Wijziging Wetboek van Strafvordering i.v.m. stroomlijnen hoger beroep; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30320, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

14-10-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30320 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30320Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 320Wijziging van het Wetboek van Strafvordering met betrekking tot het
hoger beroep in strafzaken, het aanwenden van gewone rechtsmiddelen en het
wijzigen van de telastlegging (stroomlijnen hoger beroep)nr. 4ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 17 juni
2005 en het nader rapport d.d. 4 oktober 2005, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief
afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 21 maart 2005, no. 05 000997, heeft
Uwe Majesteit, op voordracht van de Minister van Justitie, bij de Raad van
State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet houdende wijziging
van het Wetboek van Strafvordering met betrekking tot het hoger beroep in
strafzaken, het aanwenden van gewone rechtsmiddelen en het wijzigen van de
telastelegging (stroomlijnen hoger beroep), met memorie van toelichting.De kern van het wetsvoorstel is het hoger beroep in strafzaken de vorm
te geven van een voortbouwend appèl. Daarnaast worden voorstellen gedaan
met betrekking tot uiteenlopende zaken waaronder het invoeren van een verlofstelsel.
De Raad van State onderschrijft de strekking van het wetsvoorstel, maar maakt
daarbij de volgende kanttekeningen met betrekking tot het verlofstelsel.Het wetsvoorstel voorziet in de invoering van een verlofstelsel voor het
instellen van hoger beroep in zaken waarin een boete van ten hoogste 500 euro
is opgelegd. Het kan zowel overtredingen als misdrijven betreffen waarbij
voor misdrijven de bijkomende eis geldt dat het moet gaan om feiten waarop
een gevangenisstraf van 4 jaar of minder is gesteld. Het verlofstelsel houdt
in dat de voorzitter van het gerechtshof naar aanleiding van een schriftuur
van de verdachte en/of de officier van justitie en op grond van de stukken
bepaalt of behandeling in hoger beroep in het belang van een goede rechtsbedeling
is. Indien dat niet het geval is wordt beroep niet toegestaan en cassatie
evenmin.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 21 maart
2005, nr. 05.000997, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 17 juni 2005, nr. W03.05.0089I, bied ik U hierbij
aan.1. a. Artikel 14, vijfde lid, Internationaal Verdrag voor Burgerrechten
en Politieke Rechten (IVBPR) bepaalt dat een ieder die wegens een strafbaar
feit is veroordeeld het recht heeft de schuldigverklaring en veroordeling
opnieuw te doen beoordelen door een hoger rechtscollege overeenkomstig de
wet. De general comment op artikel 14, vijfde lid, stelt dat het recht op
berechting in twee feitelijke instanties niet alleen geldt voor de meest ernstige
feiten2Hieruit kan worden geconcludeerd dat ook
lichtere delicten daaronder vallen. Wel wordt algemeen aangenomen dat er geen
sprake is van strijd met artikel 14, vijfde lid, IVBPR indien
er bij bagatelzaken geen recht op hoger beroep bestaat1. Het voorgestelde verlofstelsel betreft feiten waar vier jaar of minder
op staat en waarvoor een boete van maximaal 500 euro is opgelegd. In de memorie
van toelichting wordt gesteld dat het hier slechts bagatelzaken betreft. Het
kan echter om ernstige feiten gaan zoals mishandeling, het bezit van kinderporno
en diefstal. De enkele veroordeling voor een dergelijk feit kan door de betrokkene
als ernstig worden ervaren, ook indien is volstaan met een betrekkelijk lage
geldboete2. Nog daargelaten dat voor menigeen
het betalen van een boete van 500 euro een zware last betekent, kan door de
veroordeling immers een smet worden geworpen op het blazoen van betrokkene
terwijl aan de veroordeling ook andere consequenties kunnen zijn verbonden.
In de memorie van toelichting bij de wet belastingrechtspraak in twee feitelijke
instanties wordt gesteld dat over de verenigbaarheid van het Nederlandse stelsel
van belastingrechtspraak met het IVBPR zelfs geen twijfel mag bestaan.De Raad meent dat in dit verband moet worden ingegaan op de vraag of het
verlofstelsel zoals voorgesteld, met voldoende waarborgen is omkleed om als
zodanig te kunnen dienen als tweede instantie in de zin van artikel 14, vijfde
lid IVBPR, zodat met een dergelijk stelsel nog aan die verdragsverplichtingen
is voldaan. Hierbij dient in te worden gegaan op vergelijkbare stelsels in
andere lidstaten van de Raad van Europa. Gewezen zij in dit verband op het
Explanatory Report bij het zevende protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming
van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden3. Voorts mist de Raad een beschouwing van de regering waarin gemotiveerd
wordt aangegeven dat alle zaken waarop het verlofstelsel van toepassing is,
ook al gaat het daarbij om zaken waarin een boete van ten hoogste 500 euro
is opgelegd, wegens ernstige bijkomende effecten die een veroordeling kan
hebben, als louter bagatelzaken kunnen worden aangemerkt. De Raad adviseert
hierop in de toelichting nader in te gaan.b. Het doel van het invoeren van het verlofstelsel is de besparing van
zittingscapaciteit. De Raad is er niet van overtuigd dat het verlofstelsel
wezenlijke capaciteitswinst zal opleveren. Ook in de diverse adviezen worden
hier vraagtekens bij gezet4. De voorzitter van
het gerechtshof zal de zaak gedegen moeten bestuderen alvorens tot een oordeel
te kunnen komen over het al dan niet toelaten van hoger beroep. Indien de
voorzitter beslist hoger beroep niet toe te laten dient hij deze beslissing
met redenen te omkleden. Indien de voorzitter tot het oordeel komt dat hoger
beroep moet worden toegelaten is het mogelijk dat hij, in verband met de schijn
van partijdigheid, het hoger beroep niet zelf zal kunnen behandelen5. Dan zal de zaak tevens door een andere rechter dienen
te worden bestudeerd. De bedenkingen bij de te verwachten capaciteitswinst
klemmen temeer nu het verlofstelsel een wezenlijke verandering van het stelsel
van hoger beroep in strafzaken met zich meebrengt6.
Overigens wordt reeds voorzien in capaciteitswinst door het voorgestelde voortbouwend
appèl en de sinds 1 januari 2005 toegenomen mogelijkheden voor
de alleensprekende rechter in hoger beroep7De Raad adviseert de noodzaak van het verlofstelsel in de toelichting
nader te motiveren.1  a. In het kader van het in het wetsvoorstel voorziene verlofstelsel
voor het instellen van hoger beroep in zaken waarin een boete van ten hoogste € 500
is opgelegd, onderscheidt de Raad terecht twee vragen, namelijk:– is dit verlofstelsel met voldoende waarborgen omkleed om als zodanig
te kunnen dienen als tweede instantie in de zin van artikel 14, vijfde lid,
IVBPR, zodat met een dergelijk stelsel nog aan de verdragsverplichtingen is
voldaan?;– kunnen alle zaken waarop het verlofstelsel van toepassing is als
louter bagatelzaken worden aangemerkt?Wat de eerste vraag betreft is van belang op te merken dat volgens het
Explanatory Report bij het Zevende Protocol bij het EVRM «the right
to apply to a tribunal or an administrative authority for leave to appeal
is itself to be regarded as a form of review within the meaning of this article»
(ETS No. 117, § 19, gepubliceerd op http://conventions.coe.int/Treaty).
Met «this article» wordt gedoeld op artikel 2 van het Zevende
Protocol, dat net als artikel 14, vijfde lid, IVBPR een recht op een hogere
voorziening in strafzaken bevat (het Zevende Protocol is overigens niet door
Nederland geratificeerd). Daargelaten of deze uitleg in zijn algemeenheid
in overeenstemming met de tekst van het artikel is, ben ik van
mening dat het verlofstelsel zoals hier voorgesteld zeker voldoende waarborgen
biedt om als tweede instantie in de zin van artikel 14, vijfde lid, IVBPR
te dienen. De voorzitter van het gerechtshof wordt namelijk welbewust een
ruim afwegingskader gelaten, dat zijn toetsing niet beperkt tot specifieke
criteria of specifieke aspecten of onderdelen van het vonnis. Daarbij heeft
hij alle stukken van het geding ter beschikking, daaronder begrepen, als de
verdachte zijn wettelijke verplichting nakomt, een schriftuur met daarin een
opgave van de redenen om hoger beroep in te stellen. In de memorie van toelichting
zijn voorbeelden gegeven van de vele omstandigheden waarmee de voorzitter
bij zijn beschikking rekening kan houden. Het spreekt daarbij mijns inziens
vanzelf dat de voorzitter goed zal letten op mogelijke schendingen van de
rechten die voortvloeien uit het recht op een eerlijke berechting, neergelegd
in artikel 6 EVRM en artikel 14 IVBPR. Waar hij aanwijzingen heeft dat daarvan
sprake zou kunnen zijn, zal hij verlof moeten geven voor behandeling in hoger
beroep. Bij zijn beslissing zal de voorzitter ook meewegen de belangen van
de verdachte die gemoeid zijn met het buiten behandeling laten van het hoger
beroep en daarmee in stand laten van het vonnis van de rechtbank.Ook het genoemde Explanatory Report bij het Zevende Protocol EVRM erkent
dat in de lidstaten van de Raad van Europa verschillende regels de toegang
tot een hogere rechter beheersen. Artikel 2 van dat protocol «leaves
the modalities for the exercise of the right and the grounds on which it may
be exercised to be determined by domestic law» (a.w., § 18).
Voor zover ik weet bestaan verlofstelsels bijvoorbeeld in het Verenigd Koninkrijk
(bij de ernstigste feiten, de zogenoemde indictable offences, die in eerste aanleg worden berecht door de Crown Court; het appèl
is bovendien beperkt tot bepaalde gronden), in Denemarken (juist alleen in
de lichtste zaken met een boete niet hoger dan 3000 Deense Kronen (ongeveer € 400))
en in Finland (voor de toegang tot de hoogste (cassatie)rechter)).Nu het verlofstelsel naar mijn oordeel kan gelden als een voldoende hogere
voorziening in de zin van artikel 14, vijfde lid, IVBPR, komt men aan de eerdergenoemde
tweede vraag – namelijk de vraag of alle zaken waarop het verlofstelsel
van toepassing is, als bagatelzaken kunnen worden aangemerkt waarvoor een
uitzondering op het recht op een hogere voorziening kan worden gemaakt –
in feite niet toe. Niettemin acht ik het van belang op deze kwestie nader
in te gaan. Ik ben het met de Raad eens dat niet alle zaken waarin een boete
van niet meer dan € 500 is opgelegd, als bagatelzaken kunnen worden
gekwalificeerd. Dit geldt zeker voor veel misdrijfzaken gelet op de door de
Raad genoemde bijkomende effecten van een veroordeling. Anderzijds kan ook
niet worden gesteld dat misdrijfzaken, enkel omdat ze de kwalificatie «misdrijf»
dragen, ernstige zaken zijn. Dat, zoals de Raad opmerkt, de enkele veroordeling
voor bepaalde misdrijven door de betrokkene als ernstig kan worden ervaren –
dit is in wezen een subjectief criterium, kan voor die conclusie in ieder
geval niet doorslaggevend zijn. Bedacht dient te worden dat achter de abstracte
omschrijving van een misdrijf in de strafwet en binnen de soms relatief hoge
strafmaxima (voor diefstal bijvoorbeeld vier jaren gevangenisstraf), in de
praktijk heel eenvoudige, maatschappelijk gezien niet als zwaar aan te merken
delicten kunnen schuilgaan, die slechts een lichte sanctie (een lage geldboete)
rechtvaardigen. Om dit te illustreren heb ik getracht nader kwantitatief en
kwalitatief inzicht te verkrijgen in de misdrijfzaken die in de praktijk met
slechts een «kale» geldboete tot en met € 500 worden
afgedaan. Uit cijfers van het openbaar ministerie over 2004 blijkt dat van
het totaal aantal opgelegde kale (onvoorwaardelijke) geldboetes tot en met € 500
(31 385 zaken) 43 procent misdrijven uit het Wetboek van Strafrecht betrof
en 39 procent de Wegenverkeerswet 1994. Wat die laatste wet betreft gaat het
om lichte gevallen van rijden onder invloed en doorrijden na een ongeval.
De WvSr-zaken zijn verder uitgesplitst naar artikel. De «top 10»
van misdrijven (waarbij dus de rechter heeft volstaan met een kale geldboete
tot en met € 500) neemt 93 procent van het totaal in beslag. Het
gaat hier achtereenvolgens om de volgende delicten: eenvoudige diefstal (artikel
310 WvSr), eenvoudige belediging (artikel 266), eenvoudige mishandeling (artikel
300), vernieling (artikel 350), bedreiging (artikel 285), niet voldoen aan
een ambtelijk bevel (artikel 184), wederspannigheid (artikel 180), heling
(artikel 416), openlijke geweldpleging (artikel 141) en huisvredebreuk (artikel
138). Bij al deze misdrijven gaat het om veelvoorkomende, «doorsnee»
delicten, hetzij in de materiële sfeer hetzij in de (verbaal) geweldssfeer,
waarbij het vooral om de feiten zal gaan en nauwelijks om lastige
juridische beoordelingen. Seksuele delicten komen onder de «500-euro-zaken»
nauwelijks voor (ontucht (artikel 246) tien keer, geen enkele keer het door
de Raad genoemde bezit van kinderporno). Het door de Raad genoemde stalking
(artikel 285b) komt slechts zes keer voor (0,04 procent).Dat achter de abstracte categorie «misdrijven met een geldboete
van ten hoogste € 500» in de praktijk slechts de eenvoudige,
lichte varianten van de wettelijke misdrijven schuilgaan, blijkt ook uit het
strafvorderingsbeleid van het openbaar ministerie zoals neergelegd in het
Kader voor strafvordering en de daaronder «hangende» Polarisrichtlijnen.
Voor alle hierboven genoemde meest voorkomende delicten geldt een Richtlijn
voor strafvordering (een Polarisrichtlijn), waarbij de reactie van het OM
(transactie of strafeis) afhankelijk is van het aantal aan het concrete delict
toegekende punten. Vanaf 30 punten zal er geen «kale geldboetetransactie»
worden aangeboden (behoudens uiteraard de mogelijkheid van afwijking in bijzondere
gevallen). Als de grens bij € 500 wordt gelegd komt dat overeen
met 23 punten (afgerond). Kijken we dan naar bijvoorbeeld het basisdelict
mishandeling, dan blijkt dat zodra er sprake is van zwaarder letsel of het
gebruik maken van een steekwapen deze grens wordt overschreden. Diefstal is
een ander voorbeeld. Het basisdelict fietsdiefstal valt te kwalificeren als
een eenvoudige diefstal (verbreking van het slot daargelaten) en valt binnen
de € 500 (echter weer niet als er meer dan twee fietsen zijn gestolen).
Daarentegen valt de diefstal van een auto ver buiten het bereik. Voor het
basisdelict eenvoudige diefstal geldt verder dat de hoogte van de strafeis
afhankelijk is van de economische waarde van het gestolen goed. Vanaf een
economische waarde van € 1200 komt er een hogere eis uit dan € 500
(dit geldt ook voor verduistering en heling).Gelet op deze kwantitatieve en kwalitatieve onderbouwing meen ik dat het
voorstel met betrekking tot het verlofstelsel en met name de afbakening van
de daaronder vallende strafbare feiten gehandhaafd dient te worden. De eronder
vallende misdrijfzaken mogen wellicht niet steeds als echte bagatellen kunnen
worden aangemerkt («kleinigheden» volgens Van Dale), in de praktijk
is sprake van een categorie zaken van beperkte omvang en relatief gering belang
waarvoor een berechting in twee volledige feitelijke instanties geen vanzelfsprekendheid
is maar waarbij gezien de in geding zijnde belangen volstaan kan worden met
een «veiligheidsklep»: na een volledige behandeling in eerste
aanleg, toetst de voorzitter van het gerechtshof of een behandeling in hoger
beroep in het belang van een goede rechtsbedeling is vereist. Ik meen dat
geen twijfel hoeft te bestaan dat deze rechtsgang in een redelijke verhouding
staat tot de aard en de ernst van de delicten waarom het gaat.De memorie van toelichting is conform het bovenstaande aangevuld.b. Doel van het verlofstelsel is niet uitsluitend besparing van zittingscapaciteit.
Het voorstel past tevens in het streven naar een evenwichtige opbouw van het
rechtsmiddelenstelsel, waarbij de beschikbare middelen zo effectief mogelijk
worden ingezet in de diverse categorieën zaken, mede afhankelijk van
aard en gewicht van die zaken. Daarbij wordt gestreefd naar kwaliteitsverbetering
van het totale systeem. De invoering van een verlofstelsel moet mede worden
gezien in het licht van de voorgestelde appèldrempel van € 100,
waarbeneden met één rechterlijke instantie wordt volstaan. Deze
drempel zou wellicht op een wat hoger niveau kunnen worden gelegd. Daarvan
is evenwel afgezien op grond van de gedachte dat in de zaken die iets zwaarder
zijn dan de «echte» bagatelzaken, behoefte bestaat aan een «veiligheidsklep»,
een incidenteel toe te passen herstelmogelijkheid. Hiertoe dient het voorgestelde
verlofstelsel.Wat de te verwachten besparing betreft merk ik op dat deze niet exact
te voorspellen is. Zij is mede afhankelijk van de wijze waarop de voorzitters
van de gerechtshoven invulling aan het verlofstelsel zullen geven, zowel wat
de aan te leggen toetsing betreft als wat de organisatie van het werk betreft.
Het grote verschil met maatregelen die de behandeling ter zitting efficiënter
maken (zoals het voortbouwend appèl en unusrechtspraak), is evenwel
dat een verlofstelsel zich geheel buiten de zitting om afspeelt. Dit betekent
dat de menskracht in een verlofstelsel een stuk flexibeler kan worden ingezet.De toelichting is in deze zin aangevuld.2. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om een enigszins andere opzet
te kiezen van de artikelen 404 en 410a Sv, waarbij duidelijker wordt onderscheiden
tussen enerzijds de zaken waarin hoger beroep kan worden ingesteld (artikel 404) en anderzijds de gevallen waarin
een ingesteld hoger beroep slechts ter terechtzitting wordt behandeld op een daartoe strekkende beslissing van de voorzitter
(het verlofstelsel, beschreven in artikel 410a). Dit komt mijns inziens de
inzichtelijkheid van het rechtsmiddelensysteem voor de wetstoepassers ten
goede. Het rechtsmiddelenstelsel is verder vereenvoudigd door de bijzondere
bepalingen te schrappen die thans nog bestaan voor zaken waarbij sprake is
van een overtreding van een verordening van een lagere wetgever. De gepubliceerde
rechtspraak van de afgelopen jaren biedt geen grond om de desbetreffende uitzonderingen
op de normale grenzen voor appèl en cassatie te handhaven.Deze voorstellen zijn in het artikelsgewijze deel van de toelichting nader
toegelicht.3. Ik heb de gelegenheid te baat genomen om ten behoeve van de toegankelijkheid
enkele passages in de toelichting in te korten, met name daar waar in de oorspronkelijke
versie overlap bestond tussen het algemeen deel en het artikelsgewijze deel.
In het wetsvoorstel en in de memorie van toelichting zijn voorts enkele kleine
correcties en enkele tekstwijzigingen van zeer ondergeschikte aard aangebracht,
die hier niet afzonderlijk worden vermeld.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat aan het vorenstaande aandacht
zal zijn geschonken.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerXNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot2www.ohchr.org/english/bodies/hrc/ comments. htmXNoot1Zie ook M.S. Groenhuijsen en G. Knigge (red.), Dwangmiddelen en Rechtsmiddelen.
Derde interimrapport onderzoeksproject Strafvordering 2001, Deventer: Kluwer
2002, bladzijde 215.XNoot2Het bezitten, verpreiden enz. van kinderporno wordt bedreigd met een gevangenisstraf
van ten hoogste 4 jaar (artikel 240b, eerste lid, WvSr), Diefstal wordt bedreigd
met een gevangenisstraf van ten hoogste 4 jaar (artikel 310 WvSr), Eenvoudige
mishandeling wordt bedreigd met een gevangenisstraf van ten hoogste 3 jaar
(artikel 300, eerste lid WvSr) en indien de mishandeling zwaar lichamelijk
letsel ten gevolge heeft ten hoogste 4 jaar (artikel 300, tweede lid WvSr).
Andere voorbeelden zijn stalking (3 jaar, artikel 285b WvSr) en verduistering
(3 jaar, artikel 321 WvSr).XNoot3Explanatory Report on Protocol No. 7 to the Convention for the Protection
of Human Rights and Fundamental Freedoms, Raad van Europa, Straatsburg 1985,
bladzijde 10.XNoot4Adviezen van de NVvR van 7 januari 2005, de Nederlandse Orde van
Advocaten (NovA) van 10 januari 2005 en de RvdR van 1 februari 2005.XNoot5Memorie van toelichting, paragraaf 3.3.3.XNoot6Zie ook M.S. Groenhuijsen en G. Knigge (red.), Dwangmiddelen en Rechtsmiddelen.
Derde interimrapport onderzoeksproject Strafvordering 2001, Deventer: Kluwer
2002, bladzijde 281–282.XNoot7Advies van de RvdR van 1 februari 2005. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30320-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl