Wijziging van de Wet particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus i.v.m. wederzijdse erkenning beroepseisen; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30611, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

16-10-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30611 nr. 7

11-10-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 30611, nr. 7 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30611Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 611Wijziging van de Wet particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus
in verband met de wederzijdse erkenning van beroepseisen gesteld aan het verrichten
of aanbieden van beveiligings- of recherchewerkzaamheden door het in stand
houden van een beveiligingsorganisatie of recherchebureaunr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 11 oktober
2006Met belangstelling heb ik kennisgenomen van het verslag van de vaste commissie
voor Justitie. Ik waardeer het dat de leden van zowel de CDA- als de VVD-fractie
de onderhavige aanpassing van de Wet particuliere beveiligingsorganisaties
en recherchebureaus (hierna: Wpbr) in verband met de uitspraak van Hof van
Justitie van de Europese Gemeenschappen van 7 oktober 2004 in zaak C-189/03,
onderschrijven. Voorts verheugt het mij dat de leden van de VVD-fractie het
voorstel om de verlening van de vergunning en de toestemming centraal, bij
het ministerie van Justitie onder te brengen, steunen.Onderstaand ga ik in op de in het verslag gestelde vragen. De antwoorden
zijn, bij samenhang tussen verscheidene vragen, gebundeld.De leden van de CDA-fractie vragen de regering uiteen te zetten of door
wijziging van de toetredingseisen zoals neergelegd in het onderhavige wetsvoorstel,
de mogelijkheid ontstaat dat buitenlandse dienstverrichters met een lagere
kwaliteitsstandaard tot de Nederlandse markt moeten worden toegelaten, en,
zo ja, op welke wijze deze gang van zaken kan worden voorkomen. Ook de leden
van de VVD-fractie geven aan dat Nederlandse beveiligingsorganisaties en recherchebureaus
in staat moeten zijn onder gelijke voorwaarden op de Nederlandse markt te
opereren als bedrijven die vanuit het buitenland in Nederland opereren, en
vragen of de regering dat kan garanderen.Het beginsel van wederzijdse erkenning houdt in dat een buitenlandse dienstverrichter
die in zijn lidstaat van herkomst aan het vereiste beroepsniveau voldoet,
moet worden toegelaten in een andere lidstaat van de Europese Unie mits de
gestelde beroepseisen een beschermingsniveau bieden dat ten minste gelijkwaardig is aan het niveau dat met de nationale eisen
van die lidstaat wordt nagestreefd. Indien voor de dienstverrichting een bepaald
beroepsniveau is vereist, worden, met andere woorden, enkel die eisen erkend
welke een vergelijkbaar beschermingsniveau waarborgen. De clausule van wederzijdse erkenning brengt niet met zich dat vergunningen,
toestemmingen en legitimatiebewijzen afgegeven door de autoriteiten van een
andere lidstaat van de Europese Unie, «automatisch», zonder voorafgaande
toetsing dienen te worden erkend. De nationale autoriteiten behouden de bevoegdheid
te beoordelen of de beroepseisen die in een andere lidstaat worden gesteld
een vergelijkbaar beschermingsniveau waarborgen als met de Nederlandse eisen
wordt nagestreefd. Een belangrijke beroepseis in het Nederlandse systeem is
de periodieke beoordeling van de betrouwbaarheid van de organisaties en hun
medewerkers. In het geval deze beoordeling niet heeft plaatsgevonden in de
lidstaat van vestiging of niet periodiek plaatsvindt, zoals in Nederland het
geval is, kan deze eis alsnog worden gesteld. De clausule van wederzijdse
erkenning laat kortom voldoende ruimte om het beroepsniveau dat met de Nederlandse
eisen wordt nagestreefd te bewaken. Van de situatie dat buitenlandse dienstverrichters
met een lagere kwaliteitsstandaard tot de Nederlandse markt moeten worden
toegelaten, kan dan ook geen sprake zijn.Voorts verzoeken de leden van de CDA-fractie in te gaan op de wederzijdse
erkenning zoals neergelegd in het onderhavige wetsvoorstel. Deze leden vernemen
graag op welke wijze invulling wordt gegeven aan de procedure in het kader
van de wederzijdse erkenning, waarbij zij de vraag stellen voor welke lidstaten
een procedure kan worden gestart. De leden van de VVD-fractie zijn eveneens
geïnteresseerd in de uitwerking en toepassing van het beginsel van wederzijdse
erkenning in de praktijk. Deze leden vragen of de voorgestelde wijziging van
de Wpbr voor een duidelijke praktijk kan zorgen. Daarnaast vragen zij welke
organisatie is belast met onderscheidenlijk de analyse van de stelsels en
de toetsing van de aanvragen. Zoals de leden van de CDA-fractie vernemen zij
voorts graag op welke wijze aanvragen van dienstverrichters uit andere lidstaten
van de Europese Unie zullen worden getoetst.Beveiligingsorganisaties en recherchebureaus die afkomstig zijn uit andere
lidstaten en werkzaamheden in Nederland wensen te verrichten, zullen zich
met een verzoek om gelijkstelling van hun vergunning moeten wenden tot de
Dienst Justis van het ministerie van Justitie, die is belast met de uitvoering
van de Wpbr. De Dienst Justis gaat ten eerste na of het bevoegdheidsdocument
rechtsgeldig is en beoordeelt vervolgens of de eisen waaraan een bedrijf in
het land van herkomst reeds heeft voldaan een beroepsniveau waarborgen dat
ten minste gelijk is aan het niveau dat met de Nederlandse eisen wordt nagestreefd.
Indien sprake is van een gelijkwaardig niveau, wordt de buitenlandse vergunning,
toestemming dan wel het buitenlandse legitimatiebewijs zonder uitvoerig nader
onderzoek of voorwaarden erkend. Enig onderzoek blijft evenwel geboden omdat
justitiële en politiële informatie met betrekking tot eventuele
misdragingen in Nederland, bij de eventuele beoordeling van betrouwbaarheid
uitgevoerd in het land van herkomst, vanwege het ontbreken van gegevens daaromtrent,
in de regel niet zal zijn meegewogen. Daarom zal een buitenlandse betrouwbaarheidsbeoordeling
vooralsnog niet geheel kunnen worden gelijkgesteld met een Nederlandse beoordeling
en zal een nader onderzoek moeten plaatsvinden, waarbij enkel wordt gekeken
naar mogelijke Nederlandse antecedenten. De gelijkstelling geldt voor de duur
van de buitenlandse vergunning, maar, in overeenstemming met de termijn die
op grond van de Wpbr voor Nederlandse vergunningen geldt, maximaal voor een
periode van vijf jaar.Om te kunnen vaststellen dat de verplichtingen waaraan een dienstverrichter
in het land van vestiging reeds heeft voldaan een beroepsniveau waarborgen
dat ten minste gelijkwaardig is aan het niveau dat met de Nederlandse eisen
wordt nagestreefd, zal een inhoudelijke beoordeling dienen plaats te vinden.
Daartoe is kennis nodig van de eisen waaraan andere lidstaten van de Europese
Unie particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus
onderwerpen. De regelgeving op het terrein van de particuliere beveiligingsorganisaties
en recherchebureaus in andere lidstaten van de Europese Unie is in 2002 in
kaart gebracht in het rapport «A Comparative Overview of Legislation
governing the Private Security Industry en the European Union». In 2005
is dit overzicht in het rapport «Panoramic Overview of Private Security
Industry in 25 Member States of the European Union» aangevuld met een
overzicht van de eisen die in de nieuwe lidstaten worden gesteld. Voormelde
inventarisatie is in mei 2006 geactualiseerd voor wat betreft België,
Duitsland, Frankrijk, Ierland, Polen en het Verenigd Koninkrijk in het rapport «Grensoverschrijdende
beveiligers en rechercheurs»1 dat in opdracht
van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum van het ministerie
van Justitie (WODC) is opgesteld. De actualisering is tot deze landen beperkt
omdat de verwachting bestaat dat de buitenlandse particuliere beveiligers
en rechercheurs die in Nederland diensten willen gaan verrichten vooral uit
deze landen afkomstig zullen zijn. In dat verband zij verwezen naar de laatste
alinea van deze nota naar aanleiding van het verslag.De onderzoeksresultaten worden gebruikt om vast te stellen in hoeverre
de beroepseisen gesteld in een bepaalde lidstaat gelijkwaardig zijn aan de
Nederlandse eisen, en op basis daarvan gelijkstelling dan wel vereenvoudiging
van de procedure mogelijk is. Samenvattend kan worden geconstateerd dat de
zes onderzochte landen eisen stellen aan particuliere beveiligingsorganisaties.
In Frankrijk, Ierland en het Verenigd Koninkrijk geldt niet als eis dat het
bedrijf zelf moet beschikken over een vergunning, maar is sprake van een persoonsgebonden
toestemming. Verder worden in alle landen eisen gesteld aan de betrouwbaarheid
van particuliere beveiligers. In België, Ierland en het Verenigd Koninkrijk
is, net als in Nederland, sprake van een periodieke betrouwbaarheidstoets.
Blijkens het rapport zijn de opleidingseisen in Frankrijk, Ierland en het
Verenigd Koninkrijk nog in ontwikkeling. In Duitsland en Polen zijn deze eisen
wettelijk verankerd, maar is het opleidingsniveau lager dan in de andere landen.
Uit het onderzoek blijkt voorts dat in alle zes landen eisen worden gesteld
aan particuliere recherchebureaus. In België is niet de onderneming,
maar zijn de personen die recherchewerkzaamheden verrichten vergunningplichtig.
In vergelijking met de andere landen, waaronder Nederland, worden in België
hogere eisen gesteld aan de betrouwbaarheid van particuliere rechercheurs
en gelden tevens zwaardere opleidingseisen. Het rapport is volledigheidshalve
als bijlage bij deze nota naar aanleiding van het verslag gevoegd.Op basis van het rapport kan worden geconcludeerd dat in ieder geval de
Belgische eisen voor particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus
een beroepsniveau waarborgen dat in het algemeen als gelijkwaardig aan het
Nederlandse niveau kan worden bestempeld. In de Belgische wet- en regelgeving
worden tevens eisen gesteld aan de betrouwbaarheid en bekwaamheid van alarminstallateurs.
Op basis van de beschikbare informatie daaromtrent kan de conclusie worden
getrokken dat deze eisen een beroepsniveau waarborgen dat niet wezenlijk verschilt
van het niveau dat met de Nederlandse eisen wordt nagestreefd. Een door de
Belgische autoriteiten afgegeven identificatiekaart voor alarminstallateurs
kan derhalve dienen om te bewijzen dat in beginsel voldaan is aan de eisen
zoals die in Nederland worden gesteld. Hetgeen in het voorafgaande is opgemerkt
over de betrouwbaarheidstoetsing geldt vanzelfsprekend ook ten aanzien van
alarminstallateurs. De eis dat men dient te beschikken over een verklaring
van betrouwbaarheid blijft daarom van kracht, zij het dat de betrokkene bij
de toetsing alleen op Nederlandse antecedenten wordt onderzocht.Op de vraag van de leden van de VVD-fractie of de toetsing periodiek zal
plaatsvinden, en of in andere lidstaten afgegeven bevoegdheidsdocumenten vervolgens
alsnog kunnen worden geweigerd, kan instemmend worden geantwoord.
Zoals in het voorafgaande reeds werd aangehaald, wordt een vergunning ingevolge
de Wpbr verleend voor een periode van ten hoogste vijf jaar, en kan deze telkens
worden verlengd voor een periode van eveneens vijf jaar. Deze termijnen worden
ook gehanteerd ten aanzien van de gelijkstelling van buitenlandse vergunningen.
Voor de toestemming van de leidinggevenden en het personeel gelden dezelfde
termijnen als voor Nederlandse bedrijven. Daarmee is een periodieke beoordeling
van de betrouwbaarheid gewaarborgd.De leden van de fractie van het CDA vragen vervolgens of de procedure
van wederzijdse erkenning tevens wordt toegepast in andere lidstaten van de
Europese Unie. Deze leden stellen de vraag of de Nederlandse bedrijven op
een zelfde wijze worden behandeld in andere lidstaten van de Europese Unie;
zij vernemen graag of sprake is van een zogenoemd «level playing field».
De leden van de VVD-fractie vragen welke andere lidstaten van de Europese
Unie in hun onderscheidenlijke wetgeving onvoldoende rekening houden met de
verplichtingen waaraan particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus
afkomstig uit een andere lidstaat dienen te voldoen in het land van vestiging.
Zij vragen zich in dat verband af of de desbetreffende lidstaten hun wetgeving
reeds in overeenstemming hebben gebracht met het gemeenschapsrecht en of dit
op vergelijkbare wijze is gebeurd als het onderhavige wetsvoorstel beoogt
te bewerkstelligen.De verplichting om gelijkwaardige beroepseisen te accepteren, volgt voor
alle lidstaten van de Europese Unie rechtstreeks uit het Verdrag tot oprichting
van de Europese Gemeenschap (hierna: EG-Verdrag). In de interne markt van
de Europese Gemeenschap is het vrij verkeer van goederen, personen, diensten
en kapitaal gewaarborgd op basis van de bepalingen van het EG-Verdrag (artikel
14 van het EG-Verdrag). Beperkingen op de vrijheid van vestiging en het vrij
verkeer van diensten tussen de lidstaten zijn dan ook verboden (artikel 44
en 49 van het EG-Verdrag). Om te bevorderen dat gelijkwaardige buitenlandse
diensten worden toegelaten, dient volgens rechtspraak van het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen in een regeling die eisen stelt aan dienstverlening,
een clausule van wederzijdse erkenning te worden opgenomen, welke bewerkstelligt
dat de regels van een andere lidstaat die een beschermingsniveau waarborgen
dat ten minste gelijkwaardig is aan het niveau dat nationaal wordt nagestreefd,
worden erkend en de nationale regels buiten toepassing blijven (HvJ EG zaak
C-184/96, Foie gras, Jur. 1998, p. I-6197). Het achterwege laten van die clausule
heeft tot gevolg dat de buitenlandse dienstverrichter aan de (extra) nationale
eisen moet voldoen, hetgeen een potentiële handelsbelemmering oplevert.
In het arrest Commissie tegen België heeft het Hof nogmaals benadrukt
dat het verplicht stellen van een vergunning voor een onderneming die in een
andere lidstaat is gevestigd, in strijd is met het vrij verkeer van diensten,
voorzover geen rekening worden gehouden met de verplichtingen waar de dienstverlener
in de lidstaat van herkomst reeds is onderworpen (HvJ EG zaak C-355/98 Jur.
2000, p. I-1221). De methode om rekening te houden met dergelijke verplichtingen
is de wederzijdse erkenning (HvJ EG zaak C-184/96, Commissie tegen Frankrijk).
De verplichting tot wederzijdse erkenning geldt kortom voor alle lidstaten
van de Europese Unie, waardoor sprake is van een «level playing field».In antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie kan worden gemeld,
dat ook Spanje, België, Italië en Portugal in hun onderscheidenlijke
wetgeving beroepseisen stelden die in strijd waren met de vrijheid van dienstverrichting
dan wel de vrijheid van vestiging. Deze eisen hadden onder meer betrekking
op een nationale vergunningplicht. Voornoemde lidstaten zijn, net als Nederland,
veroordeeld door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (HvJ
EG zaken Commissie tegen Spanje, C-114/97, Commissie tegen België,
C-355/98, Commissie tegen Italië, C-283/99, Commissie tegen Portugal,
C-171/02 en Commissie tegen Spanje, C-514/03). Bekend is dat in de Belgische
regelgeving ten aanzien van particuliere beveiligingsorganisaties is vastgelegd
dat bij beoordeling van aanvragen van bedrijven die in andere lidstaten van
de Europese Unie zijn gevestigd, rekening wordt gehouden met de verplichtingen
waaraan de buitenlandse dienstverrichter in het land van herkomst reeds moet
voldoen1. Gelet op de vaste rechtspraak van het
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen op grond waarvan de verplichting
bestaat in een regeling die eisen stelt aan dienstverlening, tot uitdrukking
te brengen dat rekening wordt gehouden met de beroepseisen gesteld in de lidstaat
van herkomst, mag er vanuit worden gegaan dat de overige lidstaten hun wetgeving
tevens dienovereenkomstig hebben aangepast.De leden van de VVD-fractie vragen de regering toe te lichten waarom het
twee jaar heeft geduurd voordat het onderhavige wetsvoorstel in procedure
werd gebracht. Deze leden constateren dat aanvankelijk was beoogd de onderhavige
wijziging op te nemen in een algehele herziening van de Wpbr. Zij vragen zich
af waarom dat traject vooralsnog op zich laat wachten en welke de knelpunten
zijn die ter discussie staan.Zoals in de memorie van toelichting behorend bij het onderhavige wetsvoorstel
reeds werd aangehaald, is in het kader van de evaluatie van de Wpbr een aantal
punten naar voren gekomen dat wijziging van deze wet wenselijk maakt (Kamerstukken
II 2003/04, 28 684, nr. 28). Aanleiding om een voorstel te doen
voor een algehele herziening van de wet gaf de evaluatie niet. Nadien is evenwel,
in het licht van het streven van het kabinet om de regeldruk te beperken,
de verantwoordelijkheid en zeggenschap van burgers en bedrijven te versterken
en de administratieve lasten voor het bedrijfsleven terug te dringen, de behoefte
ontstaan aan een fundamentele beschouwing van de wet. In dat verband zij verwezen
naar Kamerstukken II 2005/06, 30 300 VII en VI, nr. 3. Dit heeft
geleid tot het besluit de wet te toetsen in het kader van het programma Bruikbare
Rechtsorde (Kamerstukken II 2004/05, 29 279, nr. 24). Doel van deze
toetsing is een meer fundamentele heroverweging van de vraag welk publiek
belang met het toezicht op de particuliere beveiligingsector is gediend, welke
verantwoordelijkheid de Minister van Justitie terzake heeft en, daaraan gekoppeld,
welke rol voor de Minister van Justitie is weggelegd en welke verantwoordelijkheden
bij de branche dienen te worden neergelegd. Naar verwachting zal de projectgroep
die de toetsing uitvoert, voor het einde van dit jaar rapporteren. Het rapport
zal samen met een kabinetsstandpunt aan de Tweede Kamer worden gezonden. Omdat
de uitkomsten van de toetsing mede bepalend zijn voor de inhoud van een voorstel
tot wijziging van de Wpbr, laat de indiening van dat wetsvoorstel langer op
zich wachten dan aanvankelijk was voorzien.De leden van de fractie van de VVD vragen of een overzicht kan worden
gegeven van de verschillen in bevoegdheden van particuliere rechercheurs in
de diverse lidstaten van de Europese Unie. Deze leden vragen in hoeverre de
in Nederland gevestigde en werkzame particuliere rechercheurs gebonden zijn
aan de werkwijzen van particuliere rechercheurs die zijn gevestigd in een
andere lidstaat. Daarnaast verzoeken zij de regering aan te geven of in het
verleden is gebleken dat een recherchebureau dat afkomstig is uit een andere
lidstaat, zijn medewerkers die in Nederland opereren op een andere wijze laat
werken dan de Nederlandse ondernemingen.Buitenlandse recherchebureaus die op Nederlands grondgebied werkzaamheden
verrichten zijn gebonden aan de Nederlandse regelgeving terzake.
Dit betekent, bijvoorbeeld, dat zij zich moeten houden aan de verplichting
die voor alle particuliere recherchebureaus geldt om, conform het ingevolge
artikel 23a van de Regeling particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus
vastgestelde model, een privacygedragscode te hanteren. Het arrest van het
Hof van de Europese Gemeenschappen van 7 oktober 2004 brengt daarin geen
wijziging. In zijn arrest in de zaak Commissie tegen Spanje van 26 januari
2006 heeft het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen benadrukt dat
nu de diensten van particuliere beveiliging tot op heden niet op gemeenschapsniveau
zijn geharmoniseerd, de lidstaten in beginsel bevoegd blijven om de voorwaarden
voor de uitoefening van de activiteiten in deze sector te bepalen, uiteraard
met inachtneming van de door het EG-Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheden
(C-514/03, r.o. 23). In het kader van voormelde onderzoeken is dan ook niet
onderzocht in hoeverre de bevoegdheden van particuliere rechercheurs in de
verschillende lidstaten met elkaar overeenkomen dan wel van elkaar verschillen.Op de vraag van de leden van de VVD-fractie of in het verleden is gebleken
dat een buitenlands particulier recherchebureau medewerkers in Nederland op
een andere wijze laat opereren dan Nederlandse recherchebureaus, kan worden
gemeld dat mij geen informatie bekend is die daarop duidt.De leden van de VVD-fractie verzoeken de regering voorts inzicht te verschaffen
in het aantal particuliere rechercheurs, alarminstallateurs en particuliere
beveiligers dat onderscheidenlijk in Nederland werkzaamheden verricht, en
het aantal daarvan dat is gevestigd in een andere lidstaat van de Europese
Unie. Deze leden vragen of de regering het mogelijk acht, dat het wetsvoorstel
een bepaalde groei met zich zal brengen van de in Nederland en in andere lidstaten
gevestigde particuliere recherchebureaus. Meer in het bijzonder vernemen zij
graag of er tot dusver interesse is getoond vanuit andere lidstaten. Ten slotte
verzoeken de leden van de VVD-fractie de regering in te gaan op de effecten
voor de werkgelegenheid in Nederland van een mogelijke instroom van dienstverrichters
uit andere lidstaten ten gevolge van het onderhavige wetsvoorstel. Ook de
leden van de fractie van de CDA zijn geïnteresseerd in het effect van
het onderhavige wetsvoorstel op de Nederlandse markt. Meer in het bijzonder
vragen deze leden of in het buitenland gevestigde bedrijven daadwerkelijk
zullen toetreden tot de Nederlandse markt en, zo ja, wat dat zal betekenen
voor de Nederlandse bedrijven.Het aantal vergunninghoudende recherchebureaus bedraagt 341. Bij deze
bedrijven zijn ongeveer 700 personen werkzaam. Het aantal particuliere beveiligingsorganisaties
dat over een vergunning beschikt is 1907. Bij deze ondernemingen zijn naar
schatting 30 000 personen werkzaam. Afgaande op het aantal verklaringen
van betrouwbaarheid dat de politie jaarlijks afgeeft is sprake van ongeveer
3500 alarminstallateurs.Voor het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
is aan acht niet in Nederland gevestigde bedrijven een vergunning afgegeven
op basis van de Wpbr, te weten zeven Belgische ondernemingen en een Duits
bedrijf. Sinds het arrest van het Hof hebben twee bedrijven een verzoek om
een vergunning ingediend. Een daarvan is nog in behandeling. Deze bedrijven
zijn gevestigd in België. Een tweetal bedrijven, onderscheidenlijk van
Belgische en Duitse origine, heeft het ministerie van Justitie onlangs om
nadere informatie gevraagd. Van deze bedrijven is nog niet duidelijk of zij
als dienstverrichter in Nederland werkzaam willen zijn dan wel zich hier ook
willen vestigen. Voorts wordt het ministerie van Justitie incidenteel benaderd
door Belgische alarminstallatiebedrijven die in Nederland werkzaamheden wensen
te verrichten. Geconcludeerd kan worden dat de interesse vanuit het buitenland vooralsnog
gering is. Dat sluit ook aan bij de verwachtingen die in eerdergenoemd rapport «Grensoverschrijdende
beveiligers en rechercheurs» worden uitgesproken. Op basis van interviews
met Nederlandse, Duitse, Belgische en Engelse deskundigen uit de branche is
door de onderzoekers geconcludeerd, dat in de nabije toekomst geen sprake
zal zijn van een grote toename van het aantal buitenlandse particuliere beveiligers
en rechercheurs in Nederland. Volgens de geïnterviewden zou de taalbarrière
hiervoor te groot zijn. Ook de omstandigheid dat voor de uitoefening van de
werkzaamheden afdoende kennis van de Nederlandse maatschappij, en, niet in
de laatste plaats, voldoende begrip van de Nederlandse wet- en regelgeving
noodzakelijk is, zou een belemmering voor een grote toestroom kunnen zijn.
In het rapport wordt wel de verwachting uitgesproken dat Vlaamse beveiligers
en rechercheurs vaker hun weg naar Nederland zullen vinden, omdat de taal
voor hen geen beletsel vormt. Gelet op het voorafgaande, lijken wezenlijke
verschuivingen op de Nederlandse markt niet te verwachten.De Minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Voornoemd onderzoek «Grensoverschrijdende beveiligers en rechercheurs»
was gericht op de regelgeving ten aanzien van particuliere beveiligingsorganisaties
en recherchebureaus die zijn gevestigd in de onderscheidenlijke lidstaten
van de Europese Unie. Daarbij is niet onderzocht of eveneens bepalingen zijn
opgenomen met betrekking tot de wederzijdse erkenning van ondernemingen afkomstig
uit een andere lidstaat. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30611-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl