Wijziging Ziekenfondswet en Wet toegang ziektekostenverzek. i.v.m. aanspraak op medisch-specialistische zorg ziekenhuis; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25258, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

11-03-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25258 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. Algemene deelII. Artikelsgewijze deel Artikel I A.B en C.Artikel IIArtikel IVOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25258Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 258Wijziging van de Ziekenfondswet en de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen
in verband met het invoeren van de aanspraak op medisch-specialistische zorg,
verleend door of vanwege een ziekenhuis dan wel door of vanwege een samenwerkingsverband
van een ziekenhuis en de daar werkzame medisch-specialistennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING I. Algemene deelAan het onderhavige wetsvoorstel is een lang traject voorafgegaan.Op 11 september 1989 heeft de Staatssecretaris van Welzijn, Volksgezondheid
en Cultuur de Gezondheidsraad verzocht een advies uit te brengen met betrekking
tot de grenzen van de zorg. De Gezondheidsraad heeft op 12 december 1991 zijn
rapport «Medisch handelen op een tweesprong» (uitgave Gezondheidsraad,
nr. 1991/23) uitgebracht.Op 30 augustus 1990 is de commissie Keuzen in de zorg ingesteld met als
taak strategieën te ontwikkelen voor de wijze waarop keuzevraagstukken
op de verschillende niveaus hanteerbaar kunnen worden gemaakt. De commissie
Keuzen in de zorg heeft op 14 november 1991 haar rapport «Kiezen en
delen» (ISBN 90 346 268 30) uitgebracht.Uit deze rapporten blijkt dat er een sterke verwevenheid is tussen de
bekostigingssystematiek en de kwaliteit van zorg. De rapporten bevestigen
hetgeen al sinds jaren door velen naar voren is gebracht, namelijk dat het
bestaande declaratiesysteem van medisch-specialisten, dat gebaseerd is op
verrichtingen, te weinig prikkels bevat voor doelmatigheid en doeltreffendheid
van medisch handelen en dus niet bevorderend is voor de kwaliteit van zorg.In 1992 is besloten een gemengde werkgroep van zorgverzekeraars en aanbieders
van zorg in te stellen, die zou nagaan onder welke nadere condities en wanneer
het geheel van huisartsenhulp, medisch-specialistische zorg en ziekenhuiszorg
onderdeel uit zou kunnen maken van de toen beoogde moderne zorgverzekering
voor iedereen. Daarbij werd van belang geacht goed na te gaan hoe voldaan
zou kunnen worden aan de eisen van doelmatigheid (geen onnodige medicalisering)
en kostenbeheersing (kamerstukken II 1991/92, 22 393, nr. 20). Dit voornemen
leidde tot het instellen van de commissie Modernisering positie huisartsenzorg,
specialistische zorg en ziekenhuiszorg (commissie Biesheuvel) op 27 januari
1993. Deze commissie kreeg tot taak om, in het licht van de modernisering
van het zorgstelsel, waarin op dat moment voorzien was in het tot stand komen
van een basisverzekering, op hoofdlijnen onderzoek te doen naar de positionering
van het totaal aan medische zorg zoals die geleverd zou moeten worden door
huisartsen, medisch-specialisten en ziekenhuizen in dat beoogde
moderne stelsel. Deze modernisering hield onder meer een stelsel in, dat zo
is ingericht dat daarmee een doelmatige organisatie van zorgverlening zou
worden bereikt. Voorop stond daarbij de kwaliteit van zorg en het vergroten
van de mogelijkheid van zorg op maat alsmede de wens om de financiële
organisatie van de curatieve zorg te wijzigen.Bij haar instelling kreeg de commissie tevens de opdracht om zorgaanbieders,
zorgverzekeraars en deskundigen uit de kring van de patiënten/consumenten
bij haar werkzaamheden te raadplegen.De commissie Biesheuvel heeft in januari 1994 haar rapport «Gedeelde
zorg: betere zorg» (ISBN 90-74364-59-4) uitgebracht.In het rapport wordt vooropgesteld dat de gezondheidszorg in Nederland
tot de beste in de wereld behoort. Opgemerkt wordt dat Nederland, wat betreft
de kwaliteit van de zorg en de toegankelijkheid van het stelsel, internationaal
een goede naam heeft. De commissie stelt dat de prijs die daarvoor betaald
moet worden, weliswaar aanzienlijk is, maar, blijkens cijfers van de Organisatie
van Economische Samenwerking en Ontwikkeling, internationaal bezien niet onredelijk
hoog is; zeker indien het brede pakket aan zorg in ogenschouw wordt genomen.
Toch meent de commissie dat het systeem van gezondheidszorg kritisch moet
worden gevolgd, te meer omdat de vraag naar zorg de komende jaren zal stijgen.
Meer dan ooit zijn daarom naar de mening van de commissie een doelmatige organisatie
van de zorg en kostenbeheersing nodig. Tegen deze achtergrond heeft de commissie
haar aandacht vooral gericht op de organisatie van het curatieve zorgaanbod
en aandacht besteed aan het instrumentarium dat van invloed is op de curatieve
zorg. Van daaruit heeft de commissie aanbevelingen gedaan over gewenste veranderingen
in de organisatie van de zorg.De commissie heeft de curatieve zorg in drie hoofdgebieden onderscheiden,
te weten de generalistische zorg waarin de huisarts als centraal wordt beschouwd,
de transmurale zorg, en de specialistische zorg.Ten aanzien van de huisartsenzorg is de commissie van mening dat de rol
van de huisarts als poortwachter moet worden versterkt.De commissie constateert dat er op het gebied van de transmurale zorg
een toenemende behoefte aan zorg op maat ontstaat.Bij de specialistische zorg constateert de commissie een toenemende verwevenheid
tussen de zorgverlening door medisch-specialisten en de zorgverlening door
ziekenhuizen. De commissie onderschrijft deze ontwikkelingen en is van mening
van dit zijn organisatorische beslag moet krijgen in het ziekenhuis nieuwe
stijl.In het regeerakkoord (kamerstukken II 1993/94, 23 715, nr. 11) is
vastgelegd dat de aanbevelingen van de commissie Biesheuvel zullen worden
uitgevoerd.In de nota «Modernisering curatieve zorg» van 23 juni 1995
heeft het kabinet een nader standpunt over het advies van de commissie ingenomen
en zijn beleidsvoornemens daaromtrent geschetst (kamerstukken II 1994/95,
23 619, nrs. 3–4). De regering heeft in de desbetreffende nota
aangegeven van mening te zijn dat de rode draad in het advies is de wens om
voor de patiënt tot een continuüm van zorg te komen. De schotten
in de ziekenhuisorganisatie en tussen het ziekenhuis en de extramurale zorg
moeten worden afgebroken. De mogelijkheid voor transmurale zorg moet worden
vergroot. De huisarts blijft voor de patiënt en diens omgeving het eerste
aanspreekpunt. Hij moet in het zorgcontinuüm poortwachter en gids zijn.Het zijn deze zorginhoudelijke verbeteringen, die de regering er toe hebben
gebracht de aanbevelingen over te nemen.De regering heeft verder aangegeven van mening te zijn dat de commissie
een aantal belangrijke aanbevelingen heeft gedaan voor verbetering
van de betalingswijze, capaciteitsbepaling en de kwaliteit van zorg van huisartsen,
medisch-specialisten en ziekenhuizen. Met deze aanbevelingen worden voor het
veld mogelijkheden geschapen om zich in te spannen voor de zorginhoudelijke
vernieuwing van de curatieve zorg en zo onder meer zorg op maat te bevorderen.
Ook bieden de aanbevelingen voor de overheid mogelijkheden om tot een oplossing
te komen voor enkele weerbarstige vraagstukken die te maken hebben met de
toegankelijkheid, kwaliteit en betaalbaarheid van de zorg. De positie van
de medisch-specialist is daarbij een in het oog springend onderwerp.Voor de huisartsenzorg gaat het bij het overnemen van de aanbevelingen
om versterking van de poortwachtersfunctie en een verdere ontwikkeling van
de kwaliteit van deze zorg, zoals het ontwikkelen van standaarden en bevorderen
van intercollegiale toetsing. Ook gaat het om zaken als wijziging van de bekostiging
van deze zorg. De wijzigingen op dit terrein van zorg moeten geheel tot stand
komen door middel van de afspraken die op basis van het in september 1995
uitgebrachte rapport «Poortwachter in praktijk» (uitgave ministerie
VWS, VDB 95-177) met de besturen van de Landelijke Huisartsen Vereniging,
Zorgverzekeraars Nederland en de Kontaktkommissie Publiekrechtelijke Ziektekostenregelingen
voor ambtenaren zijn gemaakt. Aangezien de aanspraak op huisartsenzorg met
dit wetsvoorstel niet wordt gewijzigd, wordt deze aangelegenheid verder buiten
beschouwing gelaten.Het onderhavige wetsvoorstel strekt er toe de omschrijving van de aanspraak
op de medisch-specialistische zorg in het kader van de Ziekenfondswet te wijzigen.
In verband daarmee wordt met dit voorstel van wet tevens de omschrijving van
de aanspraak op vergoeding van de kosten voor deze hulp door particuliere
ziektekostenverzekeraars ingevolge de verzekeringsovereenkomst op grond van
de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen gewijzigd. Aan de wijziging
liggen de volgende overwegingen ten grondslag.Medisch-specialistische zorg en ziekenhuiszorg zijn voor het overgrote
deel onlosmakelijk met elkaar verbonden. Er is sprake van een gezamenlijke
taak, waarbij de patiënt centraal staat. Om deze taak goed vorm te geven,
is het gewenst dat gekomen wordt tot geïntegreerde organisaties van ziekenhuizen
en de daar werkzame medisch-specialisten. Ziekenhuisdirecties en medisch-specialisten
dragen in dergelijke organisaties een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid
voor integrale zorgverlening, die zij als gelijkwaardige partners samen invullen.
Zij hebben gelijkgerichte belangen. De verhouding en de taakverdeling tussen
de medisch-specialisten en ziekenhuisdirecties worden niet dwingend voorgeschreven.Deze benadering van de medisch-specialistische zorg dient tevens tot uitdrukking
te komen in de ziekenhuisorganisatie.In de nota «Modernisering curatieve zorg» is gesteld dat zowel
uit zorginhoudelijk als uit doelmatigheidsoogpunt een verdergaande stroomlijning
in de organisatorische en financiële integratie van specialistenmaatschappen
en ziekenhuizen wenselijk is. In die situatie kunnen op het niveau van de
patiëntenzorg op de afdeling alsmede op het niveau van de ziekenhuisorganisatie
geïntegreerde afwegingen worden gemaakt over de optimale inzet van menskracht
en middelen. In die visie van de regering dienen de contractuele relaties
tussen verzekeraars en ziekenhuizen enerzijds en verzekeraars en medisch-specialisten
binnen een ziekenhuis anderzijds, te worden afgestemd op de nieuwe aanspraak
op medisch-specialistische zorg die wordt beoogd met dit wetsvoorstel. De
nieuwe contractuele relatie dient de totale geïntegreerde medisch-specialistische
organisatie te omvatten. In het licht van het vorenstaande is van belang dat vanwege de gewenste
veranderingen in de zorgsector alsmede vanwege de voortdurende overschrijding
van het macrobudget dat jaarlijks voor de hulp, verleend door vrijgevestigde
specialisten, ter beschikking wordt gesteld en de in verband daarmee te treffen
tariefmaatregelen, al enige tijd geleden aan medisch-specialisten, ziekenhuizen
en verzekeraars de mogelijkheid is geboden om op lokaal niveau met initiatieven
te komen en projectvoorstellen in te dienen, die gericht zijn op doelmatiger
handelen van medisch-specialisten (kamerstukken II, 1992/93, 22 393,
nr. 50 en 1994/95, 23 904, nr. 4). In de loop der tijd zijn dergelijke
initiatieven tot stand gekomen (kamerstukken II 1995/96, nr. 23 619,
nr. 6 en 8).Inmiddels zijn bij vrijwel alle ziekenhuizen lokale initiatieven ontstaan,
met een alternatieve honoreringsstructuur met als oogmerk het uniformeren
van de bekostigingssystematiek voor medisch-specialisten en ziekenhuizen en
het stimuleren van kwaliteit en doelmatigheid in de zorgverlening. Het zijn
tripartite afspraken die gemaakt zijn binnen de door mij gestelde randvoorwaarden,
tussen het ziekenhuis, de daar werkzame medisch-specialisten (van wie de meesten
niet in dienstbetrekking werkzaam zijn) en de lokale zorgverzekeraar(s). Met
deze afspraken wordt tevens bereikt dat de vicieuze cirkel tussen volume-overschrijdingen
en tariefkortingen doorbroken wordt.Bij de lokale initiatieven is per jaar een honorariumbudget vastgesteld
voor de medisch-specialisten op het niveau van het ziekenhuis. De onderlinge
verdeling van dit budget over de deelnemende specialisten en specialismen
is een zaak van de betrokken partijen zelf.Met de initiatieven wordt een bijdrage geleverd aan de doelstelling van
de regering te komen tot een geïntegreerde organisatie van de medisch-specialistische
zorg. In dit kader wordt tevens gewerkt aan de ontwikkeling van producttyperingen
en productprijzen, waarin vergoedingen voor ziekenhuis en medisch-specialist
verdisconteerd zijn. Het bestaande verrichtingensysteem voor medisch-specialisten
zal daarmee verdwijnen.De ervaringen die nu opgedaan worden met de lokale initiatieven zullen
ter plaatse bepalend zijn voor de nadere invulling. De ontwikkelingen dienaangaande
zijn op dit moment divers.De regering is van oordeel dat het thans noodzakelijk is om de omschrijving
van de aanspraken op de zorg die door de medisch-specialist en het ziekenhuis
wordt verleend, aan te passen alsmede om soortgelijke wijzigingen ook in het
kader van de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen door te voeren.
Deze aanpassing is naar de mening van de regering aangewezen in die situaties
waarbij er als gevolg van de lokale initiatieven al een volledige integratie
heeft plaatsgevonden dan wel, in de overige situaties, om de voltooiing van
het proces van integratie te bevorderen. De aanpassing van de aanspraken houdt
het volgende in.De vigerende aanspraken op grond van de Ziekenfondswet behelzen dat de
verzekerde aanspraak heeft op niet-klinische genees-, heel- en verloskundige
hulp, te verlenen door een medisch-specialist. Hieronder valt alle medisch-specialistische
hulp, behalve wanneer die hulp verleend wordt als onderdeel van opname en
verblijf in een ziekenhuis. Het gaat dus om een consult door de medisch-specialist
in de polikliniek van het ziekenhuis tot en met medisch-specialistische hulp
tijdens dagbehandeling in het ziekenhuis. Daarnaast is de aanspraak op medisch-specialistische
hulp, indien de verzekerde gedurende het etmaal in het ziekenhuis verblijft,
apart geregeld. Gezien de hiervoor geschetste ontwikkelingen, worden deze
aparte aanspraken met het onderhavige wetsvoorstel als één aanspraak
geformuleerd. Het ziekenfonds sluit, ingevolge artikel 44, eerste lid van de Ziekenfondswet,
overeenkomsten met personen of instellingen die de ziekenfondsverstrekkingen
verlenen. Voor de medisch-specialistische zorg waarbij een ziekenhuis is betrokken,
moeten dus overeenkomsten met geïntegreerde ziekenhuisorganisaties worden
gesloten, te weten met het ziekenhuis of met het desbetreffende samenwerkingsverband.
Op deze wijze wordt hetgeen met de lokale initiatieven wordt beoogd, krachtig
gestimuleerd.Noodzakelijke elementen van zo'n geïntegreerde organisatie zijn naar
buiten toe, één prijs per product, één geïntegreerd
budget, één financieringsstroom van verzekeraars naar de ziekenhuisorganisatie
en één aanspreekpunt voor de verzekeraar. Het wetsvoorstel regelt
niet de onderlinge relatie binnen de geïntegreerde organisatie en bemoeit
zich derhalve niet met de huidige discussie over dienstverband dan wel handhaven
van het vrije beroep, zoals die thans in het kader van de lokale initiatieven
wordt gevoerd.Met het onderhavige wetsvoorstel is voorts de aanspraak op medisch-specialistische
zorg zo geformuleerd dat daarmee ook transmurale zorg wordt bevorderd. Immers,
door de formulering «door of vanwege een ziekenhuis dan wel door of
vanwege een samenwerkingsverband van een ziekenhuis en de daar werkzame medisch-specialisten»
wordt het mogelijk om, ook als ziekenhuis of samenwerkingsverband, medisch-specialistische
zorg buiten de muren van het ziekenhuisgebouw te verlenen.Op dit moment zijn de aanspraken in het kader van de Ziekenfondswet geheel
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur geregeld. Ook wat betreft
de onderhavige materie had gekozen kunnen worden voor regeling bij algemene
maatregel van bestuur. Echter, door de gewijzigde formulering van de aanspraak
vervalt de juridische basis aan de aparte overeenkomsten die ziekenfondsen
met de medisch-specialisten en de ziekenhuizen hebben gesloten. De consequenties
van de beoogde wijziging zijn dusdanig ingrijpend dat de regering meent dat
regeling bij wet is aangewezen.Voorts is van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook voor andere zorgvormen
in de wet zelf in hoofdlijnen te regelen waarop de verzekerden aanspraak hebben.De onderhavige wet heeft onmiddellijke werking. Dat impliceert dat alle
bestaande overeenkomsten voor zover die niet met de gewijzigde wet in overeenstemming
zijn, op het moment van inwerkingtreding van deze wet van rechtswege komen
te vervallen. Op dat moment zullen alle overeenkomsten voor deze zorg derhalve
in overeenstemming moeten zijn met de geherformuleerde aanspraak. Dit betekent
dat er een uitkomst van overleg voor de geïntegreerde ziekenhuisorganisaties
tot stand moet zijn gekomen, op basis waarvan er in het hele land op tijd
nieuwe overeenkomsten kunnen worden gesloten. Met deze zaken is enige tijd
gemoeid. Daarom wordt het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet geregeld
bij koninklijk besluit. De beoogde inwerkingstredingsdatum van dit wetsvoorstel
is 1 januari 1998. Het is de bedoeling om te bevorderen dat dit koninklijk
besluit op een zodanig tijdstip in het Staatsblad wordt gepubliceerd dat er
na die publicatie voldoende tijd voor partijen beschikbaar is om de uitvoering
voor te bereiden. De regering gaat daarbij uit van een periode van zes maanden.De ontwikkelingen in het veld en hetgeen met dit voorstel van wet in aansluiting
daarop wordt geregeld, komen de patiënt ten goede. Immers, de patiënt
is er bij gebaat dat hij op basis van afweging van alle binnen de ziekenhuisorganisatie
aanwezige mogelijkheden zorg krijgt. Een dergelijke afweging draagt
bij aan de kwaliteit van de zorg. Dit proces leidt er toe dat integrale afweging
van de voor de patiënt geëigende zorgmogelijkheden uitgangspunt
is. De geïntegreerde afweging en intercollegiale toetsing die hierbij
aan de orde is, passen bij de voorwaarde dat verantwoorde zorg dient te worden
geleverd, zoals die is vastgelegd in de Kwaliteitswet zorginstellingen. De
gekozen nieuwe omschrijving van de aanspraak omvat alle zorg die door of vanwege
het ziekenhuis dan wel door of vanwege een samenwerkingsverband van een ziekenhuis
en de daar werkzame specialisten wordt geleverd, dus ook transmurale zorg
en bevordert ook in dit opzicht de door iedereen gewenste zorg op maat.Een goede afweging welke zorg in welke situatie in aanmerking komt, is
bevorderlijk voor de doelmatigheid en daarmee voor de kostenbeheersing. Zeker
in een tijd waarin de technologische en wetenschappelijke ontwikkelingen steeds
meer mogelijk maken, terwijl er nog steeds sprake is van een begrenzing aan
de financiële middelen die voor de gezondheidszorg beschikbaar kunnen
worden gesteld, is het van belang dat de beschikbare financiële middelen
zo doelmatig mogelijk worden besteed.Dit wetsvoorstel faciliteert de beoogde veranderingen. De feitelijke werking
hangt af van de wijze waarop de ziekenhuizen, de medisch-specialisten en de
verzekeraars aan de integratie uitvoering geven. II. Artikelsgewijze deel Artikel I A.Met artikel I wordt artikel 8 van de Ziekenfondswet gewijzigd. Behalve
de integratie van de aanspraken op medisch-specialistische zorg en ziekenhuiszorg
is nieuw dat de aanspraken in hoofdlijnen op wetsniveau worden geregeld.In het eerste lid van artikel 8 worden de verschillende zorgvormen geregeld,
op verstrekking waarvan de verzekerden aanspraak hebben.Onderdeel a betreft de nieuwe omschrijving voor de aanspraak op medisch-specialistische
zorg, verleend door of vanwege een ziekenhuis dan wel door of vanwege een
samenwerkingsverband van een ziekenhuis en de daar werkzame medisch-specialisten.
De gekozen formulering houdt in dat het ziekenfonds, ingevolge artikel 44,
eerste lid, van de Ziekenfondswet, voor de in onderdeel a omschreven zorg
slechts overeenkomsten kan sluiten hetzij met het ziekenhuis, hetzij met een
samenwerkingsverband dat bestaat uit het ziekenhuis en de daar werkzame medisch-specialisten.
In geval er sprake is van een ziekenhuis waar slechts medisch-specialisten
werkzaam zijn die in dienstbetrekking staan tot dat ziekenhuis, sluit het
ziekenfonds derhalve uitsluitend met het ziekenhuis een overeenkomst. Op deze
situatie – de eerste mogelijkheid – ziet de zinsnede «door
of vanwege een ziekenhuis».Indien er sprake is van een samenwerkingsverband van een ziekenhuis en
de daar werkzame medisch-specialisten die niet in dienstbetrekking staan tot
dat ziekenhuis, maar er sprake is van zelfstandige beroepsuitoefening van
die medisch-specialisten in dat ziekenhuis, sluit het ziekenfonds een overeenkomst
met een samenwerkingsverband van het ziekenhuis en deze medisch-specialisten
tezamen. Aldus is gewaarborgd dat ook in gevallen waarin specialisten niet
in dienstverband in een ziekenhuis werkzaam zijn de beoogde geïntegreerde
organisatie van de medisch-specialistische zorg wordt gerealiseerd. Dit wetsvoorstel regelt niet de organisatie en samenwerking binnen ziekenhuizen
en derhalve ook niet de relatie tussen de medische staf en het ziekenhuis.
Dit is aan ziekenhuizen en medisch-specialisten zelf.Onder de omschrijving is alle hulp die verleend wordt door of vanwege
een ziekenhuis dan wel door of vanwege een samenwerkingsverband van een ziekenhuis
en de daar werkzame medisch-specialisten begrepen. Het gaat daarbij om alle
genees-, heel- en verloskundige hulp die verleend wordt door medisch-specialisten
die in dienstverband of als vrije beroepsbeoefenaar in het ziekenhuis werkzaam
zijn. Of het nu gaat om hulp op de E.H.B.O, in de polikliniek, tijdens dagbehandeling
of aan patiënten die gedurende het etmaal in het ziekenhuis verblijven,
al deze hulp is onder deze aanspraak begrepen. Bij de hier geregelde geïntegreerde
zorg gaat het ook om de aan de medisch-specialistische zorg verbonden zorg,
zoals verzorging, verpleging, paramedische en farmaceutische hulp. Ook deze
zorg is dus onder de aanspraak in onderdeel a begrepen. Op welke onderdelen
iemand in concreto aanspraak heeft, wordt op basis van indicatiestelling vastgesteld.
Onder de in onderdeel a omschreven zorg is voorts transmurale zorgverlening
begrepen.De uitwerking van de zorg wordt, zoals dat ook geldt voor de overige onderdelen
van het eerste lid, bij algemene maatregel van bestuur geregeld. Bij die amvb
zal ook worden bepaald dat de aanspraak op verblijf in een ziekenhuis is beperkt
tot een periode van verblijf van één jaar. Hetzelfde geldt voor
de revalidatiezorg, bedoeld in onderdeel b.Onderdeel c betreft de medisch-specialistische zorg die niet verleend
wordt in het kader van de geïntegreerde ziekenhuisorganisatie. Het gaat
om zorg die wordt verleend door een medisch-specialist die in het geheel niet
of in ieder geval niet voor die zorg aan een ziekenhuis of een samenwerkingsverband
van een ziekenhuis en de daar werkzame medisch-specialisten verbonden is en
die dus voor het verlenen van de onderhavige zorg op geen enkele wijze gebruik
maakt van ziekenhuisfaciliteiten. De zorg wordt dus niet alleen buiten het
ziekenhuis verleend, maar er is tevens sprake van een praktijkuitoefening
die geheel los staat van de ziekenhuisorganisatie. Het is, uit overwegingen
van kwaliteit, doelmatigheid en kosten van de gehele sector, uitdrukkelijk
de bedoeling om de zorg die geheel los van het ziekenhuis wordt verleend,
beperkt te houden.Indien een ziekenfonds met een medisch-specialist een medewerkersovereenkomst
sluit, kan die overeenkomst alleen betrekking hebben op de zorg, bedoeld in
dit onderdeel. Het is aan het ziekenfonds om te beslissen of hij, gezien zijn
zorgplicht, neergelegd in artikel 8, vijfde lid (nieuw), naast overeenkomsten
met betrekking tot de zorg, bedoeld in artikel 8, eerste lid, onderdeel a,
(nieuw), overeenkomsten met buiten het ziekenhuis werkzame medisch-specialisten
wier praktijkuitoefening geheel los staat van de ziekenhuisorganisatie, nodig
heeft. Het ziekenfonds is niet verplicht om overeenkomsten met individuele
beroepsbeoefenaren te sluiten. Immers, met de Wet van 20 november 1991, houdende
beperking van de contracteerplicht in de ziekenfondsverzekering en de bijzondere
ziektekostenverzekering, invoering van de mogelijkheid een lager tarief in
rekening te brengen dan het overeenkomstig de Wet tarieven gezondheidszorg
goedgekeurd of vastgesteld tarief, alsmede enige andere wijzigingen in de
Ziekenfondswet, de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en de Wet tarieven
gezondheidszorg (Stb. 584) is de verplichting voor ziekenfondsen om met iedere
beroepsbeoefenaar een overeenkomst aan te gaan, met ingang van 1 januari 1992
opgeheven.De onderdelen b tot en met j bevatten de overige zorgvormen waarop ingevolge
de Ziekenfondswet aanspraak bestaat. Daarnaast kan er op grond van het tweede
lid van artikel 8 nog bij algemene maatregel van bestuur andere
zorg worden geregeld op verstrekking waarvan aanspraak bestaat. Het gaat hierbij
niet om hoofdvormen van zorg, die liggen immers vast in de wet zelf. Het gaat
om ondersteunende aan de in de wet aangeduide hoofdvormen of een verbijzondering
van de in de wet aangeduide hoofdvormen. Bij de ondersteunende zorg valt te
denken aan ziekenvervoer. Bij de verbijzondering gaat het onder meer om verpleging
en verzorging ten huize van de verzekerde die met ingang van 1 januari 1998
als aanspraak in de ziekenfondsverzekering in aansluiting op ziekenhuiszorg
wordt ingevoerd. Verder kan de verbijzondering nodig zijn vanwege de planning
of de organisatie van de zorg. In de loop ter tijd kunnen veranderingen optreden.
Een voorbeeld is erfelijkheidsadvisering. Destijds is besloten om vanwege
het bijzondere karakter de organisatie en de aanspraak apart te regelen. Inmiddels
is er een ontwikkeling gaande waarbij, naar het zich thans laat aanzien, deze
zorg gewoon onderdeel kan gaan uitmaken van ziekenhuiszorg. De aparte aanspraak
kan dus op termijn komen te vervallen. Dergelijke flexibiliteit moet kunnen
blijven bestaan. Daarom is gekozen voor het tweede lid.In het derde lid van artikel 8 (nieuw) wordt bepaald dat bij algemene
maatregel van bestuur de omvang van zorg, bedoeld in het eerste lid, wordt
geregeld. Bij die algemene maatregel van bestuur kunnen verder de voorwaarden
voor het tot gelding brengen van de aanspraak op zorg worden vastgesteld.
Bij die voorwaarden gaat het om wie de zorg verleent, waar de zorg wordt verleend,
indicatievoorschriften, toestemmingsvereisten en dergelijke. Zo valt te denken
aan een voorwaarde dat de revalidatiezorg, bedoeld in artikel 8, eerste lid,
onder b, (nieuw) van de Ziekenfondswet, wordt verleend door een aan een instelling
voor revalidatie verbonden multidisciplinair team van deskundigen, staande
onder leiding van een medisch-specialist, zoals nu ook is geregeld in het
Verstrekkingenbesluit ziekenfondsverzekering. Voor de zorg, bedoeld in artikel
8, eerste lid, onder a, is in de wet geregeld wie de zorg verleent.In het vierde lid (nieuw) van artikel 8 wordt de bevoegdheid tot het vaststellen
van eigen bijdragen geregeld. Het systeem is dat bij algemene maatregel van
bestuur wordt geregeld voor welke zorg en volgens welke regels een eigen bijdrage
bij ministeriële regeling wordt vastgesteld. Inhoudelijk is hier niets
veranderd. Er is alleen duidelijk bepaald wat bij algemene maatregel van bestuur
en wat bij ministeriële regeling kan worden geregeld en tot hoever de
bevoegdheid reikt.Het nieuwe zesde en het zevende lid van artikel 8 regelen dat wat thans
in artikel 8, eerste en derde lid, geregeld is. B en C.De wijziging van artikel 44, eerste lid, en 45, onder c, is louter van
technische aard. Met dit voorstel van wet wordt de zorg waarop aanspraak bestaat
immers bij wet en niet meer bij algemene maatregel van bestuur geregeld.Volledigheidshalve zij nogmaals opgemerkt dat, na inwerkingtreding van
dit voorstel van wet, het ziekenfonds voor de medisch-specialistische zorg,
bedoeld in artikel 8, eerste lid, onder a, (nieuw) een overeenkomst dient
te gaan sluiten met een instelling, zijnde een op grond van artikel 8a toegelaten
ziekenhuis of samenwerkingsverband van een ziekenhuis en de daar werkzame
medisch-specialisten. Artikel IIDeze bepaling strekt tot wijziging van artikel 2, tweede lid, van de Wet
op de toegang tot ziektekostenverzekeringen om zodoende aan te sluiten bij
de Ziekenfondswet en ook hier de aparte omschrijvingen van de hulp door een
medisch-specialist en van verpleging en behandeling in een ziekenhuis te vervangen
door één omschrijving. Artikel IVDe regering streeft er naar de onderhavige wettelijke maatregel met ingang
van 1 januari 1998 van kracht te laten worden. De wet heeft onmiddellijke
werking. Het is daarom van belang dat tijdig het koninklijk besluit tot het
regelen van het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet wordt vastgesteld.
De regering meent dat een periode van zes maanden voldoende is voor betrokkenen
om de noodzakelijke voorbereidende maatregelen te treffen.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25258-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl