Cultuurnota 2001-2004; Brief staatssecretaris over de aansturing van het digitaliseringsproces bij erfgoedinstellingen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27432, nr. 54

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-06-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27432 nr. 54

27-05-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVoorafInleidingDigitaliseren is investeren in een kennisinfrastructuurDigitale duurzaamheidIntegratie met informatisering en automatiseringBeleidsopgaven1. Inrichting coördinatiecentrum digitalisering erfgoed2. Duidelijker kaders overheid via subsidiecriteria3. Effectievere aansturing van het digitaliseringsproces
bij instellingen4. Ontwikkeling cultuurpolitieke visie op auteursrecht5. Continue internationale vergelijking6. Investeren in onderzoek en nieuwe-technologieTot slotOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27432Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 432Cultuurnota 2001–2004nr. 54BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN ONDERWIJS, CULTUUR EN WETENSCHAPPENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalZoetermeer, 27 mei 2002VoorafIn mijn Meerjarig Perspectief Cultuur1 dat u eind vorig jaar van mij ontving, beloofde ik nog
deze kabinetsperiode een aantal majeure ontwikkelingen beter in kaart te brengen.
De digitalisering van erfgoed is er daar een van. Het levert een belangrijke
bijdrage aan de democratisering en vermeerdering van de cultuur-historische
informatie en kennis bij de Nederlandse erfgoedinstellingen. Als de overheid
ervoor kan zorgen dat het digitaliseringsproces bij deze instellingen goed
wordt aangestuurd, dan is het een belangrijk middel om onze wetenschappelijke
en culturele rijkdom gemakkelijker aan te wenden, om het erfgoed toegankelijk,
vindbaar en bruikbaar te maken, bij te laten dragen aan een kennisinfrastructuur.In voorliggende brief staat die aansturing centraal. De brief maakt op
hoofdlijnen duidelijk wat er de komende jaren verwacht wordt van erfgoedinstellingen
en overheid en wat er in dat kader aan nieuw beleid, voorzieningen en onderzoek
kan worden voorbereid.De brief heeft vooral betrekking op de digitalisering van erfgoedcollecties
bij musea, archieven, bibliotheken en wetenschapsinstellingen en in mindere
mate op het audiovisuele erfgoed en (archeologische) monumentengegevens. De
audiovisuele sector en de monumentenzorg omvatten naar verhouding slechts
een klein aantal instellingen die zich met digitalisering bezig houden. Deze
oefenen veelal een centrale rol uit, waardoor aansturing van het digitaliseringsproces
binnen deze sectoren relatief eenvoudiger is.Deze brief maakt onderdeel uit van een viertal samenhangende brieven op
het gebied van eCultuur. Eerder ontving u van mij de overzichtsbrief eCultuur in Beeld2 en de brief Bibliotheken in Beweging3.
Ook is een notitie over content op Internet4 aan
u gezonden, waarin de ontwikkeling van content in het algemeen
(dus niet alleen voor de cultuursector) aan de orde wordt gesteld.InleidingDe Wetenschappelijk Technische Raad stelde vier jaar geleden in het rapport Alles uit de kast1 enkele
sombere feiten vast: er was nog maar weinig erfgoed in gedigitaliseerde vorm
ontsloten, instellingen misten veelal de capaciteit en kennis om goed te digitaliseren,
en de gebruiker kon niet gemakkelijk vinden wat hij zocht.Vier jaar later is op een aantal punten al behoorlijke vooruitgang geboekt.
Met middelen uit o.a. de Cultuurnota 2001–2004, het Mondriaanfonds,
Kennisnet en het Actieprogramma Elektronische Snelwegen is een groot aantal
digitaliseringsprojecten opgestart, waaronder de Cultuurwijzer2, Geheugen van Nederland,
en De Kleur van Nederland.3 Gezamenlijk vormen ze een eerste aanzet tot een geïntegreerde
digitale ontsluiting van het Nederlandse cultuurhistorische verleden.Hoofddoel van al deze projecten is het voor gebruikers betekenisvol beschikbaar
maken van grote hoeveelheden erfgoedbronnen en de bijbehorende informatie.
Kennis van en inspelen op de vraagkant zijn daarbij essentieel. Het belang
daarvan heb ik eerder al uiteengezet in mijn brief eCultuur
in Beeld.Succes aan de kant van de gebruiker stelt echter ook hoge eisen aan de
aanbodkant. Met name daarover gaat deze brief. Goed digitaliseren betekent
namelijk niet alleen maar het creëren van een bestendige aanwas van nieuwe
bronnen binnen het digitale domein, maar vooral een grote flexibiliteit om
deze bronnen, los van fysieke, temporele en contextuele beperkingen, in te
zetten bij het doen van onderzoek, het ontwikkelen van interactieve leerapplicaties,
het nemen van beleidsbeslissingen, het ontplooien van creatieve activiteiten
en kennisoverdracht op alle cognitieve niveaus.Dat stelt eisen aan het digitaliseringsproces bij instellingen en de aansturing
(in voorwaardelijke zin) ervan op landelijk niveau. Dat wordt des te meer
noodzakelijk gezien de toenemende bandbreedte en opslagcapaciteit en de daarmee
samenhangende toename van de vraag naar gedigitaliseerd cultureel erfgoed.Digitaliseren is investeren in een kennisinfrastructuurDoor goed te digitaliseren kan een initiële investering dubbel renderen:
het maakt continu gebruik en hergebruik van het gedigitaliseerde materiaal
mogelijk waardoor discours en grotere betekenisverbanden vanzelf ontstaan.
Publieke kennis en capaciteit worden zo als het ware «voor de kar gespannen».De meerwaarde van gedigitaliseerd erfgoed bestaat bij de gratie van die
grotere betekenisverbanden. En goed digitaliseringsbeleid creëert de
randvoorwaarden voor het leggen van zulke verbanden. Alleen zo worden gedigitaliseerde
objecten een onderdeel van het begrijpen van een cultuur, een bouwsteen van
kennis.De digitaliseringinspanningen van erfgoedinstellingen hebben daar tot
nu toe nog niet op grote schaal aan bijgedragen. In plaats van het stimuleren
van hergebruik en de mogelijkheid tot het leggen van nieuwe verbanden is er
sprake van sterk monolithische systemen en een versnippering van projecten
waarmee een aanzienlijke verspilling van energie en geld dreigt. Het leidt
er toe dat gedigitaliseerde erfgoedbronnen maar zelden hun potentieel
in cultureel, sociaal of economisch opzicht ten volle kunnen realiseren.Bovendien staat het merendeel van de inspanningen nog in het teken van
collectiebeheer en is gericht op het digitaliseren van de eigen objectcatalogi.
Dat kan functioneel zijn waar het gaat om kennis over de plaats van het object
in de collectie. Het biedt een elektronische toegang tot de inventaris of
catalogus van een instelling. Maar voor een bijdrage aan brede kennisoverdracht
en kennisvermeerdering is deze vorm van digitalisering van beperkte waarde,
want objectcatalogi zijn nou eenmaal nooit opgesteld met dat doel.Digitale duurzaamheidErfgoedinstellingen beschikken ook niet over de procedures die nodig zijn
om het gaandeweg ontoegankelijk worden van digitale informatie tegen te gaan.
Die ontoegankelijkheid ontstaat in veel gevallen als met het verdwijnen van
het eindproduct (website of anderszins) ook de halfproducten – de gedigitaliseerde
objecten – weer ontoegankelijk, of erger, vernietigd worden, onbereikbaar
voor hergebruik in een nieuw project. Maar ook het verval van dragers of het
obsoleet worden van omringende technologie zorgt ervoor dat gedigitaliseerd
erfgoed in de loop der jaren weer ontoegankelijk en onbruikbaar wordt.Voor digitale originelen die vallen onder de Archiefwet bestaat er sinds
kort een regeling die in die bestendigheid moet voorzien1. De regeling schrijft een aantal generieke procedures en standaarden
voor die de lange termijn toegankelijkheid en bewaring van deze digitale archiefdocumenten
zo goed mogelijk moet garanderen. Een vergelijkbaar voorbeeld is het Depot
Nederlandse Elektronische Publicaties van de Koninklijke Bibliotheek. De Koninklijke
Bibliotheek voert met dit depot een wettelijke taak uit ten aanzien van de
lange termijn bewaring van elektronische publicaties. Bovenstaande regeling
en depot hebben geen betrekking op gedigitaliseerd erfgoed, maar kunnen wel
als voorbeeld dienen om digitale kopieën langer toegankelijk te houden
zonder het origineel steeds opnieuw te moeten digitaliseren.Integratie met informatisering en automatiseringHet proces van digitalisering bij instellingen zal naar ik verwacht de
komende jaren verschuiven van een visie op het individuele gebruik van gedigitaliseerde
collecties naar een visie gericht op flexibel gebruik binnen nieuwe «kennisconglomeraten».
Ontwikkelingen in het archiefwezen, het bibliotheekwezen, de (archeologische)
monumentensector en het museale veld vragen daar in ieder geval om. Met name
technologische ontwikkelingen oefenen een sterke invloed uit op de werkorganisatie
binnen en tussen instellingen, en grijpen daarmee in in de traditionele werkwijzen
en structuren.Ook de inhoudelijke positie van erfgoedinstellingen in het non-profit
krachtenveld verandert. Communicatiestructuren enverwachtingen worden wezenlijk
anders. Dit gaat over de instituutsgrenzen heen. Erfgoedinstellingen zijn
een onderdeel geworden van grotere kennisnetwerken en netwerken voor kennisoverdracht,
en het moet het streven van de overheid zijn hen daarbinnen een geprononceerde
plaats in te laten nemen.Het merendeel van de erfgoedinstellingen bezit nog niet de organisatie
en expertise om de collecties en gegevens over de collecties met het oog op
een grotere door betekenis gedreven gebruikscontext digitaal aan te bieden.
Ook in het rapport Alles uit de kast1 werd geconstateerd dat erfgoedinstellingen nog niet voldoende
uitgerust zijn voor verbetering van de digitale toegankelijkheid. Daarbij
moet vooral gedacht worden aan het onvermogen van instellingen de plaats van
digitalisering binnen de totale organisatie te erkennen en vooral te herkennen.Om daarin verbetering te brengen zal digitalisering veel beter geïntegreerd
moeten worden met de informatisering en automatisering bij instellingen. Die
integratie is onmisbaar om tot hoogwaardige elektronische toegankelijkheid
van de kennis en collecties te komen die erfgoedinstellingen in huis hebben.
Digitalisering bepaalt mede de kwaliteit van de publieke dienstverlening van
een archief, museum of bibliotheek en maakt – idealiter – integraal
onderdeel uit van de interne bedrijfsvoering van die instellingen.BeleidsopgavenAls we investeringen in de digitalisering van erfgoed werkelijk bij willen
laten dragen aan een kennisinfrastructuur, dan zullen instellingen dus beter
moeten worden ondersteund om hun digitaliseringsactiviteiten met hun overige
werkprocessen te integreren en te stroomlijnen en hen in staat stellen de
juiste procedures en standaarden toe te passen. Daarmee moeten dan de volgende
zaken worden bereikt:– transparantie: de opslag en productie van het gedigitaliseerde
materiaal garanderen een onbelemmerde toegang2;– duurzaamheid: gedigitaliseerd materiaal blijft zo veel mogelijk
bestendig toegankelijk, zelfs bij het verdwijnen van presentatiekaders (websites
e.d.) of het verouderen van dragers, opslagmedia, protocollen en de fysieke
infrastructuur;– relevantie: gedigitaliseerd materiaal maakt onderdeel uit van
een werkelijke kennisinfrastructuur; de mogelijkheid voor het continu toevoegen
van nieuwe betekeniscontext vormt een onlosmakelijk onderdeel van het digitaliseringsproces.Om dat alles te realiseren zal de rol van de overheid op deze drie punten
duidelijker kaderstellend en voorwaardenscheppend moeten worden. In dat kader
spelen concreet de volgende beleidsopgaven:1. Inrichting coördinatiecentrum digitalisering erfgoedVoor de organisatie van het digitaliseringsproces is de afgelopen jaren
veel werk verricht door de Vereniging Digitaal Erfgoed Nederland (DEN). Sinds
1999 ontwikkelt het bureau van de DEN met middelen uit NAP en de Cultuurnota
2001–2004 een overzichtelijke toegang tot gedigitaliseerde erfgoedbronnen,
de Cultuurwijzer. Daarvoor wordt met erfgoedinstellingen
intensief overleg gevoerd en veel aandacht besteed aan de problematiek rond
ontsluitingsmetadata waarmee uiteenlopende standaarden onderling verwijsbaar
worden gemaakt.Op haar best is DEN echter slechts in staat vrijblijvend richtlijnen aan
te reiken. Het heeft niet de slagkracht en positie om standaarden en procedures
als «prime directive» af te dwingen. Bovendien staat de onlosmakelijke
koppeling met de ontwikkeling van de Cultuurwijzer
een onafhankelijke opstelling van DEN in de weg.Ik bekijk daarom samen met het bestuur van DEN of en hoe het bureau in
de aanloop naar de komende Cultuurnota kan transformeren naar een coördinatiecentrum.
Zo'n coördinatiecentrum zou de verantwoordelijkheid moeten dragen voor
de verzameling, de vaststelling, de disseminatie en toepassing van instrumenten,
referentiemodellen, procedures en nationale en internationale
standaarden gericht op de kwaliteit, de compatibiliteit en interoperabiliteit
van het digitaliseringproces bij erfgoedinstellingen. Het verricht daarvoor
onderzoek, evalueert processen en stuurt experimenten en ontwikkelprojecten
aan. Om deze functie naar behoren te kunnen vervullen, kan het noodzakelijk
zijn om de ophanging van het bureau aan de Vereniging DEN te verlaten.Het coördinatiecentrum zou bovenal als ankerplaats moeten fungeren
waar een aantal erfgoedorganisaties en -instellingen die inmiddels een rijke
hoeveelheid aan ervaringen en deskundigheid hebben verzameld, op overzichtelijke
wijze hun kennis kunnen overdragen aan anderen. Denk bijvoorbeeld aan de cultuurdiensten,
de Koninklijke Bibliotheek, het Nationaal Archief i.o., het Rijksmuseum, het
Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie, de universitaire onderzoeksinstituten
enzovoort. Ieder van hen heeft binnen het eigen domein vaak al de status van
expertisecentrum. Het coördinatiecentrum zal daartussen als een ware
makelaar moeten gaan functioneren.2. Duidelijker kaders overheid via subsidiecriteriaDe toepassing van procedures en standaarden kan duidelijker als voorwaarde
worden verbonden aan de bekostiging van instellingen. Overheden en cultuurfondsen
kunnen in de toekomst in resultaatafspraken en subsidiebeschikkingen verwijzen
naar de door het bovengenoemde coördinatiecentrum vast te stellen procedures
en standaarden. Met IPO en VNG zal moeten worden onderzocht of zo'n beleidskader
op alle overheidsniveaus op dezelfde wijze kan worden gehanteerd.3. Effectievere aansturing van het digitaliseringsproces
bij instellingenVoor de digitalisering van erfgoed is in de Cultuurnota 2001–2004
een eerste stap gezet (ca. € 2 miljoen). Ook zijn sinds 2000 incidentele
middelen en budgetten (o.a. NAP-ES) beschikbaar gekomen (totaal ca. € 5
miljoen).Meer structurele financiering vormt een noodzakelijke randvoorwaarde om
de kwaliteitsverbetering zoals in deze brief wordt voorgesteld te kunnen realiseren.
Te verwachten is dat hiertoe belangrijke keuzes in het kader van de Cultuurnota
2005–2008 gemaakt moeten worden.De vraag om digitalisering structureel in de exploitatiebudgetten van
erfgoedinstellingen in te bedden is groot, omdat deugdelijk digitaliseren
niet ophoudt na afronding van een project. Eerdergenoemde transparantie, duurzaamheid
en relevantie kunnen alleen bereikt worden door functionele integratie in
de bedrijfsvoering van instellingen. Ook zal de verplichtstelling van de toepassing
van standaarden en procedures aanvankelijk hogere kosten voor de instellingen
met zich meebrengen. Instellingen trekken hiervoor nieuwe medewerkers aan
of kopen kennis in.De Raad voor Cultuur stelde in haar advies Cultuurnota 2001–2004
echter nog dat aanvragen van instellingen voor digitalisering alleen buiten
het cultuurnota-budget aan de orde gesteld konden worden. Hierdoor, en dus
door het feit dat de overheid de digitalisering van erfgoed voornamelijk via
incidentele fondsen en regelingen bekostigt, blijven de meeste instellingen
gestimuleerd in hun gevoel dat digitalisering iets bijzonders is, niet binnen
de reguliere bedrijfsvoering thuishoort of al plaatsvindt. Hierdoor blijft
digitalisering een onderdeel dat niet structureel is ingebed binnen de organisatie,
het beleid en de werkprocessen van instellingen. Het Vooradvies dat de Raad voor Cultuur in 2003 zal uitbrengen, geeft
het beginsignaal voor de nieuwe cultuurnota-ronde 2005–2008. Met de
Raad is afgesproken dat het Vooradvies voor een belangrijk deel zal worden
gebaseerd op het monitoren van de gesubsidieerde instellingen. Ik zal, mede
in relatie tot de vraagstukken in mijn brief eCultuur in
Beeld, de wijze waarop de gesubsidieerde erfgoedinstellingen aangestuurd
kunnen worden in de bekostiging van hun digitaliseringsactiviteiten laten
onderzoeken en zal de monitor van de Raad daarbij betrekken.De Mondriaan Stichting ontvangt uit de Cultuurnota € 0,5 miljoen
structureel voor de uitvoering van een digitaliseringsregeling. Het is de
enige regeling van de Mondriaan Stichting die alle erfgoedinstellingen bedient,
dus niet alleen musea. De regeling richt zich alleen op publieksgerichte digitaliseringsprojecten.
Ik zal samen met de Mondriaan Stichting bekijken of de huidige regeling op
onderdelen aanpassing behoeft om aan de doelstellingen van deze brief al op
korte termijn vorm te kunnen geven.Voor ondersteuning van de niet-rijksgesubsidieerde erfgoedinstellingen
en het subsidiëren van bijzondere experimenten zal de Mondriaan Stichting
ook in de komende Cultuurnotaperiode een belangrijke rol kunnen blijven vervullen.
Ik zal de Raad vragen in zijn advies de functie van de subsidieregeling bij
het Mondriaanfonds mee te nemen.4. Ontwikkeling cultuurpolitieke visie op auteursrechtAls digitalisering moet leiden tot nieuwe exploitatievormen en intensiever
hergebruik dan is aandacht voor de rechten essentieel. Auteursrecht en naburige
rechten spelen een belangrijke rol bij de toegang tot en het gebruik van gedigitaliseerd
erfgoed. Erfgoedinstellingen streven doorgaans een zo groot mogelijke vrijheid
van gebruik na. Zij willen de mogelijkheden voor gebruik en distributie die
de digitale technologie biedt volop benutten. Door toepassing van nieuwe digitale
beveiligingsmethoden kunnen gebruik en hergebruik echter beheersbaar en in
geval van inbreuk traceerbaar en vervolgbaar worden gesteld. Om zicht te krijgen
op de doorwerking van auteursrecht op culturele instellingen in het digitale
tijdperk, laat het Ministerie van OCenW op dit moment door TNO-STB een onderzoek
uitvoeren. Dit onderzoek moet bijdragen aan een cultuurpolitieke visie op
het auteursrecht1.5. Continue internationale vergelijkingDigitalisering van erfgoed wordt meer en meer een grenzenoverschrijdende
aangelegenheid. Gebruikers zijn als gevolg van het gedistribueerde karakter
van gedigitaliseerd erfgoed niet meer afhankelijk van de fysieke nabijheid.
Daarom dient goede aansluiting gezocht te worden bij beleid en initiatieven
in andere landen alsmede projecten in o.a. de grensregio's.Op de Europese top van Ministers in Feira (juni 2000) is in het kader
van eEurope een actiepunt geformuleerd met betrekking
tot de coördinatie van digitaliseringsprogramma's en beleid binnen de
EU-lidstaten. Uitwerking hiervan vond plaats in 2001 onder Zweeds voorzitterschap2 en heeft geleid tot een Europees ministerieel netwerk
(MINERVA) dat onder meer nationaal beleid en programma's op het gebied van
de digitalisering van erfgoed met elkaar vergelijkt en «good practice»
uitwisselt op het gebied van standaarden, richtlijnen en beleid. Voor Nederland
neemt sinds juli 2001 het Ministerie van OCenW actief deel aan dit netwerk,
mede ondersteund middels een stuurgroep waarin tot nu toe DEN, de Koninklijke
bibliotheek en het Nationaal Archief i.o. participeren3.Het ministerie van OCenW onderzoekt op dit moment samen met het Ministerie
van Economische Zaken de mogelijkheid of er in het kader van de internationale
ICT-toets 2002, als onderdeel van De Digitale Delta,
een doorlichting van de museumsector kan plaatsvinden ten aanzien van de toepassing
van ICT. Ook digitalisering zal daarin dan uitgebreid aan de orde komen. Eerder
al is deze zogenaamde meso-toets uitgevoerd onder de Belastingdienst en de
gezondheidszorg.6. Investeren in onderzoek en nieuwe-technologieMultidisciplinair onderzoek naar de integratie van nieuwe-technologie
en naar informatieontsluiting op het terrein van erfgoed is een belangrijke
randvoorwaarde voor de optimale integratie van de toekomstige mogelijkheden
voor de erfgoedsector. Zulk onderzoek is echter niet alleen relevant voor
de erfgoedsector zelf maar ook voor de toegepaste IT-sector. Het faciliteert
de ontwikkeling van een «grid» voor cultureel erfgoed, een netwerk
van zware depots, gevuld met digitale en gedigitaliseerde collecties en verbonden
door een geavanceerde, breedbandige, nationaal toegankelijke netwerkinfrastructuur.De inrichting van zo'n netwerk van depots kan een aanzienlijk schaalvoordeel
opleveren. Centrale opslag en bewaring in depots plaatst het probleem van
hardware, software en expertise voor een belangrijk deel buiten de individuele
erfgoedinstellingen. Bovendien kan zo de duurzaamheid van het gedigitaliseerde
materiaal eenvoudiger worden gegarandeerd.Dit vormt ook het uitgangspunt van een onderzoeksprogramma dat wordt voorbereid
door een consortium van onderzoeksinstellingen, erfgoedinstellingen en bedrijfsleven
onder leiding van NWO. Dit programma sluit nauw aan bij mijn beleidsdoelstellingen.
Het levert een organisatiemodel op met de daarbij behorende applicaties waarbinnen
beheerders van uiteenlopende erfgoedcollecties intensief samenwerken met wetenschappers
en bedrijven om via onderzoek en experiment zo goed mogelijk deze collecties
gedistribueerd beschikbaar te stellen aan verschillende doelgroepen op een
transparante en duurzame wijze. Het programma van NWO bundelt de benodigde
krachten om tot een voldoende uniforme aanpak te komen die het instellingsniveau
overstijgt en past bij een operatie van de gewenste schaal en reikwijdte.Ter voorbereiding op de Cultuurnota 2005–2008 en de uitvoering van
een meer kwantitatief gericht onderzoek waar ik de Raad voor Cultuur om zal
verzoeken, is het Telematica Instituut in maart jl. in opdracht van het Ministerie
van OCenW een onderzoek gestart dat een korte termijn perspectief moet opleveren
op nieuwe technologische ontwikkelingen en de mogelijkheden voor de erfgoedsector.
Het onderzoek heeft onder meer betrekking op nieuwe overdrachtsvormen, op
de ambities en idealen van erfgoedinstellingen en de problemen om die te realiseren.Doel van het onderzoek is te komen tot heldere technologische en organisatorische
randvoorwaarden die binnen toekomstige digitaliseringsprojecten en initiatieven
van instellingen ingezet dienen te worden.De onderzoeksresultaten zullen ook worden vertaald naar het veld van IT-professionals
en informatici, zodat een beter gemeenschappelijk probleem kan worden gedefinieerd
en een betere synergie kan ontstaan tussen culturele programma's en nieuwe-technologie
programma's.Tot slotDe Koninklijke Bibliotheek ontwikkelt op dit moment in samenwerking met
het Algemeen Rijksarchief, het Centraal Bureau voor Genealogie, het Rijksbureau
voor Kunsthistorische Documentatie, het Letterkundig Museum en het Ministerie
van OCenW een voorstel voor de oprichting van een nieuwe instelling Boulevard van het actuele verleden. In mei 2002 zal een
eindrapportage, waarin onder meer een business plan is opgenomen, de basis
moeten vormen voor verdere politieke besluitvorming.Het Boulevard-project geeft antwoord op vragen over de veranderende Nederlandse
identiteit in een integrerend Europa, is dé plaats om kennis te maken
met de Nederlandse geschiedenis, biedt nieuwe Nederlanders een plek om ons
land beter te leren kennen, en geeft inzicht in de betekenis van democratie
voor de Nederlandse samenleving.De vijf initiërende instellingen bieden ieder voor zich een schat
aan informatie die analoog dan wel gedigitaliseerd ter beschikking van het
publiek komt. Bovendien zal de Boulevard gebruik maken van gedigitaliseerd
cultureel erfgoed uit andere Nederlandse instellingen. Voorwaarde hiervoor
is echter dat de digitale beschikbaarheid en toegankelijkheid van alle relevante
erfgoedcollecties aanzienlijk verbeterd wordt. De vertaling van het concept
van de Boulevard zal een belangrijke praktijkbijdrage opleveren aan het digitaliseringsvraagstuk
zoals in deze brief geschetst.De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,F. van der Ploeg XNoot1Cultuurnota 2001–2004; Brief staatssecretaris over het meerjarig
perspectief voor cultuur (kamerstukken II, 2001–2002, 27 432, nr.
43).XNoot222 april 2002 (Kamerstuk 27 432, nr. 52).XNoot33 april 2002 (Kamerstukken II, 2001/02, 28 330, nr. 1).XNoot47 mei 2002 (Kamerstuk 26 643, nr. 37).XNoot1WTR SURF (1998). Alles uit de kast – Op weg naar een nationaal investeringsprogramma
digitale infrastructuur cultureel erfgoed.XNoot2Voorheen Netwijzer Cultuur.XNoot3Zie de bijlage voor een uitgebreider overzicht; deze bijlage is ter inzage
gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Zie: brief aan Tweede Kamer over documentaire informatievoorziening (kamerstukken
28 000 VIII, nr. 116).XNoot1Zie 4.XNoot2Vanzelfsprekend kan die toegankelijkheid door instellingen worden beperkt
(denk aan auteursrechten), zolang de organisatie binnen de instelling de praktische
toegankelijkheid maar garandeert.XNoot1Onlangs is een lange termijn-rapportage van het Ministerie van Justitie
over Auteursrecht in de informatiemaatschappij aan de Tweede Kamer aangeboden.
In samenwerking met de Ministeries OCenW en EZ zal door Justitie een plan
van aanpak worden opgesteld om de maatschappelijke discussie over auteursrecht
in de informatiemaatschappij op gang te brengen.XNoot2zie: ftp://ftp.cordis.lu/pub/ist/docs/digicult/ lundprinciples-en.pdf.XNoot3De Nederlandse presentatie is vanaf medio 2002 te volgen via http://cultuurtechnologie.info. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27432-54.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl