Crisissituatie Grote Meren Gebied (Zaïre, Rwanda, Burundi); Verslag algemeen overleg van 22 juni 2006 over het Verzetsleger van de Heer
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25098, nr. 40

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

21-08-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

25098 nr. 40

08-08-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieAntwoord van de ministerNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25098Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 098Crisissituatie Grote Meren Gebiednr. 40VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 8 augustus 2006De vaste commissie voor Buitenlandse Zaken1
heeft op 22 juni 2006 overleg gevoerd met minister Van Ardenne-van der
Hoeven voor Ontwikkelingssamenwerking over:– de brief van de ministers van Buitenlandse
Zaken en voor Ontwikkelingssamenwerking d.d. 20 juni 2006 over onderhandelingen
met het Verzetsleger van de Heer (LRA) (25 098, nr. 39).Van dit overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieMevrouw Karimi (GroenLinks) vond het fantastisch
dat de minister kritiek had op het ICC (International Criminal Court) in Sudan,
omdat die de namen niet openbaar wilde maken van degenen die op de verdachtenlijst
stonden. Het gaat erom dat het ICC krachtig optreedt.Het Verzetsleger van de Heer (LRA) pleegt al jaren afschuwelijke misdaden
in Afrika. Het LRA is misschien bereid om in gesprek te treden met de Ugandezen
met wie er een conflict is. Wellicht zal Nederland die onderhandelingen ondersteunen.
Straffeloosheid is evenwel een van de grootste destabiliserende factoren.
Degenen die het steeds hebben over een dilemma tussen vrede en gerechtigheid
moeten weten dat straffeloosheid de afschuwelijke conflicten laat voortduren.
Het is dan ook belangrijk dat er recht gedaan en recht gesproken wordt.Het ICC heeft tegen vijf leiders van LRA een arrestatiebevel uitgevaardigd.
Europol heeft die naar 180 landen doen uitgaan. Die landen hebben dus de verplichting
om die personen op te pakken en ze te laten berechten.De vraag is hoe daarmee wordt omgegaan en wanneer er sprake is van betrokkenheid
bij de onderhandelingen. Het LRA heeft zich al eerder bereid getoond tot onderhandelingen,
maar tot nu toe heeft het LRA nog nooit politieke eisen geformuleerd. Kunnen
het wel zinvolle onderhandelingen zijn, als bekend is dat een van de partijen
een bende is die plunderend rondtrekt?Wat is in dezen dus precies de positie van Nederland? Het pleidooi is
dat Nederland voluit gaat voor de arrestatie van de desbetreffende mannen.
Nederland moet ook volop steun geven aan concrete acties met dat doel. Als
er op een gegeven moment initiatieven genomen worden voor onderhandelingen
tussen Ugandezen, Sudanezen en LRA om een eind te maken aan onder andere de
plunderingen, kan natuurlijk worden nagegaan welke rol daarbij voor Nederland
zou kunnen zijn weggelegd. Prioriteit heeft echter de uitvoering van de arrestatiebevelen.
Zijn daartoe al initiatieven genomen en zo nee, waarom niet? Zo ja, op welke
manier is Nederland daarbij betrokken?Het is prima wanneer bijvoorbeeld Pax Christi initiatieven tot onderhandelingen
neemt, zodat er een politieke oplossing mogelijk wordt. Hoe staat dat echter
in verhouding tot de andere verplichtingen van Nederland, die prioriteit hebben?
Immers, het is in het belang van de rechtvaardige vrede dat de desbetreffende
vijf mannen opgepakt worden. Nederland moet dus niet betrokken raken bij onderhandelingen
met ook het LRA, waartoe mensen behoren tegen wie een arrestatiebevel is uitgevaardigd.
Een van de eisen van het LRA kan namelijk zijn dat die mensen amnestie krijgen.
Het LRA is waarschijnlijk niet voor niets bereid tot onderhandelingen. Daardoor
zou het hele idee van het Internationaal Strafhof ondermijnd worden. Daarbij
komt dat er op die manier geen rechtvaardige en duurzame vrede mogelijk zal
zijn. De vergelijking met Milosevic gaat niet op, want indertijd zijn er wel
onderhandelingen met hem gestart om een vreedzame oplossing te bereiken, maar
toen was hij nog niet aangeklaagd door het Joegoslaviëtribunaal. Daarbij
komt dat het LRA, zoals gezegd, tot nu toe geen enkele politieke eis heeft
gesteld. Het LRA is een bende en trekt plunderend rond om in het levensonderhoud
te voorzien. Wat kan er tegen deze achtergrond dus nog van de onderhandelingen
verwacht worden?Bij voorbaat wordt er geen middel uitgesloten, maar de realiteit is wel
dat er vijf arrestatiebevelen zijn uitgevaardigd tegen LRA-leden. Toen Uganda
deze zaak bij het ICC aanhangig maakte, werd dat door de Nederlandse politiek
verwelkomd. Men vond het fantastisch dat het ICC op dat punt in actie kwam.
De arrestatiebevelen kunnen alleen geëffectueerd worden wanneer de verdragspartijen,
dus ook Nederland, actie ondernemen om die mensen echt op te pakken. Anders
blijft het ICC een papieren tijger. Dat kan niet de bedoeling zijn.Mevrouw Ferrier (CDA) geeft aan dat de situatie
in Noord-Uganda al jaren grote zorgen baart. Voor het eerst is er nu een mogelijkheid
om daarin verandering te brengen. Men is namelijk tot overleg bereid. Onderhandelen
is altijd goed, maar in dit geval spelen arrestatiebevelen een rol tegen Joseph
Koni en nog een aantal topfiguren van het LRA, een organisatie die in 2001
door de Verenigde Naties als terroristisch is bestempeld. Voor het CDA staat
voorop dat er niet wordt onderhandeld met oorlogsmisdadigers. Onderhandelingen
met oorlogsmisdadigers maakt een internationale gemeenschap niet geloofwaardig:
men is in de gelegenheid om een misdadiger op te pakken, maar men doet dat
niet.Toch moet elke mogelijkheid van onderhandelingen benut worden. Hoe wil
de Nederlandse regering zich tegelijk actief inzetten voor de uitvoering van
de arrestatiebevelen en als onderhandelaar of waarnemer deelnemen aan de onderhandelingen?
Wat is er eigenlijk bekend over de onderhandelingen? In hoeverre is Museveni
daadwerkelijk bereid om mee te werken? Welke garanties vraagt Museveni?Het LRA heeft ingestemd met de besprekingen met Zuid-Sudan en de Ugandese
regering. Daartoe heeft het LRA een delegatie benoemd. Is het bekend uit welke
personen die delegatie bestaat? Er zouden mensen afgevaardigd kunnen worden
tegen wie een arrestatiebevel is uitgevaardigd. Maakt Koni deel uit van die
delegatie? Zo nee, is er sprake van aanvaardbare gesprekspartners? Zullen
zij met gezag spreken namens het LRA?Nederland speelt een belangrijke rol in de kerngroep. Zit die kerngroep
wat dit betreft op een lijn? Wat is het standpunt van deze groep ten opzichte
van de onderhandelingen tegelijk met de uitgevaardigde arrestatiebevelen?
Op welke manier wil de Nederlandse regering het vredesproces in
Uganda bevorderen? Wat moet daarbij prioriteit hebben? Wat is de rol van Nederlandse
ngo’s in dezen? Hoe kijkt de minister tegen die rol aan?Het staat wel als een paal boven water dat Nederland niet onderhandelt
met oorlogsmisdadigers. Bepalend hierbij is of er een arrestatiebevel tegen
die mensen is uitgevaardigd door het Internationaal Strafhof. Dit houdt niet
in dat Nederland niet kan onderhandelen met het LRA. Iedere mogelijkheid moet
namelijk worden aangegrepen om een eind te maken aan de mensonterende situatie
in Noord-Uganda.De heer Szabó (VVD) merkt op dat er
sprake is van een pril stadium van een proces van ontwikkeling. Dat brengt
heel veel onzekerheden mee. Zo is niet bekend wie er van het LRA straks aan
de onderhandelingstafel zit. Welke rol gaat Nederland spelen bij deze onderhandelingen,
nu er een prominente rol voor Pax Christi is weggelegd? Wat is dus de verhouding
tussen de Nederlandse regering en Pax Christi? Welke inhoudelijke aansturing
ligt hieraan bijvoorbeeld ten grondslag? Dit geldt zowel voor activiteiten
die tot nu toe zijn uitgevoerd als voor het toekomstige beleid.Hoe gaat de minister ermee om, als een delegatie in eerste aanleg op papier
kan bestaan uit mensen tegen wie een arrestatiebevel is uitgevaardigd? In
dit kader is het Nederlandse beleid niet helemaal duidelijk aangaande het
daadwerkelijk oppakken van de mensen voor wie een arrestatiebevel geldt. Er
zal veel energie in een proces gestopt worden waarvan de kans groot is dat
het fout loopt. Immers, een van de onderhandelingspartijen is niet zozeer
een politieke organisatie als wel een plunderende bende. Er moet dan ook goed
worden nagedacht over de Nederlandse inzet. Misschien is het beter om de energie
te gebruiken voor het oppakken van degenen tegen wie een arrestatiebevel loopt
dan om met hen te onderhandelen. De minister zal wellicht antwoorden dat beide
opties aangepakt moeten worden. Een dergelijk antwoord zal begrijpelijk zijn,
maar als de regering meer capaciteit nodig heeft om die mensen te arresteren,
is het wenselijk dat zij dat ook uitspreekt. Daarover kan de Kamer dan meedenken.
Het gaat er toch om dat die mensen zo snel mogelijk worden opgepakt en op
een nette wijze berecht worden? Dit houdt overigens niet in dat Nederland
daar troepen naartoe moet sturen.Hoe wordt dit probleem van Nederlandse zijde opgepakt? Er is een minister
van Buitenlandse Zaken en er is een minister voor Ontwikkelingssamenwerking.
Hoe wordt er samengewerkt en wie trekt deze kar? Het antwoord zal duidelijk
maken wie door de Kamer hierop als eerst verantwoordelijke kan worden aangesproken.Het is bekend dat het in Noord-Uganda om een plunderende bende gaat, een
organisatie die vreselijk heeft huis gehouden. De daders lopen nog steeds
vrij rond. Wat de VVD betreft, zet Nederland zich er volledig voor in om deze
daders zo snel mogelijk op te pakken.De heer Koenders (PvdA) denkt dat het gaat
om het reële dilemma van vrede versus recht. Het een mag het ander niet
uitsluiten, vooral niet in de situatie waarin de vijf aangeklaagden van het
LRA ernstige misdrijven op hun naam hebben staan. Volgens het Statuut van
Rome heeft Nederland in dezen duidelijke verplichtingen. De Nederlandse regering
vindt terecht dat de berechting en amnestie aan de ene kant en het vredesproces
in elkaars verlengde moeten liggen.Ondanks zijn scepsis over de haalbaarheid is het toch belangrijk voor
de bevolking ter plekke dat elke kans op vrede wordt aangegrepen. Er moeten
dan ook niet vooraf limieten aan de Nederlandse regering worden gesteld in
die zin dat er wordt aangegeven met wie er niet gepraat kan of mag worden.
Voorop moet namelijk staan dat er zo spoedig mogelijk een einde wordt gemaakt
aan de ellende aldaar. Overigens heeft ook de hoofdaanklager Moreno Ocampo
bij herhaalde bezoeken aan Noord-Uganda en Zuid-Sudan aangegeven dat hij van
mening is dat het vredesoverleg aan de ene kant en de verplichtingen
aan de andere kant van onder andere het ICC niet noodzakelijkerwijs tegenstrijdig
zijn. Het een hoeft het ander niet te bijten. Natuurlijk is er een risico.Natuurlijk heeft ook Nederland volgens het Verdrag van Rome de verplichting
om arrestatiebevelen uit te voeren. Toch is het tegelijk voor de bevolking
ter plekke een prioriteit dat daar een einde aan de vreselijke situatie komt.
De weg van onderhandelingen kan daartoe heel geschikt zijn. Daar moeten dus
bij voorbaat dan ook niet allerlei beperkingen aan gesteld worden. In het
verleden is ook gebleken dat het zeker niet verboden is om met mensen te praten
dan wel te onderhandelen die aangeklaagd zijn. De vraag is dan wel wie dat
moet doen, wie daarvoor het meest geschikt is en wat de beste kanalen zijn
om dat te faciliteren. Het is ook de vraag of Nederland dat zou moeten doen
dan wel dat Nederland zitting neemt in een forum voor dat doel. Toch moet
niet bij voorbaat tegen de minister gezegd worden dat dit niet kan, vooral
gezien de situatie van de bevolking in Noord-Uganda en in Zuid-Sudan. Er zijn
ook geen internationaal juridische beperkingen om daar op de een of andere
manier weg te blijven.Er is inderdaad een spanning: Nederland is gehouden aan handhaving van
het internationale recht, maar zelfs het ICC heeft aangegeven dat dit de onderhandelingen
niet hoeft uit te sluiten.De positie van de regering van Zuid-Sudan is zorgelijk, omdat die de neiging
heeft om de onderhandelingen niet alleen te gebruiken om het eigen probleem
te verkleinen, maar ook om steun te verlenen in bijvoorbeeld politiek of economisch
opzicht. Daardoor kunnen mensen een bepaalde status en misschien middelen
krijgen, wat contraproductief kan werken voor de vredesonderhandelingen. Onderhandelingen
kunnen dus in een nadeel omslaan, als er vooraf niet goed over is nagedacht.
Is het juist dat de regering van Zuid-Sudan hierover niet helemaal helder
is? Dit geldt ook voor Uganda. Is die regering bereid tot overleg? Het is
van belang om dit te weten, omdat die regering deze zaak bij het Internationaal
Strafhof heeft aangebracht. Het zou jammer zijn, als Nederland dan zegt er
niets mee te maken te hebben. Het gaat immers over vrede in ook dat land.
Elke kans op verbetering van de situatie aldaar moet wel worden aangegrepen.
Wat is overigens de mening van de nieuwe regering van Sudan als geheel?Antwoord van de ministerDe minister antwoordt dat de brief aan de
Kamer alle beschikbare actuele informatie bevat. Het gaat over het gruwelijke
conflict in Noord-Uganda dat al twintig jaar duurt, dat qua humanitaire uitwerking
bijna niet is te vergelijken. Er sterven per dag nog 129 mensen in de vluchtelingenkampen,
waar de situatie onacceptabel is. Bovendien heeft het LRA, het Verzetsleger
van de Heer, onnoemelijk veel leed aangericht, met name onder jongeren. Gedacht
wordt aan kindsoldaten.Het traject van vrede en gerechtigheid is al enige tijd ingezet, maar
het verloopt moeizaam omdat het Verzetsleger van de Heer geen politieke agenda
heeft, in tegenstelling tot heel veel andere rebellengroepen. Het LRA voert
zonder enige reden dood en verderf in het vaandel. Dat maakt elk gesprek dan
wel elke onderhandeling moeilijk. Bovendien kennen de mensen in Noord-Uganda
de leider van het LRA bovenmenselijke krachten toe: hij zou zo veel kracht
en macht hebben dat hij, zelfs als hij in Den Haag zou zitten, elke persoon
in Noord-Uganda zou kunnen aansturen.Nederland is al langer betrokken bij de ontwikkelingen in Noord-Uganda,
omdat Uganda partnerland is. Bovendien is te constateren dat de ontwikkelingen
in de rest van Uganda stagneren vanwege de problemen in het noorden. Daarbij
komt dat de Ugandese overheid excessieve bedragen uitgeeft aan de aanschaf
van wapens, wat gelegitimeerd wordt door verwijzing naar de strijd.
Er is dan ook alles aan gelegen om na te denken over een oplossing van dit
conflict, ook uit humanitaire overwegingen.De kerngroep bestaat uit Noorwegen, Canada, Verenigde Staten, Verenigd
Koninkrijk en Nederland. Deze groep van landen is ook actief in Uganda. Welnu,
deze kerngroep heeft zich opgeworpen om na te denken over een algehele benadering,
een structurele oplossing, van het conflict. Daartoe behoort de arrestatie
van de vijf met name genoemde leden van het LRA voor berechting door het Internationaal
Strafhof in Den Haag. Er zijn verder overigens geen namen bekend van personen
die misdaden tegen de menselijkheid zouden hebben gepleegd en die om die reden
door het Internationaal Strafhof berecht zouden moeten worden.Tevens zal voor de rest van de vele LRA-strijders het amnestietraject
vervolgd moeten worden: ontwapenen, demobilisatie, re-integratie en aanbieden
van een nieuw leven. Dit traject staat in de amnestiewet van Uganda. Heel
veel LRA-strijders hebben in dit kader al de weg terug naar huis gevonden
of naar het Ugandese leger. Er zijn zelfs studiebeurzen. Deze amnestiewet
wordt uitgevoerd onder begeleiding van de kerngroep. De pogingen om de LRA-strijders
op een vreedzame manier in de Ugandese samenleving te laten integreren of
anderszins moeten dan ook zeker gesteund worden.Minstens zo belangrijk zijn de wederopbouw in het noorden en de humanitaire
hulp, die nog steeds hard nodig is. Samen met OCHA van de Verenigde Naties
wordt daar heel veel aan gedaan. Op deze wijze wordt geprobeerd om de algehele
benadering ten volle vorm te geven.Het is niet verstandig om aan te geven wie de vijf LRA-strijders gaat
of gaan oppakken, evenmin op welke wijze dat gaat gebeuren. Nogmaals, het
is een onverbrekelijk onderdeel van de algehele benadering.De voormalige minister van het noorden, mevrouw Bicombe, heeft namens
de Ugandese regering heel lang getracht om met het «leiderschap»
via besprekingen tot een vreedzame oplossing te komen. De afloop was echter
zeer teleurstellend. Nederland is daarmee dan ook gestopt, omdat het anders
het lijden van de bevolking zou verlengen. Bovendien gingen de LRA-strijders
zich steeds meer buiten Noord-Uganda begeven. Het conflict is dus geëxporteerd.
In feite kan dat beschouwd worden als een misdaad tegen de menselijkheid.
Immers, een land in het zuiden van Sudan dat zelf zo lang in oorlog is geweest,
zit nu met de problematiek van het LRA. UPDF mag een deel van Zuid-Sudan benutten
om het LRA na te jagen. Het is bijna niet te beschrijven welk nieuw leed dat
allemaal teweeg brengt. Immers, veel Sudanezen zijn nu naast de bevolking
in Noord-Uganda ook het slachtoffer van berovingen en verkrachtingen door
het LRA.In de algehele vredesovereenkomst tussen Noord- en Zuid-Sudan, het CPA
(Comprehensive Peace Agreement), staat dat Sudan er alles aan zal doen om
vreemde troepen van het eigen grondgebied te weren. De regering van Zuid-Sudan
heeft geen andere agenda dan dat het haar eigen grondgebied «schoon»
wil hebben. Om die reden heeft vicepresident Salva Kiir van Sudan enige tijd
geleden aan president Museveni van Uganda een aantal opties voorgelegd. Daar
is uitgekomen dat beiden het traject van besprekingen voor een vreedzame oplossing
inzetten. SPLM ziet ondanks dat men sterk genoeg is, niets in militaire oplossingen.
Dit geldt ook voor Salva Kiir. Men heeft namelijk zelf al veel ellende van
de oorlog ondervonden. Ten principale is het een Ugandees probleem.Er was een memorandum of understanding over de zogeheten rode lijn: het
leger mocht in sectie 1 zijn. Dat is echter niet verlengd, ondanks het verzoek
tot verlenging door de minister van defensie van Uganda. Dit betekent dat
het ook in de ogen van Noord-Sudan tijd wordt om orde op zaken te stellen.
Hoewel hierover publiekelijk niet echt een signaal is afgegeven, beschouwt
Nederland dit wel als een duidelijke aanwijzing. Bovendien heeft die regering
het CPA (Comprehensive Peace Agreement) ondertekend. LRA en UPDF moeten dus
terug. Op het ogenblik is de regering van Zuid-Sudan bezig om met het LRA een
delegatie samen te stellen en het mandaat van die delegatie te formuleren.
Daarna worden de gesprekken ingericht met de Ugandese delegatie, als die is
samengesteld. Daarbij is op verzoek de faciliterende capaciteit van Pax Christi
toegezegd. Pax Christi bemoeit zich dus niet met de inhoud van de gesprekken.
Elke inspanning om dit gruwelijke conflict tot een duurzaam vreedzaam einde
te brengen wordt als legitiem beschouwd. Pax Christi en de Nederlandse regering
hebben een eigen verantwoordelijkheid, maar er moet geen afwijzende houding
worden aangenomen, als een Nederlandse organisatie is verzocht om een faciliterende
rol te spelen bij het bij elkaar brengen van de partijen.Nederland is gevraagd om met de kerngroep na te denken over de vervulling
van een waarnemersrol. Daarover consulteert Nederland nu de leden van de kerngroep.
Daarbij blijft voor Nederland de eerder omschreven algehele benadering voorop
staan. Anders kunnen er andere risico’s ontstaan. Voor alle duidelijkheid:
Nederland noch de kerngroep neemt deel aan de onderhandelingen. De kerngroep
vormt met Nederland een brede vertegenwoordiging van de internationale gemeenschap.
Onder andere DPA van de VN is hier ook bij betrokken. Het doel is dat er een
einde komt aan dit gruwelijke conflict. Als er actief wordt meegedaan, is
er wellicht een succes te boeken. Het te volgen pad is risicovol. Aan eventuele
deelname heeft Nederland wel een aantal stevige voorwaarden verbonden. Zo
gaat Nederland niet in zijn eentje het traject in van bijvoorbeeld waarneming
om het proces te bevorderen. Politieke aandacht van de kerngroep is namelijk
enorm belangrijk voor de voortgang van het traject en voor een eventueel positieve
uitkomst. Overigens wordt er in de kerngroep nog steeds nagedacht over mogelijke
methodes voor een vreedzame oplossing.Nog een belangrijke voorwaarde is dat het ICC-traject ingevolge het Statuut
van Rome vaststaat, dus dat de vijf LRA-leden met zo min mogelijk bloedvergieten
gearresteerd worden en in Den Haag berecht worden. Daarin heeft de Nederlandse
regering haar rol te vervullen. Dit is een serieus thema en daar loopt de
Nederlandse regering dan ook niet omheen. Als Pax Christi daar andere opvattingen
over heeft, wordt daarvan kennis genomen. Het is ook bekend dat vele bevolkingsgroepen
in Noord-Uganda een andere opvatting hebben over de arrestatiebevelen.Het dilemma is niet zozeer berechting versus vrede als wel het tijdpad.
In dit soort ingewikkelde trajecten moet men elkaar daarop dan ook niet de
maat nemen. Feit is wel dat een aantal pogingen om de vijf LRA-strijders of
een of twee van hen op te pakken, is mislukt. Zij zijn namelijk buitengewoon
goed geïnformeerd en zij worden goed gesteund. Er is geen resultaatverplichting
in die zin dat de Kamer precies verteld kan worden hoe, wanneer en waar de
arrestaties worden uitgevoerd. Het is namelijk ook razend ingewikkeld. Aangezien
het om een diepgaand conflict gaat, kan Nederland er niet voor weglopen met
als argument dat het zo ingewikkeld is. De bevolking aldaar is afhankelijk
van het vinden van een uitweg door de internationale gemeenschap. Nederland
kan in dit verband niet meer doen dan meedoen in de facilitering van waarnemers
en van wat er verder in dat opzicht nog nodig is.De regering van Zuid-Sudan is begonnen met het verstrekken van geld. Het
verstrekken van maaltijden is tot daar aan toe, maar het verstrekken van geld
is een tricky route en daarover is de minister dan ook niet enthousiast. Dit
punt dient daarom in de vervolgbesprekingen aan de orde gesteld te worden.
Dit is dus ook een voorwaarde voor een bijdrage van Nederland en de kerngroep.Nog een voorwaarde is een staakt-het-vuren voor de betrokken partijen.
Men zal moeten aantonen dat men gecommiteerd is, zowel de Ugandese overheid
als het LRA. Tevens zal de Ugandese regering duidelijk moeten laten zien dat
zij bereid is om het aangegeven traject te volgen. De indicatie is, zoals
eerder is opgemerkt, dat er een delegatie wordt samengesteld.
Het niveau daarvan zal echter pas in de komende tijd helder kunnen worden.De laatste informatie is dat er nu een delegatie van het LRA aanwezig
is. De namen en de «rugnummers» zijn dus bekend. De Ugandese delegatie
zal zich daarbij voegen. Dan is er voor de kerngroep pas aanleiding om de
overheid van Zuid-Sudan een antwoord te geven op de vraag of er de bereidheid
is om te faciliteren en zo ja, onder welke voorwaarden.Nadere gedachtewisselingDe heer Szabó (VVD) heeft uit het antwoord
niet kunnen opmaken welke incentive het LRA, dat bestaat uit agressieve sadisten,
moet hebben om de wapens neer te leggen en wat de internationale gemeenschap
kan doen om dat te bereiken.De heer Koenders (PvdA) kan de door de minister
gevolgde lijn steunen. Het staakt-het-vuren is daarbij inderdaad essentieel,
alsook het aanspreken van de regering van Zuid-Sudan op het verstrekken van
geld. Uiteraard moet het punt van het Internationaal Strafhof bovenaan blijven
staan.Welk vredesoverleg er ook gevoerd wordt en los van de samenstelling van
de delegaties, er kan van worden uitgegaan dat de delegatie van het LRA contact
zal houden met de heer Koni. Het kan echter niet zo zijn dat Nederland geen
bijdrage aan het proces levert, als bekend is dat voor de eindovereenkomst
de instemming van de heer Koni wellicht vereist is, of dat nu leuk wordt gevonden
of niet.Mevrouw Karimi (GroenLinks) wil graag weten
wat het traject voor de daadwerkelijke arrestaties is.Mevrouw Ferrier (CDA) vraagt hoe de regering
aankijkt tegen de rol die de heer Koni eventueel toch gaat spelen. In hoeverre
heeft de arrestatie van de vijf LRA-leden prioriteit?De minister geeft aan dat sinds enkele jaren
de ervaring is dat er via een algeheel traject van amnestie en safety bereikt
kan worden dat LRA-strijders een plekje kunnen krijgen in de Ugandese samenleving.
Daarvan zijn heel veel goede voorbeelden van. Een incentive kan geld zijn
waarmee men een stukje land kan gaan bewerken. Een incentive kan ook het assisteren
bij een opleiding zijn. Samen met UNDP van de VN wordt er een aantal van die
zogeheten demobilisatie- en ontwapeningspakketten verzorgd. Nederland speelt
daarbij een belangrijke rol. Het gaat er immers om dat zo veel mogelijk LRA-strijders
uit de strijd gehaald worden en dat het LRA wordt verzwakt qua omvang. Daarbij
komen uiteraard de arrestatiebevelen. Dit alles heeft geleid tot een meer
flexibele opstelling van de leiders van het LRA in die zin dat is aangegeven
dat men vreedzame besprekingen wil gaan voeren.Er wordt, voor alle duidelijkheid, niet onderhandeld met Koni en niet
met de anderen tegen wie een arrestatiebevel is uitgevaardigd. Dit is een
harde voorwaarde. Een indirecte achtervang kan echter niet uitgesloten worden.
Degenen die aan de onderhandelingstafel zitten, moeten overigens wel een eigen
mandaat hebben. Deze voorwaarde zal ook zeker gesteld worden. Niet uitgesloten
kan worden dat de bewuste LRA-leiders, aan wie door velen bovennatuurlijke
krachten worden toegekend, in het traject nog een rol zullen spelen. Dit mag
het traject, zoals het bedoeld is, echter niet in de weg staan. Het allerbelangrijkste
is namelijk een duurzame en vreedzame oplossing van het conflict. Degenen
tegen wie arrestatiebevelen zijn uitgevaardigd, moeten opgepakt worden en
door het ICC berecht worden, wat er ook gebeurt. Nogmaals, er wordt niet onderhandeld
met de desbetreffende vijf LRA-leiders. Dat zijn zeer doortrapte
misdadigers en zij zijn niet gemakkelijk te vangen. Er is al van alles geprobeerd
om ze op te pakken, maar het is niet gelukt. Vandaar dat er aandacht wordt
gevraagd voor het ingewikkelde traject. Men kan ervan overtuigd zijn dat wat
Nederland betreft de ingezette algehele benadering wordt voortgezet. Uit de
raadpleging van de kerngroep zal blijken of dit mogelijk ook geldt voor de
kerngroep.Een arrestatie is een uitvloeisel van het traject van vrede, recht en
amnestie. Er worden voor het overige geen mededelingen gedaan over de uitvoering
van de arrestaties. Men kan er echter van overtuigd zijn dat de arrestaties
een onderdeel zijn van de algehele benadering.De voorzitter van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken,Van AartsenDe adjunct-griffier van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken,Van ToorXNoot1Samenstelling: Leden: De Haan (CDA), Koenders (PvdA), Karimi (GroenLinks),
Timmermans (PvdA), ondervoorzitter, Van Bommel (SP), Albayrak (PvdA), Wilders
(Groep Wilders), Van Baalen (VVD), Van Aartsen (VVD), voorzitter, Van As (LPF),
Herben (LPF), Ormel (CDA), Ferrier (CDA), Duyvendak (GroenLinks), Huizinga-Heringa
(ChristenUnie), Van Velzen (SP), De Nerée tot Babberich (CDA), Van
Dijk (CDA), Nawijn (groep Nawijn), Fierens (PvdA), Tjon-A-Ten (PvdA), Eijsink
(PvdA), Samsom (PvdA), Brinkel (CDA), Szabó (VVD), Jonker (CDA), Koşer
Kaya (D66) en Nijs (VVD).Plv. leden: Dijksma (PvdA), Vendrik (GroenLinks), Arib (PvdA), De Wit
(SP), Leerdam (PvdA), Van Miltenburg (VVD), Griffith (VVD), Varela (LPF),
Van den Brink (LPF), Haverkamp (CDA), Rambocus (CDA), Halsema (GroenLinks),
Van der Staaij (SGP), Kant (SP), Eski (CDA), Çörüz (CDA),
Wolfsen (PvdA), Waalkens (PvdA), Dubbelboer (PvdA), Van Winsen (CDA), Veenendaal
(VVD), Kortenhorst (CDA), Snijder-Hazelhoff (VVD), Van Fessem (CDA) en Dittrich
(D66). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25098-40.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl