Wijziging Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen en enige andere wetten i.v.m. klachtregeling; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28999, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

21-08-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28999 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28999Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 999Wijziging van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen
en enige andere wetten in verband met de aanpassing van de in deze wet opgenomen
klachtregelingAADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 25 november
2002 en het nader rapport d.d. 8 augustus 2003, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, mede namens de minister
van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 23 augustus 2002, no. 02.003764, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, mede
namens de Minister van Justitie, bij de Raad van State ter overweging aanhangig
gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting houdende wijziging
van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen en enige andere
wetten in verband met de aanpassing van de in deze wet opgenomen klachtregeling.In dit wetsvoorstel worden procedurele aspecten van de klachtenregelingen
voor de klachtencommissie en de rechter in de Wet Bijzondere opneming psychiatrische
ziekenhuizen (Wet Bopz) nader geregeld. Ook wordt voorzien in een mogelijkheid
voor de patiënt een schadevergoeding te verzoeken bij de rechter.Het wetsvoorstel regelt daarnaast nog enkele wetstechnische en redactionele
aanpassingen in de Wet Bopz en andere regelingen. De Raad van State maakt
daarbij enkele kanttekeningen, die naar zijn oordeel aanpassing van het wetsvoorstel
wenselijk maken.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 23 augustus
2002, no. 02.003764, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 25 november 2002, no. W13.02.0377, bied ik U hierbij
aan.1. Termijn voor indiening verzoekschrift bij de rechtera. Het voorgestelde artikel 41a, eerste lid, Wet Bopz biedt de klager
de mogelijkheid de inspecteur te verzoeken een verzoekschrift bij de rechter
in te dienen om een beslissing over de klacht te krijgen. Het voorgestelde
artikel 41a, tweede lid, bepaalt dat de inspecteur zo spoedig mogelijk een
verzoekschrift bij de rechter indient, tenzij hij de klacht kennelijk niet
ontvankelijk acht. Op dit moment geldt een termijn van twee weken voor de
inspecteur. Er is voor gekozen deze termijn onbepaald te laten om te voorkomen
dat een niet-ontvankelijkverklaring door de rechter volgt. Om deze reden is
ook niet gekozen voor de termijn van vier weken, die de Landelijke Organisatie
van Cliëntenraden (LOC) voorstelt. In de toelichting is niet ingegaan
op de redenen die tot overschrijding van de thans geldende termijn door de
inspecteur leiden. Het wordt ook niet duidelijk of een andere
oplossing voor deze termijnoverschrijding onderzocht is. De Raad meent dat
de gekozen oplossing niet bijdraagt aan een snelle afhandeling door de inspecteur,
en mogelijk in tegengestelde richting werkt. De Raad acht de oplossing niet
in het belang van de patiënt. De gekozen oplossing staat ook op gespannen
voet met de strikte termijn van zes weken die de patiënt heeft om een
verzoekschrift bij de rechter in te dienen.De Raad adviseert daarom te kiezen voor een bepaalde termijn voor de inspecteur,
hetzij de vigerende, hetzij een nader te bepalen termijn.b. In het voorgestelde artikel 41a, vijfde lid, krijgt de klager, als
deze de patiënt is, de mogelijkheid zelf een verzoekschrift bij de rechter
in te dienen.Deze mogelijkheid bestaat naast de procedure via de inspecteur, waarbij
geen primaat wordt toegekend aan één van beide procedures1. Het wetsvoorstel sluit niet uit dat de patiënt
beide procedures tegelijkertijd of achtereenvolgens kan doorlopen. Het is
voorstelbaar dat de patiënt belang heeft bij het volgen van beide procedures.
De patiënt kan het bijvoorbeeld niet eens zijn met de niet-ontvankelijkverklaring
van de inspecteur, of vinden dat het indienen van het verzoekschrift door
de inspecteur te lang duurt. In beide gevallen wil de patiënt wellicht
alsnog zelf naar de rechter. In het wetsvoorstel heeft de patiënt deze
mogelijkheid echter niet meer als de oorspronkelijke termijn van zes weken
is verstreken, terwijl overschrijding van die termijn voortkomt uit het gebruikmaken
van de weg via de inspecteur. Als in deze situaties de patiënt zelf geen
verzoek meer kan indienen, zou de tussenkomst van de inspecteur in zijn nadeel
kunnen werken. Dit is niet de bedoeling van de weg via de inspecteur.De Raad adviseert er in het wetsvoorstel in te voorzien dat de inspecteur
de patiënt op de hoogte stelt van het tijdstip van indiening van het
verzoekschrift en dat de patiënt alsnog zelf zijn klacht aan de rechter
kan voorleggen als overschrijding van de termijn samenhangt met het verzoek
aan de inspecteur.1. Termijn voor indiening verzoekschrift bij de rechtera. In het aan de raad voorgelegde voorstel van wet is in artikel 41a,
tweede lid, bepaald dat de inspecteur in gevallen waarin hij de klacht ontvankelijk
acht, zo spoedig mogelijk een verzoekschrift bij de rechter indient. Krachtens
de huidige regeling geldt in die gevallen een indieningstermijn voor de inspecteur
van twee weken. Het voordeel voor de klager van de aan de raad voorgelegde
bepaling ten opzichte van de vigerende regeling is dat hiermee wordt voorkomen
dat een verzoek wegens termijnoverschrijding niet ontvankelijk wordt verklaard.
Dit voordeel weegt bij nadere beschouwing echter niet op tegen het door de
raad genoemde bezwaar dat dit voorstel niet zal bijdragen aan een snelle afhandeling
door de inspecteur. Met de raad is ondergetekende van mening dat dit niet
in het belang van de klager is. Hoewel twee weken een betrekkelijk korte tijd
is voor afhandeling van een verzoek, blijkt de Inspectie voor de Gezondheidszorg
(IGZ) in de praktijk tot nu toe binnen de geldende termijn te kunnen beslissen.
Een niet-ontvankelijkverklaring van de rechter wegens termijnoverschrijding
door de inspecteur heeft zich nog niet voorgedaan. Om deze reden is de vigerende
termijn in lijn met het advies van de raad en de Landelijke Organisatie Cliëntenraden
(LOC) dan ook opnieuw opgenomen in het voorgestelde artikel 41a, tweede lid.
Daarbij is verduidelijkt dat deze termijn gaat lopen vanaf het tijdstip waarop
de IGZ het verzoek heeft ontvangen. Overigens stelt de LOC, anders dan de
raad aangeeft en in de memorie van toelichting is vermeld, niet voor om te
kiezen voor een termijn van vier weken. In de veronderstelling dat de termijn
van twee weken te kort zou zijn, doet de LOC de suggestie om deze termijn
te verlengen. Uit het bovenstaande volgt dat daartoe geen noodzaak bestaat.
De memorie van toelichting is ter zake aangepast.b. Het advies van de raad om in het wetsvoorstel te bepalen dat de inspecteur
de patiënt op de hoogte stelt van het tijdstip van indiening van het
verzoekschrift is niet overgenomen. Evenmin is aan zijn advies gevolg gegeven
om in het wetsvoorstel op te nemen dat de patiënt alsnog zelf zijn klacht
aan de rechter kan voorleggen als overschrijding van de termijn samenhangt
met het verzoek aan de inspecteur. Met betrekking tot de voorgestelde mededeling van het tijdstip van indiening
van het verzoekschrift geldt dat een dergelijke mededeling niet nodig is.
In het wetsvoorstel is bepaald dat, indien de inspecteur een klacht kennelijk
niet-ontvankelijk acht en dus niet voorlegt aan de rechter, hij daarvan mededeling
doet aan de klager en de overige betrokkenen (zie punt 2a van dit nader rapport).
In andere gevallen kan de klager ervan uit gaan dat de inspecteur binnen twee
weken vanaf het tijdstip waarop hij het verzoek heeft ontvangen, een verzoekschrift
bij de rechter zal indienen (zie punt 1a van dit nader rapport).Voorts dient ter toelichting op het niet overnemen van het advies van
de raad het volgende.Hoewel de huidige klachtregeling en het wetsvoorstel niet uitsluiten dat
de klager zowel de procedure via de inspecteur als de rechtstreekse procedure
tegelijkertijd of achtereenvolgens doorloopt, is de achterliggende doelstelling
van de regeling dat de klager een keuzemogelijkheid heeft; hij kan kiezen
voor òfwel de procedure via de inspecteur, òfwel de rechtstreekse
procedure. De praktijk wijst ook uit dat de patiënt in de regel kiest
voor één procedure en niet gelijktijdig of nadien de andere
procedure doorloopt. Hierbij verdient ook vermelding dat de door de raad geschetste
situatie zich nog niet heeft voorgedaan. De IGZ heeft tot op heden in geen
enkel geval besloten tot niet-ontvankelijkverklaring en zij heeft, zoals onder
punt 1a is aangegeven, evenmin de beslistermijn van twee weken overschreden.Ondergetekende merkt nog op dat deze problematiek wel is te voorkomen,
indien de patiënt ervoor zorgt dat zijn verzoek binnen maximaal drie
weken bij de IGZ is ingediend. Gelet op de beslistermijn van twee weken voor
de IGZ (zie ook de punten 1a en 2a van dit nader rapport), bestaat dan de
mogelijkheid voor de patiënt om zich desgewenst alsnog rechtstreeks tot
de rechter te wenden. Zolang immers de termijn van zes weken nog niet is verstreken,
staat deze procedure nog voor de patiënt open. Voorts is niet uitgesloten
dat de rechter, mocht een geval van termijnoverschrijding zich voordoen, bij
de beslissing over de ontvankelijkheid van een verzoek rekening zal houden
met eventuele niet aan de klager toe te rekenen redenen voor het te laat indienen
van een verzoekschrift.2. Verzoek aan de inspecteur tot indiening van verzoekschrift bij de rechtera. De inspecteur hoeft geen gevolg te geven aan het verzoek van de klager
om een verzoekschrift bij de rechter in te dienen, als hij de klacht kennelijk
niet-ontvankelijk acht. De Raad wijst in dit verband op de reactie van de
LOC, waarin wordt voorgesteld hieraan toe te voegen dat de klager door de
inspecteur op de hoogte wordt gesteld van het feit dat deze de klacht kennelijk
niet-ontvankelijk acht.1Mede gezien de problematiek die in punt 2b aan de orde is gesteld, adviseert
de Raad dit voorstel van de LOC in het wetsvoorstel over te nemen.b. Het voorgestelde artikel 41b, eerste lid, Wet Bopz maakt het de klager,
als deze de patiënt is, mogelijk bij zijn verzoekschrift bij de rechter
een verzoek tot schadevergoeding in te dienen. Deze mogelijkheid krijgt de
patiënt in het voorstel van wet niet als hij de inspecteur verzoekt een
verzoekschrift in te dienen. In de toelichting wordt op het ontbreken van
deze mogelijkheid in de weg via de inspecteur niet ingegaan. Aangezien er
geen primaat wordt toegekend aan één van beide procedures, is
het wenselijk de weg via de inspecteur zoveel mogelijk gelijkwaardig te laten
zijn aan het alternatief, als de patiënt zelf een verzoekschrift bij
de rechter indient.De Raad adviseert om in het wetsvoorstel een verzoek tot schadevergoeding
ook mogelijk te maken ingeval het verzoekschrift door de inspecteur wordt
ingediend.2. Verzoek aan de inspecteur tot indiening van verzoekschrift bij de rechtera. Het advies van de raad op dit punt is overgenomen, zij het om een andere
reden dan de problematiek die de raad onder punt 1b – vermoedelijk refereert
de raad hier abusievelijk aan punt 2b – aan de orde stelt. In het kader
van de uitvoering van de huidige klachtregeling hanteert de IGZ de gedragslijn
dat, zo zij een klacht kennelijk niet-ontvankelijk acht, zij daarvan mededeling
zal doen aan de klager en de overige betrokkenen. Omwille van de duidelijkheid verdient het bij nader inzien aanbeveling dat deze gedragslijn wordt
verankerd in het wetsvoorstel. Gelet op de beslistermijn van twee weken voor
de inspecteur die naar aanleiding van punt 1a van het advies opnieuw in het
wetsvoorstel is opgenomen, is daarbij ook bepaald dat die mededeling wordt
gedaan binnen twee weken vanaf de dag waarop de inspecteur het verzoek heeft
ontvangen. De memorie van toelichting is ter zake aangevuld.b. Met de raad is ondergetekende van mening dat beide procedures zoveel
mogelijk gelijkwaardig moeten zijn. Om deze reden is overeenkomstig het advies
van de raad in het wetsvoorstel vastgelegd dat een verzoek tot schadevergoeding
ook mogelijk is ingeval het verzoekschrift door de inspecteur wordt ingediend.3. Dwangsom en schadevergoedingDe rechter krijgt in het voorgestelde artikel 41a, veertiende lid, Wet
Bopz de mogelijkheid een dwangsom op te leggen aan de rechtspersoon die het
psychiatrisch ziekenhuis instandhoudt, indien of zolang aan de beslissing
van de rechter niet voldaan wordt. Deze mogelijkheid staat slechts open in
de klachtenprocedure bij de rechter (externe fase). Als de klacht door de
klachtencommissie (interne fase) gegrond wordt verklaard, bestaat alleen de
mogelijkheid van een kort geding om naleving van de uitspraak van de klachtencommissie
te waarborgen. Hieraan kleven financiële risico's voor de klager.De Stichting Patiëntenvertrouwenspersoon Geestelijke Gezondheidszorg
(Stichting Pvp), de Stichting Landelijke Patiënten- en bewonersraden
(LPR) en de Stichting Pandora1 hebben erop gewezen
dat dit een ongewenst verschil in rechtsbescherming oplevert voor klagers
in de interne en externe fase. Anders dan in de toelichting staat verzoeken
zij niet om de commissie de bevoegdheid te geven een dwangsom op te leggen,
maar verzoeken zij om aanpassing van het wetsvoorstel op dit punt.Ook de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak (NVR) constateert dit verschil
in rechtsbescherming en geeft in overweging om in het voorgestelde artikel
41a, eerste lid, Wet Bopz als aanvullende grond voor het adiëren van
de rechtbank op te nemen, dat niet voldaan wordt aan een uitspraak van de
commissie, waarna de rechtbank eventueel een dwangsom kan opleggen.2Voorts wordt in het wetsvoorstel de mogelijkheid gegeven dat de klager,
als deze de patiënt is, een verzoek om schadevergoeding kan doen bij
het verzoekschrift ter verkrijging van de beslissing over de klacht (artikel
41b, eerste lid, juncto artikel 41a, vijfde lid). Ook deze mogelijkheid staat
niet open voor klagers in de interne fase. Bij gegrondverklaring door de klachtencommissie
kan de klager wel via een actie op grond van artikel 6:162 van het Burgerlijk
Wetboek (onrechtmatige daad) bij de rechter om schadevergoeding verzoeken.De Stichting Pvp, de LPR, de Stichting Pandora en de NVR constateren ook
op dit punt een verschil in positie van de klager wiens klacht in de interne
of externe klachtenprocedure tot een gegrondverklaring heeft geleid. Wederom
anders dan in de toelichting wordt vermeld, pleiten zij er niet voor de klachtencommissie
de bevoegdheid te geven om schadevergoeding toe te kennen, maar om de klagers
een laagdrempelige schadevergoedingsactie te bieden. Zij stellen voor een
mogelijkheid te bieden, die vergelijkbaar is met de verzoekschriftprocedure
van de huidige artikelen 28 en 35 Wet Bopz.Geen van beide voorstellen is in het wetsvoorstel overgenomen. Volgens
de toelichting is het indienen van een klacht ingegeven door de wens om de
klacht door een bevoegde instantie gegrond te laten verklaren, en zijn de
onderscheiden bevoegdheden van de klachtencommissie en de rechter daarbij
niet van doorslaggevende betekenis. De Raad wijst erop dat deze redenering
niet opgaat in de gevallen die hier aan de orde zijn, namelijk de dwangsom
en de schadevergoeding. Hier is het juist van doorslaggevende betekenis door
welke instantie de klacht behandeld en gegrond verklaard wordt. Immers niet
alleen de gegrondverklaring maar ook of juist de effectuering van de uitspraak
is belangrijk (dwangsom) en in sommige gevallen wellicht juist de schadevergoeding.De Raad meent dat louter proceseconomische redenen moeilijk een rechtvaardiging
kunnen vormen voor de verschillen in de rechtsbescherming van klagers in de
interne en externe fase op het punt van de dwangsom en de schadevergoeding.
Hij is van mening dat het de voorkeur verdient de mogelijkheden van rechtsbescherming
in de interne fase zo gelijk mogelijk te laten zijn aan hetgeen wordt voorgesteld
met betrekking tot de externe fase.De Raad adviseert in het wetsvoorstel te voorzien in een laagdrempelige
schadevergoedingsactie en mogelijkheid om de rechter te adiëren om een
dwangsom op te leggen als de beslissing van de klachtencommissie niet wordt
uitgevoerd.3. Dwangsom en schadevergoedingHet advies van de raad om in het wetsvoorstel aanvullend te regelen dat
de klager bij gegrondverklaring van de klacht door de klachtencommissie de
rechtbank kan adiëren om een schadevergoeding te verkrijgen dan wel de
naleving van de uitspraak van de klachtencommissie af te dwingen, is niet
gevolgd.De achtergrond van het voorstel om de rechter, als deze een klacht gegrond
verklaart, de bevoegdheid te geven om tevens een dwangsom vast te stellen
of een schadevergoeding toe te kennen is daarin gelegen dat de klager zich
al in een rechterlijke fase bevindt. Voor de klager is het een voordeel dat
deze bevoegdheden in dit stadium kunnen worden gecombineerd met de rechterlijke
beoordeling van de klacht. De klager hoeft hiervoor dan niet opnieuw de rechter
te adiëren. Bij gegrondverklaring van de klacht door de klachtencommissie
is er daarentegen sprake van een situatie waarin de klachtbehandeling zonder
betrokkenheid van de rechter tot een afronding is gekomen. De klager die,
in het verlengde van deze gegrondverklaring, de oplegging van een dwangsom
of schadevergoeding aan het ziekenhuis wil realiseren, zal altijd de stap
moeten zetten de rechter te adiëren.De raad refereert aan de adviezen van de Stichting Patiëntenvertrouwenspersoon
Geestelijke Gezondheidszorg (Stichting pvp), de Stichting Landelijke patiënten-
en bewonersraden in de geestelijke gezondheidszorg (Stichting LPR), de Stichting
Pandora en de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak (NVVR) waarin wordt
voorgesteld ook bij gegrondverklaring door de klachtencommissie een mogelijkheid
te bieden die vergelijkbaar is met de verzoekschriftprocedure van de artikelen
28 en 35 van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (Wet
Bopz). Ondergetekende wijst erop dat deze artikelen situaties regelen waarin
de patiënt reeds in een rechterlijke procedure is betrokken, zoals de
rechterlijke beoordeling van een verzoek tot voortzetting van de inbewaringstelling
of de rechterlijke beoordeling tot verlenen van een andere machtiging1. De met dit wetsvoorstel ingezette lijn om de rechter
de bevoegdheid te geven om een dwangsom op te leggen of een schadevergoeding
toe te kennen in een situatie waarin de klager zich al in een rechterlijke
fase bevindt, past, aldus beschouwd, goed in de systematiek van de Wet Bopz.Voorts verwijst de raad in zijn advies naar het standpunt van de Stichting
pvp, de Stichting LPR en de Stichting Pandora, inhoudende dat het wetsvoorstel
een ongewenst verschil in rechtsbescherming meebrengt voor de klager wiens
klacht in de interne dan wel de externe klachtprocedure tot een gegrondverklaring
leidt. De stichtingen stellen voor degene wiens klacht door de klachtencommissie
gegrond is verklaard, de mogelijkheid te bieden de rechtbank door middel van
een verzoekschrift te adiëren voor toekenning van een schadevergoeding
of voor een dwangsom bij niet-naleving van de uitspraak van de klachtencommissie.
Als argument voeren de stichtingen aan dat de klager er anders baat bij kan
hebben dat de klachtencommissie de klacht ongegrond verklaart. De klager kan
in dat geval immers via een verzoekschriftprocedure de rechter raadplegen
voor een beoordeling van de klacht en tevens voor een schadevergoeding of
dwangsom. Ondergetekende tekent hierbij aan dat hieraan de veronderstelling
ten grondslag lijkt te liggen dat de rechter bij ongegrondverklaring door
de klachtencommissie in een eventuele rechterlijke procedure de klacht gegrond
zal verklaren. Uit de beschikbare gegevens over rechterlijke uitspraken ter
zake blijkt echter dat dit geenszins het geval is.Verder is het van belang om te benadrukken dat indien de klager, bij gegrondverklaring
van de klacht door de klachtencommissie, een dagvaardingsprocedure
bij de rechtbank begint, in de meeste gevallen – dat wil zeggen bij
vorderingen van maximaal € 5000 – met de betrekkelijk eenvoudige
procedure voor de kantonrechter kan worden volstaan. Evenals de verzoeker
die in een verzoekschriftprocedure verschijnt, kan de eiser in een kantonprocedure
in persoon, al of niet bijgestaan door een bijstandverlener, dan wel bij gemachtigde,
procederen (artikel 79 Rv). Ook kunnen de partijen in de procedure voor de
kantonrechter mondeling concluderen of akten nemen (artikel 81 Rv).Verder zal de gegrondverklaring van de klachtencommissie voor de rechter
bij diens beslissing over afdwinging van de naleving van de uitspraak van
de klachtencommissie of toekenning van schadevergoeding in zowel de verzoekschriftprocedure
als de dagvaardingsprocedure zwaar wegen. In dat opzicht maakt het niet uit
of schadevergoeding wordt gevraagd in het kader van een verzoekschriftprocedure
of een dagvaardingsprocedure.Zoals bekend zijn in de loop der jaren de verzoekschrift- en de dagvaardingsprocedure
in het burgerlijk recht meer op elkaar gaan lijken. Om die reden rijst de
vraag of in de toekomst beide procedures moeten worden omgevormd tot een uniforme
rechtsingang. Deze vraag maakt onderdeel uit van de fundamentele herbezinning
op het burgerlijk procesrecht die op dit moment plaatsvindt (vgl. Kamerstukken
II 1999/2000, 26 855, nr. 3, p. 8–9). De Commissie fundamentele
herbezinning voor het burgerlijk procesrecht zal dit voorjaar haar rapport
uitbrengen. Mede in het licht van deze ontwikkeling is het naar het oordeel
van de regering minder aangewezen om aan te sturen op verdergaande wijzigingen
dan reeds in het wetsvoorstel zijn voorzien.Op grond van het voorgaande ziet ondergetekende geen aanleiding om het
advies van de raad te volgen.Overigens wijst de raad er terecht op dat de bovengenoemde stichtingen
niet verzoeken om aan de klachtencommissie aanvullende bevoegdheden toe te
kennen. Dit is abusievelijk in de memorie van toelichting vermeld. De memorie
van toelichting is op dit punt gecorrigeerd en ook overigens op basis van
het bovenstaande aangepast.4. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om de bepaling in de wet van
22 juni 2000, Stb. 292, waarin is voorzien in het openstellen van beroep
in cassatie tegen een beslissing van de rechter in een klachtprocedure, te
laten vervallen. Deze bepaling is in afwachting van de totstandkoming van
het onderhavige wetsvoorstel nog niet in werking getreden. Omdat een identieke
bepaling is opgenomen in dit wetsvoorstel (zie het voorgestelde artikel 41a,
negende lid), is het niet langer nodig om deze bepaling te handhaven. De memorie
van toelichting is overeenkomstig aangepast.Voorts zijn het wetsvoorstel en de memorie van toelichting op een aantal
punten geactualiseerd en gecorrigeerd.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens mijn ambtgenoot van Justitie, verzoeken het hierbij
gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie van toelichting
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,J. F. Hoogervorst XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Memorie van toelichting, artikelsgewijs, onderdeel C.XNoot1Brief van de LOC aan het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
kenmerk DVVO/ZV-U-2221 705, van 22 november 2001.XNoot1Brief van de Stichting Pvp aan het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport, kenmerk 541/ya, van 30 oktober 2001; brief van de LPR aan het Ministerie
van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, kenmerk 2001/508, van 31 oktober 2001;
brief van de Stichting Pandora aan het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport, van 31 oktober 2001.XNoot2Brief van de NVVR aan het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
kenmerk: 1:18/AdG, van 11 december 2001.XNoot1Artikel 28 bevat hierop slechts één uitzondering, waar het
artikel tevens het geval bestrijkt waarin de officier van justitie geen verzoek
tot verlenging van de inbewaringstelling doet. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28999-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl