Wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19951996-23029, nr. 26

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

10-10-1995

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

23029-(R1461) nr. 26

06-10-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. AlgemeenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23029Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 029 (R 1461)Wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschapnr. 26MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 6 oktober 1995 1. AlgemeenDe leden van de fracties van het CDA, de VVD en de SGP hebben in hun beoordeling
van het voorstel van Rijkswet in het bijzonder de regeling van de meervoudige
nationaliteit bij de verlening van het Nederlanderschap betrokken. Afgezien
van enkele vragen zijn bij de andere onderwerpen van het voorstel overigens
geen aantekeningen geplaatst. Dat betreft dan de voorstellen met betrekking
tot de nationaliteitsrechtelijke gevolgen van de erkenning, tot een betere
aansluiting van het nationaliteitsrecht aan het vreemdelingenrecht, tot het
behoud van het Nederlanderschap in geval van vrijwillige verkrijging van een
vreemde nationaliteit alsmede tot het verlies van het Nederlanderschap voor
polypatriden die na meerderjarigheid gedurende tien jaar in het buitenland
verblijven en er geen blijk van geven de Nederlandse nationaliteit te willen
behouden. Mijn beantwoording zal daarom in het bijzonder en vooreerst de voorgestelde
regeling van de meervoudige nationaliteit behandelen.Meervoudige nationaliteit is in zijn algemeenheid niet gewenst; dat is
ook mijn mening, daarover wil ik geen misverstand laten bestaan. Het brengt
de persoon die het betreft onduidelijkheid over zijn rechten en plichten,
zowel de publiekrechtelijke als de privaatrechtelijke; het schept evenzeer
onduidelijkheid voor de Staten waarvan deze persoon staatsburger is. Meervoudige
nationaliteit komt de laatste decennia in toenemende mate voor en vraagt om
adequate en consistente maatregelen, die recht doen aan de belangen van de
betreffende persoon en de Nederlandse staat.De wijziging van de wettelijke regeling van de meervoudige nationaliteit
is een van de kernpunten van het onderhavige voorstel. De huidige wet kent
als uitgangspunt, dat de vreemdeling die verzoekt het Nederlanderschap te
verkrijgen, afstand moet doen van zijn oorspronkelijke nationaliteit, althans
indien dat in redelijkheid van hem gevergd kan worden, en dat de Nederlander,
die als meerderjarige vrijwillig een vreemde nationaliteit verkrijgt of als
meerderjarige gedurende tien jaar woont in het land van zijn andere nationaliteit,
in welk land hij tevens geboren is, van rechtswege zijn Nederlanderschap verliest.
 Dit uitgangspunt voldoet niet, noch waar het om de verkrijging van de
Nederlandse nationaliteit gaat, noch waar het om het verlies ervan gaat.Meervoudige nationaliteit ontstaat niet in de eerste plaats door naturalisatie,
maar van rechtswege. De gelijke behandeling van man en vrouw brengt in het
nationaliteitsrecht van veel landen – waaronder Nederland – mee,
dat kinderen bij geboorte zowel de nationaliteit van de vader als die van
de moeder verwerven en dus bipatride kunnen zijn. Met de toename van het aantal
internationale huwelijken neemt het aantal kinderen toe, dat naast de Nederlandse
een of meerdere buitenlandse nationaliteiten heeft; dat is thans de voornaamste
oorzaak van meervoudige nationaliteit. Daarnaast kent Nederland van oudsher
het Nederlanderschap van rechtswege toe aan een in Nederland, de Nederlandse
Antillen of Aruba geboren kind, indien zijn vader of moeder geboren is uit
een in één van die landen wonende moeder; deze zogenaamde derde-generatie
kinderen vormen een steeds grotere groep bipatriden. Bovendien moet worden
gewezen op het recht van de meerderjarigen die in Nederland geboren zijn en
hier sindsdien woonplaats hebben, om ongeacht het ontstaan van meervoudige
nationaliteit bij wijze van optie het Nederlanderschap te verkrijgen; zie
het huidige artikel 6 van de Rijkswet op het Nederlanderschap.Anderzijds zullen in het buitenland geboren kinderen van Nederlandse ouders
bij hun geboorte een meervoudige nationaliteit verkrijgen, indien zij zijn
geboren op het grondgebied van een Staat die het zogenaamde «ius soli»-beginsel
aanhangt, dus van een Staat wiens nationale recht aan ieder die op zijn grondgebied
geboren is, vanwege die geboorte van rechtswege zijn staatsburgerschap toekent
(zoals de Verenigde Staten, Canada, Australië en Nieuw Zeeland; in deze
landen wonen thans meer dan 300 000 personen van Nederlandse herkomst).In de huidige Rijkswet op het Nederlanderschap wordt het bestaan van meervoudige
nationaliteit op grond van deze vormen van verkrijging van het Nederlanderschap
van rechtswege slechts in zeer geringe mate teruggedrongen, zie daarvoor artikel
15, onder c.Het uitgangspunt van de huidige Rijkswet op het Nederlanderschap voldoet
evenmin in geval van naturalisatie van vreemdelingen tot Nederlander. In artikel
9, eerste lid, onder b, is de verplichting neergelegd dat de persoon die om
naturalisatie verzoekt, afstand doet van zijn oorspronkelijke nationaliteit.
Deze verplichting zal – zelfs als aan de in deze bepaling gestelde redelijkheidstoets
voorbijgegaan zou worden – slechts voor een relatief beperkte groep
van naturalisatieverzoekers het bezit van meerdere nationaliteiten bij verkrijging
van het Nederlanderschap kunnen voorkomen. Immers, enerzijds is het naar het
recht van andere landen rechtens of feitelijk onmogelijk afstand te doen van
de nationaliteit van dat land; de wetgeving van deze landen kent de mogelijkheid
van afstand niet of de voor afstand vereiste overheidstoestemming wordt niet
gegeven. Van verzoekers uit deze landen kan niet gevergd worden dat zij afstand
doen van hun oorspronkelijke nationaliteit. Anderzijds gaat naar het recht
van bepaalde landen de oorspronkelijke nationaliteit van rechtswege verloren
door of ten gevolge van de vrijwillige verkrijging van het Nederlanderschap.De huidige Rijkswet kent bovendien een redelijkheidstoets. Het huidige
artikel 9, eerste lid, onder b, bepaalt dat de persoon die verzoekt tot Nederlander
te worden genaturaliseerd, het mogelijke moet doen om zijn oorspronkelijke
nationaliteit te verliezen, althans bereid moet zijn al het mogelijke daartoe
te zullen doen, tenzij dit in redelijkheid niet kan worden verlangd. Dat in
de hier reeds genoemde gevallen de afstandseis onredelijk is, behoeft geen
betoog. Naast deze gevallen zijn er echter andere, waarin het naar de mening
van de vorige en de huidige regering evenmin redelijk is, van de naturalisatieverzoeker
te eisen, dat hij afstand doet van zijn oorspronkelijke nationaliteit.
In de Notitie meervoudige nationaliteit/kiesrecht voor vreemdelingen (Kamerstukken
II, 1990–1991, 21 971) is daarop uitvoerig ingegaan. Omdat de beoordeling
van de vraag of van een bepaalde naturalisatieverzoeker in redelijkheid gevergd
kan worden van zijn oorspronkelijke nationaliteit afstand te doen onuitvoerbaar
geacht is, is in overleg met de Tweede Kamer sinds 1992 van het stellen van
de afstandseis afgezien. Hierop kom ik terug, als ik inga op de circulaire
van 20 december 1991.Ook de bestaande regeling van het verlies van het Nederlanderschap, vastgelegd
in artikel 14 en volgende van de Rijkswet, voldoet niet. Wie als meerderjarige
Nederlander vrijwillig een vreemde nationaliteit verwerft, verliest thans
van rechtswege zijn Nederlanderschap. Van de Nederlanders die meer dan één
nationaliteit bezitten, verliest alleen de Nederlander die na zijn meerderjarigheid
gedurende een periode van tien jaren woont in het land waarin hij is geboren
en waarvan hij eveneens de nationaliteit bezit, het Nederlanderschap.Deze bestaande regeling tot beperking van de meervoudige nationaliteit
bevredigt niet. Zij is enerzijds te rigide, anderzijds onvoldoende effectief.
Te rigide, omdat zij geen rekening houdt met de beweegredenen van de Nederlander
die in den vreemde om naturalisatie vraagt, onvoldoende effectief, omdat zij
slechts een beperkte groep bipatriden betreft en voor de overige bipatride
Nederlanders geen verliesregels kent anders dan het uitdrukkelijk doen van
afstand.Het thans voorliggende voorstel van Rijkswet wil daarom een regeling geven,
die meervoudige nationaliteit tegengaat indien deze geen betekenis heeft,
maar die anderzijds erkent dat het behoud van de oorspronkelijke nationaliteit
een functie kan hebben bij de verkrijging van een nieuwe, Nederlandse of buitenlandse,
nationaliteit. Immers, nationaliteit veronderstelt een band tussen de betreffende
persoon en het land van die nationaliteit. Die band kan van velerlei aard
zijn: maatschappelijk, sociaal, economisch, politiek, cultureel, religieus
of emotioneel. Nationaliteit wordt niet alleen gevraagd of verleend, indien
en omdat al deze banden van de naturalisatieverzoeker enkel en alleen bestaan
met het land van die nieuwe nationaliteit. Veel geëmigreerde Nederlanders
hebben om sociaal-economische en mogelijk ook om politieke/kiesrechtelijke
redenen de nationaliteit van hun immigratieland verzocht, maar laten nog steeds
weten dat zij zich sterk met Nederland betrokken voelen; naar eigen perceptie
zijn zij geïntegreerd in hun nieuwe vaderland ook al geven zij aan met
Nederland bijzondere culturele en emotionele banden te hebben behouden. Anderen hebben in een overigens identieke situatie afgezien van naturalisatie
vanwege het daaraan verbonden, thans nog onoverkomelijke verlies van het Nederlanderschap.
Aan de verzoeken tot behoud van of herstel in het Nederlanderschap van deze
groepen van personen wil de voorgestelde wijziging van artikel 15 en het bij
tweede tranche van de wijziging (Kamerstukken II, 23 594 (R 1496)) voorgestelde
artikel 26 van de Rijkswet tegemoet komen; deze personen zullen onder voorwaarde
hun Nederlanderschap kunnen behouden of kunnen terugkrijgen.Voor veel buitenlanders die het Nederlanderschap aanvragen geldt een vergelijkbare,
spiegelbeeldige situatie. Ook zij hebben op maatschappelijk, sociaal-economisch
en politiek vlak sterke banden met het land van immigratie, Nederland, nagestreefd
en verworven, terwijl zij culturele en emotionele banden met het land van
oorsprong hebben behouden. Voor hen is de verkrijging van het Nederlanderschap
de belichaming van die maatschappelijke, economische en politieke integratie,
terwijl het afstand doen van de oorspronkelijke nationaliteit voor hun –
en voor hun familie – betekent het doorbreken van de culturele en emotionele,
en in bepaalde gevallen ook religieuze banden met het land van oorsprong.
Door te eisen dat een keuze gemaakt wordt òf voor de nationaliteit
van oorsprong òf voor de Nederlandse nationaliteit wordt –
althans voor de beperkte groep, voor wie die keuze in werkelijkheid aanwezig
is – het maken van de keuze voor de Nederlandse nationaliteit ernstig
verzwaard. Voor een aantal van hen zal het opgeven van de nationaliteit van
hun cultuur – voor velen ook de nationaliteit van hun religie –
zo moeilijk zijn, dat zij afzien van het Nederlanderschap ondanks het bestaan
van sterke maatschappelijke, economische, sociale en politieke banden met
Nederland. Dat is in het geheel niet bevorderlijk voor de verdere integratie
van deze inwoners van Nederland. Die integratie, het zich vooral maatschappelijk
en politiek Nederlander voelen, is zowel voor de persoon als voor de Nederlandse
samenleving van belang. Voor de persoon betekent het een geborgenheid die
het mogelijk maakt verantwoordelijkheid te nemen voor de gemeenschap en het
land waarin men zijn bestaan heeft opgebouwd en wil uitbouwen. De integratie
kan alleen dan goed verlopen, wanneer er het vooruitzicht en de zekerheid
van een permanent verblijf kan zijn; naturalisatie geeft die zekerheid. Voor
de Nederlandse samenleving betekent het dat een grote groep hier te lande
verblijvende personen althans na een bepaalde periode als staatsburger rechtstreeks
kan worden aangesproken en verantwoordelijk gehouden.De leden van de CDA-fractie hadden de indruk dat de regering voornemens
was de criteria voor inburgering te relativeren. Daarbij rees tevens de vraag
of lees- en schrijfvaardigheid onderdeel uitmaken van de zogenaamde inburgeringstrajecten.
Hier is, dunkt mij, sprake van een misverstand. Het inburgeringstraject op
basis van een inburgeringscontract, waarover de regering en de Vereniging
van Nederlandse Gemeenten onlangs overeenstemming hebben bereikt, is gericht
op nieuwe immigranten, niet op personen die om naturalisatie verzoeken. Het
houdt onder meer in een educatief aanbod van 500 uur, bestaande uit de vakken
«Nederlands als tweede taal», «Maatschappelijke oriëntatie»
en «Beroepenoriëntatie». Het voornemen bestaat dit educatieve
gedeelte af te sluiten met een toets op CITO-3 of CITO-2 niveau. Voor het
CITO-3 niveau wordt nagegaan in hoeverre kan worden aangesloten bij het bestaande
Staatsexamen «Nederlands als tweede taal», niveau I. Dit examen
omvat naast luister- en spreekvaardigheid ook schrijf- en leesvaardigheid.
Voor het CITO-2 niveau zal nog een toets ontwikkeld worden; deze kan een landelijke
gelding hebben. Ook daarin zullen de hierboven genoemde vaardigheden worden
verwerkt. De relatie tussen de inburgeringstrajecten en de verkrijging van
het Nederlanderschap is slechts, dat wie het inburgeringstraject met goed
gevolg doorlopen heeft, geacht kan worden te hebben voldaan aan het vereiste
van inburgering zoals gesteld in artikel 8, eerste lid, onder d, van de Rijkswet
op het Nederlanderschap. Aan het vereiste van inburgering als geëist
in artikel 8 kan echter ook op andere wijze worden voldaan.Tot nu toe berust de beoordeling van de inburgering bij de ambtenaar die
namens de burgemeester aan het ministerie van Justitie inlichtingen verschaft
over de inburgering van de naturalisatieverzoeker. De beoordeling betreft
in het bijzonder de kennis van deze persoon van het Nederlands als gesproken
taal. Om die beoordeling te objectiveren is aan het Studiecentrum voor Volwasseneneducatie
de opdracht gegeven een landelijk geldende inburgeringstoets te ontwerpen.
Aan de hand van deze toets zal de vereiste taalkennis niet meer door de gemeenten
worden getoetst, maar door daartoe aangewezen deskundige docenten. In de inburgeringstoets
zal naast deze beoordeling van de taalbeheersing ook worden getoetst op enige
kennis van de Nederlandse maatschappij en staatsinrichting. Het bezit van
lees- en schrijfvaardigheid heeft nimmer deel uitgemaakt van de inburgeringstoets;
het ligt niet in het voornemen deze vaardigheden onderdeel te laten zijn van
het naturalisatie-vereiste van het inburgering. De leden van de CDA-fractie alsook de leden van de SGP-fractie wensten
geïnformeerd te worden over de stand van zaken met betrekking tot het
Tweede Protocol bij het Verdrag van Straatsburg betreffende beperking van
meervoudige nationaliteit en betreffende de militaire verplichtingen in geval
van meervoudige nationaliteit (Trb. 1964, nr. 4). De goedkeuring van dit op
2 februari 1993 te Straatsburg tot stand gekomen Tweede Protocol (Trb. 1994,
265) zal op verzoek van het daartoe vereiste aantal leden van de Eerste Kamer,
alsook van de Tweede Kamer onderworpen worden aan de uitdrukkelijke goedkeuring
der Staten-Generaal (Kamerstukken Staten-Generaal vergaderjaar 1994–1995
Nr. 260, 24 152 (R 1536), nrs. 1 en 2).De goedkeuring van het Tweede Protocol staat open voor Staten die partij
zijn bij het Verdrag van Straatsburg, dus voor de volgende landen: België,
Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Nederland, Noorwegen,
Oostenrijk en Zweden. Van deze landen hebben thans Frankrijk en Italië
het Tweede Protocol inmiddels goedgekeurd; tussen deze Staten is het Protocol
dus reeds in werking. Duitsland is voorshands niet voornemens het Tweede Protocol
goed te keuren, omdat daardoor op onderdelen wordt afgeweken van het beginsel
van enkelvoudige nationaliteit, dat in de Bondsrepubliek tot heden in ruime
mate uitgangspunt is van het nationaliteitsrecht. Als redenen daarvoor worden
aangevoerd, dat naturalisatie niet als integratiemiddel wordt gezien, terwijl
meervoudige nationaliteit loyaliteitsconflicten kan meebrengen, redenen die
niet in hun algemeenheid door de Nederlandse regering worden gedeeld.Dientengevolge kent Duitsland een zeer lage naturalisatiegraad. Omdat
deze zeer lage naturalisatiegraad echter als een politiek ongewenst verschijnsel
wordt gezien, overweegt het Duitse ministerie van Binnenlandse Zaken, tot
wiens portefeuille de naturalisatie behoort, de naturalisatiemogelijkheden
in het bijzonder voor in de BRD geboren personen te verruimen. Dat dit tussen
de Bondsrepubliek Duitsland en Nederland bestaande verschil in appreciatie
van de meervoudige nationaliteit een aanzuigende werking zou kunnen hebben,
waarmee – zo neem ik aan – is bedoeld een aanzuigende werking
in de stroom asielzoekers, blijkt tot nu toe niet uit de gehouden onderzoeken
en is weinig waarschijnlijk.Het is juist, zoals de leden van de CDA-fractie veronderstellen, dat het
Nederlandse vreemdelingenrecht – en niet zozeer het vreemdelingenbeleid –
op onderdelen georiënteerd is op het Asylverfahrensgesetz van de Bondsrepubliek
Duitsland. Het gaat hier echter alleen om de introductie van het beginsel
van «veilig derde land» en van «veilig land van herkomst».Overigens streeft Nederland, op basis van artikel 30 van de Schengen-Uitvoeringsovereenkomst
naar harmonisatie van het asielrecht tussen de Schengenpartijen, waaronder
de Bondsrepubliek. Het nationaliteitsrecht staat echter geheel los van dit
streven. Van een mogelijk aanzuigende werking van het onderhavige voorstel
van Rijkswet voor asielzoekers is dus geen sprake.De leden van de PvdA-fractie vroegen, waarom de regering niet heeft overwogen
het Verdrag van Straatsburg van 6 mei 1963 (Trb. 1964, 4) op te zeggen. Uit
bovenstaande beschouwingen moge duidelijk zijn, dat de regering inzake het
nationaliteitsrecht als uitgangspunt hanteert, dat enkelvoudige nationaliteit
ten principale de voorkeur verdient. Dat is ook het uitgangspunt van het Verdrag
van Straatsburg. In het Tweede Protocol bij dat Verdrag is de hoofdregel van
het Verdrag: verlies van de oorspronkelijke nationaliteit bij verkrijging
van de nationaliteit van een andere Verdragsstaat, in belangrijke mate gerelativeerd
om dezelfde redenen als waarom thans wordt voorgesteld artikel 9, eerste lid,
onder b, te schrappen. Bovendien is het Verdrag van Straatsburg in het kader
van de Raad van Europa om dezelfde redenen aan herziening onderworpen
als die waarom wordt voorgesteld de Rijkswet op het Nederlanderschap te wijzigen:
de integrerende werking van het bezit van de nationaliteit van het land van
immigratie, en het politieke belang van het immigratieland bij een slechts
beperkte groep permanent verblijvende buitenlanders. Bij mijn brief aan de
Tweede Kamer van 26 april jl. (Kamerstukken II, 1994–1995, 23 900
VI, nr. 23) heb ik de ontwikkelingen met betrekking tot deze herziening uiteengezet.
De opzegging van het Verdrag van Straatsburg is dus geen vanzelfsprekend gevolg
van de thans voorliggende voorstellen. Bovendien zal, zoals boven reeds beschreven,
de meervoudige nationaliteit niet in de eerste plaats bestreden moeten worden
door het formele criterium, dat het verkrijgen van een nieuwe nationaliteit
het verlies van de oude moet meebrengen, maar door het inhoudelijke criterium,
dat wie meerdere nationaliteiten bezit, die nationaliteit(en) verliest, waarmee
hij geen wezenlijke band heeft, tenzij staatloosheid het gevolg daarvan is.Aanvaarding van dat criterium in een internationaal verband als de Raad
van Europa is van wezenlijk groter belang dan vermijding van die discussie
door de opzegging van het Verdrag van Straatsburg. Dat er, zolang het Verdrag
van Straatsburg niet door een nieuw Europees nationaliteitsverdrag is vervangen,
enige divergentie bestaat tussen de voorgestelde regeling van de Rijkswet
en het Verdrag is duidelijk. Om een toepassing van de Rijkswet in strijd met
het Verdrag van Straatsburg – als ook met de Toescheidingsovereenkomst
met Suriname – te voorkomen, is in de artikelen 15A en 16A uitdrukkelijk
voorrang gegeven aan de regeling van Verdrag en Overeenkomst. Overigens is
er een reden van geheel andere aard om het Verdrag van Straatsburg niet op
te zeggen. Het Verdrag van Straatsburg kent twee hoofdstukken. Hoofdstuk I
betreft de beperking van gevallen van meervoudige nationaliteit, hoofdstuk
II de militaire verplichtingen in geval van meervoudige nationaliteit. Het
Verdrag kent niet de mogelijkheid om de toepassing van slechts één
van beide hoofdstukken op te zeggen, opzegging is alleen mogelijk voor het
Verdrag in zijn geheel. Omwille van de bescherming van Nederlandse dienstplichtigen
kan Hoofdstuk II echter niet worden gemist. Weliswaar zal de opkomstplicht
voor dienstplichtigen per april 1996 worden opgeschort, maar ter bescherming
van die personen van meervoudige nationaliteit die hun dienstplicht reeds
in Nederland verricht hebben en ook voor het geval besloten zal moeten worden
de opschorting weer ongedaan te maken, blijft het van belang de regeling van
het Verdrag van Straatsburg te handhaven. Opzegging van het Verdrag is ook
om die reden uitgesloten.De door de leden van deze fractie aangegeven misstellingen zijn bij nota
van wijziging bij het wetsvoorstel van de tweede tranche van wijziging hersteld.De leden van de fractie van de VVD en ook de leden van de SGP-fractie
wensten meer informatie over de verhouding tussen de circulaire van 20 december
1991 en de door de Rijkswet voorgeschreven afstandsbepaling van artikel 9.
Artikel 9 bepaalt, voor zover thans relevant, dat de persoon die om naturalisatie
verzoekt en die een andere nationaliteit bezit het mogelijke moet doen, althans
bereid is om het mogelijke te doen om die nationaliteit te verliezen, tenzij
dit redelijkerwijs niet kan worden verlangd.Het laatste zinsdeel van deze bepaling legt de beslissing over de vraag
of afstand redelijkerwijs kan worden gevraagd in handen van de naturalisatieautoriteit.
Het is daarmee aan die autoriteit richtlijnen te geven betreffende de interpretatie
van het redelijkheidsvereiste.Aan de hand van de Notitie meervoudige nationaliteit/kiesrecht voor vreemdelingen
(Kamerstukken II, 1990–1991, 21 971) is uitvoerig met de Tweede
Kamer gediscussieerd over de vraag in welke gevallen het vragen van afstand
redelijkerwijs verlangd kan worden. Deze discussie heeft tot de conclusie
geleid, dat ook strikt emotionele argumenten van zodanig ernstige
aard kunnen zijn, dat in redelijkheid niet van de naturalisatieverzoeker gevraagd
kan worden zijn oorspronkelijke nationaliteit op te zeggen. Omdat de zwaarte
van emotionele argumenten in het algemeen van subjectieve aard is, is een
objectieve toepassing van het redelijkheidscriterium van artikel 9, eerste
lid, onder b, in het algemeen dan ook niet mogelijk; het toepassen van de
redelijkheidstoets van het afstandsvereiste zou immers op een in belangrijke
mate willekeurige en toevallige wijze leiden tot het al dan niet verlies van
de nationaliteit van oorsprong. Vanwege dit willekeurige karakter was de regering
van mening dat niet te beoordelen is in welke gevallen van verzoekers van
naturalisatie in redelijkheid verlangd kan worden al het mogelijke te doen
om de oorspronkelijke nationaliteit te verliezen. Deze benadering van het
afstandsvereiste is door de Tweede Kamer gebillijkt. In de genoemde circulaire
zijn deze op artikel 9 van de Rijkswet gebaseerde beleidsconclusies neergelegd;
nu de wet deze ruimte laat, kan van een inbreuk op de wettelijke regeling
niet gesproken worden.Door de leden van de SGP-fractie is gevraagd naar de wijze waarop naturalisatieverzoekers
in concreto worden voorgelicht over de gevolgen van meervoudige nationaliteit.
Tijdens de behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer is bij amendement,
ingediend door de fracties van het CDA, de PvdA en D66, het afstandsvereiste
zodanig gewijzigd, dat in het aan Uw Kamer voorlegde nader gewijzigde voorstel
van Rijkswet bij artikel 9, eerste lid, onder b, van de naturalisatieverzoekers
die een andere nationaliteit bezit, gevergd wordt met redenen omkleed te kennen
te geven dat hij deze andere nationaliteit wil behouden. In samenhang met
deze vraag zal – op vrijwel identieke wijze als dat sinds 1992 reeds
gebeurt – de verzoeker erop gewezen worden, dat aan het bezit van meer
dan één nationaliteit nadelen verbonden zijn. Daarop wordt reeds
in het voorlichtingsmateriaal dat bij het ministerie van Justitie en bij de
gemeenten kan worden verkregen, gewezen. Ook ontvangt hij daartoe bij zijn
eerste contacten met de naturalisatie-ambtenaar de informatie die U als bijlage
bij deze memorie van antwoord aantreft1. Omdat
de aan meervoudige nationaliteit verbonden nadelen tevens bepaald worden door
het recht van die andere nationaliteit wordt de verzoeker ten stelligste aangeraden
zich ook te informeren over de gevolgen die dat recht aan meervoudige nationaliteit
verbindt.De leden van de SGP-fractie vroegen zich bovendien af op welke wijze de
controle plaatsvindt van de drie jaren samenleving als bedoeld in artikel
8, vierde lid, onder a. Het recht van de buitenlander of buitenlandse die
met een Nederlander samenleeft, om reeds na drie jaren woonplaats of werkelijk
verblijf in Nederland (en na de wijziging van de Rijkswet: na drie jaren toelating
en hoofdverblijf in Nederland) een verzoek om naturalisatie te kunnen indienen
is reeds op 1 januari 1985 in het Nederlandse nationaliteitsrecht in gevoerd.
Sindsdien wordt zowel het bestaan van de samenleving als de duur ervan ontleend
aan de informatie die de vreemdelingenpolitie daarover verstrekt en aan de
informatie die de bevolkingsadministratie daarover bevat. Vreemdelingenrechtelijke
controle vindt tenminste éénmaal per jaar plaats indien de buitenlandse
partner een verblijfsvergunning heeft die afhankelijk is van het bestaan van
de samenleving met de Nederlander. In alle andere gevallen zal de samenleving
onder andere worden vastgesteld aan de hand van het bestaan van een gemeenschappelijk
woonadres van de beide partners; in geval van twijfel kan een nader onderzoek
worden ingesteld. In het kader van de discussie over de onlangs aan de Tweede
Kamer aangeboden notitie inzake leefvormen in het familierecht kan worden
bezien of en in welke mate de bestaande naturalisatieregeling voor samenlevenden
aanpassing behoeft. De Staatssecretaris van Justitie,E. M. A. Schmitz XNoot1De eerder verschenen stukken met betrekking tot dit wetsvoorstel zijn
gedrukt onder de nrs. 226 en 226a, vergaderjaar 1994–1995.XNoot1Deze stukken liggen ter inzage op het Centraal Informatiepunt onder griffienr.
116276. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19951996-23029-26.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl