Wijziging van de Faillissementswet in verband met herziening van de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20062007-29942, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

18-04-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

29942 nr. C

17-04-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamBrief van de Brancheorganisatie van Bewindvoerders WSNPVragen van de leden van de CDA-fractieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29942Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 54 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 942Wijziging van de Faillissementswet in verband met herziening van de
schuldsaneringsregeling natuurlijke personenCMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 17 april 2007Met belangstelling heb ik kennisgenomen van het verslag, uitgebracht door
de vaste commissie voor Justitie. De leden van de commissie hebben gevraagd
om een reactie op de brief van 3 december 2006 van de Brancheorganisatie
van Bewindvoerders WSNP en met name op het punt van de stelling van deze organisatie
dat de rechterlijke macht door dit wetsvoorstel zwaarder zal worden belast.
Op dat verzoek zal ik hieronder allereerst ingaan. Daarna zal ik de vragen
behandelen die de leden van de CDA-fractie hebben gesteld. Verwijzingen naar
wetsartikelen betreffen, tenzij anders blijkt, steeds bestaande of voorgestelde
artikelen van de Faillissementswet.Brief van de Brancheorganisatie van Bewindvoerders WSNPDe Brancheorganisatie van Bewindvoerders WSNP (hierna: BBW) adviseert
Uw Kamer het wetsvoorstel te verwerpen wegens de negatieve gevolgen van het
wetsvoorstel voor de werklast van de rechterlijke macht. Zo zou de gedwongen
schuldregeling van artikel 287a haar beoogde werklastverminderende effect
missen doordat schuldhulpverleners naar de mening van BBW onvoldoende zijn
toegerust om deugdelijk te kunnen onderzoeken of een schuldenaar zich onredelijk
tegen een aangeboden schuldregeling verzet en doordat het Payroll-arrest van
de Hoge Raad van 12 augustus 2005 (NJ 2006,
230, TvS 2005-6, nr. 219) aan de aangeboden regeling
hoge eisen stelt, die het wettelijk traject benaderen. Bovendien zullen er
naar verwachting van BBW veel verzoeken tot het opleggen van een gedwongen
schuldregeling bij de rechtbanken worden ingediend, wat volgens BBW geen vermindering
van de werkdruk zal opleveren.Over de verlichting van de werklast door het onderhavige wetsvoorstel
kan ten algemene het volgende worden opgemerkt. In tegenstelling tot BBW is
de rechterlijke macht zelf van mening dat het onderhavige wetsvoorstel wel
zal leiden tot verlichting van de werklast. In reactie op een brief die de
Commissie insolventierecht tijdens de behandeling van het wetsvoorstel naar
de Tweede Kamer heeft gestuurd, heb ik van de Raad voor de Rechtspraak een
brief ontvangen, waarin de Raad stelt dat de werklast bij de meeste rechtbanken
onverminderd hoog is en de Raad daarom aandringt op spoedige voortgang van
het wetsvoorstel (zie hierover mijn brief aan de Tweede Kamer, Kamerstukken II 2006/07, 29 942, nr. 9). De rechtbanken
lopen volgens de Raad al in enige mate vooruit op het wetsvoorstel teneinde
de druk van de grote aantallen zaken aan te kunnen. Ook naar aanleiding van
de consultatie over het concept-wetsvoorstel had de Raad in zijn reactie aangegeven
dat het wetsvoorstel een verlichting van de werklast van de gerechten met
zich zal brengen.Dit geldt ook in het bijzonder voor de gedwongen schuldregeling. In laatstgenoemde
brief heeft zowel de Raad als de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak laten
weten dat zij het van belang acht dat de voorgestelde gedwongen schuldregeling
in de praktijk tot ontwikkeling kan komen en aldus een flinke stimulans zal
kunnen zijn voor een toename van minnelijke regelingen. Het doen van een uitspraak
op dit eenmalige verzoek kost immers beduidend minder tijd dan het gedurende
drie jaar afhandelen van een schuldsaneringsregeling. En dat geldt niet alleen
voor de rechterlijke macht, maar voor alle betrokkenen, ook de bewindvoerders.
BBW uit de vrees dat schuldhulpverleners over onvoldoende middelen beschikken
om te onderzoeken of een schuldeiser zich ten onrechte tegen een minnelijke
schuldregeling verzet. Weliswaar kent het minnelijke traject geen postblokkade
en huisbezoek, maar die zijn noodzakelijk als controlemechanismen voor het
wettelijke traject, dat immers na succesvolle afronding het veel ingrijpender
rechtsgevolg heeft dat de vorderingsrechten van schuldeisers worden omgezet
in natuurlijke verbintenissen. Postblokkades en huisbezoeken zijn maatregelen
die diep ingrijpen in de privacy van de schuldenaar en die niet passen bij
een meerpartijenovereenkomst als de minnelijke schuldregeling. Overigens deel
ik de vrees van BBW op dit punt niet. In de memorie van toelichting bij artikel
287a is een opsomming gegeven van omstandigheden die in de jurisprudentie
zijn genoemd in het kader van de belangenafweging of de schuldeiser terecht
niet heeft ingestemd met de aangeboden schuldregeling (Kamerstukken II 2004/05, 29 942, nr. 3, p. 18). Juist de schuldhulpverlener
heeft het voor een belangrijk deel zelf in de hand dat het schikkingsvoorstel
goed en betrouwbaar gedocumenteerd en voldoende onderbouwd is, dat het aanbod
het uiterste is waartoe de schuldenaar financieel in staat moet worden geacht
en dat het alternatief van een schuldsaneringsregeling enig uitzicht biedt
voor schuldeisers of schuldenaar.Wat betreft de door BBW gestelde negatieve gevolgen van het Payroll-arrest
van de Hoge Raad voor de gedwongen schuldregeling, zij hier opgemerkt dat
deze jurisprudentie niet gebaseerd is, ook niet via anticipatie, op de regeling
uit het wetsvoorstel, maar is gebaseerd op het algemene leerstuk van misbruik
van bevoegdheid op basis van artikel 3:13 BW. Het wetsvoorstel beoogt gedwongen
schuldregelingen te stimuleren door de beoordeling van het verzoek om een
gedwongen schuldregeling onderdeel te maken van de schuldsaneringsprocedure
en het verzoek te leggen bij de insolventierechter. Deze heeft ervaring met
de schuldenproblematiek en zal vaak beter geïnformeerd zijn dan de kortgedingrechter
omdat hij over het complete Wsnp-verzoekschrift beschikt. Door de combinatie
met het Wsnp-verzoek laat de schuldenaar in beginsel zien dat er vanuit zijn
optiek geen alternatieven zijn als het akkoord niet tot stand komt. Daarnaast
is in de memorie van toelichting de hiervoor reeds aangehaalde opsomming van
omstandigheden opgenomen, om aan te geven wanneer de gedwongen schuldregeling
geacht moet worden met voldoende waarborgen te zijn omkleed en wanneer het
belang van de weigerachtige schuldeiser in verhouding tot alle overige belangen
geacht kan worden slechts een gering gewicht in de schaal te leggen.Volgens BBW zou de werkdruk van de rechterlijke macht kunnen worden verlicht
wanneer de rechters anders met de controle zouden omgaan. Volgens BBW nemen
rechters momenteel hun controlerende taak wel zeer minutieus en vragen zij
om informatie die weinig of niet interessant is. Deze opmerking kan ik moeilijk
plaatsen. Het kan een rechter bezwaarlijk verweten worden wanneer hij ten
aanzien van een bij uitstek kwetsbare groep schuldenaren de grootst
mogelijke zorgvuldigheid in acht neemt en alle noodzakelijke informatie van
de bewindvoerder verlangt om de aflossingscapaciteit van de schuldenaar te
berekenen of van de bewindvoerder verlangt dat deze de sollicitatieplicht
van de schuldenaar controleert (los van de controle in het kader van de sollicitatieplicht
voor een WW-uitkering), aldus de voorbeelden uit de brief van BBW. Ook met
het oog op de belangen van de schuldeisers ligt een degelijke controle voor
de hand.De suggestie van BBW om bewindvoerders een deel van de controle die nu
door de rechtbanken op de bewindvoering wordt uitgevoerd, onderling of door
een onafhankelijk orgaan te laten verrichten, is op zich een interessante
gedachte, maar zij dient nadere uitwerking en is in dit wetsvoorstel niet
te realiseren. Voor de nabije toekomst zal ik eerst de voorstellen voor de
nieuwe Insolventiewet afwachten om te bezien of deze gedachte in het kader
van de nieuwe wet iets kan bijdragen aan efficiënt toezicht op bewindvoering.Twee andere punten die in de brief worden genoemd, te weten de twijfel
van BBW aan de goede trouw van (sommige) kredietleveranciers en de «maar
doorgaande financiering» van het minnelijk traject die volgens BBW onvoldoende
lijkt op te leveren, gaan het bereik van de Wsnp en van dit wetsvoorstel te
buiten en worden door BBW verder niet toegelicht. Ik wil mij hier dan ook
beperken tot een korte opmerking. Ik plaats de twijfel van BBW aan de goede
trouw van sommige kredietleveranciers in de context van de kritiek die er
bestaat op de ruimhartigheid waarmee kredietverstrekking soms gepaard gaat.
Dat onderwerp is door mijn ambtgenoot van Financiën ter hand genomen
in de Wet financieel toezicht (Wft, en voorheen in de Wet financiële
dienstverlening) en door de Autoriteit Financiële Markten, die het op
die wet gebaseerde toezicht op de financiële sector uitvoert. Op grond
van de Wft moeten aanbieders van krediet altijd informatie inwinnen over de
financiële positie van de consument en beoordelen of het aangaan van
de kredietovereenkomst verantwoord is (artikel 4:34 Wft jo artikel 113 Besluit
Gedragstoezicht financiële ondernemingen Wft). Mocht dat met het oog
op het voorkomen van overkreditering niet het geval zijn, dan mag de aanbieder
van krediet geen overeenkomst aangaan met deze consument. Het verplicht raadplegen
van het BKR voor kredieten vanaf € 250, vastgelegd in artikel 114
van het hiervoor genoemde besluit, maakt onderdeel uit van deze kredietwaardigheidtoets.
In het kader van de klacht van BBW dat er sprake zou zijn van een «maar
doorgaande financiering» van het minnelijke traject die onvoldoende
zou opleveren, zij hier opgemerkt dat gemeenten van de rijksoverheid geen
specifieke middelen ontvangen voor de schuldhulpverlening. Zij bepalen zelf
hoeveel financiële middelen uit het Gemeentefonds zij besteden aan schuldhulpverlening.Samenvattend is de conclusie van BBW dat het wetsvoorstel dient te worden
verworpen wegens de belasting van de rechterlijke macht, ongegrond. Niet alleen
de rechterlijke macht zelf is de tegenovergestelde opvatting toegedaan, dat
geldt ook voor vrijwel alle overige geconsulteerde organisaties, namelijk
Divosa (vereniging van directeuren van overheidsorganen voor sociale arbeid),
het Landelijk Platform Integrale Schuldhulpverlening (inmiddels opgeheven),
de Nederlandse Orde van Advocaten, de Nederlandse Vereniging voor Volkskrediet
en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (alleen de Nederlandse Vereniging
van Banken en de Vereniging van Financieringsondernemingen in Nederland NVB/VFN
zijn tegenstanders van de regeling van artikel 287a). Bovendien gaat BBW in
deze conclusie geheel voorbij aan de belangrijkste doelstelling van het wetsvoorstel,
namelijk dat de schuldsaneringsregeling enkel toegankelijk dient te zijn voor
schuldenaren die «er klaar voor zijn» en voor wie deze regeling
een daadwerkelijke oplossing is voor hun financiële problemen, eventueel
ondersteund door andersoortige hulpverlening voor psychosociale problemen.Vragen van de leden van de CDA-fractieDe leden van de CDA-fractie vragen wat de sanctie is indien bijlagen bij
het verzoekschrift niet juist of niet volledig juist zijn, bijvoorbeeld door
een onvolledige opgave van baten en lasten. De leden hebben de indruk dat
de sanctie in het voorgestelde art. 350, derde lid, onder f, daartoe niet
geschikt is, omdat het hier niet gaat om een feit of omstandigheid die reden
zou zijn geweest het verzoek af te wijzen overeenkomstig artikel 288, eerste
en tweede lid.De leden veronderstellen dat er een sanctie is of zou moeten zijn op een
niet juiste of niet volledig juiste opgave. Het is de vraag of die veronderstelling
terecht is. Wanneer de rechter de onvolkomenheden in het verzoekschrift heeft
geconstateerd, maar daarin geen reden heeft gezien om de toelating tot de
schuldsaneringsregeling te weigeren, dan lijkt een verdere sanctie tijdens
de schuldsaneringsregeling niet nodig. Volgens de aan het woord zijnde leden
gaat het immers om informatie die geen reden zou zijn geweest om het verzoek
af te wijzen.Wanneer de schuldenaar is toegelaten tot de schuldsaneringsregeling, zal
de bewindvoerder altijd eerst de vorderingen verifiëren en nagaan of
hij kennis heeft van alle boedelbestanddelen; hij moet die boedel immers vereffenen
(artikel 347). Daarnaast kan hij aan de hand van een huisbezoek en de postblokkade
nagaan of alle baten en schulden hem bekend zijn. Overigens kan de rechter-commissaris
de bewindvoerder ook opdragen een staat van baten en lasten op te maken, die
de soortgelijke staat die is gevoegd bij het verzoekschrift, vervangt (artikel
324, derde lid). Het is dus mogelijk dat uit de uitkomsten van deze inventarisaties
blijkt dat de bijlagen bij het verzoekschrift niet juist of niet volledig
juist zijn. Een specifieke sanctie is echter niet nodig, zo lang er tenminste
geen sprake is van het niet naar behoren nakomen van de uit de schuldsaneringsregeling
voortvloeiende verplichtingen, waaronder de informatieplicht van artikel 327
jo. artikel 105. Op de schuldenaar rust daarnaast een spontane informatieplicht
volgens HR 15 februari 2002, NJ 2002, 259,
ten aanzien van alle feiten en omstandigheden waarvan de schuldenaar weet
of behoort te begrijpen dat dat relevant kan zijn voor een behoorlijke afwikkeling
van de procedure, zodat ook het door de schuldenaar onbewust onvolledig of
onjuist ingediende verzoekschrift een schending kan opleveren van de verplichtingen
in de schuldsaneringsregeling. Het niet nakomen van die informatieplicht kan
onder omstandigheden leiden tot voortijdige beëindiging van de schuldsaneringsregeling
op basis van artikel 350, derde lid, onder c (vgl. de nadere memorie van antwoord, Kamerstukken I 1997–1998, 22 969, nr. 297,
pag. 8, geciteerd in de conclusie van Advocaat-Generaal Strikwerda bij HR
12 juli 2002, JOL 2002, 406). De schuldsanering
wordt verder afgewikkeld op basis van de inventarisatie van alle baten en
schulden zoals die door de bewindvoerder is opgesteld.De leden vragen hoe de voorlopige voorzieningenprocedures bedoeld in artikel
287, vierde lid, en in artikel 287b zich tot elkaar verhouden en in het bijzonder
of de in dit laatste artikel aan de orde zijnde voorlopige voorzieningen ook
verzocht kunnen worden in de procedure van artikel 287, vierde lid, bijvoorbeeld
wanneer er geen sprake is van een bedreigende situatie.De procedure van artikel 287, vierde lid, heeft een meer algemeen karakter
dan die van artikel 287b. Artikel 287, vierde lid, is vooral bedoeld ter vervanging
van de huidige voorlopige toepassing van de schuldsaneringsregeling. Deze
voorlopige voorziening kan worden uitgesproken ter overbrugging van de periode
tussen de indiening van en de beslissing op het verzoekschrift, indien er
een noodvoorziening nodig is om bijvoorbeeld een acuut dreigende uithuiszetting,
afsluiting van nutsvoorzieningen, openbare verkoop van de inventaris of faillissement
te voorkomen. Ten aanzien van het vorderen van voorlopige voorzieningen
zijn verder geen beperkingen gesteld. Het staat de rechter vrij die maatregelen
te treffen die hij geraden acht en voor de duur die hij geraden acht. Ingevolge
het voorgestelde artikel 287, vierde lid, moet het verzoek overigens worden
gedaan in het verzoekschrift waarin de toelating wordt verzocht of moet dit
verzoekschrift al zijn ingediend.Artikel 287b heeft eveneens betrekking op een verzoek tot het treffen
van voorlopige voorzieningen, dat in het verzoekschrift moet zijn opgenomen.
Maar waar artikel 287, vierde lid, een grondslag biedt voor een voorlopige
voorziening in het kader van toelating tot de schuldsaneringsregeling, biedt
artikel 287b een grondslag voor een voorlopige voorziening met een andere
strekking, namelijk het bereiken van een soort adempauze die de schuldenaar
in staat moet stellen het minnelijk traject voort te zetten om met zijn schuldeisers
een regeling van zijn schulden te bereiken c.q. af te ronden. Gedurende maximaal
zes maanden (vijfde lid) wordt de schuldenaar daarbij niet gehinderd door
een dreiging van executie van de in het tweede lid van het artikel genoemde
maatregelen. Het artikel strekt enkel tot het treffen van een voorlopige voorziening
indien er sprake is van een bedreigende situatie, waaronder wordt verstaan
een gedwongen ontruiming, de beëindiging van levering van nutsvoorzieningen
of de opzegging of ontbinding van een zorgverzekeringsovereenkomst. Daarnaast
heeft de schuldenaar gedurende die periode de gelegenheid zijn goede trouw
meer gefundeerd te laten blijken, zodat de rechter mede op basis van het verslag
van artikel 287b, zesde lid, na afloop beter kan beslissen over een dwangakkoord
of over toelating tot de schuldsaneringsregeling, indien dat nog nodig is.
Hoewel de formulering van het eerste lid doet vermoeden dat het verzoek van
artikel 287b is gekoppeld aan een verzoek om een gedwongen schuldregeling
als bedoeld in artikel 287a, kan uit de discussie met de Tweede Kamer, waarvan
het bij amendement ingevoegde artikel 287b de uitkomst is, worden afgeleid
dat dat niet de bedoeling is. De bewoordingen «voorafgaand aan de behandeling
van het verzoek, bedoeld in artikel 287a, eerste lid» zijn enkel bedoeld
om aan te geven wat de volgtijdelijke behandeling is van achtereenvolgens
het verzoek om voorlopige voorzieningen, een – eventueel – verzoek
om een gedwongen schuldregeling en het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling.
Het laatste belangrijke verschil met de voorlopige voorzieningen van artikel
287, vierde lid, betreft het verslag dat krachtens artikel 287b, zesde lid,
na afloop van de periode uitgebracht dient te worden aan de rechtbank door
de instantie die de buitengerechtelijke schuldregeling uitvoert.In beide procedures van de artikelen 287, vierde lid, en 287b kan het
dus materieel gezien om dezelfde voorlopige voorzieningen gaan, maar beide
artikelen vervullen een geheel eigen rol.De leden van de CDA-fractie leggen een aantal vragen voor over de situatie
waarin een gedwongen schuldregeling door de rechtbank is toegewezen (artikel
287a) en zich vervolgens nieuwe schuldeisers aandienen, die bovendien een
substantieel aandeel in de totaalschuld vertegenwoordigen.Een minnelijke schuldregeling schept een contractuele relatie (een meerpartijenovereenkomst)
die enkel de schuldeisers bindt die haar – vrijwillig of gedwongen –
zijn aangegaan. Alleen een door de rechter gehomologeerd akkoord bindt ook
andere schuldeisers. De schuldregelingsovereenkomst en het onherroepelijke
vonnis waarbij een of meer schuldeisers tot medewerking zijn gedwongen, blijven
na het bekend worden van «nieuwe» schuldeisers (waarmee zowel
schuldeisers zijn bedoeld van vorderingen die zijn ontstaan na het sluiten
van de overeenkomst, als schuldeisers die toen al bestonden maar niet bekend
waren bij de schuldhulpverlener) in beginsel in stand (artikel 236 Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering, zie ook HR 27 januari 1989, NJ 1989, 588). De omvang van de vordering
van de nieuwe schuldeisers ten opzichte van de vorderingen van de bij de regeling
betrokken schuldeisers is daarbij niet van belang. Als ten gevolge van rechtshandelingen
van de nieuwe schuldeisers – beslaglegging, faillissementsaanvraag –
de schuldenaar zijn verplichtingen uit de schuldregelingsovereenkomst niet
meer kan nakomen, hebben zowel de vrijwillig als de gedwongen aan de schuldregeling
deelnemende schuldeisers de mogelijkheid een beroep te doen op ontbinding
van de overeenkomst wegens wanprestatie (artikel 6:265 BW). De vrijwillig
aan de schuldregeling deelnemende schuldeisers kunnen daarnaast een beroep
doen op vernietiging van de regeling wegens dwaling (artikel 6:228 BW) of
bedrog (artikel 3:44 BW). Een gedwongen deelnemende schuldeiser zal geen beroep
kunnen doen op dwaling, omdat zij als een wilsgebrek wordt aangemerkt en het
vonnis van de rechter juist in plaats van de wilsbepaling van de schuldeiser
is gekomen. Een schuldeiser die door een onherroepelijk vonnis aan de regeling
is gebonden kan onder omstandigheden wellicht een procedure tot herroeping
van het vonnis krachtens artikel 382 e.v. Rv aanspannen, met een beroep op
bedrog, het gebruik van stukken die vals zijn of het achterhouden van stukken
van beslissende aard. Als de rechter de voor de herroeping aangevoerde grond
juist bevindt, heropent hij het geding en kunnen partijen hun stellingen en
verweer wijzigen en aanvullen. Het ligt dan voor de hand dat de rechter het
verzoek om de weigerachtige schuldeiser te veroordelen tot gedwongen deelname
aan de schuldregeling zal afwijzen, indien onder de nieuwe omstandigheden
de schuldeiser in redelijkheid zijn medewerking aan een schuldenregeling waaraan
bij nader inzien niet alle schuldeisers zijn betrokken, zal kunnen weigeren.
Het is overigens de vraag of het in de praktijk zo ver hoeft te komen dat
een tot medewerking gedwongen schuldeiser enkel door een herroepingsprocedure
van zijn verplichting ontslagen kan worden indien de vrijwillig instemmende
schuldeisers zich op nietigheid van de overeenkomst beroepen. Indien de schuldregelingsovereenkomst
door laatstbedoelde schuldeisers (doorgaans buiten rechte) vernietigd zal
zijn, valt niet te verwachten dat iemand de tot instemming gedwongen schuldeiser
zal houden aan nakoming van het vonnis.Het is in ieder geval van het grootste belang dat de schuldenaar samen
met zijn schuldhulpverlener al zijn schulden inventariseert en vervolgens
na de totstandkoming van de schuldregelingsovereenkomst geen nieuwe schulden
maakt, omdat nieuwe schuldeisers de regeling kunnen ondermijnen.Bij amendement nr. 10 is het zevende lid van artikel 287a gewijzigd. De
aan het woord zijnde leden vragen zich af of als gevolg van die wijziging
de gedwongen schuldsanering als procedure in feite niet op zichzelf is komen
te staan. Daarnaast vragen zij of de rechtbank de desbetreffende gedwongen
schuldsaneringsprocedure eerst in behandeling dient te nemen zodra het verzoekschrift
bedoeld in artikel 284 volledig voldoet aan de vereisten neergelegd in artikel
285.De toevoeging aan artikel 287a, zevende lid, van de mogelijkheid voor
de schuldenaar om na afwijzing van zijn verzoek om een gedwongen schuldregeling,
zijn verzoek tot toelating tot de schuldsaneringsregeling niet te handhaven,
hoeft niet tot gevolg te hebben dat de procedure rond het eerstgenoemde verzoek
op zichzelf komt te staan. De toevoeging aan artikel 287a, zevende lid, lijkt
veel op de mogelijkheid die reeds in artikel 283 Rv staat, namelijk dat zolang
de rechter geen eindbeschikking heeft gegeven, de verzoeker bevoegd is het
verzoek te verminderen. Het verschil met dit artikel 283 Rv is dat de schuldenaar
het verzoek tot toelating expliciet zal moeten handhaven. Het verzoek tot
gedwongen schuldregeling dient ten eerste te allen tijde gedaan te worden
in het verzoekschrift waarbij verzocht wordt om toelating tot de schuldsaneringsregeling.
Het verzoek tot gedwongen schuldregeling is het primaire verzoek,
het verzoek tot toelating is het subsidiaire verzoek en beide verzoeken moeten
ter zitting behandeld kunnen worden. Het verzoekschrift dient daarom aan alle
vereisten van artikel 285 te voldoen. Met het oog op een efficiënte procesvoering
kan ik mij voorstellen dat artikel 287a, zevende lid, als volgt in de procedure
wordt opgenomen. Indien het de rechter na de behandeling ter zitting van het
verzoek tot gedwongen schuldregeling duidelijk is dat hij dit zal afwijzen,
kan hij dat ter zitting kenbaar maken en de schuldenaar vragen of hij het
verzoek tot toelating handhaaft. Zo ja, dan kan de behandeling worden voortgezet,
zo niet, dan wordt de zitting gesloten en wordt de schuldenaar niet toegelaten
tot de regeling. Als de rechter zich nog wil beraden over de gedwongen schuldregeling,
zal hij de schuldenaar kunnen vragen of hij het verzoek tot toelating zou
willen handhaven indien de rechter de gedwongen schuldregeling in zijn vonnis
zou afwijzen. Ook dan wordt de zitting voortgezet als de schuldenaar toegelaten
wenst te worden tot de schuldsaneringsregeling en wordt deze beëindigd
als dat niet het geval is. Wellicht kan behandeling van het verzoek tot toelating
ook nog extra duidelijkheid verschaffen over de mogelijkheden van de minnelijke
regeling, zodat de rechter er de voorkeur aan kan geven pas na de zitting
zijn oordeel te bepalen en beide verzoeken te behandelen – mits de schuldenaar
toegelaten wenst te worden.De aan het woord zijnde leden willen verder weten wat de situatie is indien
de schuldeiser bij vonnis veroordeeld wordt in te stemmen met de aangeboden
schuldenregeling en vervolgens deze schuldenregeling niet tot uitvoering komt,
omdat de voor uitvoering ervan benodigde gelden niet beschikbaar zijn? Blijft
de schuldeiser dan gebonden aan het vonnis, hoewel de feitelijke grondslag
aan het vonnis is komen te ontvallen?Hier geldt het zelfde als hiervoor al is opgemerkt naar aanleiding van
de vraag van de leden van de CDA-fractie over de situatie waarin zich na een
vonnis tot gedwongen schuldregeling nieuwe schuldeisers aandienen. De schuldeisers –
zowel degenen die zich vrijwillig hebben verbonden als de schuldeiser(s) die
tot instemming met de regeling zijn gedwongen – én de schuldenaar
blijven gebonden aan het vonnis en aan de minnelijke regeling, totdat deze
laatste op grond van dwaling of bedrog wordt vernietigd of op grond van wanprestatie
wegens het niet nakomen van de overeenkomst wordt ontbonden. De tot deelname
veroordeelde schuldeiser kan een herroepingsprocedure aanhangig maken. Zie
verder hetgeen ik hiervoor heb opgemerkt.De vraag van de aan het woord zijnde leden of de rechtbank aan de veroordeling
tot instemming de voorwaarde kan verbinden dat de schuldenaar de schuldenregeling
daadwerkelijk op de aangeboden condities tot uitvoering brengt binnen een
bepaalde periode nadat het vonnis gewezen is, kan bevestigend beantwoord worden.
De rechter heeft hiertoe de vrijheid. In het kader van artikel 287a vragen
de leden van de CDA-fractie ten slotte of de schuldeiser recht heeft op teruggave
van de proceskosten waartoe hij ingevolge het zesde lid veroordeeld is, indien
de schuldenregeling in de praktijk niet tot uitvoering komt vanwege de verslechterde
financiële situatie van de schuldenaar.Zoals ik hiervoor heb aangegeven, blijft het vonnis in beginsel in stand
en dus ook de kostenveroordeling. Dat geldt ook als de schuldregelingsovereenkomst
vervolgens wegens wanprestatie ontbonden wordt of vernietigd wordt; dat laat
het vonnis onverlet. Als de schuldeiser in een procedure tot herroeping van
het vonnis van zijn deelname ontheven worden, zal daarbij tevens de uitspraak
tot kostenveroordeling herroepen kunnen worden.De leden van de CDA-fractie willen weten op welke wijze de rechtbank kan
toetsen of een schuldenaar ten aanzien van het ontstaan of onbetaald laten
van zijn schulden in de vijf jaren voorafgaand aan de indiening van het verzoekschrift,
te goeder trouw is geweest, nu het verzoekschrift daarover geen
enkele informatie behoeft te bevatten. De leden verwijzen naar hetgeen daarover
reeds is opgemerkt in de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 29 942, nr. 7, p. 23). Zij hebben de indruk
dat van de daar genoemde reeks van omstandigheden voor de beoordeling van
de goede trouw, met name de eerstgenoemde vrijwel beslissend is, namelijk
dat de goede trouw ontbreekt indien de schulden zijn aangegaan terwijl er
gelet op het inkomen en/of vermogen van de verzoeker redelijkerwijs geen uitzicht
bestond op aflossing daarvan. Men kan volgens de aan het woord zijnde leden
immers bezwaarlijk menen dat de desbetreffende schuldenaar te goeder trouw
is geweest, indien er van deze omstandigheid sprake is.Bij het verzoekschrift en de bijlagen bij het verzoekschrift is een lijst
gevoegd van de schulden en doorgaans staat daarin ook vermeld wanneer die
zijn ontstaan. Daaruit blijkt wat de aard van de schulden is (fraude, strafrechtelijke
veroordeling, boete van Belastingdienst of Bedrijfsvereniging, verslaving)
en of er sprake is van schulden van substantiële aard die recent zijn
aangegaan. Daaruit kan bijvoorbeeld worden afgeleid of de schulden betrekking
hebben op eerste levensbehoeften (huur, gas, licht en water, dagelijkse boodschappen),
of dat de schulden zijn ontstaan doordat de schuldenaar de door de (ex-)echtgenoot
ofechtgenote gemaakte schulden moet aflossen, of dat de schulden recent zijn
ontstaan naar aanleiding van de aanschaf van luxegoederen die de schuldenaar
zich gelet op zijn inkomen en vermogen niet kon permitteren. In dit laatste
geval zal eerder sprake zijn van kwade trouw dan in de eerste twee gevallen.
De rechter zal dan ook doorgaans de informatie die hij nodig heeft voor de
beoordeling van de goede trouw van de schuldenaar, uit het verzoekschrift
kunnen halen. Daarnaast is voor de informatievoorziening van de rechter van
belang dat hij de schuldenaar op de zitting waar het verzoekschrift wordt
behandeld, vragen kan stellen, zoals in de praktijk thans gangbaar. Zo kunnen
onduidelijkheden of vragen die het verzoekschrift open laat, worden verhelderd
en beantwoord en kan de rechter zich een beeld vormen van de goede trouw van
de schuldenaar of het ontbreken daarvan.De leden van de CDA-fractie herinneren eraan dat mijn ambtsvoorganger
in verband met de gewenste beheersing van het toenemende beroep op de schuldsaneringsregeling,
grote verwachtingen had van de voorgestelde strengere toelatingscondities.
Deze leden vragen wat daarvan is overgebleven, nu de schuldenaar in het verzoekschrift
op geen enkele wijze duidelijkheid behoeft te verschaffen ten aanzien van
de afwijzingsgronden uit artikel 288, eerste en tweede lid. Betekent dit dat
de rechtbank iedere schuldenaar ter zitting zal moeten uitnodigen teneinde
omstandig de in dat artikel genoemde omstandigheden met hem te bespreken,
bijvoorbeeld aan de hand van de staat als bedoeld in artikel 96?Zoals ik naar aanleiding van de voorgaande vraag al uiteengezet heb, biedt
het verzoekschrift wel degelijk informatie aan de hand waarvan de rechtbank
het verzoek tot toelating kan beoordelen. Dat hebben de rechtbanken de afgelopen
jaren ook aan de hand van die informatie gedaan. Het wetsvoorstel voorzag
in eerste instantie nog in een aanvullende schriftelijke verklaring van de
schuldenaar, waarin hij voldoende aannemelijk had moeten maken dat hij zijn
schulden niet meer kan voldoen, dat hij ten aanzien van het ontstaan of onbetaald
laten ervan te goeder trouw is geweest en dat hij de verplichtingen uit de
schuldsaneringsregeling zal nakomen en zich zal inspannen zoveel mogelijk
baten voor de boedel te verwerven. Deze verklaring had de rechter meer persoonsgerichte
informatie kunnen bieden om de toelating te kunnen beoordelen. Echter, na
kritiek van diverse fracties uit de Tweede Kamer en een tot schrapping van
die verklaring strekkend amendement (zie Kamerstukken II
2006/07, 29 942, nr. 25), heb ik dit amendement overgenomen
en de eigen verklaring uit het wetsvoorstel gehaald. Weliswaar is daarmee
een aanvullende bron voor de rechter komen te vervallen, maar
er is nog voldoende overgebleven van de door het wetsvoorstel beoogde beperking
van de toelating tot die schuldenaren die gereed zijn om een schuldsaneringsprocedure
te doorlopen. Daarbij is vooral van belang dat in het wetsvoorstel het ontbreken
van goede trouw een imperatieve weigeringsgrond is geworden. Afwijzing van
het verzoek tot toelating tot de schuldsaneringsregeling op basis van een
imperatieve weigeringsgrond geeft minder beoordelingsvrijheid en daardoor
ook een geringere motiveringsplicht, waarvoor de rechter dan ook minder informatie
nodig heeft om die motivering op te stellen. De vrees van de leden van de
CDA-fractie dat de rechtbank met iedere schuldenaar ter zitting omstandig
de in dat artikel genoemde omstandigheden zal moeten bespreken, is dan ook
niet gegrond. Er zijn geen redenen te veronderstellen dat de gangbare praktijk
waarin de schuldenaar wordt uitgenodigd voor de zitting waarop zijn verzoekschrift
wordt behandeld en waarbij de rechter hem kan bevragen, zal veranderen. Dit
bevragen hoeft niet «omstandiger» plaats te vinden dan tot op
heden gebruikelijk is. Van belang blijft wel dat het dossier dat de rechter
ter gelegenheid van de toelatingszitting ter beschikking heeft, zo compleet
en actueel mogelijk is. Hiervoor is vanzelfsprekend een goede voorbereiding
in het minnelijke traject nodig, zodat de modelverklaring van artikel 285
juist en volledig kan worden ingevuld door de afgevende instanties, en eveneens
dat niet teveel tijd verstrijkt tussen de afgifte van de modelverklaring en
de behandeling ter zitting. De griffie zal moeten controleren of het verzoekschrift
de benodigde gegevens en bijlagen bevat om te voorkomen dat zittingen worden
georganiseerd waar enkel geconcludeerd kan worden dat in het verzoekschrift
gegevens ontbreken. De uitzonderingsgrond dat een schuldenaar alsnog dient
te worden toegelaten als hij de schuldensituatie aantoonbaar onder controle
heeft gekregen, zal voor die gevallen een extra stimulans zijn voor de minnelijke
schuldhulp om de dossiers op orde te hebben. In het implementatietraject zal
hieraan ook uitgebreid aandacht worden besteed met de ketenpartners. De aanlevering
van gegevens vanuit het minnelijke traject vergt uiteraard een goede afstemming
in de keten van gemeenten, gemeentelijke kredietbanken en rechtbanken. Voor
de toekomst zal het arrondissementale schuldenberaad de betrokken uitvoeringsinstanties
wellicht gelegenheid bieden op deze punten hun beleid af te stemmen.Vervolgens vragen de aan het woord zijnde leden wat is overgebleven van
de tweede doelstelling van het wetsvoorstel, namelijk de verlichting van de
werklast voor de rechtelijke macht. Zij vragen of als gevolg van de schrapping
van de aanvankelijk in artikel 288 opgenomen schriftelijke verklaring van
de schuldenaar, de bewijslast ten aanzien van de omstandigheden genoemd in
artikel 288, eerste lid, onder a, b en c in feite niet verschoven is naar
de rechterlijke macht, die daarover kennelijk een oordeel moet vellen gebaseerd
op datgene wat door de schuldenaar ter zitting wordt gesteld.De werklast van de rechterlijke macht wordt door het wetsvoorstel nog
steeds duidelijk verlicht. Ten eerste doordat het ontbreken van de goede trouw
bij de schuldenaar een imperatieve weigeringsgrond is geworden, wat de motivering
van de weigering op die grondslag vereenvoudigt en bovendien tot toelating
van minder schuldenaren zal leiden. Ten tweede doordat naar verwachting de
toestroom tot de schuldsaneringsregeling door een aantal maatregelen zal worden
beperkt. Door de gedwongen schuldregeling en de voorlopige voorzieningen van
artikel 287b zullen meer schuldenaren in het minnelijke traject geholpen kunnen
worden. Door de imperatieve weigeringsgrond van het ontbreken van de goede
trouw zullen schuldenaren die problemen hebben op het psychosociale vlak waarvoor
nog geen zodanige oplossing is gevonden dat een stabiele leefsituatie is ontstaan,
eveneens worden uitgesloten. Hier ligt het beschermingsbewind van boek 1 BW
wellicht meer voor de hand. Ten derde wordt de doorstroming verbeterd. De
mogelijkheden om een schuldenaar tussentijds zonder schone lei
uit de schuldsaneringsregeling te verwijderen zijn verruimd, evenals de mogelijkheden
tot beëindiging met een schone lei, als voortzetting van de regeling
niet meer gerechtvaardigd is. Ook de wijziging dat een tussentijdse beëindiging
alleen nog tot een faillissement leidt als er saldo op de boedelrekening staat,
leidt tot minder werk. In veel gevallen zal een faillissement met alle bijkomende
werkzaamheden en publicaties, niet meer nodig zijn. Ten slotte is de schuldsaneringsprocedure
zelf vereenvoudigd, onder andere door het schrappen van het saneringsplan
en van de voorlopige toepassing en door verruiming van de mogelijkheden om
de verificatievergadering achterwege te laten.De vraag of ten gevolge van het schrappen van de eigen verklaring van
de schuldenaar, de bewijslast voor de weigeringsgronden in feite is verschoven
naar de rechterlijke macht en het verzoekschrift aangevuld zou moeten worden
met informatie ten behoeve van het oordeel over de weigeringsgronden, beantwoord
ik ontkennend. In de huidige Wsnp-procedure ontbreekt die verklaring eveneens
en wordt een uitspraak over de toelating gedaan op basis van dezelfde weigeringsgronden
(met uitzondering van artikel 288, tweede lid, onder b, dat de buitengerechtelijke
schuldregeling niet is uitgevoerd door een van de personen of instellingen
genoemd in artikel 48, eerste lid, van de Wet op het consumentenkrediet).
Zoals ik hiervoor heb aangegeven, is daarmee weliswaar een aanvullende bron
van informatie voor de rechter komen te vervallen, maar gezien de huidige
praktijk bestrijd ik dat er sprake zou zijn van een verschuiving van de bewijslast
voor de weigeringsgronden naar de rechterlijke macht. Bovendien is in het
wetsvoorstel het ontbreken van goede trouw een imperatieve weigeringsgrond
geworden, zodat er minder beoordelingsvrijheid en daardoor een beperktere
motiveringsplicht bestaat, waarvoor gezien de huidige praktijk de verstrekte
informatie toereikend zal zijn.De leden van het CDA verwijzen naar de toelichting bij artikel 354a, waarin
is aangegeven dat een verificatievergadering vaak achterwege kan blijven,
aangezien niet of nauwelijks baten in de boedel aanwezig zijn die aanleiding
zouden kunnen geven tot enige uitkering aan crediteuren. Indien dit vaak de
uiteindelijke situatie is van een schuldsanering, willen de aan het woord
zijnde leden weten wat dan nog de betekenis is van de afwijzingsgrond, neergelegd
in artikel 288, eerste lid, onder c, waaruit volgt dat toegang tot de schuldsaneringsregeling
eerst openstaat indien voldoende aannemelijk is dat de schuldenaar zich voldoende
zal inspannen om zoveel mogelijk baten voor de boedel te verwerven.De twee aangehaalde artikelen kunnen niet in een onderling verband geplaatst
worden. De inspanningsverplichting uit artikel 288, eerste lid, onder c, strekt
ertoe om schuldenaren van wie al bij de behandeling van het verzoekschrift
blijkt dat ze de uit de schuldsaneringsregeling voortvloeiende verplichtingen –
waaronder de inspanningsverplichting om baten voor de boedel te verwerven –
niet zullen nakomen, te kunnen uitsluiten van de regeling. Op het moment waarop
het verzoekschrift wordt behandeld, hoeft nog niet ingeschat te worden of
die inspanningen ook resultaat zullen hebben. In het derde lid van artikel
288 is bovendien opgenomen dat de toepassing van de schuldsaneringsregeling
niet geweigerd kan worden op de enkele grond dat er geen of onvoldoende vooruitzicht
bestaat dat schuldeisers algehele of gedeeltelijke betaling op hun vorderingen
zullen ontvangen.Ingevolge de vereenvoudigde procedure tot beëindiging van de schuldsaneringsregeling
bestaat minimaal een jaar na de uitspraak tot toelating tot de schuldsaneringsregeling
de mogelijkheid de regeling zonder verificatievergadering te beëindigen
indien redelijkerwijs niet de verwachting bestaat dat de schuldenaar zodanig
aan zijn verplichtingen kan voldoen dat voortzetting van de regeling gerechtvaardigd
is. De schuldsaneringsregeling is tenslotte geen straftermijn
die hoe dan ook behoort te worden volbracht, maar zij is vooral bedoeld om
de schuldenaar een kans op een schuldenvrije toekomst te bieden en ten behoeve
van de schuldeisers zoveel mogelijk baten voor de boedel te verzamelen. Is
de schuldenaar daartoe aantoonbaar niet in staat, zonder dat dit hem is toe
te rekenen, dan heeft het uitzitten van de wettelijke schuldsaneringstermijn
geen zin en moet verlening van de schone lei eerder mogelijk zijn.In vervolg op de bovenstaande vraag merken de leden van de CDA-fractie
op dat bedoelde baten wellicht zouden dienen te komen uit het verrichten van
werkzaamheden door de schuldenaar. In dit verband hebben zij kennis genomen
van hetgeen op p. 45 van de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2005/06, 29 942, nr. 7) wordt gesteld
ten aanzien van de sollicitatieplicht die op een schuldenaar zou drukken en
die naar aard en omvang vergelijkbaar zou zijn met de sollicitatieplicht die
de schuldenaar reeds zou hebben uit hoofde van een WW-, WWB- of soortgelijke
uitkering. De leden vragen of hieruit volgt dat de rechtbank in beginsel een
schuldsaneringsregeling dient te beëindigen indien de desbetreffende
schuldenaar tijdens de looptijd van de saneringsregeling niet voldoet aan
een zodanige sollicitatieplicht?Een essentiële verplichting die de schuldenaar in een schuldsaneringsregeling
heeft, is het verwerven van zoveel mogelijk baten voor de boedel teneinde
een zo groot mogelijk deel van hun vorderingen te kunnen voldoen. Deze verplichting
is opgenomen in artikel 288, eerste lid, onder c. In dit kader dient de schuldenaar «zich
tot het uiterste in te spannen» om het werk dat hij heeft te behouden
en dient de schuldenaar zonder werk te solliciteren naar full time werk, tenzij
de rechter-commissaris hem bijvoorbeeld op medische gronden van die plicht
ontheft (aldus de Recofa-richtlijnen voor schuldsaneringen (2005), par. 14).
Wanneer de schuldenaar vervolgens tijdens de regeling zijn plicht op dit punt
verzaakt, kan de rechtbank de schuldsaneringsregeling beëindigen op grond
van artikel 350, derde lid, onder c: de schuldenaar komt een of meer van zijn
uit de schuldsaneringsregeling voortvloeiende verplichtingen niet naar behoren
na. In de rechtspraak komt dit ook veelvuldig voor, omdat de sollicitatieplicht
in de praktijk zeer serieus wordt genomen. Indien de rechter, alle omstandigheden
in aanmerking genomen, een tussentijds einde en het onthouden van een schone
lei een te zware sanctie acht, kan hij ook besluiten tot een verlenging van
de duur van de schuldsaneringsregeling teneinde de schuldenaar alsnog in staat
te stellen de sollicitatieplicht na te komen. Hierdoor wordt de schuldenaar
in de gelegenheid gesteld om alsnog gedurende een zekere periode goed gedrag
te tonen om blijk te geven dat een schone lei gerechtvaardigd is (HR 19 januari
2007, NJ 2007, 61).De leden van de CDA-fractie vragen of het verzoek tot verhoging van de
beslagvrije voet met een nominaal bedrag (artikel 295, derde lid) door de
schuldenaar steeds opnieuw kan worden ingediend of dat een zodanig verzoek
na een eerdere vaststelling van het nominaal bedrag uitsluitend in behandeling
genomen wordt indien er aantoonbaar sprake is van gewijzigde omstandigheden
die de desbetreffende schuldenaar dient aan te tonen.Er staat niets in de weg aan een herhaald verzoek tot verhoging van de
beslagvrije voet met een nominaal bedrag. Het rapport van de Werkgroep Rekenmethode
vrij te laten bedrag van Recofa (januari 2005) houdt daar ook rekening mee
(zie in dit rapport par. 8 over herberekeningen). Volgens dit rapport moet
er sprake zijn van «aanzienlijke wijziging van omstandigheden»
om te komen tot een herberekening. De vaststelling van het nominaal bedrag
kan overigens niet alleen op verzoek van de schuldenaar geschieden, maar ook
op dat van de bewindvoerder of ambtshalve door de rechter-commissaris, zodat
het niet altijd de schuldenaar hoeft te zijn die de gewijzigde omstandigheden
dient aan te tonen.In artikel 305, tweede lid, is vastgelegd dat indien een vonnis tot ontruiming
van de woonruimte wegens het niet nakomen van financiële verplichtingen
is uitgesproken vóór de uitspraak tot toepassing van een schuldsaneringsregeling,
de tenuitvoerlegging van het vonnis wordt opgeschort voor de duur van de schuldsaneringsregeling.
Op p. 26 van de memorie van toelichting wordt gesteld dat na afloop van de
schuldsaneringsregeling de oude huurschulden wellicht geheel of gedeeltelijk
zijn voldaan en voor het restant zijn omgezet in natuurlijke verbintenissen,
zodat dan de grond aan het ontruimingsvonnis is komen te vervallen. De leden
van de CDA-fractie vragen of dit betekent dat het vonnis daarmee automatisch
zijn betekenis verliest. Zij vragen op welke rechtsregel de minister een zodanig
automatisch verdwijnen van een reeds gewezen vonnis baseert. Deze leden nemen
overigens aan dat het desbetreffende ontruimingsvonnis direct geëxecuteerd
kan worden indien beëindiging van de schuldsaneringsregeling plaatsvindt
op gronden neergelegd in artikel 350.De leden van de CDA-fractie wijzen er terecht op dat een ontruimingsvonnis
niet zijn rechtskracht heeft verloren indien de opschorting van de tenuitvoerlegging
van het vonnis en de verlenging van de huurovereenkomst krachtens artikel
305 na reguliere beëindiging van de schuldsaneringsregeling ten einde
lopen. In geval van beëindiging van de schuldsanering op de gronden van
artikel 350, tweede lid, waarbij niet alle vorderingen zijn voldaan, kan het
ontruimingsvonnis inderdaad geëxecuteerd worden. Wanneer echter de schuldsanering
is afgerond met een schone lei of is beëindigd omdat alle vorderingen
zijn voldaan (artikel 350, tweede lid, onder a), is de vraag of de verhuurder
zich nog op het vonnis kan en zal beroepen. Na afloop van de schuldsaneringsregeling
zijn de oude huurschulden wellicht geheel of gedeeltelijk voldaan en voor
het restant omgezet in natuurlijke verbintenissen. Als de huurder zijn financiële
verplichtingen uit de huurovereenkomst heeft voldaan en blijft voldoen, dan
zou een beroep van de verhuurder op het ontruimingsvonnis in strijd kunnen
zijn met de redelijkheid en billijkheid in de zin van artikel 6:248 BW of
misbruik van recht in de zin van artikel 3:13 BW kunnen opleveren. Daarnaast
kunnen partijen gebruik maken van de stilzwijgende verlenging van de huurovereenkomst
van artikel 7:230 BW. Overigens kan ik mij ook om praktische redenen niet
goed voorstellen dat een verhuurder een huurder uit zijn huis zal zetten als
de oude huurschulden zijn voldaan (of zijn omgezet in natuurlijke verbintenissen),
de lopende huurtermijnen steeds tijdig worden voldaan en hij zich als een
goed huurder gedraagt. Een ontruiming levert ook voor de verhuurder vooral
een kostenpost op.In artikel 288, tweede lid, onder b, is neergelegd dat het verzoek wordt
afgewezen indien de poging tot een buitengerechtelijke schuldsanering niet
is uitgevoerd voor een persoon of instelling als bedoeld in artikel 48, eerste
lid, van de Wet op het Consumentenkrediet. De leden van de CDA-fractie hebben
de indruk dat deze middels amendering toegevoegde clausule volstrekt onjuist
is op de gronden zoals uiteengezet in de brief van de minister van 27 oktober
2006 (Kamerstukken II 2006/07, 29 942, nr. 33,
p. 3–4). De leden vragen of de minister kan aangeven op welke wijze
in de praktijk een oplossing kan worden gevonden voor de ongewenste beperking
van de kring van personen die terzake hulp kunnen bieden.Het amendement dat artikel 288, tweede lid, onder b, in de Faillissementswet
heeft gevoegd, was ingegeven door de wens van de leden van de PvdA, VVD en
CU dat schuldenaren een erkend en professioneel schuldhulpverleningstraject
doorlopen alvorens toegelaten te kunnen worden in het wettelijke traject en
was mede ingegeven door de wens te voorkomen dat schuldenaren zich zouden
laten bijstaan door malafide of onkundige schuldhulpbemiddelingsbureaus. Dat
is een gerechtvaardigd streven, maar ik ben het met de leden
van de CDA-fractie eens dat de bepaling ook negatieve gevolgen heeft, zoals
ik ook uiteengezet heb in mijn brief aan de Tweede Kamer van 27 oktober
jl. (Kamerstukken II 2006/07, 29 942, nr. 33)
Ik ben daarom bereid aan het Recofa-bestuur te vragen of zij willen overwegen
om in hun richtlijnen – die in 2007 zullen worden aangepast aan de inwerkingtreding
van dit wetsvoorstel – op te nemen dat een schuldenaar niet op grond
van artikel 288, tweede lid, onder b, de toegang tot de schuldsaneringsregeling
ontzegd zal worden, wanneer uit de aan de rechtbank aangeleverde stukken blijkt
dat de schuldenaar een minnelijk schuldhulptraject heeft doorlopen dat qua
inspanningen en kwaliteit van hulpverlening hetzelfde niveau heeft als de
schuldbemiddeling die wordt verleend door de personen en instellingen die
zijn genoemd in artikel 48, eerste lid, onder b en c, van de Wet op het consumentenkrediet.
Ik denk dan bijvoorbeeld aan kerkelijke instellingen en de werkgever van de
schuldenaar, die personen in dienst hebben die tot taak of mede tot taak hebben
op professionele wijze schuldenaren diensten te verlenen die zijn gericht
op het treffen van een minnelijke regeling met hun schuldeisers. De strekking
van artikel 288, tweede lid, onder b, en de bedoelingen van de indieners van
het amendement blijven daarmee overeind. De nieuwe Insolventiewet zal gelegenheid
bieden dit onderwerp opnieuw te bezien.Ten slotte wil ik van de gelegenheid gebruik maken u aan te kondigen dat
ik in de Justitie-brede veegwet die momenteel wordt voorbereid, een klein
aantal wijzigingen wil opnemen ter reparatie van enkele redactionele onvolkomenheden
die in het onderhavige wetsvoorstel zijn geslopen. Ten eerste wordt in de
artikelen 303, derde lid, en 358, vijfde lid, de terminologie met betrekking
tot de aldaar bedoelde rechten van hypotheek in overeenstemming gebracht met
de terminologie uit titel 9 van boek 3 van het Burgerlijk Wetboek. Ten tweede
is de wijziging van artikel 359, eerste lid, aanhef, zoals die nu geformuleerd
is, niet uitvoerbaar in de wettekst van de Faillissementswet. In de veegwet
wordt deze zodanig aangepast dat deze alsnog voldoet aan de bedoelingen van
de nota van wijziging (Kamerstukken II 2005/06, 29 942,
nr. 8, zie onderdeel g). Ten slotte is in de wijziging van artikel
561, vijfde lid, Wetboek van Strafvordering (artikel IC van het wetsvoorstel)
de verwijzing naar een schuldregeling als bedoeld in artikel 287a vervangen
door een verwijzing naar een buitengerechtelijke schuldregeling in het algemeen.
De huidige verwijzing kan de onjuiste indruk wekken dat enkel wordt verwezen
naar de gedwongen schuldregeling in artikel 287a, terwijl de bedoeling was
het Centraal Justitieel Incasso Bureau in de gelegenheid te stellen deel te
nemen aan minnelijke betalingsregelingen in het algemeen.De minister van JustitieE. H. M. Hirsch Ballin 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20062007-29942-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl