Uitvoeringswet EG-betekeningsverordening; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27748, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

06-08-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27748 nr. 5

27-07-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27748Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 748Uitvoering van de verordening (EG) Nr. 1348/2000 van de Raad van de
Europese Unie van 29 mei 2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de
lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke
of in handelszaken (PbEG L 160/37) (Uitvoeringswet EG-betekeningsverordening)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 27 juli 2001Met veel belangstelling heb ik kennisgenomen van het verslag over het
wetsvoorstel. Het is verheugend dat de aan het woord zijnde leden van de VVD-fractie
de strekking onderschrijven van het wetsvoorstel, waarvan zij opmerken dat
dit met name in het grensoverschrijdend rechtsverkeer een aanzienlijke versnelling
en vereenvoudiging van procedures kan betekenen. Op de vragen van deze leden
ga ik in het navolgende gaarne in.De leden van de VVD-fractie vragen allereerst aandacht voor artikel 9
van de EG-betekeningsverordening (hierna: de verordening), dat handelt over
de vraag welke datum in aanmerking zal worden genomen als datum van kennisgeving
of betekening in het geval deze overeenkomstig de regels van de verordening
plaatsvindt. Artikel 9, eerste lid, van de verordening bevat, zoals deze leden
opmerken, de hoofdregel, inhoudende dat de datum van betekening of kennisgeving
de datum is waarop betekening of kennisgeving overeenkomstig het land van
de aangezochte lidstaat is geschied. Indien bijvoorbeeld een dagvaarding op
verzoek van een Nederlandse eisende partij overeenkomstig de verordening moet
worden betekend aan een gedaagde in Frankrijk, dan geldt volgens artikel 9,
eerste lid, van de verordening als datum van betekening de datum waarop de
dagvaarding naar Frans recht is betekend. Deze regel beschermt het belang
van de gedaagde. Artikel 9, tweede lid, van de verordening biedt de lidstaten
de mogelijkheid om in hun nationale recht ten aanzien van de partij van wie
het stuk uitgaat van een andere datum uit te gaan, wanneer in het kader van
een in de desbetreffende lidstaat in te leiden of hangende procedure de betekening
of kennisgeving van een stuk binnen een bepaalde termijn moet worden verricht.
De uitzondering van artikel 9, tweede lid, beschermt derhalve de belangen
van de partij van wie het stuk uitgaat.De vraag in dit verband van de leden van de VVD-fractie of burgers met
ingang van 31 mei jl. direct rechten kunnen ontlenen aan de EG-betekeningsverordening,
beantwoord ik bevestigend. Inderdaad heeft de verordening rechtstreekse werking.
Derhalve geldt inderdaad, zoals deze leden veronderstellen, dat vanaf 31
mei jl. de hoofdregel van artikel 9, eerste lid, verordening, van toepassing
is. De leden van de VVD-fractie menen verder dat, omdat de «termijnreddende»
bepaling van artikel 9, tweede lid, nog niet in de Nederlandse
wetgeving is geïncorporeerd, op dit moment uitsluitend de hoofdregel
geldt. Op dit punt onderschrijf ik het oordeel van deze leden niet. Ter toelichting
diene het navolgende. Ingevolge artikel 20, eerste lid, van de verordening
heeft de verordening voorrang boven – onder meer – het Haags betekeningsverdrag
1965. Dit verdrag en de daaraan verbonden uitvoeringswetgeving zullen daarom
in door de verordening bestreken gevallen door de rechter buiten toepassing
gelaten moeten worden. Dat geldt echter niet voor artikel 4, onder 8°,
Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv), waar voor dagvaardingen, bestemd
voor gedaagden buiten Nederland, is bepaald dat betekening plaatsvindt aan
het parket, met rechtstreekse verzending van een afschrift door de deurwaarder
aan de gedaagde. De verordening verzet zich er op zichzelf geenszins tegen
dat, zoals ook in de memorie van toelichting is uiteengezet, de deurwaarder
zolang het wetsvoorstel nog geen wet is geworden, een dagvaarding op de voet
van artikel 4, onder 8°, Rv betekent aan het parket en een afschrift rechtstreeks
verzendt aan de gedaagde. Met de in de wet voorziene rechtstreekse verzending
aan de gedaagde wordt immers gebruik gemaakt van de mogelijkheid die de verordening
in artikel 14, eerste lid, aan de lidstaten biedt om betekening of kennisgeving
van gerechtelijke stukken rechtstreeks per post te doen verrichten. Wel zullen
bij de verzending de eventueel op de voet van artikel 14, tweede lid, door
de lidstaat waar zich de gedaagde bevindt te stellen voorwaarden in acht moeten
worden genomen, doch dat doet aan de geldigheid en bruikbaarheid van deze
wijze van kennisgeving niet af. Wanneer de voorschriften van artikel 4, onder
8°, Rv worden gevolgd, wordt daarmee derhalve een betekening gerealiseerd
die zich met de verordening verdraagt. De vraag is vervolgens welke datum
als datum van betekening in aanmerking wordt genomen. Het Nederlandse recht
is hier totnogtoe uitgegaan van de datum van betekening ten parkette, de verordening
gaat in artikel 9, eerste lid, uit van de datum van betekening overeenkomstig
het recht van de aangezochte lidstaat. Van belang is nu dat artikel 9, tweede
lid, van de verordening ruimte laat voor een uitzondering op het eerste lid,
zonder dat daarvoor een specifiek met het oog op de verordening geschreven
wettelijke bepaling wordt voorgeschreven (in zoverre bestaat er verschil met
de mogelijkheid die in artikel 9, derde lid, van de verordening aan de lidstaten
wordt geboden om af te wijken van het eerste en het tweede lid). Derhalve
zal de datum van betekening ten parkette in de gevallen, bedoeld in artikel
9, tweede lid, van de verordening ten aanzien van de eisende partij in aanmerking
moeten worden genomen als datum van betekening. Voor het overige prevaleert
de hoofdregel van artikel 9, eerste lid, van de verordening en zal derhalve
moeten worden uitgegaan van de datum van betekening overeenkomstig het recht
van de aangezochte lidstaat.Hoewel ik erken dat het wetsvoorstel eerder had moeten zijn ingediend,
zodat de uitvoeringswetgeving gelijktijdig met de inwerkingtreding van de
verordening gereed was geweest, ben ik van oordeel dat het ontbreken van uitvoeringswetgeving
niet de door de aan het woord zijnde leden geschetste negatieve gevolgen heeft.
De verklaring voor het late tijdstip van indiening van het wetsvoorstel is
voor een deel gelegen in het feit dat de modernisering van het burgerlijk
procesrecht (wetsvoorstel 26 855) veel tijd heeft genomen, en voor een
deel in het feit dat de materie inhoudelijk taaier is gebleken dat het zich
aanvankelijk liet aanzien, waardoor met de voorbereiding van het wetsvoorstel
ook meer tijd is gemoeid geweest. Overigens wijs ik erop dat de termijn tussen
vaststelling van de verordening (29 mei 2000) en de inwerkingtreding ervan
ook uiterst krap is om de benodigde uitvoeringswetgeving op verantwoorde wijze
tot stand te brengen. In december jl. heeft Nederland in Europees verband
gepleit voor een wat ruimere termijn voor de invoering van de verordening,
maar hiervoor bestond op dat moment bij de overige lidstaten en de Europese
Commissie onvoldoende steun. Nadien is gebleken dat ook andere lidstaten moeite
hadden met de krappe invoeringstermijn.Gezien de betekenis die op grond van het voorgaande ook voor de inwerkingtreding
van het wetsvoorstel toekomt aan artikel 9, tweede lid, van de verordening,
ga ik ervan uit dat ik thans niet behoef in te gaan op de mogelijke «schade»
die het gevolg zou kunnen zijn van de veronderstelde niet-toepasselijkheid
van artikel 9, tweede lid. Op het punt van de terugwerkende kracht kom ik
in het navolgende in verband met termijnen in het beslag- en executierecht
nog terug.De leden van de VVD-fractie vragen mij in te gaan op de problemen die
de deurwaarders ondervinden door de late implementatie en als gevolg daarvan
de divergentie tussen de uitvoeringswetgeving van het Haags betekeningsverdrag
1965 en de EG-verordening. Deze leden vermelden daarbij hoe die problemen
«naar verluidt» praktisch worden opgelost, namelijk op een wijze
die – aldus deze leden – neerkomt op het schieten met hagel in
de hoop de juridische roos te raken. Deze leden vinden dat de regering, door
tijdig de nodige duidelijkheid te verschaffen, dit had moeten voorkomen. Dienaangaande
kan ik meedelen dat door mij bij circulaire van 6 april 2001, Stcrt. nr. 70,
aan de rechtspraktijk is uiteengezet wat de inhoud en betekenis is van de
verordening, alsmede op welke wijze gedurende de overgangsperiode voorafgaande
aan de inwerkingtreding van het wetsvoorstel kan worden omgegaan met betekening
van stukken waarop de verordening van toepassing is. Aan de circulaire is
een brede verspreiding gegeven, onder meer door toezending aan alle gerechten,
de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak (NVvR), de Nederlandse Orde van
Advocaten (NOvA), de Koninklijke Vereniging voor Gerechtsdeurwaarder (KVG)
en aan alle afzonderlijke deurwaarders in Nederland. Voorts heeft intensief
overleg plaatsgevonden met vertegenwoordigers van de KVG, onder meer in het
kader van een grootschalige cursus ter voorbereiding van deurwaarders op de
verordening. Telkens is daarbij uiteengezet dat voorlopig gehandeld dient
te worden overeenkomstig artikel 4, onder 8°, Rv, dat wil zeggen door
betekening aan het parket en aangetekende verzending van een afschrift aan
de gedaagde. Daarbij is erop gewezen dat de verzending hetzij door kennisgeving
met tussenkomst van een ontvangende instantie, hetzij door rechtstreekse verzendending
op de voet van artikel 14 van de verordening kan plaatsvinden. Ten aanzien
van de verzending via verzendende en ontvangende instanties is daarbij aangegeven
dat het in de rede ligt dat de rechter bereid zal zijn om deze wijze van verzending,
die in vergelijking met gewone aangetekende verzending meer waarborgen biedt
dat het stuk de gedaagde zal bereiken, op één lijn te stellen
met aangetekende verzending. Het is dus niet nodig om naast de betekening
ten parkette een afschrift zowel via een ontvangende instantie als door rechtstreekse
verzending aan de gedaagde te doen toekomen. Ook niet nodig voor een geldige
betekening is het in het verslag genoemde vierde afschrift, dat naar verluidt
door sommige deurwaarders in zeer belangrijke zaken rechtstreeks aan een deurwaarder
in de aangezochte lidstaat wordt gezonden ter betekening aan de gedaagde.
De functie daarvan is kennelijk een andere, namelijk om te bewerkstelligen
dat, als de gedaagde niet verschijnt en op geen enkele andere wijze bewijs
zou kunnen worden verkregen dat het stuk de gedaagde tijdig heeft bereikt,
de rechter niettemin met toepassing van artikel 19, eerste lid, van de verordening
kan beslissen tot het verlenen van verstek. Tevens zal het na het verleende
verstek te geven vonnis dan eenvoudiger voor tenuitvoerlegging in andere lidstaten
vatbaar zijn. Verlof tot tenuitvoerlegging zal dan namelijk minder snel afstuiten
op artikel 27, tweede lid, jo. 34 EEG-Executieverdrag, ingevolge welke bepalingen
verlof tot tenuitvoerlegging kan worden geweigerd indien het stuk dat het
geding inleidt niet regelmatig en tijdig aan de verweerder is
betekend of meegedeeld. Ik meen dan ook dat de praktijk tijdig en voldoende
duidelijkheid is verschaft over de consequenties van de verordening in de
periode tot aan de inwerkingtreding van het wetsvoorstel.De leden van de VVD-fractie vragen vervolgens of het wetsvoorstel slechts
kritische termijnen sauveert die verband houden met gerechtelijke procedures,
en of niet ook daarbuiten termijnen gelden die moeten kunnen worden gered.
Inderdaad wordt in het wetsvoorstel slechts voorgesteld om in artikel 4a,
derde lid, Rv en 1.6.11a, derde lid, nieuw Rv op de voet van artikel 9, tweede
lid, van de verordening uit te gaan van de datum van verzending van het stuk,
wanneer de betekening in het kader van een in Nederland in te leiden of aanhangige
procedure binnen een bepaalde termijn moet worden verricht. Inmiddels is ook
mij gebleken dat er aanleiding is voor een verdergaande afwijking van de hoofdregel
van artikel 9, eerste lid, van de verordening. Bij gelijktijdig met deze nota
in te dienen nota van wijziging zal daartoe worden voorgesteld om in de zojuist
genoemde bepalingen, zoals door de genoemde leden gesuggereerd, de koppeling
met de aanhangige of in te leiden procedure te doorbreken. Opmerking verdient
nog dat artikel 9, derde lid, van de verordening de lidstaten een afwijking
als deze in eerste instantie slechts toelaat voor een overgangsperiode van
vijf jaar, waarna verlenging vervolgens om de vijf jaar mogelijk is om redenen
in verband met hun rechtsstelsel. Bij gebruikmaking van deze mogelijkheid
dient de betrokken lidstaat de Europese Commissie in kennis te stellen van
de inhoud van de afwijking en van de omstandigheden van de zaak. Aan de Europese
Commissie is kort voor de inwerkingtreding van de verordening meegedeeld dat
Nederland voornemens is om in de zojuist bedoelde zin gebruik te maken van
de in artikel 9, derde lid, van de verordening geboden mogelijkheid. Het belang
dat verbonden is aan het tijdig kunnen voldoen aan termijnen als in het beslag-
en executierecht aan de orde brengt naar mijn oordeel mee dat reeds thans
kan worden vastgesteld dat ook na de eerste periode van vijf jaar verlenging
nodig zal zijn. Aangezien Nederland derhalve ook in de toekomst gebruik zal
moeten blijven maken van de afwijkingsmogelijkheid van artikel 9, derde lid,
wordt de werking van de voorgestelde afwijking thans niet beperkt tot vijf
jaar. Mocht blijken dat het internationaal rechtsverkeer zich zodanig ontwikkelt
dat een afwijking niet langer nodig is, dan kan alsnog worden besloten om
de afwijking te doen vervallen.Aan de zojuist besproken afwijking van artikel 9, eerste en tweede lid,
van de verordening dient naar mijn oordeel geen terugwerkende kracht te worden
verleend, omdat daarmee de rechtszekerheid van de verschillende bij dergelijke
termijnen betrokken partijen te zeer zou worden belast. Wanneer thans bijvoorbeeld
een beslag wordt gelegd en voor de geldigheid daarvan het beslag binnen een
bepaalde termijn aan de geëxecuteerde moet worden betekend, zal na afloop
van die termijn moeten kunnen worden vastgesteld of het beslag nu wel of niet
geldig is. Heeft de betekening niet tijdig plaatsgevonden, dan moet de geëxecuteerde
ervan kunnen uitgaan dat het beslag nietig is. De rechtszekerheid vergt dat
daarin niet met terugwerkende kracht door een wetswijziging verandering wordt
gebracht. In dit verband merk ik op dat, zolang het wetsvoorstel niet in werking
is getreden, het leggen en vooral het vervolgen van een beslag onder omstandigheden
moeilijk kan zijn, maar dat mij uit de praktijk niet is gebleken dat deze
moeilijkheden zodanig groot zijn dat in verband daarmee toch het verlenen
van terugwerkende kracht noodzakelijk zou zijn.De leden van de VVD-fractie achten het wenselijk dat de wetgever ter bescherming
van de verweerder niet alleen aangeeft binnen welke termijn een verzoek als
bedoeld in artikel 19, vierde lid, van de verordening tot het verlenen
van een nieuwe termijn voor het instellen van een rechtsmiddel, moet worden
gedaan, maar ook op welke wijze aan een zodanig verzoek vorm moet worden gegeven.
Dienaangaande merk ik het volgende op. Artikel 19, vierde lid, kan zowel toepassing
vinden ten aanzien van een dagvaardingsprocedure, als ten aanzien van een
verzoekschriftprocedure. Vergelijk voor het met deze bepaling overeenkomende
artikel 16 van het Haags betekeningsverdrag 1965: HR 15 november 2000, NJ
2000, 642. Bij verzoekschriftprocedures zal toepassing overigens slechts zelden
aan de orde komen, nu in verband met artikel 429n, tweede lid, eerste zin,
Rv (artikel 358, tweede lid, eerste zin, nieuw Rv) een verzoek om verlening
van een nieuwe termijn voor een rechtsmiddel in het algemeen zal afstuiten
op het feit dat de betrokkene reeds de gelegenheid heeft gehad een rechtsmiddel
aan te wenden (artikel 16, eerste lid, onder a, van het Haags betekeningsverdrag
1965; artikel 19, vierde lid, onder a, van de verordening). Het zojuist genoemde
arrest van 15 november 2000 betrof een faillissementsprocedure, een verzoekschriftprocedure
waarop artikel 429n Rv niet van toepassing is, en waar de termijn voor het
instellen van verzet op grond van artikel 8, tweede lid, van de Faillissementswet
voor de niet gehoorde verweerder één maand vanaf de dag der
uitspraak beliep. In die zaak werd de verweerder in zijn na het verstrijken
van die termijn ingestelde verzet niet-ontvankelijk verklaard, welke niet-ontvankelijkverklaring
door de Hoge Raad in stand werd gelaten omdat uit de gedingstukken niet bleek
dat de verweerder daadwerkelijk gebruik had gemaakt van de mogelijkheid om
de rechter te verzoeken hem een nieuwe termijn toe te staan voor zijn verzet.
Naar mijn oordeel zou het niet in het belang van de verweerder zijn als in
de wet nadere vereisten zouden worden gesteld ten aanzien van de vorm waarin
het verzoek moet worden gedaan. Veeleer is het in het belang van de verweerder
dat hij zijn verzoek op elke wijze aan de rechter kan doen, hetzij bij afzonderlijk
schriftelijk of mondeling verzoek, hetzij in het stuk waarmee ook het rechtsmiddel
wordt ingesteld – in welk geval de verweerder uiteraard niet-ontvankelijk
zal moeten worden verklaard als het verzoek niet wordt toegewezen. Het verzoek
kan naar mijn oordeel ook impliciet worden gedaan, wanneer het besloten ligt
in het gedane verzet. Uiteraard zal daarbij wel aan de rechter voldoende duidelijk
moeten zijn dat sprake is van een verzoek om alsnog gelegenheid te krijgen
voor het instellen van het rechtsmiddel, en zal het verzoek ook alleen kunnen
worden toegewezen wanneer daarbij voldoende gegevens zijn verstrekt om de
rechter tot het oordeel te brengen dat zich de voor toewijzing noodzakelijke
feitelijke omstandigheden hebben voorgedaan.De leden van de VVD-fractie gaan vervolgens in op artikel 11 van de verordening.
Het eerste lid van die bepaling houdt in dat de betekening of kennisgeving
van uit een andere lidstaat afkomstige gerechtelijke stukken geen aanleiding
geeft tot betaling of terugbetaling van heffingen of kosten voor de door de
aangezochte lidstaat verleende diensten. Met andere woorden: de door de instanties
van de aangezochte lidstaat geboden diensten zijn gratis. Onder «aangezochte
lidstaat» in artikel 11, eerste lid, is ook te verstaan het optreden
van de deurwaarder in zijn hoedanigheid van ontvangende instantie. Derhalve
zullen geen kosten in rekening mogen worden gebracht voor door de centrale
instantie of door de ontvangende instanties als zodanig te verrichten handelingen,
met name de handelingen als bedoeld in artikel 6, eerste tot en met vierde
lid, 7, tweede lid, 8, eerste en tweede lid, en artikel 10, eerste lid, van
de verordening. Ingevolge het tweede lid van artikel 11 van de verordening
kan de aanvrager wel worden verplicht tot vergoeding van de kosten, veroorzaakt
door (onder meer) het optreden van een deurwaarder. Dat brengt mee dat de
deurwaarder voor zijn verrichtingen in het kader van de betekening, die hij
derhalve niet in zijn hoedanigheid van ontvangende instantie verricht, vergoeding
van de aanvrager mag verlangen. Zijn nota terzake dient hij te richten
aan de aanvrager. Daarbij zullen de tarieven tussen partijen onderling moeten
worden vastgesteld. Er bestaat naar mijn oordeel geen grond om af te wijken
van de door de Gerechtsdeurwaarderswet op dit punt gecreëerde vrijheid
van partijen.Op de vraag van de leden van de VVD-fractie of de andere EU-lidstaten,
als het gaat om de bevoegdheid in de nationale wetgeving tot een afwijkend
regime te komen, tot dezelfde marsroute hebben besloten of dat zij voor een
andere weg gekozen hebben, ga ik als volgt in. Geen afwijking is aangekondigd
door Griekenland, Oostenrijk, Luxemburg, Italië, Portugal, Spanje en
Zweden. Door de drie laatstgenoemde staten is voorts verklaard dat geen gebruik
wordt gemaakt van de in artikel 9, tweede lid, geboden mogelijkheid om in
het nationale recht te bepalen dat ten aanzien van de aanvrager wordt uitgegaan
van een andere datum dan de datum als bedoeld in artikel 9, eerste lid, van
de verordening. Luxemburg daarentegen heeft verklaard artikel 9, tweede lid,
wel te zullen toepassen, terwijl Griekenland en Oostenrijk hebben verklaard
niet te zullen afwijken van artikel 9, tweede lid. Een verklaring dat wordt
afgeweken van artikel 9 is afgelegd door België, Frankrijk, Ierland,
Finland en Engeland.Gezien de inmiddels ruime bekendheid die is gegeven aan de werking van
de verordening en het wetsvoorstel, acht ik het voor de branche zonder meer
haalbaar om het wetsvoorstel daags na publicatie in het Staatsblad in werking
te laten treden. Van de zijde van bij de voorbereiding van het wetsvoorstel
geraadpleegde vertegenwoordigers van de Koninklijke Vereniging voor Gerechtsdeurwaarders
(die inmiddels is omgezet in de Koninklijke Beroepsorganisatie voor Gerechtsdeurwaarders)
is bevestigd dat de voorgestelde inwerkingtredingsbepaling in de praktijk
geen problemen zal opleveren.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27748-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl