Lijst van vragen en antwoorden n.a.v. het rondetafelgesprek van 8 juni 2011 over de academische zorg in Nederland
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief
Datum: 2014-07-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Vergaderjaar 2011-2012
 Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Kamerstukken
 
 
 
 32 864
 
 Academische zorg
 
 
 Nr. 2
 LIJST VAN VRAGEN EN ANTWOORDEN
 Vastgesteld 
		7 november 2011
 
 
 
 De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport1 Samenstelling:Leden: Staaij, C.G. van der (SGP), Smeets, P.E. (PvdA), Voorzitter, Smilde, M.C.A. (CDA), Koşer Kaya, F. (D66), Veen, E. van der (PvdA), Gerven, H.P.J. van (SP), Ouwehand, E. (PvdD), Agema, M. (PVV), Leijten, R.M. (SP), Bouwmeester, L.T. (PvdA), Wolbert, A.G. (PvdA), Wiegman-van Meppelen Scheppink, E.E. (CU), Uitslag, A.S. (CDA), Elias, T.M.Ch. (VVD), Ondervoorzitter, Dijkstra, P.A. (D66), Dille, W.R. (PVV), Gerbrands, K. (PVV), Mulder, A. (VVD), Venrooy-van Ark, T. (VVD), Bruins Slot, H.G.J. (CDA), Voortman, L.G.J. (GL), Klaver, J.F. (GL) en Straus, K.C.J. (VVD).Plv. leden: Dijkgraaf, E. (SGP), Kuiken, A.H. (PvdA), Omtzigt, P.H. (CDA), Berndsen, M.A. (D66), Klijnsma, J. (PvdA), Ulenbelt, P. (SP), Thieme, M.L. (PvdD), Mos, R. de (PVV), Kooiman, C.J.E. (SP), Arib, K. (PvdA), Vermeij, R.A. (PvdA), Ortega-Martijn, C.A. (CU), Toorenburg, M.M. van (CDA), Burg, B.I. van der (VVD), Ham, B. van der (D66), Beertema, H.J. (PVV), Bosma, M. (PVV), Lodders, W.J.H. (VVD), Miltenburg, A. van (VVD), Ormel, H.J. (CDA), Sap, J.C.M. (GL), Tongeren, L. van (GL) en Liefde, B.C. de (VVD). heeft een aantal vragen voorgelegd aan de minister
				van Volksgezondheid, Welzijn en Sport naar aanleiding van het
				rondetafelgesprek, gehouden op 8 juni 2011, met tal van deskundigen over de
				academische zorg in Nederland (Kamerstuk
				32 864, nr. 1).
 De minister heeft deze vragen beantwoord bij brief van
				4 november 2011. Vragen en antwoorden zijn hierna afgedrukt.
 
 
 
 
 De voorzitter van de commissie,
 
 Smeets
 
 
 
 De griffier van de commissie,
 
 Teunissen
 
 
 
 
 
 
 
 
 1
 
 Op welke wijze kan worden geborgd dat in de
				 academische ziekenhuizen alle gecompliceerde patiëntenzorg en wetenschappelijk
				 onderzoek in stand blijft? Hoe wordt ervoor gezorgd dat de medische academie de
				 bron blijft om de artsen van de toekomst te vormen tot vernieuwende,
				 wetenschappelijk geïnteresseerde en kritische zorgverleners?
 
 
 
 De UMC’s ontvangen voor het uitvoeren van gecompliceerde
				 patiëntenzorg en wetenschappelijk onderzoek de academische component. Dit
				 zorgt voor de financiële borging. Daarnaast is in NFU verband afgesproken dat
				 alle UMC’s gezamenlijk garant staan voor de last resort functie voor de
				 topreferente zorg. Deze last resort functie garandeert dat alle topreferente
				 patiënten bij tenminste één UMC terecht kunnen. De UMC’s dragen
				 gezamenlijk zorg voor een landelijk dekkend netwerk waarbij de patiënt op die
				 plek komt waar de beste diagnose en behandelmogelijkheden aanwezig zijn. Dit is
				 vastgelegd in de brief «Publieke functies van de UMC’s in een
				 marktomgeving» uit 2006 (CZ/IZ/2737337) en verder uitgewerkt in de notitie
				 over de legitimering van de academische component die is opgesteld na de
				 legitimeringsconferentie van juni 2010. Als een UMC besluit om een deel van de
				 topreferente zorg af te stoten zullen de patiënten, volgens de afspraak,
				 altijd overgenomen worden door één of meer UMC’s. Voor de zeer zeldzame
				 ziekten is er niet altijd een UMC dat zich profileert als topreferent
				 eindstation voor deze patiënten, in onderling overleg wordt afgestemd in welk
				 UMC deze patiënten het beste behandeld kunnen worden.
 In het algemeen (inclusief de medische academie) geldt een
				 cyclus voor de modernisering van beroepsgerichte opleidingen. Deze cyclus houdt
				 in dat de opleidingen zijn afgeleid van de landelijke beroepsprofielen. De
				 beroepsprofielen zijn een weergave van de stand van het beroep op dat moment
				 met oog voor toekomstgerichte ontwikkelingen. Daarnaast vormen de opleidingen
				 zelf een kruispunt van praktisch (klinisch) onderwijs, theoretisch onderwijs en
				 onderzoek. Hiermee wordt geborgd dat de toekomstige zorgverleners vernieuwend
				 en vanuit de wetenschap kunnen redeneren en handelen. Het raamplan basisartsen
				 beschrijft het eisenpakket waaraan de basisarts moet voldoen bij het afronden
				 van de geneeskunde opleiding. Dit borgt de kwaliteit van de opleiding. Dit
				 raamplan wordt met enige regelmaat, meest recent in 2009, vernieuwd om recht te
				 doen aan nieuwe wensen, innovaties en ontwikkelingen in de zorg.
 
 
 2
 
 Hoe wordt de afkalving van de topreferente
				 zorg voorkomen als een academisch ziekenhuis in financiële problemen zit?
				 Dienen niet criteria te worden vastgesteld wie topreferente centra mag
				 ontwikkelen, en waar de topreferente centra gepositioneerd dienen te zijn? Hoe
				 wordt voorkomen dat door individuele beslissingen de bestaande expertise en het
				 opgebouwde netwerk van jaren te gronde wordt gericht? Wat vindt de minister van
				 het voorstel van professor Drent om een commissie in te stellen die criteria
				 opstelt waarlangs de topzorg moet worden georganiseerd?
 
 
 
 Topreferente zorg is specialistische patiëntenzorg die gepaard
				 gaat met bijzondere diagnostiek en behandeling. Deze zorg wordt nu alleen door
				 de 8 UMC’s en het NKI-AVL geleverd. Voor de extra kosten die aan deze vorm
				 van zorg verbonden zijn ontvangen zij de academische component. Deze vorm van
				 bekostiging impliceert automatisch de positionering van de topreferente centra
				 zoals deze nu bestaat. Een landelijk dekkend netwerk is hiermee bereikt. Er
				 moet echter wel gekeken worden welke taken, die nu nog door de UMC’s worden
				 uitgevoerd, ook door de topklinische ziekenhuizen uitgevoerd kunnen
				 worden.
 De UMC’s zullen er in de toekomst steeds vaker voor kiezen om
				 portfoliokeuzes te maken en bepaalde zorgactiviteiten af te stoten. Hierbij
				 geldt als uitgangspunt dat niet alle UMC’s alle functies kwalitatief
				 verantwoord kunnen blijven uitoefenen. De verwachting is dat door dit beleid de
				 kwaliteit, patiëntveiligheid, effectiviteit en doelmatigheid van de zorg zal
				 toenemen. Kwalitatieve argumenten zijn hierbij doorslaggevend. De
				 verantwoordelijkheid voor het bieden van goede kwaliteit van zorg ligt bij de
				 Raad van Bestuur van de UMC’s.
 Onlangs is er een IBO academische zorg gestart waarin ook
				 gekeken zal worden naar de positionering en doelmatigheid van de UMC’s. De
				 resultaten van dit onderzoek worden in het voorjaar van 2012 verwacht.
 Het opstellen van criteria waar goede zorg aan moet voldoen en
				 de wijze waarop dat gebeurt vind ik een taak van het veld zelf. In dat opzicht
				 heb ik geen mening over het voorstel van professor Drent. Mocht het veld
				 onverhoopt achterblijven in het opstellen van dergelijke criteria en
				 richtlijnen dan heeft het op te richten Kwaliteitsinstituut daar een taak.
 
 
 3
 
 Wat is de taak/rol van de academie bij de
				 ontwikkeling van richtlijnen? Hoe wordt ervoor gezorgd dat bij de ontwikkeling
				 van normen de wetenschappelijke evidentie voorop staat, en boven de belangen
				 van de beroepsvereniging of economische afwegingen uitgaat?
 
 
 De verantwoordelijkheid voor de ontwikkeling van richtlijnen ligt
				bij de betrokken veldpartijen. Bij het opstellen van richtlijnen wordt altijd
				een team van experts samengesteld. Ongetwijfeld zullen hierbij specialisten uit
				de academie een rol spelen. Er wordt steeds kritischer gekeken naar de wijze
				waarop richtlijnen worden opgesteld. Onder andere de Regieraad, maar ook de
				Stichting Kwaliteitsgelden Medisch Specialisten (Orde en ZN) hebben hier kaders
				voor ontwikkeld. Zo is in de Richtlijnen voor richtlijnen opgenomen dat
				richtlijnen door tenminste alle betrokken beroepsgroepen geautoriseerd zouden
				moeten worden. Ik verwacht dat het Kwaliteitsinstituut in 2013 ook een impuls
				zal geven aan het tot stand komen van professionele standaarden waarin de
				richtlijn een belangrijke plaats inneemt.
 
 4
 
 Hoe wordt voorkomen dat, wat professor Gans
				 vreest, de behandeling van aandoeningen op een reductionistische wijze wordt
				 geconcentreerd, waarbij de samenhang in de behandeling van de patiënt die
				 steeds ouder wordt met meer complexe zorg en morbiditeit verdwijnt?
 
 
 
 Professor Gans reageerde hiermee op een uitspraak van de heer
				 Leerink. Deze stelde dat concentratie van zorg één van de instrumenten is om
				 de betaalbaarheid van de zorg op de lange termijn te garanderen. Vooraf had de
				 heer Leerink aangegeven dat zorgverzekeraars een stuk van de regionale regie
				 kunnen voeren en ook zullen voeren. Daarbij gaf de heer Leerink ook aan zich te
				 realiseren dat binnen de academische zorg vaak heel bijzondere,
				 gespecialiseerde behandelingen nodig zijn en sprak daarbij de hoop uit dat
				 vooral de academische ziekenhuizen en de professionals in die ziekenhuizen dat
				 met elkaar regelen, een en ander uiteraard binnen de grenzen van de
				 Mededingingswet.
 Geplaatst binnen deze context, deel ik de angst van professor
				 Gans niet. Door concentratie te zien als een instrument dat de kwaliteit van
				 zorg kan verbeteren en daarmee ook eventueel de betaalbaarheid te borgen, en
				 door oog te hebben voor de gespecialiseerde behandelingen die zich niet lenen
				 voor concentratie, kan voorkomen worden dat het scenario dat professor Gans
				 vreest, bewaarheid wordt.
 
 
 
 5
 
 Moeten de academische ziekenhuizen nog
				 basisziekenhuiszorg aanbieden? Moeten zij dit niet zoveel mogelijk afstoten? Zo
				 ja, wat betekent dit dan voor de opleiding? Gaat hierdoor niet veel aanwezige
				 expertise verloren die ook belangrijk is voor de opleiding in de
				 academie?
 
 
 
 De academische ziekenhuizen kunnen basiszorg blijven aanbieden
				 zolang deze zorg tegen een vergelijkbare prijs/kwaliteitsverhouding wordt
				 aangeboden als dezelfde basiszorg in andere ziekenhuizen. De verzekeraar speelt
				 een belangrijke rol bij het inkopen van kwalitatief goede en doelmatige
				 zorg.
 Het is zeker niet noodzakelijk dat academische ziekenhuizen
				 basiszorg behouden vanwege hun opleidingsfunctie. Het onderwijs op het gebied
				 van basiszorg kan ook elders aangeboden worden. Hierbij kan gedacht worden aan
				 opleiden in andere ziekenhuizen of ZBC’s.
 
 
 6
 
 Hoe wordt gegarandeerd dat er bij de
				 stroomlijning en het efficiënter maken van de academische zorg medische
				 wetenschappers voldoende tijd krijgen om nieuwe artsen op te leiden, onderzoek
				 te kunnen trekken, en goede richtlijnen te formuleren?
 
 
 Het is de kerntaak van de UMC’s om zorg, opleiding en onderzoek
				met elkaar te verbinden. Dat is geen triviale opgave, omdat de daarbij gemoeide
				belangen soms tegengesteld kunnen zijn. De Raden van Bestuur van de UMC’s
				nemen daarbij het voortouw. Zij genieten daarbij mijn vertrouwen. Met de
				UMC’s is overeengekomen dat zij de komende jaren in veel groter detail dan
				tot nu toe het geval was, verantwoording zullen afleggen over hun
				inspanningen.
 
 7
 
 Dient niet zo snel mogelijk het aantal
				 opleidingsplaatsen voor artsen van 2 850 te worden uitgebreid?
 
 
 Op deze vraag zal antwoord worden gegeven in een brief van het
				kabinet over de uitwerking van het regeerakkoord op de passage over de numerus
				fixus en de vraag om een kwart meer artsen in 2025. Het ministerie van
				Volksgezondheid, Welzijn en Sport en het ministerie van Onderwijs, Cultuur en
				Wetenschap werken gezamenlijk aan de brief. De brief wordt in het voorjaar van
				2012 verwacht.
 
 8
 
 Kunnen academische ziekenhuizen (en andere
				 opleidingsziekenhuizen) de toeloop van het grotere aantallen studenten aan,
				 vooral als medisch specialisten zoveel mogelijk patiëntgebonden colleges geven
				 vanaf het begin van de studie, zoals in een aantal UMC’s het geval
				 is?
 
 
 Ook deze vraag zal aan de orde komen in de onder vraag 7 genoemde
				brief.
 
 9
 
 Moet bij de academische zorg de
				 financiering niet globaler worden gedefinieerd, in tegenstelling tot de
				 routinematige zorg?
 
 
 Van belang is vooral passende bekostiging, zowel ten aanzien van
				de reguliere zorgverlening door UMC's die vanaf 2012 via de DOT-zorgproducten
				worden bekostigd, als de topreferente en topklinische zorg waarbij de
				bekostiging (deels) via de academische component verloopt. Ten aanzien van het
				eerste onderdeel geldt dat de zorgzwaarte nog beter in de productstructuur moet
				worden opgenomen. Dit betekent niet per definitie meer of specifiekere
				producten. Ook het registreren en het in DOT's opnemen van nevendiagnoses kan
				daarbij van belang zijn. In de doorontwikkeling van DOT zal de NZa bekijken
				welke mogelijkheden er zijn om meer rekening te houden met zorgzwaarte. De
				bekostiging van de publieke functies van UMC's via de academische component is
				mede gelet op het doel waarvoor deze middelen worden verstrekt globaler van
				karakter en niet gebaseerd op prestatiebekostiging. Over inzet en
				verantwoording van deze middelen heb ik afspraken gemaakt met de sector.
 
 10
 
 Hoe is/moet de financiering van
				 intercollegiale consultering worden geregeld bij de academische topreferente
				 centra?
 
 
 Voor academische centra zijn er verschillende
				financieringsbronnen waaronder de opbrengsten uit de DBC’s (DOT’s in 2012)
				en de academische component. De intercollegiale consulten worden bij
				academische centra hetzelfde geregeld als bij algemene ziekenhuizen. Als een
				patiënt klinisch is opgenomen mag er per specialisme één collegiaal consult
				worden geregistreerd. Dit is een apart subtraject die afleidt tot een
				DBC-zorgproduct/DOT-zorgproduct.
 
 11
 
 Klopt het dat medisch specialisten in de
				 universitaire medisch centra veel minder verdienen dan hun collega’s in de
				 regio? Hoe groot zijn deze verschillen? Hoe kan ervoor worden zorggedragen dat
				 in alle vakgebieden de academische medische staf adequaat kan worden
				 bemenst?
 
 
 
 Voor het inkomen van specialisten in loondienst geld de CAO.
				 Voor de specialisten in loondienst van een algemeen ziekenhuis is dit de AMS en
				 voor de specialisten in UMC’s is dit de CAO UMC’s.
 De basisinkomens per jaar inclusief vakantietoeslag variëren
				 in de algemene en categorale ziekenhuizen van ongeveer € 68 000 tot
				 € 119 000 per fte. Na zes jaar verdient een medisch specialist in een
				 algemeen ziekenhuis het maximum. De inkomens in de academische ziekenhuizen
				 variëren van ongeveer € 62 000 voor een universitair medisch specialist
				 tot € 144 000 per fte voor een hoogleraar/afdelingshoofd. In beide genoemde
				 CAO’s zijn toeslagen op het basisinkomen mogelijk voor
				 onregelmatigheidsdiensten en voor bereikbaarheids- en aanwezigheidsdiensten
				 (maximaal 20%). Wanneer de maximale toeslag voor diensten bij de basisinkomens
				 wordt opgeteld, dan variëren de inkomens tussen ongeveer € 82 000 en
				 € 143 000 voor de algemene en categorale ziekenhuizen en ongeveer
				 € 74 000 en € 170 000 voor de academische ziekenhuizen. Hierbij is geen
				 rekening gehouden met overige toelagen, zoals managementtoelagen,
				 arbeidsmarkttoelagen, bijzondere beloning, eindejaarsuitkering et cetera. In de
				 AMS bedraagt de specifieke beloning voor managementtaken maximaal 20%, in de
				 CAO academische ziekenhuizen is deze niet nader gespecificeerd.
 
 In algemene ziekenhuizen zijn daarnaast ook vrijgevestigd medisch
				specialisten werkzaam. Het inkomen van een vrijgevestigd medisch specialist is
				in de huidige situatie afhankelijk van de DBC’s die worden gedeclareerd. In
				de DBC’s zit een honorariumdeel dat de vrijgevestigd medisch specialist
				ontvangt. Het totale DBC honorarium dat een vrijgevestigd medisch specialist
				verdient is zijn omzet. Omdat de omzet van een vrijgevestigd medisch specialist
				bestaat uit een inkomensdeel en een deel (praktijk)kosten is niet zomaar te
				bepalen hoe groot de verschillen zijn met de inkomens van medisch specialisten
				in academische ziekenhuizen. Wel kan worden aangegeven dat sinds de invoering
				van dit systeem in 2008 de honoraria in de academische ziekenhuizen en in
				algemene ziekenhuizen uit elkaar zijn gaan lopen. De laatste jaren hebben
				vrijgevestigd medisch specialisten omzetten gerealiseerd ver boven de
				normomzet, welke mede gebaseerd was op de AMS. De oorzaak is onder andere
				gelegen in systeemfouten.
 Om deze fouten te corrigeren en de uitgaven van honorarium
				vrijgevestigd medisch specialisten te beheersen voert VWS een beheersmodel
				medisch specialisten in per 2012. Met de invoering van het beheersmodel komen
				de inkomens (gemiddeld) weer dichter bij elkaar. Hiermee wordt beoogd het
				level-playing field met de academische ziekenhuizen te verbeteren en wordt
				betere bemensing vanuit die optiek mogelijk gemaakt.
 
 12
 
 «Klopt de waarneming van de heer Leerink
				 (Menzis) dat financiën nog steeds een grote rol spelen bij het al dan niet
				 behandelen van patiënten, bijvoorbeeld wanneer dure geneesmiddelen in het spel
				 zijn?»
 
 
 
 De kwaliteit van zorg die een ziekenhuis aan een patiënt kan
				 bieden speelt een hoofdrol bij het al dan niet behandelen van een patiënt. Als
				 het ziekenhuis op kwalitatieve gronden kiest voor bepaalde speerpunten dan
				 zullen een aantal patiënten mogelijk worden doorverwezen naar een ander
				 UMC.
 Wat de dure geneesmiddelen betreft heb ik geen signalen voor
				 een dergelijke rol van financiën bij het al dan niet behandelen van
				 patiënten. In 2006 waren er, ook bij de Tweede Kamer, vragen over de vermeende
				 verschillen in toegankelijkheid («postcodegeneeskunde») bij dure
				 geneesmiddelen. In 2008 en 2009 is daarom in opdracht van mijn ambtsvoorganger
				 een diepgaand onderzoek uitgevoerd naar de toegankelijkheid van twee dure
				 geneesmiddelen in Nederlandse ziekenhuizen. Daaruit volgde dat de
				 toegankelijkheid in orde was. Na die periode zijn er op dit vlak geen nieuwe
				 signalen binnen gekomen. Vanaf 1.1 2012 kunnen instellingen de behandeling met
				 een duur geneesmiddel als aparte «toevoeging» (add-on) bij de DOT
				 declareren. Bij prestatiebekostiging zal het gebruik van dure geneesmiddelen
				 per ziekenhuis meer inzichtelijk worden.
 De toegankelijkheid tot zorg met (dure) specialistische
				 geneesmiddelen is van groot belang. Het is belangrijk dat transparant wordt
				 gemaakt in hoeverre er sprake is van richtlijnconform handelen in een
				 ziekenhuis. Daarnaast zouden ook de uitkomsten van die behandelingen meer
				 inzichtelijk moeten worden, zodat de geneesmiddelen gerichter en effectiever
				 ingezet kunnen worden. Met veldpartijen ben ik in gesprek om die transparantie
				 en monitoring te realiseren. Op deze wijze kan in de toekomst de
				 toegankelijkheid en kwaliteit van zorg met dure specialistische geneesmiddelen
				 in ziekenhuizen inzichtelijk worden.
 
 
 13
 
 Hoe wordt voorkomen dat academische
				 ziekenhuizen staaroperaties moeten uitvoeren om hoogcomplexe kankerchirurgie te
				 kunnen betalen?
 
 
 Dit wordt voorkomen door goede prestatiebeschrijvingen van de
				geleverde zorg. Op basis van goede prestatiebeschrijvingen kunnen
				zorgaanbieders en zorgverzekeraars tot een goede kostendekkende prijs komen.
				Kruissubsidiëring is dan niet nodig.
 
 14
 
 Hoe wordt voorkomen dat bij de
				 DOT-transitie er onnodige verschuivingen richting UMC’s ontstaan, omdat de
				 zorgzwaarte onvoldoende in het systeem zit?
 
 
 
 De DOT productstructuur houdt meer rekening met zorgzwaarte dan
				 de DBC-structuur. De complexiteit van zorg voor patiënten komt beter tot
				 uiting in de zorgproducten, doordat rekening wordt gehouden met bijvoorbeeld de
				 verpleegduur en de zwaarte van de operaties.
 Ook zorg die in de huidige DBC-structuur niet goed tot
				 uitdrukking kwam, bijvoorbeeld zorg die in UMC’s wordt geleverd, heeft binnen
				 DOT een plek gekregen met behulp van expertproducten.
 Voor 2012 en 2013 geldt een overgangsperiode op basis van een
				 transitiebedrag. DOT heeft daardoor beperkte invloed op eventuele
				 verschuivingen, aangezien er een schaduw-FB wordt gevoerd.
 In de doorontwikkeling van DOT zal de mogelijkheid van het
				 registreren van nevendiagnoses worden onderzocht, waardoor in het systeem meer
				 rekening gehouden kan worden met multimorbiditeit.
 
 
 15
 
 Op welke wijze kan worden gegarandeerd dat
				 er geen zorggebieden zijn waarop duidelijk winst wordt gemaakt of verlies wordt
				 geleden? Hoe kan worden gegarandeerd dat financiële afwegingen de discussie
				 niet negatief beïnvloeden en ongewenste barrières opwerpen die leiden tot
				 suboptimale keuzes?
 
 
 
 Goede prestatiebeschrijvingen, goede onderhandelingen en goede
				 maximumtarieven voor het gereguleerde segment zijn nodig om te voorkomen dat er
				 zorggebieden ontstaan waarop duidelijk winst of verlies wordt gemaakt.
 Met de invoering van DOT wordt er een stap gemaakt naar betere
				 prestatiebeschrijvingen. De DOT-zorgproducten zijn medisch herkenbaarder en
				 kostenhomogener dan de huidige DBC’s. Er wordt meer rekening gehouden met
				 zorgzwaarte door een betere opzet van de productstructuur en door de komst van
				 expertproducten.
 Met goede prestatiebeschrijvingen kunnen zorgaanbieders beter
				 laten zien wat ze doen. Hierdoor kunnen adequate prijzen worden afgesproken met
				 de zorgverzekeraar. Voor het gereguleerde segment gelden maximumtarieven. De
				 NZa draagt zorg voor kostendekkende tarieven voor de zorg die in dit segment
				 zit.
 
 
 16
 
 Dienen, en zo ja hoe, moeten academische
				 ziekenhuizen alsmede enkele algemene topziekenhuizen te worden beloond voor hun
				 innovatie en wetenschappelijke output? Hoe wordt dit gefaciliteerd in de
				 toekomst nu de LPT (locale productiegebonden component) wegvalt.
 
 
 
 De UMC’s houden zich naast de topreferente patiëntenzorg ook
				 bezig met innovatie en ontwikkeling ten behoeve van die patiëntenzorg. Voor
				 het vervullen van deze functies ontvangen de UMC’s een subsidie in de vorm
				 van de academische component. De STZ ziekenhuizen zijn op dit moment
				 uitgesloten van deze vorm van financiering.
 Een groot deel van het geneeskundig wetenschappelijk onderzoek
				 wordt in de UMC’s uitgevoerd. Het klinisch deel van het wetenschappelijk
				 onderzoek is onderdeel van de werkplaatsfunctie van UMC’s. De
				 werkplaatsfunctie voor onderzoek is er op gericht om onderzoek in de praktijk
				 in de breedte mogelijk te maken. De werkplaats van de UMC’s wordt tevens
				 aangewend voor extern gefinancierd onderzoek en deels uit deze geldstromen
				 bekostigd.
 De UMC’s vervullen door de combinatie van onderzoek en
				 topreferente zorg een functie in de ontwikkeling van kennis en innovatie. Om in
				 de UMC’s aanwezige kennis en kunde naar maatschappelijke toepassing te
				 vertalen, wordt steeds meer gebruik gemaakt van «vermarkting». Met
				 commercieel geld en/of commerciële partijen worden verbindingen aangegaan die
				 moeten leiden tot vormen van kennistoepassing die op eigen kracht binnen het
				 publieke domein niet kunnen worden bereikt. Gezamenlijk hebben de UMC’s
				 afspraken gemaakt over de wijze waarop kennis en expertise beschikbaar worden
				 gesteld en tegen welke voorwaarden.
 De UMC’s zullen ook een centrale rol spelen in het
				 topsectorenbeleid dat het kabinet in februari van dit jaar heeft ingezet.
				 Vooral in de topsector life sciences & health zullen de UMC’s belangrijk
				 zijn bij het waarmaken van de ambities waaronder Nederland in de top 5 van
				 kenniseconomieën in de wereld en een stijging van de Nederlandse R&D
				 inspanningen naar 2,5% van het BBP.
 
 
 17
 
 Is het wenselijk dat bij de financiering
				 van de opleiding van de arts-assistent de arts-assistent een rugzakje
				 meekrijgt, zodat het volgen van de opleiding in verschillende centra wordt
				 vergemakkelijkt?
 
 
 
 Sinds de inwerkingtreding in 2007 van het Opleidingsfonds wordt
				 het opleidingsbudget voor arts-assistenten in opleiding tot medisch specialist
				 (aios) in de vorm van een subsidie aan de opleidingsinstellingen verstrekt. In
				 het subsidiebedrag zit, naast een gedeelte voor de loonkosten van de aios, ook
				 een component voor de opleidende instelling ter dekking van met het opleiden
				 samenhangende kosten. Momenteel bestaat er voor het opleiden van medisch
				 specialisten een subsidierelatie tussen VWS en zo’n 100 opleidende
				 ziekenhuizen. Bij elkaar zijn daar gemiddeld ruwweg 6 000 arts-assistenten in
				 opleiding tot medisch specialist. Met elk van deze aios een individuele
				 subsidierelatie aangaan voor het specifiek op hen op hen van toepassing zijnde
				 deel van het opleidingsbudget zou voor betrokken partijen een enorme toename
				 van de administratieve lastendruk betekenen. Gezien de vereisten waaraan een
				 opleidingstraject moet voldoen en de belangrijke rol daarbij van de opleiders
				 en de instellingen, is het bovendien de vraag of een dergelijk «rugzakje» tot
				 meer mobiliteit van aios tussen opleidingsinstellingen zou leiden.
 Zoals in de brief «Arbeidsmarktbeleid en opleidingen
				 zorgsector» van 4 maart 2011 (Tweede Kamer, 2010 – 2011,
				 29 282, nr. 111) aan uw
				 Kamer is gemeld, worden de mogelijkheden verkend om de huidige aparte
				 subsidiesystematiek van het opleidingsfonds te vervangen door een bekostiging
				 en financiering die meer aansluit bij de algemene financieringsinstrumenten in
				 de zorgsector. De hiertoe benodigde uitbreiding van het instrumentarium van de
				 WMG is opgenomen in de Wet aanvulling instrumentarium bekostiging WMG (AIBWMG).
				 Het wetsvoorstel AIBWMG is op 28 juni 2011 door de Tweede Kamer aangenomen en
				 ligt nu bij de Eerste Kamer. Ik ben voornemens de nieuwe wijze van
				 premiefinanciering van het opleidingsfonds en verdere vereenvoudigingen in de
				 uitvoering, met ingang van 2013 door te voeren. Ook gezien deze wijziging in de
				 systematiek ligt het invoeren van een individueel «rugzakje» voor aios niet
				 in de rede.
 
 
 18 en 19
 
 Kunnen topklinische ziekenhuizen ook
				 academische taken uitvoeren, zoals professor Drent en professor Biesma
				 voorstellen? Als dat het geval is hoe wordt dan de bijpassende financiering
				 geregeld?
 
 
 Is het wenselijk dat topklinische
				 ziekenhuizen academische taken uitvoeren? Wat zijn de voor- en
				 nadelen?
 
 
 
 UMC’s leveren topreferente zorg, zeer specialistische
				 patiëntenzorg die gepaard gaat met bijzondere diagnostiek en behandeling,
				 waarvoor geen verdere doorverwijzing meer mogelijk is («last resort»).
				 Topreferente zorg vereist een infrastructuur waarbinnen vele disciplines
				 samenwerken en die gekoppeld is aan fundamenteel patiëntgericht onderzoek. Dit
				 betekent dat vrijwel alleen UMC’s, die beschikken over een werkplaats voor
				 onderzoek, topreferente zorg leveren.
 Topklinische ziekenhuizen hebben nog niet laten zien over deze
				 infrastructuur en de vereiste koppeling met fundamenteel wetenschappelijk
				 onderzoek te beschikken. Daarom is het tot op heden niet mogelijk gebleken dat
				 topklinische ziekenhuizen academische taken uitvoeren. Er moet echter wel
				 gekeken worden welke taken die nu nog door de UMC’s worden uitgevoerd, ook
				 door de topklinische ziekenhuizen uitgevoerd kunnen worden. Het IBO academische
				 zorg, dat in het voorjaar van 2012 afgerond zal worden, zal zich ook voor een
				 deel richten op de relatie tussen de UMC’s en de topklinische ziekenhuizen en
				 de bijpassende financiering.
 
 
 20
 
 Hoe wordt de continuïteit van topreferente
				 functies vorm gegeven in het licht van de vaak jarenlange investeringen in deze
				 functies?
 
 
 Er is niet altijd sprake van continuïteit van topreferente
				functies. Topreferente functies kunnen verdwijnen en overgaan in reguliere zorg
				en er kunnen nieuwe topreferente functies bijkomen. Als een bepaald type zorg
				geoormerkt is als topreferente zorg dan zal de continuïteit op dat moment
				gewaarborgd worden door de afspraken die de UMC’s gemaakt hebben om alle
				topreferente zorg in tenminste één UMC aan te bieden.
 
 21 en 22
 
 Wat zijn de voor- en nadelen van de
				 afwegingen van beslissingen die academische ziekenhuizen zelfstandig nemen? Op
				 grond waarvan nemen ze beslissingen over taakverdeling en al dan niet
				 concentratie van behandelingen? Ziet de minister hierin een rol voor een
				 politiek afwegingskader? Wat zijn de voor- en nadelen hiervan?
 
 
 Dient er niet een politiek afwegingskader
				 en accordering te komen van beslissingen die academische ziekenhuizen nu min of
				 meer zelfstandig nemen? Moet niet de politiek een sturende rol spelen bij de
				 taakverdeling en al dan niet concentratie van behandelingen in de academische
				 ziekenhuizen.
 
 
 
 In die gevallen waar de eigenstandige beslissing van een
				 academisch ziekenhuis om bepaalde topreferente zorg niet meer te leveren tot
				 gevolg zou hebben dat de betreffende behandeling uit Nederland zou verdwijnen,
				 acht ik het van belang dat binnen NFU verband de continuïteit van de zorg voor
				 de betrokken patiënten wordt geborgd. Van belang is wel dat deze samenwerking
				 niet verder gaat dan noodzakelijk is om de topreferente zorg binnen Nederland
				 te kunnen blijven aanbieden.
 Eerder heb ik u geïnformeerd over mijn keuze topreferente zorg
				 via de beschikbaarheidbijdrage te bekostigen en dit vast te leggen in een AmvB
				 op grond van de Wet marktordening gezondheidszorg (Tweede Kamer, vergaderjaar
				 2010–2011, 32 620, nr. 6).
				 De bij of krachtens AmvB afgebakende topreferente zorg wordt daarmee een dienst
				 van algemeen economisch belang. Bij die afbakening van topreferente zorg zal ik
				 de dynamiek van de topreferente zorg (waaronder instroom en uitstroom van
				 behandelingen) betrekken. Een aanvullend politiek afwegingskader heeft naar
				 mijn mening hier geen toegevoegde waarde. Mijn verwachting is op deze wijze het
				 domein van topreferente zorg te begrenzen. Dat is ook terecht gelet op de
				 voorwaarden die zijn verbonden aan een dienst van algemeen economisch belang.
				 Tot het moment dat de AmvB in werking is getreden zijn de mededingingsregels
				 van toepassing en zullen zorgverzekeraars en UMC’s hier rekening mee moeten
				 houden. Voorts zal op dit punt ook ingegaan worden in de brief over mededinging
				 en samenwerking in de curatieve zorg die binnenkort naar uw Kamer verstuurd zal
				 worden.
 
 
 23
 
 Welke rol moeten academische centra spelen
				 bij de inrichting van de zorg met betrekking tot de eerste lijn,
				 streekziekenhuizen en de borging van de acute zorg? Welke rol dienen
				 academische centra te spelen bij deconcentratie van zorg in hun regio?
 
 
 
 Voor de wijze waarop ik de zorg in de buurt wil vormgeven
				 verwijs ik u naar de brief «zorg en ondersteuning in de buurt» die onlangs
				 naar uw Kamer is gestuurd.
 Voor wat betreft de overige medisch specialistische zorg is de
				 regisseursrol in beginsel voorbehouden aan de zorgverzekeraars die door
				 selectieve inkoop de inrichting van de zorg verder kunnen vormgeven.
 Ook wat betreft de acute zorg is de inkooprol van de
				 verzekeraars doorslaggevend, rekening houdend met de bereikbaarheidsnormen
				 zoals vastgelegd in de WTZI. De traumacentra, waaronder de UMC’s, hebben de
				 verantwoordelijkheid om de acute zorg in de regio goed te regelen en zullen er
				 voor moeten zorgen dat er goede afspraken gemaakt worden tussen de
				 verschillende zorgaanbieders. Dit alles met inachtneming van de
				 mededingingregels.
 
 
 24
 
 Hoe wordt voorkomen dat de specialistische
				 zorg vanwege financieel-strategische overwegingen te geconcentreerd wordt
				 aangeboden?
 
 
 Specialistische zorg kan geconcentreerd worden aangeboden op
				grond van kwalitatieve argumenten. Dit past ook goed in het beleid omtrent de
				UMC’s waarin wordt gestreefd naar het maken van portfoliokeuzes rondom de
				topreferente zorg wat zal resulteren in een betere taakverdeling. De
				verwachting is dat door dit beleid de kwaliteit, patiëntveiligheid,
				effectiviteit en doelmatigheid van de zorg zal toenemen. Ik onderschrijf dit
				beleid. Daarnaast is het mogelijk dat een zorgverzekeraar, binnen zijn
				zorgplicht, op grond van doelmatigheid en kwaliteit de zorg selectief gaat
				inkopen.
 
 25
 
 Dient niet elke zeldzame aandoening in
				 tenminste twee academische ziekenhuizen te worden aangeboden uit oogpunt van
				 bereikbaarheid en continuïteit? Wordt de stelling van professor Biesma door de
				 minister onderschreven dat het eenzijdig opheffen van de sarcoïdose afdeling
				 in Maastricht maatschappelijk onaanvaardbaar is, omdat de zorg eerst werd
				 geconcentreerd in één centrum in Nederland, en vervolgens dat centrum voor
				 deze specifieke behandeling wordt gesloten?
 
 
 
 Alleen enkele hele zeldzame ziekten (weesziekten) worden in
				 één UMC in Nederland aangeboden. Deze ziekten moeten zelfs in Europees
				 verband bekeken worden. Voor de overige topreferente zorg geldt over het
				 algemeen dat deze zorg wordt aangeboden in tenminste twee UMC’s waardoor de
				 bereikbaarheid en continuïteit beter gewaarborgd wordt.
 Wat betreft sarcoïdose zijn er afspraken gemaakt met het
				 Universitair Medisch Centrum in Utrecht over het voortzetten van de
				 behandelingen zodat de continuïteit van de behandeling in alle gevallen
				 gewaarborgd is. Daarnaast kunnen de topreferente patiënten in drie andere
				 UMC’s en in het ziekenhuis in Nieuwegein terecht voor de behandeling.
				 Uitbehandelde sarcoïdose patiënten kunnen terecht bij longartsen in alle
				 ziekenhuizen. Dit geldt ook voor het toedienen van medicijnen. Voor een
				 uitgebreid antwoord op deze vraag verwijs ik u naar de verschillende
				 Kamervragen die over dit onderwerp zijn beantwoord.
 
 
 
 26
 
 Wie moet bij de discussie over de
				 topspecialistische behandelingen de leiding hebben? Moet er niet een
				 baangarantie komen voor de medisch specialist als op medisch-inhoudelijke
				 gronden wordt besloten bepaalde zorg te concentreren?
 
 
 Binnen het UMC is de Raad van Bestuur verantwoordelijk voor de
				beleidskeuzen die gemaakt worden. Ook bij de discussie over de
				topspecialistische behandelingen hebben zij de leiding. Het is niet mijn rol om
				mij uit te laten over de invulling van de arbeidsrechtelijke relatie. Het is
				aan de instellingen zelf, bijvoorbeeld in de CAO, om dit te bepalen. Zoals ik
				in mijn antwoord op vraag 6 heb aangegeven zullen de UMC’s de komende jaren
				in veel groter detail dan tot nu toe het geval was, verantwoording afleggen
				over hun inspanningen.
 
 27
 
 Hoe kan het dilemma worden opgelost tussen
				 enerzijds de noodzaak van de academische ziekenhuizen om netwerken te vormen
				 met andere ziekenhuizen om minder gecompliceerde zorg onder te kunnen brengen
				 om wachtlijsten bij academische ziekenhuizen te voorkomen en, anderzijds de rol
				 van de NMa en de NZa die een hindermacht vormen omdat ze verdeling van de markt
				 willen tegengaan? Hoe kunnen zinloze mededingingszaken worden voorkomen die
				 volgens professor Levi toch niet aan de orde zijn? Moet de mededinging (NMa)
				 niet een stapje terugdoen ten faveure van een goede verdeling van de zorg in de
				 regio rondom een academisch centrum? Is concentratie en taakverdeling niet
				 schier onmogelijk zonder dat partners met elkaar overleggen over hun cijfers
				 zoals professor Gunning-Schepers stelt?
 
 
 Het is niet wenselijk om de mededinging «een stapje terug» te
				laten doen, zoals de vraag suggereert. De mededingingsregels borgen immers de
				keuzevrijheid voor patiënten en zijn van belang voor een doelmatige en
				innovatieve zorgsector. Het is de wettelijke taak van de NMa om toe te zien op
				de naleving van de Mededingingswet. Marktverdelingsafspraken vallen hier zeker
				ook onder. Het wel of niet langer aanbieden van behandelingen dient óf een
				proces te zijn dat onder regie van de zorgverzekeraar staat óf een
				eigenstandige beslissing van een ziekenhuis te zijn. Een UMC kan zelfstandig
				besluiten om patiënten te wijzen op wachtlijstverschillen. Daarnaast kan de
				zorgverzekeraar hierbij een bemiddelende rol spelen. Onderlinge uitwisseling
				van gegevens of doorverwijsafspraken tussen ziekenhuizen (postcodebeleid) is
				daarvoor niet nodig.
 
 28 en 29
 
 Wie moet er bij regionale
				 belangentegenstellingen doorzettingsmacht hebben? Hoe wordt geregeld dat
				 academische centra ook werkelijk de regie kunnen nemen?
 
 
 Welke rol dient bij een dergelijke
				 regionale ordening en netwerkvorming het academisch centrum te spelen? Dient
				 zij een coördinerende rol te spelen, zoals professor Levi bepleit?
 
 
 Met uitzondering van traumacentra waar de rol van UMC’s
				expliciet benoemd is, is het een taak van de zorgverzekeraar om op grond van
				zijn zorgplicht voor al zijn verzekerden de inhoud van de zorg, de kwaliteit,
				tijdigheid en bereikbaarheid van de verzekerde zorg te garanderen. Door als
				zorgverzekeraar selectief te gaan inkopen zal de organisatie van zorg in
				Nederland worden beïnvloed, aangepast aan de wensen en behoeftes van zijn
				verzekerden. Verzekeraars zullen daarbij in toenemende mate ook afstemming en
				samenwerking met gemeenten zoeken, aangezien gemeentes op grond van de Wet
				Publieke gezondheid en de Wmo ook een duidelijke rol hebben bij het organiseren
				van zorg en ondersteuning in de regio.
 
 30
 
 Moeten de academische centra een rol spelen
				 in het ontwikkelen van de organisatie van nazorg voor patiënten, die behandeld
				 zijn in de gespecialiseerde centra, zoals ingebracht door professor Timmermans
				 van het NHG? Zo ja, op welke wijze?
 
 
 
 Nazorg voor patiënten, thuis of in een instelling, is van
				 groot belang. Daarom is samenwerking tussen academische centra en
				 zorgaanbieders die nazorg verlenen noodzakelijk.
 Het signaleringsrapport «Nazorg bij kanker: de rol van de
				 eerste lijn» van de Signaleringscommissie Kanker (verschenen mei 2011) is een
				 verkennende studie naar de huidige eerstelijnszorg bij kanker in de zogenaamde
				 chronische fase. Het rapport pleit voor een grotere rol van de eerste lijn in
				 de fase na kanker (zolang er enige vorm van nazorg en nacontrole is). Betere
				 nazorg voor patiënten met kanker dient volgens dit rapport zowel
				 specialistische (tumorspecifieke) als generalistische zorg (zoals
				 algemeen-medische en psychosociale zorg) te zijn, afgestemd op de individuele
				 situatie.
 De aanbeveling uit het rapport, dat huisartsen een grotere rol
				 bij de nazorg voor kankerpatiënten kunnen en moeten krijgen, deel ik. Feit
				 is dat mensen met kanker mede door verfijndere behandelingen langer leven.
				 Zeker bij andere aandoeningen naast kanker is integrale zorg essentieel. Juist
				 de huisarts kan die zorg goed leveren en waar nodig een specialist
				 inschakelen.
 Ik ben het eens met het rapport dat als huisartsen de regie
				 over de nazorg op zich nemen, de oncologisch specialisten zich beter kunnen
				 concentreren op hun primaire taak: nadere diagnostiek en specialistische
				 behandeling van de steeds grotere groep kankerpatiënten. Een verschuiving van
				 de nazorg van de tweede naar de eerste lijn ligt dan voor de hand. Het
				 ontwikkelen van de organisatie van nazorg kan ten eerste gebeuren door
				 aansluiting te zoeken bij extramurale netwerken van huisartsinstituten voor het
				 doen van onderzoek.
 Daarnaast gebeurt het ontwikkelen van betere nazorg ook via de
				 zorgstandaarden. Sinds 2010 is er één model voor zorgstandaarden. Om dit
				 model in de praktijk te laten werken is in mei 2011 het Coördinatieplatform
				 Zorgstandaarden 2010–2012 officieel ingesteld. Met vereende krachten werken
				 patiëntenorganisaties, zorgaanbieders, verzekeraars en beleidsmakers aan de
				 verfijning van het ontwikkelde model voor zorgstandaarden. Bij het ontwikkelen
				 van de zorgstandaard kanker wordt uitwerking gegeven aan nazorg bij kanker.
				 Daarbij zal het functioneel beschreven worden, waarbij uitgangspunten voor de
				 nazorg zijn: de zorgvraag en de patiëntvoorkeuren. In de operationalisatie
				 van de zorgstandaard door veldpartijen, worden vervolgens werkafspraken gemaakt
				 over wie wat doet. Ik verwacht dat door deze wijze van ontwikkelen de
				 organisatie van nazorg voor patiënten met kanker zal verbeteren. Ook verwacht
				 ik dat het kwaliteitsinstituut vanaf 2013 in functie een verdere stimulans zal
				 geven aan het ontwikkelen van professionele zorgstandaarden.
 
 
 31
 
 Wie heeft doorzettingsmacht bij het
				 organiseren van zorg in de regio? Wat vindt de minister van de stelling van de
				 heer Kuenen van de Boston Consulting Group dat het simpelweg overlaten aan de
				 markt tot niet gewenste effecten leidt?
 
 
 Zie hiervoor het antwoord op vraag 28 en 29. Ik ben het met de
				heer Kuenen eens dat een UMC de continuïteit van zorg voor zijn patiënten
				dient te waarborgen, ook indien zij zelfstandig besluit met een type zorg te
				stoppen. Ik heb vernomen dat de UMC’s in NFU verband hebben afgesproken dat
				alle topreferente patiënten in tenminste één UMC behandeld kunnen
				worden.
 
 32
 
 Bij concentratie en spreiding spelen de
				 medisch specialisten een grote rol. Wie hakt de knoop door bij
				 belangentegenstellingen tussen de medisch specialisten en de Raden van
				 Bestuur?
 
 
 Binnen een ziekenhuis zijn de vrijgevestigde medische
				specialisten via de medische staf betrokken bij het beleid van het ziekenhuis.
				Voordat sprake is van een situatie waarin knopen moeten worden doorgehakt
				kunnen raad van bestuur en medisch specialisten met elkaar de businesscase van
				een ziekenhuis bespreken en opstellen. Wat zijn de sterke en zwakke punten van
				het ziekenhuis, wat zijn kenmerken van de patiënten, welke behandelingen
				willen we op specialiseren en welke willen we niet langer aanbieden. Ook al
				heeft de (maatschap van) de medische specialist mede invloed op de keuzes die
				de raad van bestuur maakt, het is uiteindelijk aan de raad van bestuur van een
				ziekenhuis om het besluit te nemen om bijvoorbeeld bepaalde vormen van zorg wel
				of niet te leveren. Die businesscase dient voorgelegd te worden aan
				zorgverzekeraar(s) die vervolgens eigenstandig beslissen welke behandelingen ze
				bij het ziekenhuis wensen in te kopen.
 
 33
 
 Hoe wordt voorkomen dat de belangen van de
				 medisch specialisten en de ziekenhuizen botsen met de belangen van de
				 patiënten?
 
 
 De belangen van de patiënten worden via de inkoop van de
				verzekeraar geborgd. De verzekeraar koopt de zorg in waaraan zijn verzekerden
				behoefte hebben. Op die manier worden de belangen van de patiënten/verzekerden
				in lijn gebracht met de belangen van medisch specialisten en de ziekenhuizen.
				Ook de cliëntenraden kunnen hier een rol spelen.
 
 34 en 35
 
 Welke rol speelt de overheid als het gaat
				 om deze belangentegenstellingen?
 
 
 Hoe worden de belangen van medisch
				 specialisten, ziekenhuizen en van de patiënten gedefinieerd?
 
 
 Er is sprake van eigen verantwoordelijkheden van verzekeraar,
				aanbieder en verzekerde die via overheidsregulering zoals acceptatieplicht,
				zorgplicht, cliëntenrecht en de rol van zorgverzekeraars met elkaar in lijn
				gebracht worden.
 
 36
 
 Hoe dient de overheid het algemeen belang
				 (goede kwaliteit, toegankelijkheid en bereikbaarheid) in de academische zorg te
				 borgen?
 
 
 De UMC’s zijn zelf verantwoordelijk voor het aanbieden van
				bereikbare en kwalitatief goede zorg. De UMC’s staan gezamenlijk garant voor
				de last resort functie voor de topreferente zorg. Deze last resort functie
				garandeert dat alle topreferente patiënten bij tenminste één UMC terecht
				kunnen. De UMC’s zullen gezamenlijk zorg dragen voor een landelijk dekkend
				netwerk waarbij via verwijzing de patiënt op de plek komt waar de beste
				diagnose en behandelmogelijkheden aanwezig zijn. Via de academische component
				zorgt de overheid ervoor dat de topreferente functies adequaat gefinancierd
				worden. Mocht de kwaliteit van zorg in het geding komen dan kan de IGZ
				ingeschakeld worden.