Vergunningwet Westerschelde; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25187, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

20-01-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25187 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 14 november 1996,
no. W09.96.0406, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25187Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 187Bepalingen in verband met het uitvoeren van baggerwerken en het storten
van baggerspecie voor de verruiming en het onderhoud van de vaarweg in de
Westerschelde door het Vlaams Gewest (Vergunningwet Westerschelde)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 14 november
1996 en het nader rapport d.d. 23 december 1996, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Verkeer en Waterstaat. Het advies van de Raad van State
is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 2 september 1996, no. 96.004263, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Verkeer en Waterstaat, bij de Raad van State
ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting
tot bepalingen in verband met het uitvoeren van baggerwerken en het storten
van baggerspecie voor de verruiming en het onderhoud van de vaarweg in de
Westerschelde door het Vlaamse Gewest (Vergunningwet Westerschelde).Blijkens mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 2 september 1996,
nr. 96.004263, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
bovenvermeld wetsvoorstel rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit advies,
gedateerd 14 november 1996, nr. W09.96.0406, bied ik U hierbij aan.1. Op de voet van artikel 22 van de Wet op de Raad van State heeft een
delegatie uit de Raad van State op woensdag 13 november 1996 beraadslaagd
met de Minister van Verkeer en Waterstaat over het wetsvoorstel. Daarbij kwam
aan de orde het op 29 oktober 1996 aan de minister uitgebrachte ongevraagde
advies van de Staatscommissie voor de Waterstaatswetgeving inzake dit wetsvoorstel.
Tijdens die beraadslaging heeft de minister het advies aangeboden aan de Raad.
De minister bevestigde de in het rapport vervatte mededeling dat het Ministerie
van Verkeer en Waterstaat inmiddels begonnen is aan de opstelling van een
milieu-effectrapportage (MER). Zij deelde voorts mede dat de rapportage bedoeld
is ter voldoening aan de na afloop van de werkingsduur van het wetsvoorstel
(31 december 2000) normaal geldende wettelijke procedures. 1. Zoals de Raad opmerkt in zijn advies, is tussen de Raad en mij beraadslaagd
over het wetsvoorstel. Dit geschiedde op uitnodiging van de Raad nadat deze
in kennis was gesteld van een door mij van de Staatscommissie voor de waterstaatswetgeving
ontvangen (ongevraagd) advies over het concept wetsontwerp.2. De Raad vraagt de aandacht voor het betoog in het advies van de Staatscommissie
voor de Waterstaatswetgeving inzake de wetgeving ter regeling van individuele
gevallen. De Staatscommissie wijst er in dat betoog onder meer op dat uit
een oogpunt van algemene wetgevingsleer de voorgestelde wetgeving de nodige
kritiek oproept. Aangezien volgens die leer wetgeving in beginsel bedoeld
is voor algemene regels en niet voor de regeling van een individueel geval.
Voorts wijst de Staatscommissie erop dat de wetgever door nu zelf de vergunning
te verlenen, in strijd handelt met het beginsel van de machtenscheiding (volgens
hetwelk vergunningverlening een bevoegdheid van bestuursorganen is) alsmede
met de strekking van eerder door de wetgever zelf gestelde wetten. De Staatscommissie
wijst er verder op dat de door de regering voor deze wetgeving aangevoerde
redenen niet doorslaggevend geacht kunnen worden om enkele uitgangspunten
van de Nederlandse publiekrechtelijke rechtsorde opzij te zetten. Zij acht
het onjuist om aldus een rechterlijke uitspraak, met wat zij noemt gelegenheidsargumenten,
opzij te zetten. De wetgever poogt immers de gevolgen van een rechterlijke
uitspraak te neutraliseren, terwijl voor toekomstige gevallen het geldend
recht van kracht blijft. Met de gekozen oplossing plaatst de overheid zich
buiten de geldende rechtsorde. De Raad dringt erop aan dat indien deze, hierboven kort samengevatte,
beschouwing de minister brengt tot wijzigingen in het wetsvoorstel van meer
dan bijkomstige aard, het gewijzigde voorstel alsnog aan de Raad voor nader
advies zal worden voorgelegd.2. Ik heb kennis genomen van de zienswijze – ten principale –
van de Staatscommissie, die in het advies van de Raad is samengevat. Naar
aanleiding daarvan merk ik op dat er sprake is van dringende redenen van doorslaggevende
aard die het volgen van de weg van een vergunningverlening bij wet kunnen
rechtvaardigen. Daargelaten kan worden in hoeverre de Staatscommissie gelijk
heeft met haar opvatting dat de wetgever althans in beginsel niet een besluit
zou behoren te nemen waartoe naar geldende regelgeving een bestuursorgaan
bevoegd is verklaard.De gevolgtrekking van de Staatscommissie dat met het wetsvoorstel bovendien
wordt beoogd een rechterlijke uitspraak te neutraliseren, berust kennelijk
op een veronderstelling; namelijk deze, dat het niet in de bedoeling zou liggen
om naar aanleiding van de uitleg van Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad
van State een voorziening op het vlak van de regelgeving te treffen. Die bedoeling
bestaat echter wel. Gedacht wordt aan een aanpassing van het op de Wet milieubeheer
gebaseerde Inrichtingenen vergunningenbesluit milieubeheer.Dat neemt niet weg dat bovenbedoelde veronderstelling mogelijk is versterkt
door het ontbreken van een duidelijke mededeling daaromtrent bij memorie van
toelichting. Met het oog daarop is deze in die zin aangevuld.3. In paragraaf 2 van de memorie van toelichting is gemeld dat het wetsvoorstel
met bijlagen en memorie van toelichting aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(hierna: de Europese Commissie) is voorgelegd om deze in de gelegenheid te
stellen te beoordelen of deze stukken met het oog op het voldoen aan de eisen
van artikel 1, vijfde lid, van richtlijn nr. 85/337/EEG van de Raad van de
Europese Gemeenschappen van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling
van bepaalde openbare en particuliere projecten (PbEG L 175/40) (hierna: de
richtlijn) een voldoende detaillering inhouden. Nu de reactie van de Europese
Commissie nog niet beschikbaar was op het moment van het uitbrengen van dit
advies, gaat de Raad ervan uit dat het voorstel nogmaals aan hem voor advies
zal worden voorgelegd indien het oordeel van de Europese Commissie aanleiding
geeft tot wijzigingen van meer dan bijkomstige aard.3. Ook ten tijde van het opstellen van dit nader rapport was een eventuele
reactie van de Europese Commissie op het wetsvoorstel nog niet bekend.4. Blijkens de memorie van toelichting is de regering van oordeel dat
de recente uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak, inzake de vernietiging
van de aan de Vlaamse regering verleende vergunning voor het terugstorten
van baggerspecie in de Westerschelde, afkomstig van onderhoudsbaggerwerken
en verdiepingswerkzaamheden aan de vaargeul in de Westerschelde grote onzekerheid
heeft geschapen omtrent het tijdstip waarop de Vlaamse regering als vergunninghoudster
de verruiming van de vaarweg in de Westerschelde in uitvoering zou kunnen
nemen, zoals overeengekomen in het op 17 januari 1995 te Antwerpen totstandgekomen
Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Vlaamse Gewest inzake
de verruiming van de vaarweg van de Westerschelde (hierna: het Verdrag). De
veel bredere strekking die in het licht van de verbetering in algemene zin
van de Nederlands-Vlaamse verhouding aan het Verdrag is verbonden, alsmede
het feit dat Nederland en Vlaanderen er inmiddels in zijn geslaagd om in de
geest van goede nabuurschap te komen tot een regeling van een aantal kwesties
waarvan de verdieping van de Westerschelde een onmisbaar onderdeel vormt,
brengt de regering tot het oordeel dat de bijzondere omstandigheden van dit
geval vergunningverlening door de formele wetgever rechtvaardigen. Aldus kan
verkorting van de procedure worden bereikt en de vorenbedoelde onzekerheid
worden verholpen. Hoewel de Raad begrip heeft voor de door de regering aangeduide problematiek,
wijst hij erop dat aan de gekozen opzet belangrijke bezwaren zijn verbonden
in verband met de verplichtingen die Nederland als lid-staat van de Europese
Unie en als partij van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten
van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) op zich heeft genomen, alsmede
bezwaren in de sfeer van rechtsbescherming, de vergunningverlening en de handhaving.4. Op de bezwaren waarop de Raad het oog heeft, zal worden ingegaan in
de met het advies corresponderende onderdelen van het nader rapport.5. De richtlijn telt twee ontsnappingsclausules inzake de MER-verplichting,
namelijk de in artikel 1, vijfde lid, van de richtlijn neergelegde bepaling
dat de richtlijn niet van toepassing is op projecten «die in detail
worden aangenomen via een specifieke nationale wet, aangezien de doelstellingen
die met de richtlijn worden nagestreefd, met inbegrip van de verstrekking
van gegevens, dan worden bereikt via de wetgevingsprocedure» en het
bepaalde in artikel 2, derde lid, van de richtlijn inzake het door de lid-staten
kunnen verlenen van vrijstelling van de bepalingen van de richtlijn in uitzonderlijke
gevallen en onder bepaalde voorwaarden.a. Hoewel de regering de mogelijkheid van artikel 2, derde lid, van de
richtlijn kennelijk ziet als de subsidiaire mogelijkheid (in de memorie van
toelichting, bladzijden 13 en 18, wordt gesproken van «om problemen
te voorkomen») wil de Raad om redenen van systematiek allereerst aandacht
besteden aan deze subsidiaire mogelijkheid. Beslissend voor de toepasselijkheid van deze mogelijkheid is de uitzonderlijkheid
van het geval. Blijkens de considerans en de memorie van toelichting zou deze
gelegen zijn in het feit dat in het kader van de goede nabuurschap met het
Vlaamse Gewest zo spoedig mogelijk met de betrokken werkzaamheden moet worden
begonnen. Ter adstructie wordt dan gewezen op de samenhang met de afspraken
over het HSL-tracé door Vlaanderen, de herziening van het Scheldereglement
en de afvoer van het water van de Maas. Zonder aan de betekenis van deze argumenten
te willen afdoen wil de Raad er toch op wijzen dat de argumentatie van de
regering gebaseerd is op diplomatieke overwegingen. Gelet op doel en strekking
van de richtlijn, kan worden aangenomen dat de uitzondering van artikel 2,
derde lid, van de richtlijn in de door de regering beschreven omstandigheden
niet kan worden ingeroepen. Anders dan in het geval van bijvoorbeeld de Deltawet
grote rivieren (Dgr) kan in dit geval niet worden volgehouden dat het onderhavige
project naar zijn eigen aard uitzonderlijk is.Voorzover de regering de uitzonderlijkheid lijkt te willen rechtvaardigen
met een beroep op de in artikel 3, derde lid, van het Verdrag neergelegde
verplichting om de vergunning te verlenen binnen de daarvoor gebruikelijke
termijn (memorie van toelichting, bladzijde 8) zij opgemerkt dat artikel 5
van het EG-Verdrag meebrengt dat de lid-staten van de Europese Unie niet bevoegd
zijn om bij bilateraal verdrag af te wijken van de uit het EG-Verdrag voortvloeiende
verplichtingen (vergelijk Zaak 237/87, Matteucci, Jur.1988, bladzijde 5589,
r.o. 19).Tegen deze achtergrond beveelt de Raad aan artikel 3 van het wetsvoorstel
te schrappen.b. Wat betreft de mogelijkheid van artikel 1, vijfde lid, van de richtlijn
wil de Raad op het navolgende wijzen. De mogelijkheid tot afwijking van de
verplichting om overeenkomstig de bepalingen van de richtlijn een MER op te
stellen bestaat bij een positief antwoord op de vragen: a. is de wet voldoende specifiek;b. is er voldoende detaillering;c. worden de doelstellingen van de richtlijn, inclusief de verstrekking
van gegevens, bereikt.Naar het oordeel van de regering (memorie van toelichting, paragraaf 2,
bladzijde 7) wordt aan deze eisen voldaan omdat:– het project nader gedetailleerd is aangegeven op de in bijlage
1 opgenomen kaart;– milieuvoorschriften zijn opgenomen in bijlage 2;– gegevens beschikbaar zijn om de gevolgen van het project te kunnen
beoordelen, te weten gegevens verstrekt door het Vlaamse Gewest die desgevraagd
ter beschikking kunnen worden gesteld, alsmede het Rapport «Ontwikkelingen
in de Westerschelde – prognose voor de komende 25 jaar» van de
Directie Zeeland van Rijkswaterstaat, dat tegelijk met de indiening van het
voorstel aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal zal worden aangeboden.In vergelijking met de Dgr bevat de wet met bijlagen meer details. De
mogelijkheid van wijziging van de in de bijlagen opgenomen vergunningsvoorschriften
en plaatsbepalingen van de stortplaatsen bij algemene maatregel van bestuur
(artikel 1, derde lid, van het wetsvoorstel) impliceert echter dat het project,
met de daaraan verbonden gevolgen voor het milieu, niet noodzakelijkerwijs
in zijn definitieve vorm in het kader van de wetgevingsprocedure wordt beoordeeld.
Ook de in artikel 3, vijfde lid, van bijlage 2 opgenomen bevoegdheid van de
Minister van Verkeer en Waterstaat om na overleg met de Minister van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij tijdelijk een of meer andere dan in de bijlage genoemde
stortplaatsen aan te wijzen, indien zulks noodzakelijk is vanwege bepaalde
gevolgen van het storten op de morfologie of de ecologie van de rivier, doet
afbreuk aan de gedetailleerdheid van het wetsvoorstel zelf. Hetzelfde kan
worden gezegd van de in artikel 10 van bijlage 2 vastgelegde bevoegdheid van
de hoofdingenieur-directeur van de Rijkswaterstaat in de Directie Zeeland
om ter bescherming van natuurwaarden nadere voorschriften te stellen met betrekking
tot het stortregime, zoals bedoeld in artikel 3, tweede tot en met vijfde
lid, van bijlage 2 (zie over dit onderdeel ook punt 11 van dit advies).Ook wat betreft de informatie wordt in dit geval meer geboden dan in het
geval van de Dgr maar vooral wat betreft de milieu-effecten wordt slechts
volstaan met de verwijzing naar andere stukken en bronnen.Met nadruk wil de Raad erop wijzen dat het gebruikmaken van de uitzondering
van artikel 1, vijfde lid, van de richtlijn de regering niet ontslaat van
de verplichting de milieu-effecten van het betrokken project te beoordelen.
De bedoeling en de veronderstelling van deze bepaling zijn veeleer dat deze
effecten ten volle bij de afweging door de wetgever worden betrokken, als
ware er een MER opgesteld. Evenmin ontslaat het gebruikmaken van de uitzondering
de regering van de doelstelling zoals omschreven in artikel 6 van de richtlijn:
de adviesmogelijkheid inzake de vergunningsaanvraag, het informeren van het
publiek en het gelegenheid geven aan het publiek zijn mening te geven. In
artikel 1, vijfde lid, van de richtlijn, wordt de ontheffingsmogelijkheid
expliciet gemotiveerd met de woorden «aangezien de doelstellingen die
met de richtlijn worden nagestreefd, met inbegrip van de verstrekking van
gegevens, dan (i.e. in het geval van de specifieke nationale wet) worden bereikt
via de wetgevingsprocedure».Tegen de achtergrond van het hiervoor overwogene beveelt de Raad aan in
een afzonderlijk hoofdstuk van de memorie van toelichting inhoudelijk in te
gaan op de wijze waarop de regering aan de voorwaarden van artikel 1, vijfde
lid, denkt te voldoen. Met name ware aan te geven welke onderzoekingen in
de plaats tredende van die, welke in het kader van een MER zouden moeten worden
verricht, zijn uitgevoerd, welke milieu-effecten aan de uitvoering van de
werkzaamheden zijn verbonden, welke mitigerende maatregelen zullen worden
getroffen en welke afweging de regering terzake heeft gemaakt. Ook ware te
vermelden op welke wijze het publiek in de gelegenheid wordt gesteld zijn
mening te geven voordat met de aanvang van het project wordt begonnen alsmede
op welke wijze de in artikel 6, eerste lid, van de richtlijn bedoelde instanties
gelegenheid krijgen voor het uitbrengen van advies. De Raad acht een dergelijke
inhoudelijke uiteenzetting temeer van belang nu hij, zoals hiervoor onder
a, uiteengezet, de uitzonderlijkheid van het geval niet zodanig acht dat de
in artikel 3 van het wetsvoorstel neergelegde vrijstelling van de richtlijn
stand kan houden terwijl voorts uitzonderingen in het gemeenschapsrecht restrictief
moeten worden uitgelegd.5.a. Anders dan de Raad neem ik niet aan dat de aan het wetsvoorstel ten
grondslag liggende overwegingen – door de Raad aangeduid als «diplomatiek»-
onvoldoende rechtvaardiging vormen voor een beroep op de uitzondering van
artikel 2, derde lid, van de richtlijn. De richtlijn stelt niet, zoals de
Raad suggereert, de eis dat een project uitzonderlijk is, laat staan «naar
zijn eigen aard»; de richtlijn stel slechts de eis dat het om een uitzonderlijk
geval gaat. De Raad wijst er echter op dat de verwijzing in het wetsvoorstel
naar de genoemde bepaling van de richtlijn slechts bedoeld is als een subsidiaire
mogelijkheid. Nu de Raad geen principiële bezwaren heeft tegen de keuze
voor artikel 1, vijfde lid, van de richtlijn, kan gevolg gegeven worden aan
het advies van de Raad om artikel 3 van het wetsvoorstel te schrappen.5.b. Het wetsontwerp voorziet in artikel 1, derde lid, in de mogelijkheid
van aanpassing van de bij de wet behorende bijlagen bij algemene maatregel
van bestuur. Het motief daarvoor is – zoals uiteengezet in de memorie
van toelichting – dat behoefte bestaat aan aanpassing op redelijk korte
termijn vanwege het dynamisch karakter van de Westerschelde. Artikel 1, derde
lid, voorziet daarbij in een zware vorm van parlementaire betrokkenheid (Aanwijzing
36 Ar). Ik kan niet inzien dat daarmee – zoals de Raad stelt in zijn
advies – afbreuk wordt gedaan aan de bedoeling om tot vaststelling te
komen van het project in gedetailleerde vorm bij nationale wet en daarmee
aan de juiste naleving van de eisen die in artikel 1, vijfde lid, van de richtlijn
worden gesteld. Hetzelfde geldt naar mijn oordeel de door de Raad gesignaleerde
mogelijkheid die voorzover het niet een wijziging van bijlage 2 zelf betreft –
in artikel 3, vijfde lid, van de vergunningvoorschriften wordt geboden tot
het geven van aanwijzingen in het belang van de ecologie (of de morfologie)
van de rivier en in artikel 10 tot het stellen van nadere eisen ter bescherming
van natuurwaarden. Naar aanleiding van de opmerking van de Raad dat in het
wetsvoorstel wat betreft de beoordeling van de milieu-effecten slechts volstaan
wordt met verwijzing naar andere stukken en bronnen, merk ik op dat uit de
richtlijn naar mijn mening niet de verplichting mag worden afgeleid tot het
opnemen in het wetsvoorstel zelf of in de memorie van toelichting van een
aan het project ten grondslag liggende milieu-effectbeoordeling. Niettemin
heb ik aanleiding gezien om de memorie van toelichting aan te vullen met een
bijlage waaruit blijkt op welke wijze de milieu-effecten van het project zijn
beoordeeld.6a. De in artikel 1 gekozen weg van de vergunningverlening door de formele
wetgever en het ingevolge artikel 5 van rechtswege laten vervallen van alle
nog niet onherroepelijk geworden vergunningbesluiten leidt er in feite toe
dat er geen rechtsbeschermingstraject voorhanden is. Anders dan in de Dgr
heeft de regering in dit geval niet gekozen voor een vervangend rechtsbeschermingstraject.
Naar de mening van de Raad staat een en ander op gespannen voet met de in
ons land algemeen gebruikelijke rechtsbescherming in zaken als deze.b. Voorts valt niet uit te sluiten dat de gekozen opzet strijdig kan zijn
met artikel 6 EVRM, welk artikel niet alleen een eerlijke berechting in een
reeds aanhangige zaak garandeert, maar ook het recht om een zaak in verband
met de vaststelling van burgerlijke rechten en verplichtingen bij de rechter
aanhangig te maken. Hoewel op voorhand niet duidelijk is of en, zo ja, in
hoeverre de voorgestelde wetgeving zal raken aan burgerlijke rechten en verplichtingen,
wil de Raad toch herinneren aan het in 1975 door het Europese Hof voor de
rechten van de mens gewezen arrest-Golder (Publications of the European Court
of Human Rights, Series A, Vol.18), waarbij werd bepaald dat het recht op
berechting door een onafhankelijke en onpartijdige rechter niet afhankelijk
is van de vraag of naar nationaal recht beroep op de rechter is voorzien,
maar dat artikel 6 EVRM een recht op toegang tot de rechter inhoudt.c. Terzake van het onderwerp rechtsbescherming wijst de Raad er voorts
op dat de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
de eis van volledige en effectieve rechtsbescherming stelt waar het gaat om
de eerbiediging van rechten welke voortvloeien uit het communautaire recht
(Zaak 222/84, Johnston, Jur.1986, bladzijde 1651, en Zaak 222/86, Heylens,
Jur.1987, bladzijde 4097). Daarbij dient de nationale rechter – eventueel
na een prejudiciële verwijzing op grond van artikel 177 van het EG-Verdrag –
rechtsbescherming te verzekeren volgens procedurele regels die niet ongunstiger
zijn dan die welke gelden voor soortgelijke nationale vorderingen (assimilatiebeginsel)
en die de uitoefening van de door de communautaire rechtsorde verleende rechten
niet nagenoeg onmogelijk of uiterst moeilijk maken (effectiviteitsbeginsel)
(Zaak C-312/93, Peterbroeck, Jur.1995, bladzijde I-4615, en Zaak C-430&431/93,
Van Schijndel, Jur.1995, bladzijde I-4728). De beoordeling of de nationale
rechtsorde afdoende rechtsbescherming biedt, indien op grond van gemeenschapsbepalingen
ingeroepen rechten aan de orde zijn, geschiedt in laatste instantie door het
Hof van Justitie (Zaak C-441/93, Pafitis, arrest van 12 maart 1996). Waar
de keuze om de vergunning bij formele wet te verlenen in belangrijke mate
lijkt te zijn ingegeven door de wens te ontkomen aan de communautaire verplichting
een MER op te stellen en deze keuze gevolgen heeft voor de rechtsbescherming
met betrekking tot de naleving van de richtlijn kan niet worden voorbijgegaan
aan de voornoemde communautaire eisen van rechtsbescherming. Daarbij is van
belang dat ingevolge de jurisprudentie van het Hof van Justitie inzake de
rechtstreekse werking van richtlijnen verschillende bepalingen van deze richtlijn,
waaronder de verplichting een MER in bepaalde gevallen op te stellen en het
recht van het publiek om te worden gehoord, rechtstreekse werking kunnen hebben. d. Het wetsvoorstel heeft betrekking op twee categorieën werkzaamheden
die zijn overeengekomen tussen Nederland en het Vlaamse Gewest:– de uitvoering van de uitdiepingswerkzaamheden genoemd in artikel
2, tweede lid, onder d, van het Verdrag (artikel 1, eerste lid, van het wetsvoorstel);– de uitvoering van de oeververdedigingswerkzaamheden, genoemd in
artikel 2, tweede lid, onder b, van het Verdrag (artikel 4 van het wetsvoorstel).
(Dat onder deze werkzaamheden ook het storten van baggerspecie kan worden
gerekend acht de Raad, zoals in punt 8a van dit advies uiteengezet, onjuist.)
Waar voor de eerste categorie werkzaamheden (volgens het Verdrag uit te voeren
door het Vlaamse Gewest) wordt erkend dat ingevolge de richtlijn in beginsel
een milieu-effectbeoordeling dient plaats te vinden (memorie van toelichting,
bladzijde 5) acht de regering zulks voor de tweede categorie (uit te voeren
door Nederland) niet vereist (memorie van toelichting, bladzijde 13). Niettemin
erkent de regering dat zij op dit punt uiteindelijk in het ongelijk zal kunnen
worden gesteld.Wat dit laatste betreft blijkt uit de inmiddels door het Hof van Justitie
gegeven prejudiciële beslissing van 24 oktober 1996 in de zaak Kraaijeveld
(C-72/95) dat ook bepaalde soorten werkzaamheden betreffende een dijk langs
waterwegen behoren tot de in bijlage II, punt 10, sub e, van de richtlijn
genoemde projecten en derhalve MER-plichtig zijn.De slotsom is derhalve dat er goede gronden zijn om aan te nemen dat beide
categorieën werkzaamheden MER-plichtig zijn, waarmee dan tevens communautaire
rechten van particulieren in het geding zijn.Gelet op de hiervoor aangehaalde jurisprudentie van het Hof van Justitie
(zaak Johnston en zaak Heylens), zijn in dit geval zowel het assimilatiebeginsel
als het effectiviteitsbeginsel van belang.Hoewel in het wetsvoorstel de gebruikelijke rechtsbescherming terzake
van nationale rechten wordt geëlimineerd en er volgens het assimilatiebeginsel
derhalve ook geen bezwaar zou bestaan tegen inperking van rechtsbescherming
terzake van communautaire rechten is daarmee het onderhavige probleem niet
opgelost. Het gaat in de vergelijking veeleer om de in de nationale rechtsorde
gebruikelijke rechtsbescherming terzake van de betrokken rechten in het algemeen.
Wat betreft het effectiviteitsbeginsel wijst de Raad erop dat, ook indien
sprake is van gelijke behandeling van vorderingen terzake van nationale en
communautaire rechten, in ieder geval als minimumwaarborg verzekerd dient
te zijn dat de communautaire rechten tot gelding kunnen worden gebracht.e. Zowel gezien de afwijking van het gebruikelijke beginsel van rechtsbescherming
en de mogelijke strijdigheid met artikel 6 EVRM als gezien de spanning tussen
de gekozen opzet en de communautaire eisen inzake rechtsbescherming adviseert
de Raad alsnog te voorzien in een adequate vorm van rechtsbescherming die
een weerspiegeling is van de gebruikelijke vorm van rechtsbescherming.6. Inderdaad moet er zonder meer vanuit worden gegaan dat de gewone rechter,
in deze de burgerlijke rechter, bevoegd is tot kennisneming van geschillen
die hun oorsprong vinden in bezwaren tegen (het gebruik van) de vergunning.
De Raad wijst er terecht op dat artikel 6 EVRM, ook onafhankelijk van de nationale
wetgeving – en dus ook van het bepaalde in het onderhavige wetsontwerp –
toegang inhoudt op beoordeling door een onafhankelijke en onpartijdige rechter.
De omstandigheid, dat voor het baggeren en terugstorten van baggerspecie een
vergunning wordt verleend bij wet, betekent daarvoor geen belemmering. Ook
ten aanzien van de in het wetsontwerp genoemde oeververdedigingswerken waarvoor –
anders dan voor het baggeren en terugstorten (waarover hieronder meer) –
de normale vergunningprocedures zullen moeten worden gevolgd, kan van spanning
met artikel 6 EVRM geen sprake zijn.Ook ten aanzien van het communautaire recht is er geen sprake van dat
met het wetsontwerp de toetsingsmogelijkheid met het oog op eventuele schending
van rechtstreeks uit de M.E.R.-richtlijn voortvloeiende rechten of verplichtingen
wordt ontnomen of beperkt.Ik onderschrijf volledig de opvatting van de Raad dat hoe dan ook moet
zijn verzekerd dat communautaire rechten tot gelding kunnen worden gebracht.
Anders dan de Raad ben ik niet van mening dat het om die reden noodzakelijk
zou zijn om in het wetsontwerp uitdrukkelijk, naast algemeen geldende verdragsrechtelijke
regels, in een speciale vorm van rechtsbescherming te voorzien.In verband daarmee is van belang welke verplichtingen gelden in geval
van toepassing van artikel 1, vijfde lid, van de richtlijn. Die bepaling luidt:
«Deze richtlijn is niet van toepassing op projecten die in detail worden
aangenomen via een specifieke nationale wet, aangezien de doelstellingen die
met de onderhavige richtlijn worden nagestreefd, met inbegrip van de verstrekking
van gegevens, dan worden bereikt via de wetgevingsprocedure». Enerzijds
zou gesteld kunnen worden, zoals de Raad doet, dat de zinsnede vanaf «aangezien»
betekent, dat ook via de weg van een speciale wet voldaan moet worden aan
de doelstellingen van de richtlijn, ook al duidt de term «aangezien»
eerder op een constatering dan op een voorwaarde. Anderzijds moet toch ook
recht worden gedaan aan het feit dat de richtlijn zichzelf in zo'n geval juist
volledig buiten toepassing verklaart. Naar mijn mening is de ratio van artikel
1, vijfde lid, dat ervan uit wordt gegaan dat de verschillende procedures –
in de lidstaten van de Europese Unie – van totstandkoming van een nationale
wet zelf al zodanige waarborgen bevatten, dat daarmee in beginsel wordt voldaan
aan de doelstellingen van de richtlijn. De kern van de richtlijn is mijns
inziens dat de milieu-effecten van het project moeten worden betrokken bij
de besluitvorming, en dat gelegenheid moet worden geboden voor een openbare
discussie op basis van voldoende gegevens. Beide doelstellingen van de richtlijn
worden naar mijn oordeel genoegzaam bereikt via de weg van dit wetsvoorstel
en de openbare behandeling daarvan door de volksvertegenwoordiging. Er is
naar mijn overtuiging dan ook geen grond voor de vrees dat het onderhavige
wetsvoorstel niet zou voldoen aan de vereisten van artikel 1, vijfde lid,
van de richtlijn.Voor het onderhavige punt van de rechtsbescherming is relevant in hoeverre
aan bovengenoemde eisen wordt voldaan in het kader van die wetsprocedure.
Wat dit betreft kan er niet aan worden voorbijgegaan dat (zoals in de memorie
van toelichting vermeld) voor het inmiddels – op grond van nationale
wetgeving in samenhang met de richtlijn – M.E.R.-plichtig gebleken terugstorten
van baggerspecie reeds wettelijk voorgeschreven procedures zijn gevolgd ter
voorbereiding van de vereiste bestuursrechtelijke besluiten. Dit betreft niet
alleen de voorbereiding van de (nadien om formele redenen vernietigde) WVO-vergunning
maar ook de vergunning – voor het baggeren en terugstorten als een geheel
genomen – op grond van het Baggerreglement, de Rivierenwet en de Ontgrondingenwet
gezamenlijk. Voor de behandeling van de desbetreffende vergunningaanvraag
is de uitgebreide voorbereidingsprocedure gevolgd van afdeling 3.5 van de
Algemene wet bestuursrecht. In dat kader is eenieder gelegenheid gegeven kennis
te nemen van de voor een beoordeling noodzakelijke gegevens. In de verdere
procedure is door zowel particulieren als instanties (naast gemeentebesturen
o.a. de Vereniging Natuur en Milieu, Vogelbescherming Nederland, de Zeeuwse
Milieufederatie, Zeeuwse Visserijbelangen) gebruik gemaakt van de gelegenheid
zienswijzen naar voren te brengen, wat heeft geleid tot nadere aanpassing
van de vergunningvoorschriften voor al die werkzaamheden.Tegen het aldus totstandgekomen besluit heeft beroep opengestaan op de
bestuursrechter. Inmiddels is het besluit onherroepelijk geworden.Ten aanzien van de ingevolge het Verdrag uit te voeren oeververdedigingswerken
doet zich uit een oogpunt van communautair recht een wat andere situatie voor.
Voorop zij gesteld, dat deze werken naar mijn oordeel niet kunnen worden aangemerkt
als M.E.R.-plichtig. Wat betreft de door de Raad genoemde prejudiciële
beslissing van het Hof van de Europese Gemeenschappen, van 24 oktober 1996,
in de zaak Kraaijeveld merk ik op dat het hier, anders toch wel dan in de
casus van die prejudiciële beslissing, voorzieningen betreft ter compensatie
van de – vooral ook uit een oogpunt van natuurwaarden nadelige –
eroderende uitwerking van de verdiepingswerkzaamheden op het oevergebied van
de Westerschelde. Echter ook indien tot het bestaan – op grond van de
richtlijn – van een M.E.R.-plicht voor ook dit soort werken zou moeten
worden geconcludeerd, kan de naleving van de in dat geval aanwezige communautaire
verplichtingen in volle omvang aan het oordeel van de rechter worden onderworpen,
daargelaten nog de te doorlopen wettelijke procedures voor de vereiste vergunningen.7. Artikel 1 begrenst de werkingsduur van de vergunning tot en met 31
december van het jaar 2000. Tijdens de in punt 1 van dit advies genoemde beraadslaging
is gebleken dat het de bedoeling is dat de werkzaamheden na die datum worden
voortgezet overeenkomstig de normaal geldende wettelijke vereisten. De Raad
is van oordeel dat het allerminst noodzakelijk is de werkingsduur van de beoogde
wet tot 31 december van het jaar 2000 uit te strekken aangezien het zeer wel
mogelijk is dat de noodzakelijke vergunningen, vereist volgens de voornoemde
wetgeving, reeds voor die datum kunnen zijn verleend. In de memorie van toelichting
wordt in dit verband een tijdsbestek van ongeveer 15 maanden genoemd. In dit
licht adviseert de Raad om de werkingsduur van de wet niet langer te laten
voortduren dan tot het tijdstip waarop de hiervoor genoemde vergunningen van
kracht zijn geworden, met een maximale werkingsduur tot en met het jaar 2000.7. Ik acht het niet uitgesloten dat reeds vóór het verstrijken
van de wettelijke geldingsduur van vier jaren, die is afgestemd op de in het
Verdrag vastgelegde duur van de verruimingswerkzaamheden, vergunningen volgens
de «normale» wettelijke procedure, ook voor die verruimingswerkzaamheden,
zijn aangevraagd en verleend na het gereedkomen van een mede daarop betrekking
hebbende M.E.R. Wanneer de vergunningbesluiten vervolgens formele rechtskracht
zouden hebben verkregen zou het vervolgens mogelijk zijn, dat de wet geen
gelding meer zou behoeven te hebben voor activiteiten waarop deze later totstandgekomen
vergunningen – te denken valt aan de vergunningen op grond van de Wet
milieubeheer en de Wet verontreiniging oppervlaktewateren – betrekking
hebben.Daarvan uitgaande zou het mogelijk zijn om de geldingsduur van de wet,
althans die van artikel 1, in die zin nader te limiteren zoals de Raad voorstelt.
Deze constructie zou tot gevolg hebben dat de vergunninghouder nog tijdens
de geldingsduur van de wet (waarbinnen de verruiming en het daarmee samenhangende
storten van baggerspecie zal plaats vinden) in feite te maken zou krijgen
met een procedure voor nieuwe vergunningen die bovendien, gezien ook de mogelijkheid
van bezwaar en beroep, niet noodzakelijkerwijs geheel dezelfde voorwaarden
zouden behoeven te bevatten. Een dergelijke situatie lijkt mij ongewenst.
Op zich kunnen zich uiteraard omstandigheden voordoen die het gewenst maken
de vergunningvoorwaarden nog tijdens de periode van de verruimingswerken aan
te passen. De wet voorziet daartoe echter reeds in artikel 1, tweede lid.Op grond van bovenstaande overwegingen ben ik van mening dat het voorstel
in het advies van de Raad niet ware over te nemen.Overigens is, rekening houdend met (verdere) vertraging, de einddatum
in het gewijzigde wetsontwerp gesteld op 30 juni 2001.8a. Voorzover de minister van oordeel zou zijn dat de verwijzing in artikel
3, derde lid, van het Verdrag naar artikel 2, tweede lid, van het Verdrag
in het ontbreken van een aanvraag zou voorzien moet de Raad erop wijzen dat
deze laatste bepaling geen betrekking heeft op het storten van baggerspecie.
Ook de in artikel 2, derde lid, van het Verdrag opgenomen verwijzing naar
bijlage B van het Verdrag verschaft terzake geen helderheid aangezien het
in deze bijlage slechts gaat om een uitwerking van de in artikel 2, tweede
lid, van het Verdrag bedoelde werken. Een en ander brengt de Raad tot de conclusie dat de in artikel 1 van het
wetsvoorstel opgenomen verwijzing naar het Verdrag onvoldoende is en zodanig
moet worden aangevuld dat ook voor het storten van baggerspecie vergunning
wordt verleend zowel in het kader van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren
(WVOW) als in het kader van de WMB.Ook artikel 3 (voorzover dit artikel in het licht van de opmerkingen in
punt 3, onder a, van dit advies nog zou worden gehandhaafd) van het wetsvoorstel
behoeft in dit verband aanpassing omdat dit artikel eveneens voorbijgaat aan
het storten van baggerspecie. De in dit artikel verleende vrijstelling van
de richtlijn heeft immers slechts betrekking op de werken zoals genoemd in
artikel 2, tweede lid, onder b en d, van het Verdrag (het plaatselijk verdedigen
van oevers en het plaatselijk verruimen van de vaargeul alsmede het plaatselijk
verruimen en eventueel verplaatsen van anker- en noodankergebieden).De uit de memorie van toelichting (bladzijde 6) af te leiden veronderstelling
dat het storten van afvalstoffen onder deze werken kan worden gerekend acht
de Raad onjuist.b. Naar het oordeel van de Raad gaat het bij het storten van baggerspecie
om werkzaamheden die normaliter onder de werking van zowel de WVOW als de
WMB zouden vallen. Dit betekent dat de voorschriften moeten voldoen aan de
eisen die in vergelijkbare vergunningen op grond van deze beide wetten worden
gesteld. De in bijlage 2 van het wetsvoorstel opgenomen voorschriften voldoen
niet aan deze eis en dienen te worden aangepast en aangevuld.8.a. Mede naar aanleiding van de opmerkingen van de Raad is de formulering
van artikel 1, eerste lid, zodanig aangepast dat duidelijk is dat de voorgestelde
regeling niet alleen betrekking heeft op de werken tot verruiming c.q. verplaatsing
als bedoeld in artikel 2, tweede lid, onder d van het Verdrag, doch ook op
het storten van baggerspecie dat afkomstig is van die werken. In overeenstemming
met het voorgaande is ook de tekst van de considerans van het voorstel van
wet aangepast.Het feit dat naar geldend recht naast vergunningen voor de baggerwerkzaamheden
afzonderlijk vergunningen zijn vereist voor het storten van baggerspecie betekent
overigens nog niet dat dit storten niet zou zijn aan te merken als bestanddeel
van het project van de verruiming van de vaarweg dat het onderwerp is van
het Verdrag.Nu artikel 3 wordt geschrapt – zoals aangegeven in onderdeel 5a –
van dit nader rapport, is er geen noodzaak meer tot eenzelfde soort aanpassing
van die bepaling zoals voorgesteld door de Raad.8.b. De Raad stelt dat de in bijlage 2 van het wetsontwerp opgenomen voorschriften
niet voldoen aan de eisen die in vergelijkbare vergunningen «normaliter»
worden gesteld op grond van de Wet milieubeheer (WM) en de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren (WVO) en dat deze derhalve moeten worden aangepast en aangevuld.
De Raad geeft verder niet aan hoe hij tot dat oordeel komt. Voorzover de Raad
een en ander afleidt uit het feit dat uit de vergunningvoorschriften niet
blijkt aan welke wettelijke regeling met welk voorschrift wordt voldaan, moet
er op worden gewezen dat het hier betreft één geïntegreerde
vergunning met dientengevolge geïntegreerde vergunningvoorschriften.Op blz. 10–12 van de tekst van de memorie van toelichting, zoals
die aan de Raad is voorgelegd om advies, is hierover een uiteenzetting opgenomen.
Zoals daar verklaard, zijn de vergunningvoorschriften het resultaat van overleg
tussen het Rijk en de provincie Zeeland (deze laatste als het tot de vergunningverlening
bevoegd gezag op grond van de WM). Geconcludeerd is nl. dat in dit geval,
waar het betreft het storten van baggerspecie ter verspreiding in (stromend)
oppervlaktewater, de met toepassing van elk van de beide genoemde wetten te
stellen vergunningvoorschriften praktisch dezelfde zijn. De inhoudelijke aanpassing
respectievelijk aanvulling betreffen de aanwijzing van de stortlokaties en
de bepaling van de daar te storten baggerspecie naar hoeveelheid en soort,
mede op grond van een nadere afweging als betrof het een vergunningverlening
in het kader van de Wet milieubeheer. Het betreft hier in het bijzonder 2
van de vergunningvoorschriften, die als bijlage 2 bestanddeel zijn van het
wetsontwerp.Aan de Raad moet worden toegegeven dat het voorgaande in de memorie van
toelichting nog niet goed uit de verf is gekomen, hetgeen de Raad mogelijk
tot zijn oordeel op dit punt heeft gebracht. Wat hier ook van zij, de opmerkingen
van de Raad zijn aanleiding geweest de meest relevante passage op bedoelde
bladzij 12 van de tekst te verduidelijken.9. Het valt de Raad op dat in het wetsvoorstel geen aandacht wordt besteed
aan het aspect van de handhaving. Zo blijft onduidelijk om welke voorschriften
het hierbij gaat, welke autoriteit belast zal zijn met de handhaving en welke
middelen de regering voor dit doel voor ogen heeft. Vooral dit laatste acht
de Raad van grote betekenis, gezien het bijzondere karakter van de beoogde
vergunninghouder. De Raad beveelt aan het wetsvoorstel met bepalingen daaromtrent uit te
breiden.9. Het is de Raad blijkbaar niet opgevallen dat artikel 1, tweede lid,
van het wetsvoorstel volledig de handhavingsbepalingen van toepassing doet
zijn als gold het vergunningen die zijn verleend volgens de «normale»
wettelijke procedure. In de toelichting op dat artikellid (blz. 17 van de
aan de Raad voorgelegde memorie van toelichting) wordt meegedeeld dat er in
deze geen aanleiding bestaat tot het scheppen van een van het «normale»
afwijkend regime voor de handhaving van de vergunningvoorschriften. Gezien
het voorafgaande in de memorie van toelichting, wordt als bekend verondersteld
om de handhavingsbepalingen van welke wettelijke regelingen het in dat geval
zal gaan: In ieder geval die van de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren (Daarnaast mogelijk ook nog die van de Wet op de Ruimtelijk
Ordening en/of de Natuurbeschermingswet omdat althans ten tijde dat het wetsontwerp
aan de Raad om advies werd voorgelegd nog niet kon worden voorzien voor welke
andere vereiste, nog niet onherroepelijk geworden vergunningen de wet haar
vangnetfunctie zou hebben te vervullen).Daarbij blijft evenwel de vraag hoe de handhaving kan worden geëffectueerd
nu de betrokken wettelijke bevoegdheden tot handhaving berusten bij meer dan
één autoriteit, namelijk bij al die autoriteiten die «normaal»
gesproken bevoegd zouden zijn tot vergunningverlening. Deze vraag zou zich
overigens evenzeer voordoen ook zonder dat er sprake zou zijn van de onderhavige
wettelijke voorziening tot vergunningverlening. Het betreft hier met name
de handhaving van de milieuvoorschriften. Uit het overleg tussen de betrokken
diensten van het Rijk en van de provincie is niet gebleken dat er behoefte
bestaat aan overdracht (of opdracht bij wet) van handhavingsbevoegdheden aan
één instantie. Daarentegen bestaat onder de gegeven omstandigheden –
het storten van baggerspecie op verspreid gelegen lokaties in de Westerschelde
en de direct daarvoor gelegen kustwateren behoefte aan samenwerking ter handhaving
van de verschillende gemeenschappelijk voorbereide vergunningvoorschriften.
Deze samenwerking betreft de informatievoorziening en het eventueel ter beschikking
stellen van middelen voor inspectie ter plaatse. Hierover zijn inmiddels afspraken
gemaakt.Het geheel overziende ben ik het dus wel in zoverre eens met de opmerking
van de Raad dat wat het handhavingsaspect betreft enige nadere duidelijkheid
dient te worden verschaft. Met het oog daarop is de memorie van toelichting
aangevuld.10. De memorie van toelichting (bladzijde 16) maakt niet duidelijk in
welk nationaal juridisch kader de toepassing van het zogenaamde compensatiebeginsel
moet worden geplaatst. De werkzaamheden van het «Bestuurlijk Overleg
Westerschelde» en van de «Commissie van wijze mensen» zullen
volgens de toelichting uiteindelijk leiden tot een door de Minister van Verkeer
en Waterstaat vast te stellen «herstelplan natuur». Verduidelijkt dient te worden op grond van welke bevoegdheden een en ander
plaatsvindt en wat de gevolgen zijn van het door de minister vastgestelde
herstelplan.10. In de memorie van toelichting wordt slechts zijdelings aandacht besteed
aan het punt van de uit te voeren herstelwerken. Deze houden namelijk, evenals
de in artikel 4 van het wetsvoorstel bedoelde oeververdedigingswerken, rechtstreeks
verband met de gevolgen van de uit te voeren werken tot verruiming van de
vaarweg en niet met het storten van baggerspecie, afkomstig van die werken.
Het lijkt me daarom – anders dan de Raad in zijn advies suggereert –
niet nodig om in het bestek van deze memorie van toelichting nader uit te
weiden over het nationaal juridisch kader en de gevolgen van het herstelplan.11. De hiervoor reeds genoemde bevoegdheid ex artikel 10 van bijlage 2
van de hoofdingenieur-directeur in de Directie Zeeland om in overeenstemming
met de directeur Zuidwest van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en
Visserij ter bescherming van natuurwaarden nadere voorschriften te stellen
voor het stortregime is naar het oordeel van de Raad een bevoegdheid van verstrekkende
aard die raakt aan de kern van het wetsvoorstel. De bevoegdheid staat open na de driejaarlijkse evaluatie van de effecten
van het baggeren en storten op de in het gebied van de Westerschelde krachtens
de Natuurbeschermingwet aangewezen natuurmonumenten. Het verdient de voorkeur
na een dergelijke evaluatie niet de mogelijkheid van nadere voorschriften
te gebruiken maar de vergunningsvoorschriften te wijzigen op de in het wetsvoorstel
aangegeven wijze.11. Op deze opmerking van de Raad, waarvoor hij ook verwijst naar zijn
opmerking in onderdeel 5b van zijn advies, werd reeds ingegaan in het daarmee
corresponderende onderdeel van dit nader rapport.Het betreft in bedoeld artikel 10 de mogelijkheid tot het geven van nadere
aanwijzingen met betrekking tot de wijze van uitvoering van de stortactiviteiten.
Deze aanwijzingen kunnen uiteraard niet het raam van het stortregime zoals
dat is bepaald in artikel 3 van de vergunningvoorschriften, overschrijden,
aangezien in dat geval de weg van artikel 1, derde lid, van de wet moet worden
gevolgd. Het voorschrift van artikel 10 is in die zin aangepast.12. De Raad beveelt aan in de memorie van toelichting een passage op te
nemen omtrent de financiële gevolgen van het wetsvoorstel voor het Rijk.12. Aan het wetsvoorstel zijn geen financiële gevolgen verbonden
voor het Rijk die het gewenst maken daaraan een passage te wijden in de memorie
van toelichting. Volstaan kan worden met – voor de goede orde –
te vermelden dat zodanige financiële gevolgen zich niet voordoen.13. Artikel 1 van het wetsvoorstel begrenst de vergunning tot 31 december
2000. De ingevolge artikel 4 van het wetsvoorstel aan de minister verleende
machtiging om bij het optreden van in dat artikel genoemde omstandigheden
reeds zonder verleende vergunning aan te vangen met door Nederland uit te
voeren werkzaamheden mist een begrenzing in de tijd. In dit gebrek ware alsnog
te voorzien.13. De mogelijkheid om van de machtiging gebruik te maken is overeenkomstig
de suggestie van de Raad in de betrokken bepaling alsnog voorzien van een
tijdgrens, namelijk die van een jaar na het verstrijken van de periode over
de uitvoering van bedoelde werken tot verruiming van de vaarweg die de noodzaak
tot de oeververdedigingswerken doen ontstaan. Voorts is ter verduidelijking
de redactie van de eerste volzin herzien.14. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.14. Aan de redactionele kanttekeningen in het advies is gevolg gegeven.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,W. Scholten Ik moge U verzoeken het hierbij gewijzigde voorstel van wet, de daarbij
behorende bijlage 1 en gewijzigde bijlage 2, alsmede de gewijzigde memorie
van toelichting (met bijlage) aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink.Bijlage bij het advies van de Raad van State van 14 november 1996,
no. W09.96.0406, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– In artikel 1, derde lid, de termijn van «veertien dagen»
vervangen door een termijn van: twee weken.– Op de bijlagen niet slechts aangeven bij welk artikel zij horen,
doch ook de naam van de regeling vermelden (aanwijzing 103 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving (Ar)).– In de memorie van toelichting naar andere stukken verwijzen overeenkomstig
aanwijzing 219 Ar.– Bij verwijzingen naar een onderdeel van een opsomming aanwijzing
80, derde lid, Ar in acht nemen.– In de tweede volzin van paragraaf 4 van de memorie van toelichting
tussen «artikel 2,» en «sub b,» invoegen: tweede lid,.– In artikel 4, aan het eind van de eerste volzin, «onherroepelijk»
vervangen door: van kracht. XNoot1 De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting
zoals voorgelegd aan de Raad van State van het Koninkrijk is ter inzage
gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25187-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl