IPU bijeenkomsten van parlementsvoorzitters; Verslag van de bijeenkomst van vrouwelijke parlementsvoorzitters op 13 en 14 juli 2009 in Wenen
Staten-Generaal — Kamerstuk Verslag van een bijeenkomst
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2008-2009
 
 
 
 KST134431
 2008-2009
 
 32 053
 IPU bijeenkomsten van parlementsvoorzitters
 
 
 
 
 Nr. 
 1
 VERSLAG
 Vastgesteld 31 augustus 2009
 1. Inleiding
 Op initiatief van de Interparlementaire Unie (IPU) en in samenwerking
met het parlement van de republiek Oostenrijk vond op 13 en 14 juli 2009
in Wenen de vijfde bijeenkomst van vrouwelijke parlementsvoorzitters plaats.
Ter bespreking tijdens de bijeenkomst waren twee onderwerpen geagendeerd:
1) geweld tegen vrouwen en meisjes en 2) vrouwen en de wereldwijde economische
crisis.
 Namens de Tweede Kamer werd aan deze bijeenkomst deelgenomen door mevr.
drs. M. Kraneveldt-Van der Veen, ondervoorzitter. Overige deelnemers waren
de vrouwelijke voorzitters (dan wel ondervoorzitters) van Albanië, Australië,
Ghana, Hongarije, Lesotho, Oostenrijk, Pakistan, Rwanda, Swaziland, Turkmenistan,
Verenigd Koninkrijk en Zwitserland. Als waarnemers waren aanwezig de voorzitter
van het Arabische overgangsparlement en de directeur van United Nations Fund
for Women (UNIFEM).
 De bijeenkomst stond mede in het teken van de voorbereidingen voor de
in 2010 te houden evaluatieconferentie inzake de voortgang van het in 1995
aanvaarde Beijing Actieplan Millenniumdoelstellingen van de VN.
 2. Geweld tegen vrouwen en meisjes
 Mevr. Kraneveldt ging in haar bijdrage aan de discussie in op het eerstgenoemde
onderwerp, geweld tegen vrouwen en meisjes, en gaf ter inleiding een schets
van de feitelijke situatie, gebaseerd op onderzoeksgegevens van justitie en
politie, met betrekking tot aard en omvang van geweld tegen vrouwen in Nederland.
Geweld tegen vrouwen en meisjes in de huiselijke sfeer neemt in Nederland
de tweede plaats in als het gaat om de oorzaken van onnatuurlijke dood. Jaarlijks
worden zo’n 64 000 gevallen van dit geweld gemeld bij politie en
andere hulpinstanties. Maar bekend is dat slachtoffers om diverse redenenangst,
schaamte, schuldgevoel, twijfel over het nut- in de meeste gevallen geen aangifte
doen. Het aantal wel gemelde gevallen is dan ook het topje van de ijsberg.
 Mevr. Kraneveldt gaf vervolgens een impressie van het beleid dat de Nederlandse
overheden, vaak in nauwe samenwerking met semi-publieke en particuliere instellingen,
inzetten. Dat is vooral gericht op het bewust maken van de samenleving
van de ernst van het vraagstuk, op de voorkoming van het geweld en met name
van recidive en op effectieve opvang van daders én slachtoffers.
 Ingaande op de door de nationale overheden genomen wettelijke initiatieven
wees mevr. Kraneveldt vervolgens op het voornemen van de regering om een verplichte
meldcode voor huiselijk geweld in te voeren en op de eerste, positieve ervaringen
met de nieuwe Wet tijdelijk huisverbod, die sedert januari 2009 in werking
is.
 Spreekster duidde vervolgens op de in het kader van de activiteiten van
de Raad van Europa door de Nederlandse minister van Justitie nog onlangs te
Tromsö (Noorwegen) geleverde bijdrage aan het proces van de totstandkoming
van een Europese conventie inzake geweld tegen vrouwen, die in 2010 in ontwerp
gereed moet zijn en op basis waarvan de lidstaten van de Raad van Europa wettelijk
bindende maatregelen te treffen ter bescherming van de slachtoffers en potentiële
slachtoffers van geweld tegen vrouwen.
 De integrale tekst van de door mevr. Kraneveldt uitgesproken bijdrage
kan worden gevonden op de commissiepagina van de IPU.
 De overige bijdragen van de deelnemers kunnen worden aangetroffen op de
website van de IPU: www.IPU.org
 3. Vrouwen en de economische crisis
 Het tweede deel van de bijeenkomst was gewijd aan de positie van vrouwen
ten gevolge van de wereldwijde economische crisis. Vrouwen zijn in groten
getale slachtoffer van deze crisis omdat velen van hen in deeltijd werken
en vaak de «kleinere» banen hebben die het eerst op de tocht komen
te staan. Vrouwen werken bovendien vaak in de toeleveringsindustrie van de
grote industriële sector. In die toeleveringsindustrie vallen nu de hardste
klappen. Op het lot van vrouwen in deze crisis wordt nog nauwelijks ingezoomd.
In de media en in de beleidsdiscussies staan toch vooral de bouwsector, de
automobielindustrie en de bankensectoren, waarin mannen de meeste arbeidsplaatsen
bezetten en het hardst worden getroffen door ontslagen, in de schijnwerpers.
De bijeenkomst sprak daarover haar zorgen uit en wenste deze vaststelling
onder de aandacht van de parlementen te brengen.
 4. Conclusies van de bijeenkomst
 Door het Oostenrijkse voorzitterschap is aan het slot van de bijeenkomst
een concluderende verklaring uitgereikt, waarin de deelnemers aan de bijeenkomst
zich konden vinden. In deze verklaring, waarvan de integrale tekst eveneens
op de commissiepagina van de IPU kan worden aangetroffen, wordt met verwijzing
naar de uiteenlopende inbrengen van de verschillende voorzitters omtrent het
onderwerp «geweld tegen vrouwen en meisjes» vastgesteld dat dit
geweld zich overal ter wereld in uiteenlopende verschijningsvormen voordoet.
Aangezien in veruit de meeste gevallen van geweld tegen vrouwen en meisjes
de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen de achterliggende aanleiding en/of
oorzaak is, moeten maatregelen tegen dit geweld worden gebaseerd op het wegnemen
van die ongelijkheid in alle verhoudingen in de samenleving. Het belang daarvan
overstijgt elk partijpolitiek belang en vergt de betrokkenheid en inzet van
ook mannelijke parlementariërs. De praktische mogelijkheden tot het wegnemen
van de ongelijkheden tussen mannen en vrouwen moeten hun juridische basis
krijgen in wetgeving die in overeenstemming is met de internationale normen
en uitgangspunten waaraan de landen zich via de VN-conventie inzake het wegnemen
van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen (CEDAW) hebben verbonden.
 
 Via nationale actieplannen moet de implementatie van die wetgeving werkelijkheid
worden en moet de bereidheid en de praktische mogelijkheid tot het melden
van gevallen van geweld tegen vrouwen worden vergroot. Duidelijk is dat effectieve
implementatie van wetgeving alleen kan plaatsvinden indien de budgettaire
mogelijkheden daartoe geschapen worden.
 Bijzondere aandacht werd tijdens de bijeenkomst gevraagd voor de positie
van vrouwen en meisjes in conflictgebieden waar omstandigheden hen extra kwetsbaar
maken voor geweld.
 De verklaring van het voorzitterschap roept de vrouwelijke voorzitters
op hun verantwoordelijkheid te nemen en alles in het werk te stellen de positie
van vrouwen te versterken en de politieke wil daartoe duidelijk kenbaar te
maken. Met dat doel ook zal de IPU worden verzocht tijdens de volgende conferentie
van voorzitters van parlementen in 2010 een evaluatie van deze bijeenkomst
van vrouwelijke voorzitters op de agenda te plaatsen. Tot slot wordt geconcludeerd
dat het nuttig en effectief is door te gaan met het houden van de afzonderlijke
bijeenkomsten van vrouwelijke parlementsvoorzitters en deze zodanig te plannen
dat zij direct vooraf gaat aan de voorzittersconferentie.
 Voor wat betreft het tweede deelonderwerp, «de positie van vrouwen
en de economische crisis»wordt hier kortheidshalve verwezen naar de
op genoemde website opgenomen passages in de
 
 De griffier voor de Interparlementaire Betrekkingen,
 Nieuwenhuizen