Wijz. Elektriciteitswet 1998 t.b.v. stellen nadere regels t.a.v. netbeheer en levering aan beschermde afnemers; Nota n.a.v. het verslag over onder meer rechtsbescherming en verplichtingen van de elektriciteitsproductiesector
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19981999-26303, nr. 225f

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

31-05-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26303 nr. 225f

27-05-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamRechtsbeschermingVerdeling en compensatie van (niet-marktconforme) verplichtingenOverige vragenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26303Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 303Wijziging van de Elektriciteitswet 1998 ten behoeve van het stellen
van nadere regels ten aanzien van het netbeheer en de levering van elektriciteit
aan beschermde afnemersnr. 225fNOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 27 mei 1999De memorie van antwoord gaf de leden van de vaste commissie voor Economische
Zaken aanleiding tot het maken van een aantal opmerkingen en het stellen van
een aantal vragen. Allereerst ga ik in op de vragen van de leden van de VVD-fractie
over rechtsbescherming. Daarna ga ik in op vragen van de leden van de CDA-fractie
en de PvdA-fractie over de verdeling en compensatie van (niet-marktconforme)
verplichtingen van de elektriciteitsproductiesector. Omwille van de leesbaarheid
van de beantwoording heb ik daar waar dit kon bij dit onderdeel vragen samengevoegd.
Tot slot ga ik in op een aantal overige vragen van de leden van de CDA-fractie
en van de PvdA-fractie. RechtsbeschermingDe leden van de VVD-fractie stelden vragen over de procedurele waarborgen
inzake de vaststelling van de tariefstructuren, tarieven en voorwaarden. Zij
vroegen in dat verband of een aanwijzing aan de directeur van de Dienst uitvoering
en toezicht Elektriciteitswet (Dte) zal worden gegeven, die ertoe strekt dat
op alle besluiten strekkende tot vaststelling of wijziging van de tariefstructuren,
tarieven of voorwaarden afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
van toepassing is.De bevoegdheid tot het geven van een aanwijzing is een instrument in het
kader van het ministeriële toezicht op de Dte. Een aanwijzing dient ertoe
om in een voorkomend geval de onvoldoende of onjuiste uitvoering van een aan
de Dte opgedragen taak te corrigeren. Het behoort tot de taak van de directeur
van de Dte om bij het vaststellen van besluiten een goede procedure te volgen.
Zoals ik in de memorie van antwoord heb aangegeven, heeft de directeur van
de Dte in overweging afdeling 3.4. Awb toe te passen (kamerstukken II 1998/99,
26 303, nr. 225c, blz. 39). Daarvan uitgaande, zie ik vooralsnog geen
aanleiding om hem een aanwijzing in dezen te geven. Dat houdt ook verband
met de positie van de Dte ten opzichte van het Ministerie van Economische
Zaken. Het geven van aanwijzingen in gevallen waarin de Dte haar taak goed
uitvoert, frustreert de ontwikkeling van een onafhankelijk opererende toezichthouder
en wekt bij marktpartijen de indruk dat de Minister van Economische Zaken
het toezicht in handen houdt, hoewel de wet het toezicht opdraagt aan de Dte. De leden van de VVD-fractie gingen verder uitvoerig in op de discussie
rond het al dan niet aanwijzen van het College van Beroep voor het bedrijfsleven
(Cbb) als bevoegde rechter voor de behandeling van besluiten, strekkende tot
vaststelling van tariefstructuren, tarieven en voorwaarden. Zij waren niet
overtuigd door mijn antwoord op dat punt in de memorie van antwoord.De discussie gaat in essentie om de vraag of een beroep tegen de genoemde
besluiten door de burgerlijke rechter of door het Cbb behandeld moeten worden.
Allereerst wijs ik erop dat naar mijn oordeel wél beroep op het Cbb
openstaat tegen besluiten van de Dte tot vaststelling van de tarieven. Dat
heb ik ook aangegeven in de memorie van antwoord (kamerstukken I, 1998/99,
26 303, nr. 225c, blz. 40, 2e alinea). Het gaat daarbij namelijk om individuele
besluiten, niet om algemeen verbindende voorschriften. Het verschil van mening
bestond dus alleen ten aanzien van de besluiten tot vaststelling van tariefstructuren
en voorwaarden voor het gebruik van het net.In de memorie van antwoord was opgemerkt dat aanwijzing van het Cbb zou
leiden tot afwijking van het systeem van de Awb en dat daaraan meer nadelen
dan voordelen zijn verbonden. De leden van de VVD-fractie betoogden in het
verslag evenwel uitvoerig dat er wel degelijk voordelen zijn verbonden aan
het aanwijzen van het Cbb. Zij wezen juist op nadelen die verbonden zijn aan
het door mij voorziene systeem. Na afweging van deze voor- en nadelen ben
ik tot de slotsom gekomen dat de aanwijzing van het Cbb als rechter waarbij
ook tegen tariefstructuren en voorwaarden beroep kan worden ingesteld inderdaad
verdedigbaar is. Mede gelet op het belang dat de leden van de VVD-fractie
hechten aan het aanwijzen van het Cbb, ben ik bereid op dit punt een toezegging
te doen. Ik kan evenwel niet toezeggen met een novelle te komen, aangezien
dat de afronding van dit wetsvoorstel zodanig zou vertragen, dat invoering
van het nieuwe tariefsysteem per 1 januari 2000 illusoir zou worden. Uitstel
van de invoering leidt tot onzekerheid en onduidelijkheid voor marktpartijen
en (beschermde) afnemers, wat ik onwenselijk acht. Wel zeg ik toe dat de aanwijzing
van het Cbb bij een spoedige en geschikte gelegenheid zal geschieden. In de
memorie van antwoord noemde ik daarbij al de wijziging van de Mededingingswet
die wordt voorbereid om de Nederlandse mededingingsautoriteit om te vormen
tot een zelfstandig bestuursorgaan, aangezien daarbij ook de inpassing van
de Dte als kamer in de Nma nader geregeld wordt.Overigens merk ik naar aanleiding van het betoog van de leden van de VVD-fractie
nog op dat ik, anders dan deze leden veronderstelden, nimmer het idee heb
gehad dat door het niet aanwijzen van het Cbb als bevoegde rechter voorkomen
wordt dat justitiabelen een besluit tot vaststelling van tariefstructuren
en voorwaarden ter toetsing aan de rechter kunnen voorleggen. Aangezien dergelijke
besluiten betrekking kunnen hebben op het vaststellen van burgerlijke rechten
en verplichtingen in de zin van artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming
van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, zal in voorkomend
geval de burgerlijke rechter zich bevoegd verklaren als geen andere bevoegde
rechter is aangewezen. Voorts heb ik met interesse de argumentatie in het
betoog van deze leden gelezen, waarin wordt ingegaan op de doorwerking van
de Awb in civielrechtelijke geschillen tussen afnemers en netbeheerders. Ik
merk daarbij op dat naar mijn mening de doorwerking van de Awb niet zozeer
te maken heeft met de eigendomsbevoegdheden van de netbeheerder, maar met
zijn bevoegdheid om privaatrechtelijke overeenkomsten te sluiten. Deze bevoegdheid
mag hij op grond van artikel 3:14 van het Burgerlijk Wetboek niet uitoefenen
in strijd met geschreven of ongeschreven regels van het publiekrecht. Concreet
betekent dit dat hij zich onder meer moet houden aan de door de directeur
van de Dte vastgestelde voorwaarden voor het gebruik van het net, waartoe
ook de regels voor de verdeling van beschikbare netcapaciteit
over verschillende afnemers behoren. Omdat die regels worden vastgesteld in
een procedure waarop de Awb van toepassing is, werkt de Awb dus inderdaad
door in de privaatrechtelijke overeenkomsten die netbeheerders afsluiten met
afnemers. Verdeling en compensatie van (niet-marktconforme) verplichtingenDe leden van de CDA-fractie vroegen hoe lang het kan duren voordat de
verdeling van bestaande verplichtingen van de elektriciteitsproductiesector
definitief is geworden, ervan uitgaande dat de productiebedrijven het bestaan
van een gezamenlijke draagplicht voor die verplichtingen waarschijnlijk zullen
aanvechten.Mijn streven is te komen tot een verdelingsregeling die een zo klein mogelijk
risico in zich draagt onderwerp te worden van lange rechterlijke procedures.
Deze oriëntatie geldt ook voor de externe adviseurs die mij over de regeling
zullen adviseren. Dit laat onverlet dat naar mijn oordeel op goede gronden
het concept van een gezamenlijke draagplicht aan de verdelingsregeling ten
grondslag ligt. Ik heb dit uitvoerig toegelicht in de memorie van antwoord
(kamerstukken I 1998/99, 26 303, nr. 225c, blz. 5). Indien een bedrijf
de regeling langdurig bestrijdt – hetgeen overigens alle bedrijven zou
raken die betrokken zijn bij de verdelingskwestie – is dat een gevolg
van de vrije keuze die een direct belanghebbende heeft om een besluit ter
toetsing aan de rechter voor te leggen. Ik acht het in dit verband niet vruchtbaar
te speculeren over de vraag hoe lang het kan duren voordat de regeling definitief
is.De leden van de CDA-fractie vroegen mij nog eens een beeld te geven van
de rol die de aandeelhouders van de productiebedrijven hebben gespeeld met
betrekking tot de toedeling van bestaande verplichtingen van de productiesector
vanaf het moment waarop gepoogd werd te komen tot een Grootschalig Productiebedrijf
(GPB) tot heden.De directies van de productiebedrijven verrichtten de voorbereidende werkzaamheden
ten behoeve van de besluitvorming over het GPB. De formele besluitvorming
terzake lag bij de aandeelhouders van de productiebedrijven. Uiteindelijk
hebben deze aandeelhouders op 25 april 1998 besloten niet over te gaan tot
de oprichting van het GPB. In het scenario van het GPB was een compensatie
voorzien voor de kolenvergassingsinstallatie Demkolec en voor een aantal stadsverwarmingsprojecten;
de importcontracten zouden zonder meer geabsorbeerd worden in het GPB.De verantwoordelijkheid voor het proces dat na april 1998 volgde –
het verdelen en toedelen van Sep-verplichtingen en overige verplichtingen
uit de Overeenkomst van Samenwerking – was tot februari van dit jaar
de primaire verantwoordelijkheid van de individuele productiebedrijven. De
rol van de commissarissen en aandeelhouders van de bedrijven bleek er daarbij
in te resulteren dat de Overeenkomst op hoofdlijnen van oktober 1998 niet
geëffectueerd kon worden. Dit heeft uiteindelijk in februari van dit
jaar ertoe geleid dat voor de verdelingskwestie een regeling is getroffen
in dit wetsvoorstel.De leden van de CDA-fractie wilden weten wat de omvang van de compensatie
van niet-marktconforme kosten zal zijn in de slechtst denkbare omstandigheden
(in guldens). Zij vroegen waarin het «einde» van de compensatieregeling
ligt in omvang en tijdsduur. Tevens vroegen zij hierbij te betrekken de kosten
van aanleg en jaarlijkse exploitatie van de Noorse kabel, voor zover deze
kosten niet gedekt worden door preferentiële gebruikers van de kabel.
Tenslotte vroegen deze leden of de regeling ook in een negatieve compensatie
voorziet indien de marktprijzen stijgen.Het «einde» van de compensatieregeling zit allereerst daarin
dat artikel 77a van het wetsvoorstel een limitatieve lijst van
verplichtingen bevat die voor compensatie in aanmerking kunnen komen. De verplichtingen
hebben zelf de volgende looptijd:Stadsverwarmingscontracten: het laatste contract eindigt in 2022.Importcontracten: Vereinigte Elektrizitäts Werke (VEW) 2003, Preussen
Elektra (PE) 2006, Electricité de France (EdF) 2009, Statoil 2016 en
Power Exchange Agreement (PEA) 2026.De omvang van de compensatie van niet-marktconforme kosten van warmtecontracten
en van de kolenvergassingscentrale Demkolec is niet afhankelijk van de ontwikkeling
van de marktprijs van elektriciteit. De compensatie voor stadsverwarmingscontracten
is maximaal f 1,6 mld. Dit is een contant gemaakt bedrag voor de volledige
looptijd van deze contracten. Voor Demkolec zal de compensatie maximaal f 550
mln zijn.De omvang van de compensatie van niet-marktconforme kosten van de importcontracten
is wel afhankelijk van de ontwikkeling van de marktprijs van elektriciteit.
In artikel 77a, tweede lid, is bepaald dat deze compensatie afhankelijk is
van de draagkracht van de bedrijven. Ingevolge deze bij amendement in de wet
opgenomen bepaling dient een besluit over de omvang van deze compensatie te
worden genomen in de algemene maatregel van bestuur die in ontwerp aan de
beide kamers der Staten-Generaal wordt overgelegd. Binnen de hierboven aangegeven
begrenzingen zal door middel van die amvb worden vastgelegd wat gedurende
een overgangsperiode de jaarlijkse hoogte van de toeslag zal zijn.Een negatieve compensatie bij stijgende marktprijzen was met zoveel woorden
opgenomen in de Overeenkomst op hoofdlijnen, in die zin dat de productiebedrijven
bij prijzen boven 7 ct/kWh een reservering zouden treffen voor slechtere tijden.
Op basis van de wet zal aan dit concept van een negatieve compensatie invulling
gegeven kunnen worden bij de bepaling van de hoogte en tijdsduur van de toeslag.De kosten van de aanleg van de «Noorse kabel» bedragen maximaal
600 miljoen gulden. De kosten van het om niet ter beschikking stellen van
de transportcapaciteit van deze verbinding zijn 600 miljoen gulden minus de
opbrengst van de terbeschikkingstelling van resterende capaciteit aan derden.
De opbrengst zal worden bepaald door de Dte op basis van een meer omvattend
voorstel van de netbeheerders voor de netwerktarieven. De Dte zal bij de vaststelling
rekening houden met het belang dat de lasten evenredig verdeeld worden over
gebruikers van de verbinding.Weinig geloofwaardig vonden de leden van de CDA-fractie de stelling in
de memorie van antwoord dat verdere «betrokkenheid of inmenging»
in de bedrijven niet aan de orde is, naast mijn bemoeienis met het verdelingsvraagstuk
van de productiesector en met de compensatie van de niet-marktconforme kosten.
Zij wezen in dat verband op het feit dat de minister zich wat betreft de compensatie
voor kosten van importcontracten een oordeel moet vormen over de draagkracht
van de bedrijven. Welke definitie van het begrip «niet-inmenging»
is hier gehanteerd, zo vroegen deze leden.Met de aangehaalde stelling doelde ik op de deregulering van de functie
van elektriciteitsproductie in de nieuwe marktstructuur. Anders dan in de
Elektriciteitswet 1989 wordt in de nieuwe wet immers ten principale geen bijzondere
(beschermde) marktpositie geregeld voor de productie van elektriciteit. De
regulering die tot nu toe in belangrijke mate gericht is op het aanbod van
elektriciteit en op het functioneren van productiebedrijven wordt door middel
van de Elektriciteitwet 1998 beëindigd. Vanuit die invalshoek is aangegeven
dat geen sprake is van een verdere betrokkenheid bij de productiebedrijven,
naast de overgangsmaatregelen in het wetsvoorstel. De aangehaalde stelling
beoogde niet mijn bemoeienis met de verdeling van bestaande verplichtingen
van de productiesector en met de compensatieregeling voor niet-marktconforme
kosten te relativeren. Uit de aard der zaak is dit een ingrijpende doch tijdelijke
bemoeienis in het kader van de overgang van de sector naar een
nieuwe marktstructuur.De leden van de CDA-fractie vroegen of de opbrengst uit de Protocol-overeenkomst
tussen de productiesector en de distributiesector alleen gevoed wordt door
de niet-vrije afnemers van elektriciteit. Zij meenden op basis van de memorie
van antwoord dat, naast de zogenaamde toeslag-amvb, wel een tweede belastingkanaal
ontstaat, namelijk de financiering van de «Noorse kabel».Distributiebedrijven brengen de kosten die zij aan de productiebedrijven
verschuldigd zijn in ruil voor aan hen ter beschikking gesteld vermogen in
rekening aan hun klanten. In de jaren 1997 en 1998 werden de kosten van de
distributiebedrijven door de gehele markt gedragen. Na het opengaan van de
elektriciteitsmarkt zijn enkele opvallende contracten voor de invoer van elektriciteit
gesloten, waardoor distributiebedrijven een deel van de bestaande afzet hebben
verloren. Voor het jaar 1999 zijn nog op grond van de Elektriciteitswet 1989
maximumtarieven vastgesteld voor eindverbruikers. Mij is gebleken dat kleine
verschillen zijn waar te nemen tussen de afzonderlijke bedrijven. Ten opzichte
van 1998 lieten sommige bedrijven hun tarieven dalen. Andere bedrijven lieten
hun tarieven enigszins stijgen, maar bleven daarbij onder het gestelde maximum.
Er kan dus ook voor het jaar 1999 niet in algemene zin worden gesproken van
een afwenteling op de kleinverbruiker. Voor het jaar 2000, het laatste jaar
waarin het Protocol geldt, zal ik op grond van de tariefsystematiek van dit
wetsvoorstel de tarieven voor de beschermde afnemers vaststellen. Door middel
van deze tariefvaststelling wordt voorkomen dat de kosten die voor de distributiebedrijven
verbonden zijn aan de Protocol-overeenkomst alleen op de groep beschermde
afnemers worden afgewenteld. Zonodig zal dit ten laste van het resultaat van
de distributiebedrijven in het komende jaar moeten komen.De transportkosten voor de levering van elektriciteit via de «Noorse
kabel» op basis van het zogenaamde PEA-contract worden overeenkomstig
artikel 77b van het wetsvoorstel over alle netgebruikers verdeeld. Deze kosten
maken onderdeel uit van het transporttarief en staan naast de toeslag op de
netwerktarieven die verband houdt met de andere hiervoor specifiek genoemde
verplichtingen. In zoverre kan gesproken worden van een tweede kanaal dat
dient ter dekking van een specifieke categorie niet-marktconforme kosten,
namelijk die welke verband houdt met de «Noorse kabel». Van een
dubbel belastingkanaal voor de dekking van een zelfde categorie kosten is
dus geen sprake. Overigens heeft de voorziening met betrekking tot het transport
ter uitvoering van het PEA-contract slechts betrekking op een deel van de
totale transportcapaciteit van de kabelverbinding en is effectuering van die
faciliteit afhankelijk van het oordeel dat de Europese Commissie daarover
nog zal geven.De leden van de CDA-fractie vroegen hoe een omvangrijke steunoperatie
als deze zich laat verenigen met de privatisering van steunontvangende ondernemingen.
Zij wilden in dit verband weten op welke wijze de minister denkt te effectueren
dat voldoende gewaarborgd is dat een te privatiseren onderneming maatregelen
treft om de niet-marktconforme kosten te dragen. De leden van de PvdA-fractie
wilden in dit verband specifiek weten of bij de privatisering van UNA sprake
is van enigerlei vorm van garanties van de gemeentelijke of provinciale aandeelhouders
voor de financiering van de bakstenen.Bij het verlenen van instemming met privatisering zie ik onder meer er
op toe dat de contractspartijen voldoende rekening houden met niet-marktconforme
kosten die op de desbetreffende onderneming (zullen) rusten. Bij de voorgenomen
privatisering van UNA is rekening gehouden met bepaalde niet-marktconforme
kosten die voor rekening van deze vennootschap zullen komen. Het privatiseringscontract
van UNA bevat daarnaast een verrekeningsmechanisme dat betrekking
heeft op de mogelijkheid dat de definitieve omvang van de niet-marktconforme
kosten en van de ontbindingskosten van de Overeenkomst van Samenwerking voor
UNA hoger blijken te zijn dan het niveau dat bij de bepaling van de kooppijs
door partijen is voorzien. Daarop aansluitend wordt voorzien in een garantie
van de aandeelhouders voor de dekking van dergelijke additionele kosten. Op
deze wijze wordt in het licht van de bakstenenkwestie verantwoord omgegaan
met privatiseringsplannen van productiebedrijven.De leden van de CDA-fractie vroegen in het licht van een eventueel 100%
aandeelhouderschap van de Staat in TenneT wat de in geld uitgedrukte waarde
van het landelijk hoogspanningsnet momenteel is en wat die waarde onder het
nieuwe regime van toezicht kan zijn. Vervolgens vroegen zij een vergelijking
te maken tussen die waarden en de omvang van de compensatieregeling. Tevens
wilden zij weten op welk bedrag de investering met betrekking tot de Noorse
verbinding is geschat.De in geld uitgedrukte waarde van het landelijk hoogspanningsnet is afhankelijk
van de gehanteerde waarderingsmethode. Bij de totstandkoming van de Overeenkomst
op hoofdlijnen is uitgegaan van een waarde van het landelijk hoogspanningsnet
van f 1,2 mld. Dit is de waarde op basis van de historische kostprijs.Momenteel laat de Dte in het kader van de uitwerking van de nieuwe tariefsystematiek
een onderzoek uitvoeren ten behoeve van de bepaling van de waarderingsmethodiek
waar de Dte van uit zal gaan bij de vaststelling van de netwerktarieven. Indien
gekozen wordt voor een waardering van netbedrijven op basis van vervangingswaarde,
zou dit ook gevolgen hebben voor de waarde van het landelijk hoogspanningsnet.Wat betreft de vergelijking van de waarde van het landelijk hoogspanningsnet
met de omvang van de compensatieregeling is het van belang onderscheid te
maken tussen enerzijds de compensatie zoals die voorzien was ten tijde van
de discussie over de vorming van het GPB en anderzijds de compensatie die
voorzien was in de Overeenkomst op hoofdlijnen. Onderdeel van het GPB-scenario
was een compensatie van de niet-marktconformiteit van een aantal stadsverwarmingsprojecten
en van Demkolec. Daarbij was geen aandeelhouderschap van de Staat in het landelijk
hoogspanningsnet aan de orde. In de periode daarna, die leidde tot het sluiten
van de Overeenkomst op hoofdlijnen is in aanvulling op de genoemde compensatie
de mogelijkheid gecreëerd voor een bijdrage aan een aantal andere zaken.
Als tegenprestatie hiervoor werd voorzien in de overgang op de Staat van de
kleinst mogelijke meerderheid van de aandelen in het landelijk net. Deze benadering
is ook in het wetsvoorstel neergelegd. Bij deze aanvullende elementen gaat
het om het volgende.In de eerste plaats zou de aanleg van de Noorse verbinding voor rekening
van de landelijk netbeheerder kunnen komen voor een bedrag van maximaal f 600
mln. Dit bedrag vertegenwoordigt de waarde van de geschatte investeringskosten.Ten tweede zou de transportcapaciteit die benodigd is voor een gedeelte
van het leveringscontract dat in samenhang met het aanlegcontract is gesloten,
daarbij niet in rekening worden gebracht aan de productiebedrijven.Tot slot is een verzekeringselement aangebracht voor een gedeeltelijke
compensatie van de niet-marktconformiteit van een aantal importcontracten.De vraag of en in welke mate deze laatste twee onderdelen van de compensatie
daadwerkelijk zullen worden gerealiseerd is afhankelijk van enerzijds de marktprijs
voor elektriciteit en anderzijds de besluitvorming over het al dan niet bijdragen
aan deze importcontracten. Tegen die achtergrond is ter compensatie van de
aandelenovergang op de Staat in het wetsvoorstel tevens geregeld dat de aanwijzingsbevoegdheid
eindigt die de Minister van Economische Zaken krachtens overeenkomst
heeft met betrekking tot de reserve egalisatie tarieven (ruim f 200 mln.)
op de balans van Sep.Gelet op het bovenstaande dient de waarde van het beoogde Staatsbelang
van 50% + 1 aandeel in de landelijk netbeheerder afgezet te worden tegen de
waarde van de aanvullende compensatie ten opzichte van de GPB-situatie. De
waarde die dit pakket vertegenwoordigt wordt bij de nadere regeling van de
netwerktoeslag exact duidelijk.De leden van de PvdA-fractie zouden het op prijs stellen te vernemen welke
reële betekenis moet worden toegekend aan de Overeenkomst op hoofdlijnen,
nu die overeenkomst weliswaar geen formele status heeft maar toch als uitgangspunt
heeft gediend voor de artikelen 76 tot en met 77d van het wetsvoorstel.De overeenkomst had betrekking op de mate waarin niet-marktconforme kosten
voor rekening van de productiesector dienen te blijven. Daarbij was een voorwaarde
dat tussen de productiebedrijven onderling concensus over de verdeling van
bestaande verplichtingen bereikt zou worden. Doordat dit niet is gebeurd,
heb ik het uiteindelijk noodzakelijk geacht door middel van wetgeving te voorzien
in regeling van deze zaak. Het zou niet zorgvuldig zijn indien louter als
gevolg van de keuze voor een ander sturingsinstrument een geheel ander resultaat
zou worden nagestreefd. Dat is de reden waarom de inhoud van de Overeenkomst
op hoofdlijnen, waarover na intensief overleg met de directies van de productiebedrijven
en Sep wel een voorwaardelijke overeenstemming heeft bestaan, als uitgangspunt
heeft gediend voor de regeling van de artikelen 76 tot en met 77d. Daarin
ligt ook de resterende reële betekenis van die overeenkomst. Het voorgaande
laat onverlet dat bij met name de besluitvorming over eventuele compensatie
van kosten van importcontracten rekening wordt gehouden met nieuwe relevante
informatie die nadien voor zowel de bedrijven als voor mij beschikbaar is
gekomen omtrent de draagkracht van bedrijven.De leden van de PvdA-fractie vroegen mij reeds nu te overwegen om de toeslag
op de netwerktarieven te schragen door een apart wetsvoorstel dat het karakter
heeft van een belastingwet. De leden van de CDA-fractie meenden dat de artikelen
77 tot en met 77d niet voldoen aan daaraan te stellen deugdelijkheidseisen
en dat de tarieftoeslag geheel bij wet geregeld zou moeten worden.Op grond van artikel 77a dienen bij het instellen van een tarieftoeslag
duidelijke randvoorwaarden in acht te worden genomen. De omvang van de toeslag
is door het artikel gemaximeerd, in die zin dat limitatief is aangegeven op
welke verplichtingen de toeslag betrekking kan hebben. In mijn eerdere antwoord
op een desbetreffende vraag van de leden van de CDA-fractie heb ik zo concreet
mogelijk aangegeven welke kosten aan die verplichtingen verbonden zijn. Wat
betreft de importcontracten is de omvang van die kosten en van die tarieftoeslag
afhankelijk van de ontwikkeling van de marktprijs voor basislast elektriciteit
en van de draagkracht van de bedrijven. Deze onzekerheidsmarge is inherent
aan de wijze waarop bij wet de mogelijkheid is geregeld een toeslag te kunnen
instellen voor niet-marktconforme kosten van de importcontracten. Bij de besluitvorming
daarover dient nieuwe informatie over de draagkracht van de bedrijven betrokken
te worden. De onzekerheidsmarge staat op zich zelf los van de vraag of alle
aspecten van de tarieftoeslag bij wet worden geregeld of dat nadere regels
terzake bij algemene maatregel van bestuur worden gegeven. Binnen het maximum
dat gesteld is aan de tarieftoeslag door middel van de limitatieve opsomming
van verplichtingen in de wet wordt de omvang van de toeslag specifiek bepaald
bij de algemene maatregel van bestuur, bedoeld in artikel 77a.Gelet op de randvoorwaarden van artikel 77a is naar mijn mening voldoende
gewaarborgd dat een zorgvuldige regeling ter compensatie van niet-marktconforme
kosten zal worden uitgewerkt. Daarbij wijs ik erop dat het Parlement bij die
regeling betrokken zal zijn via de voorhangprocedure die verbonden is aan
de in artikel 77a voorgeschreven algemene maatregel van bestuur. Op de uitkomst
van die procedure loop ik niet vooruit, te meer daar de artikelen 75 tot en
met 77d van het wetsvoorstel nu separaat voor advies bij de Raad van State
aanhangig gemaakt zijn.De leden van de PvdA-fractie vroegen mijn opvatting over een alternatieve
aanpak voor het bakstenenprobleem waarbij onder meer wordt uitgegaan van het
bieden van ruimte aan TenneT om een dynamisch beleid te voeren, eventueel
ook voor de tot nu toe onbenutte mogelijkheden op het gebied van de telecommunicatie.
Tevens vroegen deze leden in dit verband mijn oordeel over de intrinsieke
waarde van het hoogspanningsnet mede in relatie tot de bepaling van de «regulatory
asset base», van de «return on investment» en van de afschrijvingsmethodiek.
Deze leden vroegen hoe een dergelijke regeling zich verhoudt tot die van het
wetsvoorstel.Mij is bekend dat er thans alternatieve benaderingen voor het bakstenenprobleem
worden ontwikkeld en dat onder meer wordt gewerkt aan een idee dat overeenkomt
met hetgeen door de leden van de PvdA-fractie werd geschetst.Zoals ik reeds heb aangegeven in de memorie van antwoord wordt in de door
mij gekozen aanpak een centrale rol toegekend aan een commissie van adviseurs
die mij moet adviseren over de toepassing van artikel 77 van het wetsvoorstel.
Ik acht het dan ook onverstandig om thans zelf een inhoudelijk oordeel te
geven over mogelijke oplossingsrichtingen. Ik stel het overigens zeer op prijs
dat wordt nagedacht over mogelijke oplossingen. Ik heb alle betrokkenen geadviseerd
om hun denkbeelden daarover kenbaar te maken aan de commissie, hetgeen naar
ik heb begrepen ook feitelijk gebeurt. Of de beschreven oplossing past in
de systematiek van het wetsvoorstel moet nader worden bezien. In het algemeen
merk ik op dat het wetsvoorstel ruimte beoogt te bieden voor oplossingen,
waarbij uiteraard de meest doelmatige oplossing richtinggevend zal zijn voor
de uiteindelijke keuze.Wat de vragen over de waardering van het landelijk hoogspanningsnet betreft
verwijs ik naar mijn antwoord op een desbetreffende vraag van de leden van
de CDA-fractie. Overige vragenDe leden van de CDA-fractie vroegen of de uitleg met betrekking tot artikel
27a van het wetsvoorstel betreffende het transport van elektriciteit, waarin
wordt gesproken van tarieven in plaats van maximumtarieven, ook van toepassing
is op de artikelen 41 en verder betreffende de leveringstarieven.Ook voor de leveringstarieven geldt dat zij worden vastgesteld op basis
van een vergelijkend onderzoek waarbij het meest efficiënte bedrijf als
uitgangspunt wordt genomen. De zogenaamde «benchmark»-methode
die voor de systemen van zowel het transport- als het leveringstarief wordt
toegepast, is dus niet gebaseerd op de kosten van het duurste bedrijf. Het
woord «maximumtarief» zou dat kunnen suggereren en is dan ook
niet gebruikt in de artikelen over het transporttarief en het leveringstarief.Een belangrijk verschil tussen de systematiek van enerzijds het transporttarief
en anderzijds het leveringstarief is evenwel dat de leveringstarieven enkele
jaren na 2000 landelijk uniform zullen zijn. De gedachte daarachter is dat
verschillen tussen leveranciers die samenhangen met verschillende kosten voor
de inkoop van elektriciteit of voor diensten met betrekking tot de
levering in principe niet noodzakelijk zijn, zodat daarmee geen rekening wordt
gehouden bij de vaststelling van de tarieven. Bij de transporttarieven kan
echter wel sprake zijn van verschillen in kosten in verband met objectieve
factoren die buiten de invloedsfeer van de netbeheerder liggen, zoals de bodemgesteldheid,
de aansluitdichtheid en de opbouw van netten tussen regio's. Daaruit kan wel
een verschil in transporttarief voortvloeien.De leden van de CDA-fractie begrepen uit de toelichting dat de objectieve
factoren die verschillen in transporttarieven rechtvaardigen, buiten de formule
voor de tariefvaststelling vallen en dus afzonderlijk moeten worden geëxpliciteerd
om de tariefvaststelling doorzichtig te maken voor de buitenwereld.De conclusie van deze leden is juist. Als voorbeelden van dergelijke objectieve
factoren heb ik genoemd verschillen in bodemgesteldheid, aansluitdichtheid
en de opbouw van netten tussen regio's. Deze factoren zijn van structurele
aard en vormen als zodanig ook nu reeds oorzaak van tariefverschillen tussen
bedrijven. Dit betekent dat zij zullen zijn opgenomen in de starttarieven
zoals die voor het jaar 2000 worden vastgesteld. Deze starttarieven, gebaseerd
op de feitelijke tarieven van 1996, verschillen echter ook op basis van allerlei
andere, niet objectieve factoren. Deze verschillen moeten worden afgebouwd
gedurende de eerste periode waarvoor (vanaf 2000) een efficiencykorting
in het tarief wordt vastgesteld. Na deze periode zullen alleen tariefverschillen
geoorloofd zijn die uit de hierboven genoemde objectieve factoren voortvloeien.De leden van de PvdA-fractie vroegen om meer duidelijkheid over de procedure
bij de APX met betrekking tot de handhaving van de reciprociteitsregels.Allereerst merk ik op dat het feit dat de APX op 25 mei jl. van start
is gegaan, naar mijn idee een stap is in de richting van een werkelijk geliberaliseerde
stroommarkt. Het doet me genoegen dat partijen er kennelijk in zijn geslaagd
om, vooruitlopend op het systeem zoals voorzien in voorliggend wetsvoorstel,
overeenstemming te bereiken over de invoering van een vrijwillig systeem van
programma-verantwoordelijkheid. Daarnaast is het van belang dat voldaan wordt
aan de reciprociteitsregels.Op grond van artikel 30 van de Elektriciteitswet 1998 is het de landelijk
netbeheerder verboden een afnemer die als vrije klant wordt beschouwd en die
daarom verzoekt, een aanbod te doen om elektriciteit te transporteren vanuit
een ander land naar deze afnemer indien deze, wanneer hij in dat andere land
gevestigd zou zijn, op grond van het recht van dat land niet beschouwd zou
worden als een in aanmerking komende afnemer als bedoeld in artikel 19, derde
lid, van de elektriciteitsrichtlijn. Een afnemer die elektriciteit wil importeren
moet de landelijk netbeheerder van informatie voorzien, zodat deze kan beoordelen
of aan de reciprociteitsregels is voldaan. Een afnemer die stroom op de beurs
wil kopen, weet echter niet uit welk land de elektriciteit afkomstig is. De
handel op de beurs is immers anoniem en alleen de beurs zelf beschikt over
informatie over de identiteit van afnemers en aanbieders. De beurs zal alleen
kunnen functioneren, wanneer de APX kan garanderen dat aan de reciprociteitsregels
is voldaan. Wanneer zij dit niet kan, is het de landelijk netbeheerder immers
verboden om aan een transportverzoek te voldoen. Aangezien het daarbij praktisch
onuitvoerbaar is om iedere verhandelde kWh op haar «reciprociteitsbestendigheid»
te testen, heb ik begrepen dat de APX een statistische benadering ontwikkelt
om de landelijk netbeheerder deze garantie te kunnen geven. Deze benadering
kan inhouden dat over een bepaalde periode het percentage geïmporteerde
stroom uit de verschillende aanbiedende landen wordt vergeleken met het percentage elektriciteit dat wordt verkocht aan de afnemers die gerechtigd zijn
om uit die landen te importeren (de «in aanmerking komende afnemers»).
Het percentage aangeboden elektriciteit afkomstig uit «niet-reciproque»
landen mag nooit groter zijn dan het percentage dat deze afnemers maximaal
mogen kopen uit deze landen. Daar zou dan immers uit blijken dat niet voldaan
is aan de reciprociteitsregels. Ik verwacht dat de APX er in zal slagen om
op deze wijze een praktisch realiseerbare oplossing te vinden die past binnen
de Elektriciteitswet. Overigens heeft de SEP op dit moment op basis van de Elektriciteitswet
1989 een monopolie voor de import van elektriciteit ten behoeve van de openbare
voorziening. Om het omzeilen van deze bepaling te voorkomen, heeft de directie
van de APX bepaald dat, zolang de Elektriciteitswet 1989 op dit punt nog geldt,
de op de beurs verhandelde elektriciteit niet mag worden aangewend voor de
belevering van beschermde afnemers.De leden van de PvdA-fractie vroegen mij alsnog nader in te gaan op de
vraag of minderheidscommissarissen in TenneT medebeslissingsbevoegdheid hebben
met betrekking tot investeringen. Daarnaast vroegen zij mij in te gaan op
de geschiktheid van de figuur van de groepsmaatschappij en op problemen bij
financiering van investeringen door een houdstermaatschappij. Zij hadden nog
steeds de indruk dat met volledige staatseigendom van TenneT dit soort problemen
in essentie kunnen worden opgeheven.Voorzien is dat TenneT zal worden omgevormd tot een structuurvennootschap.
Aan de besluitvorming die binnen deze rechtsfiguur is opgedragen aan de raad
van commissarissen neemt ook de minderheid van de commissarissen deel die
een binding kunnen hebben met een producent. Relevant is echter dat de meerderheid
van de commissarissen onafhankelijk van productiebelangen is. Bij de instemming
die ik heb verleend met de benoeming van commissarissen van TenneT heb ik
hierop nadrukkelijk toegezien. Wat betreft mogelijke problemen bij het financieren
van investeringen is van belang dat thans al de economische eigendom van het
landelijk hoogspanningsnet bij TenneT berust en dat voorzien is dat over enige
tijd ook de juridische eigendom overgaat naar TenneT. Dit is een belangrijke
waarborg voor de mogelijkheid zelfstandig financiering te kunnen aantrekken.
Een relevante factor daarvoor is uiteraard ook de vormgeving van het tarieftoezicht,
waarbinnen wordt bepaald welke redelijke rendementspositie TenneT moet hebben
om onder meer investeringen te kunnen doen. Overigens is het verzoek om instemming
met de aanwijzing van TenneT thans nog bij mij in behandeling. In dat kader
spelen bovengenoemde aspecten een grote rol. Gelet op de beschikkingsmacht
van TenneT over het netwerk en op de waarborgen voor onafhankelijkheid die
in de wet geregeld zijn, is TenneT naar mijn mening niet te karakteriseren
als een afhankelijke groepsmaatschappij die binnen de groep duurzaam werkzaam
is ten dienste van een dominante rechtspersoon waarin de Nederlandse productiesector
vertegenwoordigd is.Gelet op de hiervoor genoemde waarborgen voor het onafhankelijk functioneren
van het netwerk ben ik van mening dat een volledige staatseigendom van het
landelijk hoogspanningsnet terzake geen doorslaggevend verschil zou opleveren.De Minister van Economische Zaken,A. Jorritsma-Lebbink 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19981999-26303-225f.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl