Uitvoering Wet Werk en Bijstand; Brief van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30545, nr. 64

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

30-10-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

30545 nr. 64

22-10-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAanbieden van vacatures aan «generaal pardonners»Heffingskorting alleenstaande oudersKwijtschelding gemeentelijke belastingenErfenis minderjarige in relatie tot bijstandsrechten van
de ouderSanctietoepassing artikel 18 WWB bij zeer ernstig misdragenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30545Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 545Uitvoering Wet Werk en Bijstandnr. 64BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 22 oktober 2008Tijdens het algemeen overleg over WWB-zaken van de vaste commissie voor
Sociale Zaken en Werkgelegenheid van uw Kamer op 11 september 2008 (Kamerstuk
30 545, nr. 62) heb ik toegezegd u schriftelijk te informeren over
het aanbieden van vacatures door het CWI aan «generaal pardonners».
Tevens heb ik toegezegd contact op te nemen met het ministerie van Financiën
over de problematiek van de heffingskorting van alleenstaande ouders gedurende
het jaar en over de kwijtschelding van de gemeentelijke belastingen bij het
hebben van een inkomen onder bijstandsniveau uit twee parttime banen en u
hierover schriftelijk te informeren. Daarnaast heb ik toegezegd u te informeren
over de mogelijke gevolgen die een erfenis voor een minderjarige heeft op
de bijstandsrechten van de ouder en over de mogelijkheid van sanctietoepassing
in het kader van artikel 18 van de Wet werk en bijstand (WWB) bij zeer ernstige
misdragingen van cliënten. Met deze brief doe ik deze toezeggingen gestand.Ten aanzien van de problematiek inzake de compensatie van de inkomensachteruitgang
van alleenstaande ouders in de bijstand waarvan het jongste inwonende kind
achttien jaar wordt, heb ik u tijdens genoemd algemeen overleg toegezegd,
dat ik de Inspectie Werk en Inkomen (IWI) zal vragen een onderzoek te doen
naar de gemeentelijke praktijk op dit punt. Op 30 september 2008 heeft
uw Kamer de motie van het lid Karabulut cs (Kamerstukken II, 2008/09, 30 545,
nr. 60) aangenomen. Over de uitvoering van deze motie bent u inmiddels
bij brief van 9 oktober jl. geïnformeerd. Ik heb daarin aangegeven
dat IWI mij zal rapporteren over de gemeentelijke praktijk op het terrein
van de inkomensondersteuning van bijstandsgerechtigde alleenstaande ouders
waarvan het jongste inwonende kind achttien jaar wordt. De uitkomsten daarvan
zal ik betrekken bij het maken van een keuze ten aanzien van de vorm en de
inhoud van een mogelijke wetswijziging WWB. Ik hoop de uitkomsten in februari
2009 naar uw Kamer te sturen. Aanbieden van vacatures aan «generaal pardonners»Het CWI zet zich in om een zo groot mogelijke arbeidsparticipatie te realiseren,
ook onder inburgeraars en vluchtelingen. In het kader van de nieuwe Wet Inburgering
draagt het CWI bij aan de uitvoering van het Deltaplan Inburgering. Zo zijn
in samenwerking met het ministerie van VROM en de ketenpartners een aantal
pilots gestart die erop zijn gericht inburgering in de CWI-dienstverlening
te integreren. Om inburgeraars aan het werk te helpen zet het CWI ook specifieke
uitstroomprojecten in, zoals het project Hoger Opgeleide Allochtonen en het
Banen Offensief Vluchtelingen.Op 4 december 2007 hebben het CWI, het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers
(COA) en Vluchtelingen Werk Nederland (VWN) een samenwerkingsovereenkomst
getekend om in een periode van twee jaar 3000 vluchtelingen, die onder de
generaal pardonregeling vallen, aan werk te helpen. Ik heb u hierover geïnformeerd
bij brief van 1 april jl. (Kamerstukken II 2007/08, 31 018 en 30 545,
nr. 34).Ten behoeve van de dienstverlening aan deze groep heeft het CWI het project
Banen Offensief Vluchtelingen uitgebreid. Ook wordt extra bemiddelingscapaciteit
ingezet voor vluchtelingen, met name voor diegenen die onder de generaal pardonregeling
vallen. Voor 2008 heeft het CWI hiertoe binnen de bestaande formatie 40 fte
vrijgemaakt. Daarnaast is geïnvesteerd in verbetering van de samenwerking
met het COA.In het kader van de samenwerkingsovereenkomst zijn in de eerste acht maanden
van dit jaar inmiddels 1261 personen aan het werk gegaan. Hiermee is de doelstelling
voor 42% gerealiseerd en ligt het CWI ruim voor op de planning. Adviseurs
van het CWI mogen dossiers inzien van personen die onder de generaal pardonregeling
vallen om zo een goede start met de bemiddeling op de arbeidsmarkt te maken.
Tevens worden specifieke banenmarkten gehouden en wordt aan de bevordering
van de deskundigheid van CWI-adviseurs gewerkt.Heffingskorting alleenstaande oudersHet lid Spekman (PvdA) heeft in het algemeen overleg over WWB onderwerpen
van 11 september 2008 aan de orde gesteld dat indien alleenstaande ouders
in de tweede helft van het jaar in opdracht van de sociale dienst de heffingskorting
alleenstaande ouders aanvragen bij de Belastingdienst, achteraf kan blijken
dat daar geen recht op bestaat. Hierdoor zouden deze mensen met een terugvordering
van teveel ontvangen gelden worden geconfronteerd en in de financiële
problemen kunnen raken.In de WWB is geregeld dat de heffingskorting alleenstaande ouders wordt
aangemerkt als inkomen. Om in aanmerking te komen voor de teruggaaf van deze
heffingskorting moet de belanghebbende aan de voorwaarde voldoen dat deze
langer dan zes maanden geen fiscale partner heeft. In het algemeen kent de
Belastingdienst deze heffingskorting op het verzoek om voorlopige teruggaaf
zonder nader onderzoek toe. Bij het vaststellen van de latere definitieve
aanslag na afloop van het kalenderjaar wordt achteraf gecontroleerd of men
recht heeft op deze heffingskorting.Indien achteraf blijkt dat de bijstandsgerechtigde ten onrechte een voorlopige
teruggaaf van de heffingskorting alleenstaande ouders heeft ontvangen dan
moet de heffingskorting inderdaad worden terugbetaald. Ervan uitgaande dat
de heffingskorting verrekend is met de bijstandsuitkering moet de gemeente
die uitkering herrekenen en de ten onrechte verrekende korting aan de belanghebbende
terugbetalen. Hoewel de belanghebbende in deze situatie per saldo geen financieel
nadeel heeft, heeft een en ander wel onnodige administratieve
consequenties voor de belanghebbende, de gemeente en de Belastingdienst.In de Rekenregels en handleiding loonheffingen over bijstandsuitkeringen
2008 zijn de gemeenten door de Belastingdienst geïnformeerd over de regels
die gelden voor de voorlopige teruggaaf en de diverse heffingskortingen. In
een volgende verzamelbrief aan de gemeenten zal ik (nogmaals) aandacht vragen
voor het belang van een goede voorlichting en een juiste verwijzing naar de
Belastingdienst waar het de voorlopige teruggaaf van heffingskortingen betreft.Kwijtschelding gemeentelijke belastingenAls een van de knelpunten in de uitvoering van de fiscale weten regelgeving
is genoemd de situatie dat personen met een arbeidsinkomen onder bijstandsniveau
geen kwijtschelding van gemeentelijke heffingen kunnen krijgen. Deze onwenselijke
situatie zou terug te voeren zijn op de wetgeving.Op grond van artikel 26 Invorderingswet 1990 kan volgens bij ministeriële
regeling gestelde regels kwijtschelding worden verleend van belastingen. De
kwijtscheldingsregeling strekt zich in beginsel ook uit tot het gemeentelijk
belastinggebied (artikelen 249 en 255 Gemeentewet).Op grond van artikel 8, eerste lid, sub a, Uitvoeringsregeling Invorderingswet
1990 (URIW’90), wordt geen kwijtschelding verleend voor zover het feit
dat een belastingaanslag niet kan worden voldaan aan de belastingschuldige
is toe te rekenen.In verband met de eenheid van beleid en uitvoering heeft de staatssecretaris
van Financiën beleidsregels gegeven over de uitvoering van genoemd artikel
8 URIW’90. Daarbij heeft hij gesteld dat van een situatie van toerekenbaarheid
als hiervoor bedoeld onder andere sprake is indien de belastingschuldige geen
gebruik heeft gemaakt van het recht op bijstand, waardoor de belastingaanslag
(gedeeltelijk) zou kunnen worden betaald (art. 26.1.9 Leidraad Invordering
2008). De achtergrond van deze regel is dat bij rijksbelastingen een kwijtscheldingsnorm
van 90% (van de toepasselijke bijstandsnorm) wordt gehanteerd. Een
belastingschuldige zou dus door eigen toedoen, door het niet aanvragen van
aanvullende bijstand, zijn betalingscapaciteit negatief kunnen beïnvloeden.
Anders dan de kwijtscheldingsregels uit de URIW’90 zijn de beleidsregels
uit de Leidraad Invordering 2008 niet bindend
voor gemeenten. Veel gemeenten hebben er echter zèlf voor gekozen ter
zake van de invordering van belastingschulden hetzelfde uitvoeringsbeleid
te voeren als de Belastingdienst.Nagenoeg alle gemeenten hebben gebruik gemaakt van de hen bij wet gegeven
bevoegdheid afwijkende regels te stellen over de wijze waarop de kosten van
bestaan in aanmerking worden genomen bij de behandeling van een kwijtscheldingsverzoek
(artikel 255, vierde lid, Gemeentewet). Deze gemeenten hanteren vrijwel steeds
een kwijtscheldingsnorm van 100% van de toepasselijke bijstandsnorm:
dat wil zeggen dat kwijtschelding wordt verleend in alle gevallen waarbij
de inkomsten van de belastingschuldige gelijk of lager zijn dan de toepasselijke
bijstandsnorm. Wanneer deze gemeenten een kwijtscheldingsverzoek zouden afwijzen
omdat sprake zou zijn van een arbeidsinkomen onder bijstandsniveau, gebeurt
dat niet terecht. Als het inkomen aangevuld zou worden tot op bijstandsniveau,
dan zou dat er immers niet toe leiden dat «de aanslag (gedeeltelijk)
zou kunnen worden betaald».Voor de gemeente die er een andere kwijtscheldingsnorm op na houdt (dan
100% van de toepasselijke bijstandsnorm) geldt dat hetgeen over aanvullende
bijstand in de Leidraad Invordering 2008 wordt opgemerkt opzichzelf
niet bindend is voor gemeenten (zoals eerder opgemerkt). Het staat het college
van burgemeester en wethouders (verder: het college) vrij om op dat specifieke
punt een ander uitvoeringsbeleid te voeren en daarin bijvoorbeeld de praktische
bezwaren bij een samenloop kwijtschelding – aanvullende bijstand de
boventoon te laten voeren. In de volgende verzamelbrief zullen gemeenten hierop
worden gewezen.Erfenis minderjarige in relatie tot bijstandsrechten van
de ouderEr is mij gevraagd een nadere uitleg te geven over de manier waarop een
erfenis van een minderjarig kind van invloed kan zijn op het recht op de bijstandsuitkering
van de ouder. Daarbij is verwezen naar de uitspraak van de Rechtbank Zwolle-Lelystad,
sector kanton, van 27 mei 2008 (LJN: BD2656). In deze uitspraak wordt
door de kantonrechter een machtiging aan de ouder verleend zodat deze kan
beschikken over een appartement in eigendom van de minderjarige dochter, zodat
de opbrengsten van de verkoop van, of de vrijkomende gelden door het vestigen
van een (krediet)hypotheek op dat appartement, kunnen worden aangewend voor
het levensonderhoud van de ouder en haar minderjarige dochter.De WWB geldt als laatste voorziening in het stelsel van sociale zekerheid.
Bijstand wordt verleend indien een belanghebbende in zodanige omstandigheden
verkeert of dreigt te geraken, dat hij niet over de middelen beschikt om in
de noodzakelijke kosten van het bestaan te voorzien. Uit het complementaire
karakter van de WWB en het uitgangspunt dat een ieder primair zelf verantwoordelijk
is voor de voorziening in het bestaan vloeit voort dat in beginsel alle inkomens-
en vermogensbestanddelen waarover wordt beschikt of redelijkerwijs kan worden
beschikt tot die middelen worden gerekend. Uitgangspunt daarbij is dat rekening
wordt gehouden met de middelen van de in de bijstand begrepen personen. Omdat
de bijstand als gezinsbijstand wordt verstrekt, dienen – behoudens het
bepaalde in artikel 31, tweede lid, onder h van de WWB1 – de middelen van alle gezinsleden
in aanmerking te worden. Dit betekent dat ook met het vermogen, waaronder
bijvoorbeeld een huis, van de ten laste komende minderjarige kinderen bij
de bijstandsverlening aan de ouder in beginsel rekening moet worden gehouden.
De bijstand wordt immers mede ten behoeve van het levensonderhoud van die
kinderen verstrekt.Het Burgerlijk Wetboek (BW) bepaalt dat de ouders het bewind over het
vermogen van hun kind als goede bewindvoerders moeten voeren. Dit betekent
dat de ouders de verplichting hebben te zorgen voor een doelmatige belegging
van het vermogen van de minderjarige. Die wettelijke plicht te zorgen voor
een doelmatige belegging van het vermogen van de minderjarige, betekent nog
niet dat de ouders de volledige beschikking over dat vermogen hebben, zoals
ze dat wel over hun eigen vermogen hebben. In artikel 1:345 Burgerlijk Wetboek
staat namelijk dat de ouder een machtiging van de kantonrechter nodig heeft
om overeenkomsten aan te gaan die strekken tot beschikking over de goederen
van de minderjarige. Op grond van artikel 1:356 BW is de maatstaf neergelegd
aan de hand waarvan het verzoek door de kantonrechter moet worden beoordeeld:
de machtiging moet in het belang van de minderjarige noodzakelijk, nuttig
of wenselijk zijn. Dit is een beoordeling van de individuele omstandigheden
waarin het kind zich bevindt. In de eerdergenoemde uitspraak achtte de kantonrechter
het in het belang van de dochter dat haar vermogen wordt benut om in het levensonderhoud
van haar moeder en van haarzelf te voorzien. De kantonrechter overwoog daarbij
dat in dit geval, gelet op de leeftijd van de dochter en haar daarmee verband
houdende (immateriële) afhankelijkheid van haar moeder, mag worden aangenomen
dat de dochter er (alle) belang bij heeft dat haar moeder in staat
is en blijft voor haar te zorgen en met het oog daarop over de noodzakelijke
middelen van haar bestaan beschikt.De vraag of het college bevoegd is aan de ouder de verplichting op te
leggen een verzoek in te dienen bij de kantonrechter om vrij te kunnen beschikken
over het vermogen van haar/zijn minderjarig kind is beantwoord in de uitspraak
van de CRvB van 29 maart 2005 (JWWB 2005, 277). De CRvB oordeelde dat
een dergelijke verplichting aan de bijstand kan worden verbonden omdat deze
conform artikel 55 van de WWB strekt tot vermindering of beëindiging
van de bijstandsverlening.Gelet op de rechterlijke toetsing bij een verzoek om een machtiging tot
beschikking over het vermogen van een minderjarig kind ben ik van mening dat
er voldoende waarborgen zijn voor een zorgvuldige afweging of dat vermogen
in het kader van de WWB moet worden aangewend voor het levensonderhoud van
dat kind zelf en haar ouder(s).Sanctietoepassing artikel 18 WWB bij zeer ernstig misdragenMij is gevraagd een nadere uitleg te geven van de uitspraak van de CRvB
van 29 juli 2008 (LJN: BD7970) in relatie tot de uitspraak van de Raad
van 31 december 2007 (USZ nr. 66, LJN: BC1811).De WWB biedt het college de mogelijkheid de uitkering te verlagen (artikel
18, tweede lid, WWB). Het zich zeer ernstig misdragen valt expliciet onder
de reikwijdte van artikel 18, tweede lid, WWB. Het college heeft de bevoegdheid
om in deze situatie de uitkering lager vast te stellen op grond van in de
verordening vast te stellen criteria (artikel 8 jo artikel 18, tweede lid,
WWB). Bij de behandeling van de WWB heeft de wetgever aangegeven dat er in
dat geval sprake is van een reparatoire sanctie, zolang er maar enig verband
is tussen de ernstige gedraging en mogelijke belemmeringen voor burgemeester
en wethouders bij het vaststellen van de uitkering. Indien er geen verband
is tussen het wangedrag van de betrokkene en de mogelijkheid van het vaststellen
van het recht op uitkering is er sprake van een punitieve sanctie. Bij een
punitieve sanctie is sprake van leedtoevoeging (vergelijkbaar met straffen
in het strafrecht). Bij een reparatoire sanctie gaat het om herstel van een
gewenste toestand en/of gedraging. Bijvoorbeeld: een bijstandsgerechtigde
heeft niet of niet tijdig informatie aangeleverd. De verlaging van de uitkering
als reparatoire sanctie heeft als doel dat de bijstandsgerechtigde alsnog
de informatie aanlevert dan wel dat in de toekomst tijdig zal doen.Op basis van deze wetgeschiedenis is in lagere jurisprudentie aangegeven
dat burgemeester en wethouders alleen dan een verlaging wegens het zich jegens
hen zeer ernstig misdragen kan opleggen, indien er enig verband is tussen
de ernstige gedraging en mogelijke belemmeringen voor burgemeester en wethouders
bij het vaststellen van het recht op bijstand.Deze lagere jurisprudentie wordt niet gevolgd door de CRvB in zijn uitspraak
van 31 december 2007 (USZ nr. 66, LJN BC1811). In deze uitspraak
is sprake van een situatie waarin een bijstandsgerechtigde in het kader van
een traject naar arbeidsinschakeling is opgeroepen door een klantmanager en
in een gesprek onder vier ogen de klantmanager heeft beledigd waar op grond
van de gemeentelijke verordening een verlaging van de uitkering tegenover
staat. De CRvB wijst erop dat onder verlaging wegens het zich jegens burgemeester
en wethouders zeer ernstig misdragen als bedoeld in artikel 18, tweede lid,
van de WWB dient te worden verstaan diverse vormen van agressie, zij het dat
sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van gedrag jegens burgemeester en
wethouders of hun ambtenaren dat in het normale menselijke verkeer
in alle gevallen als onacceptabel kan worden beschouwd. Naar het oordeel van
de Raad dient een dergelijke verlaging te worden aangemerkt als een punitieve
(bestraffende) sanctie, als het gaat om misdragingen die wel leiden tot schending
van verplichtingen maar die geen verband houden met het niet kunnen vaststellen
van het recht op bijstand. De CRvB oordeelt weliswaar dat het college in de
betreffende casus onvoldoende bewijs heeft geleverd voor de agressieve gedraging,
maar laat wel ruimte voor een punitieve sanctie. Het is volgens de CRvB dus
niet noodzakelijk dat er een verband dient te zijn tussen de ernstige gedraging
en mogelijke belemmeringen voor burgemeester en wethouders bij het vaststellen
van de uitkering. Dit betekent dat ook indien een dergelijk verband niet aanwezig
is en de belanghebbende zich zeer ernstig heeft misdragen, de uitkering kan
worden verlaagd op grond van in de verordening vast te stellen criteria. Dit
biedt het college meer mogelijkheden tot het verlagen van de uitkering wegens
zeer ernstige misdragingen dan in de wetsgeschiedenis is aangegeven.In de recente uitspraak van 29 juli 2008 (LJN: BD7970) stelt de CRvB,
kort samengevat, expliciet dat er te allen tijde een link moet zijn bij agressief
gedrag met schending van verplichtingen die gelden op grond van de WWB. Dit
was niet zo benadrukt in de eerdergenoemde uitspraak van 31 december
2007. In de uitspraak van 29 juli 2008 was sprake van een situatie waarin
het college aan een bijstandsgerechtigde een toegangsverbod voor het gebouw
heeft opgelegd. De betreffende bijstandsgerechtigde meldde zich eigener beweging bij de voordeur van het gebouw van de dienst om
te informeren naar het tijdstip waarop de maandelijkse uitkering aan hem betaalbaar
zou worden gesteld. Nadat de receptioniste hem wees op het gebouwverbod en
verwees naar zijn toegewezen contactpersoon die hij op bepaalde tijden kon
bereiken, ging de bijstandsgerechtigde toch het gebouw binnen en heeft daar
vernielingen aangebracht.De CRvB oordeelde dat, nu «het zich jegens het college zeer ernstig
misdragen» niet kan worden beschouwd als een aparte aan de bijstand
verbonden verplichting tot het nalaten van dit gedrag, aan de toepassingsvoorwaarden
van artikel 18, tweede lid, van de WWB is voldaan indien sprake is van het
niet of niet voldoende nakomen van een of meer verplichtingen die voortvloeien
uit de WWB. Het agressief gedrag is een verzwarende omstandigheid aan het
niet of niet voldoende nakomen van die verplichtingen. Nu in casu geen sprake
was van schending van aan de bijstand verbonden verplichtingen, was het college
niet bevoegd de uitkering te verlagen.De CRvB merkt volledigheidshalve op dat een verlaging van de bijstand
wegens een zeer ernstige misdraging niet alleen dan mogelijk is indien als
gevolg van die misdraging het recht op bijstand niet of niet langer kan worden
vastgesteld. Het verlagen van de bijstand is dus ook mogelijk indien sprake
is van een zeer ernstige misdraging en ondanks de schending van de aan de
WWB verbonden verplichtingen het recht op bijstand toch kan worden vastgesteld.De Raad onderkent dus op basis van de twee eerdergenoemde uitspraken duidelijk
twee situaties waarin een verlaging van de bijstand ex artikel 18, tweede
lid, WWB kan plaatsvinden:1. door het agressieve gedrag en de schending
van de verplichtingen kan het recht op bijstand niet worden vastgesteld (reparatoir).2. er is agressief gedrag en schending van
verplichtingen maar het recht op bijstand kan nog wel worden vastgesteld (punitief).Hiermee heeft het college naar mijn mening voldoende mogelijkheden om
in het kader van de uitvoering van de WWB rekening te houden met en consequenties
te verbinden aan zeer ernstige misdragingen. Daarbij geldt dat daar waar sprake
is van een reparatoire sanctie die door het college wordt opgelegd, er daarnaast
de mogelijkheden van het strafrecht zijn om zeer ernstige misdragingen te
bestraffen. Ook in de situatie zoals in de uitspraak van de CRvB van 29 juli
2008 (LJN: BD7970) biedt het strafrecht mogelijkheden om dergelijke gedragingen
te bestraffen.In de verzamelbrief zal ik aan dit onderwerp aandacht besteden.De staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. Aboutaleb XNoot1In artikel 31, tweede lid, WWB is opgenomen dat de inkomsten uit arbeid
van de tot zijn last komende kinderen, alsmede door hen ontvangen uitkeringen
inzake werkloosheid en arbeidsongeschiktheid niet tot de middelen van het
gezin worden gerekend, tenzij het de verlening van bijzondere bijstand betreft
voor bijzondere noodzakelijke kosten van het bestaan van die kinderen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30545-64.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl