Wijziging Gaswet i.v.m. uitvoering verordening (EG) nr. 1775/2005 betr. voorwaarden toegang aardgastransmissienetten; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30430, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

25-04-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30430 nr. 6

20-04-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30430Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 430Wijziging van de Gaswet in verband met de maatregelen die nodig zijn
ter uitvoering van de verordening (EG) nr. 1775/2005 van het Europees Parlement
en de Raad van de Europese Unie van 28 september 2005 betreffende de
voorwaarden voor de toegang tot aardgastransmissienetten (PbEU L 289)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 20 april 2006Met belangstelling heb ik kennisgenomen van de vragen van de leden van
de fractie van het CDA. Ik hoop met deze nota naar aanleiding van het verslag
bij te dragen aan een spoedige behandeling van het wetsvoorstel. Zodoende
is het mogelijk om de Gaswet aangepast te hebben op het moment dat de verordening
(EG) nr. 1775/2005 van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie
van 28 september 2005 betreffende de voorwaarden voor toegang tot de
aardgastransmissienetten (PbEU L 289) (hierna: de verordening) van toepassing
wordt, te weten 1 juli 2006.De leden van de CDA-fractie hebben diverse vragen gesteld over de verhouding
tussen gereguleerde toegang tot gastransportnetten en de mogelijkheid om ontheffing
te verkrijgen van deze regulering. In de eerste plaats vroegen de leden van
de CDA-fractie naar de verhouding tussen het uitgangspunt van gereguleerde
toegang en de mogelijkheid een ontheffing te verkrijgen op basis van artikel
18h van de Gaswet. Ook vroegen de leden van de CDA-fractie hoe wordt voorkomen
dat het verlenen van ontheffingen afbreuk doet aan het systeem van gereguleerde
toegang. Iedere leverancier van gas heeft gastransport nodig. Non-discriminatoire
toegang tot gastransportnetten is dus een randvoorwaarde voor effectieve concurrentie
tussen de verschillende gasleveranciers. Mede daarom is toegang tot gastransport
in Nederland gereguleerd: iedere gasleverancier heeft toegang tot gastransport
tegen door de raad van bestuur van de Nederlandse Mededingingsautoriteit (hierna:
NMa) vastgestelde voorwaarden en tarieven.In sommige gevallen kan gereguleerde toegang een hoog investeringsrisico
veroorzaken. Te denken valt hierbij aan de situatie dat de toekomstige cashflow
uit een nieuwe investering enerzijds direct afhankelijk is van nog te nemen
tariefbeslissingen door de nationale toezichthouder en dat anderzijds internationale
deelnemers in de investering langjarige zekerheid eisen. Het investeringsniveau
kan op die manier maatschappelijk suboptimaal worden. Daarom is in artikel
22 van richtlijn nr. 2003/55/EG betreffende gemeenschappelijke regels voor
de interne markt voor aardgas en inhoudende intrekking van richtlijn 98/30/EG
(PbEG L 176) een ontheffingsbevoegdheid voor investeringen in een beperkte
categorie gastransportnetten – grote, landsgrensoverschrijdende netten –
opgenomen. Deze bepaling is geïmplementeerd in artikel 18h
van de Gaswet. De bevoegdheid houdt in dat onder bepaalde voorwaarden een
ontheffing van gastransportregulering kan worden verleend. Deze voorwaarden
zijn zakelijk geformuleerd:– de aanleg van het net versterkt de mededinging bij de levering
van gas en de leveringszekerheid;– het risico van de investering in het desbetreffende net is zo
groot dat de aanleg niet zal plaatsvinden als geen ontheffing wordt verleend;– het eigendom van het nieuwe net berust bij een andere natuurlijke
persoon of rechtspersoon dan de beheerder van het net waarop het nieuwe net
zal worden aangesloten;– de gebruikers van het net wordt een tarief in rekening gebracht;– de ontheffing belemmert niet de mededinging op of de doelmatige
werking van de interne gasmarkt of de doelmatige werking van het net waarop
het nieuwe net wordt aangesloten.Met deze voorwaarden wordt zowel non-discriminatoire toegang tot gastransport
als een goed investeringsklimaat voor nieuwe infrastructuur geborgd. Artikel
18h van de Gaswet is dus een uitzondering op het uitgangspunt van gereguleerde
toegang om er voor te zorgen dat er voldoende investeringen worden gedaan
in de uitbreiding van het gasnet. Uit de voorwaarden voor het verkrijgen van
een ontheffing volgt dat van artikel 18h van de Gaswet alleen gebruik kan
worden gemaakt als het belang van investeringen die anders niet van de grond
komen, opweegt tegen het nadeel dat een uitzondering wordt gemaakt op het
uitgangspunt van gereguleerde toegang.De leden van de CDA-fractie vroegen op welke wijze wordt voorkomen dat
gasleveranciers en afnemers moeten deelnemen in aanleg van pijpleidingen.
Het is niet mijn doelstelling en het ligt ook niet in mijn bereik om te verhinderen
dat gasleveranciers of afnemers deelnemen in leidingaanleg. Het systeem van
gastransport op basis van gereguleerde tarieven in combinatie met een ontheffingsmogelijkheid
in zeer specifieke gevallen borgt enerzijds non-discriminatoire toegang en
anderzijds een investeringsklimaat met redelijke risico’s voor infrastructuurbedrijven.
De aanleg van nieuwe gasleidingen al dan niet met ontheffing is op langere
termijn gunstig voor alle marktpartijen en meer in het algemeen voor de gasvoorziening.Voorts vroegen de leden van de CDA-fractie welke voorwaarden worden verbonden
aan een ontheffing op basis van artikel 18h van de Gaswet. Dit zal per ontheffing
verschillen en afhangen van de specifieke omstandigheden van het geval. Zo
zal bijvoorbeeld de mate waarin een nieuwe investering de mededinging versterkt
van geval tot geval verschillen, en dit zal vragen om verschillende voorwaarden.
Algemeen uitgangspunt is dat de inbreuk op het reguliere systeem – gereguleerde
toegang – niet groter is dan noodzakelijk om het met de ontheffing beoogde
doel – noodzakelijke investeringen in bepaalde gastransportnetten –
te bereiken.De leden van de CDA-fractie informeerden naar de invulling van regels
voor derdentoegangsdiensten. De leden van de fractie van het CDA vroegen in
de eerste plaats naar de wijze van invullen van de verplichting dat de netbeheerder
van het landelijk gastransportnet geharmoniseerde overeenkomsten moet hanteren.
Deze verplichting wordt ingevuld door middel van artikel 12f van de Gaswet,
op grond waarvan de NMa op voorstel van de netbeheerders de tariefstructuren
en voorwaarden vaststelt die de netbeheerders, inclusief de netbeheerder van
het landelijk gastransportnet, hanteren. Vervolgens vroegen de leden van de
CDA-fractie of de in de richtlijnen gastransport 2005 opgenomen basisdiensten
ook in de door de NMa op te stellen tariefstructuren en voorwaarden terug
komen. De gereguleerde transportdiensten die de netbeheerder van het landelijk
gastransportnet aanbiedt, vinden uiteindelijk hun neerslag in de netbeheerdersvoorwaarden
die de NMa vaststelt op basis van een voorstel van netbeheerders (artikel
12b en 12f Gaswet). Deze netbeheerdersvoorwaarden worden daardoor publiekrechtelijke «codes»
en zullen mede de basisdiensten aan netgebruikers omvatten. In dit verband
is van belang dat in de Regeling inzake tariefstructuren en voorwaarden gas
is bepaald dat een netbeheerder het gastransport zoveel mogelijk aanbiedt
met verschillende aan de marktbehoeften aangepaste looptijden.Voorts vroegen de leden van de CDA-fractie of het mogelijk is de basisdiensten
op een secundaire markt te verhandelen. Een secundaire markt betekent, kort
gezegd, dat netgebruikers de gecontracteerde transportcapaciteit door kunnen
verkopen aan andere netgebruikers. Dit is nu reeds mogelijk, en zal mogelijk
blijven na 1 juli 2006, de datum waarop de verordening van toepassing
wordt. Het verdient overigens vermelding dat de NMa de vaststelling van genoemde
netbeheerdersvoorwaarden nog niet heeft afgerond. De vaststelling daarvan,
voor zover Europese notificatie niet noodzakelijk is, wordt eind juni verwacht.De leden van de fractie van het CDA vroegen of netgebruikers ook aanspraak
kunnen maken op maatwerkovereenkomsten, die de gemaakte kosten weerspiegelen.
Apart van basisdiensten op het gebied van gastransport, meen ik, met de leden
van de CDA-fractie, dat maatwerkovereenkomsten mogelijk moeten zijn, uiteraard
met inachtneming van het uitgangspunt van non-discriminatie.Maatwerkovereenkomsten zijn dan ook mogelijk en blijven mogelijk bij inwerkingtreding
van voorliggend wetsvoorstel, binnen het publiekrechtelijke kader dat de NMa
schept door vaststelling van de netbeheerdersvoorwaarden.De leden van de CDA-fractie vroegen ook op welke wijze artikel 4, derde
lid, van de verordening nader wordt ingevuld en of over de uitleg van dit
onderdeel van de verordening meer duidelijkheid kan worden gegeven. In artikel
4, derde lid, van de verordening is bepaald dat derdentoegangsdiensten zo
nodig afhankelijk kunnen worden gesteld van passende garanties van netgebruikers
voor wat betreft de kredietwaardigheid van deze gebruikers. Voorwaarde is
volgens dit artikel wel dat garanties geen oneerlijke marktbelemmering vormen
en niet-discriminerend, transparant en proportioneel moeten zijn. Als een
(landelijk) netbeheerder het risico draagt van onbetaalde transportfacturen,
mag hij van netgebruikers zekerheden vragen om dit risico te verkleinen. Deze
zekerheden mogen uiteraard geen disproportionele belemmering zijn voor potentiële
netgebruikers om toe te treden tot de markt.Verder vroegen de leden van de CDA-fractie wanneer sprake is van zekerheden
die niet proportioneel zijn en wanneer zekerheden een marktbelemmering voor
nieuwe toetreders kunnen vormen. De NMa beoordeelt op basis van onder andere
de Mededingingswet en artikel 4, derde lid van de Verordening of sprake is
van een niet-discriminerende, transparante en proportionele kredietwaardigheidsgarantie.
Dit zal de NMa per geval beoordelen; indien de NMa concludeert dat er sprake
is van discriminerende, intransparante of disproportionele kredietwaardigheidseisen,
kan hij daartegen optreden, bijvoorbeeld door de netbeheerder van het landelijk
gastransportnet een bindende aanwijzing te geven (artikel 60 van de Gaswet)
of een last onder dwangsom op te leggen (artikel 60ac van de Gaswet).De leden van de CDA-fractie informeerden naar het stelsel van entry- en
exitcapaciteit en vroegen welke eisen zullen worden gesteld aan het door de
netbeheerder van het landelijk gastransportnet te hanteren entry- en exitsysteem
en of er sprake is van een ontkoppeld entry- en exitsysteem. Nederland kent
sinds januari 2003 een ontkoppeld entry/exitsysteem. Dit betekent dat een
netgebruiker entry- en exitcapaciteit afzonderlijk kan contracteren. Een (grote)
afnemer van gas kan de exitcapaciteit op zijn eigen aansluiting contracteren,
waarmee een vrije leverancierskeus wordt gefaciliteerd. Van de
netbeheerder zal omtrent het entry/exitsysteem mede worden geëist: publicatie
van gedetailleerde informatie over voorwaarden en tarieven, gecontracteerde
en nog beschikbare transportcapaciteit, met inachtneming van eventuele bedrijfsvertrouwelijkheid.Voorts vroegen de leden van de CDA-fractie of het recht van afnemers op
het met voorrang contracteren van exitcapaciteit wordt opgenomen in de door
de NMa vast te stellen tariefstructuren en voorwaarden. Het recht om exitcapaciteit
van de eigen aansluiting te contracteren berust bij de afnemer in het huidige
entry/exitsysteem, evenals het met voorrang gebruiken van die aansluiting.
De NMa bepaalt of in aanvulling daarop het met voorrang contracteren wordt
opgenomen in de netbeheersvoorwaarden, mede gelet op het non-discriminatiebeginsel.De leden van de fractie van het CDA vroegen hoe de Title Transfer Facility
een plaats krijgt in het entry- en exitsysteem. Het Nederlandse gasnet kent
een centraal virtueel overdrachtspunt van gas, het genoemde Title Transfer
Facility ofwel TTF. Dit betekent dat gas binnen het Nederlandse gastransportnet
veel beter verhandelbaar wordt; het doet immers niet ter zake waar het gas
zich exact bevindt. Tussen ieder entry- en exitpunt op het Nederlandse net
kunnen netgebruikers via het TTF het gas overdragen. Het TTF functioneert
daarbij als centraal overdrachtspunt. Het is echter geen verplicht overdrachtspunt,
het is immers aan afnemers en aanbieders van gas om overeen te komen waar
het gas zal worden afgeleverd. Afnemer en aanbieder kunnen bijvoorbeeld overeenkomen
om het gas niet op het nationale TTF maar direct op een fysiek overdrachtspunt
af te leveren.De leden van de fractie van het CDA vroegen of de netbeheerder van het
landelijk gastransportnet de verplichting zal krijgen het TTF te faciliteren
door «re-entry van gas» mogelijk te maken. Het verdient vermelding
dat de netbeheerder van het landelijk gastransportnet reeds het TTF faciliteert
door netgebruikers de mogelijkheid te bieden zowel naar het TTF toe, als ervandaan
gas te transporteren. Het transportsysteem biedt handelspartijen dus de gelegenheid
om via het TTF gas naar de afnemers te brengen. Het begrip «re-entry»
dat de leden van de CDA-fractie naar voren brengen verdient toelichting. Zoals
hierboven geschetst, is het aan afnemers en aanbieders van gas om overeen
te komen waar het gas wordt afgeleverd. Zij kunnen zowel overeenkomen om gas
op het TTF, als op een fysiek overdrachtspunt dichtbij de afnemer af te leveren,
zoals een gasontvangststation (GOS). Het opnemen van «re-entry»
in de transportvoorwaarden betekent dat dit gas vanaf de afnemer weer «teruggebracht»
kan worden naar het TTF om verder te verhandelen. Een re-entry verplichting
zou veronderstellen dat afnemer en aanbieder niet in staat zijn om in contractonderhandelingen
een voor beide partijen acceptabel afleverpunt overeen te komen, en bovendien
dat re-entry de goede weg is om dit veronderstelde knelpunt op te lossen.
Ik zie op dit moment onvoldoende aanleiding om deze veronderstelling juist
te achten. Met andere woorden: een eventuele re-entry verplichting of andere
maatregelen acht ik prematuur, wel houd ik de ontwikkelingen nauwlettend in
de gaten. In elk geval acht ik het van belang dat partijen kunnen rekenen
op stabiele regulering; eventuele maatregelen zullen daarom niet op bestaande
handelsof leveringscontracten van toepassing zijn.Op het gebied van een gasbeurs en het balanceringsregime stelden de leden
van de CDA-fractie enkele vragen. In de eerste plaats vroegen de leden van
de CDA-fractie in hoeverre de netbeheerder van het landelijk gastransportnet
deze beurs moet ondersteunen. De APX is als gasbeurs aangewezen. De netbeheerder
van het landelijk gastransportnet is verplicht aan de APX medewerking te verlenen,
voor zover dit nodig is voor een goede uitvoering van de taken die de aangewezen
gasbeurs zijn opgelegd (artikel 66b, derde lid, Gaswet). Voorts vroegen de leden van de fractie van het CDA of de procedures van
de netbeheerder van het landelijk gastransportnet zullen worden afgestemd
op het functioneren van de gasbeurs. In onderling overleg zijn de transportvoorwaarden
van de netbeheerder van het landelijk gastransportnet en het beursreglement
van APX op elkaar afgestemd. Zo wordt het voor handelspartijen eenvoudiger
om via de APX te handelen en verbetert de netbeheerder van het landelijk gastransportnet
in die zin het functioneren van de gasbeurs.De leden van de CDA-fractie vroegen of de tarieven en voorwaarden van
de netbeheerder van het landelijk gastransportnet de verhandelbaarheid van
gas op fysieke afleverpunten (zoals een GOS) belemmeren, zo ja, of deze belemmeringen
weggenomen kunnen worden en zo ja, op welke wijze. De transportvoorwaarden
van de netbeheerder van het landelijk gastransportnet zijn transparant en
faciliteren partijen om gas via het TTF over te dragen. Bovendien faciliteert
de netbeheerder van het landelijk gastransportnet de overdracht van transportcapaciteit
tussen partijen, waar ook gebruik van wordt gemaakt: het aantal overdrachten
is sinds 2003 verzesvoudigd. De tarieven en voorwaarden van de netbeheerder
van het landelijk gastransportnet vormen dus geen belemmering voor de verhandelbaarheid
van gas. Het is immers aan afnemers en aanbieders van gas om een voor beide
partijen acceptabel afleverpunt overeen te komen. Het is naar mijn mening
op dit moment niet aan de orde wettelijk in te grijpen in de contractsvrijheid
van afnemers en aanbieders van gas.De leden van de CDA-fractie vroegen voorts of artikel 5, derde lid, van
de verordening leidt tot de verplichting van de netbeheerder van het landelijk
gastransportnet om overdracht van transportcapaciteit te ondersteunen. Ook
vroegen zij of de netbeheerder van het landelijk gastransportnet hiertoe transparante
procedures moet ontwikkelen. Artikel 5, derde lid, van de verordening verplicht
de netbeheerder van het landelijk gastransportnet inderdaad om de overdracht
van transportcapaciteit te ondersteunen. Deze verplichting resulteert echter
niet in een verandering van het gastransportsysteem, omdat de netbeheerder
van het landelijk gastransportnet een dergelijke overdracht reeds faciliteert.De leden van de CDA-fractie vroegen ook of een systeem van ontkoppeling
tussen gastransport en deelname in het balanceringssysteem – zoals het
systeem van programmaverantwoordelijkheid, bekend uit de elektriciteitssector –
nuttig zou kunnen zijn in de gassector. Een taak van de netbeheerder van het
landelijk gastransportnet is de balanshandhaving op het gasnet. Van netgebruikers
wordt daarom verwacht dat zij ongeveer evenveel gas op de entry-punten invoeren,
als er op de exitpunten wordt onttrokken. Het woord «ongeveer»
is daarbij van belang: de netbeheerder van het landelijk gastransportnet stelt
de bufferruimte («line-pack») van het gasnet zoveel mogelijk ter
beschikking aan marktpartijen. Daarbij worden netgebruikers met een kleine
klantenportfolio relatief bevoordeeld om nieuwe toetreders extra kansen te
bieden. Het ontkoppelde entry/exitsysteem dat de netbeheerder van het landelijk
gastransportnet hanteert, stelt gasafnemers in staat de exitcapaciteit op
de eigen aansluiting te contracteren. Uit informatie van de netbeheerder van
het landelijk gastransportnet blijkt dat circa twintig grote gasverbruikers
dit hebben gedaan. Het risico dat de gasafname (exit) sterk afwijkt van de
gastoevoer (entry) kan de gasafnemer mitigeren. Hij kan met zijn leverancier(s)
afspreken dat het gas op TTF wordt geleverd en dat de onbalansrisico’s
worden gedragen door de leverancier. Ook kan hij de door hem gecontracteerde
exitcapaciteit ter beschikking stellen aan een handelspartij naar keuze. Omdat
afnemers reeds zelf de mogelijkheid hebben om het onbalansrisico te mitigeren,
zie ik geen aanleiding om in de gassector een geheel «nieuw systeem»
te introduceren.De leden van CDA-fractie vroegen waarom niet is gekozen voor het veilen
van entry-capaciteit in plaats van het gangbare «wie het eerst komt,
het eerst maalt» en informeerden of hiervoor alsnog kan
worden gekozen. Bij het verdelen van transportcapaciteit zijn drie gangbare
systemen in omloop: het «first come, first served» ofwel FCFS-systeem,
een veiling, en een pro rata verdeling. Alle drie de systemen kennen voor-
en nadelen. Bij FCFS zullen partijen die te laat zijn met inschrijven achter
het net vissen, dit kunnen overigens grote én kleine spelers zijn.
Een voordeel van FCFS is dat de partijen die capaciteit hebben gereserveerd
daar ook op kunnen rekenen, dus niet achteraf met verrassingen worden geconfronteerd
als gevolg van capaciteitsreserveringen door andere partijen. FCFS creëert
daarmee, zeker ten opzichte van een pro rata systeem, betrouwbaarheid voor
levering aan eindafnemers die immers mede afhangt van voldoende transportcapaciteit.
Het voordeel van veilen is dat dit goede prijssignalen kan opleveren voor
latere investeringsbeslissingen om het gasnet uit te breiden. Het veilen van
capaciteit heeft als nadelig effect dat de prijs kan worden opgedreven wat
door middel van aparte regulering gecorrigeerd moet worden om recht te doen
aan het systeem van tarifering op kostenbasis voor afnemers van gastransport
die geen keuze hebben. Het pro rata verdelen heeft als voordeel dat het prijsopdrijvend
effect van veilen uitblijft, maar kan manipulatieve prikkels opleveren: immers,
als een partij verwacht om middels pro rata ongeveer de helft van de aangevraagde
capaciteit werkelijk te krijgen, is de verleiding om dubbel zo veel aan te
vragen aanwezig. Daarmee kan de totaal aangevraagde capaciteit een zeer kunstmatige «wachtlijst»
blijken. Mede gezien het belang van betrouwbaar transport tegen efficiënte
tarieven acht ik het noodzakelijk noch wenselijk om wijziging aan te brengen
in het gangbare FCFS- of «wie het eerst komt, het eerst maalt»-systeem.Op het punt van balanceren stelden de leden van de CDA-fractie enkele
specifieke vragen. Voordat ik op deze vragen inga, merk ik op dat een aantal
zaken onderdeel zijn van de nog door de NMa vast te stellen transportvoorwaarden.
Mijn antwoorden moeten in dit licht worden gezien. De leden van de fractie
van het CDA vroegen op welke wijze rekening zal worden gehouden met het belang
van nieuwe marktpartijen met een veelal kleine portfolio bij de ontwikkeling
van het balanceringsregime en aan welke overige vereisten dit regime moet
voldoen. De netbeheerder van het landelijk gastransportnet heeft in het systeem
opgenomen dat partijen met een relatief kleine portfolio bevoordeeld worden
ten opzichte van netgebruikers met een grotere portfolio. Veelal zal dit systeem
nieuwe marktpartijen ondersteunen. Andere vereisten van het balanceringssysteem
zijn het financieel prikkelen van netgebruikers om in balans te blijven zonder
dat dit onnodige toetredingsdrempels creëert.Ook vroegen de leden van de CDA-fractie wanneer bij onbalansboetes sprake
is van kruissubsidiëring. Artikel 7, derde lid, van de verordening bepaalt
dat het onbalanssysteem zoveel mogelijk kostengeoriënteerd moet zijn,
netgebruikers moet stimuleren om hun invoeding en onttrekking van gas te balanceren,
en gericht op het vermijden van kruissubsidiëring tussen de netgebruikers.
Dit artikel geeft weer dat de eisen aan een goed balanceringssysteem complex
zijn. De totale kosten van onbalans zijn afhankelijk van het collectieve gedrag
van netgebruikers. Immers, de onbalans van één netgebruiker
kan de onbalans van een andere netgebruiker opheffen of versterken. Tegelijkertijd
moet het systeem iedere individuele netgebruiker stimuleren in balans te zijn,
onafhankelijk wat andere netgebruikers doen (dus onafhankelijk van de totale
kosten). Het incidenteel voorkomen van kruissubsidiering is dus onvermijdelijk.
Belangrijk is dat de totale inkomsten uit onbalans stroken met de totale kosten
die de netbeheerder maakt voor het corrigeren van de onbalans.De leden van de CDA-fractie vroegen wat moet worden verstaan onder «tolerantiewaarden»
in artikel 7, tweede lid, van de verordening. De tolerantiewaarden geven weer
hoeveel technische marge de netbeheerder aanwezig acht in het transportsysteem
voor netgebruikers, met andere woorden als netgebruikers binnen
de tolerantiewaarden afwijken van de vooraf afgesproken entry- en exitcapaciteit,
is geen sprake van onbalans.Ook vroegen de leden van de CDA-fractie of de netbeheerder van het landelijk
gastransportnet de maximaal beschikbare tolerantieruimte aan netgebruikers
beschikbaar moet stellen tegen redelijke prijzen. Reeds nu stelt de netbeheerder
van het landelijk gastransportnet de maximaal beschikbare tolerantieruimte
van het gasnet ter beschikking aan netgebruikers. Tolerantie is onderdeel
van de algehele transporttarieven en deze worden getoetst op redelijkheid
door de NMa.De leden van de CDA-fractie vroegen daarnaast naar een nadere uitleg van
artikel 7, tweede lid, van de verordening. Artikel 7 beschrijft verplichtingen
voor een transmissienetbeheerder op het punt van tolerantiewaarden. Vanwege
de technische mogelijkheden van het gasnet kan de netbeheerder van het landelijk
gastransportnet op een bepaald moment meer of minder soepel omspringen met
afwijkingen in gasstromen van netgebruikers, met andere woorden netgebruikers
krijgen meer of minder tolerantie. Bijvoorbeeld in de winter is er in de regel
weinig tot geen «ruimte» in het gasnet voor afwijkingen door de
hoge vraag naar gas, in de zomer is er normaal gesproken meer ruimte. Als
een transmissienetbeheerder onderdeel is van een geïntegreerd handels-
en transportbedrijf, zouden er behalve technische redenen echter ook commerciële
redenen kunnen zijn om tolerantiewaarden te bepalen. Voor die gevallen –
immers in veel andere lidstaten van de Europese Unie is sprake van een geïntegreerde
onderneming – zijn verplichtingen zoals opgesteld in artikel 7, tweede
lid, nuttig. Kort samengevat beoogt dit tweede lid te bewerkstelligen dat
alleen technische beperkingen ten grondslag mogen liggen aan het bepalen van
tolerantiewaarden door de transmissienetbeheerder.De leden van de CDA-fractie stelden vast dat in het wetsvoorstel niet
is voorzien in de bevoegdheid overtreding van de verordening door middel van
een bestuurlijke boete te handhaven en verzochten het wetsvoorstel op dit
punt aan te passen. Hoewel ik begrip heb voor het standpunt van de leden van
de CDA-fractie, heb ik na ampel beraad besloten het wetsvoorstel niet aan
te passen. Hieraan liggen de volgende argumenten ten grondslag. Ten eerste
is de systematiek van de verordening aldus dat de meeste materiële normen
niet in de verordening zijn vervat, maar in de zogeheten richtsnoeren in de
bijlage. De Europese Commissie kan deze richtsnoeren wijzigen met toepassing
van een zogeheten comitologieprocedure (artikel 9, tweede lid, van de verordening).
De richtsnoeren hebben een sterk instrumenteel karakter, zij zullen naar verwachting
vaak worden gewijzigd, en hun democratische legitimatie is zwak. Gelet hierop
acht ik handhaving van overtreding van deze richtsnoeren met bestraffende
sancties als een bestuurlijk boete minder in de rede liggen. Ik wijs voorts
op artikel 13, tweede lid, van de verordening, waarin is bepaald dat de sancties
bij overtreding van de verordening niet van strafrechtelijke aard mogen zijn.
Een bestuurlijke boete is wellicht geen strafrechtelijke sanctie in de «klassieke»
zin, maar zij heeft daarmee wel aanmerkelijke verwantschap. Zo beogen de strafrechtelijke
en de bestuurlijke boete hetzelfde doel, te weten leedtoevoeging. In dit opzicht
verschilt de bestuurlijke boete van andere bestuursrechtelijke sancties als
bestuursdwang en de last onder dwangsom, waarmee alleen normherstel wordt
beoogd. De bestuurlijke boete is ook met verschillende – aan het strafrecht
ontleende – waarborgen omgeven. Hierbij kan onder meer worden gedacht
aan het zogeheten «nemo tenetur»-beginsel (vergelijk artikel 60ag
van de Gaswet, artikel 5.0.11 van het wetsvoorstel Vierde tranche Algemene
wet bestuursrecht) en het zogeheten «ne bis in idem»-beginsel
(vergelijk artikel 5.4.1.4 van het Wetsvoorstel Vierde tranche Algemene wet
bestuursrecht). Ten slotte kan ook de Verordening nr. 1228/2003 betreffende
de voorwaarden voor toegang tot het net voor grensoverschrijdende handel in
elektriciteit (PbEG L 176) niet met een bestuurlijke boete worden gehandhaafd.
Ik acht het uit een oogpunt van consistentie van wetgeving niet
wenselijk dat de onderhavige verordening – die min of meer dezelfde
materie regelt – wel met een bestuurlijke boete zou kunnen worden gehandhaafd.De Minister van Economische Zaken,L. J. Brinkhorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30430-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl