Wet informatie-uitwisseling ondergrondse netten; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30475, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

13-03-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30475 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1. Doel en positionering van het wetsvoorstel1.1 Inleiding1.2 Beleidsacties1.3 Publieke belangen1.4 Positionering1.4.1 Ruimtelijke ordening ondergrond1.4.2 Onderzoek Onderzoeksraad voor Veiligheid1.4.3 Advies Enthoven1.4.4 Registratiebesluit externe veiligheid1.4.5 Project Bescherming Vitale Infrastructuur1.4.6 Eigendom kabels en leidingen1.4.7 Stelsel van basisregistraties2. Kern van het wetsvoorstel2.1 Doel van het wetsvoorstel2.2 Plicht tot zorgvuldig graven2.3 Reikwijdte informatie-uitwisseling2.4 Het proces van informatie-uitwisseling2.5 Overige bepalingen wetsvoorstel2.6 Het elektronische informatiesysteem2.7 Kadaster2.7.1 Huidige situatie2.7.2 Keuze Kadaster2.7.3 Gebruikersraad2.7.4 Tarieven2.7.5 Schade registratie2.8 KLIC-online2.9 Ministeriële verantwoordelijkheid VROM voor Kadaster3. Aansprakelijkheid en handhaving3.1 Algemeen3.2 Huidige situatie3.3 Toekomstige situatie3.4 Handhaving3.4.1 Algemeen3.4.2 Invulling toezichtstaak3.4.3 Instrumenten4. Afstemming met partijen4.1 Verantwoordelijkheidsverdeling en zorgvuldig graven4.2 Terugmeldplicht4.3 Keuze Kadaster en zeggenschap4.4 Handhaving4.5 Tarieven5. Effecten voor het bedrijfsleven en het milieu5.1 Het buitenland5.2 Administratieve lasten5.3 Structurele administratieve lasten5.3.1 Situatie na inwerkingtreding5.3.2 Situatie vóór inwerkingtreding5.3.3 Oorzaken van kostendaling5.4 Eenmalige administratieve lasten5.5 Besparingsmogelijkheden5.6 Advies van het Adviescollege toetsing administratieve
lasten5.7 Overige nalevingskosten5.8 Baten5.9 Milieu-effecten6. Effecten voor gemeenten7. OvergangssituatieII. ARTIKELENArtikel 1Onderdeel bOnderdeel cOnderdeel dOnderdeel eOnderdelen f, g en hOnderdeel iOnderdeel jOnderdeel kOnderdeel lArtikel 2Eerste lidTweede lidDerde lidArtikel 3Eerste lidTweede lidArtikel 4Artikel 5Artikel 6Eerste lidTweede lidArtikel 7Eerste lidTweede lidArtikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Eerste lidTweede lidDerde en vierde lidVijfde lidArtikel 14Artikel 15Artikel 16Artikel 17Artikel 18Artikel 19Eerste lidTweede lidDerde lidVierde lidArtikel 20Artikel 21Artikel 22Artikel 23 tot en met 35AlgemeenArtikel 23Artikel 36Onderdeel AOnderdeel BArtikel 37Onderdeel AOnderdelen B en CArtikel 38Artikel 39Artikel 40Artikel 41Artikel 42Eerste lidTweede lidDerde lidArtikel 43 tot en met 46AlgemeenArtikel 43Eerste lidTweede lidDerde lidVierde lidArtikel 44Artikel 45Artikel 46Artikel 47Artikel 48Artikel 49Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30475Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 218 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 475Regels over de informatie-uitwisseling betreffende ondergrondse netten
(Wet informatie-uitwisseling ondergrondse netten)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI. ALGEMEEN1. Doel en positionering van het wetsvoorstel1.1 InleidingIn Nederland liggen duizenden kilometers aan kabels en leidingen in de
ondergrond die vitaal zijn voor de Nederlandse samenleving. Daarnaast bevinden
zich andere werken in de ondergrond, zoals tunnels en funderingen van bruggen.
Voor de aanleg, het onderhoud of de verwijdering van deze ondergrondse werken
wordt er steeds meer in de ondergrond gegraven. Daarom is bij graafwerkzaamheden
in toenemende mate zorgvuldigheid geboden om beschadigingen aan kabels en
leidingen en ongevallen te voorkomen.In het verleden hebben kabel- en leidingbeheerders het Kabels en Leidingen
Informatie Centrum (hierna: KLIC) opgezet dat voorziet in een informatie-uitwisseling
tussen kabel- en leidingbeheerders enerzijds en partijen die willen graven
in de ondergrond (grondroerders) anderzijds. Desondanks ontstaat bij 20 procent
van alle graafwerkzaamheden schade aan kabels en leidingen met alle economische
gevolgen en risico’s voor de veiligheid van dien. In 2004 heeft het
Nederlands Normalisatie-instituut (NEN) onderzoek1
gedaan naar de oorzaken van graafincidenten en de knelpunten bij de informatie-uitwisseling
over de ligging van kabels en leidingen. Hieruit is gebleken dat er knelpunten
zijn met betrekking tot het proces van informatie-uitwisseling en de kwaliteit
van de kabel- en leidinginformatie, de graafpraktijk en uitvoering, de verantwoordelijkheidsverdeling
en daarmee de aansprakelijkheid van marktpartijen. Meer concreet gaat het
om de volgende punten:• het hebben en gebruiken van informatie en tekeningen;• de tijdigheid (snelheid) en – minder – de toegankelijkheid
van de informatie-uitwisseling;• de borging van het informatie-uitwisselingsproces;• de juistheid en actualiteit van de informatie;• de professionaliteit, kennis en ervaring van het grondroerend personeel
alsook protocollen voor zorgvuldig grondroeren.In het onderzoek adviseert NEN om de informatie-uitwisseling tussen kabel- en leidingbeheerders enerzijds en grondroerders anderzijds te
reguleren. Daarbij ziet NEN de ontwikkeling en het gebruik van een online
intermediair voor de informatie-uitwisseling als een zeer belangrijk element.
Tevens geeft NEN aan dat de professionaliteit van de graafpraktijk beter geborgd
kan worden door het gebruiken van protocollen en kwaliteitseisen voor zorgvuldig
graven en beveelt aan een aantal van deze protocollen wettelijk te verankeren.1.2 BeleidsactiesIn navolging van het bovengenoemde onderzoek en de reactie op door de
Tweede Kamer op 29 april 2003 gestelde vragen1
is op 23 november 2004 Tweede Kamer, mede namens de Ministers van Volksgezondheid,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en van Verkeer en Waterstaat, het beleidsvoornemen
in het Beleidskader«Verplichte informatie-uitwisseling» (Kamerstukken
II 2004/05, 29 387, nr. 6) gestuurd met daarin de hoofdlijnen van dit
wetsvoorstel. Met het voorliggende wetsvoorstel wordt invulling gegeven aan
de toezegging dat de informatie-uitwisseling tussen kabel- en leidingbeheerders
enerzijds en grondroerders anderzijds verplicht wordt gesteld. Tevens is in
het wetsvoorstel een verplichting opgenomen voor grondroerders en hun opdrachtgevers
om zorgvuldig te graven.Dit wetsvoorstel heeft tot doel het aantal incidenten met kabels en leidingen
te verminderen. Dit gebeurt door de informatie-uitwisseling over de ligging
van een net2, zijnde een ondergrondse kabel of
leiding bestemd voor transport van vaste, vloeibare en of gasvormige stoffen,
van energie of van informatie, op een eenduidige en effectieve wijze te regelen.
Onder de definitie van een net vallen ook lege buizen, ondergrondse ondersteuningswerken
en beschermingswerken. Dit wetsvoorstel verschaft verder duidelijkheid over
de verantwoordelijkheidsverdeling tussen partijen. Grondroerders dienen de
liggingsgegevens van kabels en leidingen voorafgaand aan de graafactiviteit
op te vragen, naast overige informatie omtrent het betreffende gebied. Deze
verkregen gebiedsinformatie dienen de grondroerders daadwerkelijk te gebruiken
bij de uitvoering van hun werkzaamheden en bij de graafwerkzaamheden zorgvuldig
te werk te gaan. Deze wettelijke zorgplicht richt zich niet enkel tot de grondroerder,
maar ook tot de opdrachtgever van de grondroerder. Het is van groot belang
dat betrokken partijen samen verder afspraken maken over hoe zij, gezien de
huidige stand van de techniek, invulling geven aan de verantwoordelijkheid
tot zorgvuldig graven. Naast opdrachtgevers, grondroerders en kabel- en leidingbeheerders
kunnen hierbij bijvoorbeeld hoofdaannemers, onderaannemers, verzekeraars en
gemeenten worden betrokken. Dit kan door middel van protocollen, NEN-normen
en andere zelfreguleringsinstrumenten. In de praktijk bestaan er reeds afspraken
over wat in een concrete situatie zorgvuldig is. Partijen kunnen met dit wetsvoorstel
en met de door henzelf gemaakte afspraken in de hand elkaar aanspreken op
hun verantwoordelijkheden.De kabel- en leidingbeheerders hebben de verantwoordelijkheid om tijdig
volledige, nauwkeurige en betrouwbare informatie aan te leveren over de liggingsgegevens
van hun kabels en/of leidingen op de graaflocatie. Het proces van informatie-uitwisseling
wordt thans gefaciliteerd door het KLIC. Deze taak wordt met dit wetsvoorstel
ondergebracht bij het Kadaster. In paragraaf 2 van deze toelichting zal
nader worden ingegaan op de keuze voor het Kadaster.1.3 Publieke belangenMet dit wetsvoorstel wordt invulling gegeven aan de verantwoordelijkheid
van de overheid om verschillende publieke belangen te borgen. Het gaat hier
ten eerste om het voorkomen van leveringsonderbrekingen van essentiële
diensten in onze maatschappij (gas, elektriciteit, water en telecommunicatie).
Deze onderbrekingen kunnen aanzienlijke overlast veroorzaken voor de betrokken
bedrijven en burgers. Ook brengen ze voor bedrijven een omvangrijke schadepost
met zich mee. Deze maatschappelijke kosten zijn door minder graafincidenten
behoorlijk te reduceren. Daarnaast is de veiligheid voor omgeving en van direct
betrokkenen (zoals grondroerders en hulpverleningsdiensten) ook een belangrijk
publiek belang. Afhankelijk van de aard van de leiding en de aard van het
graafincident zijn diverse gevaren aanwezig zoals explosiegevaar, lekkages
van gevaarlijke stoffen en een vermindering van de kwaliteit van het water
(in verband met de volksgezondheid). Hoewel het veiligheidsaspect slechts
aan de orde is bij een relatief beperkt deel van alle in de ondergrond aanwezige
kabels en leidingen (buisleidingen voor gevaarlijke stoffen, gasleidingen,
bepaalde elektriciteitskabels en drinkwaterleidingen met grote diameter),
kunnen de gevolgen van een graafincident hier zeer ernstig zijn. Tenslotte
draagt het verminderen van graafschade aan buisleidingen waardoor gevaarlijke
stoffen worden vervoerd ook bij aan een beter milieu.1.4 PositioneringDit wetsvoorstel gaat over het op zorgvuldige wijze verrichten van graafwerkzaamheden
en in het verlengde daarvan de informatie-uitwisseling tussen kabel- en leidingbeheerders
enerzijds en grondroerders anderzijds. Het sluit daarmee aan op een aantal
andere beleidsonderwerpen. In het navolgende wordt aangegeven hoe een en ander
met elkaar samenhangt.1.4.1 Ruimtelijke ordening ondergrondOp 22 november 2004 heeft de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer de beleidsbrief ruimtelijke ordening ondergrond (Kamerstukken
II 2004/05, 29 387, nr. 7) aan de Tweede Kamer doen toekomen, naar aanleiding
van een analyse naar in de praktijk ervaren ordeningsknelpunten bij het gebruik
en de ordening van de ondergrond. Eén van de geconstateerde knelpunten
is dat de beschikbare kennis en informatie over de ondergrond en over ondergrondse
effecten onvoldoende worden gebruikt in de plan- en besluitvorming over de
ondergrond. Betere ontsluiting van de kennis over reeds aanwezige gebruiksbeperkingen
in de ondergrond, zoals kabels en leidingen, kan door gemeenten worden gebruikt
om betere afwegingen te maken voor toekomstige onder- en bovengrondse ruimteclaims.
Door meer gebruik te maken van dwarsprofielen alsmede driedimensionale bestemmingsplannen
kunnen overheden, in het bijzonder gemeenten, bijvoorbeeld ruimte voor kabels
en leidingen reserveren, wat tot een betere ordening van de ondergrond kan
leiden. Dit wetsvoorstel draagt hieraan bij door een verbetering van de informatievoorziening
over kabels en leidingen. Deze informatie is voor lokale overheden en hulpdiensten
ook bruikbaar als hulpmiddel bij ruimtelijke ordening en, in het kader van
de veiligheid, bij calamiteiten.1.4.2 Onderzoek Onderzoeksraad voor VeiligheidOp 31 januari 2005 heeft de Raad voor de Transportveiligheid, die
sinds 1 februari 2005 is opgegaan in de Onderzoeksraad voor Veiligheid,
een themastudie naar buisleidingongevallen als gevolg van graafwerkzaamheden
van derden uitgebracht. Het rapport kent een gedegen analyse van de materie,
een aantal duidelijke conclusies en doet aanbevelingen aan de Minister van
Economische Zaken. Deze conclusies bevestigen het beeld van graafwerkzaamheden
als belangrijke oorzaak van storingen aan zowel kabels als leidingen in de
ondergrond en van de problematiek die daaraan ten grondslag ligt.
Tevens versterken de conclusies de noodzaak van deze wettelijke regeling.
Ook ten aanzien van de gedane aanbevelingen verschillen de Raad en het kabinet
niet van mening. Inmiddels zijn reeds twee trajecten gestart die wat inhoud
en urgentie betreft aansluiten bij de gedane aanbevelingen, namelijk de totstandkoming
van dit wetsvoorstel en de instelling van de hierna genoemde taskforce voor
buisleidingen.1.4.3 Advies EnthovenIn navolging van het advies Enthoven over het buisleidingendossier, heeft
het Kabinet bij brief van 23 maart 2005 (Kamerstukken II 2004/05, 26 018,
nr. 4) kenbaar gemaakt dat – met inachtneming van een aantal specifieke
verantwoordelijkheden van de Ministeries van Economische Zaken, van Verkeer
en Waterstaat, van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en van Defensie –
het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
eerstverantwoordelijke wordt voor het dossier buisleidingen en voor de in
te stellen interdepartementale taskforce buisleidingen. De activiteiten van
de taskforce buisleidingen hebben onder andere betrekking op risico-afstanden
rond buisleidingen, toezicht op buisleidingen en een goede organisatie van
rampenbestrijding.De vastgestelde interdepartementale verantwoordelijkheidsverdeling zal
leiden tot een versterking van de veiligheidssituatie rond buisleidingen waaronder
hoge druk gasleidingen. Dit wetsvoorstel draagt in belangrijke mate bij aan
de veiligheid rond buisleidingen.1.4.4 Registratiebesluit externe veiligheidThans is een besluit met betrekking tot de registratie van gegevens over
externe veiligheid en arbeidsveiligheid van inrichtingen, transportroutes
en buisleidingen in voorbereiding bij het Ministerie van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid
en Milieu (hierna: RIVM) gaat in de toekomst deze centrale registratie van
gegevens beheren. Deze registratie betreft enkel de ligging van risicovolle
leidingen en is ervoor bedoeld om het grote publiek hierover te informeren.
In het Registratiebesluit staat welke buisleidingen geregistreerd dienen te
worden en de eisen die aan de te leveren gegevens worden gesteld.De verplichte informatie-uitwisseling rond de liggingsgegevens van kabels
en leidingen zoals in dit wetsvoorstel wordt voorgesteld, heeft betrekking
op alle kabels en leidingen en richt zich specifiek op de informatiebehoefte
van de grondroerder. Een ander verschil is dat de liggingsgegevens die op
grond van dit wetsvoorstel moeten worden aangeleverd, veel nauwkeuriger moeten
zijn dan die op grond van het bovengenoemde besluit met betrekking tot registratie
van gegevens over externe veiligheid en arbeidsveiligheid moeten worden aangeleverd.
Bij dit besluit gaat het er immers om de burgers te informeren over risicovolle
leidingen die in hun buurt liggen, terwijl het er bij dit wetsvoorstel om
gaat dat de grondroerder binnen een bepaalde marge weet waar zich kabels en
leidingen in de grond bevinden opdat hij veilig en zorgvuldig zijn graafwerkzaamheden
kan uitvoeren.Ook is de rol van het RIVM anders dan die van het Kadaster. Het RIVM registreert
de ligging van risicovolle leidingen. Het Kadaster daarentegen zal als intermediair
fungeren tussen de kabel- en leidingbeheerders enerzijds en de grondroerder
anderzijds. Bij elke graafwerkzaamheid worden de actuele liggingsgegevens
uitgewisseld via het Kadaster.Het bovengenoemde besluit en dit wetsvoorstel staan dan ook betrekkelijk
los van elkaar. Inhoudelijke afstemming tussen het besluit en de hierna genoemde
registratie van eigendom van ondergrondse kabels en leidingen
bij het Kadaster kan, aangezien het daar ook gaat om een registratie binnen
de overheid, op termijn eventueel wenselijk zijn.1.4.5 Project Bescherming Vitale InfrastructuurHet interdepartementale project Bescherming Vitale Infrastructuur (BVI)
geeft invulling aan het tiende actiepunt uit het Actieplan Terrorismebestrijding
en Veiligheid (Kamerstukken II 2001/02, 27 925, nr. 21). Dit actiepunt
houdt in dat onder leiding van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
een samenhangend pakket van maatregelen zal worden ontwikkeld ter bescherming
van de infrastructuur (waaronder ICT) van de overheid en het bedrijfsleven.
Bij het vaststellen van vitale producten en diensten is gekeken naar de ernst
van de mogelijke gevolgen van langdurige uitval en de complexe onderlinge
afhankelijkheidsrelaties daartussen. Het elektriciteitsnet is bijvoorbeeld
als een vitale infrastructuur aangemerkt mede omdat andere vitale producten
en diensten van elektriciteit afhankelijk zijn. Veel kabels en leidingen die
zich in de ondergrond bevinden, spelen een belangrijke rol voor het blijven
functioneren van een groot aantal vitale producten en diensten. Dit wetsvoorstel
en de beoogde reductie van graafschade zullen dan ook een bijdrage leveren
aan de bescherming van de Nederlandse vitale infrastructuur.1.4.6 Eigendom kabels en leidingenOok is er de kadastrale registratie van kabels en leidingen. In zijn arresten
over het kabelnet van een centrale antenne inrichting dat de Hoge Raad op
6 juni 2003 (BNB 2003, 271 en 272) heeft gewezen, is vastgesteld dat
een kabelnet een onroerend karakter heeft. In de tweede nota van wijziging
van het wetsvoorstel tot Wijziging van de Telecommunicatiewet in verband met
een herziening van het nationale beleid ten aanzien van de aanleg van kabels
ten dienste van openbare elektronische communicatienetwerken (Kamerstukken
II 2004/2005, 29 834, nr. 9), wordt voorgesteld om artikel 20 van Boek
5 van het Burgerlijk Wetboek uit te breiden met een bepaling die regelt dat
de eigendom van een net, zoals dat daar wordt gedefinieerd, bij de bevoegde
aanlegger dan wel diens rechtsopvolger ligt. Dat is de generieke regeling
die de eigendom van netten zal uitzonderen van natrekking door de grondeigenaar.
Door het onroerende karakter van netten dient overdracht van de eigendom te
worden geregistreerd bij het Kadaster; dit is overigens zonder de voorgestelde
wijziging van het BW reeds het geval. De kadastrale registratie is van belang
omdat zij derdenbescherming biedt en voor het verkrijgen van rechtszekerheid
over de eigendomsvraag. Het Kadaster registreert eigendom per perceel, maar
alleen indien de eigendom wordt overgedragen, niet noodzakelijkerwijs bij
de aanleg of bouw van een onroerende zaak. Het is gezien deze opzet daarom
niet bruikbaar voor het traceren van de precieze locatie van kabels en leidingen
in de grond door de grondroerder. Derhalve is dit wetsvoorstel noodzakelijk
om te voorzien in de vraag naar de nauwkeurige en actuele liggingsgegevens
van de kabels en leidingen.1.4.7 Stelsel van basisregistratiesHet kabinet is bezig met het invoeren van een stelsel van basisregistraties.
De verbetering van de dienstverlening van de overheid is één
van de speerpunten van het Programma Andere Overheid (Kamerstukken II, 2003/04,
29 362, nr. 1). Het principe van eenmalige gegevensverstrekking en meervoudig
gebruik is essentieel voor die verbetering en voor de verlaging van de administratieve
lasten. Het betreft hier bijvoorbeeld gegevens uit de Gemeentelijke Basisadministratie
Persoonsgegevens en het handelsregister. Een basisregistratie is een wettelijk
verankerd informatiebestand van hoge kwaliteit, dat verplicht
gebruikt moet worden voor alle publieke taken. Dat leidt enerzijds tot lagere
kosten en anderzijds maakt het gekoppelde dienstverlening vanuit de overheid
mogelijk.In dit wetsvoorstel wordt voorgeschreven dat de kabel- en leidingbeheerders
de liggingsgegevens van hun kabels en leidingen via een informatie-uitwisselingssysteem
aanleveren aan grondroerders ten behoeve van het verrichten van graafwerkzaamheden.
Dit betekent dat elke kabel- en leidingbeheerder zelf deze liggingsgegevens
bijhoudt, niet in de laatste plaats omdat hij deze ook gebruikt voor zijn
bedrijfsvoering. Naast grondroerders kunnen ook overheidsinstanties voor de
uitoefening van hun taken gebruik maken van het informatie-uitwisselingssysteem.
Echter, het betreft hier geen basisregistratie.2. Kern van het wetsvoorstel2.1 Doel van het wetsvoorstelHet doel van dit wetsvoorstel is het aantal graafincidenten met kabels
en leidingen te verminderen. Om dit doel te bereiken moet de zorgvuldigheid
bij graafwerkzaamheden worden vergroot; Zorgvuldig graven moet de standaard
worden. Daarom wordt met dit wetsvoorstel de plicht voor zowel de opdrachtgever
als de grondroerder geïntroduceerd om zorgvuldigheid te betrachten bij
het uitvoeren van graafwerkzaamheden. Zorgvuldig graven betekent onder andere
dat de grondroerder tijdig betrouwbare en bruikbare informatie ter beschikking
heeft over de liggingsgegevens van kabels en leidingen en dat deze ook worden
gebruikt bij het verrichten van de graafwerkzaamheden. Tevens dient de van
het Kadaster ontvangen gebiedsinformatie op de graaflocatie aanwezig te zijn.
Met dit wetvoorstel wordt bovendien de informatie-uitwisseling over de liggingsgegevens
tussen kabel- en leidingbeheerders enerzijds en de grondroerders anderzijds
geregeld.2.2 Plicht tot zorgvuldig gravenIn dit wetsvoorstel is de verplichting tot het zorgvuldig uitvoeren van
graafwerkzaamheden opgenomen voor alle partijen in de keten. Dit betekent
dat de opdrachtgever er zorg voor draagt dat de graafwerkzaamheden waartoe
hij opdracht heeft gegeven op zorgvuldige wijze kunnen worden verricht, bijvoorbeeld
doordat hij de grondroerder voldoende tijd gunt om zorgvuldig te graven. Op
de grondroerder die de graafwerkzaamheden verricht, rust de plicht om de werkzaamheden
op zorgvuldige wijze uit te voeren. Dit omvat in ieder geval de wettelijke
plicht om informatie over de liggingsgegevens van kabels en leidingen op te
vragen, te gebruiken en onderzoek te verrichten naar de exacte ligging in
de grond. De tekeningen dienen tevens op de graaflocatie aanwezig te zijn.
Het is van groot belang dat betrokken partijen samen afspraken maken over
hoe zij, gezien de huidige stand van de techniek, verdere invulling geven
aan de verantwoordelijkheid tot zorgvuldig graven. Hierbij kan bijvoorbeeld
worden gedacht aan afspraken over de wijze waarop wordt gegraven. Op dit moment
wordt veel gebruik gemaakt van proefsleuven maar ook andere detectiemiddelen
behoren tot de mogelijkheid. Ook kan bijvoorbeeld worden gedacht aan afspraken
over opleiding van grondroerders en vrijwillige certificering.2.3 Reikwijdte informatie-uitwisselingDe voorgestelde informatie-uitwisseling betreft de uitwisseling van informatie
over de liggingsgegevens van kabels en leidingen in de ondergrond, zoals telecommunicatie-
en omroepkabels, elektriciteitskabels, gasleidingen, waterleidingen en rioleringen.
Deze informatie wordt primair gebruikt door de grondroerder ten
behoeve van het zorgvuldig verrichten van graafwerkzaamheden. Hierbij kan
bijvoorbeeld worden gedacht aan typische graafwerkzaamheden zoals de aanleg
en verplaatsing van netten, maar ook aan bouwwerkzaamheden zoals het bouwrijp
maken van grond of het heien van palen. Dit kunnen zowel werkzaamheden op
land als in water (zoals in sloten en meren) zijn.Ook andere partijen dan degene die graafwerkzaamheden uitvoeren, zullen
toegang krijgen tot het informatie-uitwisselingssysteem. In de eerste plaats
kunnen opdrachtgevers en projectontwikkelaars een zogenaamde oriëntatiemelding
doen voor de planning van hun opdrachten en projecten. In de tweede plaats
wordt gebiedsinformatie verstrekt aan bestuursorganen en onder hen ressorterende
diensten. Het betreft daarbij enerzijds informatie voor overheden die voor
de uitvoering van hun wettelijke taak op het gebied van ruimtelijke ordening
behoefte hebben aan informatie over de aanwezigheid van kabels en leidingen
in de ondergrond (bijvoorbeeld ten behoeve van bestemmingsplannen). Bij deze
overheidsinstellingen moet met name gedacht worden aan gemeenten, provincies,
waterschappen, de VROM-inspectie en Rijkswaterstaat.Anderzijds wordt het systeem beschikbaar gesteld voor veiligheidstaken
van brandweer, gemeenten, provincies, storingsdiensten van aannemers en kabel-
en leidingbeheerders en het Nationaal Coördinatiecentrum (NCC). In geval
van een calamiteit kan het immers van groot belang zijn om te weten wat er
onder de grond ligt. Deze instellingen kunnen deze informatie bijvoorbeeld
ook gebruiken voor het opstellen van een rampenplan als bedoeld in de Wet
Rampen en Zware Ongevallen. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
zal worden vastgelegd wie toegang krijgt tot het systeem. Ten slotte kunnen
grondeigenaren en beheerders van grond informatie verkrijgen met betrekking
tot de kabels en leidingen die in hun grond liggen.2.4 Het proces van informatie-uitwisselingHet melden van graafwerkzaamheden door de grondroerder en het aanleveren
van de liggingsgegevens van kabels en leidingen door hun beheerders wordt
in dit wetsvoorstel verplicht gesteld. Er is sprake van een decentraal informatiesysteem.
Het proces rond een verzoek of de verplichte melding zal op de volgende manier
lopen. De grondroerder doet via de computer een verzoek of een melding bij
het Kadaster waarbij hij aangeeft over welke locatie hij informatie wil. De
computer van het Kadaster stuurt deze informatievraag automatisch –
dat wil zeggen zonder tussenkomst van menselijk handelen – door naar
de kabel- en leidingbeheerders die in het betreffende gebied een kabel of
leiding hebben liggen. De kabel- en leidingbeheerders sturen automatisch de
liggingsgegevens van de kabels en leidingen die zich op de graaflocatie bevinden
retour naar het Kadaster. Het Kadaster bundelt de informatie waardoor deze
op één kaart zichtbaar wordt en stuurt deze door naar de aanvrager
die hiermee vervolgens aan het werk kan. Deze automatisering geeft de mogelijkheid
om snel, efficiënt en gebruiksvriendelijk gegevens beschikbaar te stellen.Bron: EIM, april 2005In lagere regelgeving wordt uitgewerkt aan welke eisen de informatie over
de liggingsgegevens moet voldoen. Hierbij wordt onder andere geregeld welke
uniforme topografische basiskaart moet worden gebruikt, wie toegang heeft
tot het systeem en welke eisen aan het systeem voor informatie-uitwisseling
worden gesteld. Met betrekking tot de uniforme basiskaart wordt vooralsnog
gedacht aan de Grootschalige Basiskaart Nederland (GBKN). De Grootschalige
Basiskaart Nederland (GBKN) is een gedetailleerde topografische kaart van
Nederland. Op deze kaart staan onder andere gebouwen, wegen, bruggen, spoorlijnen,
waterlopen, dijken en hoogspanningsmasten aangegeven. Ten aanzien van de Grootschalige
Basiskaart Nederland (GBKN) wordt onderzocht of deze op termijn kan uitgroeien
tot een basisregistratie. Daarnaast wordt nader gepreciseerd aan welke eisen
de informatie moet voldoen. Deze eisen zullen onder meer inhouden dat met
betrekking tot de nauwkeurigheid van de liggingsgegevens een bandbreedte van één
meter aan weerskanten van de kabel of leiding zal worden vastgesteld. Voor
nieuwe leidingen zullen strengere regels gaan gelden waarbij gedacht wordt
aan het eisen van GBKN nauwkeurigheid en het opnemen van de diepte coördinaat.2.5 Overige bepalingen wetsvoorstelZoals hierboven is aangegeven moet het Kadaster weten welke kabel- en
leidingbeheerder bij een melding van een grondroerder gegevens moeten aanleveren.
Bij de inwerkingtreding van de wet moet de kabel- en leidingbeheerder daarom
eenmalig bij het Kadaster aangeven in welke gebieden hij netten heeft liggen.
Zo wordt voorkomen dat elke melding aan alle kabel- en leidingbeheerders wordt
verstuurd ook al heeft een beheerder geen kabel of leiding in de nabijheid
van de aangegeven graaflocatie. Door aan te geven in welk gebiedseenheid een
beheerder een onderdeel van een net beheert, ontvangt de beheerder alleen
de meldingen indien de aangegeven graaflocatie in «zijn» gebied
ligt. Hiermee wordt onnodige belasting van het uitwisselingssysteem voorkomen.
Het gaat bij deze eenmalige melding dus niet over specifieke liggingsgegevens.
De exacte liggingsgegevens worden pas doorgegeven als er daadwerkelijk sprake
is van een melding door bijvoorbeeld een grondroerder zodat de informatie
zo actueel mogelijk is. Wijzigingen van de gebieden waarin de kabel- en leidingbeheerder
een belang heeft, moeten bij het Kadaster worden gemeld. Het kan hier bijvoorbeeld
gaan om uitbreidingen van een net buiten de bestaande belangengebieden van
een beheerder.Een beheerder van een buisleiding zoals bedoeld in artikel 12.12, tweede
lid, van de Wet milieubeheer moet voorzorgsmaatregelen nemen voordat een grondroerder
van start gaat met het verrichten van graafwerkzaamheden in de omgeving van
die buisleiding. Het betreft leidingen met een voor de omgeving gevaarlijke
inhoud zoals een gasleiding waar onder hoge druk gas doorheen wordt getransporteerd.
Beheerders van een net met grote waarde kunnen op grond van het wetsvoorstel
ook aangeven dat zij voorzorgsmaatregelen willen treffen indien
er in de omgeving van hun kabel of leiding wordt gegraven. In het eerste geval
gaat het om een wettelijke verplichting tot het treffen van voorzorgsmaatregelen.
In het tweede geval betreft het de keuze van de beheerder. In beide gevallen
vangt de grondroerder de graafwerkzaamheden niet aan dan nadat de beheerder
de voorzorgsmaatregelen heeft getroffen.Ook wordt aangegeven wat te doen indien de situatie in de grond anders
is dan de grondroerder op grond van het kaartmateriaal kon vermoeden. De grondroerder
doet hiervan melding bij het Kadaster. Het kan dan gaan om een kabel of leiding
die niet op de juiste plaats ligt of die geheel op de kaart ontbrak. Deze
terugmeldingen doen de kwaliteit van de uitgewisselde informatie verbeteren.Omdat het in de ondergrond steeds drukker wordt, is er een kans dat de
aanleg, instandhouding of verwijdering van netten hinder veroorzaakt voor
andere in de grond aanwezige netten. In het wetsvoorstel is een bepaling opgenomen
waarin wordt aangegeven hoe partijen zich jegens elkaar moeten gedragen ten
aanzien van deze vorm van hinder. Deze bepaling is voor het eerst geïntroduceerd
in het wetsvoorstel tot Wijziging van de Telecommunicatiewet in verband met
een herziening van het nationale beleid ten aanzien van de aanleg van kabels
ten dienste van openbare elektronische communicatienetwerken (Kamerstukken
II 2004/05, 29 834, nr. 9) Die bepaling heeft echter slechts betrekking
op beheerders van openbare elektronische communicatienetwerken. Door het in
dit wetsvoorstel op te nemen, krijgt de bepaling een generiek karakter. In
het verlengde van de hinderbepaling en het voorkomen van hinder, biedt het
wetsvoorstel de mogelijkheid om voor planmatige doeleinden een oriëntatiemelding
te doen.2.6 Het elektronische informatiesysteemDe informatie-uitwisseling wordt geautomatiseerd. Het uitwisselingssysteem
kenmerkt zich door uniformiteit in het aan te leveren kaartmateriaal, het
feit dat de informatie-uitwisseling geheel elektronisch zal verlopen en in
beginsel permanent (dat wil zeggen 24 uur per dag, zeven dagen per week) beschikbaar
zal zijn. Het systeem zal een snelle en efficiënte informatie-uitwisseling
mogelijk maken. Met één druk op de knop krijgt de aanvrager
straks alle informatie op één kaart. Het Kadaster draagt daarbij
zorg voor de bundeling van de informatie die door de diverse beheerders wordt
aangeleverd. Dit is een belangrijke verbetering ten opzichte van de huidige
situatie waarbij onduidelijk is of de beschikbare informatie compleet is en
de informatie van de verschillende kabel- en leidingbeheerders niet op elkaar
aansluit. Bovendien wordt de informatie over de liggingsgegevens in veel gevallen
nog per post verstuurd.Er is gekozen voor het decentraal beheren van het systeem. De kabel- en
leidingbeheerders zijn verantwoordelijk voor de juistheid van de door hen
aangeleverde liggingsgegevens. De reden hiervoor is als volgt. De kabel- en
leidingbeheerders zorgen voor de aanleg, het onderhoud en de verwijdering
van de kabels en leidingen. Tevens meten zij de kabels en leidingen in ten
behoeve van het verkrijgen van de liggingsgegevens. Deze liggingsgegevens
worden naast het gebruik bij graafwerkzaamheden ook gebruikt voor interne
bedrijfsprocessen bij de kabel- en leidingbeheerders. Om deze redenen en vanwege
de snelheid waarmee de liggingsgegevens veranderen, is het wenselijk de verantwoordelijkheid
primair bij de kabel- en leidingbeheerder te leggen. Tenslotte, het instellen
van een centraal register, dat alle liggingsgegevens van alle kabels en leidingen
bijhoudt, zou veel meer administratieve lasten voor de kabel- en leidingbeheerders
met zich meebrengen omdat elke wijziging van de liggingsgegevens moet worden
gemeld aan dat centrale orgaan.Met dit wetsvoorstel worden in hoofdlijnen de kaders aangegeven waaraan
het systeem moet voldoen. Het is aan het Kadaster en de betrokken
partijen om dit technisch in te vullen. Het systeem zal in eerste instantie
uitsluitend betrekking hebben op de ligging van netten. Het kader zal echter
zodanig worden vormgegeven dat het in de toekomst mogelijk wordt om systemen
voor andere soorten informatie over de onder- en bovengrond aan te haken.2.7 Kadaster2.7.1 Huidige situatieOp dit moment vervult het KLIC de functie van intermediair. Het KLIC is
opgericht op initiatief van de kabel- en leidingbeheerders en zij zijn ook
de financiers van de organisatie. Zoals reeds in de eerdergenoemde beleidsbrief
van 22 november 2004 is aangegeven, heeft het KLIC veel bereikt in de
afgelopen jaren. Eén van de tekortkomingen in de huidige graafpraktijk
is echter het feit dat het KLIC werkt op basis van vrijwillige deelname van
de kabel- en leidingbeheerders en de grondroerders. Door deze vrijwillige
deelname kunnen er geen voor alle partijen bindende beslissingen worden genomen
en is er ook geen sprake van verplichte informatie-uitwisseling voorafgaand
aan het grondroeren. Hierdoor ontstaan impasses waardoor bijvoorbeeld verbeteringen
op het gebied van duidelijkheid en uniformiteit van de informatievoorziening
niet worden ingevoerd. Een voorbeeld hiervan is het onlangs gestarte experiment
waarbij het contact tussen de kabel- en leidingbeheer en de grondroerder verlopen
via internet. Een aantal grote kabel- en leidingbeheerders doet hieraan mee,
anderen blijven het kaartmateriaal toesturen per post. Ook heeft de vrijwilligheid
tot gevolg dat niet alle partijen zijn aangesloten bij het huidige systeem.
Dit betekent dus dat er in de huidige praktijk niet op elke graaflocatie de
volledige benodigde informatie aanwezig is. Deze situatie is onwenselijk.2.7.2 Keuze KadasterVoor het slagen van het informatie-uitwisselingssysteem zijn uniformiteit,
beslissingsbevoegdheid over uitvoeringskwesties en gebondenheid aan gemaakte
beslissingen van groot belang. Daarom is het noodzakelijk dat er een onafhankelijk
orgaan is dat de bevoegdheid heeft om bindende beslissingen te nemen over
uitvoeringskwesties. Er is niet voor gekozen het KLIC om te vormen tot een
bestuursorgaan, aangezien er in de vorm van het Kadaster immers al een overheidsorganisatie
is die deskundig is op het terrein van het beheer van geo-informatie1. Daarom is ervoor gekozen om de rol van intermediair
bij het Kadaster neer te leggen. Het KLIC zal in het Kadaster opgaan. Deze
keuze wordt ondersteund door het belang van de borging van de in paragraaf 1
genoemde publieke belangen, de reikwijdte van de verplichtingen en de mogelijkheid
om als overheid op termijn de diverse informatiestromen en registraties optimaal
op elkaar af te kunnen stemmen.2.7.3 GebruikersraadBij het voorbereiden van beslissingen kan het Kadaster goed gebruik maken
van de vele kennis in de sector. Bij de keuze voor het Kadaster is daarom
invulling gegeven aan de inspraakmogelijkheid door betrokken partijen zitting
te laten nemen in de gebruikersraad. Zo’n gebruikerraad is ook van belang
voor het verkrijgen van draagvlak binnen de sector voor genomen besluiten.
Het Kadaster werkt voor haar andere taken tevens met deze gebruikersraad,
wat naar tevredenheid van partijen werkt. Tevens wordt het, door middel van
een wijziging van de Kadasterwet, mogelijk dat er voor specifieke onderwerpen
een commissie van de gebruikersraad wordt ingesteld. Zo’n commissie
kan het bestuur van de dienst adviseren op dezelfde wijze als
een gebruikersraad dat kan. Voor advisering over de uitvoering van dit wetsvoorstel
zal zo’n commissie worden ingericht. Hierin zullen alle relevante marktpartijen
bij de uitvoering van dit wetsvoorstel zitting hebben.2.7.4 TarievenDe kosten voor de dienstverlening van het Kadaster zullen worden betaald
door de gebruikers van de informatie -grondroerders, opdrachtgevers, bestuursorganen
en onder hen ressorterende diensten, grondeigenaren-, die per melding een
bepaald tarief betalen. Dit in tegenstelling tot de huidige situatie waarin
de kabel- en leidingbeheerders alle kosten voor hun rekening nemen en de grondroerder
gratis informatie kan opvragen. De toegang tot de dienstverlening beperkt
zich niet tot de grondroerders maar geeft ook overheidsinstellingen de mogelijkheid
om voor de uitvoering van hun taken gebruik te maken van het systeem. Voor
deze aanvullende functionaliteit betalen overheden, net zoals grondroerders,
mee aan de kosten voor de dienstverlening. Ook kabel- en leidingbeheerders
betalen een deel van de kosten. Zij moeten voor de nieuwe situatie de nodige
investeringen doen om hun registratie van de liggingsgegevens zodanig in te
richten dat zij aangesloten kunnen worden op het elektronische informatie-uitwisselingssysteem.De tarieven die het Kadaster rekent worden vastgesteld op grond van artikel
108, eerste lid, van de Kadasterwet. Dit artikel bepaalt dat voor het verrichten
van werkzaamheden door het Kadaster vergoedingen verschuldigd zijn. De Minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer stelt deze zogenaamde «kadastrale
rechten» vast. Deze tarieven zijn op grond van artikel 108, tweede lid,
van de Kadasterwet van dat artikel kostendekkend. De investeringen waaronder
de eenmalige kosten voor de aanschaf van het systeem die het Kadaster moet
doen voor de totstandkoming en onderhoud van het informatie-uitwisselingssysteem,
worden meegenomen bij de berekening van de tarieven. Vanzelfsprekend mag er
geen kruissubsidie plaatsvinden tussen de geldstromen voor de diverse wettelijke
taken die het Kadaster uitvoert.2.7.5 Schade registratieOp dit moment bestaat er geen betrouwbaar totaaloverzicht van het aantal
schades aan kabels en leidingen dat door graafwerkzaamheden is veroorzaakt.
Om een dergelijk totaaloverzicht te krijgen gaat het Kadaster het aantal schadegevallen
monitoren. Ten behoeve van het monitoren van het aantal schadegevallen door
graafwerkzaamheden zal de beheerder daarom alle schades aan kabels en leidingen
die worden veroorzaakt door graafwerkzaamheden moeten melden bij het Kadaster.
Het Kadaster neemt dit op in haar jaarverslag.2.8 KLIC-onlineBegin 2005 is door het KLIC het besluit genomen te starten met het traject
om te komen tot een elektronisch systeem voor informatie-uitwisseling: KLIC-online.
Bij KLIC-online gaat het om het on-line en realtime beschikbaar stellen van
kabel- en leidinginformatie door de kabel- en leidingbeheerders via een on-line
aanvraagprocedure aan geautoriseerde aanvragers. Het KLIC-bestuur heeft een
haalbaarheidsonderzoek naar de mogelijkheid van zo’n systeem laten uitvoeren
met als resultaat een positief advies.Het vervolgtraject op weg naar de vormgeving van het systeem is daarom
gestart. Het is belangrijk dat alle partijen betrokken zijn bij de vormgeving
zodat, binnen de gegeven randvoorwaarden het zo goed mogelijk aansluit bij
de wensen van partijen (kostenefficiënt, gebruiksgemak etc.). Het Kadaster, als toekomstige uitvoerder van de wettelijke regeling, is
ook nadrukkelijk betrokken bij de totstandkoming van het systeem. Parallel
aan het wetsvoorstel worden afspraken gemaakt over de organisatorische, financiële
en personele gevolgen van de overname van de intermediairfunctie door het
Kadaster.2.9 Ministeriële verantwoordelijkheid VROM voor KadasterVoor de ministeriële verantwoordelijkheidsverdeling tussen de Minister
van Economische Zaken en de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer, wordt aangesloten bij de invloedssferen van de beide ministers.
De verantwoordelijkheid van dit wetsvoorstel ligt dus primair bij de Minister
van Economische Zaken.Voor het externe veiligheidsaspect, de coördinerende verantwoordelijkheid
voor geo-informatie en de (systeem)verantwoordelijkheid voor het Kadaster
is de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
verantwoordelijk. Wanneer de continuïteit of de kwaliteit van de taakuitvoering
door het Kadaster in het geding is, raakt dit de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. Concreet gaat het om bijvoorbeeld het
onjuist registreren van de belangen van beheerders per gebiedseenheid, het
niet informeren van betrokken beheerders omtrent een melding en het onjuist
verstrekken van door beheerders aan Kadaster aangeleverde liggingsgegevens.
Wanneer de informatievoorziening vanuit het Kadaster niet goed functioneert,
is de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
hierop aanspreekbaar. Over de wijze waarop aan de uitvoering van het wetsvoorstel
vorm wordt gegeven vindt overleg plaats met de Minister van Economische Zaken.3. Aansprakelijkheid en handhaving3.1 AlgemeenSchade aan kabels en leidingen wordt afgewikkeld op grond van het civielrechtelijke
aansprakelijkheidsregime, waarvan artikel 162 van Boek 6 van het Burgerlijk
Wetboek de basis vormt. In de afgelopen decennia heeft de jurisprudentie zich
op basis van een beperkt aantal cases ontwikkeld. Het zwaartepunt van de aansprakelijkheid
is door de jurisprudentie aan de kant van de grondroerder komen te liggen.
Dit wetsvoorstel beoogt meer evenwicht te brengen in de verantwoordelijkheidsverdeling
tussen grondroerders en kabel en leidingbeheerders. Het betreft geen wijziging
van de aansprakelijkheidsbepalingen uit het Burgerlijk Wetboek. Deze verduidelijking
van de verantwoordelijkheidsverdeling maakt duidelijker wie op grond van het
Burgerlijk Wetboek aansprakelijk kan worden gesteld voor schade aan kabels
en leidingen.3.2 Huidige situatieDe grondroerder moet op grond van de jurisprudentie zorgvuldig graven.
Om zorgvuldig te kunnen graven, kan een grondroerder momenteel informatie
inwinnen bij het KLIC. Steeds meer verzekeringspolissen bevatten, als voorwaarde
voor de uitkering van de vergoeding van graafschade, de verplichting voor
de grondroerder om een KLIC melding te doen. Een groot deel van de kabel-
en leidingbeheerders zijn bij KLIC aangesloten en geven de beschikbare informatie
over de ligging van de kabels en leidingen die zij in het betreffende gebied
beheren. Daarbij moeten zij de best mogelijke informatie geven. Eén
van de problemen van de huidige wijze van informatie-uitwisseling is, dat
de tekeningen die verstrekt worden, niet altijd even nauwkeurig zijn (zie
ook paragraaf 1). Bovendien mag de beheerder zelf weten hoe de informatie
wordt aangeleverd. Als gevolg daarvan gebeurt de verzending per
post, per fax of elektronisch en wordt er geen gebruik wordt gemaakt van een
uniforme kaartondergrond. De grondroerder heeft met zoveel verschillende tekeningen
geen goed totaal overzicht. Indien bij graafwerkzaamheden hierdoor schade
aan de kabels en leidingen ontstaat kan de grondroerder zich, op basis van
de huidige jurisprudentie, in rechte niet of nauwelijks beroepen op de kwaliteit
van de tekeningen.Momenteel is diegene die in de keten van opdrachtgever tot uiteindelijke
uitvoerder van de graafwerkzaamheden zich heeft verzekerd, vaak diegene bij
wie de aansprakelijk komt te liggen. In de praktijk is dat meestal diegene
die de daadwerkelijke graafwerkzaamheden verricht. Door de vele incidenten
worden de premies steeds hoger of kunnen grondroerders zich steeds moeilijker
verzekeren.De opstelling van de opdrachtgever ten aanzien van zorgvuldig graven laat
regelmatig te wensen over. De hierboven beschreven verdeling van de aansprakelijkheid
draagt niet bij aan een zorgvuldige graafpraktijk. Derhalve is het noodzakelijk
de verantwoordelijkheidsverdeling evenwichtiger vast te leggen in dit wetsvoorstel.3.3 Toekomstige situatieDit wetsvoorstel omschrijft duidelijk wie welke verantwoordelijkheden
heeft. De kabel- en leidingbeheerder moet informatie aanleveren die aan de
eisen uit dit wetsvoorstel en de daarop gebaseerde regelgeving voldoet. Omdat
wordt vastgelegd wat grondroerders in de gegeven omstandigheden van de verkregen
gebiedsinformatie mogen verwachten, wordt ook duidelijker wanneer de informatie
niet aan deze eisen voldoet. Dit betekent bijvoorbeeld dat de informatie die
op de kaart wordt aangegeven binnen een bepaalde marge moet corresponderen
met de feitelijke situatie in de grond. Liggen de kabels of leidingen buiten
die marge dan is de beheerder aansprakelijk voor eventuele schade aan de kabels
of leidingen. Dit geeft een grote stimulans aan beheerders om de liggingsgegevens
op de juiste wijze aan te bieden en ook op orde te krijgen. Deze marge wordt,
zoals eerder is aangegeven, opgenomen in lagere regelgeving. Dit ontslaat
de grondroerder niet van de plicht om altijd zorgvuldig te graven.Op de grondroerder rust de plicht om liggingsgegevens van kabels en leidingen
op te vragen, deze te gebruiken bij de graafwerkzaamheden en zorgvuldig te
graven. Op degene die opdracht heeft gegeven tot het uitvoeren van de graafwerkzaamheden
rust de plicht om zorg te dragen voor de mogelijkheid om de graafwerkzaamheden
op zorgvuldige wijze uit te kunnen voeren.De verplichting van de grondroerder om zorgvuldig te graven houdt in dat
zowel de uitvoering als de voorbereiding en planning van de feitelijke werkzaamheden
zorgvuldig dienen te geschieden. De betrokken partijen zullen samen afspraken
moeten maken over hoe zij, gezien de huidige stand van de techniek en de in
de keten aanwezige schakels, invulling geven aan de verantwoordelijkheid tot
zorgvuldig graven. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan opleiding van
de feitelijke gravers en certificering voor kwaliteitsborging in de uitvoering
van graafwerkzaamheden, maar ook aan afspraken waardoor de druk op de feitelijke
graver om het werk onder hoge tijdsdruk te verrichten afneemt wat de zorgvuldigheid
ten goede zal komen. Deze afspraken dragen bij aan een duidelijker verantwoordelijkheidsverdeling
tussen de betrokken partijen en daarmee ook aan een verduidelijking van de
aansprakelijkheidsverdeling. De Minister van Economische Zaken zal bij de
totstandkoming van deze afspraken een faciliterende rol hebben.De combinatie van de in deze wet opgenomen eisen, de bestaande aansprakelijkheidswetgeving
uit het Burgerlijk Wetboek en de door de sector te maken afspraken,
versterken elkaar zodanig, dat eenvoudiger kan worden bepaald wie er in geval
van graafschade te kort is geschoten.3.4 Handhaving3.4.1 AlgemeenOm het doel van het wetsvoorstel te bereiken, zullen betrokken partijen
hun gedrag moeten veranderen. Met andere woorden: zorgvuldig graven moet de
standaard worden. In dit wetsvoorstel wordt een aantal wettelijke plichten
geïntroduceerd waardoor voor betrokken partijen duidelijker vast komt
te staan wat hun verantwoordelijkheid is en wat er van hen verwacht wordt.
Partijen kunnen elkaar ook aanspreken op de gevolgen van eventuele niet-nakoming.
Voor de handhaving van het wetsvoorstel en het bevorderen van een zorgvuldige
graafpraktijk wordt niet alleen vertrouwd op eventuele onrechtmatige daadsacties.
De Minister van Economische Zaken zal daarom gaan toezien op de naleving van
het wetsvoorstel. In het wetsvoorstel is opgenomen dat de Minister van Economische
Zaken bij besluit aangewezen ambtenaren met het toezicht kan belasten. Op
dit moment wordt er aan gedacht de ambtenaren, werkzaam bij het Agentschap
Telecom met dit toezicht te belasten, omdat dit agentschap deze taak op een
goede en snelle wijze in de organisatie in kan passen. Het Agentschap Telecom
valt onder de ministeriële verantwoordelijkheid van de Minister van Economische
Zaken. Een en ander betekent een aanzienlijke verbetering van de huidige situatie
en naar verwachting zullen de maatregelen een positief effect hebben op het
gedrag bij het uitvoeren van graafwerkzaamheden.3.4.2 Invulling toezichtstaakHet toezichtsveld van de grondroerdersregeling kenmerkt zich door de aanwezigheid
van veel graafactiviteiten, veel partijen en veel locaties verspreid over
het hele land. Bovendien kunnen graafincidenten ernstige gevolgen hebben voor
de leveringszekerheid van economisch essentiële diensten en de veiligheid
voor omgeving en direct betrokkenen. Deze kenmerken zijn bepalend voor de
wijze waarop het toezichtarrangement wordt ingericht. Vanzelfsprekend zal
het toezicht worden ingericht in lijn met de kabinetsvisie op toezicht, zoals
geformuleerd in het kader van het actieprogramma Andere Overheid.Het toezicht zal effectief en efficiënt moeten zijn om op een positieve
wijze te kunnen bijdragen aan de gewenste gedragsverandering. Dit betekent
dat de toezichthouder zal werken met risicoanalyses en prioriteitstellingen.De toezichthouder zal zich met name bezig houden met administratief toezicht.
Dit betekent dat gecontroleerd moet worden of er aan de informatieverplichtingen
is voldaan. Daarnaast zal de toezichthouder, indien zij daar aanleiding toe
ziet, controles op graaflocaties houden om te beoordelen of er daadwerkelijk
zorgvuldig wordt gegraven. Aangezien het ondenkbaar en onnodig is dat de toezichthouder
bij elke graafactiviteit aanwezig is, zullen hier op basis van risicoanalyses
keuzes moeten worden gemaakt zodat toezicht in het veld een effectieve bijdrage
levert aan de gewenste gedragsverandering. Hierbij zal onder andere gekeken
worden naar risicogroepen en naar de kwetsbaarheid van netten. Op dit moment
bijvoorbeeld vinden de meeste graafincidenten plaats bij telecom- en elektriciteitskabels.
Ook hoort samenwerking met andere toezichthouders tot de mogelijkheden om
zo effectief mogelijk toezicht te houden en de lasten voor de betrokken bedrijven
zo beperkt mogelijk te houden.3.4.3 InstrumentenIndien de toezichthouder heeft vastgesteld dat de verplichtingen in dit
wetsvoorstel niet zijn nagekomen, heeft hij een aantal bestuursrechtelijke
instrumenten tot zijn beschikking zoals bestuursdwang, een last onder dwangsom
en een bestuurlijke boete. Voor de handhaving van de zorgplicht voor een grondroerder
en zijn opdrachtgever om zorgvuldig te (laten) graven bestaat naast het bestuursrechtelijke
instrumentarium de mogelijkheid deze zorgplicht strafrechtelijk te handhaven.
In eerste instantie zal gebruik worden gemaakt van de bestuursrechtelijke
instrumenten. Echter, indien sprake is van bijvoorbeeld recidive of grove
nalatigheid kan het wenselijk zijn de strafrechtelijke weg te volgen.4. Afstemming met partijenOver de inhoud van dit wetsvoorstel zijn de betrokken marktpartijen en
overheidsinstellingen geconsulteerd. Uit deze consultatie is naar voren gekomen
dat partijen ingenomen zijn met het feit dat er wetgeving over dit onderwerp
wordt gemaakt en dat zij over het algemeen tevreden zijn over de invulling
van het wetsvoorstel. Bij de invulling van de lagere regelgeving regeling,
waarin een aantal uitvoeringsaspecten geregeld zal worden, zullen partijen
wederom worden geconsulteerd. Het wetsvoorstel is tevens ter advies aan de
Raad voor de Rechtspraak voorgelegd. Het advies gaf geen aanleiding tot wijziging
van het wetsvoorstel. Hierna volgt een samenvatting van de belangrijkste opmerkingen
die de belanghebbenden hebben gemaakt.4.1 Verantwoordelijkheidsverdeling en zorgvuldig gravenMeerdere partijen gaven aan dat de graafpraktijk complex is door de vele
partijen die bij een opdracht tot graafwerkzaamheden betrokken zijn, en doordat
niet altijd duidelijk is wie welke verantwoordelijkheden draagt. Bij een graafwerkzaamheid
zijn vaak niet alleen de opdrachtgever en de uitvoerder van de graafwerkzaamheden
betrokken, maar bijvoorbeeld ook gemeenten, hoofdaannemers, onderaannemers
en verzekeraars. Partijen zouden willen dat dit wetsvoorstel een einde maakt
aan de onduidelijkheid wie welke verantwoordelijkheid draagt en dat alle betrokken
partijen zich ook aangesproken voelen om hun verantwoordelijkheid te nemen.
Het wetsvoorstel voorziet hier in.Ook aan de wens voor een zorgplicht voor zorgvuldig graven is tegemoet
gekomen. Deze geldt voor zowel de opdrachtgever als voor de grondroerder.4.2 TerugmeldplichtEen aantal van de kabel- en leidingbeheerders heeft tijdens de consultatie
aangegeven dat zij moeite hebben met de terugmeldplicht voor kabels en leidingen
die buiten de, bij lagere regelgeving vast te leggen, marge liggen. De kabel-
en leidingbeheerders zijn verantwoordelijk voor betrouwbare liggingsgegevens.
In het verleden zijn niet alle kabel- en leidingbeheerders zo zorgvuldig omgegaan
met de registratie van de liggingsgevens van hun kabels en leidingen als van
hen verwacht mag worden. Nu het steeds drukker wordt in de ondergrond leidt
dit steeds vaker tot onwenselijke situaties. Het is aan de kabel- en leidingbeheerders
om nu hun verantwoordelijkheden te nemen. Indien door de grondroerder wordt
aangegeven dat er, buiten de toegestane marge, in de praktijk sprake is van
een afwijkende ligging dan is dat een gratis signaal aan de kabel- en leidingbeheerders
dat er iets niet klopt. Het is een vorm van verantwoord ondernemen om te reageren
op een dergelijk signaal. Dit betekent niet dat de kabel- en leidingbeheerders
alle netten opnieuw moeten inmeten bij inwerkingtreding van de
wet maar wel dat zij adequaat reageren op een signaal, en dus kaartmateriaal
aanpassen na terugmelding.4.3 Keuze Kadaster en zeggenschapEen aantal kabel- en leidingbeheerders heeft aangegeven dat zij moeite
hebben met de keuze voor het Kadaster vanwege het verlies aan zeggenschap
over het informatie-uitwisselingssysteem. De gezamenlijke kabel- en leidingbeheerders
zijn de eigenaar van het huidige KLIC-systeem en hebben daarmee ook de volledige
zeggenschap over dat systeem. Zoals hierboven al is aangegeven, is het noodzakelijk
voor de goede werking van het systeem dat er een onafhankelijk orgaan is dat
beslissingsbevoegdheid heeft over uitvoeringskwesties.De expertise van de zowel kabel- en leidingbeheerders als andere gebruikers
van het informatie-uitwisselingssysteem is noodzakelijk voor een goede taakuitoefening
door het Kadaster. Deze partijen krijgen daarom in de vorm van een lidmaatschap
van de gebruikersraad de mogelijkheid om het Kadaster gevraagd en ongevraagd
te adviseren.4.4 HandhavingPartijen hebben aangegeven dat de hoogte van de bestuurlijke boetes dusdanig
hoog moet zijn, dat deze niet mee kunnen worden gecalculeerd in de kosten
voor de graafwerkzaamheden. Hieraan is gevolg gegeven.4.5 TarievenVoor het gebruik van het systeem zullen tarieven worden vastgesteld. Deze
tarieven worden opgebracht door gebruikers die informatie opvragen via het
Kadaster bij de kabel- en leidingbeheerders. Dat zijn de grondroerders en
ook de andere in paragraaf 2.3 genoemde partijen. De gemeenten hebben
aangegeven dat zij moeite hebben met betalen voor informatie over de liggingsgegevens
van kabels en leidingen die zich in hun openbare grond bevinden ten behoeve
van hun taak op het gebied van de ruimtelijke ordening. Anders dan in het
geval dat een overheidsinstelling optreedt als grondroerder is er geen verplichting
voor overheidsinstellingen om voor de uitoefening van hun ruimtelijke ordeningstaken
gebruik te maken van het informatie-uitwisselingssysteem. Als een gemeente
zelf deze informatie zou willen ontsluiten zouden de kosten vele malen hoger
zijn. Er wordt nu betaald voor de door het Kadaster verleende diensten.De opvatting dat dit een kostenefficiënt systeem moet zijn zodat
de kosten voor de gebruikers zo laag mogelijk kunnen blijven wordt door alle
betrokken partijen gedeeld.5. Effecten voor het bedrijfsleven en het milieuIn deze paragraaf wordt ingegaan op de gevolgen van het wetsvoorstel voor
het bedrijfsleven en het milieu. Tevens zal worden ingegaan op de wijze waarop
de informatie-uitwisseling in het buitenland is geregeld.Het wetsvoorstel heeft gevolgen voor alle kabel- en leidingbeheerders
en voor grondroerders. In Nederland zijn ongeveer 1100 kabel- en leidingbeheerders.
Van deze 1100 kabel- en leidingbeheerders behoren er 620 tot het bedrijfsleven.
De overige 480 kabel- en leidingbeheerders zijn overheidsinstellingen zoals
de gemeente. Het aantal betrokken grondroerders is ca 2350. Hierbij moet bijvoorbeeld
gedacht worden aan loon- en grondverzetbedrijven en boor-, kabelleg- en buizenlegbedrijven.
Hierbij is uitgegaan van de getallen van de brancheverenigingen van de aannemers
die graafwerkzaamheden uitvoeren.De kosten waarmee partijen als gevolg van dit wetvoorstel geconfronteerd
zullen worden, vallen grotendeels samen met de administratieve lasten.5.1 Het buitenlandHet NEN heeft in het kader van het eerder genoemde onderzoek1 gekeken naar de wijze waarop de informatie-uitwisseling in het buitenland
is geregeld en hoe in andere landen wordt omgegaan met zorgvuldig graven.
Hierbij is gekeken naar het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, de Verenigde Staten,
Australië en Japan. Uit de vergelijking is naar voren gekomen dat in
al deze landen de grondroerder verplicht is om al het mogelijke te doen om
graafschade te voorkomen. Tevens zijn de kabel- en leidingbeheerders verplicht
om een vorm van netwerkregistratie bij te houden. Al deze landen kennen een
one-call intermediair, zoals Australië (dial before you dig) en de Verenigde
Staten (per staat één centraal loket) of zijn bezig deze op
te zetten, zoals Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. De intermediair is
soms privaat (VK), soms publiek (Japan) en soms publiek-privaat (Duitsland)
belegd.De bovenstaande regels zijn vastgelegd in wetgeving maar bijvoorbeeld
ook in richtlijnen of een praktijkgids.Volgens het NEN-onderzoek is er in het Verenigd Koninkrijk wet- en regelgeving
voor het waarborgen van veilige werkzaamheden in de ondergrond. In de Construction
(Health Safety and Welfare) Regulation 1996 staat: «No
excavation work shall be carried out unless suitable and sufficient steps
have been taken to identify and, so far as is reasonably practicable, prevent
any risk of injury arising from any underground cable or other underground
service»2. De Health and Safety
Executive (HSE) heeft de regelgeving nader uitgewerkt in een praktijkgids3 voor het veilig uitvoeren van graafwerkzaamheden nabij
ondergrondse kabels en leidingen. In deze gids wordt nader ingegaan op onderwerpen
als het voorbereiden en plannen van werk, het opvragen en gebruik van tekeningen,
het gebruik van kabel- en leidingdetectie-apparatuur voor het lokaliseren
en procedures voor verantwoord graven. Registratieverplichtingen voor de ondergrondse
infrastructuur zijn vastgelegd in de New Roads and Streets Work Act (NRSWA).De Verenigde Staten kent sinds 1998 federale wetgeving4 (TEA 21) met als doel het reduceren van de schade aan ondergrondse
infrastructuur en het reduceren van de risico’s voor de omgeving bij
graafwerkzaamheden. Het «one-call notification system» wordt in
deze wetgeving gedefinieerd als «a system operated
by an organization that has as one of its purposes to receive notification
from excavators of intended excavation in a specified area in order to disseminate
such notification to underground facility operators that are members of the
systems so that such operators can locate and mark their facilities in the
course of such excavation.» De implementatie van de TEA 21
ligt in handen van de Staten zelf. In de Verenigde Staten heeft de overheid
naast regelgeving ook communicatie als beleidsinstrument ingezet om bij partijen
een cultuuromslag ten aanzien van graafwerkzaamheden te bewerkstelligen. Dit
is in samenwerking met de industrie gebeurd via een «Dig
Safely»-campagne.Australië kent wetgeving die in lijn ligt met het Verenigd Koninkrijk
en de Verenigde Staten. Op grond van arbowetgeving5
zijn de hoofdaannemer en de feitelijke grondroerder verantwoordelijk voor
het nemen van maatregelen die nodig zijn voor een veilige werksituatie. Het
inwinnen van informatie over ondergrondse kabels en leidingen valt hier ook
onder. Australië heeftéén nationaal informatiecentrum (www.dialbeforyoudig
.com.au) waar aanvragen 24 uur per dag, 7 dagen in de week kunnen worden gedaan.
De aanvraag wordt de eerstvolgende werkdag afgehandeld.In Duitsland zijn grondroerders wettelijk verplicht om contact op te nemen met de kabel- en leidingbeheerders, die op hun beurt weer verplicht
zijn om de gevraagde informatie te verstrekken. Als de beheerder deze informatie
niet kan leveren, dan kan worden opgelegd dat hij op eigen kosten de leiding
moet traceren. Vanaf de opkomst van ondergrondse infrastructuren wordt er
in Duitsland geordend aangelegd volgens gezamenlijk vastgestelde normen. Zo
wordt er gebruik gemaakt van vastgestelde dwarsprofielen.Volgens het NEN-onderzoek is het Japanse systeem1 het meest geavanceerd ten opzichte van de systemen in de andere onderzochte
landen. De centrale database bevat digitaal wegen- en topografisch kaartmateriaal
en tekeningen en bijbehorende documenten kunnen binnen 10 minuten gereed zijn
voor gebruik. Hierbij wordt veelvuldig gebruik gemaakt van een Personal Digital
Agenda (PDA).Naast de richtlijnen en normen die veel landen hanteren op het gebied
van zorgvuldig graven, wordt er in een aantal landen regelmatig onderscheid
gemaakt tussen risicovolle (buis)leidingen en andere kabels en leidingen,
zoals in Australië en het Verenigd Koninkrijk. Het graven in de nabijheid
van deze leidingen geschiedt onder strenge voorwaarden en toezicht. Zo mag
in het VK alleen binnen 3 meter van de buisleidingen worden gegraven na toestemming
en onder toezicht van de leidingbeheerder.5.2 Administratieve lastenZoals reeds eerder is aangegeven, codificeert dit wetsvoorstel voor een
groot deel de bestaande praktijk die op grond van zelfregulering is ontstaan.
Dit is nodig omdat het huidige informatie-uitwisselingssysteem, ondanks de
aanwezige zelfregulering, niet optimaal functioneert. In lijn met de kabinetsstandpunt
is het uitgangspunt bij het ontwerp van dit wetsvoorstel geweest om administratieve
lasten zoveel mogelijk te voorkomen. Dit komt tot uiting in de wijze waarop
het informatie-uitwisselingssysteem uiteindelijk zal worden vormgegeven. Daarbij
is bijvoorbeeld gekozen voor een elektronisch uitwisselingssysteem in plaats
van de huidige praktijk per post. Ook blijft het beheer van de kaarten bij
de kabel- en leidingbeheerders liggen zodat zij niet iedere wijziging van
de liggingsgegevens hoeven door te geven aan een centrale beheerder. Desondanks
brengt het voorliggende wetsvoorstel aanzienlijke administratieve lasten voor
kabel- en leidingbeheerders en voor de gravende partijen met zich mee. De
administratieve lasten voor burgers zijn verwaarloosbaar.Naar de toename van de administratieve lasten van dit wetsvoorstel is
door het bureau EIM Onderzoek voor Bedrijf & Beleid (hierna: EIM) onderzoek
gedaan.2 Dit bureau heeft begin 2003 ten behoeve
van de Gemengde Commissie Administratieve Lasten Vermindering bij Economische
Zaken een kwantificering gemaakt van de administratieve lasten die de diverse
economische wetten met zich meebrachten in 2002, de zogenaamde nulmeting.
Ten tijde van de nulmeting bestond er nog geen wetgeving met betrekking tot
dit onderwerp. Derhalve is dit onderwerp niet genoemd in de nulmeting.5.3 Structurele administratieve lasten5.3.1 Situatie na inwerkingtredingBij de berekening van de structurele administratieve lasten is EIM uitgegaan
van een aantal aannames en uitgangspunten. Het aantal meldingen van graafwerkzaamheden
schat EIM op grond van gegevens uit het eerder genoemde NEN-onderzoek op 240 000
per jaar. Dit is aanzienlijk hoger dan de daadwerkelijk gedane meldingen bij
het KLIC in 2003 (135 000) en in 2004 (160 000). Grondroerders die
in de huidige praktijk nog geen of sporadisch een melding doen,
zullen dit na de inwerkingtreding van de wet wel moeten doen, omdat vele werkzaamheden
onder meldingsplichtige activiteiten zullen vallen. Op dit moment wordt één
graafmelding op een bepaalde locatie naar gemiddeld 7 kabel- en leidingbeheerders
gestuurd, waaronder één gemeente. Dit betekent dat de kabel-
en leidingbeheerders samen per jaar 1,44 miljoen meldingen (6 maal 240 000)
ontvangen. Ten slotte is EIM er bij de raming vanuit gegaan dat het systeem
van verstrekking van de liggingsgegevens nog niet volledig geautomatiseerd
is bij inwerkingtreding van de wet. Dit betekent dat beheerders zelf de melding
in behandeling nemen door de liggingsgegevens te verzamelen en elektronisch
te versturen. Hierdoor kost elke graafmelding de kabel- en leidingbeheerder
circa 20 minuten werk. Ten opzichte van de huidige praktijk, waarbij het versturen
nog per post gebeurt, levert dat al een tijdwinst op van 25 tot 40 minuten
per afhandeling van een melding door een beheerder. Op het moment dat het
systeem 100% geautomatiseerd functioneert, zal dat tot een verdere
reductie van de administratieve lasten kunnen leiden. Volledige automatisering
zal naar verwachting niet inhouden dat beheerders niet meer naar de informatie-uitwisseling
hoeven omkijken, maar er zal een wijziging plaatsvinden in de handelingen
die de beheerder verricht; van het actief verzamelen van informatie in de
huidige situatie naar monitoring van afgehandelde aanvragen in de toekomst.Hieronder wordt in volgorde waarop de informatieverplichtingen zich in
de praktijk voordoen, de hoogte aangegeven van de administratieve lasten die
de verplichtingen met zich meebrengen.InformatieverplichtingAdministratieve last Kabel- en leidingbeheerder meldt eenmalig gebiedsuitbreidingen
bij Kadaster (artikel 6)€ 18 675 Grondroerder meldt voornemen tot verrichten van graafwerkzaamheden
bij Kadaster (artikel 7 en 8)€ 3 960 000 Kabel- en leidingbeheerder neemt kennis van de melding voorgenomen
graafwerkzaamheden (artikel 10)€ 10 800 000 Kabel- en leidingbeheerder verstrekt liggingsgegevens over op
graaflocatie aanwezige netten aan Kadaster (artikel 10)€ 10 800 000 Grondroerder neemt kennis van liggingsgegevens op graaflocatie
aanwezige netten (artikel 11)€ 1 800 000 Kabel- en leidingbeheerder geeft op verstrekte liggingsgegevens
aan dat hij voorzorgsmaatregelen moet (buisleiding) of wil (i.v.m. waarde
van het net) nemen bij het graven (artikel 13)€ 36 000 Kabel- en leidingbeheerder en grondroerder maken afspraken over
de te treffen voorzorgsmaatregelen (artikel 13, vijfde lid)€ 432 000 Kabel- en leidingbeheerder geeft aan Kadaster melding van schade
aan het net veroorzaakt door graafwerkzaamheden (artikel 14, eerste lid)€ 360 000 Grondroerder meldt via Kadaster de afwijkende ligging van kabels
of leidingen t.o.v. verkregen kaartmateriaal aan desbetreffende kabel- en
leidingbeheerder (artikel 15)€ 756 000Grondroerder maakt melding van kabels en leidingen die niet op
verkregen kaartmateriaal waren opgenomen aan Kadaster (artikel 16, eerste
lid)€ 135 000 Kabel- en leidingbeheerders ontvangen van Kadaster de melding
dat kabels en leidingen zijn gevonden waarvan de beheerder niet bekend is
(artikel 16, tweede lid)€ 540 000Kabel- en leidingbeheerders melden aan Kadaster dat zij aangetroffen
kabel of leiding in beheer hebben (artikel 16, derde lid)€ 135 000 Jaarlijkse afschrijvingen voor investeringen hardware door kabelleidingbeheerders€ 1 073 220Jaarlijkse afschrijving voor investering in software
door kabel- en leidingbeheerders€ 1 240 000 Raming structurele administratieve lasten per
jaar€ 32 085 895Zoals uit de bovenstaande tabel blijkt, worden de structurele administratieve
lasten van dit wetsvoorstel begroot op € 32 085 895. Hieronder
vallen ook de jaarlijkse afschrijvingen op de investeringen in hardware en software. Aangezien op dit moment de systeemeisen nog niet precies
duidelijk zijn, heeft EIM voor haar onderzoek aangesloten bij het haalbaarheidsonderzoek
voor KLIC-online dat in opdracht van KLIC is gemaakt. De investeringen worden
geschat op € 5 366 100 voor hardware en € 6 200 000
voor software. Rekening houdend met een afschrijvingstermijn van 5 jaar zonder
restwaarde, komen de totale afschrijvingen voor de genoemde investeringen
jaarlijks uit op respectievelijk € 1 073 220 en € 1 240 000.
Op grond van bovenstaande tabel bedragen de jaarlijkse structurele administratieve
lasten voor kabel- en leidingbeheerders in totaal € 25 434 895.
Per kabel- en leidingbeheerders betekent dit een gemiddelde administratieve
last van € 41 024 per jaar. EIM heeft uitgerekend dat één
melding van graafwerkzaamheden en de opvolging daarvan gemiddeld ongeveer € 15
kost aan administratieve lasten voor de kabel- en leidingbeheerder.Op grond van bovenstaande tabel bedragen de structurele administratieve
lasten voor grondroerders € 6 651 000 en dus per grondroerder
gemiddeld € 2 830. Voor de grondroerders zijn de gemiddelde
administratieve lasten per melding – dat wil zeggen voor het doen van
een melding en kennis nemen van de liggingsgegevens – becijferd op € 24.5.3.2 Situatie vóór inwerkingtredingMet betrekking tot de situatie vóórafgaand aan de inwerkingtreding
van dit wetsvoorstel is geen direct vergelijkbare meting beschikbaar. De informatieoverdracht
is op dit moment vrijwillig, zodat het volgens de definitie van administratieve
lasten geen administratieve lasten zijn. Desondanks kan met behulp van cijfers
over kosten per melding uit het EIM-onderzoek, en recente cijfers over het
aantal KLIC-meldingen, een ruwe inschatting worden gemaakt. Hiermee is ook
een inschatting mogelijk van de orde van grootte van de kostenbesparingen
voor informatie-overdracht.EIM heeft becijferd dat de gemiddelde kosten per melding voor kabel- en
leidingbeheerders in de oude situatie gemiddeld € 48 bedragen. Uitgaande
van 960 000 meldingen in 2004 (6 maal 160 000) betekent dit een
kostenpost van ongeveer € 46,1 mln.Zoals ook door EIM is aangegeven zullen voor de grondroerders de gemiddelde
onderzoekskosten (integreren en analyseren van kaarten als gevolg van de verbeterde
informatieverstrekking) aanzienlijk dalen. EIM geeft aan dat een grondroerder
in de huidige situatie hier gemiddeld 2 uur per melding mee bezig is en de
gemiddelde kosten per melding € 80 zijn. Op basis van het aantal
meldingen bij het KLIC uit 2004 (160 000) levert dit een kostenpost op
van ongeveer 12,8 mln.In onderstaande tabel zijn de informatiekosten vóór en na
inwerkingtreding weergeven: Informatiekosten oud (geschat)Informatiekosten nieuw (meting administratieve lasten)Reductie (geschat)Reductiepercentage (geschat) mln €mln €mln €% Kabel- en leidingbeheerders46,125,420,745%Grondroerders12,86,76,148%Totaal58,932,126,845%Omdat de nieuwe informatie-uitwisseling wettelijk verplicht wordt gesteld
vallen de kosten daarvan binnen de definitie van administratieve lasten. De
administratieve lasten nemen daardoor met € 32,1 mln toe. De werkelijke
totale kosten samenhangend met de informatie-uitwisseling dalen echter met
naar schatting € 26,8 mln, oftewel 45%.Uitgaande van een kostendekkend elektronisch uitwisselingssysteem, zal
in het nieuwe systeem voor het doen van een melding moeten worden betaald.
Dit zijn additionele kosten voor degene die een melding doet, dus voor de
grondroerders. Daardoor zal de reductie voor grondroerders minder zijn dan
aangegeven in bovenstaande tabel, maar zullen de totale informatiekosten voor
grondroerders lager blijven dan in de huidige situatie. De totale reductie
voor informatie-uitwisseling als gevolg van deze wet zal waarschijnlijk nog
steeds boven de € 20 mln uitkomen.Naast deze kostendaling door de stroomlijning/verbetering van de informatie-uitwisseling,
zullen door de verwachte vermindering van het aantal graafincidenten natuurlijk
ook de schadekosten voortvloeiend uit graafincidenten dalen.5.3.3 Oorzaken van kostendalingZoals reeds eerder in paragraaf 1 is aangegeven is uit het NEN-onderzoek
gebleken dat er in het huidige proces van informatie-uitwisseling een aantal
knelpunten zit zoals het niet altijd hebben en gebruiken van kaartmateriaal
door de grondroerder en de tijdigheid en toegankelijkheid van de informatie-uitwisseling.
Ook deze knelpunten veroorzaken allerlei kosten zoals vertragingskosten en
kosten door schades. Het wetsvoorstel eist dat deze praktijk wijzigt. Allereerst
is het van belang dat het melden van een graafwerkzaamheid en het verschaffen
van de liggingsgegevens van kabels en leidingen verplicht wordt. Hiermee zal
een aantal knelpunten, zoals het graven zonder kaartmateriaal en het niet
tijdig ontvangen van informatie, worden opgelost waarmee de werkelijke kosten
zullen dalen. Ten tweede zal op grond van het wetsvoorstel worden geëist
dat het informatie-uitwisselingssysteem zal worden gedigitaliseerd.In de huidige situatie wordt de melding door de graver per post, fax of
telefoon gedaan en ontvangt hij het kaartmateriaal per post van alle verschillende
kabel- en leidingbeheerders. EIM schat in dat door deze automatiseringsslag
de informatie-uitwisseling – zowel aan de kant van de kabel- en leidingbeheerders
als aan de kant van de grondroerders – veel efficiënter gaat verlopen
en dus minder tijd en geld zal gaan kosten. De reeds bestaande praktijk is
dus inefficiënter en duurder dan de praktijk die in het wetsvoorstel
wordt voorgeschreven. Ten derde zal in tegenstelling tot de huidige situatie
het Kadaster de door de grondroerder gevraagde informatie bij de beheerders
verzamelen en in één pakket verstrekken aan de grondroerder.
Ook dit maakt het systeem efficiënter. Het huidige systeem wordt gefinancierd
door de kabel- en leidingbeheerders. Grondroerders kunnen nu kosteloos gebruik
maken van het systeem. In het toekomstige systeem zal voor het gebruik moeten
worden betaald.Hoewel de administratieve lasten dus zullen stijgen door dit wetsvoorstel
zal de toekomstige, geautomatiseerde, praktijk een dusdanige verbetering ten
opzichte van de huidige praktijk opleveren dat de bedrijven er per saldo op
vooruit gaan doordat de kosten dalen.5.4 Eenmalige administratieve lastenDe eenmalige administratieve lasten die door dit wetsvoorstel worden veroorzaakt,
vloeien uit een drietal verplichtingen voort.Allereerst is er de verplichting voor de belanghebbenden om kennis te
nemen van de inhoud van het wetsvoorstel. Dit houdt in dat alle betrokken
bedrijven de inhoud van de nieuwe wet moeten kennen voor zij de wetgeving
in de dagelijkse praktijk kunnen toepassen. Bij de voorbereiding van dit wetsvoorstel
zijn, zoals al eerder is aangegeven, de organisaties van de belanghebbenden
geconsulteerd. Hierdoor zijn zij in een vroeg stadium van het wetgevingstraject
reeds op de hoogte gebracht van de voorgestelde inhoud van het wetsvoorstel.
Daarnaast heeft het Ministerie van Economische Zaken de betrokken partijen
via het KLIC, de koepels en vaktijdschriften reeds geïnformeerd
over de initiatieven met betrekking tot dit onderwerp. Deze administratieve
last wordt begroot op ruim € 80 000 voor kabelen leidingbeheerders
en grondroerders tezamen. EIM schat in dat het kennisnemen van de wetgeving
voor kabel- en leidingbeheerders meer tijd zal kosten dan voor grondroerders.
Derhalve betekent dit voor de kabel- en leidingbeheerders een eenmalige last
van € 45 en voor de grondroerders van € 23.Ten tweede moeten de kabel- en leidingbeheerders eenmalig aangeven in
welk gebied zij kabels en leidingen hebben liggen. In het huidige systeem
hebben kabel- en leidingbeheerders dit ook al aangegeven. Het is de verwachting
dat dit niet veel werk met zich mee zal brengen. Het gaat hier vooral om het
registreren van partijen die op dit moment niet bij KLIC zijn aangesloten.
In totaal brengt dit een eenmalige last van € 28 000 mee voor
de kabel- en leidingbeheerders. Dit betekent een eenmalige last van € 45
per kabel- en leidingbeheerder.Tot slot moeten kabel- en leidingbeheerders investeringen doen om het
elektronisch uitwisselen van de liggingsgegevens mogelijk te maken. Deze eenmalige
investeringen worden geschat op € 22 543 200 voor het
omzetten van gescande tekeningen naar een lijntekening. De investeringen kunnen
per kabel- en leidingbeheerder variëren al naar gelang de omvang van
hun netwerk en de mate waarin ze hun liggingsgegevens al hebben gedigitaliseerd.
De eenmalige lasten bestaan voor het grootste gedeelte uit investeringen voor
de kabel- en leidingbeheerders. Deze investeringen zijn hoog maar noodzakelijk
om tot een beter en efficiënter systeem van informatie-uitwisseling te
komen. Zoals hierboven is aangegeven zullen deze investeringen voor het elektronische
informatie-uitwisselingssysteem leiden tot een besparing op de werkelijke
kosten van betrokken partijen. Bovendien hebben partijen aangegeven dat zij
achter de invoering van een elektronisch systeem staan en zijn er meerdere
kabel- en leidingbeheerders die reeds investeringen doen in het digitaliseren
van hun eigen liggingsgegevens. 5.5 BesparingsmogelijkhedenBij de gedachtevorming voor het eerder genoemde beleidskader is reeds
nagedacht over het tot een minimum beperken van de administratieve lasten
die door dit wetsvoorstel zullen ontstaan.Allereerst is er nagedacht over de noodzaak om het informatie-uitwisselingssysteem
voor te schrijven in wetgeving. Deze noodzaak bleek aanwezig aangezien in
de huidige praktijk sprake is van zelfregulering waarbij partijen zich niet
aan de gemaakte afspraken houden en niet alle betrokken partijen zijn aangesloten
op het huidige systeem. Voor het borgen van de publieke belangen is het noodzakelijk
dat het naleven van de regels geen vrijblijvende aangelegenheid is. De betrokken
partijen hebben ook allen aangegeven dat zij ingenomen zijn met het feit dat
er een wetsvoorstel ligt. De verankering van informatiestromen in wettelijke
bepalingen heeft echter onvermijdelijk tot gevolg dat er administratieve lasten
ontstaan. Om deze administratieve lasten beperkt te houden is bij het opstellen
van dit wetsvoorstel zoveel mogelijk aansluiting gezocht bij de bestaande
praktijk om te voorkomen dat gedane investeringen tot kapitaalvernietiging
zullen leiden. In de nieuwe situatie blijft er één centraal
loket dat als intermediair fungeert tussen de kabelen leidingbeheerders enerzijds
en de grondroerders anderzijds. Dit is een efficiënte methode om de gebruikers
van het systeem bij elkaar te brengen. Hierbij moet worden opgemerkt dat de
kaarten met de liggingsgegevens decentraal beheerd blijven worden. Dit betekent
dat niet het Kadaster maar de kabel- en leidingbeheerders, mede overeenkomstig
hun wens, het beheer hebben over de kaarten met de liggingsgegevens. Naast
het feit dat de kabel- en leidingbeheerder deze kaarten gebruikt voor de bedrijfsvoering
en dat zij ook verantwoordelijk zijn voor de kwaliteit van de kaarten, betekent een centraal beheer van de liggingsgegevens ook hoge administratieve
lasten. In dat geval zou immers iedere wijziging in het kaartmateriaal door
de kabel- en leidingbeheerder moeten worden doorgegeven aan de centrale beheerder.Tevens is gekozen voor een elektronisch uitwisselingssysteem waardoor
op een efficiëntere wijze informatie kan worden uitgewisseld dan op dit
moment het geval is. Zoals hierboven al is aangegeven leidt de automatisering
van het systeem tot een verlaging van de kosten.Ten slotte wordt in dit wetsvoorstel niet voorgeschreven hoe de beheerders
de liggingsgegevens van kabels en leidingen moeten inmeten en registreren.
In het wetsvoorstel worden wel kwalitatieve eisen gesteld aan de informatie
die moet worden uitgewisseld en aan de wijze waarop de informatie dient te
worden uitgewisseld. Beheerders kunnen zelf blijven bepalen hoe ze binnen
de kwalitatieve eisen hun eigen registratieproces willen inrichten en kunnen
dat op een voor hen zo efficiënt mogelijke manier doen.5.6 Advies van het Adviescollege toetsing administratieve
lastenHet Adviescollege toetsing administratieve lasten heeft op 4 mei
2005 advies uitgebracht over dit wetsvoorstel. Het College adviseert het wetsvoorstel
in te dienen nadat in de toelichting met een aantal punten van het advies
rekening is gehouden. Het betreft allereerst het advies om de gehanteerde
afschrijvingstermijn alleen toe te passen op de daadwerkelijke investeringen
te weten de hard- en software en deze tot de structurele administratieve lasten
te rekenen. Dit advies is overgenomen en de toelichting is hierop aangepast.Het College constateert dat op enkele punten de kwantificering nog niet
geheel volledig is, zoals op het punt van de kosten van toezicht en additionele
kosten die kunnen voortvloeien uit de eis dat de informatiesystemen in beginsel
permanent beschikbaar dienen te zijn. Bij het opstellen van de aangekondigde
lagere regelgeving zullen de administratieve lasten die uit dit wetsvoorstel
voortvloeien nauwkeuriger kunnen worden ingeschat aangezien er op dat moment
een duidelijker beeld ontstaat van de eisen waaraan het systeem moet voldoen.
De constatering van het College zal in die berekening worden meegenomen.Het College adviseert om in de toelichting aandacht te besteden aan de
administratieve lasten voor de burgers. Tevens constateert het College dat
in de toelichting op het wetsvoorstel aandacht is besteed aan de alternatieven
maar dat op enkele punten de onderbouwing versterkt kon worden. De toelichting
is naar aanleiding daarvan aangepast.5.7 Overige nalevingskostenOverige kosten die uit dit wetsvoorstel voortvloeien zijn de kosten die
betrekking hebben op het zorgvuldig graven (artikel 2). Zoals in paragraaf 1.2.
al is aangegeven omvat dit in ieder geval de wettelijke plicht om informatie
over de liggingsgegevens van kabels en leidingen op te vragen, te gebruiken
en om de (exacte) ligging in de grond te localiseren. Partijen zullen samen
afspraken moeten maken over hoe zij, gezien de huidige stand van de techniek,
verdere invulling geven aan die verantwoordelijkheid tot zorgvuldig graven.
Dit kan door middel van protocollen, NEN-normen en andere zelfreguleringsinstrumenten.
In de praktijk bestaan er reeds afspraken over wat in een concrete situatie
zorgvuldig is. Zo worden op dit moment vaak proefsleuven gegraven om de exacte
ligging van kabels en leidingen in de grond te achterhalen. Maar ook andere
detectiemiddelen behoren tot de mogelijkheid. Daarnaast zijn er voor buisleidingen
(netten met een gevaarlijke inhoud) nalevingskosten bij het uitvoeren van
de voorzorgsmaatregelen (artikel 13), zoals de aanwezigheid van
een beheerder op de graaflocatie om de ligging van de kabel(s) of leiding(en)
aan te wijzen of andere instructies te geven.Voor een deel zijn het ook bestaande werkzaamheden en dus bestaande kosten,
omdat er in de huidige praktijk al regelmatig zorgvuldig wordt gegraven. Zorgvuldig
graven moet de standaard worden. Het effect van de wet zal zijn dat vaker
zorgvuldiger zal worden gegraven en vaker voorzorgsmaatregelen zullen worden
getroffen. Naleving van deze bepalingen zal daarom in bepaalde mate tot extra
kosten leiden.Echter, deze extra kosten zullen opwegen tegen de besparingen die worden
gerealiseerd doordat er minder graafincidenten zullen optreden. De kosten
die gemoeid zijn met zorgvuldig graven zijn moeilijk te kwantificeren, omdat
deze vormvrij zijn.5.8 BatenHet aantal schadegevallen is niet exact bekend; dit wordt op dit moment
ook niet bijgehouden. Op dit moment wordt het aantal graafincidenten jaarlijks
op 40 000 geschat. Dit wetsvoorstel zal tot een vermindering van het
aantal graafincidenten leiden. Als gevolg van de verwachte daling van het
aantal graafschades, zullen ook de daarmee gemoeide kosten dalen. De kosten
hebben betrekking op de reparatie van beschadigde kabels en leidingen, oponthoud
bij de uitvoering van (graaf)werkzaamheden en gevolgschade, zoals onderbreking
van de levering van diensten (energie, telecom). In een onderzoek van Capgemini1 (juni 2004) werd het totaal schadebedrag op 175 miljoen
Euro per jaar geraamd.In het beleidskader is aangegeven dat in circa 30 procent van de grondroeringen
waarvoor geen melding wordt gedaan er schade ontstaat, terwijl dat percentage
circa 15 procent bedraagt bij graafwerkzaamheden waarvoor die melding wel
is gedaan. Door het opnemen van een meldplicht voor graafwerkzaamheden en
de boetes indien deze bepaling niet zal worden nageleefd, is de verwachting
dat het percentage meldingen bij graafwerkzaamheden behoorlijk zal stijgen,
waardoor de kans op schade zal afnemen. De verbeterde informatievoorziening
aan de grondroerder, het gebruik van deze informatie en de door partijen gedeelde
verantwoordelijkheid voor de zorgvuldige uitvoering van graafwerkzaamheden,
moet leiden tot minder graafincidenten. Dit geldt ook voor de hinderbepaling
en de artikelen met betrekking tot de terugmelding van afwijkende ligging
van kabels en leidingen, waardoor er op termijn een betere ordening van de
ondergrond ontstaat.In het wetsvoorstel is een bepaling opgenomen dat het aantal schadegevallen
door het Kadaster zal worden geregistreerd. Zo wordt duidelijk of met dit
wetsvoorstel de verwachte daling in graafincidenten ook daadwerkelijk wordt
gerealiseerd. De spontane naleving van dit artikel zal naar verwachting hoog
zijn, omdat het in het belang van de kabel- en leidingbeheerders is, om een
beeld van de graafschade te vormen.5.9 Milieu-effectenGraafincidenten kunnen leiden tot emissie van verontreinigende stoffen
in bodem, water of lucht. Deze verontreiniging kan gevolgen hebben voor de
gezondheid van mensen, planten en dieren. Uit een rapport van VELIN2 over de registratie en analyse van leidingincidenten
(oktober 2004) blijkt dat er bij buisleidingen, in de periode 1999 tot en
met 2003, 52 incidenten per jaar zijn geweest. In deze periode is er één
gasgerelateerd incident waarbij milieuschade ontstond. Er waren gemiddeld
vier ernstige incidenten per jaar waarbij er sprake was van enige uitstroom
van gas of vloeistof. In de overige gevallen was er sprake van bijna-incidenten.
Het grootste gedeelte van deze bijna-incidenten is veroorzaakt door werkzaamheden
van derden.6. Effecten voor gemeentenIn de vorige paragraaf is ingegaan op de effecten voor het bedrijfsleven.
Deze paragraaf heeft betrekking op de gemeenten. De gemeenten vervullen bij
de informatie-uitwisseling over kabels en leidingen verschillende rollen.
Dit wetsvoorstel brengt daarin geen verandering. Zo zijn gemeenten als beheerder
van het gemeentelijke rioleringnet verantwoordelijk voor de bedrijfsvoering
daarvan. Dit geldt vaak ook voor de verkeer regel installatie en soms voor
de openbare verlichting. Gemeenten zijn ook aanvrager van kabel- en leidinginformatie
bij planvorming en tracébepaling of wanneer ze zelf – in de hoedanigheid
van wegbeheerder en beheerder van de openbare ruimte – graafwerkzaamheden
(laten) uitvoeren. Vaak wordt het overigens aan de opdrachtnemer overgelaten
de informatie in te winnen.Op grond van artikel 2 van de Financiële-verhoudingswet dient aangegeven
te worden langs welke lijnen de gemeenten de extra taken die voortvloeien
uit deze wet, kunnen bekostigen. Om dat te bepalen is er onderzoek1 uitgevoerd naar de kwantitatieve omvang van de kosten
en baten voor gemeenten als gevolg van de verplichtingen die uit dit wetsvoorstel
voortvloeien. Hieronder wordt aangegeven welke veranderingen het wetsvoorstel
voor gemeenten met zich meebrengt en wat dat in financiële zin betekent
voor gemeenten.Ten eerste worden gemeenten verplicht te voldoen aan de eisen van het
wetsvoorstel om de liggingsgegevens van het gemeentelijk rioleringsnet digitaal
beschikbaar te stellen. Als leidingbeheerder behoort de gemeente zelf goed
inzicht te hebben in de liggingsgegevens van haar rioleringsnet en de andere
netten die ze beheert. Het uitgangspunt is dan ook dat gemeenten de registratie
van hun liggingsgegevens op orde hebben. Het gaat hier om een bestaande activiteit.
Het wetsvoorstel bevat de verplichting de liggingsgegevens digitaal (als vectorinformatie)
uit te wisselen. Volgens de in het onderzoek gehouden enquête onder
gemeenten is nu 73% van het rioolstelsel gevectoriseerd (huisaansluitingen
niet meegerekend). Uit het bovengenoemde onderzoek blijkt dat de Stichting
Rioned verwacht dat – onafhankelijk van het wetsvoorstel – over
5 jaar zo’n 90% van het rioolstelsel zal zijn gevectoriseerd
omdat gemeenten dit wenselijk vinden voor het eigen gegevensbeheer. Met deze
autonome vectorisatie is in het onderzoek maar beperkt rekening gehouden.
De vectorisatie wordt in het onderzoek voornamelijk beschouwd als een verplichting
voortkomend uit het wetsvoorstel. De totale kosten voor het vectoriseren en
de investeringen in hard- en software, zoals het aanpassen van de lokale applicaties,
worden voor alle Nederlandse gemeenten geraamd op ca. 36,5 miljoen Euro. Vooral
de kleinere gemeenten zullen nog een behoorlijk deel van hun rioolstelsel
moeten vectoriseren. Het digitale uitwisselingssysteem zal bij gemeenten leiden
tot een efficiëntere bedrijfsvoering ten aanzien van het gegevensbeheer.
Dit geldt ook voor de afhandeling van de elektronische KLIC-meldingen en storingen.
De totale baten hiervan zullen naar verwachting ca 40,5 miljoen Euro bedragen.
Kleine gemeenten zouden bijvoorbeeld de operationele werkzaamheden, zoals
het gegevensbeheer, gezamenlijk kunnen uitvoeren of uitbesteden, zodat de
investeringen mogelijk lager uitvallen en gezamenlijk gedragen kunnen worden.In de tweede plaats krijgen gemeenten een nieuwe taak in het kader van
registratie van «weesleidingen». Het gaat dan om het invoeren
van liggingsgegevens op het moment dat er een kabel of leiding in gemeentegrond
wordt aangetroffen, waarvan – na onderzoek door het Kadaster –
de eigenaar of beheerder niet kan worden getraceerd. Aangezien de gemeenten
zullen moeten investeren in hun gegevensbeheersystemen, hebben de kosten die
voortvloeien uit deze taak vooral betrekking op de arbeidsuren inzake het
registreren en uitwisselen van de gevraagde informatie en dus niet op eventuele
nieuwe investeringen in hard- en software. De kosten van de weesleidingen
zijn niet gekwantificeerd, omdat onbekend is hoeveel weesleidingen er uiteindelijk
zullen zijn.Ten derde worden gemeenten verplicht een melding te (laten) doen voor
het verrichten van graafwerkzaamheden. Het opvragen van liggingsgegevens gebeurt
nu ook al, maar is nog niet wettelijk verplicht. Het gaat hierbij dus om bestaande
activiteiten. Het wetsvoorstel leidt er echter toe dat gemeenten op vereenvoudigde
wijze kunnen beschikken over digitale, betrouwbare liggingsgegevens van kabels
en leidingen van derden op een aangegeven graaflocatie. De kosten van de meldingen
die gemeenten zelf zullen (laten) doen zijn in het onderzoek niet meegenomen,
omdat nog onbekend is hoe hoog het tarief zal zijn.Ten slotte kunnen gemeenten kunnen gebruik maken van het digitale informatiesysteem
ter ondersteuning van hun taken op het gebied van ruimtelijke ordening en
veiligheid. Het gaat hierbij om vrijwillig gebruik. Gemeenten hebben de kosten
voor het gebruik van het systeem vanuit deze functionaliteit zelf in de hand.
De gemeenten kunnen daarnaast profiteren van het systeem voor de plannen in
het kader van ruimtelijke ordening, hun ontwerpplannen en voor de preventie
van calamiteiten. Het geeft hen snel inzicht in de actuele liggingsgegevens.De conclusie van het onderzoek is dat de landelijke kosten voor de invoering
van de wet door alle gemeenten gezamenlijk in zo’n vier jaar kunnen
worden terugverdiend. De terugverdienperiode gaat in op het moment dat het
elektronische uitwisselingssysteem (KLIC-online) geïmplementeerd is.
De impact van de voorgenomen veranderingen op grond van het wetsvoorstel zal
per gemeente kunnen verschillen. Dit wordt bepaald door het aantal kilometer
leidingtracé waarvan de liggingsgegevens nog moeten worden gevectoriseerd
en de besparingen die kunnen worden gerealiseerd bij de automatische afhandeling
per KLIC-melding (dus afhankelijk van het aantal meldingen dat de gemeente
als beheerder ontvangt). Daardoor geldt er voor deze terugverdienperiode een
marge van 1 à 2 jaar; dus de terugverdienperiode bedraagt 3 tot maximaal
6 jaar.Op basis van dit kostenonderzoek concludeer ik dat de gemeenten de kosten
binnen de eigen gemeentelijke begroting kunnen opvangen, tevens gelet op de
voordelen die de wet biedt, zowel op gebied van beheersing van de eigen processen
als op het gebied van ruimtelijke ordening, openbare orde en veiligheid. De
eerste jaren zouden investeringen kunnen worden opgevangen uit de algemene
middelen van gemeenten, totdat er door efficiencyvoordelen een besparing ontstaat
en de kosten worden terugverdiend. De kosten die te maken hebben met het rioolstelsel
kunnen worden verhaald met het rioolrecht.7. OvergangssituatieHet elektronisch informatie-uitwisselingsysteem moet nog gebouwd worden.
Vervolgens moeten de vele honderden deelnemende bedrijven hierop worden aangesloten.
Dit kost tijd. Verwachting is dat het elektronische systeem in 2009 in werking
kan treden, wat naar verwachting is na het tijdstip waarop dit wetsvoorstel
tot wet zal zijn verheven en in werking treedt. Om deze reden wordt in het
wetsvoorstel aandacht besteedt aan de overgangssituatie.Een spoedige inwerkingtreding van dit wetsvoorstel is gewenst omdat het
dan voor partijen duidelijk is dat het doen van een melding en het aanleveren
van informatie niet meer vrijblijvend is. Het is bovendien een motivatie voor
partijen om hun liggingsgegevens, voor zover nog nodig, te vectoriseren. In
de derde plaats is er de noodzaak om concreet invulling te gaan geven door
partijen aan het begrip zorgvuldig graven en hierover met elkaar afspraken
te maken. Er worden dus al concrete stappen gezet op weg naar de gewenste
eindsituatie, ook zonder dat het elektronische informatiesysteem in werking
is.In deze overgangssituatie zal de informatie-uitwisseling op vergelijkbare wijze plaatsvinden als momenteel in het vrijwillige KLIC systeem.
Hiervoor zijn in het overgangsrecht enkele voorzieningen getroffen. In hoofdlijnen
komt het er op neer dat de taak van het KLIC zal worden overgenomen door het
Kadaster. Om dit mogelijk te maken, moeten eerst beheerders aangeven in welke
gebiedseenheden welke netten liggen. De grondroerder doet een verzoek of een
melding bij het Kadaster waarbij hij aangeeft over welke locatie hij informatie
wil. Het Kadaster stuurt deze informatievraag door naar de beheerders die
in het betreffende gebied een kabel of leiding hebben liggen. De beheerders
sturen de liggingsgegevens van de kabels en leidingen die zich op de graaflocatie
bevinden rechtstreeks naar de aanvrager die met de ontvangen gebiedsinformatie
vervolgens aan het werk kan. Omdat het sturen van gegevens naar de aanvrager
in de overgangsperiode veelal per post zal plaatsvinden geldt hiervoor een
langere termijn.Tot het moment dat het elektronisch informatie-uitwisselingsysteem in
werking treedt en de informatie over de ligging van kabels en leidingen in
principe permanent beschikbaar is, zouden partijen in geval van calamiteiten
gebruik kunnen maken van de VerzekeraarsHulpDienst (VHD). In een in maart
2005 gesloten contract tussen de Vereniging van Eigenaren van Leidingen in
Nederland (VELIN), het KLIC en de VHD is vastgelegd dat bij een calamiteit
met een transportleiding voor gas of een gevaarlijke vloeistof de VHD functioneert
als tussenschakel tussen brandweeralarmcentrales en de Calamiteitendiensten
van VELIN-leden.Onder de definitie van een net valt ook dat gedeelte van een net dat uitsluitend
bestemd is om bijvoorbeeld één afnemer (één huis
of één bedrijf) van bijvoorbeeld elektriciteit, gas of telecommunicatie
te voorzien. Deze stukken net worden in het spraakgebruik ook wel huisaansluitingen
genoemd. In de huidige situatie springen beheerders met de vastlegging en
de verstrekking van de ligginggegevens van deze huisaansluitingen anders om
dan met die van de rest van het netwerk. Voor zover beschikbaar wordt informatie
over huisaansluitingen door de beheerders vaak pas, na verstrekking van al
het overige kaartmateriaal, verstrekt na een expliciete vraag hierom van de
grondroerder. Ook de kwaliteit van de ligginggegevens van huisaansluitingen
blijft momenteel nog achter bij die van de rest van het netwerk. Beheerders
moeten de komende tijd nog de nodige inspanningen plegen om de ligginggegevens
van hun netwerk te digitaliseren. Deze werkzaamheden moeten eerst afgerond
worden omdat dit een vereiste is voor deelname aan het elektronische informatie-systeem.
Een groot deel van de huisaansluitingen is door de beheerders daarvan nog
niet geregistreerd.Daarom is een flinke inhaalslag nodig. Om deze reden wordt
voor huisaansluitingen in dit wetsvoorstel een uitzondering gemaakt: beheerders
krijgen gedurende een overgangsperiode van 8 jaar de tijd om deze delen van
het net in kaart te brengen. Tot dit moment zal de huidige werkwijze ten aanzien
van huisaansluitingen gelden en wordt extra zorgvuldigheid gevraagd van de
grondroerders.II. ARTIKELENArtikel 1Onderdeel bDit wetsvoorstel draagt een aantal taken op aan de Dienst voor het kadaster
en de openbare registers, zoals die in de Organisatiewet Kadaster wordt ingesteld.
In dit wetsvoorstel wordt deze aangeduid als de Dienst.Onderdeel cDit onderdeel definieert «graafwerkzaamheden» in de zin van
dit wetsvoorstel als het mechanisch verrichten van werkzaamheden in de ondergrond.
Met ondergrond wordt bedoeld het deel van de aarde vanaf het maaiveld tot
circa 10 kilometer diepte. Het mechanisch verrichten van werkzaamheden in
water valt hier eveneens onder. Graafwerkzaamheden zullen over het algemeen
in de ondiepe ondergrond plaatsvinden vanaf het maaiveld tot hoogstens een
kilometer diepte.1 Onder de definitie van graafwerkzaamheden
valt een breed scala van werkzaamheden, zoals de aanleg, de verplaatsing en
het verwijderen van netten, bouwwerkzaamheden zoals het heien van palen, het
slaan van damwanden en het bouwrijp maken van grond. Ook diepploegen of het
mechanisch uitbaggeren van sloten valt hieronder. Graafwerkzaamheden die met
een schop worden uitgevoerd, vallen buiten deze definitie. In het algemeen
geschiedt dit type werkzaamheden met een te geringe kracht om schade te veroorzaken.
Bovendien is het overgrote deel van de kabels en leidingen bestand tegen de
kracht die bij het graven met een schop wordt uitgeoefend.Onderdeel dEr is alleen sprake van een graaflocatie bij het mechanisch verrichten
van werkzaamheden. Over deze locatie wordt informatie uitgewisseld ten behoeve
van het zorgvuldig graven. De graaflocatie wordt door de grondroerder bij
de melding van graafwerkzaamheden aangegeven op de wijze waarop dat bij uitvoeringsregelgeving
wordt voorgeschreven.Onderdeel eDit onderdeel sluit aan bij de omschrijving van «net» die
is opgenomen in artikel 20, tweede lid, van Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek,
zoals voorgesteld in de tweede nota van wijziging bij het wetsvoorstel tot
wijziging van de Telecommunicatiewet in verband met een herziening van het
nationale beleid ten aanzien van de aanleg van kabels ten dienste van openbare
elektronische communicatiewerken (Kamerstukken II, 2005/06, 29 834, nr.
9). Anders dan in het hierboven genoemde wetsvoorstel heeft dit onderdeel
uitsluitend betrekking op ondergrondse netten. De reden hiervoor is dat als
gevolg van graafwerkzaamheden alleen schade kan ontstaan aan in de grond ingegraven
netten, omdat deze niet zichtbaar zijn met het blote oog.Ten opzichte van de voorgestelde wijziging van het Burgerlijk Wetboek
is er tevens sprake van een uitbreiding. Ten eerste maken ook lege buizen
onderdeel uit van de definitie, omdat wanneer deze in de grond zijn aangelegd
ook moeten kunnen worden opgespoord ten behoeve van zorgvuldig graven. Ten
tweede vallen ook ondergrondse ondersteuningswerken en beschermingswerken
onder de begripsbepaling. Ook verbindingen tussen een net en een onroerende
zaak als bedoeld in artikel 16, onderdeel a tot en met e, van de Wet waardering
onroerende zaken (de zogenaamde huisaansluitingen) vallen onder de voorgestelde
definitie.Onderdelen f, g en hDeze onderdelen definiëren de drie belangrijkste normadressanten
van dit wetsvoorstel. Deze vallen in twee groepen uiteen: enerzijds degenen
die graafwerkzaamheden willen uitvoeren en anderzijds degenen die netten in
de grond beheren. De eerste groep valt uiteen in enerzijds de opdrachtgever
van een werk waarbij graafwerkzaamheden worden verricht en anderzijds de grondroerder,
onder wiens verantwoordelijkheid of leiding de graafwerkzaamheden worden uitgevoerd.
Er kunnen meerdere partijen zijn die tegelijkertijd voldoen aan
de definitie van grondroerder, bijvoorbeeld de aannemer die een gebouw realiseert
of een onderaannemer, die de fundering aanlegt. In dit voorbeeld rust op beide
aannemers de verplichting een melding te doen van de graafwerkzaamheden. Zij
kunnen afspraken maken over wie de melding feitelijk doet om aan de verplichtingen
van dit wetsvoorstel te voldoen. Meestal zal de grondroerder in de zin van
dit wetsvoorstel niet degene zijn die feitelijk de graafmachine bedient, omdat
hij vrijwel nooit de leiding over de graafwerkzaamheden heeft. Mocht de machinist
wel degene zijn die de verantwoordelijkheid voor de graafwerkzaamheden draagt,
dan is hij degene op wie de meldplicht rust. De voorgestelde definitie van
beheerder komt niet overeen met het begrip beheerder zoals gehanteerd in de
sectorale wetgeving over kabels en leidingen, bijvoorbeeld de Telecommunicatiewet.
Het merendeel van de beheerders in Nederland zijn ondernemingen voor wie het
beheren van netten een kernactiviteit is. Voor andere beheerders, zoals bijvoorbeeld
de beheerder van een communicatienet tussen twee ziekenhuizen, is de beheertaak
een ondersteunende activiteit voor de kernactiviteit. In dit wetsvoorstel
wordt anders dan in de sectorale wetgeving, geen inhoudelijke eisen gesteld
aan de beheerders.Onderdeel iEen gebiedseenheid is een bepaald afgebakend gebied, van bijvoorbeeld
500 bij 500 meter. Bij of krachtens amvb worden regels gesteld over de gebiedsindeling
(artikel 19, tweede lid, onderdeel d), waarn de Dienst Nederland in gebiedseenheden
verdeelt. Beheerders zijn verplicht bij de Dienst aan te geven in welke gebiedseenheden
zij een net beheren.Onderdeel jDit onderdeel definieert de liggingsgegevens. Elke beheerder dient ingevolge
artikel 10, eerste lid, onder a, de ligging van (onderdelen van) zijn net
in een bepaalde gebiedseenheid aan de Dienst kenbaar te maken. De liggingsgegevens
van een beheerder in een bepaalde gebiedseenheid worden de «liggingsgegevens»
genoemd. Deze gegevens kunnen door de Dienst aan de grondroerder worden verstrekt.
De liggingsgegevens maken een belangrijk onderdeel uit van de «gebiedsinformatie».
Dat begrip wordt gedefinieerd onder l.Onderdeel kArtikel 12.12, tweede lid, van de Wet milieubeheer bepaalt dat bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur categorieën van buisleidingen
worden aangewezen waarover informatie wordt opgenomen in een register betreffende
informatie over de externe veiligheid inrichtingen, transportroutes en buisleidingen.
De definitie van «net met gevaarlijke inhoud» in dit wetsvoorstel
sluit hierbij aan en betreft leidingen waar gevaarlijke stoffen mee worden
getransporteerd. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan hoofdtransportleidingen
van aardgas. Netten met een gevaarlijke inhoud vormen in dit wetsvoorstel
een deelverzameling van het begrip net.Onderdeel lDe gebiedsinformatie is het geheel van door de beheerders in een bepaalde
gebiedseenheid aan de Dienst verstrekte informatie, op grond van artikel 10,
eerste lid. Naast de liggingsgegevens vallen hier ook de relevante eigenschappen
van de betreffende netten onder; informatie over de voorzorgsmaatregelen die
er door de betreffende beheerders ingevolge artikel 13 zijn getroffen en de
contactgegevens van de beheerders.De Dienst is niet gehouden om alle gebiedsinformatie zonder meer door
te geven aan de aanvrager. Artikel 20, eerste lid, schept de mogelijkheid
om via een delegatiegrondslag de door te geven informatie toe te snijden op
de informatiebehoefte van de betrokken grondroerder.Artikel 2Dit artikel beoogt schades of risicovolle situaties te voorkomen als er
concrete graafwerkzaamheden worden uitgevoerd. Aan de opdrachtgever en de
grondroerder wordt daarom een zorgplicht opgelegd om zorgvuldig te (laten)
graven.Eerste lidDit lid bevat de verplichting voor de opdrachtgever dat hij, indien in
zijn opdracht graafwerkzaamheden worden verricht, de grondroerder de gelegenheid
moet geven de werkzaamheden op zorgvuldige wijze uit te voeren. Dat betekent
dat de opdrachtgever, onder meer bij het vaststellen van de prijs van het
te verrichten werk en de tijd die hij daarvoor geeft, rekening moet houden
met het feit dat de grondroerder een melding moet doen en dat er mogelijk
voorzorgsmaatregelen moeten worden getroffen. De opdrachtgever kan ter invulling
van deze zorgplicht op grond van artikel 7 om gebiedsinformatie verzoeken
ter voorbereiding van de graafwerkzaamheden. Dit voorkomt dat op het laatste
moment, kort voor aanvang van de graafwerkzaamheden, pas inzicht wordt verkregen
in de ondergrondse situatie op de graaflocatie, waardoor vertraging kan worden
opgelopen.Tweede lidVoorgesteld wordt de grondroerder een zorgplicht om zorgvuldig te graven
op te leggen. De grondroerder zal vaak een (hoofd)aannemer van een werk zijn.
Hij moet er in alle gevallen voor zorgen dat er zorgvuldig wordt gegraven
door degene die hij aanstelt om het werk feitelijk uit te voeren. De aard
van graafwerkzaamheden kan zeer verschillen: soms zal een gat gegraven worden
van een vierkante meter met beperkte diepte ten behoeve van een reparatie
aan een leiding, een andere keer zal over een lengte van tientallen kilometers
worden gegraven, bijvoorbeeld ten behoeve van de aanleg van een spoornet.
Al deze graafwerkzaamheden moeten op zorgvuldige wijze worden verricht. Wat
deze zorgvuldigheid inhoudt kan per geval verschillen. Het is van groot belang
dat betrokken partijen samen afspraken maken over hoe zij, gezien de huidige
stand van de techniek, verdere invulling geven aan de verantwoordelijkheid
tot zorgvuldig graven. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan afspraken
over de wijze waarop wordt gegraven. Op dit moment wordt veel gebruik gemaakt
van proefsleuven, maar ook andere detectiemiddelen behoren tot de mogelijkheid.
Ook kan bijvoorbeeld worden gedacht aan afspraken over opleiding van grondroerders
of vrijwillige certificering. Dit kan door middel van protocollen, NEN-normen
en andere zelfreguleringsinstrumenten.Derde lidIn dit lid wordt vastgelegd dat de zorgplicht in ieder geval inhoudt dat
de grondroerder voor aanvang van graafwerkzaamheden onderzoek verricht naar
de ligging van netten op de graaflocatie. Onderdeel van dit onderzoek is het
ingevolge dit wetsvoorstel inwinnen van informatie en het op andere wijze
onderzoek doen naar de ligging van de netten. Afhankelijk van de situatie
ter plaatse kan dit onderzoek meer of minder uitgebreid zijn.
Daarnaast is een invulling van de zorgplicht het voorhanden hebben van de
gebiedsinformatie op de graaflocatie.Artikel 3Deze bepaling is overgenomen uit het wetsvoorstel tot wijziging van de
Telecommunicatiewet in verband met een herziening van het nationale beleid
ten aanzien van de aanleg van kabels ten dienste van openbare elektronische
communicatiewerken (Kamerstukken II, 2005/06, 29 834, nr. 2), omdat dit
artikel van breder belang is dan slechts voor telecommunicatie. Niet alleen
als graafwerkzaamheden worden uitgevoerd kan er schade ontstaan: schade kan
ook samenhangen met de wijze waarop netten zijn aangelegd, in de grond liggen
en de ligging van netten ten opzichte van elkaar.Eerste lidHet eerste lid van dit artikel regelt het zorgvuldig aanleggen en beheren
van netten. De bepaling richt zich tot de beheerders en draagt hen op netten
zodanig aan te leggen, in stand te houden en op te ruimen dat het beheer van
andere netten niet in gevaar worden gebracht of zonder noodzaak worden bemoeilijkt.
De toevoeging «zonder noodzaak» is opgenomen omdat soms een zekere
mate van hinder onvermijdelijk is. Zo valt vaak niet te voorkomen dat netten
op een hoger niveau worden aangelegd dan de overige reeds in de grond aanwezige
infrastructuur. Hierdoor is deze infrastructuur minder eenvoudig bereikbaar
voor onderhoud of reparatie. Onderhoud en reparatie moeten wel mogelijk blijven.
Daarom mag de eventuele hinder niet zo ver gaan dat de instandhouding (onderhouds-
en herstelwerkzaamheden) van de reeds in de grond aanwezige infrastructuur
in gevaar komt of zonder noodzaak wordt bemoeilijkt.Tweede lidHet tweede lid bepaalt dat een beheerder de kosten van bijvoorbeeld verplaatsing
van zijn net of van het andere net dient te dragen wanneer een onderdeel van
zijn net het beheer van andere netten in gevaar brengt of zonder noodzaak
bemoeilijkt. Door deze bepaling bestaat meer duidelijkheid over de verdeling
van de kosten indien het ene net het andere net hindert.Artikel 4In dit artikel wordt vastgelegd dat er een elektronisch informatiesysteem
bestaat waarmee liggingsgegevens worden uitgewisseld. Deze liggingsgegevens
worden via de Dienst uitgewisseld tussen enerzijds beheerders en anderzijds
grondroerders en hun opdrachtgevers. Er is gekozen voor een systeem van decentrale
informatie-uitwisseling, waarbij de liggingsgegevens worden aangeleverd door
de beheerder. De reden hiervoor is dat de beheerders verantwoordelijk zijn
voor de juistheid van de door hen aangeleverde informatie. Zij zorgen immers
voor de aanleg, het onderhoud en de verwijdering van netten en zij meten de
kabels en leidingen ten einde liggingsgegevens te verzamelen. Beheerders gebruiken
deze liggingsgegevens ook voor hun interne bedrijfsprocessen. Om deze redenen
en vanwege de snelheid waarmee de liggingsgegevens veranderen, is het wenselijk
de verantwoordelijkheid bij de beheerder te leggen.Indien er een verzoek om gegevens wordt gedaan, zal de beheerder die gegevens
op elektronische wijze aan de Dienst verstrekken. De Dienst bundelt vervolgens
de gegevens van verschillende beheerders in de betreffende gebiedseenheid
waardoor deze op één kaart zichtbaar wordt; de liggingsgegevens
van de betreffende gebiedseenheid. Er is dus geen sprake van
bewerking van de informatie door de Dienst. Vervolgens zendt de Dienst de
informatie door aan degene die daar om heeft verzocht. Dit systeem zal in
beginsel permanent beschikbaar zijn.Artikel 5Voorgesteld wordt de Dienst te belasten met het beheer van het elektronische
informatiesysteem. Het belangrijkste onderdeel van deze taak zal het uitwisselen
van informatie tussen beheerders en grondroerders ten behoeve van het plannen
en uitvoeren van graafwerkzaamheden en zorgvuldig graven zijn. Ook opdrachtgevers
kunnen gebiedsinformatie krijgen, zodat zij hiermee bij het verlenen van een
opdracht rekening kunnen houden. Deze melding wordt de oriëntatiemelding
genoemd.Daarnaast wordt gebiedsinformatie verstrekt aan bestuursorganen, indien
deze informatie noodzakelijk is voor de uitvoering van de hen opgedragen publieke
taak. In de eerste plaats betreft het informatie voor onderheden die zij kunnen
gebruiken voor de uitvoering van hun wettelijke taak op het gebied van ruimtelijke
ordening. Bij de uitvoering van die taak kunnen zij behoefte hebben aan de
gegevens van netten, zoals bijvoorbeeld ten behoeve van bestemmingsplannen.
Naast gemeenten moet met name worden gedacht aan provincies, waterschappen,
de VROM-inspectie en Rijkswaterstaat. Daarnaast wordt het systeem beschikbaar
gesteld voor veiligheidstaken van brandweer, gemeenten, provincies, storingsdiensten
van aannemers en beheerders en het Nationaal Coördinatiecentrum (NCC).
In geval van een calamiteit kan het immers van groot belang zijn om te weten
wat er in de grond ligt.Artikel 6Eerste lidDe Dienst moet weten in welke gebiedseenheden welke netten liggen, zodat
hij de relevante beheerders na een verzoek of melding kan vragen om informatie
over een bepaalde graaflocatie. Om deze reden houdt de Dienst bij in welke
gebiedseenheden beheerders netten beheren.Tweede lidOp basis van artikel 42, eerste lid, melden beheerders bij de Dienst in
welke gebiedseenheden zij een net beheren. Door bijvoorbeeld uitbreiding van
een net kan in een gebiedseenheid een nieuwe beheerder komen. Aan de andere
kant kan door verwijdering van een net een voor de betreffende gebiedseenheid
geregistreerde beheerder verdwijnen. Dit lid verplicht beheerders deze wijzigingen
uiterlijk twintig werkdagen voorafgaand aan de wijziging aan de Dienst door
te geven. De termijn hangt samen met de in artikel 8 opgenomen bepaling dat
een grondroerder ten hoogste 20 dagen voorafgaande aan de graafwerkzaamheden
een melding moet doen. Doordat enerzijds een grondroerder niet eerder dan
twintig werkdagen voorafgaande aan de aanvang van zijn graafwerkzaamheden
meldt en anderzijds een beheerder minimaal twintig dagen van te voren meldt
of zijn belang in de betreffende gebiedseenheid verandert, zal een grondroerder
over de benodigde informatie beschikken van alle beheerders in de betreffende
gebiedseenheid. Indien er binnen die gebiedseenheid namelijk een verzoek om
informatie of een melding wordt gedaan, geeft de Dienst dit ingevolge artikel
9 door aan de beheerders die daar een net beheren.Artikel 7Dit artikel voorziet in de mogelijkheid om gebiedsinformatie bij de Dienst
aan te vragen zonder dat daartoe een verplichting bestaat. Op grond van artikel
19, derde lid, kunnen bij uitvoeringsregelgeving nadere regels worden gesteld
over bijvoorbeeld wie binnen een bedrijf een verzoek kan doen en op welke
wijze het verzoek kan worden gedaan.Eerste lidHet eerste lid schept de mogelijkheid voor opdrachtgevers en grondroerders
om gebiedsinformatie te verkrijgen ten behoeve van bijvoorbeeld het zorgvuldig
voorbereiden van graafwerkzaamheden. Deze informatie over de aanwezige netten
is van belang bijvoorbeeld met het oog op het ramen van de met de graafwerkzaamheden
gemoeide kosten en het inschatten van de benodigde tijd om de werkzaamheden
zorgvuldig te kunnen verrichten. Deze bepaling moet worden gezien in het licht
van de zorgplicht, zoals voorgesteld in artikel 2. Het gebruik van deze informatie
kan later ook veel werk en daarmee tijd en geld besparen doordat in de ontwerpfase
reeds rekening is gehouden met de aanwezigheid van onderdelen van netten in
de ondergrond.Tweede lidHet tweede lid geeft de mogelijkheid aan bestuursorganen te verzoeken
om gebiedsinformatie over de in de ondergrond aanwezige netten, indien zij
die voor de uitvoering van de aan hen opgedragen taak nodig hebben. Het betreft
ten eerste het gebruik van deze informatie voor de uitvoering van een wettelijke
taak op het gebied van ruimtelijke ordening. Bestuursorganen die zich hiermee
bezig houden zijn bijvoorbeeld gemeenten, provincies, waterschappen, de VROM-Inspectie
en Rijkswaterstaat. Daarnaast kunnen bestuursorganen gebiedsinformatie inwinnen
voor veiligheidstaken van brandweer, gemeenten, provincies, storingsdiensten
van aannemers en beheerders en het Nationaal Coördinatiecentrum (NCC).
In geval van een calamiteit kan het immers van groot belang zijn om te weten
wat er in de grond ligt.Artikel 8In dit artikel wordt een meldplicht voor het verrichten van graafwerkzaamheden
voorgesteld. Door deze melding wordt gebiedsinformatie aan de grondroerder
verstrekt met behulp waarvan hij zorgvuldig kan graven. Hoofdregel is dat
graafwerkzaamheden niet eerder dan twintig dagen voorafgaande aan de graafwerkzaamheden
gemeld moeten worden, zodat de grondroerder over actuele gebiedsinformatie
beschikt. Op grond van artikel 19, derde lid, kunnen bij uitvoeringsregelgeving
onder andere nadere regels worden gesteld over de wijze waarop de melding
wordt gedaan. Een grondroerder die voornemens is graafwerkzaamheden te verrichten
in grond die niet in zijn eigendom of beheer is, moet dit melden bij de Dienst
om gebiedsinformatie te verkrijgen over de aanwezigheid van netten op de graaflocatie.
In de melding geeft de grondroerder in ieder geval aan waar hij precies graafwerkzaamheden
wil uitvoeren. Indien een grondroerder voornemens is graafwerkzaamheden te
verrichten in grond die in zijn eigendom of beheer is, moet hij ten behoeve
van graafwerkzaamheden een melding doen bij de Dienst om gebiedsinformatie
te verkrijgen over de graaflocatie, tenzij hij weet dat er sinds een voorafgaande
melding in de grond niets is veranderd. Deze bepaling is met name van belang
voor werkzaamheden in agrarische gebieden, waar boeren of in hun opdracht
loonbedrijven regelmatig graafwerkzaamheden (bijvoorbeeld diep ploegen) uitvoeren
op hetzelfde stuk grond in de uitoefening van het agrarische
bedrijf. Ook als geen melding wordt gedaan omdat sinds de vorige melding geen
wijzigingen zijn opgetreden, blijven de bepalingen van dit wetsvoorstel, waaronder
de zorgplicht van de grondroerder, onverkort van toepassing. De plicht om
de netten te lokaliseren blijft vanzelfsprekend ook van kracht. Het niet gelden
van de meldplicht brengt geen wijziging aan in de aansprakelijkheidsverdeling
tussen grondroerders en beheerders zoals die geldt ingevolge het Burgerlijk
Wetboek.Artikel 9Nadat een verzoek (artikel 7) of een melding (artikel 8) is ontvangen,
stelt de Dienst vast welke beheerders netten onderhouden in de gebiedseenheid
waarbinnen een graaflocatie ligt. Aan deze beheerders wordt het verzoek om
informatie doorgegeven. Op basis van dit bericht leveren de beheerders informatie
aan bij de Dienst, die deze weer doorgeeft aan de verzoeker. De informatiestromen
zullen via het elektronische informatiesysteem lopen, waardoor de Dienst de
verzoeken of meldingen onverwijld aan de beheerder kan doorgeven.Artikel 10In dit artikel wordt aangegeven welke informatie door de beheerders wanneer
moet worden verstrekt. De beheerder moet binnen een werkdag na het verzoek
van de Dienst gegevens over de door hem beheerde netten verstrekken. Omdat
het een elektronisch systeem betreft, zal in de praktijk de informatie echter
direct kunnen worden verstuurd. In geval van systeemproblemen biedt de termijn
van een werkdag de beheerder de mogelijkheid deze op te lossen. Omdat beheerders
over de meest actuele en nauwkeurige liggingsgegevens over de door hen beheerde
netten beschikken, legt dit wetsvoorstel de verplichting informatie over de
netten te verstrekken bij beheerders. De verplichting tot het verstrekken
van informatie is ook van toepassing op gemeenten in hun hoedanigheid van
beheerder van netten zoals de riolering. Ook verstrekt de gemeente liggingsgegevens
over zogenoemde weesleidingen als bedoeld in artikel 16. Daarnaast geldt de
verplichting ook voor beheerders voor welke het beheren van een net niet een
kernactiviteit is of niet als zodanig beschouwd kan worden.De informatie die de beheerder moet verstrekken, betreft ten eerste de
ligging van een net. De ligging wordt gerelateerd aan de uniforme topografische
basiskaart, waarover ingevolge artikel 19, vierde lid, regels worden gesteld.
Ten tweede wordt informatie gegeven over de relevante eigenschappen van het
net, zoals het type leiding dat in de grond ligt. Dit is van belang omdat
op basis daarvan een grondroerder kan inschatten welk risico hij loopt indien
hij in de nabijheid daarvan gaat graven. Daarop kan hij zijn veiligheidsmaatregelen
afstemmen. Op grond van artikel 19, eerste lid, wordt in de uitvoeringsregelgeving
nader bepaald welke informatie kan worden gevraagd. De informatie gaat, vergezeld
van contactgegevens van de beheerder, naar de verzoeker of melder, zodat aanvullende
benodigde informatie en hulp kan worden verkregen. Deze contactgegevens heeft
de grondroerder tevens nodig indien op grond van artikel 13 voorzorgsmaatregelen
moeten worden genomen.Over de inhoud van de te verstrekken informatie zullen in de uitvoeringsregelgeving
nadere regels worden gesteld. Van belang is in de eerste plaats dat de liggingsgegevens
actueel zijn. De beheerder moet daartoe wijzigingen in zijn net zo snel mogelijk
verwerken in zijn eigen gegevensbeheer. Zolang de liggingsgegevens niet bijgewerkt
zijn, loopt de beheerder het risico dat hij aansprakelijk is voor schade die
voortkomt uit fouten die veroorzaakt zijn door onjuiste liggingsgegevens.
Daarnaast kunnen eisen worden gesteld aan de door de beheerder te verstrekken informatie, opdat deze uitwisselbaar is middels het elektronische
informatiesysteem.De Dienst meldt aan de toezichthouder, te weten de Minister van Economische
Zaken, indien een beheerder niet binnen één dag de benodigde
informatie verstrekt. Informatie die de Dienst van een beheerder ontvangt
na het verstrijken van de termijn, wordt alsnog door de Dienst aan de grondroerder
verstrekt, zodat deze alsnog over alle informatie beschikt.Artikel 11In dit artikel wordt de stap beschreven nadat de Dienst de informatie
van de beheerders heeft verkregen. De Dienst zal de informatie bundelen en
de gebiedsinformatie verstrekken aan degene die hierom heeft verzocht. Het
artikel verplicht de Dienst niet om alle gebiedsinformatie zonder meer door
te geven; artikel 20, eerste lid, geeft de mogelijkheid de door te geven informatie
toe te snijden op de informatiebehoefte van de betrokken grondroerder.De Dienst wacht in principe met het verstrekken van de gebiedsinformatie
tot hij van alle beheerders informatie heeft ontvangen. Indien een beheerder
niet binnen de hiervoor geldende termijn van één dag reageert,
zendt de Dienst de wel ontvangen informatie door naar de verzoeker of melder
met de mededeling dat de informatie incompleet is. Als de informatie die de
grondroerder heeft ontvangen niet compleet is, zal hij een inschatting moeten
maken of het verantwoord is met de graafwerkzaamheden aan te vangen of dat
hij toch op de informatie moet wachten om aan de zorgplicht te voldoen die
op hem rust op grond van artikel 2.Het is denkbaar dat de Dienst gebiedsinformatie niet via het elektronische
informatiesysteem aan een melder of verzoeker kan verstrekken. Dit kan het
geval zijn bij huishoudens die slechts één of enkele keren gebruik
maken van het systeem. In dat geval moet de Dienst de informatie op andere
wijze verstrekken. Het tweede lid voorziet in deze situatie in een verlengde
termijn van drie werkdagen.Artikel 12Dit artikel ziet op de situatie dat graafwerkzaamheden worden verricht
in grond die in beheer is van de Minister van Defensie. In deze grond kunnen
een groot aantal, deels geheime, kabels en leidingen liggen die in beheer
zijn van de Minister van Defensie. Het is niet de bedoeling dat deze liggingsgegevens
via het elektronische systeem openbaar worden. Om deze reden is in artikel
12 voor deze gebieden een afwijkende procedure opgenomen. De eerste stappen
lopen volgens de normale procedure: de grondroerder meldt zijn graafwerkzaamheden
en de Dienst leidt deze melding door naar onder andere de Minister van Defensie
als beheerder voor zijn leidingen. De Minister van Defensie verstrekt geen
informatie aan de Dienst. De Dienst verstrekt de hem bekende gebiedsinformatie
vervolgens aan de Minister van Defensie. Als de Minister van Defensie zelf
de grondroerder is, heeft hij met de gebiedsinformatie van de Dienst én
zijn eigen liggingsgegevens, voldoende informatie. Als de Minister van Defensie
níet de grondroerder is, zal deze gebiedsinformatie die hij van de
Dienst ontvangt, samen met benodigde liggingsgegevens, verstrekken aan de
grondroerder. Het totaal aan informatie moeten de grondroerder in staat stellen
op een zorgvuldige manier zijn werkzaamheden te verrichten. Kabels en leidingen
die in het beheer zijn van de Minister van Defensie maar buiten terreinen
liggen die in beheer zijn van de Minister van Defensie vallen niet onder dit
artikel. De reden hiervoor is dat de kans dat er bij deze kabels en leidingen
schade door graafwerkzaamheden ontstaat groter is dan anderszins ontstane
schade.Artikel 13Eerste lidBepaalde netten, zoals bijvoorbeeld gastransportnetten, zijn zodanig gevaarlijk
dat het risico dat er schade aan deze netten wordt veroorzaakt, voor de beheerder,
de directe omgeving of de eindgebruiker tot een minimum moet worden beperkt.
Uit onderzoek1 is gebleken dat het risico van
schade aan deze netten (buisleidingen) bijna volledig wordt bepaald door graafwerkzaamheden,
bijvoorbeeld omdat niet duidelijk is waar een buisleiding precies ligt. Om
deze reden zal een beheerder van een buisleiding voorzorgsmaatregelen moeten
nemen alvorens in de omgeving daarvan graafwerkzaamheden worden verricht.
Het doel van de voorzorgsmaatregelen is om oorzaken van graafschade zoals
het ontbreken van toezicht op de graaflocatie, misverstanden over de uitvoering
van het graven, afwijkingen van de geplande uitvoering van het graven, verkeerde
interpretatie van liggingsgegevens en onjuiste liggingsgegevens te ondervangen.
Voorgesteld wordt om in het kader van de voorzorgsmaatregelen in ieder geval
verplicht te stellen dat de beheerder van een buisleiding een vertegenwoordiger
afvaardigt naar een graaflocatie om ter plekke de ligging van de buisleiding
aan te duiden. Over de te nemen voorzorgsmaatregelen kunnen op grond van artikel
19, derde lid, bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels worden
gesteld.Tweede lidDe beheerder van een net met een grote waarde kan op grond van dit lid
zelf bepalen of hij er de voorkeur aan geeft voorzorgsmaatregelen te treffen. «Grote
waarde» heeft hierbij niet zo zeer betrekking op het veiligheidsrisico
voor het net zelf dan wel voor de directe omgeving daarvan, maar wordt bepaald
door mogelijke indirecte effecten van zeer ernstige aard. Hierbij kan bijvoorbeeld
worden gedacht aan de hoge economische vervolgschade die kan optreden voor
zakelijke eindgebruikers bij het door graafwerkzaamheden verbreken van een
kabel of leiding, bijvoorbeeld de telecomkabel die de Amsterdamse beurs (AEX)
verbindt met de buitenwereld of de kabels waarvan het functioneren van de
verkeerstoren op Schiphol afhankelijk is. Het dient hier steeds te gaan om
geografisch scherp afgebakende delen van het net.Derde en vierde lidIndien een beheerder van een buisleiding voorzorgsmaatregelen op grond
van het eerste of tweede lid moet of wil treffen, geeft hij dit aan bij de
informatie, die hij ingevolge artikel 10 verstrekt. Indien van een dergelijke
aanduiding sprake is, graaft de grondroerder niet, totdat de voorzorgsmaatregelen
door de beheerder zijn genomen. De beheerder moet de voorzorgsmaatregelen
als uitgangspunt binnen drie werkdagen treffen. Dit impliceert dat indien
de beheerder hier langer de tijd voor nodig heeft, hij door de grondroerder
aansprakelijk kan worden gesteld voor opgelopen vertragingsschade.Het vierde lid is ook van toepassing indien er gegraven wordt in eigen
grond zonder dat er een melding is gedaan als bedoeld in artikel 8, tweede
lid. Indien een grondeigenaar op grond van de aan hem (in het verleden) verstrekte
informatie weet dat de beheerder van een in zijn grond aangelegde buisleiding
voorzorgsmaatregelen moet of wil treffen alvorens er in de buurt daarvan wordt
gegraven, dient de betreffende grondroerder steeds als hij gaat graven, contact
op te nemen met deze beheerder.Helderheid over de te nemen voorzorgsmaatregelen is, mede met het oog
op de handhaving belangrijk, vooral als het gaat om buisleidingen. Het is daarom nodig dat zowel de grondroerder als de beheerder ter invulling
van hun zorgplicht hun voorzorgsmaatregelen aan elkaar kenbaar maken (5e lid).
Deze maatregelen kunnen bijvoorbeeld betrekking hebben op de tijdsplanning,
de aanwezigheid van de beheerder bij het graven, het afstand houden tot de
leiding bij het graven, het traceren en markeren van de leiding, de opleiding
van de feitelijke gravers, certificering voor kwaliteitsborging in de uitvoering
van de graafwerkzaamheden en het werken van de grondroerder volgens algemeen
vastgestelde protocollen en dergelijke.Vijfde lidDe plicht tot het treffen van voorzorgsmaatregelen rust in beginsel ook
op de grondroerder. Naar verwachting zal in de regel kunnen worden volstaan
met een (gestandaardiseerde) verwijzing naar een bepaalde werkwijze die bijvoorbeeld
is vastgelegd in een (al dan niet tussen grondroerders en beheerders overeengekomen)
code. In bijzondere gevallen zullen mogelijk bijzondere maatregelen getroffen
moeten worden. In de praktijk zullen beheerder en grondroerder in veel gevallen
tot goede werkafspraken kunnen komen. Dit lid stelt dergelijke afspraken op
zichzelf echter niet verplicht. De plicht voor beide partijen beoogt mede
een stimulans te geven tot het maken van standaard branche-afspraken of zelfs
afspraken tussen branches over de invulling van de verplichte voorzorgmaatregelen
bij het graven in de buurt van buisleidingen. Bij de evaluatie van de wet
(artikel 48) zal de zelfregulering op dit punt worden beoordeeld op doeltreffendheid
in de beperking van het risico van graafschade. Bij onvoldoende invulling
van deze zelfregulering of bij onvoldoende effect van de maatregelen kan op
grond van artikel 19 overgegaan worden tot nadere invulling van de verplichting.Artikel 14Ingevolgde dit artikel worden beheerders verplicht schadegevallen bij
de Dienst te melden, zodat een beeld kan worden gevormd van de aard en omvang
van de jaarlijkse schade als gevolg van graafwerkzaamheden. Deze melding moet
jaarlijks door de beheerders worden gedaan, zodat het bestuur van de Dienst
dit op kan nemen in zijn jaarverslag. Bij de start van dit wetsvoorstel is
het gewenst om meer intensief de schadegevallen te monitoren. Om deze reden
is in artikel 43, derde lid, opgenomen dat gedurende vier jaar na inwerkingtreding
van dit wetsvoorstel twee maal per jaar het aantal schadegevallen moet worden
gemeld.De schademelding door de beheerders aan de Dienst maakt het mogelijk het
effect van de verplichte informatie-uitwisseling, zoals met dit wetsvoorstel
wordt geïntroduceerd, op graafschades zichtbaar te maken. Het artikel
heeft niet tot doel om mogelijkheden tot schadeverhaal te faciliteren. Ingevolge
artikel 19, vierde lid, kunnen over de melding nadere regels worden gesteld.
Te denken valt hierbij aan een format waarin de informatie met betrekking
tot schade wordt verstrekt.Artikel 15Dit artikel betreft een procedure indien de ligging van een net op een
graaflocatie afwijkt van de liggingsgegevens zoals die zijn verstrekt door
de beheerder. Indien een grondroerder constateert dat de ligging van een net
op de graaflocatie niet overeenkomt met de aan hem verstrekte liggingsgegevens,
meldt hij dit aan de Dienst. De Dienst geeft deze melding dan door aan de
betreffende beheerder. De beheerder moet binnen 10 dagen na deze melding de
noodzakelijke maatregelen treffen om er voor te zorgen dat de liggingsgegevens
die hij over het desbetreffende net heeft, wel correct zijn. Zo kan hij bijvoorbeeld
de ligging van het net controleren en indien nodig de liggingsgegevens
bijwerken. De beheerder zal er mogelijk de voorkeur aan geven (het betreffende
deel van) zijn net opnieuw in te meten als de grond nog open is, omdat hij
op deze wijze van de nauwkeurigheid van de liggingsgegevens verzekerd is.
Om dit mogelijk te maken, verricht de grondroerder de melding van de afwijkende
ligging dan ook onverwijld en geeft de Dienst deze melding onverwijld aan
de beheerder door. De beheerder kan vervolgens contact opnemen met de grondroerder
om afspraken te maken over bijvoorbeeld het open laten van de grond. Hierbij
dient de grondroerder van zijn alertheid geen nadeel te ondervinden, bijvoorbeeld
in de vorm van vertraging. Het is immers aan de beheerder ervoor te zorgen
dat de liggingsgegevens van zijn netten volledig en correct zijn.Artikel 16Dit artikel ziet op de situatie dat er op een graaflocatie een net wordt
aangetroffen waarover geen liggingsgegevens zijn verstrekt of waarvan niet
duidelijk is wie de beheerder is. In een dergelijk geval meldt de grondroerder
dit op grond van het eerste lid bij de Dienst, die zal trachten de beheerder
van het gevonden net op te sporen. Hiervoor zal de Dienst ingevolge het tweede
lid alle beheerders die in de betreffende gebiedseenheid een net beheren,
benaderen. Indien het net toch een beheerder heeft, moet deze zich onverwijld
bij de Dienst melden. Hij zal zijn liggingsgegevens moeten aanpassen om in
het vervolg wel te voldoen aan de informatieverplichting die op hem rust op
grond van artikel 10. Als na twee weken geen beheerder zich heeft gemeld,
geeft de Dienst de liggingsgegevens die bekend zijn door aan de gemeente in
wiens grondgebied het net ligt. Daarnaast registreert de Dienst op basis van
artikel 6, eerste lid, onderdeel b, per gebiedseenheid aan welke gemeenten
hij dergelijke liggingsgegevens heeft doorgegeven. Deze gemeenten kunnen dan
worden betrokken bij verzoeken om informatie of meldingen. Voor het beleid
van de gemeenten is het van belang dat zij op de hoogte zijn van de aanwezigheid
van netten in hun gemeentegrond waarvan geen beheerder bekend is. Een gemeente
is, zolang niet bekend is wie wel de eigenaar is, in de praktijk immers verantwoordelijk
voor deze netten. Gedacht kan worden aan een onbeheerd net waar in het verleden
chemische stoffen door zijn vervoerd. Als een dergelijk net door gebrek aan
onderhoud lekkages vertoont is het van belang dat de betreffende gemeente
weet dat er een onbeheerd net in de gemeentegrond ligt alvorens de gemeente
kan beslissen wat zij met een dergelijk net wil doen. Daarnaast zijn gemeenten
al beheerder (bijvoorbeeld van het rioleringsnet) en beschikken zij reeds
over een systeem met liggingsgegevens van netten. Het is dus relatief eenvoudig
om ook de liggingsgegevens van een ander net te registreren.Artikel 17Dit artikel voorziet in een procedure indien een verzoek als bedoeld in
artikel 7 of melding als bedoeld in artikel 8 wordt gedaan in een gebiedseenheid
waarin een gemeente ingevolge artikel 16, vierde lid, over liggingsgegevens
van weesleidingen beschikt. Voorgesteld wordt dat de gemeente de liggingsgegevens
die zij op grond van artikel 16 verkregen, verstrekt aan de Dienst. Het is
dus niet nodig dat de gemeente het net opspoort en inmeet. Wel moet de gemeente
indien zij ingevolge artikel 15 correcties op de ligging van netten ontvangt,
deze verwerken. Door de plicht tot het verstrekken van liggingsgegevens over
een net waarvan niet duidelijk is wie de beheerder is bij de gemeente te leggen,
ontvangt een verzoeker als bedoeld in artikel 7 of de grondroerder, bedoeld
in artikel 8, een zo compleet mogelijk beeld van de ondergrondse situatie
in het voor hem relevante gebied.Artikel 18De Dienst bewaart informatie over de informatie die via hem wordt uitgewisseld.
De uitgewisselde informatie zelf wordt niet op systematische wijze bewaard.
Op de informatie is het reguliere openbaarheidsregime van de Wet openbaarheid
van bestuur van toepassing. Over de wijze van bewaren en verstrekken van deze
informatie worden bij ministeriële regeling ingevolge artikel 19, vierde
lid, regels gesteld.Artikel 19Eerste lidIngevolge dit lid worden bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
regels gesteld omtrent de informatie die op grond van artikel 10 wordt verstrekt.
Hierbij kunnen voor verschillende categorieën netten verschillende eisen
worden gesteld. Zo zouden striktere nauwkeurigheidseisen kunnen worden gesteld
voor de liggingsgegevens over nieuw aan te leggen netten dan over reeds bestaande
netten. Verder worden op grond van dit lid regels gesteld over de wijze waarop
de gebiedsinformatie, wordt verstrekt.Tweede lidHet kan voorkomen dat een beheerder vanwege geboden spoed niet in staat
is om aan de verplichtingen tot het doen van een melding als bedoeld in artikel
8 te voldoen. Te denken valt bijvoorbeeld aan de situatie dat door een lek
in een waterleiding een straat onder water staat. In dit geval weegt het belang
van het snel graven op tegen het belang van een zorgvuldige voorbereiding
van graafwerkzaamheden. Uiteraard geldt ook in deze situatie de in artikel
2 opgenomen zorgplicht. Wel kunnen ingevolge dit lid bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur afwijkende bepalingen gelden voor deze situatie.Derde lidOp grond van onderdeel b kunnen bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur regels worden gesteld over wie een verzoek als bedoeld in artikel
7 of een melding als bedoeld in artikel 8 kan doen. Hierbij kan worden gedacht
welke bestuursorgaan of een daaronder ressorterende dienst informatie bij
de Dienst kan verzoeken.Vierde lidVoorgesteld wordt om de Ministers van Economische Zaken en van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer de bevoegdheid te geven om voorschriften
te stellen omtrent de wijze van aanvragen (bijvoorbeeld het voorschrijven
van een formulier) en de wijze van bewaren en verstrekken van de informatie
omtrent de schade aan netten. Daarnaast kunnen regels worden gesteld over
welke uniforme topografische basiskaart als referentie dient voor de liggingsgegevens
die moeten worden aangeleverd. Hiervoor zal in eerste instantie de Grootschalige
Basiskaart Nederland (GBKN) worden aangewezen. Momenteel wordt tevens onderzocht
of deze GBKN als basisregistratie kan worden aangewezen. De onderdelen van
dit artikel betreffen uitvoeringsregels met een administratief karakter. Dergelijke
regels lenen zich goed voor vaststelling bij ministeriële regeling.Artikel 20In beginsel zal de door de Dienst te verstrekken informatie zoveel mogelijk
beperkt worden tot de informatie die de grondroerder nodig heeft om zorgvuldig
te graven. Niet alle door de beheerders op grond van artikel 10 aangeleverde
liggingsgegevens over een hele gebiedseenheid is naar verwachting in ieder
geval relevant. Het eerste lid geeft de mogelijkheid regels vast te stellen
die de Dienst in staat stellen door de beheerders aangeleverde informatie
zoveel mogelijk op maat aan te leveren. Hierdoor kan of hoeft voor bepaalde
graafwerkzaamheden niet alle informatie over een gehele gebiedseenheid te
worden uitgewisseld.In artikel 6 is voorgesteld dat de Dienst registreert welke beheerders
in welke gebiedseenheid een net beheren. Hiervoor dient de Dienst de concrete
indeling in gebiedseenheden vast te stellen en de nodige regels te geven over
de wijze waarop de registratie van beheerders plaatsvindt. Dit betreft uitvoeringstechnische
voorschriften die nauw samenhangen met het door de Dienst te beheren elektronische
informatiesysteem. Het ligt in de rede dat de vaststelling van gebiedseenheden
op de voet van artikel 5 Bekendmakingswet formeel bekendgemaakt zal worden
door terinzagelegging.Artikel 21Dit is een standaardbepaling om voor het toezicht bevoegde ambtenaren
aan te kunnen wijzen. In toedeling van opsporingsbevoegdheid (in verband met
artikel 40 van deze wet) voorziet artikel 17 van de Wet op de economische
delicten.Artikel 22Dit artikel heeft betrekking op de toepassing van bestuursdwang. Voorgesteld
wordt aan de Minister van Economische Zaken de bevoegdheid te geven om bestuursdwang
toe te passen ter handhaving van de zorgplicht voor de grondroerder en zijn
opdrachtgever van artikel 2 en het verbod op het vroegtijdig aanvangen met
graafwerkzaamheden, bedoeld in de artikelen 11 en 13. Daarnaast kan bestuursdwang
worden toegepast om artikel 5:20 van de Algemene wet bestuursrecht (meewerkplicht)
af te dwingen. Bestuursdwang is geregeld in de artikelen 5:21 tot en met 5:31
van de Algemene wet bestuursrecht. Het enige dat daarom nog in dit wetsvoorstel
geregeld hoeft te worden is de bevoegdheid. Ingevolge artikel 5:32 van de
Algemene wet bestuursrecht kan een bestuursorgaan dat bevoegd is bestuursdwang
toe te passen, in plaats daarvan een last onder dwangsom opleggen. De bevoegdheid
een last onder dwangsom op te leggen, hoeft derhalve niet afzonderlijk voor
de in deze bepaling genoemde artikelen te worden opgenomen.Artikel 23 tot en met 35AlgemeenIn de artikelen 23 tot en met 36 is een regeling getroffen voor bestuurlijke
boetes. Bij de formulering van deze bepalingen is er vanuit gegaan dat het
wetsvoorstel Vierde tranche van de Algemene wet bestuursrecht (Kamerstukken
II 2003/04, 29 702, nr. 2) op het tijdstip van de inwerkingtreding van
dit wetsvoorstel nog niet in werking is getreden. Als het wetsvoorstel inzake
de vierde tranche Algemene wet bestuursrecht tot wet wordt verheven en in
werking treedt, kan een aantal bepalingen over de bestuurlijke boete in dit
wetsvoorstel, vervallen. Echter, zolang de vierde tranche Algemene wet bestuursrecht
nog niet in werking is getreden, is een uitgebreide regeling voor bestuurlijke
boetes in de sectorspecifieke wetgeving noodzakelijk. De artikelen
het wetsvoorstel Vierde tranche Algemene wet bestuursrecht zijn derhalve voor
zover relevant overgenomen.Voor een meer uitgebreide toelichting op de artikelen inzake de bestuurlijke
boete, wordt kortheidshalve verwezen naar de memorie van toelichting bij het
wetsvoorstel Vierde tranche Algemene wet bestuursrecht (Kamerstukken II 2003/04,
29 702, nr. 3).Artikel 23Voorgesteld wordt om een differentiatie in de hoogte van de boetes op
te nemen. Het wordt binnen deze categorieën aan de Minister van Economische
Zaken overgelaten om de hoogte van de boete te bepalen, rekening houdend met
onder meer de aard, ernst, duur en verwijtbaarheid van de overtreding. Op
deze wijze wordt aan de Minister van Economische Zaken de mogelijkheid gegeven
om de hoogte van de boete in alle gevallen goed af te stemmen op de aard en
de ernst van de overtreding.Met het derde lid wordt artikel 51 van het Wetboek van Strafrecht, betreffende
opdracht tot of leiding geven aan een door een rechtspersoon begaan delict,
van overeenkomstige toepassing verklaart.Artikel 36Onderdeel ADe wijziging van artikel 3 van de Kadasterwet voegt «het bevorderen
van de kenbaarheid van de ligging van ondergrondse kabels en leidingen»
toe aan de in dat artikel opgesomde taken van de Dienst. Met deze toevoeging
aan de Kadasterwet, wordt ook artikel 108 van de Kadasterwet op deze nieuwe
taak van toepassing. Artikel 108 van de Kadasterwet bepaalt dat bij regeling
van de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
tarieven kunnen worden vastgesteld, die verschuldigd zijn voor de werkzaamheden
van de Dienst. In die regeling, de Regeling tarieven Kadaster, zullen tarieven
worden bepaald voor de werkzaamheden van de Dienst op grond van dit wetsvoorstel.Onderdeel BVoorgesteld wordt artikel 117 van de Kadasterwet uit te breiden naar de
nieuwe taak van de Dienst, zoals deze op grond van het eerste lid aan de Kadasterwet
wordt toegevoegd. De Dienst is op basis van deze bepaling aansprakelijk voor
schade die het gevolg is van door de Dienst gemaakte fouten. Dat houdt in
dat de Dienst niet aansprakelijk kan worden gehouden voor schade die het gevolg
is van fouten van beheerders, of dat nu het aanleveren van foutieve of onvolledige
liggingsgegevens of het te laat leveren van informatie betreft.Artikel 37Onderdeel ADit onderdeel brengt tot uitdrukking dat het bestuur van de Dienst ook
op grond van een andere wet dan de Kadasterwet belast kan zijn met het vaststellen
van regels en het nemen van besluiten. Dit is van belang omdat op grond van
artikel 19 van het wetsvoorstel het bestuur van de Dienst nadere regels vaststelt
over de wijze waarop de informatie-uitwisseling plaatsvindt.Onderdelen B en CDe voorgestelde wijziging van artikel 16 van de Organisatiewet Kadaster heeft betrekking op het uitrusten van de gebruikersraad voor de taak
die met dit wetsvoorstel wordt geïntroduceerd. Met het oog op die nieuwe
taak wordt de samenstelling van de gebruikersraad uitgebreid met vertegenwoordigers
van beheerders en grondroerders.De kamer die belast is met taken op het gebied van geo-informatie wordt
ook belast met de nieuwe taak die de Dienst krijgt op het gebied van kenbaarheid
van kabels en leidingen. Omdat de informatie-uitwisseling betreffende ondergrondse
netten een vrij specifieke activiteit van de Dienst is, wordt de mogelijkheid
geopend dat de desbetreffende kamer hiervoor een commissie instelt. Het is
de bedoeling dat er een dergelijke commissie wordt ingesteld voor de informatie-uitwisseling
over de ligging van netten, die het bestuur van de Dienst zelfstandig kan
adviseren over de uitvoering van deze wet.Artikel 38In het voorstel tot wijziging van de Telecommunicatiewet in verband met
een herziening van het nationale beleid ten aanzien van de aanleg van kabels
ten dienste van openbare elektronische communicatienetwerken (Kamerstukken
II 2004/05, 29 834, nr. 2) is een hinderbepaling opgenomen, die inhoudelijk
gelijk is aan het in dit wetsvoorstel opgenomen artikel 3. Aangezien op dit
moment niet duidelijk is of artikel 3 eerder of later tot wet zal worden verheven
en in werking zal treden dan artikel I, onderdeel B, artikel 5.9, van het
voornoemde voorstel tot wijziging van de Telecommunicatiewet, regelt dit artikel
dat het voorgestelde artikel 5.9 vervalt op het moment dat artikel 3 in werking
treedt.Artikel 39Artikel 174 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek regelt de risicoaansprakelijkheid
voor de bezitter van opstallen, waaronder mede ondergrondse leidingen worden
begrepen. Het tweede lid bepaalt dat de aansprakelijkheid voor leidingen rust
op de leidingbeheerder. Onder het begrip «leidingen» van deze
bepaling worden ook elektriciteits- en telecomkabels verstaan. De Telecommunicatiewet
kent echter de term «kabels». In de tweede nota van wijziging
bij het wetsvoorstel tot Wijziging van de Telecommunicatiewet in verband met
een herziening van het nationale beleid ten aanzien van de aanleg van kabels
ten dienste van openbare elektronische communicatienetwerken (Kamerstukken
II 2004/05, 29 834, nr. 9) wordt voorgesteld om een lid toe te voegen
aan artikel 20 van Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek, dat zal regelen dat
een net, bestaande uit «een of meer kabels of leidingen» met een
zekere bestemming, zal worden uitgezonderd van natrekking door de eigenaar
van de grond waarin het net is gelegen. Om verwarring te voorkomen ten aanzien
van de in artikel 174, tweede lid, van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek gebruikte
aanduiding «leidingen» waar «kabels» ontbreekt, wordt
hier voorgesteld om aan dit lid de term kabels toe te voegen. Daarmee wordt
de tekst van deze bepaling in overeenstemming gebracht met de terminologie
van het voorgestelde artikel 20, tweede lid, van Boek 5 van het Burgerlijk
Wetboek en de genoemde sectorspecifieke wetten.Artikel 40Met deze wijziging van de Wet op de economische delicten wordt geregeld
dat de zorgplicht met betrekking tot het op zorgvuldige wijze (laten) graven
strafrechtelijk gehandhaafd kan worden. Artikel 17 van de Wet op de economische
delicten voorziet in de toedeling van opsporingsbevoegdheid.Artikel 41Het oogmerk van dit wetsvoorstel is een sluitende regeling gericht op
het voorkomen van schade aan netten als gevolg van graafwerkzaamheden. Een
dergelijke wettelijke regeling laat in beginsel geen ruimte voor aanvullende
regels die door gemeenten worden opgesteld. Echter, in specifieke situaties
kan het gewenst zijn dat gemeenten, uit hoofde van hun verantwoordelijkheid
voor de openbare orde en veiligheid, aanvullende eisen kunnen stellen met
betrekking tot het verrichten van graafwerkzaamheden. Bijvoorbeeld omdat er
sprake is van een bijzonder terrein, zoals het havengebied van Rotterdam,
of omdat er door graafwerkzaamheden bijvoorbeeld verkeershinder kan ontstaan.
Dit artikel introduceert geen nieuwe bevoegdheid voor gemeenten om regels
te stellen, maar regelt dat, ondanks het sluitende wettelijke systeem dat
met dit wetsvoorstel wordt voorgesteld, bestaande bevoegdheden in stand blijven.Artikel 42Eerste lidCruciaal in het werken van het elektronische informatiesysteem is dat
de Dienst per gebiedseenheid weet welke beheerders actief zijn. Dan pas kan
het elektronische informatiesysteem werken: immers dan pas kan de Dienst verzoeken
of meldingen in verband met graafwerkzaamheden doorleiden naar de juiste beheerders
van netten, die de relevantie informatie dan via de Dienst verstrekken. In
dit artikel is daarom een termijn geregeld voor de beheerders om aan te geven
in welke gebiedseenheden, die bij de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel
door de Dienst worden vastgesteld, zij netten hebben. Dit maakt het mogelijk
dat na afloop van deze termijn het uitwisselen van informatie op basis van
dit wetsvoorstel kan starten.Tweede lidIn het tweede lid is een uitzondering gemaakt voor netten die uitsluitend
bestemd zijn om bijvoorbeeld één huis of één bedrijf
van onder andere elektriciteit, gas of telecommunicatie te voorzien (de zogenaamde
huisaansluitingen). Op dit moment wordt door veel beheerders niet bijgehouden
waar deze netten lopen en deze informatie wordt door het Kabels en Leidingen
Informatie Centrum niet gevraagd bij een melding. Deze netten vallen echter
wel onder de definitie van «net» in dit wetsvoorstel. Omdat de
ligging van deze «haarvaten» in veel gevallen niet in kaart is
gebracht, krijgen beheerders een termijn van acht jaar om de administratie
van deze liggingsgegevens op orde te krijgen.Derde lidOver de wijze hoe beheerders zich moeten melden kunnen bij ministeriële
regeling regels worden gesteld. Hierbij kan gedacht worden aan het voorschrijven
van een formulier. Aangezien dit uitvoeringsregels betreft met een administratief
karakter, leent dit zich goed voor vaststelling bij ministeriële regeling.Artikel 43 tot en met 46AlgemeenDe informatie-uitwisseling die in dit wetsvoorstel wordt voorgesteld,
is gebaseerd op de aanwezigheid en goede werking van het elektronische informatiesysteem. Omdat het elektronische systeem nog gebouwd moet
worden, zal het nog enige tijd vergen voordat dit systeem werkt. De verwachting
is dat dit systeem begin 2009 gereed is. Toch kunnen diverse artikelen al
in werking treden waarmee de huidige situatie van zelfregulering wordt gecodificeerd
en de eerste belangrijke stap op weg naar een verbeterde situatie worden gezet.
Omdat het wetsvoorstel uitgaat van informatie-uitwisseling op basis van een
elektronisch systeem zijn voor de overgangssituatie enkele afwijkende bepalingen
nodig. Voor de goede werking is, naast de technische kant, ook nodig dat alle
betrokkenen aan dit systeem deelnemen en hun bedrijfsprocessen zodanig hebben
ingericht dat zij daadwerkelijk met het elektronische informatiesysteem kunnen
werken.Artikel 43Eerste lidOp basis van artikel 5 is de Dienst belast met het beheer van het elektronische
informatiesysteem. In de periode dat dit informatiesysteem nog niet operationeel
is, heeft de Dienst wel een taak op het gebied van de informatie-uitwisseling
van ondergrondse netten al is deze beperkter dan in de elektronische situatie.
Deze taak wordt in het eerste lid expliciet vastgelegd.Tweede lidIn de situatie dat er nog geen elektronisch systeem is, zal de beheerder
de liggingsgegevens direct aan de degene die om deze gegevens heeft verzocht,
verstrekken. Dit betekent dat de informatie die bij een grondroerder terecht
komt nog niet is gebundeld. Omdat dit bundelen pas goed mogelijk is met het
elektronisch systeem, is het totdat dit systeem operationeel is, ook niet
nodig de informatie via de Dienst aan de verzoeker te sturen. De Dienst kan
totdat het elektronisch systeem operationeel is, immers niet meer doen dan
deze informatie onbewerkt doorsturen. Gezien het feit dat een deel van de
informatie nog per post zal worden verzonden zou het dan onnodig lang duren
voordat de grondroerder alle informatie heeft.Derde lidHet derde lid van dit artikel voorziet in de mogelijkheid om nadere overgangsvoorzieningen
te treffen voor de periode tot inwerkingtreden van het elektronisch informatiesysteem.
In deze periode zullen beheerders en gemeenten niet via het elektronische
informatiesysteem informatie over bijvoorbeeld de ligging van netten aan de
Dienst kunnen verstrekken omdat dit systeem dan nog in aanbouw is. Met het
derde lid wordt in de mogelijkheid voorzien om bij ministeriële regeling
voor deze situatie regels te stellen. Te denken valt dan aan de regel dat
informatie op papier of op andere wijze door beheerders rechtstreeks aan verzoekers
of melders wordt verstrekt. Ook in deze situatie zullen voor beheerders termijnen
gelden, die echter in het algemeen iets ruimer zullen zijn dan de termijnen
die gelden als het elektronische informatiesysteem éénmaal operationeel.Vierde lidBeheerders moeten ingevolge artikel 14 jaarlijks een overzicht van het
aantal schadegevallen bij de Dienst aanleveren. Omdat het van belang is om
juist in het begin goed te monitoren wat de effecten van dit wetsvoorstel
zijn, wordt beheerders in het derde lid de verplichting opgelegd om gedurende
vier jaar na inwerkingtreding van dit wetsvoorstel halfjaarlijks het aantal
schadegevallen te rapporteren.Artikel 44Als de Dienst de informatie van de beheerders heeft ontvangen, moet deze
worden doorgegeven aan degene die om de gebiedsinformatie heeft verzocht.
Artikel 11 regelt deze situatie. In artikel 11 wordt er echter vanuit gegaan
dat het elektronische informatiesysteem operationeel is. Gedurende de overgangsperiode
waarin geen gebruik zal worden gemaakt van het elektronische informatiesysteem,
zal de informatie omtrent de ligging van netten niet via de Dienst aan de
grondroerder worden verstrekt, maar direct door de beheerder aan de grondroerder
(artikel 43, tweede lid). Om de grondroerder in staat te stellen te bepalen
of hij alle benodigde informatie heeft, verstrekt de Dienst degene die een
verzoek of melding doet een overzicht van de beheerders die in de betrokken
gebiedseenheid een net beheren. De grondroerder weet dat van welke beheerders
hij informatie moet krijgen.In aanvulling op het eerste lid is in het tweede lid de mogelijkheid opgenomen
om bij ministeriële regeling nadere invulling te geven aan de op artikel
11, eerste en tweede lid, noodzakelijke uitzonderingenArtikel 45Artikel 15 van dit wetsvoorstel heeft betrekking op de situatie dat een
grondroerder bij graafwerkzaamheden tot de ontdekking komt dat de aan hem
verstrekte liggingsgegevens afwijken van de feitelijke situatie. Artikel 15
schrijft voor dat de grondroerder dit via de Dienst moet melden aan de beheerder.
Dit artikel bevat een van artikel 15 afwijkende procedure voor een overgangsperiode
tot inwerkingtreding van het elektronisch informatiesysteem. Deze afwijkende
procedure houdt in dat de grondroerder afwijkende liggingsgegevens rechtstreeks
aan de beheerder verstrekt. Op deze wijze gaat de informatie die de grondroerder
heeft over de feitelijke situatie niet verloren gedurende de overgangsperiode.
Bij ministeriële regeling wordt een nadere invulling van deze procedure
gegeven. Hierbij kan gedacht worden aan het voorschrijven van een formulier.Artikel 46De introductie van het elektronische informatiesysteem voor de uitwisseling
van informatie over netten is een zodanig omvangrijke en complexe operatie,
dat niet kan worden uitgesloten dat zich overgangsrechtelijke- en invoeringsproblemen
voordoen, die thans niet kunnen worden overzien en voorzien. In verband daarmee
kan de behoefte blijken te bestaan aan aanvullende voorzieningen en regels,
die waar nodig in afwijking van dit wetsvoorstel bepaalde onvoorziene problemen
moeten oplossen. Dit artikel verschaft de grondslag om dergelijke regels bij
algemene maatregel van bestuur te stellen. Hoewel deze grondslag noodzakelijkerwijs
ruim is geformuleerd, is deze uitdrukkelijk geclausuleerd. In de eerste plaats
is deze grondslag beperkt in de tijd, te weten drie jaar na de start van het
elektronische informatiesysteem. Deze termijn sluit aan bij de termijnen die
verder in het overgangsrecht worden gehanteerd. Daarnaast is in het artikel
de beperking opgenomen dat het moet gaan om regels «met het oog op de
goede invoering» van deze wet. Afwijken van de regels in dit wetsvoorstel
is dus alleen toegestaan indien dit in verband met de invoering noodzakelijk
is. In het tweede lid is een belangrijke waarborg voor de tijdelijkheid van
de wet afwijkende bepalingen opgenomen in de vorm van een verplichting zo
snel mogelijk een wetsvoorstel in te dienen dat – indien het tot wet
wordt verheven en in werking treedt – een eind maakt aan de afwijking.
Omdat het wetsvoorstel voorts bijzonder veel beheerders en netten
raakt kan niet op voorhand uitgesloten worden dat in bepaalde gevallen vrijstelling
van bedoelde verplichtingen aangewezen is. Gelet op de doelstelling van het
wetsvoorstel zal hiervan slechts in uitzonderlijke gevallen gebruik gemaakt
worden. De bevoegdheid van de minister om nieuwe categorieën onder een
eventuele vrijstellingregeling te brengen vervalt na vijf jaar. Een eventuele
vrijstellingsregeling vervalt na die vijf jaar niet van rechtswege en blijft
dus van kracht. Indien bij gelegenheid van de evaluatie blijkt dat bepaalde
categorieën beheerders structureel van de werking van het systeem uitgesloten
moeten blijven kan worden overwogen een wetsvoorstel in te dienen om de vrijstellingsregeling
te kunnen vervangen door een adequate bepaling in de wet zelf.Artikel 47Indien de zogenoemde «Vierde tranche» van de Algemene wet
bestuursrecht wet wordt en in werking treedt, wordt automatisch aangesloten
bij het algemene regime uit dat wetsvoorstel en kunnen deze artikelen vervallen.Artikel 48In dit artikel is een evaluatiebepaling opgenomen. Aangezien dit wetsvoorstel
een nieuw systeem introduceert dat beoogt een bestaande lacune in de regelgeving
voor netten in te vullen en een aantal in de praktijk gesignaleerde problemen
op te lossen, is het wenselijk om, nadat enige ervaring met dit nieuwe stelsel
is opgedaan, dit te evalueren. Deze bepaling strekt hiertoe.Artikel 49Het kan wenselijk zijn om, in aanvulling op het in dit hoofdstuk opgenomen
overgangsrecht, bepaalde artikelen niet onmiddellijk in werking te laten treden.
Te denken valt bijvoorbeeld aan de wenselijkheid om bepalingen over het doen
van een melding pas in werking te laten treden nadat per gebiedseenheid de
beheerders zijn geregistreerd. Streven is zo veel mogelijk bepalingen onmiddellijk
in werking te laten treden.De Minister van Economische Zaken,L. J. BrinkhorstDe Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,S. M. DekkerXNoot1Verplichte informatie-uitwisseling ondergrondse kabels en leidingen (Graven
naar informatie), Nederlands Normalisatie-instituut, september 2004.XNoot1Kenmerk EZ-03–207/208.XNoot2Deze definitie van net is opgenomen in artikel 1, onderdeel e van het
wetsvoorstel. In de toelichting wordt gesproken over kabels en leidingen waarmee
hetzelfde wordt bedoeld als net in artikel 1, onderdeel e.XNoot1Geo-informatie betreft de ruimtelijke gegevens van de wereld om ons heen
en waarvan de locatie gerelateerd is aan een positie op aarde. Voorbeelden
hiervan zijn kadastrale gegevens en bodemgegevens.XNoot1Verplichte informatie-uitwisseling ondergrondse kabels en leidingen (Graven
naar informatie), Nederlands Normalisatie-instituut, september 2004.XNoot212 (8) Construction (Health Safety and Welfare) Regulation 1996.XNoot3(HS(G) 47).XNoot4Transportation Equity Act for the 21st Century (TEA 21).XNoot5Workplace Health and Safety Act, 1995.XNoot1Road Administration and Information System (ROADIS).XNoot2Bron: Rapport wet op de informatie-uitwisseling betreffende netten ex
ante raming van administratieve lasten, EIM onderzoek voor Bedrijf & Beleid,
april 2005.XNoot1«Haalbaarheid platform ondergrondse infrastructuur markt»,
Capgemini, juni 2004.XNoot2«Registratie en analyse van pijpleidingincidenten – 1999 tot
en met 2003, eerste voortgangsverslag projectgroep incidentenreductie»,
VELIN, oktober 2004.XNoot1«Financiële consequenties van de Grondroerdersregeling voor
gemeenten», Twynstra Gudde, 23 december 2005.XNoot1Ondergrondse ordening. Naar een meerdimensionale benadering van bestaande
praktijken, Centrum Ondergronds Bouwen, 3 juni 2004.XNoot1Registratie en analyse van pijpleidingincidenten – 1999 tot en met
2003, eerste voortgangsverslag projectgroep incidentenreductie, VELIN, oktober
2004. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30475-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl