Wet op het overleg huurders verhuurder; Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24080, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

15-11-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24080 nr. 6

06-11-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Het wetsvoorstel3. Artikelen Artikel 1Artikel 2 lid 1Artikel 2 lid 2Artikel 6 lid 1Artikel 9Artikel 9 lid 1Artikel 9 lid 3Artikel 17artikel 22Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24080Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 080Voorstel van wet van het lid Duivesteijn houdende regels ter bevordering
van de medezeggenschap van huurders op het functioneren van verhuurbedrijven
van woongelegenheden (Wet op het overleg huurders verhuurder)nr. 6VERSLAGVastgesteld 6 november 1995De vaste commissie voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer1, belast met het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel,
heeft de eer als volgt verslag uit te brengen. 1. AlgemeenDe leden van de fractie van de Partij van de Arbeid hebben met veel instemming
kennis genomen van het initiatief-wetsvoorstel overleg Huurders en Verhuurders.
Door de verzelfstandiging van de woningbouwcorporaties is de positie van de
huurders ten opzichte van de verhuurder sterk veranderd. De medezeggenschapspositie
van de huurder heeft hiermee echter geen gelijke tred gehouden. Deze leden
onderschrijven dan ook de noodzaak om te komen tot een gestructureerd overleg
tussen huurders en verhuurders, teneinde een gelijkwaardige positie van beide
partijen te bewerkstelligen. De huidige regeling in het Besluit Beheer Sociale
Huursector is naar hun mening een te minimale regeling, zeker ook omdat deze
niet geldt voor de particuliere huursector.Op de vraag in welke vorm de (medezeggenschaps-)positie van de huurders
het beste kan worden gegoten, is geen eenduidig antwoord te geven. Door de
bijzondere positie van de huurder is niet direct een vergelijking te trekken
met andere organisaties. De leden van de PvdA-fractie menen dat met de gekozen
vorm in het wetsvoorstel een goed evenwicht is gevonden dat de positie van
de huurders versterkt binnen een zeer werkbare overlegsituatie met de verhuurder.
Zij achten het positief dat na het kritische advies van de Raad van State
het wetsvoorstel sterk vereenvoudigd is, zodat het beter voldoet aan de doelstelling
van een «Kaderwet». Voor een specifieke invulling door de betrokkenen
moet ruimte blijven binnen de basisregels van democratisch functioneren.De leden van de PvdA-fractie memoreren dat de fractie van de PvdA bij
de behandeling van de Nota Volkshuisvesting in de jaren '90 reeds het belang
van een gelijkwaardige positie van huurders en verhuurders heeft benadrukt.
Dat is ook de reden waarom de PvdA-fractie in 1992, toen bleek dat de uitwerking
van de Nota op dit punt achterliep, samen met de CDA-fractie een motie heeft
ingediend om het kabinet aan te sporen tot het doen van voorstellen voor een
goed overleg tussen beide partijen. Aangezien de vorderingen op dit gebied zeer langzaam verliepen, is begin
november 1994 wederom een motie terzake ingediend tijdens de begrotingsbehandeling
'95. Tijdens deze behandeling is gevraagd om een wettelijke regeling ten aanzien
van een verplicht overleg tussen huurders en verhuurders.Voor de leden van de PvdA-fractie staat derhalve niet de vraag centraal
óf er een gestructureerd overleg tussen huurders en verhuurders moet
plaatsvinden, maar wel in welke vorm een dergelijk overleg juridisch het beste
kan worden geregeld.In de eerste plaats is het voor deze leden essentieel dat het voorgestane
verplichte overleg zowel voor sociale verhuurders, als particulier verhuurders
geldt. Derhalve deelt zij niet de mening van de N.W.R. en de N.C.I.V., die
in hun schriftelijk commentaar het handhaven van de regeling in het B.B.S.H.
bepleiten, in plaats van een formeel wettelijke regeling. Daarbij komt nog
dat de formuleringen in het BBSH van de diverse onderwerpen niet alleen vaag
zijn, maar dat ook specifieke prestatie-eisen en vormvoorschriften ontbreken.
Zo is bijvoorbeeld van enige verplichte vertegenwoordiging van de huurders
geen sprake. Slechts wordt gesteld dat de verhuurders de huurdersvertegenwoordigers
in de gelegenheid moet stellen om zich uit te spreken over met name genoemde
onderwerpen. Verder vinden de leden het van belang dat duidelijk is vastgelegd
op welke (vormen van) ondersteuning huurdersgroepen recht hebben, zowel materieel
als financieel. Dit is van belang voor het niveau van overleg met de huurder
en de na te streven gelijkwaardigheid van huurders en verhuurders.Weliswaar constateren de leden dat bij diverse woningbouwcorporaties inmiddels
goede huurdersorganisaties tot stand zijn gekomen, dit is echter nog lang
niet overal het geval. Dit blijkt zowel uit onderzoeken van de Woonbond en
van Inspectie Volkshuisvesting, als uit de onderzoeken van het OTB onderzoeksinstituut
Bestuurskunde en van de N.W.R.Ook al zal op dit punt naar verwachting in de loop van de komende jaren
wel verbetering optreden, de leden van de P.v.d.A-fractie menen toch dat het
wettelijk vastleggen van prestaties op dit punt en de mogelijkheid om een
dergelijk overleg af te dwingen op z'n plaats is. Het stimuleert en versterkt
de bestaande huurdersorganisaties en het dwingt de achterblijvers. Bovendien
vergroot een wettelijke regeling de zo noodzakelijke duidelijkheid met betrekking
tot de rechten en plichten van huurders en verhuurders. Deze leden achten
het verder absoluut noodzakelijk dat ook de particuliere huurders een wettelijke
stok achter de deur krijgen om overleg met de verhuurders te voeren.De leden van de CDA-fractie hebben met gemengde gevoelens kennis genomen
van het voorliggende wetsvoorstel. Zij constateren dat de initiatiefnemer
geen gelegenheid voorbij laat gaan zijn twijfels te uiten over de ingeslagen
weg van het volkshuisvestingsbeleid. Met de weergave van de recente geschiedenis
van dit beleid lijkt het of initiatiefnemer afstand wil nemen van de ingeslagen
koers, waarvoor ook zijn fractie een grote mate van verantwoordelijkheid draagt.
Anderzijds hecht ook de CDA-fractie veel waarde aan een goed gestructureerd
overleg tussen huurders en verhuurders, zowel op individueel als op collectief
niveau. Vanuit deze achtergrond heeft de CDA-fractie eerder diverse initiatieven
genomen, die in het wetsvoorstel worden gememoreerd (motie Koetje/de Jong
en motie Esselink/Duivesteijn). De vraag is echter of het nu voorliggende
wetsvoorstel het meest geëigende middel is om het gemeenschappelijke
doel, zijnde een goede verankering van de positie van de huurder binnen de
nieuwe ordening, te bereiken.De initiatiefnemer stelt in de memorie van toelichting (pagina 4), dat
door de stelselwijziging binnen de volkshuisvesting de macht van de verhuurder
aanzienlijk is toegenomen en de positie van de huurder belangrijk
is verslechterd. Deze stelling wordt voor een belangrijk deel gebaseerd op
veronderstellingen, die zich in de praktijk zouden kunnen voordoen. Een omvattende
wettelijke regeling kan echter niet gebaseerd zijn op veronderstellingen;
dwingen de praktijkervaringen tot op heden inderdaad tot een (initiatief-)wet?
Een omvattende wettelijke regeling lijkt in elk geval weinig of geen ruimte
te bieden voor de inmiddels ontstane pluriformiteit in de overlegstructuur.
De vraag is zelfs of met een dermate zwaar aangezette wettelijke regeling
het ook door de CDA-fractie gewenste goed gestructureerde overleg daadwerkelijk
tot een vruchtbare communicatie tussen huurders en verhuurder zal leiden.
In het initiatiefwetsvoorstel wordt verder gegaan dan het formuleren van basisregels,
zoals op pagina 15 van de memorie van toelichting wordt gesteld. De indruk
ontstaat dat juist wél de verantwoordelijkheden van de verschillende
partijen worden overgenomen door de gedetailleerde regelgeving in het wetsvoorstel.
Daardoor zou wel eens niet het gewenste kader kunnen ontstaan, waarin verhuurders
en huurders bij het beleid betrokken worden. Overregulering kan een averechts
effect hebben!De leden van de CDA-fractie onderschrijven de stelling van de initiatiefnemer,
dat ook voor de commerciële/particuliere sector een wettelijke verbetering
van de positie van de huurders op zijn plaats is. Voor de korte termijn denken
wij daarbij echter eerder aan het (alsnog) uitvoering geven aan de motie Esselink/Duivesteijn,
te weten een wijziging van de Huurprijzenwet Woonruimte (HPW) inzake de procesvereisten.Concreet gaat het bij deze procesvereisten om een verplichte motivering
door de verhuurder (zowel sociaal als commercieel) van een bovengemiddelde
huurverhoging, en de wijze waarop de huurder zich daarover kan uitspreken.
Tevens dient bij een dergelijke verhoging het voorgenomen huurbeleid toegelicht
te worden. Indien de huurder van oordeel is dat niet in voldoende mate aan
deze procesvereisten is voldaan, kan de huurcommissie om een oordeel worden
gevraagd. De CDA-fractie verwacht dat deze wijziging van de HPW met name in
de commerciële/particuliere sector zal leiden tot een grotere betrokkenheid
van huurders bij het (huur-)beleid van de verhuurder. Een passieve houding
van de verhuurder zal immers de mogelijkheden voor een volledige benutting
van de bandbreedte die de huursombenadering in principe aan de verhuurder
biedt beperken!De leden van de VVD-fractie hebben geen vragen over het initiatief wetsvoorstel
Wet op het Overleg Huurders Verhuurders (24 080) van het lid A. Duivesteijn.Zoals één en andermaal in debatten al naar voren gebracht,
hebben de leden van deze fractie geen enkele behoefte aan deze toch wel ernstige
overregeling.Uiteraard zijn ook deze leden van mening dat de positie van huurders,
met name als het gaat om de huurverhogingen, moet worden versterkt. Daartoe
is echter de recent ingediende wetswijziging Wijziging van de Huurprijzenwet
Woonruimte «versterking positie huurder bij verhoging van de huurprijs
met meer dan een bepaald percentage» (24 465) een betere regeling.De VVD-fractie gaat er overigens vanuit dat zowel het initiatiefwetsvoorstel
van het lid Duivesteijn (24 080) als de genoemde wetswijziging (24 465)
gelijktijdig in procedure worden genomen.De leden van de fractie van D66 hebben met interesse kennis genomen van
het voorstel van wet van het lid Duivesteijn, houdende regels ter bevordering
van de medezeggenschap van huurders op het functioneren van verhuurbedrijven
van woongelegenheden (Wet op het overleg huurders verhuurders). Doel van het wetsvoorstel is de versterking van de positie van de huurders
ten opzichte van de verhuurders, nu de overheid een minder directe betrokkenheid
kent bij de volkshuisvesting. Door die verzelfstandiging zijn de verantwoordelijkheden
van huurders en verhuurders toegenomen, is de stabiliserende rol van de overheid
verminderd en is het relevant dat huurders en verhuurders elkaar als gelijkwaardige
partners kunnen ontmoeten.Het voorstel geeft de leden van de fractie van D66 aanleiding tot de volgende
opmerkingen en vragen.Allereerst doet zich de vraag voor of het initiatiefwetsvoorstel nodig
is? Individuele huurders zijn redelijk beschermd in Nederland, in het BBSH
zijn regels opgenomen om huurders en hun organisaties bij het beleid en beheer
te betrekken en in het wetsvoorstel procesvereisten worden nadere regels gegeven
om de positie van huurders te versterken daar waar het huurstijgingen boven
percentage X betreft (geadviseerd op 3,8%). Voor de leden van de fractie van
D66 is de positie van huurders in de particuliere sector een zorg. Indien
er een wettelijke regeling wordt gemaakt, dan moet deze van toepassing zijn
voor alle huurders. De Raad van State acht een motief voor de keuze van een
formele wet afwezig en wijst op het gevaar van het verspreid raken over meerdere
regelingen van eisen waaraan toegelaten instellingen moeten voldoen.Een tweede vraag die de leden van de D66- fractie zich stellen is of en
hoe het initiatiefwetsvoorstel zich verhoudt tot de bestaande praktijk van
huurders-verhuurders overleg? De Woonbond, NWR en NCIV wijzen op het gevaar
dat voorbij gegaan wordt aan de nu bestaande goede relaties tussen huurdersorganisaties
en verhuurders. Een voorstel mag goede bestaande werkwijzen niet onmogelijk
maken en moet recht doen aan de verscheidenheid in aard en uitgangspositie
van huurders en verhuurders.Flexibiliteit en vrijheid in vorm van overleg lijkt noodzaak. De leden
van de fractie van D66 vragen zich dan ook af waarom er voor zo sterke mate
van gedetailleerde voorschriften juist op dit punt is gekozen?Een derde vraag heeft betrekking op de aard van de vertegenwoordiging.
De leden van de fractie van D66 opteren vanuit hun visie op participatie primair
voor een zodanige organisatievorm voor het overleg dat waar mogelijk de concrete
individuele huurder wordt bereikt. Bewonerscomite's en huurdersverenigingen
zijn daarbij een zinvolle intermediair, maar moeten zo dicht mogelijk bij
de individuele huurder staan. De door de Woonbond geuite wens dat huurders
en juist niet verhuurders bepalen wie hen vertegenwoordigen wordt door de
leden van de D66-fractie onderschreven en moet aan de basis liggen van eventuele
wetgeving terzake.Hoewel de leden van de D66- fractie het doel van dit initiatief wetsvoorstel
in eerste aanzet als sympathiek beoordelen, constateren zij dat de toegang
van huurders tot overleg met verhuurders eerst wordt geregeld voor verhuurders
met meer dan 250 woningen, waardoor het overgrote deel van de particuliere
huurders en een deel van de huurders in de sociale sector buiten bereik van
dit wetsvoorstel blijven, en dat de éénvormigheid van overlegstructuur
geen recht doet aan de gegroeide verscheidenheid in overlegstructuren en daardoor
contra-produktief kan uitwerken. Zij constateren tevens dat het overleg huurder-verhuurder
gereserveerd wordt voor de intermediaire structuur van huurdersraden en daarmee
onnodig ver af komt te staan van de individuele huurder alsmede dat de democratische
controle en representativiteit van huurdersraden nader vorm gegeven dient
te worden. Concluderend staan de leden van de D66-fractie afwijzend tegenover het
initiatief wetsvoorstel zoals dat nu voorligt. De D66-fractieleden willen
wel constructief meedenken over een wettelijke regeling teneinde huurdersbelangen
beter in evenwicht te brengen met de belangen van verhuurders. Daarbij zal
rekening moeten worden gehouden met in de praktijk gegroeide goed functionerende
overlegstructuren en ook zal er door regelgeving een stimulans moeten uitgaan
naar situaties waar het overleg nu stagneert. Voor een wettelijke regeling
zijn tenminste twee wegen te bewandelen. De ene is een (sterk geamendeerde)
versie van het voorliggend voorstel. De andere opteert voor het onderbrengen
van nadere regelgeving in de Woningwet. Wanneer voor deze laatste weg gekozen
wordt, dienen tevens meerdere regels uit het BBSH in hoofdzaak in de Woningwet
geregeld te worden; nadere uitwerking van de hoofdzaken kan bij AmvB geregeld
worden.De leden van de D66-fractie opteren er in dit kader voor het initiatief-wetsvoorstel
in samenhang te behandelen met het wetsvoorstel procesvereisten en vragen
de initiatiefnemer een en ander in samenhang te benaderen.De leden van de fractie van de RPF hebben met veel belangstelling kennisgenomen
van het initiatief-wetsvoorstel. In een eerste voorlopige reactie menen zij
dat in het wetsvoorstel positieve elementen aanwezig zijn. Zo wordt in dit
voorstel een wettelijk kader geschapen waarin is voorgeschreven op welke wijze
overleg tussen een verhuurder en diens huurders moet plaatsvinden. Het wettelijke
kader geldt niet alleen de «sociale verhuurders», maar ook de
grote particuliere verhuurders. Hiermee verdwijnt de oneigenlijke scheiding
die is ontstaan als gevolg van het per 1 januari 1993 ingevoerde Besluit Beheer
Sociale Huursector (BBSH). Bovendien verschaft dit wetsvoorstel de huurders
enkele instrumenten, zoals informatie-, advies- en instemmingsrecht en financiële
ondersteuning, waardoor een inbreng van huurderszijde enigszins gewaarborgd
is.De leden van de fractie van de RPF nodigen de initiatiefnemer uit te reageren
op de inhoud van het wetsvoorstel afkomstig van het kabinet, dat betrekking
heeft op de procesvereisten. Het heeft ook als doel, zo menen zij, om de positie
van de huurders te versterken. Elke verhuurder wordt in het regeringsvoorstel
verplicht bij een voorgenomen huurverhoging boven een bepaald percentage (3,8%
voor 1996) de huurder te informeren over de inhoud en achtergronden van het
voorgenomen huurbeleid. Ook leiden zij uit het regeringsvoorstel af dat verhuurders
verplicht zijn met representatieve huurdersorganisaties overleg te plegen
over het voorgenomen huurbeleid. Hoe worden deze punten beoordeeld? Is in
dit regeringsvoorstel geen sprake van een versterking van de positie van de
huurder?De leden van de fractie van de RPF constateren dat een huurdersraad wordt
ingesteld. De indiener maakt bij de nieuwe verplichtingen voor de verhuurder
en de plichten van de huurdersraad de vergelijking met een ondernemingsraad.
Evenals de Raad van State in zijn advies menen de leden van deze fractie dat
de positie van werknemers wezenlijk anders is dan die van huurders. Huurders
hebben namelijk geen deel aan de bedrijvigheid van de verhurende onderneming.
Bovendien kunnen leden van de huurdersraad, anders dan de leden van de ondernemingsraad,
niet in de tijd van hun werkgever scholing ontvangen. Waarom de analogie tussen
huurdersraden en ondernemingsraden, terwijl de positie van de huurders fundamenteel
anders is dan die van de werknemers? De leden van de fractie van de RPF vragen
in dit verband een reactie op de stelling van de Vereniging van Institutionele
Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) dat het wetsvoorstel een ontoelaatbare
inbreuk van het beleid en de bedrijfspolicy van de belegger tot gevolg kan
hebben. De leden van de GPV-fractie hebben kennis genomen van het onderhavige
wetsvoorstel. Het doel van het wetsvoorstel, namelijk het versterken van de
huurderspositie in het overleg met verhuurders, spreekt deze leden aan. Bij
meerdere gelegenheden hebben deze leden aangedrongen op het creëren van
voorwaarden waardoor huurders daadwerkelijk inhoud kunnen geven aan de beoogde
gelijkwaardige positie in het overleg met verhuurders.De genoemde leden zijn daarom met de indiener van mening, dat het noodzakelijk
is de verzwakte positie van huurders ten opzichte van verhuurders te versterken.
Dit geldt eens te meer nu de overheid een groot deel van haar verantwoordelijkheden
heeft overgedragen aan de huursector zelf. Terecht heeft de overheid in de
Nota Volkshuisvesting het tot haar taak gerekend de positie van huurders in
de nieuwe ordening van de volkshuisvesting te beschermen en verder te versterken.
De op dat punt tot dusver ondernomen initiatieven hebben nog niet het door
deze leden gewenste resultaat opgeleverd.Verbetering van de overlegpositie van huurders moet naar het oordeel van
de leden van de GPV-fractie echter wel rekening houden met die nieuwe ordening
in de volkshuisvesting. Zij bedoelen daarmee, dat de onderscheiden verantwoordelijkheden
van huurders en verhuurders scherp in het oog moeten worden gehouden alvorens
de wetgever regels stelt aan de wijze waarop huurders en verhuurders overleg
voeren. Naar de opvatting van de leden van de GPV-fractie moet zelfregulering
van het overleg door huurders en verhuurders daarom als uitgangspunt worden
gehanteerd. Taak van de wetgever is naar hun oordeel dat deze, met inachtneming
van die eigen verantwoordelijkheid van de overlegpartners, de daarvoor benodigde
voorwaarden schept. Huurders moeten niet afhankelijk zijn van de goede wil
van verhuurders maar moeten zich op hun rechten kunnen beroepen indien dit
noodzakelijk is. Eén en ander verondersteld adequate en effectieve
sancties indien verhuurders in gebreke blijven.Tegen deze achtergrond willen de leden van de GPV-fractie het initiatief-wetsvoorstel
beoordelen. Deze leden zijn voorlopig nog niet overtuigd van de noodzaak van
een vergaande regulering van het overleg tussen huurders en verhuurders zoals
deze is neergelegd in het voorstel van wet.Gelet op het advies van de Raad van State en enkele commentaren van zowel
huurders als verhuurders staan zij in deze voorlopige beoordeling van dit
voorstel van wet niet alleen. Deze leden willen het voorstel van wet echter
op zijn eigen merites beoordelen en stellen daartoe enkele vragen.De voortvarendheid waarmee de indiener dit voorstel van wet tot stand
heeft gebracht heeft de leden van de GPV-fractie enigszins verbaasd. Immers,
inmiddels zijn door huurders- en verhuurdersorganisaties verschillende initiatieven
genomen ter versterking van de positie van huurders. Deze leden denken bijvoorbeeld
aan een bedrijfstakcode die momenteel wordt voorbereid door de woningbouwcorporaties.
Voorts werkt de regering aan een wetsvoorstel inzake de procesvereisten in
de Huurprijzenwet woonruimte. Verder kan een aanscherping van de regels in
afdeling 4 van het BBSH tegemoet komen aan de behoefte de huurderspositie
verder te versterken, bijvoorbeeld door het opnemen van enkele prestatie-eisen
en vormvoorschriften ten aanzien van het overleg tussen huurder en verhuurder.
Deze leden vragen de initiatiefnemer aan te geven waarom en in welke mate
zijn wetsvoorstel daarop een noodzakelijke aanvulling vormt of zou kunnen
vormen. Deze vraag klemt te meer nu een groot deel van de bepalingen van afdeling
4 BBSH, inzake het betrekken van bewoners bij beleid en beheer van de verhuurder,
in min of meer gelijke bewoordingen terugkeren in het wetsvoorstel.
Had de op zichzelf sympathieke doelstelling van het wetsvoorstel niet bereikt
kunnen worden door wijzigingen in het BBSH en de Huurprijzenwet woonruimte,
zo vragen deze leden? Kan overigens worden aangenomen dat de artikelen 16
tot en met 17 BBSH vervallen indien dit wetsvoorstel wordt aanvaard?Het uitgangspunt van het BBSH, dat huurders bij voorkeur zelf zouden moeten
regelen op welke wijze zij invloed willen uitoefenen op het beleid van de
verhuurder, spreekt de leden van de GPV-fractie nog steeds aan. Immers, het
welslagen van structureel en substantieel overleg tussen huurders en verhuurders
is grotendeels afhankelijk van de bereidheid daartoe van de huurders. De indiener
van het voorstel van wet draait de volgorde om in die zin, dat in zijn optiek
het initiatief juist van de verhuurder zou moeten uitgaan. Is het juist dat
deze keuze is ingegeven door de vooronderstelling dat huurders per definitie
belangstelling zullen hebben met de verhuurder over diens beleid en beheer
te overleggen? Is in de praktijk over het algemeen inderdaad een voldoende
organisatiegraad onder huurders aanwezig?Kan van verhuurders wel worden verwacht dat zij nadat zij herhaalde pogingen
hebben ondernomen de huurdersparticipatie op gang te brengen aan «een
dood paard blijven trekken»?Anders dan de indiener van het voorstel van wet zijn de leden van de GPV-fractie
van mening dat wel degelijk een onderscheid moet worden gemaakt tussen sociale
en particuliere verhuurders. Met de indiener delen deze leden de zorg over
de vaak excessieve huurstijgingen in laatstbedoelde huursector. Het verbinden
van voorwaarden aan huurstijgingen die particuliere verhuurders bij huurders
in rekening brengen is naar hun mening noodzaak. Echter, naar het oordeel
van de genoemde leden gaat de indiener van het wetsvoorstel voorbij aan kenmerken
waarin de particuliere sector zich van de sociale sector onderscheidt. Is
dit onderscheid naar de opvatting van de indiener voldoende verdisconteerd
in het onderhavige wetsvoorstel, zo vragen de aan het woord zijnde leden.
Welke reacties verwacht de indiener van de particuliere verhuurders indien
deze met de voorgestelde verplichte overlegprocedure worden geconfronteerd?
In hoeverre kunnen de in het wetsvoorstel neergelegde verplichtingen voor
particuliere verhuurders geheel of gedeeltelijk in de Huurprijzenwet woonruimte
worden geregeld? Kan de indiener van het voorstel van wet inzicht geven in
de concrete onderhandelingsresultaten van het overleg dat gevoerd wordt tussen
ROZ en Woonbond over de «Model omgangscode ROZ-Woonbond particuliere
huursector»?De leden van de GPV-fractie zijn er voorts nog niet van overtuigd dat
de door de indiener voorgestelde regeling voldoende rekening houdt met reeds
bestaande overlegstructuren tussen huurders en verhuurders. Zoals deze leden
reeds opmerkten hechten zij aan het principe van zelfregulering ter zake van
het overleg tussen huurders en verhuurders. Ook het BBSH gaat uit van dat
principe. Het voorstel van wet zet een streep door de reeds ontwikkelde initiatieven
inzake het overleg tussen huurders en verhuurders door het verplicht stellen
van huurdersraden. De ontsnappingsclausule die in de overgangsbepalingen is
vervat biedt slechts ten dele mogelijkheden deze waardevolle initiatieven
te behouden en voort te zetten. De leden van de GPV-fractie suggereren de
initiatiefnemer een ruimhartiger benadering te kiezen en oog te hebben voor
andere vormen van overleg die wellicht niet in de huidige opzet van het wetsvoorstel
passen maar wel tegemoet komen aan de wens van de indiener, namelijk een gelijkwaardige
positie voor beide onderhandelingspartners.In het verlengde daarvan stellen deze leden de vraag welke argumenten
ten grondslag liggen aan het buiten spel zetten van huurdersorganisaties en
bewonerscommissies die thans een vruchtbare overlegstructuur met verhuurders
zijn overeengekomen maar geen vereniging met volledige rechtsbevoegdheid zijn.
Wordt daarmee niet een aan het voorstel van wet tegengesteld effect bereikt,
namelijk: frustratie van de professionalisering van de behartiging van huurdersbelangen?
Voorts signaleren de leden van de GPV-fractie het risico dat de verplichte
instelling van huurdersraden voor sommige verhuurders aanleiding kan zijn
hun overlegverplichting eng op te vatten door alleen met die huurdersraad
in overleg te willen treden. Andere huurdersorganisaties hebben dan het nakijken.
Heeft de indiener dit risico wel voldoende onderkend, zo vragen deze leden.Met belangstelling hebben de leden van de fractie van de SP kennis genomen
van het initatiefwetsvoorstel van het lid Duivesteijn. De initiatiefnemer
schetst de noodzaak om de positie van de huurder en van huurdersorganisaties
te verbeteren tegen de achtergrond van de stelselwijziging in de volkshuisvesting,
in gang gezet met de nota Volkshuisvesting en voorlopig afgerond met de brutering.
Deze stelselherziening heeft tot nu toe als gevolg: corporaties als zelfstandige
ondernemingen bij wie de financiële continuïteit voorop staat, liberalisering
van het huurprijsbeleid waardoor de huren veel meer dan de inflatie omhoog
gingen, hogere aanvangshuren waardoor de nieuwbouw onbereikbaar werd voor
de lagere inkomensgroepen en de invoering van de huursombenadering waardoor
huurmatiging voor een categorie huurders altijd extra huurverhoging voor een
andere categorie huurders betekent.Is de zwakke positie van huurders niet ingebakken in het nieuwe stelsel?
Is de beste versterking van de positie van de huurders niet het omdraaien
van de liberalisering en commercialisering van de volkshuisvesting? Neemt
de heer Duivesteijn met zijn kritische analyse van de stelselherziening namens
zijn fractie afstand van het beleid, dat tot nu toe door zijn fractie is gesteund,
zo vragen de leden van de SP-fractie aan de initiatiefnemer? 2. Het wetsvoorstelEen essentieel punt achten de leden van de PvdA-fractie de wijze waarop
de huurders zich laten vertegenwoordigen in het overleg met de verhuurders.
In de huidige praktijk blijken er diverse vormen van huurderorganisaties te
zijn, die goed functioneren. Deze leden vragen zich af waarom uitsluitend
is gekozen voor één vorm van huurdersvertegenwoordigersorganisatie,
namelijk de gekozen huurdersraad. Zij zijn van mening dat in het wetsvoorstel
meer ruimte zou moeten worden geboden voor de huurders om zelf te bepalen
op welke wijze zij hun vertegenwoordiging op overlegniveau wensen te regelen.
De vorm van huurdersraden kan worden gekozen, maar zou dan niet de enige toegelaten
vorm behoeven te zijn. De nieuwe overgangsregeling biedt in deze enige ruimte,
maar naar de mening van de leden nog onvoldoende. Zij delen de mening van
de Woonbond dat goed functionerende huurdersorganisaties moeten kunnen blijven
voortbestaan. Wel zijn deze leden van mening dat er een aantal criteria ten
aanzien van representativiteit nodig is waaraan de vertegenwoordigende huurdersorganisaties
moeten voldoen. Wellicht kan aansluiting worden gevonden bij de definitie
van representativiteit zoals beschreven in het advies van de commissie Huurders
en Verhuurders. Deze leden vragen de indiener van het wetsvoorstel te komen
met een of meerdere voorstellen waarin deze flexibiliteit is uitgewerkt.In dit kader vroegen de leden zich af of de indiener van het wetsvoorstel
enige inschatting zou kunnen maken ten aanzien van de wijze waarop particuliere
verhuurders zullen reageren. Heeft de indiener enige indicatie dat particuliere
verhuurders vanwege deze overleg-verplichting meer woningen zullen
gaan verkopen of minder geneigd zullen zijn om nieuwe huurwoningen te gaan
bouwen?Een ander belangrijk punt achten de leden van de PvdA-fractie het bevoegdhedenniveau.
In het algemeen achten zij het juist dat beslissingen – en dus ook advisering –
worden genomen op het laagst mogelijke organisatorisch niveau. In dit kader
vinden zij het juist dat op complexniveau overleg plaatsvindt over complexzaken,
zoals woningverbetering.Terecht is in het wetsvoorstel aan de huurdersorganisaties de mogelijkheid
gegeven om de huurdersraden te verzoeken bepaalde bevoegdheden aan hen over
te dragen.De grens van 250 wooneenheden in eigendom of beheer zouden de leden nader
gemotiveerd willen zien. De aanwezigheid van een professionele werkorganisatie
achten zij een onvoldoende argument. Waarom is niet gekozen voor de ondergrens
van 20 woningen zoals in het kader van de «omgangscode» voor overleg
huurders/verhuurders is vastgesteld? Overigens is het hen niet duidelijk of
ook kamerverhuurders onder het begrip huurder vallen. Zij vragen de indiener
over beide zaken duidelijkheid te scheppen.De leden van de PvdA-fractie achten het juist dat in het wetsvoorstel
sancties zijn opgenomen in het geval de verhuurdersorganisatie in gebreke
blijft ten aanzien van het instellen van een lichaam dat de huurders vertegenwoordigd
en tevens als niet wordt voldaan aan de prestatie- en procedurevereisten.
Zij vragen zich echter af waarom gekozen is voor het introduceren van een
nieuwe landelijke commissie (de Commissie Huurders en Verhuurders) en niet
voor de reeds bestaande provinciale huurcommissies of andere organen meer
op het niveau van en dichter bij de betreffende organisaties.Ten aanzien van de klachtencommissie achten de leden van de PvdA-fractie
het essentieel dat deze commissie een onafhankelijke status heeft, samengesteld
uit onafhankelijke personen. Dit is nu niet geregeld in het BBSH en evenmin
in het voorliggend wetsvoorstel. Zou het geen aanbeveling verdienen om ten
aanzien van de samenstelling van deze commissie enige eisen te stellen? Kan
inzicht worden gegeven in de wijze waarop op dit moment de reglementen bij
de verschillende woningbouwcoöperaties hieraan invulling hebben gegeven?De mate waarin de huurders invloed hebben op de benoeming van leden van
het bestuur of de Raad van Toezicht van de verhuurorganisatie wijkt in het
wetsvoorstel af van de huidige regeling in het BBSH. De leden van de PvdA-fractie
vragen naar de overwegingen om in het wetsvoorstel te kiezen voor een adviesbevoegdheid
ten aanzien van elk voorgenomen besluit tot benoeming of ontslag van een van
haar bestuurders.Deze leden zijn van oordeel dat vertegenwoordigende huurderorganisaties
alleen naar behoren en gelijkwaardig aan de verhuurders kunnen functioneren
als zij de beschikking hebben over faciliteiten voor scholing en praktische
ondersteuning.Het gestelde in artikel 14 t/m 16 laat veel ruimte over aan de wijze waarop
aan deze ondersteuning invulling wordt gegeven.De kosten moeten «redelijkerwijze noodzakelijk zijn voor de vervulling
van de taak». Aangezien deze leden het uitermate belangrijk vinden dat
er een gelijkwaardige positie van huurders en verhuurders ontstaat, achten
zij het nodig om wettelijk ook enige zekerheid te geven omtrent de mate van
invulling van deze ondersteuning. Hun gedachten gaan, evenals die van de Woonbond,
uit naar het opnemen van een AMvB met criteria om de vaste (minimum)bijdragen
vast te leggen, zowel voor huurdersraden als huurderscommissies op een «lager»
niveau. Dit voorstel wordt de leden vooral ingegeven vanwege het feit dat op dit
moment de financiële ondersteuning zeer karig blijkt te zijn. De leden van de CDA-fractie stellen dat veel zaken die in het voorliggende
wetsvoorstel wettelijk worden geregeld, in feite aangelegenheden zijn waarover
eerder in het kader van de Commissie huurders-verhuurders (nagenoeg) consensus
tussen betrokken partijen is bereikt. Deze consensus heeft onder meer gestalte
gekregen in een gemeenschappelijke visie op het BBSH, die vervolgens (op initiatief
van CDA en PvdA) als toetsingskader voor het toezicht van gemeenten op de
sociale verhuurders is gaan fungeren. Bij de gemeenschappelijke visie gaat
het onder meer om het functioneren van de (voor sociale verhuurders verplichte)
klachtencommissies, alsmede de invloed, de representativiteit en de financiering
van huurdersorganisaties. Het instellen van een nationaal fonds voor de ontwikkeling
en versterking van huurdersorganisaties is overigens één van
de onderdelen van de financiering.Daarnaast is als uitvloeisel van de Commissie huurders-verhuurders inmiddels
een landelijk overlegorgaan huurders-verhuurders tot stand gekomen, waarin
alle betrokken partijen (Woonbond, de beide koepels van sociale verhuurders
alsook de commerciële verhuurders) zijn vertegenwoordigd. Dit overlegorgaan
kan onder meer adviseren m.b.t. de kaders van het huurbeleid en het functioneren
van de huurcommissies. Al deze nog tamelijk recente initiatieven en ontwikkelingen
dienen tot volle wasdom te kunnen komen, en in het kader van de medio 1997/98
voorziene evaluatie van het BBSH aan de oorspronkelijke intenties en uitgangspunten
getoetst te worden. Alsdan kan naar de mening van de CDA-fractie worden bekeken
of er behoefte is aan een aanvullende of in de plaats tredende wettelijke
regeling!De leden van de fractie van de RPF missen in het initiatief-voorstel de
mogelijkheid dat andere vormen van overlegstructuren op grond van overeenkomsten
tussen huurders en verhuurders kunnen bestaan. Waarom moeten huurdersraden
worden ingesteld als een huurdersorganisatie aanwezig is die het in het wetsvoorstel
beoogde overleg met de verhuurder kan voeren? Zij wijzen erop dat in sommige
gevallen huurders een convenant afsluiten met verhuurders. Te denken valt
bij voorbeeld aan het convenant tussen de Huurdersfederatie en de Emmense
Woningstichting. De leden van deze fractie kunnen zich voorstellen dat in
het wetsvoorstel wordt vastgelegd dat huurders zelf kunnen bepalen op welke
wijze zij zich wensen te organiseren en op welke wijze zij zich in het overleg
met de verhuurder willen laten vertegenwoordigen.De leden van de RPF-fractie vragen waarom het wetsvoorstel geen onafhankelijke
klachtencommissie kent, zoals het BBSH die wel kent. Het lijkt hen van belang
dat er in een sociaal of commercieel verhuurbedrijf een klachtencommissie
aanwezig is. Langs deze weg kunnen huurders onderwerpen aansnijden die het
beleid van de verhuurder kunnen beïnvloeden.Voorts bevreemdde het de leden van de fractie van de RPF dat het initiatief-wetsvoorstel
alleen geldt voor meer dan 250 woongelegenheden. Is dit aantal niet te hoog?
Een aantal commerciële verhuurders is hierdoor niet wettelijk gehouden
vorm te geven aan de in het wetsvoorstel geregelde participatie van huurders.
Deze leden kunnen zich voorstellen dat juist in de categorie 100 tot 250 woningen
zich de meeste problemen voor kunnen doen. Waarom wordt de grens niet verlaagd
tot 100? Het bereik van het wetsvoorstel wordt dan vergroot, terwijl de verhuurder
nog niet in onredelijke mate wordt belast met de financiële en organisatorische
gevolgen van de participatie van de huurders. De leden van de GPV-fractie werpen de vraag op in hoeverre het voorstel
van wet oog heeft voor de vaak zeer verschillende omstandigheden waarin zowel
huurders als huurders kunnen verkeren. De modelmatige aanpak die wordt voorgesteld
maakt het onwaarschijnlijk dat het op die omstandigheden toegesneden maatwerk
kan worden bereikt en gaat voorts voorbij aan de eigen verantwoordelijkheid
van de onderhandelingspartijen zelf. De leden van de GPV-fractie vragen waarom
naast het creëren van voorwaarden waaronder de huurder zijn onderhandelingspositie
tot volle wasdom kan laten komen ook een verplichting tot vorming van huurdersraden
wordt voorgesteld. Gaat dit niet verder dan van de wetgever moet worden verlangd
zo vragen deze leden.De leden van de GPV-fractie vragen ook welke consequenties het wetsvoorstel
kan hebben voor de toezichtstaken van Rijk en gemeenten. Blijven deze onaangetast?De instelling van een Commissie huurders verhuurders, die als fuik fungeert
alvorens een gerechtelijke procedure voor de kantonrechter kan worden gestart,
wordt door de leden van de GPV-fractie als één van de belangwekkende
onderdelen van het wetsvoorstel beschouwd. Deze leden vragen zich af welke
rol een dergelijk college moet gaan vervullen naast die van de huurcommissies.
Beoogt de indiener deze commissies af te schaffen of blijft de bestaansgrond
voor deze commissies in de opzet van het wetsvoorstel onaangetast? Voorts
zijn deze leden geïnteresseerd in het antwoord op de vraag of de termijn,
waarbinnen de Commissie huurders verhuurders een beslissing moet nemen, voldoende
ruim moet worden geacht om een uitspraak te kunnen doen over een geschil tussen
verhuurder en huurders. Hoe luidt het antwoord op die vraag indien het gaat
om ingewikkelde huurgeschillen?De leden van de GPV-fractie hebben enige twijfel als het gaat om de representativiteit
van de huurdersraden. Die representativiteit komt vooral in de knel wanneer
het gaat om leden van huurdersraden van grote tot zeer grote verhuurders.
Er is immers maar één huurdersraad per verhuurder mogelijk.
Komt die representativiteit niet nog verder onder druk te staan door het proces
van schaalvergroting door fusies, zo vragen de aan het woord zijnde leden.
In dit verband is het tweede artikel lid 3 van belang. Daarin wordt bepaald
dat huurdersraden maximaal 15 leden kunnen tellen. Wordt het representativiteitsvereiste
geen geweld aangedaan indien het gaat om verhuurders met enkele duizenden
tot tienduizenden huurders?De leden van de GPV-fractie vragen de indiener de stelling in de memorie
van toelichting te onderbouwen waar hij schrijft dat «het reeds door
de Tweede Kamer vastgestelde huurbeleid voortkomend uit de Wet Balansverkorting
volkshuisvesting zal er voor zorg dragen dat Nederland binnen vijf jaar het
duurste huurland in Europa zal worden. Deze leden zijn van de juistheid van
die stelling niet overtuigt. Immers, naar verwachting zal in de komende jaren
een trend kunnen worden ingezet naar steeds geringere huurverhogingen. Voorts
is het deze leden onduidelijk waarom de vergrote marktwerking in de sociale
huursector ertoe zou moeten leiden dat deze huursector zich binnen afzienbare
tijd uit de markt zou kunnen prijzen.De leden van de GPV-fractie kunnen de indiener volgen in zijn stelling
dat investeringen van de verhuurder in goed en zorgvuldig overleg met huurders
tot de verantwoorde bedrijfsvoering van verhuurders moet worden gerekend.
Daar staat tegenover dat ook van huurders een (financiële) inspanning
mag worden verwacht. Het gaat naar de opvatting van deze leden om het vinden
van een goed evenwicht tussen de verplichtingen van enerzijds
de huurders en anderzijds de verhuurder. Naar het oordeel van de indiener
vloeien uit dit wetsvoorstel geen noemenswaardige extra financiële lasten
voort voor de verhuurders. Daarvan zijn de genoemde leden niet overtuigd.
Zij hebben dan ook behoefte aan een nadere onderbouwing van de bestuurlijke
en financiële lasten die uit het wetsvoorstel voor verhuurders voortvloeien.
Voorts vragen deze leden naar de eventueel te verwachten verschillen tussen
financieel gezonde en financieel minder draagkrachtige verhuurders.De leden van de SP-fractie zijn het eens met de stelling dat de positie
van de huurders en hun organisaties in het nieuwe stelsel zwak is en dat die
verbeterd moet worden.Zij vragen zich af of die positie in het gewijzigde initiatiefwetsvoorstel
wel voldoende versterkt zal worden. Na de wijziging is er immers geen sprake
meer van instemmingsrecht van de huurdersraad. De huurdersraad heeft alleen
nog een adviesfunctie. De uiteindelijke macht blijft dus helemaal bij directie
van de verzelfstandigde corporatie liggen. Wat is dan uiteindelijk nog het
praktische verschil met het voorstel van het kabinet inzake de procesvereisten?
Waarom is het instemmingsrecht uit het intiatiefwetsvoorstel gehaald? 3. Artikelen Artikel 1De leden van de PvdA-fractie willen duidelijkheid over de begrippen woning
en huurder. Wordt onder het begrip woning ook de onzelfstandige wooneenheden
begrepen en onder het begrip huurder ook de kamerhuurders? De leden van de GPV-fractie vragen op welke wijze individuele huurders
invloed zullen kunnen uitoefenen op de kandidatenlijst die door de huurdersorganisatie
wordt voorgesteld. Artikel 2 lid 1De indiener heeft het aantal woningen in eigendom of in beheer, waaruit
de verplichting voor de verhuurder voortvloeit om al dan niet een huurdersraad
in te stellen, anders dan in het oorspronkelijke voorstel van wet vastgesteld
op 250 woningen. De leden van de GPV-fractie vragen wat de ratio is van deze
verlaging en waarom niet gekozen is voor een aantal van bijvoorbeeld 200 of
300 woningen. De indiener zegt niet te verwachten dat woningbedrijven overgaan
tot bedrijfsplitsing in eenheden van minder dan 250 woningen ter ontduiking
van de vergaande verplichtingen van het voorstel van wet. De leden van de
GPV-fractie vragen of een dergelijke bedrijfsplitsing makkelijk tot stand
valt te brengen. Artikel 2 lid 2De leden van de GPV-fractie hebben moeite met de bepaling dat indien de
verhuurder over minder dan 250 woningen beschikt de huurdersraad tot het einde
van de zittingsperiode in stand moet worden gehouden door de verhuurder. Het
kan in het uiterste geval gaan om een periode van drie jaar hetgeen deze leden
ongerechtvaardigd voorkomt gelet op de motivering die de indiener zelf geeft
voor het getalscriterium van 250 woningen. Ligt een periode tot het einde
van de huurperiode, dus maximaal één jaar, niet meer voor de
hand? Artikel 6 lid 1De leden van de GPV-fractie hebben enige twijfel als het gaat om de deelname
van huurders aan de verkiezing van hun vertegenwoordigers in de huurdersraad.
Moet daaraan niet een minimumeis worden gesteld, bijvoorbeeld een minimum
opkomstpercentage? Hoe ziet de indiener de vormgeving van de verantwoording
van de ingenomen standpunten door de leden van de huurdersraad aan de huurders? Artikel 9Evenals de Raad van State menen de leden van de fractie van de RPF dat
de leden van de huurdersraad niet onbeperkt herkiesbaar mogen zijn. Zij vinden
dat dit verstarring in de hand werkt. Artikel 9 lid 1De leden van de GPV-fractie zijn gevoelig voor het argument van de Raad
van State dat het gewenst zou kunnen zijn een limiet te stellen aan het aantal
perioden dat een lid van de huurdersraad deel kan uitmaken van dit college.
Deze leden vragen de indiener duidelijk aan te geven wat zich tegen een dergelijke
limiet verzet. Artikel 9 lid 3De leden van de GPV-fractie zijn van mening, dat wanneer een lid van de
huurdersraad ophoudt huurder te zijn van het woningbedrijf, daarmee de grond
voor dat lidmaatschap behoort te vervallen om redenen van representativiteit,
verantwoording aan huurders en betrokkenheid bij het beleid en beheer van
de verhuurder. Artikel 17De leden van de GPV-fractie hebben moeite met de ruime strekking van dit
artikel. Deze leden vrezen dat deze ruime strekking voor huurdersraden geen
aanleiding geeft niet te lichtvaardig tot gerechtelijke procedures te besluiten.
De overlegvoorwaarde van artikel 14 lid 2 komt aan de bezwaren van deze leden
onvoldoende tegemoet. Deze leden vragen de indiener na te gaan of een artikel
met een dermate vergaande strekking wel voldoende rekening houdt met de onderscheiden
verantwoordelijkheden van huurders en verhuurder. Voorts geven zij in overweging
aan de betaling van de proceskosten door de verhuurder extra voorwaarden te
verbinden, zodanig dat huurdersraden zich er eerst van moeten vergewissen
of de gang naar de rechter wel noodzakelijk is. artikel 22De leden van de PvdA-fractie gaan ervan uit dat ook het nieuwbouwbeleid
en nieuwbouwplannen deel uitmaken van de lijst van onderwerpen waarover overleg
moet worden gevoerd. Als dat zo is lijkt het hen juist om deze onderwerpen
expliciet aan de lijst toe te voegen. De voorzitter van de commissie,Versnel-SchmitzDe griffier van de commissie,Hillen XNoot1Samenstelling: Leden: Lansink (CDA), Van Erp (VVD), Te Veldhuis (VVD),
Van den Berg (SGP), Verspaget (PvdA), Soutendijk-van Appeldoorn (CDA), Esselink
(CDA), ondervoorzitter, M. M. van der Burg (PvdA), Versnel-Schmitz (D66),
voorzitter, Van Gijzel (PvdA), Verbugt (VVD), Aiking-van Wageningen (Groep
Nijpels), Poppe (SP), Gabor (CDA), Augusteijn-Esser (D66), Duivesteijn (PvdA),
Giskes (D66), Stellingwerf (RPF), Crone (PvdA), M. Vos (GroenLinks), Dijksma
(PvdA), Klein Molekamp (VVD), Hofstra (VVD), Assen (CDA), Jeekel (D66).Plv. leden: Biesheuvel (CDA), Blauw (VVD), O. P. G. Vos
(VVD), Van Middelkoop (GPV), Houda (PvdA), Bukman (CDA), Van de Camp (CDA),
Oudkerk (PvdA), Jorritsma-van Oosten (D66), Valk (PvdA), Van Blerck-Woerdman
(VVD), Hendriks (HDRK), vacature (CD), Bijleveld-Schouten (CDA), Reitsma (CDA),
Huys (PvdA), De Graaf (D66), Leerkes (U55+), Swildens-Rozendaal (PvdA), Oedayraj
Singh Varma (GroenLinks), Witteveen-Hevinga (PvdA), Keur (VVD), H. G. J. Kamp
(VVD), Boers-Wijnberg (CDA), Van 't Riet (D66). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24080-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl