Vervanging van hoofdstuk IV van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren; Tweede nota van wijziging
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26367, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

25-10-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26367 nr. 7

20-10-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamABCDEArtikel 21aFGHIJKToelichting AB, onderdeel aB, onderdeel bC, onderdeel aC, onderdeel BDEFG, onderdeel a, IG, onderdeel bHJKOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26367Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 367Vervanging van hoofdstuk IV van de Wet verontreiniging oppervlaktewaterennr. 7TWEEDE NOTA VAN WIJZIGINGOntvangen 20 oktober 1999Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd: AArtikel I, onderdeel A, komt als volgt te luiden:In artikel 1, tweede lid, wordt «dat is aangesloten op een inrichting,
in gebruik bij» vervangen door: dat is aangesloten op een zuiveringtechnisch
werk, in beheer bij. BArtikel I, onderdeel D, artikel 17 wordt als volgt gewijzigd:a. In artikel 17, onderdelen c en j, wordt de punt aan het eind telkens
vervangen door een puntkomma.b. Er wordt na artikel 17, onderdeel k, onder vervanging van de punt door
een puntkomma een nieuw artikel 17, onderdelen l en m ingevoegd luidende:l. drinkwater: water als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onderdeel b,
van de Waterleidingwet;m. waterleidingbedrijf: een bedrijf als bedoeld in artikel 1, eerste lid,
onderdeel c, van de Waterleidingwet. CArtikel I, onderdeel D, artikel 18, wordt als volgt gewijzigd:a. In artikel 18, vierde lid, wordt «van artikel 18, derde lid,
onderdeel a,» vervangen door: van het derde lid, onderdeel a.b. In artikel 18, zesde lid, wordt «in afwijking van het zesde lid»
vervangen door: in afwijking van het vijfde lid. DIn artikel I, onderdeel D, artikel 20, zevende lid, wordt «bij belastingverordening
van de kwaliteitsbeheerder» vervangen door: bij belastingverordening. EIn artikel I, onderdeel D, wordt na artikel 21 een nieuw artikel 21a ingevoegd
luidende: Artikel 21a1. Ten behoeve van een experiment met de bepaling van de vervuilingswaarde
van de vanuit woonruimten afgevoerde stoffen, op basis van de door het waterleidingbedrijf
geleverde hoeveelheid drinkwater kan Onze Minister van Verkeer en Waterstaat
een gedeelte van een gebied van ten hoogste vijf kwaliteitsbeheerders aanwijzen
waarin het derde tot en met zevende lid van toepassing is. De aangewezen gedeelten
betreffen tezamen ten hoogste het grondgebied van tien gemeenten.2. Een aanwijzing als bedoeld in het eerste lid geschiedt slechts op aanvraag
van de kwaliteitsbeheerder en met instemming van de één of meer
betrokken gemeenten en van het betrokken waterleidingbedrijf.3. De vervuilingswaarde van de stoffen die worden afgevoerd vanuit een
woonruimte, die is voorzien van een uitsluitend daaraan dienstbare watermeter,
wordt bepaald aan de hand van de formule 0,0213 vervuilingseenheid X A waarbij,
A = het aantal m3 drinkwater dat door het waterleidingbedrijf in
het in het vijfde lid bedoelde tijdvak ten behoeve van die woonruimte is geleverd.4. Voor de toepassing van het derde lid wordt hoogstens een door het waterleidingbedrijf
in het in het vijfde lid bedoelde tijdvak ten behoeve van die woonruimte geleverde
hoeveelheid drinkwater van 141 m3 en indien de woonruimte wordt
gebruikt door één persoon van 47 m3 in aanmerking
genomen.5. De heffing met betrekking tot de in het derde lid bedoelde woonruimten
wordt geheven over het tijdvak van 12 maanden zoals dat door het betrokken
waterleidingbedrijf bij de levering van drinkwater ten behoeve van die woonruimten
wordt gehanteerd.6. Indien het in het vijfde lid bedoelde tijdvak in twee kalenderjaren
is gelegen worden de voor de kalenderjaren geldende tarieven per vervuilingseenheid
van de kwaliteitsbeheerder naar tijdsevenredigheid toegepast.7. De vervuilingswaarde over het gedeelte van het eerste kalenderjaar
waarin de kwaliteitsbeheerder dit artikel toepast, dat voor de aanvang in
dat kalenderjaar van het in het vijfde lid bedoelde tijdvak is gelegen, wordt
gesteld op een evenredig gedeelte van het op basis van artikel 21, eerste
lid, bepaalde aantal vervuilingseenheden.8. Onze Minister van Verkeer en Waterstaat zendt voor 1 januari 2006 aan
de Staten-Generaal een verslag over de ervaringen die met de toepassing van
dit artikel zijn gedaan.9. Dit artikel vervalt met ingang van 1 januari 2006. Indien voor die
datum bij Koninklijke Boodschap een voorstel van wet wordt ingediend dat tot
strekking heeft de invoering van een stelsel tot bepaling van de vervuilingswaarde
van de vanuit woonruimten afgevoerde stoffen op basis van de door het waterleidingbedrijf
geleverde hoeveelheid drinkwater blijft het derde tot en met zevende lid van
toepassing op de woonruimten die zich bevinden in de gebieden die voor 1 januari
2006 door Onze Minister van Verkeer en Waterstaat zijn aangewezen. FIn artikel I, onderdeel D, artikel 23, vijfde lid, wordt «Voor de
toepassing van artikel 23, vierde lid, onderdeel a» vervangen door:
Voor de toepassing van het vierde lid, onderdeel a. GArtikel I, onderdeel D, artikel 25, wordt als volgt gewijzigd:a. In artikel 25, vijfde lid, wordt «het Rijksinstituut voor integraal
zoetwaterbeheer en afvalwaterbehandeling» vervangen door: het Rijksinstituut
voor Integraal Zoetwaterbeheer en Afvalwaterbehandeling.b. Artikel 25, achtste lid, komt als volgt te luiden:8. Indien een bedrijfs- of woonruimte of een zuiveringtechnisch werk bij
meer dan één persoon in gebruik onderscheidenlijk in beheer
is, kan het hoofd een belastingaanslag inzake de verontreinigingsheffing rijkswateren
ter zake van die ruimte of van dat zuiveringtechnisch werk ten name van één
van die personen stellen. HIn artikel I, onderdeel D, artikel 27, eerste lid, wordt na onderdeel
c onder vervanging van een punt door een puntkomma een nieuw onderdeel d ingevoegd
luidende:d. voor het verstrekken van subsidies aan heffingplichtigen tot behoud
van het gebruik van de bij de kwaliteitsbeheerder in beheer zijnde zuiveringtechnische
werken teneinde een stijging van het tarief van de heffing zoveel mogelijk
te voorkomen. IIn artikel I, onderdeel F, wordt «het Rijksinstituut voor integraal
zoetwaterbeheer en afvalwaterbehandeling» vervangen door: het Rijksinstituut
voor Integraal Zoetwaterbeheer en Afvalwaterbehandeling. JIn artikel I, onderdeel H, eerste lid, wordt «In artikel II, onderdeel
d» vervangen door: In artikel II, onderdeel D. KIn artikel V wordt «dat in werking treedt met ingang van 1 januari
2000» vervangen door: dat in werking treedt op een bij koninklijk besluit
te bepalen tijdstip. Toelichting ADoor ingevolge de nota van wijziging aangebrachte wijzigingen wordt in
hoofdstuk IV van de Wvo gesproken van het beheer in plaats van het gebruik
van een zuiveringtechnisch werk. Artikel 1, tweede lid, wordt met het bovenstaande
in overeenstemming gebracht. B, onderdeel aIn het voorgestelde artikel 17 van de Wvo is op een tweetal plaatsen een
punt opgenomen terwijl er een puntkomma behoort te staan. B, onderdeel bIn het voorgestelde artikel 17, onderdelen l en m zijn een tweetal begripsbepalingen
opgenomen ten behoeve van de voorgestelde experimenteerregeling met het brede
waterspoor. C, onderdeel aDe vermelding van artikel 18 is overbodig aangezien het hier een verwijzing
naar een lid in hetzelfde artikel betreft. C, onderdeel BDoor de ingevolge de nota van wijziging aangebrachte wijzigingen gelden
met betrekking tot de belastingplicht voor de verontreinigingsheffing rijkswateren
soortgelijke regels als die in artikel 220b, eerste lid, onderdelen b en c,
van de Gemeentewet en 118, vierde lid, opgenomen zijn. De regels voor de belastingplicht
in de Gemeentewet en de Waterschapswet hebben betrekking op de gemeentelijke
onroerende zaakbelastingen onderscheidenlijk de waterschapsomslag ter zake
van het gebruik van gebouwde onroerende zaken als bedrijfsruimte. Het bovenstaande
heeft ook tot een vernummering van de leden van het voorgestelde artikel 18
van de Wvo aanleiding gegeven. Op basis van de voorgestelde wijziging wordt
het voorgestelde artikel 18, zesde lid, aan de bovenbedoelde vernummering
aangepast. DDoor de voorgestelde wijziging wordt een redactionele omissie als gevolg
van de nota van wijziging hersteld. EHet voorgestelde artikel 21a van de Wvo bevat een experimenteerregeling
voor het brede waterspoor met betrekking tot de verontreinigingsheffing voor
woonruimten. Het brede waterspoor houdt voor de verontreinigingsheffing in
dat de vervuilingswaarde wordt bepaald op basis van de hoeveelheid gebruikt
water. Er wordt van de veronderstelling uit gegaan dat elke m3
water aanleiding geeft tot een gelijke mate aan verontreiniging. Aangezien
het uit oogpunt van uitvoerbaarheid niet mogelijk is om de hoeveelheid afgevoerd
afvalwater per woonruimte exact vast te stellen wordt aangesloten bij de hoeveelheid
door het waterleidingbedrijf geleverd drinkwater. De laatstgenoemde hoeveelheid
kan immers door middel van de watermeter van de woonruimte bepaald worden.
In een groot aantal gemeenten is thans reeds het gemeentelijk rioolafvoerrecht
geheel of gedeeltelijk gebaseerd op de hoeveelheid geleverd drinkwater.
Er is dan sprake van het zogenaamde smalle waterspoor.De hoeveelheid door het waterleidingbedrijf geleverd drinkwater is in
veel gevallen voor bedrijfsruimten een ontoereikende basis voor de bepaling
van de vervuilingswaarde. Het toepassingsgebied van de experimenteerregeling
beperkt zich dan ook tot woonruimten. Voor de bepaling van de vervuilingswaarde
van de daaruit afgevoerde stoffen bestaan thans slechts de vaste woonruimteforfaits.
De bepaling van de vervuilingswaarde van de vanuit de bedrijfsruimten afgevoerde
stoffen geschiedt aan de hand van meting, bemonstering en analyse, van het
forfait voor kleine bedrijfsruimten of van de tabel afvalwatercoëfficiënten.Het huidige vaste woonruimteforfait is weliswaar een doelmatige doch ook
een tamelijk ruwe bepalingswijze van de vervuilingswaarde. Er wordt bij het
vaste woonruimteforfait behoudens het onderscheid tussen de éénpersoonshuishoudens
en de meerpersoonshuishoudens geen rekening gehouden met de verschillen tussen
de huishoudens. Het aantal m3 afvalwater en daarmee ook de vervuilingswaarde
van de afgevoerde stoffen verschilt per woonruimte. Er moet bovendien bedacht
worden dat een groter aantal m3 afvalwater, afgezien van de hogere
vervuilingswaarde leidt tot hogere kosten vanwege de grotere belasting van
het hydraulisch systeem van de communale rioolwaterzuiveringinstallaties.
Vele burgers hebben laten blijken het huidig systeem van het vaste woonruimteforfait
onrechtvaardig te vinden aangezien daarin geen rekening wordt gehouden met
de verschillen tussen de huishoudens. Er kunnen met betrekking tot het gemeentelijk
rioolafvoerrecht, het gemeentelijk reinigingsrecht dan wel de gemeentelijke
afvalstoffenbelasting ontwikkelingen tot nadere differentiatie worden waargenomen.
Het is naar de mening van de regering gewenst dat ook met betrekking tot de
verontreinigingsheffing verdere stappen op het pad van een nadere differentiatie
worden gezet. Het systeem van het brede waterspoor is hiervoor geschikt. Het
systeem van brede waterspoor leidt in vergelijking met het vigerend woonruimteforfait
tot omvangrijke lastenverschuivingen. Het is gewenst te onderzoeken of het
systeem van het brede waterspoor door de belastingplichtige gebruikers van
woonruimten als rechtvaardiger wordt ervaren dan het huidig systeem van het
woonruimteforfait . Het is dan van groot belang dat de belastingplichtigen
zoveel mogelijk worden geconfronteerd met de daadwerkelijke gevolgen van het
systeem van het brede waterspoor met betrekking tot de verontreinigingsheffing
Het systeem van het brede waterspoor vergt veel organisatorische voorzieningen
voor de benodigde samenwerking tussen enerzijds het waterleidingbedrijf en
anderzijds de gemeenten en de kwaliteitsbeheerder. Er kan hierbij worden gedacht
aan de verwerking van gegevens van de hoeveelheid geleverd drinkwater en van
het aantal personen van een in het experiment betrokken huishouden. Er moet
in dit verband tevens gewezen worden op de kwijtscheldingsproblematiek en
de mutaties in het gebruik van een woonruimte. Het is gewenst dat daarbij
enige ervaring wordt opgedaan alvorens tot landelijke invoering van het systeem
van het brede waterspoor met betrekking tot de verontreinigingsheffing overgegaan
wordt.De regering staat gezien het bovenstaande een experimenteerregeling voor
die in ten hoogste het gebied van vijf kwaliteitsbeheerders en van tien Nederlandse
gemeenten toepassing vindt. De gebieden waarin het experiment plaats zal vinden
worden door de Minister van Verkeer en Waterstaat aangewezen. Een aanwijzing
geschiedt op basis van het voorgestelde artikel 21, tweede lid, van de Wvo,
slechts op aanvraag van de desbetreffende kwaliteitsbeheerder en met instemming
van het betrokken waterleidingbedrijf en van de betrokken gemeenten. Er zal slechts positief op een aanvraag van de kwaliteitsbeheerder worden
besloten indien de betrokken gemeenten tenminste de hoogte van het gebruikersdeel
van het rioolrecht baseren op de door het waterleidingbedrijf geleverde hoeveelheid
drinkwater.Het huidige vaste forfait van één of drie vervuilingseenheden
per woonruimte wordt ingevolge het voorgestelde artikel 21a, derde lid, van
de Wvo, vervangen door een vast forfait van 0,0213 vervuilingseenheid per
m3 geleverd drinkwater. Uit een in opdracht van de Vereniging van
Exploitanten van Waterleidingbedrijven in Nederland (hierna: VEWIN) uitgevoerd
onderzoek is gebleken dat het huishoudelijk waterverbruik per persoon per
dag in 1998 128 liter bedroeg. Een gemiddeld dagelijks verbruik van 128
liter drinkwater correspondeert met een jaarlijks verbruik van 46 720
liter drinkwater ofwel afgerond 47m3 drinkwater. Het bovenstaande
resulteert in een vervuilingswaarde per m3 van 1/47 ofwel afgerond
0,0213 vervuilingseenheid.Het systeem van het brede waterspoor vereist dat de hoeveelheid geleverd
drinkwater per individuele woonruimte vastgesteld kan worden. Dit houdt in
dat de woonruimte moet zijn voorzien van een individuele watermeter. Op basis
van het voorgestelde artikel 21a, derde lid, van de Wvo, worden woonruimten
die in een aangewezen proefgebied zijn gelegen, maar niet zijn voorzien van
een uitsluitend daaraan dienstbare watermeter niet in het experiment betrokken.
De in een experimenteergebied gelegen woonruimten met een collectieve watermeter
en woon/bedrijfspanden met één watermeter worden derhalve niet
onderworpen aan het experiment. De woonruimten in de aan te wijzen gemeenten
moeten in beginsel alle zijn voorzien van een individuele watermeter. Dit
betekent dat de grote steden waarin zich veel flats met collectieve watermeters
bevinden waarschijnlijk niet in het experiment betrokken zullen worden. Het
experiment met het brede waterspoor zal zich gezien het voorgaande naar alle
waarschijnlijkheid uitstrekken tot de kleinere steden en dorpen. Het aantal
burgers dat in het experiment betrokken zal worden zal naar alle waarschijnlijkheid
minimaal 50 000 en maximaal enkele honderdduizenden bedragen.In het voorgestelde artikel 21a, vijfde tot en met zevende lid van de
Wvo, zijn diverse voorzieningen opgenomen met behulp waarvan zo optimaal mogelijk
bij de administratieve organisatie van het waterleidingbedrijf kan worden
aangesloten. De verontreinigingsheffing met betrekking tot een woonruimte
in een aangewezen experimenteergebied wordt geheven over het tijdvak van twaalf
maanden zoals dat door het waterleidingbedrijf bij de levering van drinkwater
wordt gehanteerd. Indien het bovenbedoelde tijdvak in twee kalenderjaren is
gelegen moeten de tarieven van de kwaliteitsbeheerder voor de twee kalenderjaren
naar tijdsevenredigheid worden toegepast. Indien het door het waterleidingbedrijf
gehanteerde tijdvak bijvoorbeeld van 1 mei tot 1 mei loopt, bedraagt het verschuldigd
bedrag per vervuilingseenheid 8/12 x het tarief van het eerste kalenderjaar
en 4/12 x het tarief van het tweede kalenderjaar van het tijdvak.Indien het tijdvak in twee kalenderjaren is gelegen moet in het eerste
kalenderjaar waarin de kwaliteitsbeheerder dit artikel toepast, voor het gedeelte
van dat kalenderjaar, dat niet in het door het waterleidingbedrijf gehanteerd
tijdvak is gelegen, het woonruimteforfait naar tijdsevenredigheid worden toegepast.Het experiment zal worden geëvalueerd en de betrokken heffingplichtigen
zal naar hun oordeel worden gevraagd over het systeem van het brede waterspoor.
Zij zullen daarbij tevens worden geconfronteerd met de hoogte van de verschuldigde
verontreinigingsheffing indien de limitering van de hoeveelheid
in aanmerking te nemen drinkwater niet van toepassing zou zijn. Indien uit
de evaluatie van het experiment blijkt dat het merendeel van de betrokken
burgers het systeem van het brede waterspoor prefereert boven het vaste woonruimteforfait
zou het systeem van het brede waterspoor in beginsel landelijk ingevoerd kunnen
worden. De resultaten van de evaluatie zullen voor 1 januari 2006 aan de beide
kamers der Staten-Generaal worden aangeboden. Indien een voorstel van wet
tot definitieve invoering van het systeem van het brede waterspoor wordt ingediend,
kan het systeem van brede waterspoor in de voor 1 januari 2006 aangewezen
gebieden nog enige tijd toepassing blijven vinden. Het voorgestelde artikel
21a, negende lid, van de Wvo, voorkomt dat in afwachting van een definitieve
wettelijke regeling, weer gebruik gemaakt zou moeten worden van de regeling
van het woonruimteforfait.De beperkingen met betrekking tot de omvang van het experiment betekenen
dat binnen één en hetzelfde belastinggebied ten aanzien van
woonruimten hetzij het woonruimteforfait hetzij het systeem van het brede
waterspoor van toepassing kan zijn. Dit kan dus leiden tot een ongelijke behandeling
van gelijke gevallen. Ingevolge het voorgestelde artikel 21a, vierde lid,
van de Wvo, is er behoudens afrondingsverschillen geen hoger bedrag aan verontreinigingsheffing
verschuldigd dan op basis van het woonruimteforfait het geval zou zijn geweest.
Ingevolge het voorgestelde artikel 21a, vierde lid, van de Wvo, wordt immers
slechts een hoeveelheid drinkwater van 141 m3 onderscheidenlijk
47 m3 in aanmerking genomen. Er wordt op deze wijze voorkomen dat
de voorgestelde experimenteerregeling behoudens geringe afrondingsverschillen
leidt tot een hoger te betalen bedrag aan verontreinigingsheffing dan het
vigerende woonruimteforfait. De limitering wordt door de regering noodzakelijk
geacht omdat het hier een experiment betreft. De voorgestelde experimenteerregeling
kan wel leiden tot een lager te betalen bedrag aan verontreinigingsheffing
dan op basis van het vigerende woonruimteforfait het geval zou zijn geweest.
Dit leidt ertoe dat de betrokken kwaliteitsbeheerder zijn kosten over minder
vervuilingseenheden kan omslaan. Indien wordt uitgegaan van tarief van f 100,–
per vervuilingseenheid is er sprake van een stijging van minimaal twintig
cent en maximaal zestig cent per vervuilingseenheid.De ongelijke behandeling van gelijke gevallen bestaat eruit dat heffingplichtigen
binnen het experimenteergebied een lager bedrag aan verontreinigingsheffing
verschuldigd kunnen zijn dan de heffingplichtigen buiten het experimenteergebied.
De ongelijke behandeling is een verboden discriminatie indien er geen sprake
is van kwantitatief zo onbelangrijk verschil dat om die reden daarin kan worden
berust en daarvoor geen objectieve en redelijke rechtvaardiging bestaat. Daarbij
komt aan de wetgever een zekere beoordelingsmarge toe. Er is sprake van een
objectieve en redelijke rechtvaardiging indien met de ongelijke behandeling
een gerechtvaardigd doel wordt nagestreefd en indien er een redelijke verhouding
bestaat tussen de ongelijke behandeling en het doel dat wordt nagestreefd.Voor de beoordeling van de kwantitatieve aspecten van de experimenteerregeling
moet worden uitgegaan van normale gevallen, zodat voorbij kan worden gegaan
aan uitzonderlijke gevallen (HR 12 november 1997, BNB 1998/22). Het jaarlijks
drinkwaterverbruik per persoon in 1998 bedraagt blijkens een door de VEWIN
uitgevoerd onderzoek afgerond 47m3. Een drinkwaterverbruik per
persoon van 47 m3 leidt bij een tarief van f 100,– per
vervuilingseenheid tot een ongelijke behandeling zoals die in de onderstaande
tabel is weergegeven. Huishouden
van:Brede waterspoorWoonruimteforfait 1 persoonf 100,11,–f 100,00,–2 personenf 200,22,–f 300,00,– 3
personenf 298,92,–f 300,00,– 4 of
meer personenf 300,33,–f 300,00,–De omvang van de ongelijke behandeling met betrekking tot de éénpersoonshuishoudens
en tot de huishoudens van drie of meer personen is gezien het arrest van de
Hoge Raad van 20 oktober 1993, BNB 1993/247 dermate gering dat daarin om die
reden in berust kan worden. De bovenbedoelde ongelijke behandeling wordt veroorzaakt
door de afronding die bij de bepaling van het aantal vervuilingseenheden per
m3 drinkwater is.Op basis van het arrest van de Hoge Raad van 15 maart 1995, BNB 1995/25,
is dit ten aanzien van de tweepersoonshuishoudens niet het geval. Er moet
worden bezien of met de ongelijke behandeling een gerechtvaardigd doel wordt
nagestreefd en of er een redelijke verhouding bestaat tussen de ongelijke
behandeling en dat doel.Het voorgestelde experiment is een eerste stap op het pad van een mogelijk
nadere differentiatie van de verontreinigingsheffing met betrekking tot particuliere
huishoudens. Er zijn met betrekking tot de gemeentelijke milieuheffingen soortgelijke
ontwikkelingen waar te nemen. Er wordt met de voorgestelde experimenteerregeling
tevens getracht om tegemoet te komen aan de vele klachten van burgers over
het huidige systeem van het vaste woonruimteforfait. De regering is gezien
het bovenstaande van mening dat met het voorgestelde experiment een gerechtvaardigd
doel wordt gediend.Het systeem van het brede waterspoor houdt zoals reeds eerder is vermeld
een nadere differentiatie in. Dit brengt noodzakelijkerwijs met zich mee dat
er meer dan onbeduidende verschillen in vergelijking met het vaste woonruimteforfait
kunnen optreden. De omvang van de ongelijke behandeling bedraagt met betrekking
tot de tweepersoonshuishoudens f 100,–, hetgeen overeenkomt met
een relatieve omvang van ruim 33%. Het experiment is bovendien zodanig vorm
gegeven dat de ongelijke behandeling behoudens afrondingsverschillen slechts
kan resulteren in een gunstiger uitkomst voor de heffingplichtige dan toepassing
van het vaste woonruimteforfait.De regering meent dat er gezien het bovenstaande een redelijke verhouding
bestaat tussen het doel dat met de ongelijke behandeling wordt nagestreefd
en de omvang van de ongelijke behandeling.De als gevolg van de voorgestelde experimenteerregeling optredende ongelijke
behandeling is dan ook geen verboden discriminatie. FAangezien het hier een verwijzing naar een lid in hetzelfde artikel betreft
is de vermelding van artikel 23 overbodig. G, onderdeel a, IDoor de voorgestelde wijzigingen wordt nu consequent gesproken van het
Rijksinstituut voor Integraal Zoetwaterbeheer en Afvalwaterbehandeling. G, onderdeel bIn het voorstel van wet was in artikel 25, achtste lid, van de Wvo, was
aanvankelijk opgenomen dat ingeval er met betrekking tot een zuiveringtechnisch
werk sprake was van meer dan één heffingplichtige een belastingaanslag
inzake de verontreinigingsheffing rijkswateren ten name van één
van hen kon worden gesteld. Op basis van de voorgestelde wijziging wordt deze
mogelijkheid weer hersteld. Het is immers mogelijk dat een zuiveringtechnisch
werk bij meer dan één persoon in beheer is. Beide personen hebben
dan de zorg voor de goede conditie van het zuiveringtechnisch werk ten behoeve
van de met behulp daarvan uit te voeren funkties. Indien A het feitelijke
en operationele beheer van een zuiveringtechnisch werk verricht en A en B
gezamelijk beslissen over de boven het feitelijke en operationele beheer uitgaande
zaken en beide de kosten van het zuiveringtechnisch werk dragen is zowel A
als B als beheerder van het zuiveringtechnisch werk aan te merken. Het bovenstaande
is in overeenstemming met de bestaande jurisprudentie van de Hoge Raad (HR
11 december 1991, BNB 1992/180). HHet betreft een voorziening in verband met de zogenaamde afhaakproblematiek.
Enkele kwaliteitsbeheerders worden daarmee geconfronteerd. Zij zijn ertoe
over gegaan om een vergoeding aan de betrokken bedrijven te geven teneinde
een substantiële afname van het aantal vervuilingseenheden dat op de
bij hen in beheer zijnde zuiveringtechnische werken wordt gebracht tegen te
gaan. Een substantiële afname van het aantal vervuilingseenheden dat
op de bij de regionale kwaliteitsbeheerders in beheer zijnde zuiveringtechnische
werken wordt gebracht heeft een stijging van het tarief van de verontreinigingsheffing
tot gevolg. Het gaat hierbij om afvalwater met goed biologisch afbreekbare
verbindingen. Het is vanuit milieuhygiënisch oogpunt niet van belang
waar het biologisch zuiveren geschiedt. De leden Feenstra en Herrebrugh hebben
hierover kamervragen gesteld. (Tweede Kamer, vergaderjaar 1998–1999,
Aanhangsel, blz. 2159 t/m 2160). In het verslag hebben de leden van de VVD-fractie
gevraagd of de regering overwogen heeft de mogelijkheid tot het geven van
subsidies voor regionale kwaliteitsbeheerders te verruimen. (kamerstukken
II, 1998/99, 26 367, nr. 4, blz. 9).Nadien is een vraag van diezelfde strekking van de kant van de Unie van
Waterschappen gesteld. Ook de regering is mede vanwege die gestelde vragen
tot de conclusie gekomen dat het ook vanuit het gezichtspunt van het primaat
van de formele wetgever de voorkeur verdient de voornoemde subsidiëringsmogelijkheid
expliciet in de Wvo op te nemen. Voor de goede orde wordt er nog op gewezen
dat de subsidie de belangen van resterende lozers dient. Een stijging van
het tarief van de verontreinigingsheffing als gevolg van de dreigende afname
van de afgevoerde stoffen wordt met de subsidie immers zoveel mogelijk voorkomen.
Op basis van de voorgestelde wijziging is in de Wvo bepaald dat de subsidie
uit de opbrengsten van de verontreinigingsheffing bekostigd kan worden. Er
dient hierbij wel te worden bedacht dat het hier een bevoegdheid en geen verplichting
van de regionale kwaliteitsbeheerder betreft. Ingevolge artikel 4:23, derde
lid, onder c, van de Algemene wet bestuursrecht, kan subsidieverlening zonder
afzonderlijke subsidieverordening plaatsvinden. JHet betreft een wijziging in artikel II, onderdeel D, in plaats van in
artikel II, onderdeel d, van het in artikel II genoemde voorstel van wet. KDe voorgestelde verhoging van het tarief van de verontreinigingsheffing
rijkswateren gaat in op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip. De Staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat,J. M. de Vries 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26367-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl