Goedkeuring Overeenkomst Dublin (15-6-90) betr. vaststelling van staat verantwoordelijk voor asielverzoek in EG ingediend; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23659, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

29-03-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

23659 nr. 7

23-03-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Het Asielverdrag in relatie tot het Verdrag betreffende
de Europese Unie3. Verhouding Asielverdrag en Uitvoeringsovereenkomst4. Democratische controle a. Het instemmingsrecht van het Nederlandse parlementb. Het Europees parlement5. De rol van het Hof van Justitie van de EG6. Het verwijzingssysteem7. Openbaarheid van besluitvorming8. Enkele verdragsbepalingen Artikel 3Artikel 6Artikel 15Artikel 17Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23659Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 659Goedkeuring van de op 15 juni 1990 te Dublin tot stand gekomen Overeenkomst
betreffende de vaststelling van de Staat die verantwoordelijk is voor de behandeling
van een asielverzoek dat bij een van de Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen
wordt ingediendnr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 23 maart 1995Wij hebben met belangstelling kennis genomen van het verslag van de vaste
Commissie voor Justitie en volgen bij de beantwoording van de daarin opgenomen
vragen zoveel mogelijk de indeling van het verslag.Alvorens op die vragen in te gaan, achten wij het zinvol aan te geven
in hoeverre de toetreding per 1 januari 1995 van Zweden, Finland en Oostenrijk
tot de Europese Unie gevolgen heeft voor het Asielverdrag. Artikel 21 van
het Asielverdrag bepaalt dat het verdrag open staat voor toetreding door elke
staat die lid-staat wordt van de Europese Gemeenschappen. Het verdrag is ook
tijdens de onderhandeling over de toetreding van de drie genoemde staten aan
de orde gekomen en Oostenrijk, Zweden en Finland hebben ook reeds te kennen
gegeven dat zij zullen toetreden. Die toetredingen hebben geen invloed op
het tijdstip van inwerkingtreding van het verdrag. Wij wijzen op het bepaalde
in artikel 22, derde lid, van het Asielverdrag, waaruit blijkt dat het verdrag
in werking treedt na het deponeren van de akte van bekrachtiging, goedkeuring
of aanvaarding door de ondertekende staat die deze formaliteit het laatste
verricht. 1. AlgemeenDe leden van de fracties van de PvdA en de VVD vroegen naar de betekenis
van het Asielverdrag in de huidige tijd, waarin het vrije personenverkeer
nog niet is gerealiseerd.Voorop gesteld zij, dat ook het streven van het huidige kabinet er op
is gericht om – zoals in de memorie van toelichting werd aangegeven –
daar waar zulks mogelijk is tot regelingen in EU-verband te komen en deze
ook toe te passen overeenkomstig de doelstellingen van Titel VI van het op
7 februari 1992 te Maastricht tot stand gekomen Verdrag betreffende de Europese
Unie (Trb. 1992, 74), hierna te noemen EU-verdrag. Tot de doelstellingen van
de samenwerking behoort de verwezenlijking van het vrije verkeer van personen
(artikel K.1, aanhef, EU-verdrag), hetgeen – zoals bekend – een
moeizaam en traag verlopend proces is. Dit gegeven leidt echter naar ons oordeel
niet tot een conclusie dat daarom ook zou moeten worden afgezien van het nemen
van stappen in de richting van de verwezenlijking van het vrije personenverkeer,
hoe klein deze ook mogen lijken. De inwerkingtreding van het Asielverdrag
en derhalve de aanvaarding van dat Verdrag door het Koninkrijk beschouwen
wij als een aanzet voor de verwezenlijking van het vrije personenverkeer.Overigens vestigen wij de aandacht erop dat het Asielverdrag gaandeweg
ook in een ander opzicht betekenis heeft gekregen voor de samenwerking op
het terrein van Justitie en Binnenlandse Zaken. Zoals uit de periodieke rapportage
over die samenwerking (Kamerstukken II, 23 651) en tijdens het periodieke
overleg over de vergaderingen van de JBZ-Raad (Kamerstukken II, 23 490)
blijkt, wordt in Unie-verband getracht de samenwerking op het terrein van
asiel te intensiveren. Een en ander verloopt ook traag, maar vast staat wel,
dat de lid-staten van de EU een spoedige inwerkingtreding van het Asielverdrag
in dat verband van groot belang achten. Gesteld kan worden, dat de aanvaarding
van dat verdrag door de lid-staten wordt beschouwd als een duidelijke blijk
van hun wil de samenwerking op asielterrein te realiseren.Het belang van Nederland bij een intensivering van de samenwerking op
het asielterrein, zoals in gemeen overleg tussen regering en parlement bij
herhaling is vastgesteld, wordt derhalve naar opvatting van de regering en,
naar wij uit het verslag begrijpen, ook naar die van de leden van de fracties
van CDA, VVD en GPV, gediend door de aanvaarding van het Asielverdrag door
het Koninkrijk.Aangezien de territoriale werking van het Asielverdrag, zoals de leden
van de PvdA-fractie terecht opmerken, is beperkt tot Nederland, is in voorkomend
geval het feit dat een asielzoeker via bij voorbeeld de Nederlandse Antillen
naar één van de lid-staten van de EU is gereisd niet relevant
voor de vaststelling van de verantwoordelijkheid voor de behandeling van zijn
verzoek, krachtens de bepalingen van het Asielverdrag.Op de vraag van de leden van de CDA-fractie over het tijdstip van inwerkingtreding
van respectievelijk het Asielverdrag en de Uitvoeringsovereenkomst merken
wij op, dat bij brief van 23 december 1994 (Kamerstukken II 1994/95, 19 326,
nr. 100) is bericht dat ingevolge het besluit van het Uitvoerend Comité
van Schengen van 22 december 1994 de Uitvoeringsovereenkomst vanaf 26 maart
1995 in zijn geheel wordt toegepast. Gelet op het bepaalde in artikel 22,
derde lid, van het Asielverdrag zal dat verdrag niet voordien in werking treden.Voor de goede orde zij hier tevens gewezen op het wetsvoorstel tot goedkeuring
van het op 26 april 1994 tussen de Schengenlanden gesloten Protocol betreffende
de gevolgen van de inwerkingtreding van de Overeenkomst van Dublin voor een
aantal bepalingen van de Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen
( Trb. 1994, 185), inzake de vervanging van de asielbepalingen van de Uitvoeringsovereenkomst
door de bepalingen van het onderhavige Verdrag (Kamerstukken II 1994/95, 24 046),
welk Protocol tegelijkertijd met het Asielverdrag in werking dient te treden
teneinde te voorkomen dat tussen de Schengenlanden de asielbepalingen van
de Uitvoeringsovereenkomst tegelijk met het Asielverdrag van toepassing zijn.De leden van de CDA-fractie vroegen naar de verhouding tussen de afspraken
die in het kader van het zogenaamde «Wittem»-overleg tussen de
Beneluxlanden en Duitsland zijn gemaakt en het bepaalde in het Asielverdrag.Zoals in de brieven van de Staatssecretarissen van Buitenlandse Zaken
en van Justitie van respectievelijk 10 mei en 15 augustus 1994 inzake het
Wittem-overleg (Kamerstukken II 1993/94, 19 637, nrs. 101 en 111 herdruk)
uiteen werd gezet, strekt dat overleg ertoe de uitvoerende diensten op het
gebied van het vreemdelingenbeleid nauwer te laten samenwerken. Deze samenwerking
kan los van enig verdrag plaatsvinden, maar dient, gezien het
brede karakter ervan, volgens de deelnemende landen aan het overleg na de
inwerkingstelling van de Uitvoeringsovereenkomst ook in dat kader plaats te
vinden. Dit zal er ook toe leiden dat de praktische uitvoering van de asielbepalingen
van de Uitvoeringsovereenkomst onderwerp van besprekingen zullen worden. Aan
de hand van praktijkervaring zal alsdan voorshands aan de orde zijn op welke
wijze het meest efficiënt kan worden samengewerkt door de uitvoerende
diensten bij de toepassing van de bepalingen van de Uitvoeringsovereenkomst
en de daarop betrekking hebbende besluiten van het Uitvoerend Comité.
Na inwerkingtreding van het Asielverdrag en het bovenbedoelde Asielprotocol
zal het gaan om de toepassing van het onderhavige Verdrag.Een dergelijk uitvoeringsoverleg bestaat overigens nog niet tussen alle
Schengenlanden en evenmin tussen de lid-staten van de Europese Unie. Het is
de wens van de deelnemende landen dat de ervaring met de uit het «Wittem»-overleg
voortvloeiende samenwerking, een aanzet geeft tot intensivering van de contacten
tussen de bevoegde diensten van alle lid-staten van de Europese Unie over
de uitvoering van de bepalingen van het Asielverdrag.De leden van de D66-fractie vroegen naar de wenselijkheid van de uiteindelijke
regeling van het asielbeleid op voet van artikel 100 C EG-verdrag.Wij zijn van oordeel dat een discussie over de toekomst van het asielbeleid
in Unie-verband niet hier, maar in het kader van overleg tussen regering en
parlement ter voorbereiding de IGC 1996 aan de orde dient te komen. Een notitie
terzake mag spoedig worden verwacht.De leden van de GPV-fractie vroegen nadere informatie over de in de memorie
van toelichting bedoelde separate verdragen op het terrein van het vrije personenverkeer
tussen de Twaalf. Wij doelden in de memorie van toelichting op het ontwerp-verdrag
inzake de overschrijding van de buitengrenzen en het ontwerp-verdrag inzake
het Europees informatiesysteem. Eerstgenoemde verdrag had – zoals bekend –
in juni 1991 tot stand kunnen komen, indien niet op het laatste moment tussen
Spanje en het Verenigd Koninkrijk een overigens nog steeds onopgelost meningsverschil
over de territoriale werking van dat verdrag, in het bijzonder met betrekking
tot Gibraltar, was ontstaan. Sedertdien is het EU-verdrag in werking getreden,
hetgeen ertoe heeft geleid dat de Commissie op basis van artikel 100 C van
het EG-verdrag een voorstel heeft gedaan voor een verordening ter bepaling
van de derde staten waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen
van de lid-staten in het bezit moeten zijn van een visum (PbEG 1994, C11/15–17)
en in samenhang daarmee ook een voorstel tot wijziging van het ontwerp-verdrag
inzake de overschrijding van de buitengrenzen heeft gedaan (PbEG 1994, C 11
/ 6–15). Voor een overzicht van de onderhandelingen over beide voorstellen
verwijzen wij naar de periodieke rapportage over de samenwerking op het gebied
van Justitie en Binnenlandse Zaken in het kader van de Europese Unie (Kamerstukken
II 1993/94, 23 651 en 23 490), waarin overigens ook over het ontwerp-verdrag
inzake het Europees informatiesysteem is bericht. 2. Het Asielverdrag in relatie tot het Verdrag betreffende
de Europese UnieNaar aanleiding van de vragen van de leden van de fractie van D66 over
de verhouding tussen het EU-verdrag en het Asielverdrag, merken wij op dat
laatstgenoemd verdrag, gelet op het feit dat het tot stand is gekomen vóór
de inwerkingtreding van het EU-verdrag, niet kan worden beschouwd als een
overeenkomst in de zin van artikel K.3, derde lid, onder c, van het EU-verdrag.
Deze constatering laat onverlet dat het Asielverdrag naar zijn
inhoud past in de in artikel K. 1 EU-verdrag voorziene samenwerking. Hieruit
volgt dat een aanpassing van het Asielverdrag niet opportuun is, nog afgezien
van het feit dat het Asielverdrag reeds door negen van de twaalf ondertekenende
lid-staten is bekrachtigd. Op de uitoefening van de bevoegdheden van het in
artikel 18 van het Asielverdrag bedoelde Comité komen wij hierna bij
punt 4, onder a, terug. 3. Verhouding Asielverdrag en UitvoeringsovereenkomstDe opmerking van de leden van de fractie van de PvdA dat de regering niet
meer is ingegaan op hun kanttekening, welke zij in het kader van de procedure
tot goedkeuring van de Uitvoeringsovereenkomst hebben geplaatst bij het Asielverdrag,
moet op een misverstand berusten. Inderdaad is de regering tijdens de behandeling
van dat wetsvoorstel niet inhoudelijk ingegaan op die vragen. Daarentegen
is in de zomer van 1993 in het kader van het periodieke overleg over de besluitvorming
in Schengen-verband uitvoerig gesproken over de ondertekening van het bovengenoemde
Asielprotocol bij de Uitvoeringsovereenkomst. Wij herinneren in dit verband
aan de brief van 25 juni 1993 van de voormalige Staatssecretarissen van Buitenlandse
Zaken en van Justitie (Kamerstukken II 1992/93, 19 326, nr. 66). Voorts
moge uit hetgeen hierboven, onder Algemeen, is opgemerkt genoegzaam blijken,
waarom de regering een aanvaarding door het Koninkrijk van het Asielverdrag
nog steeds noodzakelijk acht. Het standpunt van deze leden dat eerst met de
toepassing van de Uitvoeringsovereenkomst ervaring zou moeten worden opgedaan
alvorens partij worden bij het Asielverdrag en het Asielprotocol te overwegen,
gaat naar ons oordeel voorbij aan het feit dat de regering met de ondertekening
van het Asielverdrag op 15 juni 1990 en het Asiel-protocol op 26 april 1994
tegenover respectievelijk de EU-partners en de Schengen-partners zonder nadere
voorwaarden te stellen de politieke wil tot uitdrukking heeft gebracht om
partij te willen worden bij zowel het Asielverdrag als het Asielprotocol,
nadat aan de vereiste constitutionele voorwaarden is voldaan.De leden van de PvdA-fractie vroegen naar het standpunt van de regering
ten aanzien van de in Schengen-verband vervaardigde studie over de verhouding
tussen het Asielverdrag en de asielbepalingen van de Uitvoeringsovereenkomst.De als bijlage bij de memorie van toelichting gevoegde nota van het voorzitterschap
van 2 februari 1993, document SCH/II-as (92) 9, 2e herz., betreffende de weerslag
van de Overeenkomst van Dublin op de Schengen-uitvoeringsovereenkomst, is
door het Uitvoerend Comité van Schengen bij besluit van 26 april 1994
goedgekeurd. Hieruit moge blijken dat ook de Nederlandse regering de conclusies
die op basis van deze analyse zijn getrokken, onderschrijft.Voor het antwoord op de vraag van deze leden naar de punten van verschil
tussen het Asielverdrag en de asielbepalingen van de Uitvoeringsovereenkomst,
alsmede naar de consequenties van die verschillen, verwijzen wij naar de minitieuze
analyse terzake, opgenomen in de hiervoor genoemde nota. Wij vestigen in dit
verband de aandacht op de op bladzijde 14 van dat document opgenomen conclusie,
luidende dat de verschillen tussen beide verdragen veeleer gradueel dan essentieel
zijn.De betekenis van de besluiten van het in artikel 18 van het Asiel-verdrag
bedoelde Comité voor de Nederlandse rechtsorde, waar deze leden naar
vroegen, komt geheel overeen met die van de besluiten van het Uitvoerend Comité
van Schengen. De belangrijkste praktische consequentie van het Asielprotocol, waaromtrent
de leden van de fractie van het GPV een vraag stelden, is dat daardoor wordt
voorkomen dat na de inwerkingstelling van de Uitvoeringsovereenkomst en de
inwerkingtreding van het Asielverdrag tussen dezelfde landen (de Schengen-landen)
te zelfder tijd twee regelingen over hetzelfde onderwerp zouden gelden. Voor
een gedetailleerde analyse van beide regelingen en voor de verschillen tussen
het Asielverdrag en de asielbepalingen van de Uitvoeringsovereenkomst verwijzen
wij ook deze leden naar de bijlage bij de memorie van toelichting.In antwoord op de in dit verband gestelde vraag van de leden van de GPV-fractie
naar de gevolgen van het niet aanvaarden door het Koninkrijk van het Asielverdrag,
antwoorden wij het volgende.Het Asielverdrag zou dan niet in werking kunnen treden en derhalve zou
het Asielprotocol zijn betekenis verliezen. Een en ander zal, gelet op de
betekenis die aan het Asielverdrag in Unie-verband wordt toegekend, de samenwerking
aldaar op het terrein van asiel schaden. Niet uit te sluiten valt dat een
en ander weerslag zal hebben op de samenwerking in Schengenverband. Verwacht
mag worden dat door de partnerstaten minder gewicht zal worden toegekend aan
de Nederlandse inbreng in beide overlegfora, hetgeen zoals hierboven, onder
Algemeen, reeds werd geschetst niet dienstig zou zijn aan de belangen van
Nederland.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de fractie van de PvdA naar
een commitment van niet-Schengenlanden aan het bereiken van een vrij personenverkeer,
merken wij op dat artikel 8 A EEG-verdrag in het Verdrag betreffende de Europese
Unie ongewijzigd is gehandhaafd, zoals blijkt uit het huidige artikel 7 A
van EG-verdrag. Verder verwijzen wij naar hetgeen hierboven, onder Algemeen,
terzake werd opgemerkt. 4. Democratische controle a. Het instemmingsrecht van het Nederlandse parlementDe leden van alle fracties die een inbreng in het verslag hebben gehad,
plaatsten vraagtekens bij het oordeel van de regering dat de parlementaire
controle op de Nederlandse participatie in de besluitvorming over de uitvoering
van het verdrag voldoende is verzekerd.Wij stellen voorop dat het de bedoeling van de regering was en is de parlementaire
controle op de uitvoering van het Asielverdrag overeenkomstig de voor de Uitvoeringsovereenkomst
en voor Titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie geldende instemmingsprocedure
te regelen.Bij nadere beschouwing delen wij de opvattingen van deze leden dat de
voor ons voorgestelde oplossing geen goede constructie is.Ook al zou de JBZ-Raad fungeren als het Comité van artikel 18 van
het Asielverdrag, dit wijzigt niets aan het feit dat het Asielverdrag geen
overeenkomst in de zin van artikel K.3, tweede lid, onder c, van het EU-verdrag
is en derhalve zou het functioneren van het Nederlandse lid van de JBZ-Raad
in zaken betreffende het Asielverdrag niet vallen onder de werking van de
instemmingsprocedure die voor Titel VI van het EU-verdrag geldt (Rijkswet
van 17 december 1992, Stb. 692). Wij komen derhalve gaarne tegemoet aan de
wens van deze leden om het onderhavige wetsvoorstel te voorzien in een aparte
bepaling over de instemmingsprocedure. Wij verwijzen naar de bij deze nota
gevoegde nota van wijziging. b. Het Europees parlementDe leden van de D66-fractie achtten het geen goede zaak dat, in tegenstelling
tot artikel 100 C EG-verdrag, ten aanzien van het Asielverdrag voor het Europees
Parlement geen rol is weggelegd.Dienaangaande veroorloven wij ons er op te wijzen dat het ontbreken van
een rol van het Europees Parlement zijn oorsprong vindt in het ten tijde van
de opstelling en ondertekening van het Asielverdrag (1989/90) heersende gedachtengoed.
Toentertijd was het Verdrag betreffende de Europese Unie nog niet tot stand
gekomen, de onderhandelingen terzake startten immers eerst in 1991. Een eventuele
rol voor het Europees Parlement heeft tijdens de onderhandelingen over het
Asielverdrag niet ter discussie gestaan. Voor de goede orde zij overigens
nog opgemerkt, dat ook thans de materie die in het Asielverdrag is geregeld
niet onder de werking van artikel 100 C EG-verdrag valt. 5. De rol van het Hof van Justitie van de EGWat betreft de opmerkingen die door de leden van de fracties van PvdA,
CDA en D66 zijn gemaakt met betrekking tot een bevoegdheid van het Hof van
Justitie ten aanzien van het Asielverdrag, moet in de eerste plaats geconstateerd
worden dat een dergelijke bevoegdheid niet is voorzien. In de tweede plaats
kan het Hof niet op basis van artikel K.3, tweede lid, onder c, EU-verdrag
bevoegd worden verklaard om de bepalingen van het Asielverdrag uit te leggen
en om uitspraak te doen in alle geschillen betreffende toepassing daarvan.
Zoals ook hiervoor uiteengezet is het Asielverdrag tot stand gekomen voordat
het Verdrag inzake de Europese Unie werd overeengekomen en van kracht werd,
zodat het ook valt buiten het kader van de samenwerking die is voorzien in
Titel VI van het EU-verdrag.De regering deelt de opvatting, die kennelijk de achtergrond vormt van
de opmerkingen van de leden van de genoemde fracties, dat het wenselijk is
dat het Hof van Justitie de bevoegdheid krijgt de bepalingen van het Asielverdrag
op verzoek van een rechterlijke instantie van een van de Verdragsluitende
partijen, te interpreteren. De regering is dan ook bereid toe te zeggen dat
zij, conform de wensen die terzake in het verslag van de vaste Commissie voor
Justitie zijn geuit, de overige Verdragsluitende partijen zal voorstellen,
het Asielverdrag uit te breiden met een protocol dat voorziet in de toekenning
van bevoegdheden aan het Hof van Justitie tot het geven van prejudiciële
beslissingen respectievelijk tot beslechting van geschillen tussen staten
die partij zijn bij het Asielverdrag. Tegelijkertijd moet worden onderkend
dat de onderhandelingen hiertoe niet eenvoudig zullen zijn. Wij herinneren
aan de onderhandelingen over bij voorbeeld het ontwerp-verdrag inzake Europol.
De onderhandelingen over de ontwerp-Overeenkomst inzake het Europees informatiesysteem,
waarbij Nederland pleit om het Hof van Justitie een rol toe te kennen, en
over het door Nederland geïnspireerde soortgelijke voorstel van de Commissie
bij de ontwerp-buitengrenzenovereenkomst vertonen hetzelfde beeld. Ten slotte
is hier nog van belang dat reeds negen lid-staten het Asielverdrag hebben
bekrachtigd. Verwacht kan worden dat deze landen reeds om die reden een aanvulling
zoals thans door Nederland zal worden bepleit, niet erg aantrekkelijk vinden. 6. Het verwijzingssysteemDe leden van de fractie van D66 stelden vragen over de verhouding tussen
het verwijzingssysteem uit het voorliggend wetsvoorstel en het in artikel
33 van het Geneefse Vluchtelingenverdrag neergelegde non refoulement-beginsel.
Deze leden wezen er op dat de verplichtingen uit hoofde van genoemd artikel
noch in het voorliggend Asielverdrag noch in het voorliggend wetsvoorstel
zijn opgenomen. Zij vragen zich af of terzake geen aanvulling van bijvoorbeeld
het wetsvoorstel noodzakelijk is. Ook de leden van de GPV-fractie vroegen
naar de toepassing van het non refoulement-beginsel door de lid-staten.Wij kunnen ons niet aan de indruk onttrekken dat hier sprake is van een
misverstand. De naleving van de verplichting voortvloeiende uit artikel 33
van het Geneefs vluchtelingenverdrag wordt in het Asielverdrag niet expliciet
genoemd, maar deze ligt uiteraard besloten in de herbevestiging van de verplichtingen
uit hoofde van het gehele Geneefse Vluchtelingenverdrag en van de verbintenis
tot samenwerking met de UNHCR, welke is vastgelegd in artikel 2 van het Asielverdrag.
Hieruit blijkt dat alle lid-staten zich blijvend aan het verbod op refouleren
gebonden weten.Wij gaan ervan uit, dat de leden van D66 met ons van mening zijn, dat
nu het verdrag de door deze leden gevraagde verwijzing naar het non refoulement-beginsel
bevat, het overbodig zou zijn een en ander hetzij in een nationale wet, hetzij
in een eenzijdige verklaring nog eens uitdrukkelijk vast te leggen.De leden van de fractie van D66 vroegen voorts of de regering niet van
oordeel is dat zolang de plicht tot harmonisatie van het vluchtelingenrecht
niet is nagekomen het verwijzingsysteem zal leiden naar het laagst denkbare
beschermingsniveau.Hoewel een plicht tot harmonisatie niet uit het EU-verdrag valt af te
leiden, vormt dit wel het doel van de lid-staten. Nederland heeft zich altijd
een sterk voorstander van harmonisatie getoond en vervult terzake ook een
actieve rol in de samenwerking binnen de derde pijler van de Unie. Gelet op
de uitvoerige discussie over de gevolgen van het verwijzingssysteem tijdens
de parlementaire procedure tot goedkeuring van de Uitvoeringsovereenkomst
van Schengen veroorloven wij ons hier te volstaan met de opmerking dat wij
het opgemelde oordeel van de leden niet delen. 7. Openbaarheid van besluitvormingNaar aanleiding van de zorgen met betrekking tot de openbaarheid van besluitvorming,
welke door de leden van de fracties van D66 en GPV zijn geformuleerd, merken
wij op dat het kabinet, zoals bekend, groot belang aan deze kwestie hecht.Indien, zoals door de regering beoogd, de taken van het Comité
van artikel 18 van het Asielverdrag zullen worden uitgeoefend door de JBZ-Raad,
is een apart reglement van orde overbodig. De Raad zal alsdan ook bij deze
activiteiten het bepaalde in het reglement van orde van de Raad van de Europese
Unie en het daarop gebaseerde openbaarheidsregime volgen. De meeste andere
lid-staten zijn overigens van oordeel dat de JBZ-Raad niet de taken van het
Comité van artikel 18 dient uit te oefenen, maar dat het Comité
een zelfstandig orgaan is, bestaande uit de Ministers die nationaal verantwoordelijk
zijn voor het terrein van asiel. Zij stellen zich wat betreft het reglement
van orde van het Comité voor, dat dit voor zover mogelijk identiek
is aan het reglement van orde van de Raad. De besprekingen terzake lopen nog.
In beide gedachtengangen zal de beslissing van het Hof van Justitie op het
beroep dat de regering met betrekking tot het openbaarheidsregime heeft ingesteld,
waaraan ook de leden van de CDA-fractie refereren, ook van betekenis zijn
voor de openbaarheid met betrekking tot besluiten voortvloeiende uit het Asielverdrag.
Voor de goede orde merken wij op dat de gedragscode van Commissie en Raad
inzake toegang van het publiek tot documenten van de Commissie en de Raad
(PbEG 1993, L 340/1), zoals uit de daarbij behorende verklaring van de Raad
blijkt, de informatieplicht van regeringen aan hun parlementen onverlet laat.
Daarnaast merken wij op dat eventuele besluiten van het Comité/de JBZ-Raad
betreffende de toepassing of interpretatie van het Asielverdrag
uit hun aard toegankelijk zullen moeten zijn. 8. Enkele verdragsbepalingen Artikel 3De leden van de CDA-fractie vragen naar aanleiding van het bepaalde in
artikel 3, vijfde lid, op welke wijze in afstemming is voorzien met de Wet
veilige landen van herkomst (Stb. 1994, 894) en de Wet veilige derde landen
(Stb. 1995, 43). Zij achten mede in dit verband het bepaalde in artikel 14,
tweede lid, van het Asielverdrag omtrent de bevoegdheid om algemene informatie
uit te wisselen over de situatie in de landen van oorsprong of herkomst te
vrijblijvend geformuleerd.Wij antwoorden dat – wat er overigens ook zij van de bewoordingen
van genoemd artikellid – met deze bepaling uitdrukking wordt gegeven
aan de behoefte om geïnformeerd te worden over het asielbeleid van de
andere lid-staten met het oog op de toepassing van het Asielverdrag en niet
met het oog op de toepassing van nationale wetgeving. Dit wil niet zeggen
dat de aldus uitgewisselde informatie niet dienstig kan zijn aan de toepassing
van bedoelde nationale procedures. Zoals bekend, vindt informatie-uitwisseling
al plaats binnen de structuur van het door de lid-staten reeds opgerichte
Centrum voor Informatie, Beraad en Gegevensuitwisseling inzake asiel. Wat
betreft de verhouding tussen het Asielverdrag en de Wet veilige landen van
herkomst en de Wet veilige derde landen volstaan wij hier met te verwijzen
naar de uitvoerige uiteenzettingen van de derde ondergetekende in het kader
van de parlementaire behandeling van beide wetsvoorstellen, in het bijzonder
naar de memorie van antwoord aan de Eerste Kamer der Staten-Generaal bij het
wetsvoorstel veilige derde landen (Kamerstukken I 1994/95, 23 807, nr.
126b).De leden van de CDA-fractie vragen zich af of het bepaalde in artikel
3, zevende lid, tweede volzin, asieltoerisme niet in de hand werkt.Vooropgesteld zij dat de eerste volzin van het zevende lid van artikel
3 er toe strekt de tussen partijen geldende verplichtingen vast te leggen
voor de situatie waarin er sprake is van verschillende asielverzoeken ingediend
door één persoon, terwijl ten aanzien van het eerste ingediende
verzoek nog niet is vastgesteld welke lid-staat verantwoordelijk is voor de
behandeling. De tweede volzin van het zevende lid bevat vervolgens de uitzonderingen
op het bepaalde in de eerste volzin. Een en ander kan aan de hand van een
voorbeeld worden verduidelijkt. Een Somaliër is in Ierland en dient daar
op 1 december een asielverzoek in. Ierland start het onderzoek ter vaststelling
van de lid-staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van dat verzoek
en stuit tijdens dat onderzoek op de volgende feiten. Betrokkene had reeds
op 1 augustus een asielverzoek in Nederland ingediend, maar heeft dit verzoek
op 15 augustus weer ingetrokken, voordat Nederland de procedure tot vaststelling
van de lid-staat die verantwoordelijk is voor de behandeling heeft afgerond.
Tengevolge van die intrekking is de vaststellingsprocedure in Nederland gestaakt.
Onder deze omstandigheden is Nederland op grond van het bepaalde in de eerste
volzin van het zevende lid gehouden de Somaliër terug te nemen van Ierland
met het oog op de afronding van de eerder gestaakte procedure tot vaststelling
van de behandeling van zijn in Ierland herhaald ingediend asielverzoek. Doel
van deze regeling is juist te voorkomen dat door het telkens opnieuw indienen
van een nieuw asielverzoek elke keer opnieuw de procedure tot vaststelling
van de verantwoordelijkheid moet worden gestart. Tegelijkertijd heeft men
de verplichting tot terugname van de Staat waar het eerste verzoek wordt ingediend
willen beperken in de tijd. Terugkerend naar het voorbeeld, rust ingevolge
het bepaalde in de tweede volzin van het zevende lid die verplichting
niet meer op Nederland indien tevens blijkt dat de Somaliër tussen 15
augustus en 1 december gedurende drie maanden buiten het grondgebied van de
lid-staten van de Europese Unie heeft verbleven, of indien hij door een lid-staat,
bijvoorbeeld Frankrijk, inmiddels in het bezit is gesteld van een verblijfstitel
van meer dan drie maanden. Wij plaatsen daarbij de kanttekening dat de genoemde
drie maanden een minimumtermijn is. Er kunnen zich ook situaties voordoen
waarin tussen het eerste en tweede asielverzoek bij voorbeeld een jaar is
verstreken. Zou de tweede volzin niet zijn opgenomen dan zou, wederom terugkerend
naar het voorbeeld, ook indien de Somaliër pas na een jaar in Ierland
een asielverzoek zou hebben ingediend, dat asielverzoek nog steeds als tweede
verzoek zijn aangemerkt en zou Nederland nog steeds verplicht zijn hem terug
te nemen. Niet ontkend kan worden dat door deze beperking van de terugnameverplichting
een tweede asielverzoek, mits ingediend na een onderbreking van het verblijf
op het grondgebied van de lid-staten van drie maanden, dient te worden behandeld
conform het bepaalde in artikel 3, eerste tot en met zesde lid. Indien het
verzoek bij een andere lid-staat wordt ingediend dan bij wie de asielzoeker
zijn eerste asielverzoek indiende, dan kan eerstbedoelde lid-staat de procedure
ter vaststelling voor de verantwoordelijkheid voor behandeling starten. Hij
kan ook als hij op de hoogte is van de voorgeschiedenis, hetgeen door de in
artikel 15 bedoelde informatie-uitwisseling mogelijk is, daarin aanleiding
zien het verzoek zelf te behandelen. Wordt het asielverzoek ingediend bij
de lid-staat bij wie het eerste verzoek werd ingediend en ingetrokken, dan
kan ook die lid-staat de voorgeschiedenis betrekken bij de wijze waarop hij
het asielverzoek verder behandelt.Uit het voorgaande moge blijken dat het doel van de bepaling, het in de
tijd beperken van de onderlinge overnameverplichtingen, in de praktijk niet
asieltoerisme-bevorderend werkt. Artikel 6Naar aanleiding van artikel 6 verzoeken de leden van de CDA-fractie de
regering om nader toe te lichten op welke wijze het leveren van het bewijs
dat de asielzoeker zes maanden in een andere lidstaat heeft doorgebracht in
de praktijk zal functioneren. De wijze waarop artikel 6 wordt toegepast, zal
deels uit de uitvoeringspraktijk moeten blijken. Daarnaast hebben de Ministers
belast met immigratie-aangelegenheden van de lid-staten op 11 en 12 juni 1992
hun goedkeuring gehecht aan conclusies die ten aanzien van nadere uitvoeringsregels
voor het Asielverdrag de basis kunnen vormen voor besluiten terzake door het
Comité/JBZ-Raad (Kamerstukken II 199 1/92, 21 501, nr. 4). Op
basis van die conclusies kan het volgende worden gesteld. Het bewijs dat een
lid-staat niet langer verantwoordelijk is, wanneer de asielzoeker zijn verzoek
indient in de lid-staat waar hij zes maanden heeft doorgebracht (artikel 6,
tweede alinea), moet in eerste instantie worden geleverd door de lid-staat
die zich op de uitzonderingsregel beroept. Indien de asielzoeker beweert dat
hij langer dan zes maanden in een lid-staat heeft doorgebracht, moet die lidstaat
zijn verklaring op waarheid toetsen. Tijdens zijn vergadering van 20 juni
1994 heeft de JBZ-Raad zijn goedkeuring gehecht aan conclusies met betrekking
tot de bewijsmiddelen die eveneens als basis kunnen dienen voor besluiten
van het Comité/JBZ-Raad inzake de toepassing van het Asielverdrag (Kamerstukken
II 1993/94, 23 490, nrs. 1 en 3). Voorbeelden zijn: rapportage, bevestiging
van de informatie door een internationale organisatie zoals bijvoorbeeld UNHCR,
gedoogdenverklaring, vingerafdrukken, vervoerbewijzen en hotelrekeningen. Artikel 15De vragen van de leden van de CDA-fractie met betrekking tot artikel 15 van het Asielverdrag geven ons aanleiding op te merken dat deze bepaling
inhoudelijk nagenoeg identiek is aan het artikel 38 van de Uitvoeringsovereenkomst
van Schengen.Naar aanleiding van artikel 15 vragen de leden van de CDA-fractie of,
bij het ontbreken van termijnen waarbinnen de informatie dient te worden verstrekt,
in de praktijk niet problemen op kunnen treden indien lid-staten traineren
bij het geven van de benodigde informatie. In de preambule van het Asielverdrag
van Dublin hebben de lid-staten nadrukkelijk besloten om voor de toepassing
van het verdrag met diverse middelen, waaronder de uitwisseling van informatie,
een nauwe samenwerking tot stand te brengen. In een conclusie van de JBZ-Raad
is benadrukt dat de lid-staten in een geest van loyale samenwerking, aan de
hand van alle bewijsmiddelen waarover zij beschikken, onderzoeken welke lid-staat
verantwoordelijk is. In dit licht bestaat er geen reden aan te nemen dat lid-staten
gevraagde informatie niet tijdig zullen verstrekken.Met betrekking tot artikel 15, derde lid, verzoeken de leden van de CDA-fractie
de regering nader uiteen te zetten waarom in dit geval de toestemming van
de asielzoeker is vereist.De in het derde lid van artikel 15 bedoelde informatie betreft het vluchtverhaal
van de asielzoeker, hetgeen uit zijn aard zeer gevoelige informatie is. De
lid-staten hebben het wenselijk geacht om deze gegevens die zo zeer met de
persoonlijke situatie van de asielzoeker te maken hebben, niet dan met toestemming
van de betrokkene aan elkaar te verstrekken.Naar aanleiding van het negende lid van artikel 15 vragen de leden van
de CDA-fractie of de gegevens van een asielverzoeker na afhandeling van het
verzoek dienen te worden vernietigd. Hoe verhoudt zich dit tot een van de
doelstellingen van het Asielverdrag, te weten het tegengaan van successieve
indiening van asielverzoeken? Hoe dient een en ander te worden gezien in relatie
tot het beoogde Europees informatiesysteem en Eurodac? Vooropgesteld zij dat
het negende lid van artikel 15 ziet op gegevens die zijn uitgewisseld ten
behoeve van de vaststelling van de verantwoordelijkheid voor de behandeling
en dus op het bewaren van die gegevens door de ontvangende staat. De vernietiging
van die gegevens vindt in beginsel plaats op grond van artikel 15, negende
lid, op het moment dat de verantwoordelijke lid-staat is bepaald. Een en ander
betekent echter niet dat de gegevens over asielzoekers en hun asielverzoeken
verdwijnen. Bij de lid-staat bij wie hij zijn asielverzoek heeft ingediend
is immers terzake een dossier aangelegd en bij de lid-staat die verantwoordelijk
is voor de behandeling van zijn asielverzoek zal terzake ook een dossier worden
aangelegd. Wat betreft het Europees informatiesysteem zij nog opgemerkt dat
dit systeem, evenals het Schengen informatiesysteem, niet zal voorzien in
signalering van personen op grond van het feit dat hun asielverzoek is afgewezen.
Wij verwijzen in dit verband naar de uitvoerige gedachtenwisseling terzake
tijdens de procedure tot goedkeuring van de Uitvoeringsovereenkomst van Schengen.
Wat betreft Eurodac kan op dit moment slechts worden gesteld dat nog in het
geheel niet vaststaat welke gegevens kunnen worden uitgewisseld. Ten aanzien
van Eurodac vindt thans een haalbaarheidsstudie plaats, welke mede op die
vraag een antwoord moet geven. Artikel 17De leden van de CDA-fractie vernemen graag welke omstandigheden tot het
tijdelijk niet toepassen van het Asielverdrag aanleiding zouden kunnen geven.De lid-staten hebben bij de opstelling van het verdrag rekening willen
houden met de mogelijkheid dat in de praktijk, bij toepassing van de regels van het Asielverdrag, een lid-staat geconfronteerd zou kunnen
worden met een aanzienlijke toename van het aantal te behandelen asielverzoeken.
Hierbij zou bij voorbeeld gedacht kunnen worden aan de stroom ontheemden die
uit het voormalige Joegoslavië naar de Europese Unie is gekomen en die
grotendeels naar Duitsland zijn gereisd en vanuit dit land in veel gevallen
naar andere landen zijn doorgereisd.Ten slotte, de door de leden van de fractie van het CDA opgeworpen vraag
over de opschorting van de toepassing van het Asielverdrag, nadat het vrije
personenverkeer is verwezenlijkt.Zoals uit artikel 16, tweede lid, blijkt hebben de opstellers van het
Asielverdrag voorzien dat de verwezenlijking van het vrije personenverkeer
aanleiding kan zijn om het verdrag te wijzigen. Naar het ons voorkomt zal
onder die omstandigheden ook de kwestie van het handhaven van de mogelijkheid
van opschorting van de toepassing van het Asielverdrag als bedoeld aan de
orde dienen te komen.Wij zijn van oordeel hiermee alle vragen genoegzaam te hebben beantwoord.De Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van MierloDe Staatssecretaris van Justitie,E. M. A. Schmitz 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23659-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl