Uitvoeringswet EG-insolventieverordening; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28654, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

20-03-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28654 nr. 5

17-03-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenAdvies van de Staatscommissie voor het internationaal
privaatrechtHet voorstel van wetArtikelenArtikel IC en DEOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28654Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 654Uitvoering van de verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van de
Europese Unie van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures (PbEG L 160)
(Uitvoeringswet EG-insolventieverordening)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 17 maart 2003AlgemeenDe leden van de CDA-fractie vragen of het de regering bekend is wat de
gevolgen kunnen zijn van het feit dat Denemarken als enige lidstaat van de
EU niet gebonden is door de EG-insolventieverordening (hierna: de verordening).
Deze gevolgen zullen zijn dat de gevolgen van een in Denemarken uitgesproken
faillissement in de andere lidstaten niet door de verordening worden bepaald
maar door het commune internationaal privaatrecht van elk van de lidstaten.
Omgekeerd zullen de gevolgen van een in een der andere lidstaten uitgesproken
insolventie in Denemarken door de Deense rechter moeten worden vastgesteld
aan de hand van het Deense internationaal privaatrecht, waarvan de verordening
geen deel uitmaakt. Voorzover bekend betekent dit dat in Denemarken buitenlandse
insolventies in beginsel niet voor erkenning in aanmerking komen. Voorts betekent
dit dat Deense faillissementen in andere lidstaten niet in aanmerking komen
voor erkenning als hoofdprocedure.Het is niet bekend, zo antwoord ik de leden van de CDA-fractie, hoeveel
bedrijven zowel in Denemarken als in Nederland economische activiteiten hebben
en daarbij zonder afzonderlijke rechtspersonen in de beide landen opereren.Er is in EU-verband wel sprake geweest van een parallel-overeenkomst met
Denemarken voor de materie van de verordening, maar een zodanige overeenkomst
is niet tot stand gekomen. Er bestaan bij de regering evenmin voornemens om
te komen tot een bilateraal verdrag met Denemarken. Wel zal de verhouding
tot Denemarken uiteraard worden meegenomen wanneer het internationaal faillissementsrecht
voor niet door de verordening bestreken insolventieprocedures wordt bezien.De leden van de CDA-fracties maken vervolgens enige kanttekeningen met
betrekking tot mogelijke onduidelijkheden bij grensoverschrijdend opererende
ondernemingen die in de verschillende landen door middel van afzonderlijke
rechtspersonen opereren. Wanneer elk van deze rechtspersonen zich beperkt
tot activiteiten in slechts één lidstaat, is de verordening
daarop niet van toepassing. In het algemeen zal het bij de activiteiten van dergelijke concerns dan ook duidelijk zijn van welke van de daarvan
deel uitmakende rechtspersonen deze uitgaan. Hoewel niet uit te sluiten valt
dat er voor de rechter of voor Nederlandse bedrijven in een concreet geval
wel eens twijfel kan zijn over de betrokkenheid van een bepaalde vennootschap,
zullen in elk geval contracten toch uitdrukkelijk ten name van een bepaalde
vennootschap worden gesloten. Terecht wijzen deze leden overigens op de mogelijkheid
dat een onderneming ondanks het opereren via een bepaalde rechtspersoon in
een lidstaat toch ook door middel van een andere rechtspersoon in die lidstaat
kan optreden. In zo'n geval zal de verordening van belang zijn in het geval
van insolventie van laatstbedoelde rechtspersoon. De gevolgen van de verordening
zullen zich derhalve, zoals deze leden menen, inderdaad niet uitsluitend doen
voelen bij grensoverschrijdend opererende ondernemingen zonder rechtspersonen
in de afzonderlijke lidstaten.Advies van de Staatscommissie voor het internationaal
privaatrechtDe leden van de CDA-fractie vragen naar de wenselijkheid van een afzonderlijk
wetsvoorstel voor die zaken die niet door de verordening worden bestreken.
Zij vragen daarbij, mede onder verwijzing naar het bredere wetsvoorstel voor
grensoverschrijdende insolventies dat in Duitsland is gedaan en naar de voorliggende
wetsvoorstellen 27 244 en 28 263, of het de transparantie en de
kwaliteit van de wetgeving ten goede komt wanneer steeds voor ieder onderwerp
afzonderlijk wijzigingen in de Faillissementswet worden voorgesteld. Dienaangaande
valt erop te wijzen dat de toenmalige minister van Justitie op 24 juli 2001
aan de Staatscommissie voor het internationaal privaatrecht (hierna: de Staatscommissie)
heeft verzocht advies uit te brengen over de wenselijkheid van het treffen
van voorzieningen in verband met de EG-insolventieverordening, en in verband
daarmee onder meer ook over de noodzaak om regelgeving tot stand te brengen
met betrekking tot buiten de werkingssfeer van de verordening vallende insolventieprocedures.
Mede in verband met de tijdsdruk ten gevolge van de datum van verbindend worden
van de verordening heeft de Staatscommissie zich in haar advies beperkt tot
de regelgeving die in verband met de verordening noodzakelijk in nationale
wetgeving geregeld moet worden. De noodzaak van regelgeving voor buiten de
verordening vallende insolventieprocedures kan volgens de Staatscommissie
aan de orde komen in een eventueel op nader verzoek van de minister van Justitie
uit te brengen vervolgadvies. Aan het slot van het advies van de Staatscommissie
komen wel de daarbij bestaande opties kort aan de orde. Net als het advies
van de Staatscommissie beperkt het wetsvoorstel zich tot voorzieningen die
rechtstreeks verband houden met de verordening. Zulks is ook in overeenstemming
de Aanwijzingen voor de regelgeving, waarvan nr. 337 bepaalt dat bij de implementatieregeling
geen andere regels worden opgenomen dan voor de implementatie noodzakelijk
zijn. Dit uitgangspunt, dat mede verband houdt met het belang van voorkoming
van vertraging bij de implementatie, brengt mee dat soms opeenvolgende wijzigingen
van eenzelfde regeling niet vermeden kunnen worden. Uiteraard zal daarbij
ook steeds grote zorg moeten worden besteed aan de transparantie en de kwaliteit
van de regelgeving.Een beslissing over de noodzaak regelgeving tot stand te brengen voor
buiten de verordening vallende insolventieprocedures is dus nog niet genomen.
Behalve aan de Staatscommissie wil ik daarover, zoals in de memorie van toelichting
vermeld, advies vragen aan de Commissie insolventierecht. Deze commissie wordt
niet specifiek voor dit onderwerp ingesteld, maar voor de begeleiding van
het gehele wetgevingsprogramma op het terrein van het insolventierecht (vergelijk
Kamerstukken II 2001–2002, 27 244, nr. 5 (nota naar
aanleiding van het verslag), blz. 5–6).De leden van de CDA-fractie vragen op welke hoofdlijnen de UNCITRAL-Modelwet
afwijkt van de verordening. Over de modelwet valt het volgende – in
belangrijke mate ontleend aan het advies van de Staatscommissie – op
te merken. De regeling van de Modelwet is beperkter van opzet dan die van
de verordening. Met name ontbreken daarin de bepalingen betreffende het toepasselijk
recht op verschillende kwesties die kunnen rijzen bij een grensoverschrijdende
insolventies, alsmede het uitgangspunt van de verordening dat slechts in één
staat een hoofdprocedure kan worden gestart, die werkt in de andere staten,
en daarnaast slechts in bepaalde gevallen een territoriaal werkende insolventieprocedure
met beperkte rechtsgevolgen. Op grond van de Modelwet kan een in het buitenland
uitgesproken insolventieprocedure op verzoek van de in die procedure benoemde
curator worden erkend, hetzij als hoofdinsolventieprocedure, hetzij als «non-main»
procedure. De erkenning vindt plaats indien aan bepaalde voorwaarden van voornamelijk
procedurele aard is voldaan en indien de juiste rechter is geadieerd. De erkennende
rechter onderzoekt summier of aan de voorwaarden voor erkenning is voldaan.
Anders dan op grond van de verordening vindt derhalve geen automatische erkenning
plaats. De in het buitenland geopende procedure kan als hoofdinsolventieprocedure
worden erkend indien het centrum van de voornaamste belangen van de debiteur
in het land van opening is gelegen. Anders dan op grond van de verordening
speelt de statutaire vestigingsplaats hier geen rol. Indien een insolventieprocedure
is geopend in een staat waar de debiteur een vestiging heeft, kan deze buitenlandse
procedure worden erkend als «non-main» procedure. Zodra de buitenlandse
curator een verzoek tot erkenning van de buitenlandse procedure heeft ingediend,
kan de rechter van de erkennende staat bepaalde voorlopige voorzieningen treffen
op verzoek van de buitenlandse curator. Bij erkenning van een hoofdinsolventieprocedure
treden in de erkennende staat van rechtswege bepaalde rechtsgevolgen in, waaronder
schorsing van afzonderlijke executies jegens de debiteur en diens beschikkingsonbevoegdheid.
Bij erkenning van een «non-main» procedure kunnen deze rechtsgevolgen
door de rechter op verzoek van de buitenlandse curator worden gelast. Het
land van erkenning is bepalend voor de rechtsgevolgen, en dus niet –
zoals in beginsel onder de verordening – het recht van de staat waar
de insolventieprocedure is geopend. De Modelwet bevat voorts voorschriften
voor het geval er tegelijkertijd in verschillende landen insolventieprocedures
zijn geopend tegen dezefde debiteur, waaronder bepalingen inzake de samenwerking
tussen curatoren en gerechtelijke autoriteiten. De gevolgen van een binnenlandse
procedure gaan daarbij boven die van een erkende buitenlandse procedure, ook –
en anders dan op grond van de verordening het geval is – als de binnenlandse
procedure geen hoofdprocedure is.Het voorstel van wetHet verbaast de leden van de CDA-fractie dat in het wetsvoorstel geen
uitdrukkelijke vermelding door de rechter van de grond voor zijn bevoegdheid
is voorgeschreven. Deze leden vragen om op dit punt om een nadere toelichting.
In de memorie van toelichting (blz. 5) is opgemerkt dat in de uitvoeringswet
niet de ten opzichte van de verordening aanvullende eis kan worden gesteld
dat uit de openingsbeslissing expliciet moet blijken dat de rechter zich bevoegd
achtte op grond van de verordening. Voor dit standpunt is verwezen naar het
advies van de Staatscommissie voor het internationaal privaatrecht, waar er
op blz. 5 en blz. 12 op wordt gewezen dat het de vraag is of voor erkenning
in een andere lidstaat de eis mag worden gesteld dat uit de beslissing van
de rechter blijkt dat rechter zich op grond van artikel 3, eerste
lid, of artikel 3, tweede lid, van de verordening bevoegd achtte de procedure
te openen. Thans teken ik daarbij aan dat deze onzekerheid op het punt van
de erkenning als zodanig niet in de weg hoeft te staan aan een nationaal voorschrift
dat de rechter in zijn beslissing aandacht besteed aan zijn internationale
bevoegdheid. Dit zou men, zoals volgens Kortmann en Veder in België wel
geschiedt (WPNR 02/6515, blz. 868), ook kunnen afleiden uit het algemene voorschrift
dat de rechter zijn beslissing dient te motiveren (artikel 121 Grondwet).
Wel zijn er door de Staatscommissie (na «ampel beraad» en «onder
erkenning van de aan een dergelijke regeling voor de curator verbonden voordelen»)
bezwaren van praktische aard genoemd tegen een voorschrift dat de rechter
steeds expliciet op zijn bevoegdheid ingaat (blz. 5/6). Deze bezwaren komen
erop neer dat in verreweg de meeste gevallen sprake zal zijn van een procedure
waarin de internationale aspecten ofwel evident zijn, in welk geval de rechter
ook eigener beweging wel aan de verordening zal denken, ofwel juist kennelijk
afwezig zijn, in welk geval een verzuim daarop in te gaan geen nadelig gevolg
heeft. Voorkomen moet worden, aldus de Staatscommissie, dat de rechter steeds
zich zou moeten begeven in een ambtshalve onderzoek naar mogelijk toch aanwezige
internationale aspecten en daarvan blijk zou moeten geven. Wel meent de Staatscommissie
dat aansluiting kan worden gezocht bij een uitspraak van de Hoge Raad waarin
werd geoordeeld dat de rechter in de gevallen dat de zaak internationale aspecten
vertoont, dient te onderzoeken, zo nodig ambtshalve, of hem rechtsmacht toekomt
(HR 26 maart 1993, NJ 1993, 611).Door Kortmann en Veder is gesteld dat reeds uit het dwingende karakter
van de verordening voortvloeit dat de rechter verplicht is ambtshalve te onderzoeken
of de verordening van toepassing is en, zo ja, of de rechter bevoegd is op
grond van artikel 3 van de verordening. Zij verwijzen daarbij naar het rapport
Virgós/Schmit, nr. 47. Echter, in dat rapport is weliswaar sprake van
ambtshalve toepassing van de verordening door de rechter, maar daaraan wordt
toegevoegd dat het van het nationale recht afhangt of de rechter zelf verplicht
is de feiten te onderzoeken. Voorts stellen Kortmann en Veder dat overwegingen
omtrent de rechtsmacht niet in het vonnis of de beschikking mogen ontbreken,
hetgeen mede zou blijken uit de artikelen 21 en 22 van de verordening. In
genoemde bepalingen valt echter slechts te lezen dat het in het kader van
openbaarmakingsmaatregelen van belang is of het een procedure betreft als
bedoeld in artikel 3, eerste lid, of artikel 3, tweede lid, van de verordening.
Daaruit valt naar mijn oordeel niet zonder meer een voorschrift af te leiden
dat de rechter daarop in zijn beslissing uitdrukkelijk ingaat. Zou dat overigens
anders zijn, dan zou de nationale wetgever niet de vrijheid hebben een zodanig
voorschrift ook nog eens op te nemen in zijn nationale faillissementswetgeving.Met de leden van de CDA-fractie ben ik, bij nadere overweging, van oordeel
dat de wenselijkheid van een of meer rechterlijke overwegingen betreffende
de rechtsmacht zodanig is, dat een wettelijk voorschrift terzake aanbeveling
verdient. Daarmee kan de duidelijkheid worden bevorderd over de gevolgen –
ook in andere landen – van de beslissing van de Nederlandse rechter,
gevolgen die immers sterk uiteenlopen naargelang het gaat om een hoofdprocedure
of een secundaire procedure. Voorts kan met een wettelijk voorschrift worden
voorkomen, zoals de leden van de CDA-fractie opmerken, dat de rechter in een
andere lidstaat zich genoodzaakt ziet zich te begeven in de vraag wat de beslissing
van de Nederlandse rechter op het punt van zijn rechtsmachtgrond inhoudt.
In verband met het voorgaande wordt bij de nota van wijziging die deze nota
vergezelt een wijziging voorgesteld van artikel 6 van de Faillissementswet
(Fw), alsmede in artikel 215 Fw voor de surseance van betaling en in artikel 287 Fw voor de schuldsaneringsregeling. Het kan aan de rechter
worden overgelaten de voorgeschreven vermelding dat het gaat om een hoofdprocedure
dan wel een territoriale procedure nader te motiveren. Een voldoende motivering
zal bijvoorbeeld kunnen worden gevormd door verwijzing naar het in artikel
3, eerste lid, tweede zin, van de verordening opgenomen vermoeden dat het
centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar de plaats van diens
statutaire zetel is. De aard van dit vermoeden, waarvan het belang terecht
is benadrukt door Berends (WPNR 03/6522) brengt mee dat de rechter niet gehouden
is eigener beweging te onderzoeken of er omstandigheden zijn die het vermoeden
ontkrachten. In het geval van een natuurlijke persoon zal een voldoende motivering
gelegen kunnen zijn in vermelding dat deze hier te lande woont en werkt. Voorts
zal de rechter in het geval van een territoriale procedure kunnen vermelden
of het gaat om een secundaire procedure in de zin van artikel 3, derde lid,
van de verordening. Overwogen is nog of het op praktische gronden nuttig is
het voorschrift te beperken tot de gevallen dat er daadwerkelijk relevante
internationale aspecten aan de orde zijn. Dat zal zich met name voordoen wanneer
de schuldenaar in andere door de verordening gebonden EG-lidstaten economische
activiteiten ontplooit of vermogensbestanddelen bezit. Teneinde te voorkomen
dat de rechter steeds zich zou moeten begeven in een ambtshalve onderzoek
naar mogelijk toch aanwezige internationale aspecten en daarvan blijk zou
moeten geven, zou denkbaar zijn de rechter niet gehouden te achten op zijn
rechtsmacht in te gaan wanneer in de procedure niet is gebleken van relevante
internationale aspecten. Op het belang van beperking van de werklast voor
de rechter is met name gewezen door de Staatscommissie. Uiteindelijk meen
ik dat een beperking als hier bedoeld achterwege kan blijven. Wanneer de aanvrager
voldoende gegevens verschaft aan de rechter om zijn rechtsmacht te beoordelen,
valt immers niet in te zien dat het voor de rechter, wanneer zich geen internationale
aspecten voordoen, bezwaarlijk is zulks te constateren en vast te stellen
dat hij op grond van artikel 3, eerste lid, van de verordening rechtsmacht
heeft. Voorts valt te bedenken dat het uitdrukkelijk vaststellen door de rechter
van zijn rechtsmacht voorkomt dat in een later stadium tijd en moeite moet
worden besteed aan het vaststellen van hetgeen de rechter in zijn vonnis op
het punt van zijn rechtsmacht heeft beslist.Op de vraag hoe gehandeld wordt indien rechters in meerdere lidstaten
tot de conclusie komen dat er sprake is van een hoofdprocedure in dezelfde
zaak, ga ik als volgt in. Voor een schuldenaar is slechts op één
plaats het centrum van zijn voornaamste belangen gelegen. Alleen de rechter
van die plaats is bevoegd tot het openen van een hoofdprocedure. Artikel 16
van de verordening schrijft erkenning voor van elke beslissing tot opening
van een insolventieprocedure, genomen door een krachtens artikel 3 bevoegde
rechter van een lidstaat. Met betrekking tot de voorwaarde dat de beslissing
is genomen door een krachtens artikel 3 bevoegde rechter, wordt in overweging
22 van de verordening gesteld dat indien de rechters van twee lidstaten zich
bevoegd achten om een hoofdinsolventieprocedure te openen, dit conflict volgens
het vertrouwensbeginsel moet worden opgelost. Daaraan wordt toegevoegd dat
de beslissing van de rechter die de procedure het eerst heeft geopend, in
de andere lidstaten moet worden erkend zonder dat deze de bevoegdheid hebben
de beslissing van die rechter te toetsen. Met Staatscommissie ben ik van oordeel
dat deze passage duidelijk maakt dat een in het vonnis tot opening vervat
oordeel omtrent de aanwezigheid van het centrum van de voornaamste belangen
niet mag worden getoetst. Iedere andere rechter zal zich derhalve hebben te
onthouden van het openen van een (tweede) hoofdinsolventieprocedure. Niet
duidelijk is overigens of een vonnis waarin een uitdrukkelijk oordeel over
de bevoegdheidsgrond ontbreekt, niet voor automatische erkenning in aanmerking
komt. Zoals de Staatscommissie opmerkt, is het de vraag of in
de andere lidstaten voor erkenning de eis mag worden gesteld dat uit het vonnis
blijkt dat de rechter zich op grond van artikel 3, eerste lid, dan wel artikel
3, tweede lid, van de verordening bevoegd achtte de procedure te openen (advies
Staatscommissie, blz. 12). Hoewel op grond van het ten aanzien van rechterlijke
uitspraken binnen de EU geldende vertrouwensbeginsel veel te zeggen zou zijn
voor een ontkennende beantwoording van die vraag, betreft het hier een vraag
van uitlegging van de verordening, die in laatste instantie is voorbehouden
aan het Hof van Justitie van de EG. Daarmee is mede het belang onderstreept
van een specifieke motivering door de rechter op het punt van zijn rechtsmacht.Vervolgens vragen de leden van de CDA-fractie hoe de regering het voorstel
beoordeelt om terzake van de internationale bevoegdheid een stelplicht van
de aanvrager op te nemen. In het verlengde van hetgeen hierboven is vermeld
ten aanzien van de vraag of de rechter expliciet dient in te gaan op rechtsmacht,
ben ik op dit punt tot de conclusie gekomen dat een wettelijke voorziening
inderdaad wenselijk is, teneinde de beoordeling door de rechter van zijn rechtsmacht
te vergemakkelijken. In de nota van wijziging wordt daartoe voorgesteld een
vierde lid aan artikel 4 Fw toe te voegen, inhoudende dat de aangifte of het
verzoek tot faillietverklaring zodanige gegevens bevat dat de rechter kan
beoordelen of hem rechtsmacht op grond van de verordening toekomt (een overeenkomstige
bepaling voor surseance wordt opgenomen in artikel 214, eerste lid, en voor
de schuldsaneringsregeling een verwijzing in artikel 284, tweede lid). De
hierbedoelde gegevens zullen in veel gevallen beknopt kunnen zijn, zeker als
het centrum van de voornaamste belangen zich in Nederland bevindt. Bij natuurlijke
personen valt hierbij in beginsel te denken aan de woonplaats danwel, indien
die daarvan afwijkt, de gebruikelijke verblijfplaats. Oefent een natuurlijk
persoon een beroep of bedrijf uit, dan is van belang de plaats waar het beroep
of bedrijf wordt uitgeoefend (vergelijk het rapport Virgós/Schmit,
nr. 75). Bij rechtspersonen is de plaats van de statutaire zetel van belang,
omdat daaraan het vermoeden kan worden verbonden dat het centrum van de voornaamste
belangen zich daar bevindt. Voorts kan hier – in gevallen waar de aanvrager
niet van dit vermoeden kan profiteren, omdat de statutaire zetel zich niet
in Nederland bevindt – van belang zijn waar kantoor wordt gehouden,
aangezien deze een plaats van vestiging zullen opleveren in de zin van artikel
2, onder h, van de verordening. Het zal duidelijk zijn dat gegevens als waar
het hier om gaat vrijwel steeds toch al door de aanvrager bij zijn verzoek
zullen worden vermeld. Van een relevante extra belasting voor de aanvrager
is daarom naar mijn oordeel geen sprake. Opmerking verdient nog dat de stelplicht
zodanig is geformuleerd dat zij slechts betrekking heeft op het werkingsbereik
van de verordening. Wanneer een zaak daarbuiten valt, kan in beginsel worden
volstaan met het verstrekken van gegevens waaruit zulks volgt en behoeft de
aanvrager overigens slechts – in overeenstemming met hetgeen in het
algemeen op dit punt geldt – naar aanleiding van een daartoe strekkend
verweer of een rechterlijk verzoek in te gaan op de rechtsmacht.Er zij op gewezen dat op niet-naleving van het voorschrift geen sanctie
is gesteld. Ervan uitgaande dat de aangever of verzoeker wil bereiken dat
het faillissement zo spoedig mogelijk wordt uitgesproken, zullen de benodigde
gegevens ook zonder sanctie wel worden verstrekt. Als de rechter dat dienstig
acht, kan hij verzoeken om de gegevens alsnog te verstrekken. Het ontbreken
van een sanctie – afwijzing van het verzoek ligt uiteraard niet voor
de hand – acht ik dan ook, anders dan de Staatscommissie, niet bezwaarlijk.
Aandacht verdient nog dat het in het geval van rechtspersonen, in verband
met het al genoemde rechtsvermoeden, voldoende kan zijn de plaats van de statutaire
zetel te vermelden als grondslag voor rechtsmacht van de Nederlandse
rechter. Van de aangever of verzoeker kan dan niet worden gevergd dat hij
daarnaast vermeldt waar naar zijn oordeel het centrum van de voornaamste belangen
is gelegen.Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om in de nota van wijziging die
de onderhavige nota vergezelt de redactie van het voorgestelde artikel 19b
te verduidelijken. Voorts is in verband met artikel 15 van de verordening,
op grond waarvan de gevolgen van een insolventieprocedure voor een lopende
rechtsvordering betreffende een goed of recht waarover de schuldenaar het
beheer en de beschikking heeft verloren, uitsluitend worden beheerst door
het recht van de lidstaat waar de rechtsvordering aanhangig is, een regeling
getroffen in de artikelen 32 (in verband met buitenlandse liquidatieprocedures
in de zin van de verordening) en 231a (in verband met andere buitenlandse
insolventieprocedures). Door deze regeling zijn de gevolgen voor een in Nederland
aanhangige rechtsvordering van krachtens de verordening buiten Nederland geopende
insolventieprocedure zoveel mogelijk gelijk aan die van een Nederlandse insolventieprocedure.
Opmerking verdient nog dat de formulering van artikel 32 zodanig is gekozen
dat de overeenkomstige toepassing van de artikelen 27 tot en met 31 zich,
in overeenstemming met artikel 15 van de verordening, beperkt tot de daargeregelde
gevolgen voor de lopende rechtsvorderingen. De gevolgen van de genoemde artikelen
voor de boedel, zoals geregeld in de artikelen 27, tweede lid, slot, en 28,
derde en vierde lid, vallen daar dus buiten. In dit verband wijs ik er nog
op dat niet geheel duidelijk is of artikel 15 van de verordening, en daarmee
de voorgestelde artikelen 32 en 231a, mede betrekking heeft op rechtsvorderingen
die niet een goed of recht van de schuldenaar betreffen doch slechts ten doel
hebben veroordeling van de schuldenaar te verkrijgen terzake van een van zijn
schulden. Naar de letter van artikel 15 vallen deze rechtsvorderingen erbuiten,
hetgeen zou betekenen dat de gevolgen van de insolventieprocedure voor een
zodanige rechtsvordering niet op grond van artikel 15 worden beheerst door
het recht van de lidstaat waar deze rechtsvordering aanhangig is. Artikel
4, onder f, van de verordening zondert echter van de gevolgen van het recht
van de lidstaat waar de insolventieprocedure is geopend, de gevolgen voor
«lopende rechtsvorderingen» uit. Wanneer zou komen vast te staan
dat een rechtsvordering tegen de schuldenaar die niet een van zijn rechten
of goederen betreft doch slechts een van zijn schulden, valt onder artikel
15 van de verordening, dan zal deze rechtsvordering eveneens begrepen zijn
in de regeling van de artikelen 32 en 231a. Zou door jurisprudentie van het
Hof van Justitie van de EG komen vast te staan dat een zodanige rechtsvordering
buiten artikel 15 van de verordening valt en ook niet als lopende rechtsvordering
in de zin van artikel 4, onder f, van de verordening is te beschouwen, dan
zullen de gevolgen van de insolventieprocedure voor die rechtsvordering op
grond van laatstgenoemde bepaling beheerst worden door het recht van de lidstaat
waar de insolventieprocedure is geopend. Zou komen vast te staan dat de verordening
hier een leemte laat in de zin dat het op dergelijke rechtsvorderingen toepasselijk
recht niet door de verordening wordt aangewezen, dan ligt het naar mijn oordeel in
de rede om daarop evenals bij artikel 15 van de verordening het recht toe
te passen van de lidstaat waar de rechtsvordering aanhangig is. Voor in Nederland
aanhangige rechtsvorderingen zullen alsdan de voorgestelde artikelen 32 en
231a voor overeenkomstige toepassing in aanmerking kunnen komen. ArtikelenArtikel IC en DDe leden van de CDA-fractie vragen waarom de bepalingen inzake de publicatie
of openbaarmaking niet zijn opgenomen in een afdeling Algemene Bepalingen
van de Faillissementswet. Daarover merk ik op de de Faillissementswet thans
geen afdeling met algemene bepalingen kent. Toevoeging van een zodanige afdeling
zou op zichzelf mogelijk zijn. Gegeven de structuur van de Faillissementswet,
zou een afdeling met algemene bepalingen moeten worden geplaatst hetzij aan
het begin van de wet, hetzij aan het einde ervan. Naar mijn oordeel zou het
niet voor de hand liggen deze afdeling aan het begin van de wet te plaatsen,
gezien het toch beperkte belang van de verordening. Of de praktische kenbaarheid
van de desbetreffende bepalingen met plaatsing in een aparte afdeling werkelijk
gediend is, betwijfel ik evenwel. Naar mijn oordeel zal de rechtstoepasser
openbaarmakingsregelen met betrekking tot in andere lidstaten geopende insolventieprocedures
in de eerste plaats zoeken in de regeling van het faillissement, bij de daar
opgenomen openbaarmakingsbepalingen. Ook voor andere onderwerpen geldt dat
deze in de faillissementswet regeling vinden in de aan het faillissement gewijde
eerste titel, waar nodig met een verwijzing daarnaar in de aan surseance van
betaling onderscheidenlijk schuldsaneringsregeling natuurlijke personen gewijde
titels. Hoewel op dit punt de keuze in het wetsvoorstel niet de enig mogelijke
was, is mij niet gebleken van een duidelijke wenselijkheid om alsnog van de
gemaakte keuze terug te komen. Wel kunnen de in het wetsvoorstel opgenomen
verwijzingen naar de bepalingen betreffende publicatie en registratie van
de artikelen 14, vierde lid, en 19b Fw, opgenomen in de artikelen 216 en 293
Fw, bij nadere overweging gemist worden. De artikelen 14, vierde lid, en 19b
bevatten immers een volledige regeling van de publicatie en registratie van
buitenlandse insolventieprocedures, ongeacht of de desbetreffende procedure
vergelijkbaar is met het Nederlandse faillissement. In de nota van wijziging
zijn daarom de voorgestelde artikelen 216, tweede lid, en 293, derde lid,
teruggenomen (in verband daarmee is ook het nummeringsvoorschrift van artikel
IV van het wetsvoorstel aangepast).De leden van de CDA-fractie vragen ook waarom de regering niet kiest voor
een publicatieplicht indien de schuldenaar in Nederland beschikt over een
vestiging. Zou een zodanige verplichting niet, aldus deze leden, de rechtszekerheid
en de bescherming in het economisch verkeer ten goede komen? Dienaangaande
is er in de memorie van toelichting op gewezen dat openbaarmaking en inschrijving
geen voorwaarde zijn voor erkenning, en voorts dat de stellige verwachting
gerechtvaardigd is dat curator of bewindvoerder in het belang van de boedel
toch wel tot openbaarmaking zullen overgaan. Voor wat de rechtszekerheid en
de bescherming van het economisch verkeer betreft kan er op worden gewezen
dat artikel 24 van de verordening schuldenaren beschermt tegen de gevolgen
van onbekendheid met een in een andere lidstaat geopende insolventieprocedure.
Daarbij wordt een schuldenaar vermoed niet van een buitenlandse insolventieprocedure
op de hoogte te zijn geweest zolang de in artikel 21 van de verordening bedoelde
openbaarmakingsmaatregelen in de desbetreffende lidstaat niet hebben plaatsgevonden.
Niettemin ben ik bij nadere overweging tot de slotsom gekomen dat een publicatieplicht
als door de genoemde leden bedoeld, aanbeveling verdient. Met name voor de
rechter die moet oordelen over een verzoek tot faillietverklaring is het van
belang te weten of tegen de schuldenaar in een andere lidstaat een insolventieprocedure
is geopend en, zo ja, of het gaat om een hoofdprocedure of een
secundaire procedure. Een publicatieplicht draagt eraan bij om de taak van
de rechter op dit punt zoveel mogelijk te vergemakkelijken. De kosten van
de openbaarmakingsmaatregelen zijn op grond van artikel 23 van de verordening
beschouwd als kosten en uitgaven van de (buitenlandse) procedure en zullen
derhalve bij de buitenlandse curator of bewindvoerder in rekening kunnen worden
gebracht. Ook andere lidstaten, in elk geval België en Duitsland, maken
gebruik van de mogelijkheid publicatie als hier bedoeld verplicht te stellen.
In de nota van wijziging die deze nota vergezelt, is in verband met het voorgaande
een nadere voorziening opgenomen in artikel 14 Fw, inhoudende – samengevat –
dat een kennisgeving door de griffier van de rechtbank Den Haag van de hoofdzaken
betreffende een in een andere lidstaat geopende insolventieprocedure in elk
geval plaatsvindt wanneer de schuldenaar in Nederland een vestiging heeft.
Artikel 21, tweede lid, van de verordening, bepaalt in dat verband dat de
curator of de bevoegde autoriteit in het land waar de hoofdprocedure is geopend,
de nodige maatregelen neemt om openbaarmaking te verzekeren. Is er echter
slechts een territoriale procedure geopend, dan zal uit artikel 21, eerste
en tweede lid, van de verordening in verbinding met het nieuwe artikel 14,
vierde lid, Fw mogen worden afgeleid dat de curator in die territoriale procedure
gehouden is de griffier van de rechtbank Den Haag om openbaarmaking te verzoeken.EDe leden van de CDA-fractie wijzen erop dat de regering ervan uitgaat
dat de rechtbank de homologatie van een akkoord in een secundaire procedure
steeds zal moeten weigeren indien de curator in de hoofdprocedure zijn instemming
weigert. Deze leden vragen zich af hoe zich dit verhoudt tot artikel 34, eerste
lid, van de verordening. Uit die bepaling, zo antwoord ik de genoemde leden,
kan inderdaad worden afgeleid dat een akkoord toch kan worden gehomologeerd
indien de financiële belangen van de schuldeisers niet worden aangetast,
ook als de curator in de hoofdprocedure zijn instemming heeft geweigerd. Daarop
wijst ook het in de memorie van toelichting genoemde rapport Virgós/Schmit
(nr. 249, derde alinea). Bij de nota van wijziging worden daarom de voorgestelde
wijzigingen van de artikelen 153 en 272 Fw aangepast. In deze artikelen wordt
alsnog tot uitdrukking gebracht dat een akkoord in een secundaire faillissements-
of surseanceprocedure slechts kan worden goedgekeurd met instemming van de
curator in de buitenlandse hoofdprocedure, tenzij de rechtbank oordeelt dat
het voorgestelde akkoord de financiële belangen van de schuldeisers van
de hoofdprocedure niet aantast (artikel 34, eerste lid, van de verordening).
Het akkoord zal dus onder omstandigheden bekrachtigd kunnen worden ook als
de curator in de hoofdprocedure zijn instemming weigert. In het eerste deel
van de voorgestelde bepalingen is de redactie enigszins aangepast (met name
is «geweigerd» vervangen door «onthouden»), om rekening
te houden met de mogelijkheid dat de buitenlandse curator, na daartoe in de
gelegenheid te zijn gesteld, nalaat in te stemmen met een akkoord doch een
uitdrukkelijke weigering achterwege blijft.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28654-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl