen brengen. Daardoor leiden ze verlies.
Dit verlies kan door de wetswijziging onder condities gecompenseerd worden
met extra winst uit andere projecten. De leden van de CDA-fractie vragen naar
de waarborgen om te bewerkstelligen dat alleen projecten die daadwerkelijk
verlies leiden, mogen poolen. De leden van de VVD-fractie vragen onder welke
voorwaarden pooling mogelijk is. De leden van PvdA-fractie vragen of pooling
een mogelijkheid of een verplichting is, er of pooling alleen per specifiek
project kan plaatsvinden.De initiatiefnemers hebben gekozen voor een systeem van «geconditioneerde
pooling», zodat bedrijven meer mogelijkheden krijgen om verlieslatende
projecten te compenseren, terwijl het hoge niveau van bescherming van consumenten
in stand blijft. Om te bewerkstelligen dat er alleen gebruikt wordt gemaakt
van de mogelijkheid tot pooling als dat daadwerkelijk noodzakelijk is om verliezen
te compenseren en er alleen daadwerkelijk geleden verliezen gecompenseerd
worden, gelden er verschillende voorwaarden. Zo moet er (nog steeds) per individueel
verlieslatend project een ontheffing verleend worden. Dat is onder meer van
belang om de volgende reden. Verlieslatende projecten kunnen op een gegeven
moment winstgevend worden. Als er een ontheffing verleend zou zijn voor bijvoorbeeld
twee verlieslatende projecten, zou die ontheffing, zodra een van de projecten
winst gaat maken, niet ingetrokken kunnen worden. Dat vinden de initiatiefnemers
vanuit het oogpunt van de bescherming van gebonden afnemers onwenselijk. Andere
waarborgen en voorwaarden zijn onder meer het advies van de NMa,
de plicht voor de leverancier om te bewijzen dat levering met een warmtenet
verlieslatend is, dat er een ontheffing verleend moet worden per specifiek,
individueel verliesgevend warmtenet waarmee de levering plaatsvindt, de regels
om transparantie te bewerkstelligen en de bepaling dat aanvullende inkomsten
als gevolg van de ontheffing alleen mogen worden aangewend ter compensatie
van de gemaakte verliezen. Pooling is niet verplicht, maar een mogelijkheid
voor energieleveranciers.De leden van de VVD-fractie vragen de initiatiefnemers hoe zij om willen
gaan met stand-alone warmteprojecten die afstevenen op een faillissement.
De leden willen weten hoe de indieners dit in verband zien met de maatschappelijke
wenselijkheid van structureel verliesleidende warmteprojecten en gewenste
stimulering van nuttig gebruik van warmte ten behoeve van milieuwinst. Hoe
verhoudt de mogelijkheid tot het verstrekken van subsidie zich tot dergelijke
projecten, zo vragen de leden van de VVD-fractie. De initiatiefnemers zien
het stadsverwarmingproject Purmerend als een mogelijk voorbeeld van dit vraagstuk.
Afhankelijk van de exacte oorzaken en achtergrond van dit stadsverwarmingproject
achten de initiatiefnemers het niet per definitie redelijk dat alleen de gemeente
Purmerend als aandeelhouder en de inwoners van de gemeente Purmerend, die
ongelukkigerwijs met een onrendabel warmteproject worden geconfronteerd, de
gevolgen van een onrendabel warmteproject in de vorm van hoge warmteprijzen
en stijgende belastingen zouden moeten dragen. De indieners zien de door hen
gecreëerde, zojuist nader toegelichte mogelijkheid om verlieslatende
projecten met winstgevende projecten te compenseren in het algemeen als een
goede, structurele oplossing voor verliesleidende projecten. De initiatiefnemers
vinden het wenselijk dat energieleveranciers met meerdere projecten in het
kader van hun streven om maatschappelijk verantwoord te ondernemen (MVO) verliesgevende
projecten overnemen. Het stand alone warmteproject Purmerend valt mogelijk
in die categorie. Eventuele verliezen kunnen daardoor met extra winsten behaald
op andere projecten gecompenseerd worden. EnergieNed, dat onder meer opkomt
voor de belangen van de drie grootste warmteleveranciers die samen ongeveer
80% van de markt bedienen, kan hierbij in voorkomende gevallen wellicht
een initiërende rol spelen. Als de leveranciers en hun publieke aandeelhouders
weigeren om hun maatschappelijke verantwoordelijkheid te nemen, biedt de Warmtewet
verschillende andere oplossingen. Een van de mogelijkheden is de verstrekking
van een subsidie. Het is primair aan de Minister van Economische Zaken om
als uitvoerder van de Warmtewet een keuze te maken uit de verschillende mogelijkheden.De leden van de fractie van GroenLinks vragen hoe wordt gezorgd dat de
noodleverancier of noodproducent geen financiële schade leidt. De initiatiefnemers
wijzen deze leden op artikel 7, derde en zesde lid. Zowel de vergunninghouder
als de producent hebben recht op een door de Minister te verstrekken redelijke
vergoeding. Bij ministeriële regeling worden regels gesteld voor de wijze
van berekening en de hoogte van de vergoeding.7. Rol en positie van gemeentenDe leden van de SP-fractie wijzen erop dat er bij de ontwikkeling van
grote bouwlocaties voor projectontwikkelaars anders dan de initiatiefnemers
veronderstellen vrijwel altijd wél sprake is van gebondenheid, omdat
de gemeente vooraf besloten heeft om voor een heel gebied gebruik te maken
van stadsverwarming. De leden van de SP-fractie betwijfelen daarom of de voorgestelde
beschermingsconstructie met betrekking tot de aansluitbijdrage op grote uitbreidingslocaties
zal voldoen.De initiatiefnemers zijn van mening dat er wel degelijk sprake is van
vrije prijsvorming. Als projectontwikkelaars de gevraagde aansluitbijdrage
te hoog vinden, kunnen zij ervoor kiezen om niet deel te nemen aan een woningbouwproject
en op een andere locatie te investeren. Er is daarmee sprake van concurrentie
tussen verschillende projectontwikkelaars.Indien het schrappen van artikel 18a de basis is voor de vrije prijsvorming
ontstaat er naar de mening van de leden van de SP-fractie een ander probleem.
Doordat projectontwikkelaars altijd kunnen afzien van aansluiting op stadsverwarming
zal geen enkel grootschalig stadsverwarmingproject meer van de grond komen.
Bij het starten van een gebiedsontwikkeling voor stadsverwarming in de vorm
van de aanleg van een hoofdleidingnet moet immers de zekerheid bestaan over
voldoende afnemers. Een aantal contracten met ontwikkelaars wordt echter pas
afgesloten ver na het besluit om tot aanleg van het hoofdleidingnet over te
gaan. Daarmee loopt de initiatiefnemer een zo groot risico dat deze zal afzien
van het aanleggen van stadsverwarming.De indieners zien niet in waarom de initiatiefnemer een te groot risico
loopt. Als initiatiefnemers een reële businesscase opstellen die uitgaat
van een redelijke aansluitbijdrage, kunnen deze verwachten dat projectontwikkelaars
voldoende interesse hebben. De initiatiefnemer kan bovendien in een vroeg
stadium contact leggen en onderhandelen met een projectontwikkelaars en energiebedrijven,
zodat er vooraf voldoende zekerheid is over de participatie van deze partijen.
De initiatiefnemers wijzen er tenslotte op dat de door de leden van de SP-fractie
voorziene problematiek zich ook nu niet voordoet.De leden van de SP-fractie vragen verder wie opdraait voor de kosten als
achteraf alsnog een gasnet aangelegd moet worden in het kader van de noodprocedure.
Indien de aanleg van het warmtenet feitelijk is voorgeschreven door een gemeente
lijkt het deze leden niet onredelijk om ook deze gemeente (een deel van) de
schadepost te laten betalen.Op basis van de Gaswet wordt de aanleg van netten door de netbeheerders
gefinancierd uit de transporttarieven. Er is derhalve al voorzien in bepalingen
voor de financiering van netten. Het is bovendien de vraag of het redelijk
is om gemeenten verantwoordelijk te stellen voor deze schadeposten. Er kunnen
immers ook externe factoren een rol spelen.De leden van de fractie van GroenLinks plaatsen grote vraagtekens bij
artikel 21. Dit lijkt in de huidige vorm een onwerkbare situatie te gaan opleveren
voor gemeenten die een nieuw warmtenet willen realiseren (met name bij nieuwbouwlocaties
waar nog geen enkele vorm van energie-infrastructuur is aangebracht). Zonder
initiatief van de gemeente zal vaak voor de gemakkelijkste weg gekozen worden:
de aanleg van een gasnet. De gemeente neemt nu in de praktijk vaak het initiatief
om met energiebedrijven te onderhandelen over de aanleg van gas of warmte
(uiteraard in combinatie met elektriciteit) of alleen elektriciteit (warmtepompen).
Een energiebedrijf zal pas tot warmtelevering over willen gaan als gegarandeerd
is dat er voldoende aansluitingen zijn om het warmteproject rendabel te maken.
Gemeenten zorgen hiervoor door dit vast te leggen in eisen aan de projectontwikkelaar.
Bijvoorbeeld Rotterdam en Amsterdam hebben een aansluitplicht op het warmtenet
in de bouwverordening voor de projectontwikkelaar opgenomen (en daarmee gekoppeld
aan de afgifte van bouwvergunningen). Als gemeenten dat op grond van artikel
21 niet meer mogen ontstaat er naar de mening van de leden van de GroenLinks-fractie
een groot probleem en zullen warmteprojecten veel minder makkelijk van de
grond komen.De initiatiefnemers hebben de indruk dat de leden van GroenLinks artikel
21 verkeerd interpreteren. Het artikel spreekt van «productie en levering».
De gemeenten blijven ook na aanvaarding van het voorliggende wetsvoorstel
verantwoordelijk voor de keuze omtrent de in een bepaald gebied aan
te leggen energie-infrastructuur. Het BAEI blijft volledig in stand en gemeenten
kunnen nog steeds overeenkomsten afsluiten. De initiatiefnemers verwijzen
de leden voor een uitvoerige analyse naar de Nota naar Aanleiding van het
Verslag (Kamerstukken 29 048, nr. 9, met name pagina 13, 14 en 15).Een ander probleem zou volgens de leden van de fractie van GroenLinks
kunnen ontstaan wanneer een energieleverancier, buiten de gemeente om, bij
de minister om een vergunning vraagt, en ook krijgt, om warmte te mogen leveren.
De leden van de fractie van GroenLinks vragen of gemeenten betrokken zouden
moeten worden bij de verlening van een vergunning voor warmtelevering bij
een specifiek warmteproject dat in die gemeente aan de orde is. De leden van
de GroenLinks-fractie vragen tevens wie bepaalt welke leverancier in welk
gebied warmte gaat leveren?In hun vraagstelling gaan de leden van de GroenLinks-fractie er aan voorbij
dat de gemeente (veelal) eigenaar is van of op andere wijze zeggenschap heeft
over de grond waarin het warmtenet moet worden aangelegd. Zonder toestemming
van de gemeente is het, gelet op het bepaalde in artikel 5:20, lid 2 BW, niet
toegestaan in de grond van de gemeente een warmtenet aan te leggen. Anders
geformuleerd, zonder toestemming van de gemeente als eigenaar zal het betreffende
warmtebedrijf dat een warmtenet aanlegt in de grond van de gemeente op grond
van artikel 5:20, lid 2, BW niet gelden als een in dit artikel bedoelde «bevoegde
aanlegger». Indien het warmtebedrijf toch mocht besluiten, zonder toestemming
van de gemeente als eigenaar, in de grond van de gemeente een warmtenet aan
te leggen zal hiervan het gevolg zijn dat de gemeente op grond van artikel
5:20, lid 1, Burgerlijk Wetboek de eigendom van het in zijn grond aangelegde
warmtenet zal verkrijgen. Deze consequentie is naar het oordeel van de indieners
voldoende stok achter de deur voor warmteleveranciers om niet buiten de gemeente
om een vergunning voor levering van warmte aan te vragen.De leden van de fractie van GroenLinks vragen zich af of het wetsvoorstel
betekent dat het een gemeente ook verboden wordt om eisen te stellen aan de
duurzaamheid van een warmteproject, bijvoorbeeld specifiek het energetisch
rendement van productie-installaties, de duurzaamheid van biomassa-bijstook
en dergelijke. Dit zouden deze leden zeer onwenselijk vinden.De initiatiefnemers wijzer erop dat op grond van de Wet milieubeheer eisen
kunnen worden gesteld aan installaties. Deze eisen kunnen betrekking hebben
op het energetisch rendement van installaties en de duurzaamheidaspecten.
Voor het stellen van milieueisen vormt de warmtewet dan ook geen beletsel.
De initiatiefnemers verwijzen in dit verband naar de wetsgeschiedenis van
het wetsvoorstel waar de vraag deze leden reeds eerder uitvoering aan de orde
is geweest.8. WarmtetarievenDe leden van de fracties van de VVD, SP, PvdA, GroenLinks en het CDA stellen
een groot aantal vragen over de regulering van de warmteprijzen. De leden
van GroenLinks vragen hoe de maximumprijs zich verhoudt tot de redelijke prijs
en de mogelijkheid van poolen. Volgens de Warmtewet betalen consumenten een
redelijke prijs, wat betekent dat leveranciers niet meer dan een redelijke
winst mogen maken (de prijs = de kosten + een redelijk rendement). Dit is
een gebruikelijke manier om de tarieven van monopolisten te reguleren. De
DTe gebruikt een vergelijkbare techniek om de prijzen van energietransport
vast te stellen, bij de Drinkwaterwet wil een grote Kamermeerderheid het principe
van kostengeoriënteerde tarieven vastleggen en ook de Postwet kent, door
een breed gesteund amendement, kostengeoriënteerde tarieven. De leden
van de PvdA-fractie vragen waarom er voor dit kostengeoriënteerde
tarief geen AMvB met verzwaarde voorhang is opgenomen in de wet. De NMa heeft
in de waarneming van de indieners ruime ervaring met het vaststellen van kostendekkende
tarieven. De betreffende beleidsregel past bovendien beter in de uitvoerende
taak van de NMa dan de regels met betrekking tot de maximumprijs. Wat betreft
de berekening van een redelijk rendement kan worden aangesloten bij het door
de NMa voor andere netwerksectoren reeds gehanteerde «Capital Asset
Pricing Model». Voor een beschrijving van dit model verwijzen de indieners
naar het door de NMa aan de Minister van Economische Zaken uitgebrachte advies«kostengeoriënteerde
regulering warmtemarkt» van 2 februari 2004. De initiatiefnemers
zijn dus van mening dat de NMa in staat is om kostengeoriënteerde tarieven
vast te stellen en dat dit goed vast bij de uitvoerende taak van de toezichthouder.
De leden van de PvdA-fractie vragen of er per individueel warmtenet kosten
moeten worden toegerekend. De initiatiefnemers beantwoorden deze vraag bevestigend.
De redelijke prijs verschilt per project.Consumenten betalen volgens de Warmtewet bovendien in geen geval meer
dan de maximumprijs. Het antwoord op de vraag van de leden van GroenLinks
luidt daarom dat afnemers de redelijke prijs betalen, tenzij die hoger is
dan de maximumprijs. De maximumprijs vormt dus het «plafond».
De leden van de PvdA-fractie vragen hoe vaak het lagere, kostengeoriënteerde
tarief gaat gelden. De Algemene Rekenkamer heeft in het rapport «Stadsverwarming»
(2005) onderzoek gedaan naar de winst- en verliesgevendheid van warmteprojecten.
De Rekenkamer heeft slechts onderzoek gedaan naar zes van de 43 projecten.
Voor vier van de projecten wordt over de periode 2001–2003 winst gerapporteerd,
voor de andere twee verlies. Omdat vijf van de zes onderzochte projecten juist
de projecten zijn die op dat moment nog financiële ondersteuning van
het Rijk door middel van leningen of een aardgasprijsgarantie ontvingen, ligt
het voor de hand dat de Rekenkamer onderzoek heeft gedaan naar de minder rendabele
projecten. Dat vier van deze projecten toch aanzienlijke winsten oplopend
tot maar liefst 70% maakten, vormt dan ook een indicatie dat veel stadsverwarmingprojecten
zeer winstgevend zijn. Ook eerder onderzoek van KPMG wijst hierop. Ook twee
andere ontwikkelingen geven aanleiding om te veronderstellen dat de kosten
en de redelijke prijs voor veel projecten (substantieel) lager liggen dan
de maximumprijs. De eerste is de stijging van de gasprijs, die vooral veroorzaakt
wordt door de stijging van de olieprijs. Door deze ontwikkeling stijgt het
maximumtarief sneller dan de kosten voor warmtelevering. Daardoor ontstaan
er, zonder de bepalingen met betrekking tot de redelijke prijs, overwinsten.
In de tweede plaats zijn veel warmtenetten inmiddels voor een (groot) deel
afgeschreven, waardoor de daadwerkelijke kosten lager uitvallen. De initiatiefnemers
vinden kostengeoriënteerde tarieven daarom, naast de maximumprijs, cruciaal
en onmisbaar om gebonden afnemers te beschermen tegen excessieve tarieven
van monopolisten. Ook de vraag van de VVD-fractie, in welke mate de bepalingen
omtrent de redelijke tarieven meerwaarde bieden naast de maximumprijs, is
daarmee beantwoord. De leden van de VVD-fractie vragen tevens naar de verhouding
tussen de administratieve lasten door de toepassing van de redelijke prijs
in relatie tot de bescherming van afnemers, die al geborgd zou zijn door het
maximumtarief. De initiatiefnemers hebben het materiële belang van de
redelijke prijs hierboven reeds uiteen gezet. De indieners zijn, net als de
leden van de VVD-fractie, voorstander van het terugdringen van de administratieve
lasten. Zij vinden echter dat de bescherming van 280 000 huishoudens
met stadsverwarming tegen mogelijk excessieve tarieven van monopolisten enige
administratieve lasten met zich mag meebrengen. Windfall profits zijn voor de initiatiefnemers onaanvaardbaar. De leden
van de VVD-fractie namen in de discussie over de overwinsten van netbedrijven
overigens eenzelfde standpunt in.De leden van de PvdA-fractie vragen waarom er voor het aansluittarief
geen AMvB met verzwaarde voorhang is opgenomen in de wet.De aansluitbijdrage maakt onderdeel uit van de maximumprijs en valt daarmee
onder de zware voorhangprocedure. De initiatiefnemers verwijzen verder naar
artikel 3b van de Warmtewet en de toelichting op dat artikel.De leden van de PvdA-fractie vragen of het denkbaar is dat in het wetsvoorstel
een bepaling wordt opgenomen die de consument het recht geeft om af te zien
van het huren of leasen van een warmtewisselaar of tapwaterspiraal. Tevens
vragen ze of het denkbaar is dat in de wet of in de AMvB zal worden vastgelegd
dat het vastrecht voor warmtelevering zal worden gemaximeerd op de hoogte
van het vastrecht voor gas, zo vragen de leden van de PvdA-fractie verder.De Warmtewet kent geen plicht om een warmtewisselaar of tapwaterspiraal
te huren of leasen. Het vastrecht maakt onderdeel uit van de maximumprijs
en is daarmee gemaximeerd op de hoogte van het vastrecht voor gas.De leden van de SP-fractie zouden graag de visie van de initiatiefnemers
vernemen op het wenselijke afsluitbeleid bij warmtelevering. Zij wijzen in
dit verband op het in 2007 ingediende amendement van het lid Jansen (29 048
nr. 21). De initiatiefnemers zijn voorstander van een terughoudend afsluitbeleid,
zeker in de winterperiode. Zij zien het amendement Jansen dan ook als een
goede aanvulling op het hoge niveau van bescherming dat de Warmtewet verbruikers
reeds biedt.De leden van de VVD-fractie willen weten of op basis van het voorliggende
wetsvoorstel een keuze voor de warmteproducent kan worden afgedwongen tussen
levering aan een warmtenet en andere afnemers zoals een industriële afnemer.
De leden van de VVD-fractie vragen of de indieners van mening zijn dat dit
noodzakelijk is gezien de doelstelling van het wetsvoorstel. De initiatiefnemers
merken op dat de onderhandelingsplicht bedoeld is voor producenten die een
leverancier reeds warmte leveren en niet bedoeld is om de keuze voor een bepaalde
afnemer af te dwingen. Of warmteproducenten aan een warmtenet gaan leveren
is afhankelijk van de uitkomst van de onderhandelingen. Of een producent in
het algemeen belang moet optreden op basis van de noodprocedure is aan de
Minister. Deze zal alle belangen afwegen. Tegen de desbetreffende beslissing
staat bezwaar en beroep open.De leden van de SP-fractie geven de voorkeur aan een andere formulering
in artikel 3 lid 1 Warmtewet. Zij pleiten voor de formulering «bij het
gebruik van de meest kostenefficiënte individuele warmtebron» in
plaats van «bij het gebruik van gas als energiebron». De initiatiefnemers
houden een voorkeur voor die laatste formulering. Gas blijft de komende periode
hoe dan ook de dominante verwarmingsmethode en blijft daardoor in de meeste
gevallen het alternatief voor stadsverwarming.De leden van de GroenLinks-fractie vragen wat de planning is van de AMvB
met betrekking tot de maximumprijs. Ook de initiatiefnemers vinden het wenselijk
dat deze AMvB snel tot stand komt. Zij vragen de Minister van Economische
Zaken maar ook de NMa om, ook met het oog op de onvrede onder een groot aantal
afnemers van warmte, deze bevoegdheden ter uitvoering van de Warmtewet zo
snel mogelijk aan te wenden. De NMa heeft uiteraard wel tijd nodig om zorgvuldig
te werk te kunnen gaan. De initiatiefnemers wijzen erop dat het
systeem van prijsregulering van de Warmtewet terugwerkt tot en met 1 januari
2007, wat betekent dat consumenten vanaf die datum de facto bescherming aan
de Warmtewet kunnen ontlenen.De leden van de GroenLinks-fractie vragen wat de term «integrale
kosten» in artikel 3 precies inhoudt. Ook vragen zij om een rekenvoorbeeld
van een mogelijke maximumprijs die de NMa vaststelt. Met de term «integrale
kosten» wordt bepaald dat warmteleveranciers buiten de maximumprijs
aan verbruikers geen andere kosten voor de levering van warmte in rekening
mogen brengen. De Minister van Economische Zaken stelt op basis van artikel
3 lid 4 regels met betrekking tot de elementen van de maximumprijs. Daarbij
hebben de initiatiefnemers gekozen voor een zware voorhangprocedure, zodat
voorzien is in maximale betrokkenheid van het parlement. De initiatiefnemers
willen niet vooruit lopen op de AMvB op basis van art. 3 lid 4. Voor een overzicht
van voorheen geldende tarieven verwijzen de initiatiefnemers naar het tweede
rapport van de Algemene Rekenkamer (2007, p. 45).De leden van de GroenLinks-fractie willen door middel van een tabel of
op andere wijze inzichtelijk krijgen wat enerzijds de globale kostenopbouw
is van warmtelevering – uit welke componenten bestaat dit, zoals de
kosten van aansluiting op een warmtenet en de productiekosten – en anderzijds
hoe deze kosten in de verschillende tariefcomponenten – GJ-maximumprijs
en aansluitbijdrage etc. – tot uitdrukking kunnen worden gebracht. Zij
vragen hoe kostencomponenten en tarieven met elkaar hoe corresponderen? Het
huidige tariefadvies van EnergieNed kent vier onderdelen: de rentabiliteitsbijdrage
(eenmalige kosten), de aansluitbijdrage (eenmalige kosten), het vastrecht
(jaarlijkse kosten) en de warmteprijs (kosten afhankelijk van verbruik). Volgens
de laatste Nota van Wijziging geldt voor de aansluitbijdrage het NMDA-beginsel
en mag bij de vaststelling van deze bijdrage rekening worden gehouden met
vermeden kosten. Welke elementen precies terugkomen in de maximumprijs wordt
bepaald bij AMvB. De initiatiefnemers willen hier verder niet op vooruitlopen.
Voor een overzicht van voorheen geldende tarieven verwijzen de initiatiefnemers
naar het tweede rapport van de Algemene Rekenkamer (2007, p. 45).De «vermeden kosten» zijn onderdeel van het vastrechttarief
en staan voor de kosten van uitgespaard aanleg en onderhoud van een cv-ketel.
De leden van de CDA-fractie vragen of het redelijk is dat deze kosten ook
aan huurders worden doorberekend, want aanleg en het onderhoud van een (collectieve)
verwarmingsinstallatie komt altijd volledig voor rekening van de verhuurder.
Vinden de initiatiefnemers dat bij de vaststelling van de wijze van berekening
van het maximumtarief voor stadsverwarming rekening gehouden moet worden met
de specifieke positie van huurders? De initiatiefnemers wijzen erop dat de
Warmtewet uitgaat van de redelijke prijs, die wordt gemaximeerd door de maximumprijs.
Welke elementen onderdeel zijn van de maximumprijs wordt uitgewerkt in een
AMvB.Conform artikel 3b, zo merken de leden van de fractie van GroenLinks verder
op, mag een vergunninghouder bij een verbruiker slechts een aansluitbijdrage
in rekening brengen die gelijk is aan de bijdrage die een gasverbruiker zou
bijdragen aan een gasaansluiting. Hoe wordt daarbij rekening gehouden met
de kosten voor de aanleg van energie-infrastructuur afhankelijk van het soort
ondergrond waarin de netten moeten worden aangelegd (veengronden, waterrijk
gebied, gebieden met veel weginfrastructuur e.d.)? Wie bepaalt of de aansluitbijdrage
die de warmteleverancier in rekening brengt overeenkomstig een vergelijkbare
gassituatie is? Is het de bedoeling dat voor elke regio een andere maximale
aansluitbijdrage wordt vastgesteld? De Warmtewet kent de redelijke prijs als uitgangspunt. Bij de vaststelling
van de redelijke prijs kan rekening gehouden worden met alle daadwerkelijk
gemaakte kosten. Daarbij kunnen kosten die gepaard gaan met de ondergrond
een rol spelen. De redelijke prijs kan per project verschillen. De Minister
stelt nadere regels met betrekking tot de verschillende elementen van de maximumprijs
en de NMa stelt deze prijs vast. De aansluitbijdrage is onderdeel van de maximumprijs.
De maximumprijs is een nationaal geldend tarief.De leden van de GroenLinks-fractie vragen op welke wijze in de tarieven
rekening gehouden wordt met de vermeden kosten van de warmtewoning. De initiatiefnemers
wijzen op de toelichting op artikel 3b van de Warmtewet. Bij de vaststelling
van de aansluitbijdrage, die onderdeel is van de maximumprijs, mag rekening
gehouden worden met vermeden kosten als gevolg van de andere warmtevoorziening.
Het gaat om zowel uitgespaarde bouwkosten als om zogenaamde uitgespaarde EPC-kosten.9. Representatieve organisatiesDe leden van de SP-fractie onderschrijven dat de ondersteuning van representatieve
organisaties via een expertisecentrum een goede basis vormt voor een onafhankelijk
advies aan deze organisaties, dat bovendien ook ter beschikking staat van
derden, zoals individuele consumenten en overheden. Deze leden wijzen er overigens
op het bijna twee jaar geleden ingediende amendement van het lid Irrgang (29 048,
nr.17) dat een andere verbetering beoogt door te voeren voor de representatieve
organisaties. Onderschrijven de initiatiefnemers dit voorstel?Organisaties die afnemers vertegenwoordigen, zoals verschillende bewonersorganisaties,
missen doorgaans de middelen om (voldoende) kennis in te kopen. Vertegenwoordigers
van energiebedrijven beschikken wel over voldoende middelen. De initiatiefnemers
verwachten dat afnemersorganisaties beter in staat zijn om commentaar te leveren
op een besluit tot vaststelling van de maximumprijs dat reeds is voorbereid,
dan tot commentaar vooraf. Het voorstel van de SP-fractie kan een goede aanvulling
zijn op de op dit moment in de Warmtewet vastgelegde procedure.Het is de leden van de VVD-fractie niet duidelijk wat de noodzaak is van
de wijzigingen zoals voorgesteld in artikel 18, onderdeel F en artikel 18a,
onderdeel G. Deze wijzigingen voorzien in een termijn van vier weken tussen
het overleg tussen netbeheerders en representatieve organisaties en het toezenden
van de voorstellen die worden behandeld in het overleg. Waarom hebben de indieners
gekozen om deze wijzigingen met betrekking tot de levering van elektriciteit
en gas op te nemen in onderhavig voorstel dat zich richt op het reguleren
van de levering van warmte? Hebben de indieners concrete signalen ontvangen
dat het ontbreken van een dergelijke termijn in de huidige praktijk problemen
oplevert?Vanuit het oogpunt van rechtszekerheid is het wenselijk duidelijkheid
te verschaffen over de organisaties die als representatieve organisaties in
het kader van de energiesector (gas, warmte, elektriciteit) moeten worden
aangemerkt. Op grond van de Elektriciteitswet 1998 en de Gaswet dienen de
gezamenlijke netbeheerders en representatieve organisaties overleg te voeren
over de door de gezamenlijke netbeheerder gedane voorstellen tot wijziging
van Codes. Teneinde dit overleg zinvol te laten zijn dienen representatieve
organisaties in de gelegenheid te zijn een goed inhoudelijk oordeel over de
voorstellen van de gezamenlijke netbeheerders te vormen. De wettelijke termijn
van vier weken is de minimale termijn die nodig is voor het gedegen kunnen
beoordelen van de doorgaans complexe voorstellen van de gezamenlijke netbeheerders.
Ook de verplichting tot motivering van de voorstellen moet in dit licht worden gezien. De initiatiefnemers gaan er overigens vanuit dat deze uitgangspunten
ook door de VVD-fractie worden onderschreven, aangezien zij ten tijde van
de behandeling van de «implementatiewet» (29 372) als mede-ondertekenaar
van het amendement Hessels c.s. de verplichting tot «overleg»
tussen gezamenlijke netbeheerders en representatieve organisaties expliciet
hebben gehandhaafdTen HoopenSamsom 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29048-24.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl