Wijziging wetten (vergemakkelijken kostenverhaal re-integratiemaatregelen); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31087, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

29-06-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

31087 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenGevolgen voor de administratieve lastenOntvangen commentarenArtikelsgewijsArtikel IArtikel IIArtikelen III tot en met VIIArtikel IIIArtikel IVArtikel VArtikel VIArtikel VIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31087Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 087Wijziging van enige wetten teneinde het verhaal van kosten van re-integratiemaatregelen
te vergemakkelijkennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeenDe verantwoordelijkheid voor de inkomensbescherming van de zieke werknemer
is het laatste decennium ingrijpend gewijzigd. Tot 1 januari 1994 had
de zieke werknemer ingevolge de Ziektewet (ZW) aanspraak op een uitkering
van 70% van het dagloon gedurende 52 weken. Vanaf die datum is de rol
van de ZW langzaam maar zeker beperkt. Aanvankelijk diende de werkgever gedurende
de eerste zes (of twee) weken van het ziekteverzuim 70% van het loon
door te betalen. Daarna is deze verantwoordelijkheid van de werkgever in twee
stappen verder uitgebreid. Per 1 maart 1996 werd zijn loondoorbetalingsplicht
verlengd naar 52 weken, en vervolgens per 1 januari 2004 naar 104 weken.
Deze laatste wijziging hield verband met en liep vooruit op de inwerkingtreding
van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) op 29 december
2005.De werkgever is bij ziekte niet alleen verantwoordelijk voor de inkomensbescherming,
maar ook voor de re-integratie van een zieke werknemer. Daartoe zijn in artikel
658a van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek (BW) aan de werkgever allerlei
verplichtingen opgelegd. Voor de overheidswerkgever zijn overeenkomstige verplichtingen
neergelegd in onder meer artikel 76e van de ZW en in rechtspositieregelingen.
Kern van deze verplichtingen is dat de (overheids)werkgever al het redelijkerwijs
mogelijke dient te doen om de kans op werkhervatting te vergroten. Na de periode
van loondoorbetaling rusten – in overeenstemming met de doelstelling
van de Wet WIA – dezelfde verplichtingen op het Uitvoeringsinstituut
werknemers-verzekeringen (UWV) of op de (overheids)werkgever als eigenrisicodrager.Van de (overheids)werkgever en het UWV worden derhalve de nodige inspanningen
gevraagd om de zieke werknemer weer zoveel als mogelijk aan het werk te helpen.
Daaraan zijn uiteraard kosten verbonden. In beginsel kan de werkgever de kosten
van deze maatregelen gedurende de eerste twee jaar ingevolge artikel 6:107
van het BW, en daarna als eigenrisicodrager ingevolge artikel 99 van de Wet
WIA, verhalen op een aansprakelijke derde. De overheidswerkgever kan deze
kosten verhalen op grond van de Verhaalswet ongevallen ambtenaren (VOA). Ook
het UWV kan in beginsel deze kosten ingevolge artikel 99 van de Wet WIA verhalen.
In de praktijk is echter onduidelijkheid gerezen over de vraag volgens welke
maatstaf beoordeeld moet worden of en tot welk bedrag deze kosten op een aansprakelijke
derde verhaald kunnen worden. Dit vindt zijn oorzaak in het zogenaamde civiel
plafond. Zowel in artikel 6:107 van het BW en artikel 3 VOA als
in artikel 99 van de Wet WIA is immers tot uitdrukking gebracht dat verhaal
van deze kosten alleen mogelijk is indien de werknemer, zo hij deze kosten
zelf zou hebben gemaakt, deze ook had kunnen verhalen. Er bestaat onzekerheid
over de vraag onder welke voorwaarden de (overheids)werkgever respectievelijk
het UWV op grond van deze bepaling hun re-integratiekosten kunnen verhalen.
Verzekeraars van aansprakelijke derden leggen deze bepaling zo uit dat de
(overheids-) werkgever of het UWV aannemelijk moet maken dat, als de (overheids-)
werkgever dan wel het UWV de re-integratiemaatregelen niet had genomen, de
werknemer ze dan zelf zou hebben genomen. Deze uitleg betekent dat de (overheids)werkgever
en het UWV hun re-integratiekosten alleen kunnen verhalen indien aannemelijk
is dat de werknemer – zonder de inspanningen van de (overheids)werkgever
of het UWV – feitelijk ook zelf deze re-integratie-maatregelen zou hebben
genomen. Dit is niet eenvoudig, want de (overheids)werkgever of het UWV moet
dan aannemelijk maken hoe de werknemer zou hebben gehandeld in een fictieve
situatie. Met dit wetsvoorstel wordt duidelijk gemaakt dat de (overheids)werkgever
en het UWV dit niet meer behoeven aan te tonen. Op grond van dit wetsvoorstel
kunnen de (overheids)werkgevers en het UWV de redelijke kosten van alle door
hun op grond van de wet, of een cao ter invulling van die wettelijke verplichting,
genomen re-integratiemaatregelen verhalen op de aansprakelijke derde.Daarnaast wordt ook duidelijkheid gecreëerd over een ander in de
praktijk gerezen twistpunt. Nogal eens is de vraag gerezen of een aansprakelijke
derde überhaupt verplicht is om de kosten te vergoeden van de door een
(overheids)werkgever of het UWV verplichtgenomen
re-integratiemaatregelen. Omdat zij tot het nemen van deze maatregelen wettelijk
verplicht zijn, zijn de daarmee gemoeide kosten – zo is de redenering –
geen kosten die de werknemer zou hebben gemaakt. Een werkgever of het UWV
kan deze kosten dan ook niet verhalen, aldus de redenering, omdat een werknemer
ter zake geen schade zou hebben geleden. De Hoge Raad heeft echter meerdere
malen uitgemaakt dat het feit dat een derde verplicht is om bepaalde maatregelen
te nemen niet afdoet aan de verplichting van de aansprakelijke partij om de
kosten daarvan te vergoeden. Het is volgens de Hoge Raad immers primair de
aansprakelijke die verplicht is de voor deze maatregelen nodige middelen te
verstrekken. Zie HR 23 april 1976, NJ 1976, 451, HR 23 december
1994, NJ 1996, 349 en HR 28 mei 1999, NJ 1999, 564. Het is ook onwenselijk
dat een aansprakelijke derde van zijn verplichtingen wordt ontheven door de
enkele omstandigheid dat ook een ander, die de schade niet heeft veroorzaakt,
verplicht is om maatregelen te nemen. Desalniettemin wordt in de lagere rechtspraak
nog wel eens anders geoordeeld. Daarbij doet het niet ter zake of de re-integratieverplichting
van de werkgever op de wet berust dan wel op een bepaling in de (collectieve)
arbeidsovereenkomst. Ook in het laatste geval kan de werkgever de re-integratiekosten
verhalen op de aansprakelijke derde. Re-integratiebepalingen in een (collectieve)
arbeidsovereenkomst zijn immers te beschouwen als een nadere invulling en
uitwerking van de in artikel 7:658a BW neergelegde re-integratieverplichtingen
voor de werkgever. Evenmin doet het ter zake of de re-integratie-inspanningen
tot het beoogde resultaat, te weten werkhervatting, hebben geleid. De re-integratieverplichting
voor de werkgever is een inspanningsverplichting en geen resultaatsverplichting.De onzekerheid die over het voorgaande in de praktijk leeft, is weinig
gelukkig. Het kan nog jaren duren voordat hierover in de jurisprudentie (in
hoogste instantie) duidelijkheid ontstaat. Gezien deze onzekerheid is het
wenselijk dat de wet duidelijkheid verschaft, in die zin dat de redelijke
kosten van door een (overheids)werkgever of het UWV genomen re-integratiemaatregelen
in alle gevallen kunnen worden verhaald op een aansprakelijke derde. Dit is
te rechtvaardigen omdat re-integratie tot doel heeft de werknemer zo snel
mogelijk weer aan het werk te helpen waardoor zijn inkomensschade
wordt beperkt. Dit is ook in het belang van de aansprakelijke derde, die zodoende
minder inkomensschade behoeft te vergoeden. De mogelijkheid van verhaal van
deze kosten heeft ook het voordeel dat werkgevers – wetende dat zij
deze kosten kunnen verhalen– eerder bereid zijn om zich voor de re-integratie
van hun werknemers in te zetten.Het uitgangspunt dient derhalve te zijn dat de redelijke kosten van re-integratiemaatregelen
die een (overheids)werkgever en het UWV verplicht zijn te nemen, verhaald
kunnen worden op een aansprakelijke derde. Dit kan de vraag oproepen of dit
niet een te zware last op de aansprakelijke derde legt, omdat deze naar huidige
recht niet verplicht is om iedere schadebeperkende
maatregel te vergoeden. Dit is hij alleen indien het een maatregel is die,
in de zin van artikel 6:96 lid 2, onder a, van het BW, redelijk is. Omdat
het evenwel in het aansprakelijkheidsrecht de dader is geweest die door zijn
onrechtmatig handelen de benadeelde in deze positie heeft gebracht, kan hij
niet spoedig betogen dat een maatregel niet redelijk is. Hij is dan ook spoedig
tot vergoeding van de kosten van schadebeperkende maatregelen verplicht, zodat
de verplichting om de redelijke kosten van iedere verplicht te nemen re-integratiemaatregel
te vergoeden, niet of nauwelijks tot een verzwaring van zijn aansprakelijkheidslast
leidt.Gevolgen voor de administratieve lastenHet wetsvoorstel expliciteert dat (overheids)werkgevers en het UWV hun
re-integratiekosten kunnen verhalen op een aansprakelijke derde. Daarover
bestaat tot nu toe onduidelijkheid. Dit leidt tot een tweetal tegengestelde
effecten. Enerzijds kan sprake zijn van een toename van het aantal regresvorderingen
omdat zaken die vanwege onduidelijkheid momenteel niet gevoerd werden nu wel
gevoerd zullen worden (dit betreft als het ware fouten van de eerste soort).
Anderzijds mag echter worden aangenomen dat (aansprakelijkheidsverzekeraars
van) aansprakelijke derden het minder snel op een procedure zullen laten aankomen
(fouten van de tweede soort). Naar verwachting heffen beide effecten elkaar
ongeveer op.Van administratieve lasten voor werkgevers en burgers is volgens de geldende
definities overigens alleen sprake bij lasten die voortvloeien uit een verplichting
die wordt opgelegd door de overheid. Het onderhavige wetsvoorstel legt geen
extra verplichtingen op en neemt ook geen bestaande verplichtingen weg. Meer
algemeen is omtrent regres overigens niets gedefinieerd in de standaard kostenmodellen
die voor de berekeningen van administratieve lasten in gebruik zijn. De gevolgen
voor de administratieve lasten van dit wetsvoorstel zijn dan ook nihil. Ontvangen commentarenHet UWV, de Inspectie Werk en Inkomen (IWI), het Adviescollege toetsing
administratieve lasten (Actal), het Verbond van Verzekeraars en de Stichting
van de Arbeid (STAR) zijn in de gelegenheid gesteld om advies uit te brengen
op een concept van dit wetsvoorstel. Op de door deze organisaties uitgebrachte
adviezen wordt hierna kort ingegaan.Het UWV stemt van harte in met de voorgestelde wijziging van het regresrecht.
Voorts merkt het UWV op dat het voorstel goed uitvoerbaar is en dat de invoeringsdatum,
te weten één dag na publicatie in het Staatsblad, goed haalbaar
is voor het UWV. Daarnaast constateert het UWV dat de eenmalige uitvoeringskosten
(kosten voor het aanpassen van de verschillende systemen, processen en handboeken)
marginaal zijn en dat er geen structurele uitvoeringskosten aan het voorstel
zijn verbonden omdat de werkzaamheden nu al worden verricht. Tot slot spreekt
het UWV de verwachting uit dat het voorstel de kans op succes
bij regres zal vergroten.De IWI heeft een viertal opmerkingen geplaatst bij het conceptwetsvoorstel
die overwegend van technische aard zijn. Alle opmerkingen hebben tot een lichte
aanpassing van de (artikelsgewijze toelichting van de) wettekst geleid.Actal memoreert dat het voorstel geen effect heeft op de administratieve
lasten voor het bedrijfsleven en voor de burgers. Actal heeft, gegeven zijn
selectiecriteria, het voorstel niet geselecteerd voor een toets op de gevolgen
voor de administratieve lasten.Het Verbond van Verzekeraars kan zich geheel vinden in het wetsvoorstel.
Wel heeft het Verbond gevraagd om een nadere toelichting op het begrip «redelijke
kosten» en om een nadere uiteenzetting gevraagd over de soorten re-integratiekosten
die kunnen worden verhaald. Beide verzoeken hebben geleid tot een aanpassing
van de artikelsgewijze toelichting op artikel I.De STAR heeft slechts een tweetal opmerkingen van technische aard gemaakt.
Beide opmerkingen hebben tot een lichte aanpassing van de (artikelsgewijze
toelichting van de) wettekst geleid.ArtikelsgewijsArtikel I1. In het voorgestelde nieuwe derde lid van artikel 6:107a van het
BW is tot uitdrukking gebracht dat de werkgever de door hem gemaakte redelijke
kosten ter nakoming van zijn in artikel 7:658a van het BW bedoelde verplichtingen,
kan verhalen op een aansprakelijke derde. Dit ziet niet alleen op de kosten
van re-integratiemaatregelen, maar ook op de kosten die de werkgever maakt
om ingevolge artikel 7:658a lid 3 van het BW een plan van aanpak op te stellen
en te evalueren. Voorts ziet het ook op de kosten van re-integratiemaatregelen
die een werkgever op basis van een bepaling in de (collectieve) arbeidsovereenkomst
neemt. Dergelijke bepalingen vormen immers een nadere invulling of uitwerking
van de wettelijke verplichting. Met de woorden «redelijke kosten»
wordt tot uitdrukking gebracht dat de hoogte van de met de maatregelen gemoeide
kosten redelijk moeten zijn geweest. Het begrip is bekend uit artikel 6:96
lid 2 BW en zal ook langs deze lijn nader kunnen worden ingevuld. Anders dan
in artikel 6:96 lid 2, onder a, van het BW wordt hiermee overigens niet tot
uitdrukking gebracht dat de werkgever alleen de kosten kan verhalen van maatregelen
die redelijkerwijs verantwoord waren. Het uitgangspunt is immers dat een werkgever
de redelijke kosten kan verhalen van alle maatregelen
die hij heeft genomen ter uitvoering van de verplichting in artikel 7:658
a BW om de werknemer te re-integreren. De redelijkheidstoets ziet dus niet
op het nemen van de maatregelen (daarvoor is artikel 7:658 het aanknopingspunt),
maar uitsluitend op de hoogte van de met de maatregel gemoeide kosten. De
beoordeling daarvan wordt overgelaten aan de feitenrechter; in de rechtspraak
ziet men wel dat wordt aangeknoopt bij in de branche gebruikelijke tarieven.2. Met de verplicht te nemen maatregelen kunnen onder meer de volgende
kosten gemoeid zijn. Ten eerste de kosten die verbonden zijn aan de administratieve
activiteiten die de werkgever verricht of laat verrichten in verband met de
re-integratie van de werknemer. Zo dient de werkgever bij dreigend langdurig
ziekteverzuim aantekening te houden van het verloop van de ziekte en de re-integratie
van de werknemer (zie bijvoorbeeld artikel 25, eerste lid, Wet WIA). Elke
stap in het re-integratieproces dient te worden vastgelegd. Op
deze manier worden alle gegevens documenten en correspondentie gedocumenteerd
die betrekking hebben op het verloop van het ziekteverzuim en de ondernomen
re-integratieactiviteiten. Voorts dient de werkgever in overeenstemming met
zijn werknemer een plan van aanpak op te stellen, als er nog mogelijkheden
zijn om de terugkeer naar arbeid van de werknemer te bevorderen. In dit plan
van aanpak wordt het perspectief op lange termijn geschetst (zoals de terugkeer
naar eigen of aangepast werk) en de weg (de tussenstappen in de vorm van re-integratieactiviteiten)
waarlangs men verwacht dit te bereiken. Verder dient de werkgever, eveneens
in overleg met de werknemer, een re-integratieverslag op te stellen, waarin
verslag wordt gedaan van de re-integratieactiviteiten die de werkgever, de
werknemer en eventuele derden (waaronder de arbodienst en een re-integratiebedrijf)
hebben ondernomen. Dit verslag dient de werknemer bij de aanvraag van een
WIA-uitkering aan het UWV te overleggen.Ten tweede de kosten van de activiteiten die de werknemer onderneemt met
het oog op terugkeer naar arbeid mits deze activiteiten door de werkgever
zijn betaald. Dit geschiedt meestal in de vorm van een re-integratietraject
en daarbij kan een re-integratiebedrijf worden ingeschakeld. Welke activiteiten
in een individueel geval worden ondernomen, is sterk afhankelijk van de concrete
omstandigheden. Het kan gaan om activiteiten gericht op de eigen of andere
arbeid bij de werkgever. Dit kan een korte cursus zijn waarin enkele vaardigheden
worden geleerd, maar ook een opleiding betreffen vanwege noodzakelijke om-,
her- of bijscholing. Daarnaast kunnen hieronder ook activiteiten gericht op
bemiddeling naar een andere werkgever vallen, zoals het volgen van een sollicitatietraining.Een derde kostenpost wordt gevormd door de kosten die de werkgever maakt
om (de bereikbaarheid van) de werkplek of het werk zelf aan te passen aan
de beperkingen of handicap van de werknemer, alsmede de omstandigheden waaronder
en de hulpmiddelen waarmee de arbeid wordt verricht. Men denke aan vervoersvoorzieningen
om de werkplek te kunnen bereiken (bijvoorbeeld omdat de betrokkene op een
rolstoeltaxi is aangewezen) of de aanschaf van een braillecomputer, maar ook
persoonlijke hulp op de werkplek zoals een doventolk of een voorleeshulp.3. Indien overigens een werkgever in verband met de ziekte van zijn
werknemer maatregelen neemt of kosten maakt waartoe hij ingevolge artikel
658a van het BW of de (collectieve) arbeidsovereenkomst niet verplicht is,
is niet uitgesloten dat de aansprakelijke toch tot vergoeding daarvan verplicht
is. Ingevolge artikel 6:107 van het BW is hij ook dan tot vergoeding daarvan
verplicht indien de werknemer, zo hij deze kosten had gemaakt, deze van de
aansprakelijke had kunnen vorderen. Te denken valt aan door de werkgever ten
behoeve van een zieke werknemer gemaakte medische kosten.4. De tweede zin van het voorgestelde derde lid bevat een gelijke
bepaling als de artikelen 6:107 lid 2 en 108 lid 3 van het BW. Het brengt
tot uitdrukking dat de aansprakelijke die door een werkgever tot vergoeding
wordt aangesproken dezelfde verweren kan voeren die hij jegens de werknemer
kan voeren. Te denken valt aan eigen schuld van de werknemer, aan door de
werknemer overeengekomen exoneraties of aan verjaring. Hieronder valt overigens
niet het verweer dat de aansprakelijke niet tot vergoeding verplicht is omdat
hij deze maatregelen ook niet zou behoeven te vergoeden indien zij door de
werknemer waren getroffen. De eerste zin van het derde lid verplicht immers
tot vergoeding van alle maatregelen waarmee de
werkgever uitvoering geeft aan zijn verplichting in artikel 7:658a BW om de
werknemer te re-integreren.5. Verder zij opgemerkt dat er voor is gekozen om het derde lid op
te nemen in artikel 6:107a van het BW omdat zodoende de verhaalsrechten van
de werkgever in verband met ziekte van zijn werknemer in één
bepaling zijn opgenomen. Daarnaast is daarvoor gekozen om het verhaal van
kosten van re-integratiemaatregelen op een aansprakelijke collega-werknemer
aan dezelfde beperking te onderwerpen als het verhaal van doorbetaald loon
(het zgn. «collega-verweer»). Zie het bepaalde in het vernummerde
derde lid.6. Aan de nieuwe bepaling komt – ook in procedures die reeds
lopen op het moment van inwerkingtreding – onmiddellijke werking toe
(artt. 68a en 74 overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek). In het bijzonder
zij hier gewezen op artikel 74, tweede lid, van die wet. Daarin wordt de mogelijkheid
gegeven aan partijen om hun stellingen en conclusies voor zover nodig aan
te passen aan de nieuwe bepaling.Artikel II1. Voor dit artikel in de VOA is zoveel mogelijk aangesloten bij
de bedoeling van het nieuw in te voeren derde lid van artikel 6:107a van het
BW. Er is daarbij wel voor gekozen de systematiek van het BW om te zetten
in de terminologie van de VOA. In artikel 3 van de VOA wordt het verhaal op
grond van artikel 2 beperkt tot de kosten die de werknemer zelf ook gemaakt
zou hebben. Om te voorkomen dat artikel 3 van de VOA ook op de nieuwe bepaling
van toepassing zou zijn wordt deze niet toegevoegd aan artikel 2 van de VOA,
maar neergelegd in een nieuw artikel 3a. Met dit wetsvoorstel wordt immers
juist verduidelijkt dat voor het verhaal van re-integratiekosten niet relevant
is of de werknemer deze kosten zelf ook gemaakt zou hebben.2. Voor de toelichting op deze bepaling wordt voor het overige aangesloten
bij die van artikel I. In aanvulling daarop geldt het volgende. Omdat een
re-integratieplicht als in artikel 76e van de ZW ook in een groot aantal andere
(aanvullende) bepalingen en rechtspositieregelingen staat, bijvoorbeeld in
de Ambtenarenwet en het ARAR, is het niet voldoende om in dit artikel alleen
artikel 76e van de ZW te noemen. Bovendien worden die rechtspositieregelingen
regelmatig gewijzigd waardoor verwijzing in artikel 3a van de VOA naar specifieke
bepalingen in die regelingen regelmatig aan aanpassing onderhevig zou zijn.
Vandaar dat ervoor gekozen is de toevoeging «naar aard en strekking
daarmee overeenkomende bepalingen» op te nemen. In zoverre wijkt de
systematiek in het ambtenarenrecht af van die van het BW, waaruit vergoeding
van de schade direct voortvloeit, en (collectieve) arbeidsovereenkomsten een
nadere invulling of uitwerking van die regels kunnen geven.3.  Met het voorgestelde artikel 3b van de VOA wordt geregeld dat
partijen de mogelijkheid krijgen om hun stellingen en conclusies voor zover
nodig aan te passen aan het voorgestelde artikel 3a van de VOA.Artikelen III tot en met VIIIn de artikelen III tot en met VII, die hierna verder worden toegelicht,
worden de op grond van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen
(Wet SUWI) en de daarop berustende bepalingen (voor het UWV) geldende verplichtingen
tot inschakeling in de arbeid genoemd. Deze wet wordt genoemd omdat in artikel
30, eerste lid, onderdeel b, van die Wet SUWI de
re-integratietaak voor het UWV is opgenomen. Deze re-integratietaak kan het
UWV «invullen» door de inkoop van re-integratietrajecten of afzonderlijke
re-integratiediensten op grond van artikel 30, zesde lid, Wet SUWI. Maar die
taak kan tevens worden ingevuld door de inzet van re-integratie-instrumenten
die in de diverse materiewetten worden genoemd. Als voorbeelden hiervan kunnen
worden genoemd de loonsuppletie, bedoeld in artikel 67a van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigen (WAZ), de voorzieningen ter ondersteuning van toeleiding naar
de arbeid als zelfstandige van jonggehandicapten, bedoeld in artikel 59b van
de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten (WAJONG), arbeidsplaatsvoorzieningen
als bedoeld in artikel 35 van de Wet WIA, subsidie voor werkgevers voor meerkosten
van arbeidsplaatsaanpassingen als bedoeld in artikel 36 van de
Wet WIA, of de mogelijkheid van proefplaatsing, bedoeld in artikel 65g van
de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) en artikel 52e van de
ZW. Artikel III1. Het voorgestelde derde lid van artikel 69 van de WAZ geeft het
UWV een regresrecht voor de door hem gemaakte redelijke kosten van re-integratiemaatregelen.
Voor de betekenis van het woord «redelijk», wordt verwezen naar
de toelichting op artikel I.2. Wellicht ten overvloede wordt opgemerkt dat sinds de inwerkingtreding
van de Wet einde toegang verzekering WAZ er geen nieuwe instroom in de WAZ
meer plaatsvindt. Wel kunnen op grond van hoofdstuk 3a van de WAZ aan personen
die (nog) een WAZ-uitkering ontvangen, bepaalde re-integratie-instrumenten
worden verstrekt.3. Met het voorgestelde artikel 101c van de WAZ wordt geregeld dat
partijen de mogelijkheid krijgen om hun stellingen en conclusies voor zover
nodig aan te passen aan het voorgestelde artikel 69, derde lid, van de WAZ.
Deze overgangsbepaling komt overeen met artikel 74, tweede lid, van de Overgangswet
nieuw Burgerlijk Wetboek, dat van toepassing is op de wijziging van het Burgerlijk
Wetboek in artikel I.Artikel IV1. Het voorgestelde derde lid van artikel 61 van de WAJONG geeft
het UWV een regresrecht voor de door hem gemaakte redelijke kosten van re-integratiemaatregelen.
Voor de betekenis van het woord «redelijk wordt verwezen naar de toelichting
op artikel I.2. In het voorgestelde derde lid van artikel 61 van de WAJONG is
de zinsnede «en de aansprakelijke jegens de ingezetene die de leeftijd
van achttien jaar nog niet heeft bereikt» opgenomen, omdat het UWV op
grond van artikel 30 van de Wet SUWI ook een re-integratietaak ten opzichte
van deze persoon heeft. Ook voor deze persoon kunnen dus kosten zijn gemaakt
die moeten worden verhaald. Omdat het eerste lid van artikel 61 deze persoon
niet noemt, is het nodig om bedoelde zinsnede op te nemen.3. Met het voorgestelde artikel 76 van de WAJONG wordt geregeld dat
partijen de mogelijkheid krijgen om hun stellingen en conclusies voor zover
nodig aan te passen aan het voorgestelde artikel 61, derde lid, van de WAJONG.
Deze overgangsbepaling komt overeen met artikel 74, tweede lid, van de Overgangswet
nieuw Burgerlijk Wetboek, dat van toepassing is op de wijziging van het Burgerlijk
Wetboek in artikel I.Artikel V1. Het voorgestelde vierde lid van artikel 90 van de WAO geeft de
werkgever als eigen risicodrager en het UWV een regresrecht voor de door hen
gemaakte redelijke kosten van re-integratiemaatregelen. Voor de betekenis
van het woord «redelijk» wordt verwezen naar de toelichting op
artikel I. Voorts wordt gewezen op artikel 91 van de WAO dat het verhaal van
kosten van re-integratiemaatregelen op een aansprakelijke collega-werknemer
van de verzekerde of diens werkgever aan dezelfde beperking onderwerpt als
het verhaal van een arbeidsongeschiktheidsuitkering.2. Met het voorgestelde artikel 91e van de WAO wordt geregeld dat
partijen de mogelijkheid krijgen om hun stellingen en conclusies voor zover
nodig aan te passen aan het voorgestelde artikel 90, vierde lid, van de WAO.
Deze overgangsbepaling komt overeen met artikel 74, tweede lid, van de Overgangswet
nieuw Burgerlijk Wetboek, dat van toepassing is op de wijziging van het Burgerlijk
Wetboek in artikel I. Artikel VI1. Het voorgestelde vierde lid van artikel 99 van de Wet WIA geeft
de werkgever als eigenrisicodrager en het UWV een regresrecht voor de door
hen gemaakte redelijke kosten van re-integratiemaatregelen. Voor de betekenis
van het woord «redelijk» wordt verwezen naar de toelichting op
artikel I. Voorts wordt gewezen op artikel 100 van de Wet WIA dat het verhaal
van kosten van re-integratiemaatregelen op een aansprakelijke collega-werknemer
van de uitkeringsgerechtigde of diens werkgever aan dezelfde beperking onderwerpt
als het verhaal van een WIA-uitkering.2. Naast het treffen van re-integratiemaatregelen kan het UWV ingevolge
de artikelen 35 en 36 van de Wet WIA in bepaalde gevallen ook voorzieningen
of subsidies verstrekken aan een werknemer of diens werkgever ter bevordering
van de re-integratie deze werknemer. Te denken valt aan een subsidie voor
aanpassing van een werkplek of ten behoeve van een vervoersvoorziening. Het
vierde lid van artikel 99 biedt voor het UWV ook voor de kosten daarvan een
regresrecht.3. Opgemerkt wordt dat in het voorgestelde vierde lid van artikel
99 van de Wet WIA naast «de persoon die recht heeft op een uitkering
op grond van deze wet» tevens «de persoon met een naar het oordeel
van het UWV structurele functionele beperking» wordt genoemd. Reden
hiervoor is dat het UWV op grond van artikel 35 van de Wet WIA ook arbeidsplaatsvoorzieningen
kan verstrekken aan personen met een naar het oordeel van het UWV structurele
functionele beperking. Deze persoon kan tevens
verzekerde in de zin van de Wet WIA zijn, te weten als hij reeds in dienstbetrekking
arbeid verricht, maar hoeft dat niet te zijn. Dat laatste is het geval als
het UWV hem op grond van artikel 35 een arbeidsplaatsvoorziening verstrekt
in het kader van het gaan verrichten van arbeid
in dienstbetrekking. Ook voor deze persoon kunnen op grond van de Wet WIA
dus kosten voor re-integratiemaatregelen.4. Ingevolge het voorgestelde artikel 99, vierde lid, kunnen ook
kosten die het UWV maakt voor arbeidsplaatsvoorzieningen voor een persoon
met structurele functionele beperkingen worden verhaald op een aansprakelijke
collega-werknemer van die persoon of diens werkgever. Met de voorgestelde
wijziging van artikel 100, eerste lid, wordt bewerkstelligd dat dit verhaal
aan dezelfde beperking is onderworpen als het verhaal van een WIA-uitkering.5. Met het voorgestelde artikel 128 van de Wet WIA wordt geregeld
dat partijen de mogelijkheid krijgen om hun stellingen en conclusies voor
zover nodig aan te passen aan het voorgestelde artikel 99, vierde lid, van
de Wet WIA. Deze overgangsbepaling komt overeen met artikel 74, tweede lid,
van de Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek, dat van toepassing is op de
wijziging van het Burgerlijk Wetboek in artikel I.Artikel VII1. Het voorgestelde derde lid van artikel 52a van de ZW geeft de
werkgever als eigenrisicodrager en het UWV een regresrecht voor de door hen
gemaakte redelijke kosten van re-integratiemaatregelen. Voor de betekenis
van het woord «redelijk wordt verwezen naar de toelichting op artikel
I. Voorts wordt gewezen op artikel 52b van de ZW dat het verhaal van kosten
van re-integratiemaatregelen op een aansprakelijke collega-werknemer van de
verzekerde of diens werkgever aan dezelfde beperking onderwerpt als het verhaal
van een arbeidsongeschiktheidsuitkering.2. Met het voorgestelde artikel 93 van de Ziektewet wordt geregeld
dat partijen de mogelijkheid krijgen om hun stellingen en conclusies voor
zover nodig aan te passen aan het voorgestelde artikel 52a, derde lid, van
de Ziektewet. Deze overgangsbepaling komt overeen met artikel 74, tweede lid,
van de Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek, dat van toepassing is op de
wijziging van het Burgerlijk Wetboek in artikel I.De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31087-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl