Wet afschaffing malus en bevordering reïntegratie; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19951996-24221, nr. 1b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

18-10-1995

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24221 nr. 1b

13-10-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamTabel. Ramingen van de structurele kosten van de huidige
loonkostensubsidie/inwerksubsidie (mln. gld) Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24221Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 221Wijziging van een aantal sociale verzekeringswetten (Wet afschaffing
malus en bevordering reïntegratie)nr. 1bNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 13 oktober 1995Met waardering hebben wij kennis genomen van het nader voorlopig verslag
van de fracties van de Eerste Kamer. Wij gaan er vanuit dat de beantwoording
van de gestelde vragen in deze nadere memorie van antwoord zal bijdragen aan
een spoedige plenaire behandeling door uw kamer.De commissie is verrast en verwonderd over de opmerking in de memorie
van antwoord waarin wij aangeven er van uit te mogen gaan de beleidsvoornemens,
aangekondigd in de brief van 2 juni (Kamerstukken II, 1994/1995, 22 187,
nr. 32) ook op de steun van Eerste Kamer te kunnen rekenen. Wij kunnen deze
verwondering van de commissie billijken en zijn bij nadere overweging tot
de conclusie gekomen dat deze opmerking beter niet gemaakt had kunnen worden.
Wij verzoeken u de opmerking als niet gemaakt te beschouwen.Door de leden van de fracties van het CDA, de SP en Groen Links zijn vragen
gesteld over het capaciteitsbeslag dat het overgangsrecht van de malusregeling
en de verschillende reïntegratiemaatregelen zullen leggen op het beschikbare
aantal arbeidsdeskundigen. Naar aanleiding van deze vragen kunnen wij opmerken,
dat eerst na het beschikbaar komen van de aanvullende rapportage van het Tica
over de malusregeling een exacte inschatting is te maken van het, voor de
uitvoering van de verschillende regelingen, benodigde personeel. Inmiddels
is echter al door het GAK vooruitlopend op de definitieve rapportage van het
Tica een onderzoek gedaan naar de vereiste capaciteit. Daaruit blijkt dat
bij het GAK in voldoende mate arbeidsdeskundigen beschikbaar zijn om zowel
de arbeidsongeschiktheidswetgeving als de malusregeling en de voorgestelde
reïntegratiemaatregelen uit te voeren. Bij deze inschatting heeft een
rol gespeeld, dat door de verminderde instroom in de WAO en AAW arbeidskundige
capaciteit is vrijgekomen. Voorts heeft de recente introductie van de managers
arbeidsongeschiktheid op de districtskantoren geleid tot een verbetering van
de produktiviteit. Bovendien is het mogelijk gebleken een deel van de –
meer eenvoudige – werkzaamheden van de arbeidsdeskundigen te laten uitvoeren
door nieuw aangestelde medewerkers arbeidskundige sector. Omdat ook de voorgestelde
reïntegratiemaatregelen werkzaamheden omvatten die niet strikt noodzakelijk
door de arbeidsdeskundige zelf, maar vanzelfsprekend wel onder zijn supervisie,
behoeven te worden verricht, verwacht het GAK dat de uitvoering van de in
het wetsvoorstel opgenomen voorstellen niet tot capaciteitsproblemen zal leiden.Gegeven deze inschatting van de grootste uitvoeringsinstelling en gezien
de wijze waarop het GAK door herverdeling van werkzaamheden, ruimte heeft
geschapen om met een zelfde aantal arbeidsdeskundigen meer werk te verrichten,
delen wij de bezorgdheid van de leden van de fractie van het CDA niet, dat
de uitvoering van de malusregeling ten koste zal gaan van de toepassing van
de reïntegratiemaatregelen.Door de leden van de fractie van het CDA is een gespecificeerd overzicht
gevraagd van de achterstanden bij de uitvoering van de malusregeling. Op basis
van recente door het Ctsv verstrekte gegevens kan het volgende overzicht worden
verstrekt: Bedrijfsverenigingaanzeggingenbeslissingenbedragen
(in mln.)bedragen (in mln.) 1. TAB2 1741 0874,91,0 2. Zuivel5264693,92,1 3. Bouw9 0508 43931,16,7 4. Hout1 4671 2976,22,2 8.
Grafische1 6661 46210,53,4 10. Metaalindustrie6 4655 68240,917,611. Metaalnijverheid8 9217 86247,912,415. Bakkers1 6001520,51,5 16. Samenwerking1 5231 2164,00,518. Detam20 94614 85941,14,3 19.
Habivi1 3881 2389,74,5 20. Koopvaardij2251861,60,921. Vervoer6 8355 98533,412,0 22.
Horeca3 9463 53615,44,3 23. Gezondheid24 00315 448121,535,224. Overheid4674191,40,6 25. Banken19 50317 137136,056,626. Nwe Algemene2 0571 8018,33,5 27.
Nwe Industriële8 3797 53656,229,4 40.
ABP12 1265 07620,714,4 Totaal:133 267100 887575,3213,2Bovenstaande tabellen hebben betrekking op werknemers wier eerste WAO-dag
is gelegen voor 1 juli 1994. Malusaanzeggingen voor werknemers die na die
datum recht op een WAO-uitkering hebben gekregen, zijn niet opgenomen, omdat
na inwerkingtreding van het wetsvoorstel voor hen geen malus meer is verschuldigd.
De in het overzicht vermelde geïnde bedragen zijn op kasbasis tot en
met juni 1995.De CDA-fractie vraagt of het niet meer voor de hand had gelegen op basis
van de uitkomsten van het in gang zijnde onderzoek van het Ctsv al dan niet
te komen tot het uitbreiden van het reïntegratie-instrumentarium. Immers
zo stellen de leden van de CDA-fractie op basis van het medio oktober te verwachten
resultaat van het onderzoek zal worden bezien welke conclusies ten opzichte
van het reïntegratie-instrumentarium, waaronder de loonkostensubsidies
moeten worden getrokken. Ook de fractie van Groenlinks zou graag eerst geïnformeerd
willen worden over de onderzoekresultaten van de bestaande instrumenten alvorens
hun gevraagd wordt akkoord te gaan met een nieuwe serie reïntegratiemiddelen.Het onderzoek van het Ctsv heeft betrekking op één reïntegratiemaatregel,
namelijk de loonkostensubsidie. Op basis van een enkel onderzoek naar één
maatregel kan natuurlijk geen evaluatie van het gehele pakket plaats vinden.
Toch geeft dit onderzoek wel een indicatie van de betreffende
problematiek. Uit het Ctsv-rapport blijkt dat drie jaar na invoering er relatief
weinig loonkostensubsidies worden toegekend. Het kabinet ging in haar verwachtingen
uit van 15 000 plaatsingen, waarvan 11 500 met loonkostensubsidie.
Die verwachte 15 000 plaatsingen blijken wel gerealiseerd maar vaak zonder
dat daarbij een loonkostensubsidie werd toegekend.Bij het antwoord op de vraag of een reïntegratiemaatregel zoals de
loonkostensubsidie effectief is, gaat het er vooral om of de maatregel als
middel effectief is om het doel van reïntegratie te bereiken. Reïntegratiemiddelen
zijn immers geen doel op zich. De mate waarin een maatregel wordt toegepast
kan nog geen antwoord geven op de vraag of de maatregel al dan niet effectief
is. Uit het onderzoek van het Ctsv blijkt dat over het aantal arbeidsongeschikten
dat juist door de loonkostensubsidie een baan heeft gevonden (de effectiviteit
van de maatregel) geen uitspraak valt te doen. Wel bleek dat door de loonkostensubsidie
een aantal werkgevers over de streep te trekken is, hetgeen de onderhandelingspositie
van de arbeidsdeskundige van de bedrijfsvereniging versterkt.Het kabinet veronderstelde dat financiële prikkels noodzakelijk zijn
om werkgevers over de streep te kunnen trekken om arbeidsongeschikten aan
een baan te helpen of aan het werk te houden. Blijkbaar is het niet in iedere
situatie noodzakelijk om hiervoor reïntegratiemiddelen toe te passen.
Voor verschillende situaties zullen verschillende reïntegratiemiddelen,
verschillende soorten prikkels gewenst zijn om daar waar nodig de doorslag
te geven. Het kabinet stelt met het wetsvoorstel Amber daarom een samenhangend
pakket van reïntegratiemaatregelen voor om het doel van versterking van
(re)integratie van werknemers te bereiken. Het kabinet acht het niet wenselijk
de beleidsontwikkeling te zeer afhankelijk te maken van een volledig inzicht
in de werking van alle bestaande maatregelen, daar dit ongewenste gevolgen
heeft voor de daadkracht en de consistentie en samenhang van het beleid. Juist
de samenhang in het beleid is immers essentieel voor de effectiviteit daarvan.Met het voorgaande is ook de vraag van leden van de fractie van GroenLinks
beantwoord, waarop wij de verwachting baseren dat reïntegratiemaatregelen
een succes zullen zijn terwijl alle signalen over de praktijk tot nu toe aangeven
dat het allemaal weinig uithaalt en op grond waarvan een omslag wordt verwacht.De leden van de CDA- fractie zijn van mening dat een doorbreking van het
evenwicht in financiële prikkels ongewenst is, maar achten de noodzaak
van een overzichtelijk reïntegratie-instrumentarium dat adequate mogelijkheden
biedt voor de uitvoering minstens zo belangrijk. Zij vragen daarom om een
zorgvuldige toetsing van de toepassing in de praktijk.Wij zijn met deze leden van mening dat zorgvuldig zal moeten worden getoetst
of de aan de voorgestelde maatregelen verbonden verwachtingen ook daadwerkelijk
zullen worden gerealiseerd.Zoals eerder opgemerkt in de Memorie van Antwoord is met de aanpassing
en uitbreiding van het bestaande instrumentarium voor reïntegratie van
gedeeltelijk arbeidsongeschikten beoogd een pakket van maatregelen samen te
stellen dat de mogelijkheden biedt tot maatwerk. Bij de aanpassing is rekening
gehouden met de eerdere ervaringen.De leden van de CDA-fractie vragen voorts naar het tijdstip waarop het
gehele pakket van maatregelen in werking kan treden. De leden van de SP-fractie
zouden voorts graag vernemen wanneer de ontwikkeling van individuele reïntegratietrajecten
en de uitwerking van het reïntegratieplan van het Tica verwacht wordt. Het streven is erop gericht om, gezien de bestaande behoefte aan verbetering
van het huidige instrumentarium, de voorstellen op een zo kort mogelijke termijn
in werking te doen treden.Wij hebben daarbij goede nota genomen van de kanttekeningen van het Tica
en met name van het voorstel om in afwachting van de uitwerking van het reïntegratiemodel
van het Tica, de inwerkingtreding van de afzonderlijke instrumenten uit te
stellen tot een nader overleg hierover met het bestuur van het Tica.Het door het Tica aangekondigde reïntegratie-model zal echter, naar
nu blijkt, naar verwachting niet eerder dan in het voorjaar 1996 beschikbaar
komen. Gezien deze termijn acht het kabinet het niet doelmatig om met de verbetering
van het bestaande instrumentarium te wachten. Vanzelfsprekend zullen wij de
voorstellen van het Tica op hun merites bezien en zullen wij dan ook in de
gelegenheid zijn om de eerste ervaringen in de uitvoering met het nu voorgestelde
pakket daarbij te betrekken.De vraag van de leden van de CDA-fractie of het haalbaar is dat de amvbs
waarin de loon- en inkomenssuppletie zal worden geregeld nog voor het einde
van het jaar in het Staatsblad worden geplaatst, kan bevestigend worden beantwoord.De leden van de fractie van de PvdA plaatsten vraagtekens bij de uitvoerbaarheid
van de overgangsregeling van de malus, omdat nog geen goede werkwijze voor
de afhandeling van de malus-zaken beschikbaar is. Naar aanleiding hiervan
willen wij opmerken, dat de Tica-werkgroep die zich thans bezighoudt met de
voorbereiding van de instructies, juist tot doel heeft een goede uitvoerbaarheid
van de regeling te verzekeren. Door uitvoerig en nauwgezet alle, inmiddels
bekende, knelpunten die zich bij de uitvoering van de malus kunnen voordoen
in kaart te brengen en op te lossen, wordt voorkomen dat de afwerking van
de achterstanden bij de malusregeling in de toekomst vertraagd zal worden.
Een eenduidige uitvoering heeft ook als voordeel, dat binnenkort aan alle
werkgevers duidelijkheid kan worden verschaft over de wijze waarop de malusregeling
zal worden afgehandeld.Overigens is de algemene verwachting van de bedrijfsverenigingen dat met
de nieuwe instructies van het Tica de malusregeling uitvoerbaar is. De leden van de PvdA-fractie constateerden dat de Memorie van Antwoord
naar hun mening heenglijdt langs hun vragen over het verdere overleg met verzekeraars
over de toegankelijkheid van aanvullende arbeidsongeschiktheidsverzekeringen
voor nieuwe toetreders tot de arbeidsmarkt met een sterk verhoogd a.o.-risico.
Zij refereren daarbij aan het plenaire debat bij de behandeling van de wet
Terugdringing Beroep op de Arbeidsongeschiktheidsregelingen (TBA) en de Wet
medefinanciering aanvullende arbeidsongeschiktheidsverzekeringen (MAAV).Bij de plenaire behandeling van de Wet MAAV in december 1993 is door mevrouw
Soetenhorst-de Savornin Lohman, de heer van de Zandschulp en de heer Veling
aandacht gevraagd voor de positie van de nieuwkomers op de arbeidsmarkt. Staatssecretaris
Wallage heeft destijds toegezegd over deze problematiek in 1994 vervolggesprekken
te zullen voeren met verzekeraars.Wij kunnen u daarover thans het volgende meedelen. Aangezien het door
verzekeraars gevoerde acceptatiebeleid voor zover ons bekend tot op heden
niet geleid heeft tot een problematische positie van nieuwkomers op de arbeidsmarkt,
was er voor ons geen aanleiding hierover contact te zoeken met de verzekeraars.
Er hebben ons geen signalen bereikt dat er op dat punt knelpunten zijn ontstaan.
Het feit dat op de faciliteit van de wet MAAV uiteindelijk maar door een zeer
beperkte groep een beroep is gedaan beschouwen wij in dat verband ook als
een duidelijke aanwijzing dat de groep werknemers met een verhoogd
arbeidsongeschiktheidsrisico die behoefte heeft aan een W.A.O. aanvullende-verzekering
en voor wie de toegankelijkheid daartoe problematisch is, zeer beperkt is.
Desondanks willen wij de toezegging van onze ambtsvoorganger gaarne gestand
doen. Op zeer korte termijn zal de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
de verzekeraars voor een oriënterend gesprek uitnodigen.De leden van de PvdA-fractie zijn van mening onder het begrip toekenning,
zoals dat gehanteerd wordt in artikel 43a WAO naast toekenning, ook heropening
te kunnen verstaan. Bij heropening van de WAO-uitkering moet dan naar het
oordeel van deze leden worden uitgegaan van het vroegere dagloon. Bij het
toekennen van de uitkering moet een nieuw dagloon worden vastgesteld.Voor de wijze waarop de dagloonvaststelling plaatsvindt verwijzen wij
naar hetgeen daaromtrent is opgemerkt in de memorie van antwoord (Kamerstukken
I, 1995/1996, 24 22, nr. 1).In artikel 43a WAO is bewust het begrip «toekenning van de arbeidsongeschiktheidsuitkering»
gehanteerd. Dit begrip omvat niet het begrip heropening van de arbeidsongeschiktheidsuitkering
zoals dat is opgenomen in artikel 47 WAO, eerste lid. Naar onze mening moet
de mogelijkheid van heropening van de uitkering uitsluitend gereserveerd blijven
voor die gevallen waarin de arbeidsongeschiktheidsuitkering is beëindigd
en binnen één maand weer moet worden heropend vanwege opnieuw
ingetreden arbeidsongeschiktheid. Bij toekenning op basis van artikel 43a
WAO is de periode die is verlopen tussen intrekking van de arbeidsongeschiktheidsuitkering
of het bereiken van het einde van de wachttijd en de opnieuw ingetreden arbeidsongeschiktheid
maximaal 5 jaar.Aan de leden van de fractie van de PvdA moet worden toegegeven dat de
in de memorie van antwoord aangeduide complicaties als het gaat om de hoogte
van het dagloon zich kort na het van kracht worden van artikel 43a WAO kunnen
voordoen zonder dat op dat moment de aanpassing van de dagloonregels op basis
van artikel 14 WAO, tweede lid al zijn beslag heeft kunnen krijgen. Wij zullen
aan het Tica verzoeken spoed te betrachten bij beantwoording van de vraag
of de dagloonregels moeten worden aangepast en daarbij het verzoek doen om,
indien tot aanpassing wordt besloten, dit met terugwerkende kracht te doen.Met de leden van de PvdA-fractie zijn wij van mening dat het wenselijk
is dat belanghebbenden die op basis van artikel 39a WAO respectievelijk artikel
43a WAO na een wachttijd van vier weken recht hebben op herziening of toekenning
van een arbeidsongeschiktheidsuitkering en daarnaast ook recht hebben op een
ZW-uitkering, ook onder de toepassing van artikel 29b ZW moeten kunnen vallen.
Artikel 29b ZW maakt dit ook mogelijk. Vereist is wel dat voldaan wordt aan
de voorwaarden die gelden voor de toepassing van artikel 29 b ZW. De anti-cumulatie
die noodzakelijk is als gelijktijdig recht bestaat op een ZW-uitkering en
een arbeidsongeschiktheidsuitkering op basis van de artikelen 39a en 43a WAO
en de artikelen 29a en 32a AAW kan gebaseerd worden op artikel 32 ZW, vierde
lid. De daartoe strekkende ministeriële regeling zal op korte termijn
worden getroffen. Uitgangspunt van de anti-cumulatieregeling zal zijn dat
de ZW-uitkering slechts wordt uitbetaald voorzover deze de arbeidsongeschiktheidsuitkering
overtreft. De leden van de PvdA-fractie constateren dat de toekenning van een arbeidsongeschiktheidsuitkering
in een aantal gevallen voor een betrokkene onvoordelig kan zijn. Zij geven
daarvan een aantal voorbeelden. Deze voorbeelden onderstrepen naar de mening
van deze leden de noodzaak om de problematiek van de motie Van
Dijke c.s. (Kamerstukken II, 1994/1995, 23 900, nr. 27) genuanceerd te
benaderen en ook in de wettekst zelf de toekenning van een nieuwe uitkering
en de heropening van een beëindigd uitkeringsrecht afzonderlijk te benaderen.Naar aanleiding hiervan merken wij het volgende op.Onderdeel van de met algemene stemmen door de Tweede Kamer aanvaarde motie
Van Dijke c.s. is dat bij toename van de oorspronkelijke klachten de arbeidsongeschiktheidsuitkering
direct, zonder wachttijd moet herleven, dan wel moet worden verkregen. Op
basis van uitvoeringstechnische argumenten, waarvoor wij verwijzen naar de
memorie van toelichting (Kamerstukken II, 1994/1995, 24 221, nr. 3),
is besloten bij de uitvoering van de motie Van Dijke c.s. een wachttijd van
vier weken te hanteren alvorens een (nieuw) uitkeringsrecht toe te kennen.
Nadrukkelijk doel van de motie Van Dijke c.s. is om de wachttijd voor de arbeidsongeschiktheidsuitkering
te beperken. Als voordelen, die voor een belanghebbende aan een kortere wachttijd
verbonden zijn, kunnen onder andere worden genoemd de beperking van de op
de werkgever rustende loondoorbetalingsverplichting tot het deel van het loon
dat de arbeidongeschiktheidsuitkering overstijgt en een kortere periode van
onzekerheid voor de belanghebbende omtrent het verkrijgen van recht op een
arbeidsongeschiktheidsuitkering. Deze voordelen hebben er mede toe geleid
de motie Van Dijke c.s. uit te voeren. Het feit dat de kortere wachttijd voor
belanghebbenden onder omstandigheden ook nadelige gevolgen kan hebben weegt
naar onze mening niet op tegen de daaraan verbonden voordelen.Op de nadelige gevolgen van een wachttijd van vier weken die deze leden
schetsen gaan wij hierna in. Wij zetten daarbij naast elkaar wat enerzijds
de gevolgen voor een belanghebbende zijn ingeval van toekenning van een uitkering
en wat anderzijds de gevolgen zijn ingeval van heropening van de uitkering.
Deze beide posities worden beschreven in verband met het feit dat deze leden
de geschetste nadelige gevolgen gebruiken om hun argumentatie te onderstrepen
dat onderscheid gemaakt moet worden tussen toekenning van de uitkering enerzijds
en heropening van de uitkering anderzijds.Het eerste nadelige gevolg dat deze leden schetsen is dat een wachttijd
van 52 weken veel vaker tot een bovenwettelijke aanvulling leidt dan een versnelde
toekenning van een WAO-uitkering. Allereerst moet daarbij opgemerkt worden
dat in het algemeen slechts dan recht op een bovenwettelijke aanvulling zal
bestaan als de belanghebbende op het moment dat de arbeidsongeschiktheid intreedt
in dienstbetrekking werkzaam is. In dat geval is de belanghebbende verzekerd
voor de ZW. Zoals hiervoor al opgemerkt kan er dan sprake zijn van samenloop
van een ZW- uitkering en een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Uiteraard dient
dan anti-cumulatie plaats te vinden. De vraag of al dan niet recht bestaat
op een bovenwettelijke aanvulling ingeval van samenloop van een ZW-uitkering
en een arbeidongeschiktheidsuitkering is afhankelijk is van de arbeidsovereenkomst
van de betrokkene werknemer. De inhoud van arbeidsovereenkomsten op dit punt
behoort nadrukkelijk niet tot onze verantwoordelijkheid. De vraag of het nadeel
zich eventueel zal voordoen is niet afhankelijk de vraag of er sprake is van
toekenning danwel heropening van de uitkering. Ingeval er op basis van de
arbeidsovereenkomst eventueel gedurende een bepaalde periode recht bestaat
op aanvulling van de arbeidsongeschiktheidsuitkering zal deze periode bij
het toekennen van een uitkering in het algemeen starten. Ingeval van heropening
van de uitkering is het waarschijnlijker dat recht op een eventuele aanvulling
bestaat gedurende de periode die nog restte op het moment van intrekking van
de uitkering.Het tweede nadelige gevolg dat deze leden schetsen is dat door een wachttijd
van vier weken de arbeidsongeschiktheidsuitkering op een eerder moment wordt
toegekend dan bij een wachttijd van 52 weken. Daardoor is de belanghebbende
op het moment van toekenning van de uitkering jonger en bestaat de mogelijkheid
dat gedurende een kortere periode recht bestaat op een loondervingsuitkering
en dat de vervolguitkering daardoor lager is. Dit gevolg kan inderdaad optreden.
Dit weegt naar onze mening echter niet op tegen de voordelen van de kortere
wachttijd zoals hiervoor weergegeven. Dit gevolg treedt zowel op ingeval van
toekenning van de uitkering als bij heropening van de uitkering.Ingeval er voor gekozen zou zijn om de uitkering in een aantal gevallen
te heropenen in plaats van toe te kennen brengt de systematiek van de WAO
mee dat de uitkering heropend wordt in de toestand waarin de uitkering is
ingetrokken. Dit kan voor de belanghebbende nadelig zijn. Immers, indien een
arbeidsongeschiktheidsuitkering is ingetrokken op het moment dat recht bestond
op een vervolguitkering en deze uitkering later weer wordt heropend, bestaat
op dat moment recht op een vervolguitkering en niet op een loondervingsuitkering.
Dit is bij het opnieuw toekennen van de uitkering wel het geval.Het laatste nadelige gevolg dat deze leden schetsen is dat een belanghebbende
die niet verzekerd is voor het WAO-gat door de kortere wachttijd eerder geconfronteerd
zal worden met dat gat. Dit is een gevolg dat inderdaad kan optreden. Wij
zijn ook hier van mening dat de voordelen van een kortere wachttijd ruimschoots
opwegen tegen de eventuele nadelen. Daarnaast geldt dat dit probleem zich
bij heropening van de uitkering eerder zal voordoen dan bij het opnieuw toekennen
van een uitkering.Op basis van het voorgaande achten wij het niet noodzakelijk om tot wijziging
van artikel 43a WAO te komen zoals door deze leden bepleit.De leden van de PvdA-fractie vragen zich voorts naar aanleiding van het
gestelde in de memorie van antwoord af waarom vanuit een niet-WAO verzekerde
positie de erkende beroepsziekten wel en de hernieuwde uitval «uit dezelfde
oorzaak» niet onder de nawerkingsbepalingen moeten vallen, waarbij zij
stellen dat het toch voor de hand ligt om alle situaties van nawerking onder
het nawerkingsartikel (artikel 17 WAO) te brengen.Artikel 17 WAO geeft een regeling voor een aantal situaties waarin personen
die niet meer verzekerd zijn, ter zake van hun na afloop van de verzekeringsperiode
ontstane arbeidsongeschiktheid toch aanspraken aan de verzekering kunnen ontlenen,
de zogenaamde nawerking. Een van deze situaties betreft het geval dat een
iemand geruime tijd na het einde van de verzekering arbeidsongeschikt wordt
ten gevolge van een beroepsziekte die is veroorzaakt door werkzaamheden die
hij of zij verrichtte tijdens de verzekering. Geeft artikel 17 dus een regeling
voor gevallen waarin arbeidsongeschiktheid (voor de eerste maal) optreedt
na afloop van de verzekeringsperiode, het voorgestelde artikel 43a geeft een
regeling voor gevallen waarin de arbeidsonschiktheid voor de eerste maal optreedt
tijdens de verzekeringsperiode, de uitkering vervolgens wordt ingetrokken
of, na doorlopen wachttijd, niet wordt toegekend, terwijl binnen vijf jaar
betrokkene weer arbeidsongeschikt wordt uit dezelfde oorzaak. Op grond van
het voorgestelde artikel 43a geldt in dat geval terzake van deze hernieuwde
arbeidsongeschiktheid uit dezelfde oorzaak niet opnieuw een wachttijd van
52 weken, maar slechts een van vier weken, en geldt daarbij tevens niet de
eis dat men verzekerd moet zijn om voor toekenning van een arbeidsongeschiktheidsuitkering
in aanmerking te komen. Het gaat hier dus met andere woorden niet om een nawerking
van de verzekeringsperiode, maar als het ware om een nawerking van de eerder
al opgetreden arbeidsongeschiktheid. Wij zien dan ook geen reden om de in
het voorgestelde artikel 43a geregelde situaties op te nemen bij de in artikel
17 geregelde nawerking van de verzekering. De PvdA-fractie merkt op het verbazingwekkend te vinden dat bij een opting-out
variant de wetgever wel eisen dient te stellen inzake inkomensbescherming,
maar in het geheel niet inzake (medewerking aan) reïntegratie-inspanningen.
Bij de discussie over de voornemens van het kabinet met betrekking tot het
uitstappen uit de WAO en de waarborgen daaromheen zullen vragen zoals de PvdA-fractie
nu stelt ongetwijfeld uitgebreid aan bod komen. Een voorschot nemende op deze
discussie willen wij nu reeds opmerken dat enig verschil in eisen niet verbazingwekkend
is. Immers marktpartijen, i.c. verzekeraars en pensioenfondsen, hebben een
intrinsiek belang bij het maximaal toepassen van reïntegratie-instrumenten.
Zij willen immers de arbeidsongeschiktheidslasten zo laag mogelijk houden.De leden van de PvdA-fractie zijn teleurgesteld over het gestelde in de
memorie van antwoord over artikel 61 van de WAO. De memorie van antwoord,
zo merken deze leden op, herhaalt slechts het gestelde in de memorie van toelichting.
De aan het woord zijnde leden zien zich daarom gedwongen om een nieuwe poging
tot uitlokking van een reactie te doen, zowel inzake de wetstechniek als inzake
de materiële betekenis van het voorgestelde artikel 61 van de WAO.Bij de wetstechnische benadering merken deze leden het volgende op.Zij constateren dat de voorgestelde wettekst een bodem legt in de uitkeringspositie
van de betreffende categorie personen bij hernieuwde WAO-toetreding. Met die
constatering kan worden ingestemd. De wettekst, zo vervolgen die leden, legt
die bodem bij het 'oude' dagloon. Zij verwijzen in dat verband naar artikel
14 van de WAO. De wettekst, aldus die leden, refereert niet aan het begrip
'vervolgdagloon'. Hier wordt door die leden verwezen naar artikel 21b van
de WAO. Als reactie hierop het volgende. In het eerste lid van het voorgestelde
artikel 61 komt tweemaal het woord 'dagloon' voor. De eerste maal dat het
woord dagloon wordt genoemd gaat het om het 'dagloon' dat wordt vastgesteld
op basis van de verdiensten uit de laatste dienstbetrekking. De tweede maal
dat het woord «dagloon» wordt genoemd is bedoeld aan te geven
«dat het gaat het om het dagloon dat voor de berekening van de laatstelijk
ontvangen loondervingsuiktkering of vervolguitkering in aanmerking werd genomen».
Hier gaat het, zo is bedoeld, met andere woorden om onderscheidenlijk het
dagloon volgens artikel 14 van de WAO en het vervolgdagloon volgens artikel
21b van de WAO. Deze uitleg verklaart tevens waarom bij de indexeringsformulering
wordt verwezen naar zowel artikel 14 van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag
als naar artikel 15 van de WAO en niet alleen naar artikel 15 van de WAO,
zoals naar de uitleg van de leden van de PvdA-fractie zou moeten.Nu over een eenduidige uitleg van betreffende voorgestelde tekst discussie
mogelijk blijkt is het kabinet van mening dat zulks voorkomen moet worden.
Om die reden zal bij nota van wijziging op de bij de Tweede Kamer in behandeling
zijnde Veegwet (Kamerstukken II 1994/95, 24 326) in het eerste lid van
artikel 61 na het tweede woord dagloon worden ingevoerd: of vervolgdagloon.Met betrekking tot het tweede lid van artikel 61 zijn de leden van de
PvdA-fractie van mening dat dit lid geen extra bescherming biedt, vergeleken
met de bestaande systematiek.Een eenmaal vastgesteld dagloon kan in beginsel niet worden herzien, behoudens
de in artikel 40 van de WAO en de in de dagloonregels WAO neergelegde uitzonderingen.
Deze uitzonderingen betreffen alle een verhoging van het dagloon.Op de keper beschouwd hebben de aan het woord zijnde leden gelijk als
zij stellen dat het tweede lid van het voorgestelde artikel 61 van de WAO
in wezen geen extra bescherming biedt. In verband hiermee zal bij nota van wijziging op de eerder genoemde Veegwet worden voorgesteld om het
tweede lid te schrappen.De leden van de PvdA-fractie brengen artikel 40, vierde lid, van de WAO
ter sprake. Ingevolge dat vierde lid kan de Minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid regels stellen op grond waarvan, ingeval van herziening van
de arbeidsongeschiktheidsuitkering in verband met toegenomen arbeidsongeschiktheid
tijdens het ontvangen van een vervolguitkering, opnieuw een loondervingsuitkering
kan worden toegekend en het percentage als bedoeld in artikel 21b, derde lid,
kan worden verhoogd, mits de betrokkkene bij de toeneming van zijn arbeidsongeschiktheid
ter zake van het verrichten van werkzaamheden op grond van de WAO verzekerd
was. Deze leden constateren dat tot op heden geen ministeriële regeling
is getroffen. Daarbij stelden die leden de vraag of het kabinet is teruggekomen
op het bij de behandeling van het wetsvoorstel TBA ingenomen standpunt dat
er een oplossing moet komen voor de situatie waarin een gedeeltelijk arbeidsgeschikte,
die zijn restcapaciteit tijdens de vervolguitkering volledig benut en vervolgens
geconfronteerd wordt met toenemende arbeidsongeschiktheid. Het antwoord op
die vraag is nee. Deze TBA-toezegging is, zulks in antwoord op een eveneens
door betreffende leden gestelde vraag, evenmin in het vergeetboek geraakt.
Hoewel dat geen excuus is voor het feit dat er nog geen regels zijn gesteld,
heeft prioriteitstelling hier parten gespeeld. Toegezegd wordt dat in overleg
met het Tica thans zo spoedig als mogelijk is ter zake regels zullen worden
gesteld.Met betrekking tot de materiële betekenis van het voorgestelde artikel
61 merken de leden van de PvdA-fractie op dat, indien onder de dagloongarantie
mede een vervolgdagloongarantie wordt begrepen, de materiële betekenis
van dat artikel fors wordt verminderd. Naar aanleiding van die opmerking volgt
hier een citaat uit de memorie van toelichting waarin tevens duidelijk wordt
gemaakt waarom er ook sprake kan zijn van een vervolgdagloongarantie. «In
de gevallen waarin de WAO-gerechtigde bijvoorbeeld tussen het tijdstip van
werkhervatting en de herziening van de WAO-uitkering ter zake van toegenomen
arbeidsongeschiktheid wegens afloop van de termijn waarover hij recht heeft
op een loondervingsuitkering inmiddels een vervolguitkering ontvangt, dan
dient de garantie niet te worden gesteld op de arbeidsongeschiktheidsuitkering
waarop hij laatstelijk voor aanvang van die werkhervatting recht had, doch
op het (lagere) niveau van de vervolguitkering. Bij niet-werkhervatting zou
hij immers na afloop van de loondervingsperiode ook een lagere WAO-uitkering
hebben ontvangen.» In tegenstelling tot hetgeen de aan het woord zijnde leden stellen gaat
het in het eerste lid van het voorgestelde artikel 61 van de WAO niet uitsluitend
om volledig arbeidsongeschikte personen, doch om personen die «recht
hebben op een arbeidsongeschiktheidsuitkering». Dat kunnen dus óók
personen zijn die gedeeltelijk arbeidsongeschikt zijn.Op de vraag of er gegevens bekend zijn over de frequentie dat volledig
herstel van verdiencapaciteit in de tijd exact samenvalt met werkhervatting
en wel tegen een lager loon dan de theoretische verdiencapaciteit, moet ontkennend
worden geantwoord.De aan het woord zijnde leden komen terug op een door hen in het voorlopig
verslag gestelde vraag. Die vraag is aldus begrepen, namelijk of de in het
eerste lid van het bedoelde artikel 61 zich ook uitstrekt tot degene die als
gevolg van herstel zijn WAO-uitkering beëindigd ziet en via een korte
WW-fase werk aanvaardt tegen een lager loon. Omdat de WAO-uitkering in het
gegeven voorbeeld niet werd beëindigd in verband met werkaanvaarding,
is die vraag ontkennend beantwoord. Zou betrokkene binnen vijf jaar opnieuw
geheel arbeidsongeschikt worden dan is de in het voorgestelde
artikel 61 opgenomen garantieregeling evenmin op hem van toepassing. De vraag
of deze persoon (WAO-gerechtigde) een beroep kan doen op artikel 17 van de
Dagloonregels invoeringswet stelselherziening, moet ontkennend worden beantwoord.
Zoals vermeld in de memorie van antwoord houdt dat artikel een dagloongarantieregeling
in voor personen die binnen 30 maanden na het ontstaan van de primaire werkloosheid
opnieuw werkloos worden.De leden van de PvdA-fractie zijn van mening dat ook de groep «oude
gevallen», die thans onderworpen worden aan herbeoordeling, in aanmerking
zouden dienen te komen voor extra reïntegratiemaatregelen. Nu het kabinet
de specifieke positie van deze groep erkent en hierin gedeeltelijk tegemoetkomt
in de inkomenssfeer zou ook iets extras in de reïntegratiesfeer voor
deze groep gedaan kunnen en moeten worden, zo menen deze leden. Zij noemen
in dit verband de beperking van de loonsuppletie tot personen met een arbeidsongeschiktheids-uitkering
en het feit dat de inkomensgarantie oudere arbeidsongeschikten alleen geldt
wanneer de arbeidsongeschiktheids-uitkering wordt beëindigd in verband
met aanvaarding van een dienstbetrekking.Hierover zij opgemerkt dat de inkomensbescherming voor de «oude
gevallen» die na de herbeoordeling al dan niet gedeeltelijk een beroep
moeten doen op een werkloosheidsuitkering vooral tot gevolg heeft dat deze
groep niet geconfronteerd wordt met de toets op het partnerinkomen of de vermogenstoets.
Het betreft een bescherming op minimumniveau. Voor degenen uit deze groep
die na de herbeoordeling geen recht meer hebben op een arbeidsongeschiktheidsuitkering
kan er daarom geen inkomensnadeel ontstaan bij werkaanvaarding als die kans
zich voordoet. Dit kan zich wel voordoen voor degenen met een (gedeeltelijke)
arbeidsongeschiktheidsuitkering. De loonsuppletie beoogt voor hen een overgangsfase
te bieden in de inkomensachteruitgang ten opzichte van de uitkeringssituatie
die bij werkaanvaarding kan optreden. De inkomensgarantie oudere arbeidsongeschikten
is relevant voor de situatie waarin na reïntegratie in het arbeidsproces
binnen vijf jaar opnieuw recht op een arbeidsongeschiktheidsuitkering ontstaat.
Ook deze situatie zal zich voor de groep die hier aan de orde is niet voordoen.
De toespitsing van de afzonderlijke maatregelen op de onderscheiden groepen
past in de lijn van het door het kabinet beoogde maatwerk.De leden van de fractie van GroenLinks hebben een aantal vragen met betrekking
tot de loonkostensubsidie. Deze leden willen weten wat de oorspronkelijke
raming was van de uitgaven uit hoofde van de loonkostensubsidie, wanneer en
om welke reden deze raming is bijgesteld, wat de nieuwe prognose is en welke
de oorzaken zijn van het tegenvallend gebruik van de loonkostensubsidie.De loonkostensubsidie is ingevoerd bij de wet TAV. De totale maximale
kosten werden in dit wetsvoorstel structureel geraamd op 260 mln voor de subsidies
en 60 mln voor inwerkvergoedingen voor wat betreft de GMD-populatie. Deze
raming was gebaseerd op een raming van het rapport Tripartiete Werkgroep Volumebeleid
Arbeidsongeschiktheidsregelingen (TWVA). In dit rapport werden de kosten geraamd
op 270 mln; deze werden destijds door alle drie betrokken partijen (werkgevers,
werknemers en overheid) onderschreven. Op basis van nieuwe berekeningen werden
deze kosten in het wetsvoorstel TAV geraamd op 320 mln voor de GMD-populatie;
daarnaast werd de uitbreiding van de subsidie tot het ABP geraamd op 70 mln.
De totale kosten werden derhalve structureel geraamd op 390 mln. In beide
ramingen (TWVA en TAV) was er van uitgegaan dat zowel de hoogte als de duur
van de subsidie maximaal zou zijn, nl. vier jaar. Naar aanleiding van de eerste realisatiecijfers zijn de structurele kosten
nadien neerwaarts bijgesteld tot 100 mln structureel. De uitbreiding van de
loonkostensubsidie naar de eigen werkgever werd, op basis van deze kosten
van 100 mln, daarna geraamd op 85 mln structureel, zodat de totale maximale
kosten structureel op 185 mln werden geraamd. Ten slotte is deze laatste raming
nogmaals neerwaarts bijgesteld naar aanleiding van nadere realisatiecijfers
tot 135 mln structureel. De neerwaartse bijstellingen zijn gepleegd in 1993
en 1994 naar aanleiding van de realisatiecijfers van de SVr.In onderstaand overzicht zijn de ramingen voor de loonkostensubsidie gepresenteerd
voor de structurele situatie. Tabel. Ramingen van de structurele kosten van de huidige
loonkostensubsidie/inwerksubsidie (mln. gld)  StructureelTWVA270 TAV390 Herziene raming n.a.v. realisaties100Raming na uitbreiding subsidie tot eigen werkgever185 Herziene
raming van realisaties135De raming van 135 mln ten slotte is als uitgangspunt gehanteerd bij de
uitbreidingen die zijn voorgesteld in het wetsvoorstel Amber. Hierin wordt
immers, in verband met het vervallen van de bonus/malusregeling, voorgesteld
om de maximale loonkostensubsidie op te hogen naar 25% (nu 20%).In de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel zijn in de eerste tabel
op pagina 22 de geraamde kosten van de huidige loonkostensubsidie (dat wil
zeggen bij ongewijzigd beleid) en de bonusregeling tezamen voor de jaren 1996
tot en met 1999 alsmede voor de structurele situatie gepresenteerd. De uitgaven
uit hoofde van de bonusregeling zijn daarbij geraamd op ca. 35 mln in 1996,
oplopend tot ca. 40 mln in de structurele situatie. Met betrekking tot de
loonkostensubsidie gaat het om de uitgaven voor subsidies, aangegaan vanaf
1996. De verplichtingen die in eerdere jaren zijn aangaan en in 1996 en latere
jaren tot uitgaven leiden zijn hierin niet meegenomen. Deze uitgaven veranderen
immers niet als gevolg van het wetsvoorstel. De kosten van de huidige loonkostensubsidieregeling,
aangegaan vanaf 1996, zouden bij ongewijzigd beleid derhalve oplopen van 15
mln in 1996 tot 135 mln in de structurele situatie. Nogmaals zij benadrukt
dat hierin niet de uitgaven uit hoofde van eerder aangegane verplichtingen
zijn inbegrepen.In de tabel in de memorie van toelichting zijn tevens de ramingen voor
de nieuwe loonkostensubsidie gepresenteerd. Deze lopen op van 30 mln in 1996
tot 274 mln in de structurele situatie.In de effectenrapportage loonkosten- en inwerk- en beleidingssubsidie
geeft het Ctsv als verklaringen voor relatief lage aantal toekenningen:– met de aanvraag samenhangende administratieve lasten, die overigens
niet onnodig belastend zijn;– de relatie met andere positieve prikkels als de bonus en KRA/WBA;– de beperkte rol die de loonkostensubsidie speelt bij het wervings-
en selectiegedrag van werkgevers en de onbekendheid van de loonkostensubsidie.De leden van GroenLinks-fractie stellen nogmaals de doorbreking van het
financiële evenwicht aan de orde die ontstaat doordat de malus bij aanvaarding
van dit wetsvoorstel per 1 juli 1995 wordt afgeschaft en het pas
per 1 januari 1997 mogelijk blijkt de premiedifferentiatie in de WAO te realiseren.
Bij indiening van dit wetsvoorstel gingen wij er vanuit dat de doorbreking
van het financiële evenwicht een half jaar zou duren. Dit werd door ons
aanvaardbaar geacht omdat het mogelijk bleek een aanzienlijk pakket flankerende
maatregelen op korte termijn te realiseren. Nu blijkt de doorbreking van het
evenwicht een anderhalf jaar te gaan duren door het voorziene uitstel van
de maatregelen op het terrein van de AAW/WAO. Wij betreuren dat, maar stellen
ook vast dat bij het in werking treden van het onlangs ingediende wetsvoorstel
Uitbreiding loondoorbetalingplicht bij ziekte de werkgever een forse extra
financiële stimulans krijgt om het ziekteverzuim en daarmee op termijn
het beroep op de arbeidsongeschiktheidsregelingen terug te dringen. Voorts
verwachten wij dat het pakket reïntegratiemaatregelen ook nu nog voldoende
compensatie biedt.De leden van de fractie van GroenLinks vragen om een helder en concreet
antwoord op de vraag naar de inhoud van de amvb's. Deze leden kan worden meegedeeld
dat het bij de amvb loonsuppletie (voor personen die in dienstbetrekking werken)
gaat om middels een suppletie het «gat» tussen de arbeidsongeschiktheidsuitkering
gebaseerd op de theoretische verdiencapaciteit en de arbeidsongeschiktheidsuitkering
gebaseerd op de werkelijke verdiensten tijdelijk geheel of gedeeltelijk te
overbruggen. Bij de amvb inkomenssuppletie (voor zelfstandigen) gaat het om
het «gat» tussen de arbeidsongeschiktheidsuitkering gebaseerd
op de theoretische verdiencapaciteit voor functies in loondienst en de arbeidsongeschiktheidsuitkering
gebaseerd op de werkelijke verdiensten in het eigen bedrijf.De loon- en inkomenssuppletie zal maximaal 20% van de theoretische verdiencapaciteit
van een belanghebbende bedragen. Afbouw daarvan zal plaatsvinden in een periode
van vier jaar in gelijke stappen. Gedacht wordt aan:het eerste jaar 100% suppletie;het tweede jaar 75%;het derde jaar 50%;het vierde jaar 25%;het vijfde jaar nihil.Het is voorts de bedoeling dat de loon-/inkomenssuppletie tezamen met
de arbeidsongeschiktheidsuitkering en het loon/het inkomen uit bedrijf of
beroep niet meer zal bedragen dan het maatmaninkomen.De reden waarom nog steeds energie wordt gestopt in de uitvoering van
de malusregeling, de fractie van Groen Links vroeg hiernaar, is dat bedrijfsverenigingen
gehouden zijn wetten uit te voeren zolang deze van kracht zijn. Zulks geldt
vanzelfsprekend ook voor de malusregeling. Aangezien in het overgangsrecht
is voorzien in een afschaffing van de regeling per 1 juli 1995, dienen de
bedrijfsverenigingen malussen die tot die datum zijn verschuldigd, op te leggen
en te innen.Zoals reeds werd opgemerkt in de memorie van antwoord zijn door de bedrijfsverengingen
wel malussen aangezegd, maar heeft afgifte van de malusbeschikkingen vertraging
ondervonden door onduidelijkheden over de te volgen werkwijze. Van een -feitelijke-
afschaffing van de malusregeling is, zoals het lid van de fractie van Groen
Links veronderstelt, geen sprake.Naar de wijze waarop de bedrijfsverenigingen aan de malusregeling uitvoering
hebben gegeven, wordt door het Ctsv momenteel onderzoek. Wanneer uit dit onderzoek
blijkt dat door de bedrijfsverenigingen niet norm-conform wordt gehandeld
zullen hiertegen, de fractie van Groen Links vroeg hiernaar, in eerste instantie
door het Ctsv maatregelen genomen te worden. Wij verwachten binnenkort door
het Ctsv te worden geïnformeerd over de uitkomsten van het onderzoek
en over de conclusies, die het College hieruit heeft getrokken. Uit de reactie van de GroenLinks-fractie op de meer verplichtende aanpak
van de reïntegratie leiden wij af dat deze leden daarvan weinig effect
verwachten. Op dit moment biedt de bestaande capaciteit die ingezet kan worden
ten behoeve van de reïntegratie van cliënten uitsluitend de mogelijkheid
om op reïntegratie gerichte activiteiten aan te bieden aan cliënten
die daaraan mee willen werken. Dit achten wij voor de toekomst een onjuiste
situatie vanuit het belang dat wij hechten aan de rëintegratie op de
arbeidsmarkt van arbeidsgehandicapten. De capaciteit die ingezet kan worden
ten behoeve van reïntegratie zal vergroot moeten worden. Dit leidt uiteraard
tot de inzet van extra menskracht en middelen. Deze extra inzet zal gefinancierd
moeten worden uit de arbeidsongeschiktheidsfondsen. Het Tica onderzoekt op
dit moment wat de gevolgen in de vorm van benodigde capaciteit zullen zijn
van een meer verplichtende aanpak van de reïntegratie. Het al dan niet
meewerken aan reïntegratie mag voor mensen die geheel of gedeeltelijk
arbeidsgeschikt zijn geen vrijblijvende zaak zijn. Indien in een concreet
geval door een belanghebbende niet wordt meegewerkt aan gewenste/noodzakelijke
reïntegratie-activiteiten kan dit tot het opleggen van een sanctie leiden.
Het gaat daarbij om sancties die opgelegd kunnen worden in het kader van de
toepassing van belang zijnde wetten zoals de AAW, WAO, WW, IOAW en ABW.Desgevraagd kunnen wij de leden van de GroenLinks-fractie meedelen dat
wij uiteraard kranten lezen en dat wij over de toepassing van het arbeidsongeschiktheidsbegrip
een groot aantal brieven ontvangen. Een aantal van deze brieven zijn vergelijkbaar
met de brief die deze leden aan het verslag hebben toegevoegd. Mede naar aanleiding
van signalen uit de samenleving is in het afgelopen jaar intensief met het
parlement gediscussieerd over de gevolgen van de toepassing van het gewijzigde
arbeidsongeschiktheidsbegrip. Deze discussie heeft tot gevolg gehad dat op
dit moment een tweetal wijzigingen van het Schattingsbesluit worden voorbereid
en dat de uitvoeringspraktijk is of binnenkort zal worden aangepast aan de
beleidsvoornemens in de brief aan de Tweede Kamer van 2 juni 1995 (Kamerstukken
II, 1994/1995, 22 187, nr. 32). Deze maatregelen hebben tot gevolg dat
arbeidsongeschiktheidsschattingen in nieuwe gevallen op een verantwoorde manier
kunnen plaatsvinden.Voor belanghebbenden die op grond van een arbeidsongeschiktheidsschatting
geheel of gedeeltelijk arbeidsgeschikt worden geacht worden, bij aanvaarding
van dit wetsvoorstel, door de extra reïntegratie-instrumenten de kansen
op de arbeidsmarkt verbeterd ten opzichte van de nu bestaande situatie.In het geval dat de belanghebbende, die de brief heeft geschreven die
deze leden aan het verslag hebben toegevoegd, gekeurd moet worden zal dit
overeenkomstig de aangepaste uitvoeringspraktijk gebeuren. Daarbij zal ook
het gewijzigde Schattingsbesluit worden toegepast. In het geval de uitkomst
van de keuring is dat er geen sprake meer is van volledige arbeidsongeschiktheid
zal de belanghebbende eventueel gebruik kunnen maken van het bij aanvaarding
van dit wetsvoorstel uitgebreidere pakket van reïntegratie-instrumenten.De leden van de GroenLinks-fractie vragen waarom de Staatssecretaris van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid wilde wachten met het versturen van een brief
aan het Tica over de implementatie van de beleidsvoornemens die zijn opgenomen
in de brief aan de Tweede Kamer van 2 juni 1995 (Kamerstukken II, 1994/1995,
22 187, nr. 32) over de toepassing van het arbeidsongeschiktheidscriterium.
De reden om te wachten met het versturen van deze brief tot na de stemmingen
was dat het na deze stemmingen duidelijk was dat de Tweede Kamer kon instemmen
met de beleidsvoornemens van het kabinet op het punt van de toepassing van
het arbeidsongeschiktheidscriterium. Dit was belangrijk om naar het Tica en
ook naar de samenleving toe duidelijk aan te geven dat de zo spoedig mogelijke implementatie van de in de brief opgenomen beleidsvoornemens
niet alleen de wens van het kabinet was, maar ook van de Tweede Kamer. In
dit geval vonden wij dat van groot belang, ook al was dat strikt genomen niet
noodzakelijk.Met de leden van de fractie van GroenLinks zijn wij van mening dat maatregelen
worden getroffen om een bepaald doel te bereiken. Dat is uiteraard ook het
geval met de in dit wetsvoorstel opgenomen reïntegratiemaatregelen. Het
is naar onze mening niet zinvol om in deze fase van de beleidsontwikkeling
eventuele criteria en meetpunten vast te leggen aan de hand waarvan de effecten
beoordeeld kunnen worden, omdat de werking van deze reïntegratiemaatregelen
door een groot aantal factoren beïnvloedt zullen worden waarvan de effecten
op dit moment niet zijn te overzien.Naar aanleiding van de vragen van de leden van de SP-fractie naar een
alternatief voor de quotum verplichting in de Wagw zij vermeld dat het Ctsv
de bedrijfsverenigingen inmiddels heeft verzocht relevante gegevens te verstrekken
over het aantal gehandicapte werknemers per bedrijfstak. Naar verwachting
zal hierover in november meer bekend zijn.Het lid van de SP-fractie verzoekt nader aan te geven welke reïntegratiemaatregel
bedoeld wordt die in de memorie van toelichting (Kamerstukken I, 1995/1996,
24 221, nr. 1) wordt aangeduid met «overname van het ziekterisico».
Hiermee duiden wij artikel 29b ZW aan. Op basis van dit artikel kan de bedrijfvereniging,
als aan de gestelde voorwaarden wordt voldaan, op verzoek van de werkgever
het ziekengeld stellen op het dagloon van de werknemer. De belangrijkste voorwaarde
die gesteld wordt aan het toepassen van artikel 29b ZW, na wijziging op basis
van dit wetsvoorstel, is dat het moet gaan om een werknemer die in de drie
jaren voorafgaand aan zijn dienstbetrekking recht had op een uitkering op
grond van de AAW of de WAO of het einde van de wachttijd van 52 weken voor
de AAW of de WAO heeft bereikt en aansluitend niet arbeidsongeschikt is geacht
op basis van die wetten.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,R. L. O. LinschotenDe Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. DijkstalDe Staatssecretaris van Defensie,J. C. Gmelich Meijling 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19951996-24221-1b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl