Opneming in Wet toezicht beleggingsinstellingen c.a. van bepalingen over dwangsom, bestuurlijke boete en rechtsgang; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25821, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

27-01-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25821 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamBijlagenHOOFDSTUK I. ALGEMENE TOELICHTING 1. Inleiding2. Doelstelling3. De nieuwe bestuurlijke handhavingsinstrumenten4. De regels en de handhavingsinstrumenten5. De hoogte van de dwangsom en van de bestuurlijke boete6. Aspecten betreffende de rechten van de mens7. Financiële gevolgen en evaluatieHOOFDSTUK II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING ARTIKEL I AC Artikel 33bArtikel 33cArtikel 33eArtikel 33fArtikel 33hArtikel 33iArtikel 33kArtikel 33mARTIKEL II TOT EN MET VIIIARTIKEL IXARTIKEL X TOT EN MET XIIIARTIKEL XIVARTIKEL XVARTIKEL XVIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25821Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 62 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 821Opneming in de Wet toezicht beleggingsinstellingen, de Wet toezicht
effectenverkeer 1995, de Wet toezicht kredietwezen 1992, de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf,
de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993, de Wet inzake de wisselkantoren,
de Wet melding zeggenschap in ter beurze genoteerde vennootschappen 1996 en
de Wet financiële betrekkingen buitenland 1994, van bepalingen betreffende
handhaving door middel van een dwangsom of een bestuurlijke boete en van bepalingen
betreffende de rechtsgangnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING InhoudsopgaveBlz.   Hoofdstuk I. Algemene
toelichting2   1.Inleiding 2 2.Doelstelling3 3.De nieuwe bestuurlijke handhavingsinstrumenten 4 4.De
regels en de handhavingsinstrumenten 5 5.De hoogte van de
dwangsom en van de bestuurlijke boete 8 6.Aspecten betreffende
de rechten van de mens 9 7.Financiële gevolgen12   Hoofdstuk II. Artikelsgewijze toelichting13Bijlagen1HOOFDSTUK I. ALGEMENE TOELICHTING 1. InleidingHet onderhavige wetsvoorstel strekt tot invoering van de dwangsom en de
bestuurlijke boete in acht wetten, te weten de Wet toezicht beleggingsinstellingen
(Wtb), de Wet toezicht effectenverkeer 1995 (Wte 1995), de Wet toezicht kredietwezen
1992 (Wtk 1992), de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf (Wtn),
de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 (Wtv 1993), de Wet inzake de wisselkantoren
(Wwk), de Wet melding zeggenschap in ter beurze genoteerde vennootschappen
1996 (Wmz 1996) en de Wet financiële betrekkingen buitenland 1994 (Wfbb
1994). De eerste vijf genoemde wetten hebben betrekking op toezicht op financiële
instellingen. Gemeenschappelijke noemer van alle acht betrokken wetten is
dat zij onder de verantwoordelijkheid vallen van de Minister van Financiën
en dat zij taken bevatten die voor een groot deel worden uitgevoerd door De
Nederlandsche Bank N.V. (DNB), de Stichting Toezicht Effectenverkeer (STE)
of de Verzekeringskamer (VK). In deze memorie van toelichting wordt de term
«financiële wetgeving» gehanteerd als verzamelterm voor de
acht betrokken wetten, en wordt de term «toezichthouders» gehanteerd
om DNB, de STE en de VK gezamenlijk aan te duiden.De invoering van de dwangsom en de bestuurlijke boete in de financiële
wetgeving geeft daarnaast ook aanleiding om de bestaande rechtsgang in de
financiële wetgeving in eerste en enige instantie bij het College van
Beroep voor het bedrijfsleven (CBB) te herzien. De aanleiding is gelegen in
het feit dat hoe dan ook met betrekking tot besluiten tot het opleggen van
een bestuurlijke boete – in verband met internationale verdragen op
het terrein van de rechten van de mens – een rechtsgang in twee instanties
nodig is. In het wetsvoorstel wordt voor de zaken in eerste aanleg de rechtbank
te Rotterdam aangewezen als centrale rechtbank voor de financiële wetgeving.
De zaken in hoger beroep worden opgedragen aan het CBB. Hierbij gaat het niet
alleen om zaken met betrekking tot besluiten tot het opleggen van een dwangsom
of een bestuurlijke boete, maar om alle zaken met betrekking tot de besluiten
in algemene zin van de Minister van Financiën en de toezichthouders op
grond van de financiële wetgeving. Eén en ander is toegelicht
in paragraaf 6 van deze memorie van toelichting.Dit wetsvoorstel is opgesteld in nauw overleg met het Ministerie van Justitie.
Het Ministerie van Justitie speelt een coördinerende rol bij de introductie
van de bestuurlijke boete in de daarvoor in aanmerking komende wetten van
de verschillende departementen. Het wetsvoorstel is voor advies voorgelegd
aan de toezichthouders, de Nederlandse Vereniging van Banken (NVB), het Verbond
van Verzekeraars en de Amsterdamse Effecten- en Optiebeurs (AEX). Hun adviezen
zijn als bijlage bij het wetsvoorstel gevoegd. Daarnaast is het wetsvoorstel
voorgelegd aan de Economische Controledienst (ECD), het Openbaar Ministerie
(OM) en de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak (NVvR). Tenslotte zijn
enkele opmerkingen ontvangen van het CBB. De gemaakte opmerkingen hebben op
enkele punten geleid tot aanvulling of verduidelijking van het voorstel. De
NVvR heeft volstaan met een verwijzing naar haar in 1995 uitgebrachte algemene
advies over het kabinetsbeleid inzake bestuurlijke boeten (advies «Met
straffe(nde) hand» d.d. 15 juni 1995). Dat beleid is neergelegd in het
kabinetsstandpunt van 1 juli 19941, door het huidige
kabinet overgenomen bij brief van 17 oktober 1994, en door de Tweede Kamer
op hoofdlijnen onderschreven tijdens een algemeen overleg van de Vaste Commissie
voor Justitie met de Minister van Justitie op 29 maart 19952. Het onderhavige wetsvoorstel past in dat beleid. 2. DoelstellingDe doeltreffendheid van de financiële wetgeving vereist niet alleen
dat sprake is van goede materiële regels, maar ook dat een overtreding
van die regels direct en effectief kan worden aangepakt. Het beleid van ondergetekende
is dan ook gericht op versterking van de effectiviteit van de handhaving,
zowel strafrechtelijk als bestuursrechtelijk, van de regels opgenomen in de
financiële wetgeving. In dit verband kan ook worden gewezen op de notitie
inzake voornemens, resultaten en samenhang betreffende de activiteiten van
de STE, het Controlebureau, de ECD en het OM, die ondergetekende op 16 februari
1996 heeft aangeboden aan de Voorzitter van de vaste Commissie voor financiën
uit de Tweede Kamer der Staten-Generaal.Het onderhavige wetsvoorstel beoogt door de invoering van de dwangsom
en de bestuurlijke boete een accentverschuiving te bewerkstelligen van strafrechtelijke
handhaving naar bestuursrechtelijke handhaving van de financiële wetgeving.
In het kader van het eerdergenoemde kabinetsstandpunt inzake bestuurlijke
boeten, heeft het kabinet de mogelijke invoering van de bestuurlijke boete
in een groot aantal wetten (waarvoor overigens verschillende departementen
verantwoordelijk zijn) aan de orde gesteld. In lijn met dit kabinetsstandpunt
dient een adequate rechtshandhaving als een integraal onderdeel van de uitvoering
van de wetgeving te worden gezien. In principe berust de verantwoordelijkheid
voor de handhaving van een wet primair bij het betrokken bestuursorgaan dat
met de uitvoering van de wet is belast. Omdat de toezichthouders zijn belast
met de uitvoering van bepalingen in de financiële wetgeving, zijn zij
zelf primair verantwoordelijk voor de handhaving van de desbetreffende regels.Op grond van de verschillende toezichtswetten kunnen de toezichthouders
ten opzichte van ondertoezichtgestelden bepaalde maatregelen treffen en kunnen
zij bijvoorbeeld door middel van rapportages, meldingen en periodieke en bijzondere
onderzoeken nagaan of de regels worden nageleefd. Bij overtredingen staat
een aantal instrumenten ter beschikking. Zo kunnen zij vergunninghouders aan
beperkingen en voorschriften onderwerpen of, in het uiterste geval, de vergunning
intrekken. Het intrekken van een vergunning is echter niet altijd evenredig
met de ernst van de betrokken overtreding. Bovendien is deze sanctie niet
steeds gewenst, ook omdat veelal anderen dan de overtreder de dupe worden.
Daarbij komt dat veel van de bepalingen uit de financiële wetgeving zich
richten tot anderen dan ondertoezichtgestelden.Aangezien het tot nu toe niet mogelijk is een dwangsom of een bestuurlijke
boete op te leggen, ligt veelal een zwaar accent bij het strafrecht en de
strafrechtelijke instanties. Indien een toezichthouder vermoedt dat een regel
uit de financiële toezichtswetgeving is overtreden, kan hij vaak alleen
aangifte doen bij de ECD. Overtreding van de meeste van de bepalingen in de
financiële wetgeving is strafbaar gesteld als economisch delict in de
zin van de Wet op de economische delicten (WED). De ECD kan vervolgens een
opsporingsonderzoek starten en dat onderzoek kan leiden tot een strafrechtelijke
vervolging door het OM. De strafrechtelijke procedure is echter in het kader
van de handhaving relatief zwaar, tijdrovend en kostbaar. Dit is overigens
ook in het kader van het eerdergenoemde kabinetsstandpunt inzake bestuurlijke
boeten reeds gesignaleerd.Het opleggen van een dwangsom of een bestuurlijke boete kan een doeltreffend
additioneel middel zijn bij de handhaving van de regels uit de financiële
wetgeving. De effectieve handhaving van deze regels kan verder
worden versterkt door bovendien de mogelijkheid te scheppen dat de opgelegde
dwangsommen en boeten kunnen worden gepubliceerd. Een flexibele en gedoseerde
inzet van bestuurlijke handhavingsbevoegdheden wordt hierdoor mogelijk gemaakt.
Verder kunnen de veelal zware, kostbare en tijdrovende strafrechtelijke procedures
worden voorkomen. Hierdoor wordt overbelasting van het strafrechtelijk apparaat
tegengegaan. Het strafrecht kan daarbij overigens voor bepaalde overtredingen
wel een belangrijke aanvullende en ondersteunende functie blijven vervullen
als ultimum remedium. In dit verband is het van belang dat te zijner tijd
goede afspraken worden gemaakt met de strafrechtelijke autoriteiten over de
afstemming van het (vervolgings)beleid.De doelstelling van het wetsvoorstel is derhalve, samenvattend, om door
de invoering van de dwangsom en de bestuurlijke boete in de financiële
wetgeving de handhaving van de in deze wetgeving opgenomen regels te verbeteren.
Daarbij komt dat hierdoor het strafrechtelijk apparaat enigszins kan worden
ontlast. Een en ander is in overeenstemming met het kabinetsstandpunt inzake
bestuurlijke boeten. 3. De nieuwe bestuurlijke handhavingsinstrumentenEen belangrijke doelstelling van het kabinetsbeleid is dat een bestuursorgaan
zelf verantwoordelijkheid draagt voor de handhaving van de regelgeving die
het uitvoert. Derhalve dient de bevoegdheid om in individuele gevallen een
dwangsom of een bestuurlijke boete op te leggen te worden toegekend aan het
bestuursorgaan dat is belast met de uitvoering van de regels in de financiële
wetgeving. Ten aanzien van enkele bepalingen in de Wte 1995, de Wtk 1992,
de Wtn en de Wtv 1993 is de Minister van Financiën belast met de uitvoering.
Het wetsvoorstel bepaalt derhalve dat bij overtreding van de desbetreffende
bepalingen de Minister van Financiën een dwangsom of een bestuurlijke
boete op kan leggen. In veruit de meeste gevallen zijn echter de toezichthouders
belast met de uitvoering van de regels in de financiële wetgeving. Het
wetsvoorstel kent dan ook ten aanzien van de meeste bepalingen de bevoegdheid
om een dwangsom of een bestuurlijke boete op te leggen toe aan de toezichthouders
als zelfstandige bestuursorganen. In het wetsvoorstel wordt de bevoegdheid
om een dwangsom of een bestuurlijke boete op te leggen in enkele wetten rechtstreeks
toegekend aan de toezichthouder. In andere wetten wordt die bevoegdheid toegekend
aan de Minister van Financiën, die deze bevoegdheid vervolgens aan de
toezichthouder kan delegeren. Dit verschil vloeit voort uit de op dit punt
uiteenlopende wetssystematiek in de verschillende betrokken wetten. Overigens
voorziet het wetsvoorstel er in dat de Minister van Financiën bevoegd
is regels te stellen over de uitoefening van de bevoegdheid van de toezichthouder
om een dwangsom of een bestuurlijke boete op te leggen. Voor de goede orde
wordt opgemerkt dat de bevoegdheid om nadere regels te stellen een bevoegdheid
van de Minister van Financiën betreft, die niet aan de toezichthouders
kan worden gedelegeerd. Voor zover deze nadere regels betrekking hebben op
het beleid ten aanzien van het opleggen van bestuurlijke boeten, worden zij
gesteld in overeenstemming met de Minister van Justitie. Op deze wijze wordt
inhoud gegeven aan de algemene verantwoordelijkheid van de Minister van Justitie
voor het handhavingsbeleid. Een soortgelijke voorziening is opgenomen in het
wetsvoorstel tot wijziging van de Mediawet in verband met het omvormen van
de Dienst omroepbijdragen tot een publiekrechtelijk vormgegeven zelfstandig
bestuursorgaan.Het feit dat dezelfde instantie wordt belast met zowel het uitvoeren van
de wet als het opleggen van bestuursrechtelijke sancties, is een consequentie
van de doelstelling van het kabinet om bestuursorganen zelf verantwoordelijk te stellen voor de handhaving van de wetgeving die zij uitvoeren.
Om te voorkomen dat men rechter wordt in eigen zaak, is het overigens wel
noodzakelijk dat de interne organisatie bij het bestuursorgaan zo wordt inricht
dat een functionaris die een overtreding constateert niet tevens beoordeelt
of een dwangsom of een bestuurlijke boete moet worden opgelegd (functiescheiding).
Derhalve is in het onderhavige voorstel voorgeschreven dat de werkzaamheden
in verband met het opleggen van een dwangsom of van een boete worden verricht
door personen die niet betrokken zijn geweest bij het vaststellen van de overtreding
en het daaraan voorafgaande onderzoek.Overigens wordt in dit verband opgemerkt dat de dwangsom en de bestuurlijke
boete twee onderscheiden bestuurlijke handhavingsmiddelen zijn. Bij de dwangsom
geeft het bestuursorgaan aan de overtreder van een bepaalde norm een last.
Een last onder dwangsom strekt ertoe de overtreding ongedaan te maken of verdere
overtreding dan wel een herhaling van de overtreding te voorkomen. Het bestuursorgaan
stelt de dwangsom vast, hetzij op een bedrag ineens, hetzij op een bedrag
per tijdseenheid waarin de last niet is uitgevoerd, dan wel per overtreding
van de last. De bestuurlijke boete heeft het karakter van een straf. Naar
aard en doelstelling verschilt de bestuurlijke boete niet van de strafrechtelijke
boete. 4. De regels en de handhavingsinstrumentenDe financiële wetgeving behoort bestuursrechtelijk tot de zogenaamde
«instrumentele beleidswetgeving». Voor dit soort wetgeving is
bestuursrechtelijke handhaving in het algemeen zeer geschikt. In de financiële
wetgeving komen in feite geen regels voor waarvoor de bestuursrechtelijke
sanctie in geen enkel concreet geval een effectieve sanctie kan zijn.Het scheppen van de mogelijkheid een dwangsom en een bestuurlijke boete
op te leggen hoeft niet te betekenen dat automatisch de strafrechtelijke weg
wordt afgesneden. Het eerdergenoemde kabinetsstandpunt inzake bestuurlijke
boeten verwijst naar de door de Toetsingscommissie1
ontwikkelde modellen A en B. In model A wordt de keuze tussen strafrechtelijke
en bestuursrechtelijke handhaving van een bepaalde norm gemaakt door de wetgever.
In model B wordt deze keuze in beginsel overgelaten aan het bestuursorgaan.
In dit laatstgenoemde model blijft de mogelijkheid bestaan om strafrechtelijke
sancties op te leggen, zij het dat cumulatie van een bestuurlijke boete en
een strafrechtelijke sanctie niet mogelijk mag zijn.Voorgesteld wordt om alleen voor bepalingen van zuiver administratieve
aard (waarvoor de mogelijkheid van een strafrechtelijke sanctie in de praktijk
alleen op papier bestaat) de strafrechtelijke sanctiemogelijkheid te schrappen.
Dit sluit aan bij het kabinetsbeleid om het strafrecht waar mogelijk terug
te dringen. Ten aanzien van andere bepalingen is voor een effectieve handhaving
flexibiliteit noodzakelijk, zodat model B voor die bepalingen de voorkeur
verdient. De toegevoegde waarde van het openlaten van de strafrechtelijke
weg voor deze bepalingen is met name gelegen in het feit dat de ECD als bijzondere
opsporingsinstantie beschikt over dwangmiddelen. Indien in een voorkomend
geval gebruik van die dwangmiddelen nodig is, staat voor de Minister van Financiën
en de toezichthouders de optie open om zoals steeds het geval is geweest aangifte
te doen bij de ECD. Tevens blijft hierdoor, voor zover het strafbaar handelen
van natuurlijke personen betreft, de gevangenisstraf als sanctie mogelijk.
Strafrechtelijke handhaving, waarbij oplegging van gevangenisstraf mogelijk
is, kan in geval van een zware overtreding van een bepaalde regel
in de financiële wetgeving, te denken valt aan bepaalde gevallen van
gebruik van voorwetenschap, in de rede liggen.Omdat niemand voor een tweede keer mag worden berecht of gestraft voor
een strafbaar feit waarvoor hij reeds bij onherroepelijke uitspraak is veroordeeld
of waarvan hij is vrijgesproken (het zogenaamde «ne bis in idem»-beginsel),
moet cumulatie van een bestuurlijke boete en een strafrechtelijke sanctie
niet mogelijk zijn. Het wetsvoorstel bevat dan ook een strikte anti-cumulatieregeling.
Aan de ene kant vervalt de bevoegdheid om een bestuurlijke boete op te leggen,
indien ter zake van dezelfde overtreding strafvervolging is ingesteld en het
onderzoek ter terechtzitting is begonnen. Ook vervalt deze bevoegdheid indien
het OM op grond van artikel 74 van het Wetboek van Strafrecht een schikking
met de verdachte heeft getroffen. Het enkele feit dat een verdachte overeenkomstig
artikel 74a van het Wetboek van Strafrecht heeft aangeboden de maximale strafrechtelijke
geldboete te betalen, betekent echter niet dat daarmee de bevoegdheid om een
bestuurlijke boete op te leggen vervalt. Voor het moment van het vervallen
van die bevoegdheid is bepalend of de schikking reeds is getroffen of niet.
Aan de andere kant vervalt het recht tot strafvervolging indien de Minister
van Financiën of een toezichthouder ter zake van die overtreding reeds
een bestuurlijke boete heeft opgelegd. Het recht tot strafvervolging vervalt
daarmee niet op het moment van het onherroepelijk in werking treden van de
beschikking tot het opleggen van een bestuurlijke boete, maar reeds op het
moment van het opleggen van een bestuurlijke boete. Deze regeling is in feite
een uitwerking van het zogenaamde «una via systeem». Dit systeem
houdt in dat een eenmaal gemaakte keuze voor hetzij de bestuursrechtelijke
weg hetzij de strafrechtelijke weg bindend is. Overigens zullen vanzelfsprekend
tussen de toezichthouders en het OM in goed overleg afspraken worden gemaakt
over de te maken keuze tussen bestuursrechtelijke of strafrechtelijke afdoening.Voor de goede orde wordt nog opgemerkt dat deze anti-cumulatieregeling
afwijkt van de anti-cumulatieregeling van artikel 5 WED, waarin is bepaald
dat, tenzij bij de wet anders is bepaald, ter zake van economische delicten
geen andere voorzieningen met de strekking van straf of tuchtmaatregel kunnen
worden getroffen dan de straffen en maatregelen op grond van de WED. In het
onderhavige wetsvoorstel wordt het immers mogelijk gemaakt dat, naast de straffen
en maatregelen op grond van de WED, bestuurlijke boeten (met de strekking
van straf) worden opgelegd.De keuze van het meest effectieve handhavingsinstrument (bestuurlijke
boete, dwangsom, strafrechtelijke sanctie of een toegestane combinatie) is
afhankelijk van de aard van de bepaling die is overtreden, de ernst van de
overtreding en de omstandigheden waaronder deze is begaan. In het wetsvoorstel
is voor inhoudelijk overeenkomstige bepalingen (zowel binnen een wet als tussen
de betrokken wetten) een consistente rubricering opgenomen. Per categorie
van bepalingen is vastgesteld welk handhavingsinstrumentarium voor de Minister
van Financiën en de toezichthouders het beste past, gelet op de aard
van de overtreding en de zwaarte van het delict.Een last onder dwangsom strekt ertoe een overtreding ongedaan te maken
of voortzetting van een overtreding te voorkomen. Dit instrument is bij uitstek
geschikt voor «doorlopende delicten», die op het moment van constatering
nog plaatsvinden, en voor delicten waarvan de gevolgen door de ondertoezichtgestelde
ongedaan kunnen worden gemaakt. Onder «doorlopende delicten» wordt
in de context van het onderhavige wetsvoorstel verstaan delicten die gedurende
een bepaalde tijd – en derhalve niet op één moment of
verschillende afzonderlijke momenten – worden gepleegd. Indien een toezichthouder
bijvoorbeeld gebruik maakt van zijn bevoegdheid een aanwijzing te geven aan
een ondertoezichtgestelde ten einde te bereiken dat binnen een
door die toezichthouder te stellen termijn aan bepaalde regels wordt voldaan,
kan hij tevens bepalen dat bij het niet-naleven van die aanwijzing de overtreder
per tijdseenheid automatisch een bepaalde dwangsom verbeurt. Het niet-naleven
van zo'n aanwijzing vindt gedurende een bepaalde tijd plaats, zodat sprake
is van een doorlopend delict. Omdat de oplegging van een bestuurlijke boete
een preventief element mist, is dit instrument voor zo'n doorlopend delict
minder geschikt, aangezien de toezichthouder bij doorlopende schending van
het voorgeschreven beleid, steeds opnieuw een boete in een reeks beschikkingen
zou moeten opleggen. Andere voorbeelden van «doorlopende delicten»
zijn het gedurende een bepaalde tijd niet-verlenen van medewerking bij een
controle door de toezichthouder, het gedurende een bepaalde tijd niet-voldoen
aan een verzoek om gegevens te overleggen en het gedurende een bepaalde tijd
overtreden van het verbod om zonder vergunning werkzaam te zijn.De bestuurlijke boete is daarentegen, in verband met het zuiver repressieve
karakter van dit instrument, meer geschikt voor overtredingen met een niet-doorlopend
karakter en voor delicten die in het verleden hebben plaatsgehad. Hierbij
kan worden gedacht aan de in de financiële wetgeving veelvuldig voorkomende
verplichtingen om bepaalde feiten op een wettelijk vastgesteld moment te melden.
Een ander sprekend voorbeeld is gebruik van voorwetenschap. De Minister van
Financiën en de toezichthouders moeten tegen dergelijke overtredingen
kunnen optreden door achteraf een boete op te leggen. Een dwangsom is voor
deze overtredingen minder geschikt, omdat de overtreding wordt geconstateerd
nadat deze heeft plaatsgevonden en herstel niet meer mogelijk is. Een voorbeeld
is artikel 16, twaalfde lid, Wte 1995, op grond waarvan degene wiens gekwalificeerde
deelneming in een effecteninstelling zodanig wijzigt dat de omvang van zijn
deelneming onder de 5, 10, 20, 33 of 50 procent daalt, of ophoudt een dochteronderneming
te zijn, verplicht is om dit feit «onverwijld» aan de STE te melden.
Overtreding van deze verplichting zal in de praktijk slechts achteraf kunnen
worden geconstateerd. De overtreding vindt op het moment van het opleggen
van de bestuurlijke sanctie niet meer plaats en de overtreder kan ook niet
worden verplicht alsnog de wijziging onverwijld te melden. Dat moment ligt
immers in het verleden. Voor de goede orde wordt hier nog opgemerkt dat ter
zake van de overtreding van deze bepaling geen aanwijzingsbevoegdheid voor
de STE bestaat.Voor sommige bepalingen geldt dat een combinatie van een bestuurlijke
boete en een dwangsom het meest effectieve handhavingsmiddel kan zijn. Te
denken valt aan de situatie waarbij een financiële instelling stelselmatig
haar periodieke rapportageplicht overtreedt. In principe is dan sprake van
een aantal momentovertredingen waarvoor evenzoveel bestuurlijke boeten kunnen
worden opgelegd. In zo'n geval kan het effectief zijn als de Minister van
Financiën of de toezichthouder niet alleen een bestuurlijke boete oplegt,
maar tevens een dwangsom oplegt om herhaling van de overtreding te voorkomen.Voorts is in het wetsvoorstel voor bepaalde overtredingen van bepalingen
die niet strafbaar zijn gesteld in de WED de bevoegdheid voor de toezichthouders
opgenomen om een dwangsom of een bestuurlijke boete op te leggen. De toevoeging
van beide bestuurlijke handhavingsinstrumenten zal de effectiviteit van de
handhaving van deze bepalingen verhogen.In dit verband wordt opgemerkt dat het antwoord op de vraag aan wie een
dwangsom of een bestuurlijke boete kan worden opgelegd afhankelijk is van
het antwoord op de vraag tot wie een bepaalde regel zich richt. In de financiële
wetgeving richten de meeste regels zich tot financiële instellingen.
In dat geval wordt de dwangsom of de bestuurlijke boete opgelegd aan de instelling
als zodanig. Indien in een voorkomend geval de Minister van Financiën
of een toezichthouder meent dat een natuurlijke persoon, bijvoorbeeld een
directielid, schuldig is aan een strafbaar feit, kan hij er uiteraard tevens
voor kiezen de strafrechtelijke autoriteiten in te schakelen. In de financiële
wetgeving staan voorts bepalingen die tot een ieder zijn gericht (bijvoorbeeld
bepalingen die verbieden om zonder een vergunning bepaalde activiteiten te
verrichten en verplichtingen op grond van de Wmz 1996). Ten aanzien van die
bepalingen kunnen dwangsommen en bestuurlijke boeten worden opgelegd aan zowel
rechtspersonen als natuurlijke personen die de tot hen gerichte regels overtreden.Opgemerkt wordt nog dat in artikel 3 Wtb is bepaald dat de bepalingen
van die wet ten aanzien van een beleggingsinstelling die een beleggingsfonds
is, zijn gericht tot de beheerder. Dit artikel laat echter onverlet dat de
dwangsom of de bestuurlijke boete wordt opgelegd aan de instelling als zodanig,
in casu aan het beleggingsfonds. 5. De hoogte van de dwangsom en van de bestuurlijke boeteHet wetsvoorstel verwijst ten aanzien van de hoogte van de op te leggen
dwangsom naar de Derde Tranche van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)1. Ingevolge artikel 5:32, vierde lid, Awb dient het vastgestelde
bedrag in een redelijke verhouding te staan tot de zwaarte van het geschonden
belang en de beoogde werking van de dwangsomoplegging. Uiteraard zullen de
Minister van Financiën en de toezichthouders de hoogte van de dwangsom
moeten kunnen motiveren.Uitgangspunt bij het vaststellen van de hoogte van de bestuurlijke boete
voor een bepaald delict is dat de betrokken regel door het opleggen van een
boete effectief moet kunnen worden gehandhaafd. De hoogte van de boete dient
in ieder geval het voordeel dat in de regel met een overtreding kan worden
behaald te overtreffen. Hiernaast dient ten aanzien van de verschillende financiële
instellingen mede rekening te worden gehouden met hun draagkracht. Immers,
een boete die de ene instelling aan de rand van het faillissement kan brengen
is voor de andere instelling te laag om effectief te zijn.De hoogte van de bestuurlijke boete voor de diverse delicten wordt ingevolge
het wetsvoorstel vastgesteld in een achttal – mede op basis van de adviezen
van de toezichthouders opgestelde – bijlagen. In die bijlagen is voor
de bepalingen die zich uitsluitend richten tot financiële instellingen
een categorie-indeling van toepassing afhankelijk van de draagkracht. In die
bijlagen is verder iedere overtreding in een tariefgroep ingedeeld. De zwaarte
van de overtreding is een belangrijk element bij de tariefgroep-indeling.
Een ander element is het bovengenoemde uitgangspunt dat de hoogte van de boete
in ieder geval het voordeel dat in de regel met de overtreding kan worden
behaald dient te overtreffen. Er is van afgezien om het element recidive in
de vaststelling van de hoogte van de boete te betrekken. De eventuele behoefte
aan het introduceren van het element recidive zal nader worden bezien in het
kader van de evaluatie die, zoals is toegelicht in de paragraaf over de financiële
gevolgen en de evaluatie, drie jaar na de inwerkingtreding van de wet is voorzien.Het feit dat sprake is van een vast tarief betekent dat de Minister van
Financiën en de toezichthouders geen beleidsvrijheid hebben ten aanzien
van de hoogte van de op te leggen boete. Het voordeel van dit systeem is gelegen
in de eenvoud, en in het feit dat de rechtszekerheid is gewaarborgd. In het
wetsvoorstel is wel een matigingsbevoegdheid voor de Minister van Financiën
en de toezichthouders opgenomen, zodat zij in individuele gevallen, gelet
op de omstandigheden, de boete kunnen stellen op een lager bedrag dan in de
bijlage is vermeld. De matigingsbevoegdheid is nadrukkelijk alleen bedoeld
om bij uitzondering in een buitengewoon, individueel geval te kunnen worden
gebruikt. Indien iemand bezwaar aantekent tegen de hoogte van de boete, zal
hij moeten aantonen waarom zijn geval uitzonderlijk is. Indien
daarentegen in een voorkomend geval de Minister van Financiën of de betrokken
toezichthouder juist meent dat het voordeel dat met een bepaalde overtreding
is behaald uitzonderlijk groot is, dan is in het algemeen een strafrechtelijke
vervolging aangewezen.De tarievenbijlagen kunnen bij algemene maatregel van bestuur worden gewijzigd.
Het moet immers mogelijk zijn om, gezien de ervaringen met de toepassing van
de bestuurlijke boete in de praktijk en met het oog op een optimalisering
van de effectiviteit van de handhaving van de financiële wetgeving, het
tarief dat voor een bepaalde overtreding geldt betrekkelijk snel te wijzigen,
zonder dat hiervoor steeds een wetswijziging noodzakelijk is.Het wetsvoorstel bevat ten aanzien van de hoogte van de bestuurlijke boete
een wettelijk maximum van 2 miljoen gulden per overtreding. Omdat in het kader
van de financiële wetgeving sprake kan zijn van overtredingen waarmee
een groot financieel voordeel kan zijn gemoeid, is een dergelijk wettelijk
maximum noodzakelijk. 6. Aspecten betreffende de rechten van de mensDe bestuurlijke boete heeft – anders dan de dwangsom – het
karakter van een straf. Derhalve gelden voor het opleggen van een bestuurlijke
boete de rechtswaarborgen ingevolge artikel 14 van het Internationaal Verdrag
inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (BuPo) alsmede artikel 6 van het
Europees Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele
Vrijheden (EVRM). Overigens wordt hier opgemerkt dat bij het opleggen van
dwangsommen en bestuurlijke boeten de Awb van toepassing is. De regel van
artikel 1:6 Awb, dat de Awb niet van toepassing is op de opsporing en de vervolging
van strafbare feiten, heeft immers geen betrekking op rechtshandhaving via
de bestuursrechtelijke weg.Ten aanzien van het uitoefenen van de bevoegdheid om een bestuurlijke
boete op te leggen is in de eerste plaats de regel van artikel 14, derde lid,
van het BuPo-verdrag van toepassing dat een verdachte niet mag worden gedwongen
tegen zichzelf te getuigen of een bekentenis af te leggen. Dit zwijgrecht
wordt ook via de jurisprudentie met betrekking tot artikel 6, eerste lid,
EVRM gewaarborgd (EHRM 25.2 1993, NJ 1993, 485, Funke). Indien de Minister
van Financiën of de toezichthouders gebruik maken van hun bevoegdheid
om een bestuurlijke boete op te leggen, geldt derhalve het zwijgrecht. In
geval van een concrete verdenking tegen een bepaalde persoon zijn zij dan
tevens verplicht om, analoog aan artikel 29 van het Wetboek van Strafvordering,
deze persoon te wijzen op zijn recht tot zwijgen, voordat zij hem mondeling
om informatie vragen (cautieplicht).Benadrukt wordt dat het zwijgrecht niet bestaat ten aanzien van het uitoefenen
van reguliere toezichtsbevoegdheden van de toezichthouders. De toezichthouders
kunnen derhalve onverminderd gebruik blijven maken van hun recht om in het
kader van hun controletaak informatie op te vragen of een onderzoek in te
stellen bij ondertoezichtgestelden. De desbetreffende ondertoezichtgestelde
zal zich jegens de toezichthouder in dergelijke gevallen nimmer kunnen beroepen
op een recht tot zwijgen. Het onderhavige wetsvoorstel belemmert dan ook op
geen enkele wijze de uitoefening van de bestaande bevoegdheden van de toezichthouders.
In het wetsvoorstel worden twee additionele bevoegdheden toegevoegd aan het
bestaande handhavingsinstrumentarium van de toezichthouders, te weten de bevoegdheid
om een dwangsom en om een bestuurlijke boete op te leggen. Slechts als de
Minister van Financiën of toezichthouder gebruik maken van het boete-instrument,
is het zwijgrecht op een gegeven moment van toepassing. Dit is
echter inherent aan het strafkarakter van dit specifieke handhavingsinstrument.In dit verband wordt opgemerkt dat naar de mening van het kabinet uit
artikel 6 EVRM voortvloeit dat bij het gebruik maken van de bevoegdheid om
een bestuurlijke boete op te leggen het zwijgrecht moet worden gerespecteerd
vanaf het moment dat van een «criminal charge» in de zin van die
bepaling sprake is. Volgens de fiscaalrechtelijke jurisprudentie van de Hoge
Raad is van een «criminal charge» eerst sprake op het moment waarop
jegens een persoon een handeling is verricht waaraan deze persoon in redelijkheid
de gevolgtrekking heeft kunnen verbinden dat aan hem een boete zal worden
opgelegd (vgl. HR 17-2-1987, NJ 1987, 951 en HR 23-6-1993, BNB 1993, 271).
Het zwijgrecht geldt volgens dit criterium dus niet in de controlefase, waarin
nog geen sprake is van een «criminal charge». De formulering van
het zwijgrecht in het onderhavige wetsvoorstel sluit nauw aan bij de zojuist
vermelde jurisprudentie van de Hoge Raad (en overigens ook bij de formulering
van het zwijgrecht in andere wetsvoorstellen tot invoering van de bestuurlijke
boete). Overeenkomstig de door de Hoge Raad aangelegde maatstaf, is degene
jegens wie een handeling is verricht waaraan hij in redelijkheid de gevolgtrekking
heeft kunnen verbinden dat hem wegens een overtreding een boete zal worden
opgelegd, niet verplicht terzake een verklaring af te leggen. De vraag op
welk moment de betrokkene zich kan beroepen op zijn zwijgrecht, zal steeds
aan de hand van de feiten en de omstandigheden van het concrete geval moeten
worden beantwoord. Het is niet goed mogelijk in abstracto te zeggen wanneer
er wel of niet sprake is van een «handeling» in de bovenbedoelde
zin. In veel gevallen zal echter sprake zijn van een brief, een mondelinge
mededeling of een andere vorm van een naar buiten toe gebleken intentie van
de Minister van Financiën of van de toezichthouders, waaraan de betrokkene
objectief gezien in redelijkheid de gevolgtrekking kan verbinden dat hem wegens
een overtreding een boete zal worden opgelegd.De Hoge Raad interpreteert het zwijgrecht bovendien zeer restrictief.
Zelfs indien reeds sprake is van een concrete verdenking, gaat het zwijgrecht
niet zo ver dat iedere vorm van medewerking aan het verzamelen van belastend
materiaal door de betrokkene kan worden geweigerd. De Hoge Raad heeft in een
reeks van uitspraken op het gebied van het strafrecht geoordeeld dat «in
het Nederlandse recht niet een onvoorwaardelijk recht of beginsel is verankerd,
volgens hetwelk een verdachte op generlei wijze kan worden verplicht tot het
verlenen van medewerking aan het verkrijgen van voor hem belastend materiaal»
(vgl. HR 15-2-1977, NJ 1977, 557 en HR 5-1-1982, NJ 1982, 308). Belangrijk
is vast te stellen dat de reguliere toezichtsbevoegdheden in het licht van
de in de jurisprudentie weergegeven inhoud van het zwijgrecht volledig gehandhaafd
blijven ook nadat een cautie is gegeven. Men kan zich derhalve nimmer beroepen
op het zwijgrecht, indien men wordt verzocht toezichtsinformatie te verstrekken.
Voorts kan het opleggen van een boete in beginsel mede worden bebaseerd op
reguliere toezichtsinformatie. Het arrest Saunders/Verenigd Koninkrijk van
het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM 17-12-1996, nr. 43/1994/490/572)
brengt hierin in principe geen verandering. Nog afgezien van het feit dat
het oordeel van het Hof in die zaak, naar het Hof ook zelf aangeeft (r.o.
69), sterk leunt op de specifieke omstandigheden van het geval, benadrukt
het Hof in dat arrest juist dat het zwijgrecht geen betrekking heeft op «material
which may be obtained from the accused through the use of compulsory powers
but which has an existence independent of the will of the suspect»,
zoals bijvoorbeeld documenten (r.o. 69).» Voor de goede orde wordt nog
opgemerkt dat in het kader van de Wmz 1996 en de Wfbb 1994 sprake is van beperktere
onderzoeksbevoegdheden dan in de toezichtswetten, waardoor de besproken problematiek
met betrekking tot de verhouding tussen enerzijds reguliere onderzoeksbevoegdheden
en anderzijds handhavingsbevoegdheden, waarvoor het zwijgrecht
geldt, in deze wetten in beperktere mate speelt.Artikel 14, vijfde lid, van het BuPo-verdrag vereist dat er bij veroordeling
wegens een strafbaar feit hoger beroep openstaat. De bestaande rechtsgang
in de financiële wetgeving bij het CBB voldoet niet aan dit vereiste.
Er is sprake van rechtspraak in één instantie (tegen uitspraken
van het CBB staat immers geen hoger beroep open).Overwogen is om één en ander op te lossen door in het wetsvoorstel
uitsluitend ten aanzien van boetebesluiten de normale rechtsgang van de Awb
open te stellen (beroep bij de rechtbank en hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State), en daarnaast voor alle overige besluiten de CBB-rechtsgang
te handhaven. Aan deze oplossing kleeft echter het bezwaar dat dan in één
wet twee verschillende beroepsinstanties worden aangewezen, te weten de rechtbank
voor het besluit tot oplegging van een bestuurlijke boete en het CBB voor
alle andere besluiten. Als verschillende rechters oordelen over geschillen
op basis van dezelfde wet, kan dit al snel leiden tot uiteenlopende jurisprudentie,
omdat dezelfde rechtsvragen zowel in een geschil over een boete als bijvoorbeeld
in een geschil over de intrekking van een vergunning aan de orde kunnen komen.
Bovendien is het scheppen van een extra rechtsgang in de financiële wetgeving
in strijd met het kabinetsbeleid, dat er juist op is gericht om de rechterlijke
organisatie te vereenvoudigen door middel van een herziening daarvan. Ook
is overwogen om voor alle besluiten op grond van de financiële wetgeving
(d.w.z. niet alleen voor de boetebesluiten) de algemene Awb-rechtsgang open
te stellen. Deze optie is echter niet gewenst, omdat op deze manier geen sprake
zou zijn van één centrale beroepsinstantie, maar van 19 verschillende
rechtbanken.Cruciaal is dat de expertise op het specifieke beleidsterrein van de financiële
wetgeving op één plaats in de rechterlijke macht is gewaarborgd.
Derhalve wordt voorgesteld om – in afwijking van de Awb – de zaken
in eerste aanleg te concentreren bij één rechtbank, en om daarnaast
de mogelijkheid te scheppen om in hoger beroep te gaan bij het CBB.In het wetsvoorstel wordt voor de zaken in eerste aanleg de rechtbank
te Rotterdam aangewezen. Het streven van het kabinet is dat deze rechtbank
in ruimere zin expertise zal opbouwen op het terrein van de financieel-economische
wetgeving. In dit verband wordt er op gewezen dat in het voorstel voor de
nieuwe Mededingingswet (Mw) de rechtbank te Rotterdam ook als centrale rechter
wordt aangewezen. In de Warenwet wordt deze variant thans overwogen. In het
kader van de Mw is tevens gekozen voor de oplossing om het CBB te belasten
met de zaken in hoger beroep. Zie hiervoor de nota van wijziging bij de Mw.
De administratieve kamer van de rechtbank te Rotterdam beschikt over voldoende
capaciteit om als centrale administratieve rechter voor de financiële
wetgeving te fungeren.Het aanwijzen van de rechtbank te Rotterdam als centrale rechter voor
de financiële wetgeving heeft uiteraard gevolgen voor het gehele terrein
van de financiële wetgeving. Gevolg is immers dat niet alleen tegen besluiten
tot het opleggen van bestuurlijke sancties, maar in het algemeen tegen de
besluiten van de Minister van Financiën en van de toezichthouders op
grond van de financiële wetgeving, steeds in eerste instantie beroep
openstaat op de rechtbank te Rotterdam in plaats van op het CBB.Tenslotte bepaalt artikel 14, zevende lid, van het BuPo-verdrag dat niemand
voor een tweede keer mag worden berecht of gestraft voor een strafbaar feit
waarvoor hij reeds bij onherroepelijke uitspraak is veroordeeld of waarvan
hij is vrijgesproken (het zogenaamde «ne bis in idem»-beginsel).
Zoals in deze memorie van toelichting al eerder is opgemerkt, bevat het wetsvoorstel
de regel dat de bevoegdheid een boete op te leggen vervalt indien ter zake
van dezelfde overtreding een strafvervolging is ingesteld en
het onderzoek ter terechtzitting is begonnen, of het recht tot strafvervolging
is vervallen ingevolge artikel 74 van het Wetboek van Strafrecht. Omgekeerd
vervalt het recht tot strafvervolging indien de Minister van Financiën
of een toezichthouder ter zake van die overtreding reeds een boete heeft opgelegd. 7. Financiële gevolgen en evaluatieUitgangspunt in dit wetsvoorstel is dat de opbrengst van een dwangsom
of een bestuurlijke boete dient toe te vallen aan het bestuursorgaan dat de
sanctie heeft opgelegd. In de meeste gevallen is dat de toezichthouder. Indien
de Minister van Financiën een dwangsom of een bestuurlijke boete heeft
opgelegd, komt de opbrengst toe aan de staat. De nieuwe inkomstenbron kan
primair worden gebruikt om de extra kosten die gepaard gaan met het gebruikmaken
van de nieuwe bestuurlijke handhavingsinstrumenten te financieren.Voor zover sprake is van doorberekening van de kosten van het toezicht
aan de ondertoezichtgestelden, kan een eventueel positief saldo in mindering
worden gebracht op de aan de ondertoezichtgestelden opgelegde aanslagen voor
de kosten van het toezicht. Het voordeel van deze aanpak is dat degenen die
zich aan de regels houden, profiteren door een lastenvermindering, die gefinancierd
wordt door degenen die de toezichtsregels overtreden. Als de baten uiteindelijk
ten goede komen aan de ondernemingen en instellingen die onder toezicht staan,
wordt voorkomen dat er een financieel eigenbelang bij het opleggen van dwangsommen
of bestuurlijke boeten voor de toezichthouder ontstaat. Op deze manier wordt
het uitgangspunt van kostendekkendheid van het toezicht iets anders ingevuld
dan thans het geval is.De kosten van het toezicht ingevolge de Wet toezicht kredietwezen 1992
worden niet doorberekend. Wat betreft deze wet, en daarnaast ook de Wet financiële
betrekkingen buitenland 1994, kunnen de opbrengsten van de bestuurlijke sancties
eveneens primair worden gebruikt om de kosten die gepaard gaan met het gebruikmaken
van de nieuwe bestuurlijke handhavingsinstrumenten te financieren. Indien
in het kader van deze twee wetten de opbrengsten de kosten die gepaard gaan
met het gebruikmaken van de nieuwe bestuurlijke handhavingsinstrumenten overschrijden,
zal ondergetekende in de regels die hij kan vaststellen ter zake van het opleggen
van dwangsommen en bestuurlijke boeten bepalen, dat het saldo rechtstreeks
toevalt aan de staat.De onderhavige wijzigingen in de financiële wetgeving zullen op basis
van de opgedane ervaringen drie jaar na de inwerkingtreding van de wet worden
geëvalueerd. Aangezien het thans niet mogelijk is aan te geven hoe groot
de opbrengsten verbonden aan het opleggen van dwangsommen en bestuurlijke
boeten zullen zijn, zal in het kader van die evaluatie bijzondere aandacht
aan dit aspect worden besteed. Mocht blijken dat de opbrengsten de kosten
die gepaard gaan met het gebruikmaken van de nieuwe bestuurlijke handhavingsinstrumenten
structureel overschrijden, dan zal ten aanzien van die wetten waarvan de kosten
worden doorberekend aan de ondertoezichtgestelden worden bezien of een bepaald
percentage van de opbrengsten aan de staat dient toe te komen.Indien in het kader van de evaluatie onverhoopt mocht blijken dat de opbrengsten
van de bestuurlijke sancties niet alleen de kosten die gepaard gaan met de
toekenning van de nieuwe bestuurlijke handhavingsinstrumenten, maar zelfs
de totale kosten van het toezicht voor een bepaalde toezichtswet, waarvan
de kosten worden doorberekend aan de ondertoezichtgestelden, structureel overschrijden,
zal ondergetekende in de eerdergenoemde nadere regels bepalen dat het bedrag
van de overschrijding toevalt aan de staat. Het wetsvoorstel zal naar verwachting leiden tot een relatief geringe
toename van de werklast voor de rechterlijke macht als geheel. Het voorstel
beoogt immers niet alleen een vervanging van strafrechtelijke door bestuursrechtelijke
handhaving, maar, mede daardoor, ook een intensivering van de handhaving.
Vooralsnog wordt echter niet verwacht dat de jaarlijks op te leggen aantallen
dwangsommen en bestuurlijke boeten zeer groot zullen zijn. In dit verband
wordt gewezen op de preventieve werking die uitgaat van de mogelijkheid voor
de toezichthouder om een bestuurlijke sanctie op te leggen. Daarnaast is het
aantal strafzaken voor overtredingen van de regels van de financiële
wetgeving tot op heden in relatieve zin ook beperkt gebleken. Hierbij wordt
nog aangetekend dat in het bestuursrecht aan het beroep op de rechter een
bezwaarschriftprocedure vooraf gaat. Uit de evaluatie van de Algemene wet
bestuursrecht is gebleken dat de zeefwerking van deze bezwaarschriftprocedure
(dat wil zeggen het percentage zaken waarin tegen de beslissing op bezwaar
geen beroep meer wordt ingesteld) weliswaar per beleidsterrein verschilt,
maar in veel gevallen beduidend meer dan 50% bedraagt. Naar verwachting zal
de rechtbank te Rotterdam jaarlijks derhalve slechts een beperkt aantal sanctiezaken
te behandelen krijgen. Voor het CBB zal die stijging nog geringer zijn, aangezien
ook van het beroep in eerste aanleg een zekere zeefwerking uitgaat ten opzichte
van het hoger beroep. Bovendien zal door de invoering van rechtspraak in twee
instanties de werklast in niet-sanctiezaken deels verschuiven van het CBB
naar de rechtbank te Rotterdam. Per saldo is de verwachting dat de geringe
stijging van het aantal zaken zonder bijzondere voorzieningen zal kunnen worden
opgevangen. Het spreekt echter vanzelf dat, in overleg met de Minister van
Justitie, de ontwikkeling van het aantal zaken in het kader van de bovengenoemde
evaluatie zal worden meegenomen met het oog op de vraag of alsnog aanvullende
maatregelen nodig zijn. HOOFDSTUK II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING ARTIKEL I AZoals in het algemene deel reeds is vermeld, kan de bevoegdheid om in
individuele gevallen op grond van artikel 33b, eerste lid, Wtb een dwangsom
op te leggen en de bevoegdheid om op grond van artikel 33c, eerste lid, Wtb
een bestuurlijke boete op te leggen ten aanzien van bepalingen in de Wtb die
door DNB worden uitgevoerd worden gedelegeerd aan DNB. Hetzelfde geldt voor
de bevoegdheid om de opgelegde dwangsommen en boeten te publiceren (zie hiervoor
de toelichting bij artikel 33m). De bevoegdheid van de Minister van Financiën
om op grond van artikel 33b, derde lid, artikel 33c, derde lid, en artikel
33m, tweede lid, regels te stellen ter zake van de uitoefening van de bevoegdheid
tot het opleggen van dwangsommen en bestuurlijke boeten respectievelijk de
uitoefening van de publicatiebevoegdheid, komt evenwel niet in aanmerking
voor delegatie. In artikel 29 wordt derhalve die bevoegdheid om nadere regels
te stellen toegevoegd aan de opsomming van de bevoegdheden van de Minister
van Financiën die niet kunnen worden gedelegeerd. C Artikel 33bIn het eerste lid wordt voorgesteld de Minister van Financiën de
bevoegdheid te verlenen een last onder dwangsom op te leggen ten aanzien van
de genoemde artikelen. Het is de bedoeling dat de bevoegdheid om in individuele
gevallen een last onder dwangsom op te leggen op het moment van de inwerkingtreding
van deze wet wordt gedelegeerd aan de DNB. De delegatie van de bevoegdheid
tot het opleggen van dwangsommen zal evenwel beperkt zijn tot overtreding
van die bepalingen die op basis van het genoemde delegatiebesluit door DNB
worden uitgevoerd. In artikel 29, eerste lid, Wtb zijn bepalingen opgesomd
die niet aan DNB kunnen worden gedelegeerd. De bevoegdheid tot het opleggen
van dwangsommen en bestuurlijke boeten bij overtreding van die bepalingen
zal uiteraard bij de Minister van Financiën blijven berusten.In het tweede lid worden de artikelen 5:32, tweede tot en met vijfde lid,
5:33, 5:34 en 5:35 van de Awb van toepassing verklaard. Dit is nodig, omdat
artikel 5:32, eerste lid, van de Awb bepaalt dat een bestuursorgaan dat bevoegd
is bestuursdwang toe te passen in plaats daarvan aan de overtreder een last
onder dwangsom kan opleggen. Aangezien noch de Minister van Financiën
noch de toezichthouders beschikken over de bevoegdheid bestuursdwang toe te
passen, is afdeling 5.4 van de Awb niet automatisch van toepassing in het
kader van de financiële wetgeving. Consequentie van het van toepassing
verklaren van de algemene regeling van de Awb is dat de daarin opgenomen procedurele
waarborgen ook gelden bij het opleggen van dwangsommen door de Minister van
Financiën en de toezichthouders. Ook artikel 5:33, eerste lid, waarin
is bepaald dat verbeurde dwangsommen toekomen aan de rechtspersoon waartoe
het bestuursorgaan behoort dat de dwangsom heeft vastgesteld, wordt hiermee
van toepassing verklaard. Tevens wordt artikel 5:33, tweede lid, van toepassing
verklaard, dat in een regeling voorziet met betrekking tot invordering en
verzet.Indien de bevoegdheid op grond van het eerste lid om in individuele gevallen
een dwangsom op te leggen wordt gedelegeerd, dient de Minister van Financiën
een mogelijkheid tot bijsturing te behouden. Op grond van het derde lid kan
de Minister van Financiën derhalve in het algemeen regels stellen ter
zake van de uitoefening van de bevoegdheid tot het opleggen van dwangsommen
bedoeld in het eerste lid. Die regels kunnen ook betrekking hebben op de opbrengsten
van de dwangsommen. Eerder is reeds toegelicht dat deze bepaling niet voor
delegatie in aanmerking komt. Artikel 33cIn het eerste lid wordt voorgesteld de Minister van Financiën de
bevoegdheid te verlenen een bestuurlijke boete op te leggen ten aanzien van
de genoemde artikelen. Het is de bedoeling dat de bevoegdheid om in individuele
gevallen een bestuurlijke boete op te leggen op het moment van de inwerkingtreding
van deze wet wordt overgedragen aan DNB. De delegatie van deze bevoegdheid
zal evenwel, evenals de delegatie van de bevoegdheid om in individuele gevallen
een dwangsom op te leggen (zie de toelichting bij artikel 33b), beperkt zijn
tot overtreding van die bepalingen die op basis van het delegatiebesluit Wtb
door DNB worden uitgevoerd.In het tweede lid wordt bepaald dat de bestuurlijke boete toevalt aan
de staat. Indien echter de bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke
boete wordt gedelegeerd aan DNB, komen de opbrengsten van de door DNB opgelegde
bestuurlijke boeten toe aan DNB. Het uitgangspunt dat de opbrengsten van bestuurlijke
boeten zullen toevallen aan het bestuursorgaan dat de boete heeft
opgelegd, is in het algemene deel van deze memorie van toelichting reeds toegelicht.Indien de bevoegdheid op grond van het eerste lid om in individuele gevallen
een bestuurlijke boete op te leggen wordt gedelegeerd, dient de Minister van
Financiën een mogelijkheid tot bijsturing te behouden. Op grond van het
derde lid kan de Minister van Financiën derhalve in het algemeen regels
stellen ter zake van de uitoefening van de bevoegdheid tot het opleggen van
bestuurlijke boeten bedoeld in het eerste lid. Die regels kunnen ook betrekking
hebben op de opbrengsten van de bestuurlijke boeten. Eerder is reeds toegelicht
dat deze bepaling niet voor delegatie in aanmerking komt. Artikel 33eIn het algemene deel is het zwijgrecht en de cautieplicht reeds uitgebreid
toegelicht. In aanvulling daarop wordt erop gewezen dat het zwijgrecht ook
geldt voor (vertegenwoordigers van) rechtspersonen. De cautie dient verder
alleen afgegeven te worden bij het stellen van mondelinge vragen en geldt
derhalve niet bij schriftelijke vragen. De cautieplicht is immers ontleend
aan artikel 29, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering, waarin is
bepaald dat voorafgaand aan een verhoor aan de verdachte moet worden meegedeeld
dat hij niet verplicht is tot antwoorden. Artikel 33fIndien de Minister van Financiën of een toezichthouder voornemens
is een boete op te leggen, geeft hij de betrokkene hiervan kennis onder vermelding
van de gronden waarop het voornemen berust. Voor de goede orde wordt in dit
verband opgemerkt dat de Minister van Financiën en de toezichthouders,
indien zij nog niet het voornemen hebben een bestuurlijke boete op te leggen
maar al wel een concrete verdenking tegen een bepaalde persoon koesteren,
gebonden zijn aan de regel van artikel 33e, tweede volzin, waarin is bepaald
dat de Minister van Financiën en de toezichthouders de betrokkene moeten
wijzen op zijn zwijgrecht, alvorens hem mondeling om informatie wordt gevraagd.Verder wordt in dit artikel een regeling getroffen voor het horen van
de overtreder. Enerzijds is het redelijk dat de overtreder in de gelegenheid
wordt gesteld te worden gehoord, alvorens hem een boete wordt opgelegd. Anderzijds
leidt het horen tot langere procedures, en dit is met name voor kleinere overtredingen
niet gewenst. Derhalve is in het wetsvoorstel bepaald dat een overtreder in
de gelegenheid gesteld dient te worden om te worden gehoord, tenzij het een
overtreding betreft die in de bijlage als bedoeld in artikel 33d is aangewezen.
In deze bijlage zijn de artikelen opgesomd waarvoor ten aanzien van alle normgeadresseerden,
ongeacht de indeling in een bepaalde draagkrachtcategorie, een boete van ten
hoogste 10 000 gulden kan worden opgelegd. Voor een toelichting van de
categorie-indeling wordt overigens verwezen naar het algemene deel van deze
memorie van toelichting. Deze regeling laat uiteraard onverlet dat degene
aan wie de boete is opgelegd tegen elke boete, hoe laag ook, na oplegging
bezwaar en beroep kan aantekenen. Artikel 33hGezien het ingrijpende karakter van veel ingevolge dit wetsvoorstel op
te leggen boeten is aan het beroep schorsende werking verleend. Daarmee wordt
aangesloten bij de nieuwe Mededingingswet, en de bij de Wet onafhankelijke
post- en telecommunicatieautoriteit in de Postwet en de Wet op de telecommunicatievoorzieningen
ingevoegde boetebepalingen.Dit wetsvoorstel voorziet echter ook in boeten waarvan niet kan worden
gezegd dat zij zeer ingrijpend zijn. Het gaat hier om de ingevolge artikel 33f, tweede lid, aangewezen boeten van ten hoogste 10 000 gulden,
hetgeen in de context van dit wetsvoorstel als een relatief gering bedrag
moet worden aangemerkt. Deze boeten zijn niet zo ingrijpend dat volledige
schorsende werking nodig is, en betreffen de eenvoudigste overtredingen. Juist
bij deze overtredingen is het lik-op-stuk-effect belangrijk voor de speciaal-
en generaalpreventieve werking van de boeten. Voor deze lichte boeten is derhalve
gekozen voor het stelsel van de Commissie voor de toetsing van wetgevingsprojecten:
schorsende werking voor het bezwaar, maar niet voor het beroep. Artikel 33iDe boete dient binnen zes weken na de inwerkingtreding van de beschikking
te worden betaald. Op grond van artikel 33h, eerste lid, treedt de beschikking
in werking:a. indien geen bezwaar wordt gemaakt: zes weken na de bekendmaking (vgl.
art. 6:7 en 6:8 Awb);b. indien wel bezwaar is gemaakt: zes weken na de bekendmaking van de
beslissing op bezwaar waarbij de boete geheel of gedeeltelijk is gehandhaafd,
tenzij beroep is ingesteld;c. indien beroep wordt ingesteld: zodra een rechterlijke uitspraak waarbij
het beroep wordt verworpen is bekendgemaakt, tenzij de overtreder hoger beroep
instelt;d. indien de overtreder hoger beroep instelt: zodra een rechterlijke uitspraak
waarbij het hoger beroep wordt verworpen is bekendgemaakt;e. indien het bestuursorgaan hoger beroep instelt: zodra een uitspraak
waarbij het hoger beroep gegrond wordt verklaard is bekendgemaakt.Bij lichte boeten treedt de beschikking ingevolge het tweede lid in werking
zodra de bezwaartermijn ongebruikt is verstreken, dan wel de beslissing op
bezwaar waarbij de boete is gehandhaafd, is bekendgemaakt.Ingevolge artikel 33g, tweede lid, onder g, dient in de beschikking te
worden vermeld dat de boete binnen 6 weken na de inwerkingtreding moet worden
betaald.Om te voorkomen dat bezwaar wordt gemaakt of beroep wordt ingesteld louter
om uitstel van betaling en daarmee een rentevoordeel te verkrijgen, is tevens
bepaald dat de boete wordt vermeerderd met de wettelijke rente, te rekenen
vanaf de dag waarop sedert de bekendmaking van de beschikking zes weken zijn
verstreken. De termijn van zes weken is gelijk aan de bezwaartermijn; zolang
de overtreder nog kan overwegen of hij al dan niet een rechtsmiddel zal aanwenden,
is dus geen wettelijke rente verschuldigd. Deze regeling geldt niet voor de
boeten waarbij slechts het bezwaar schorsende werking heeft.Indien de boete niet binnen zes weken is betaald, wordt een aanmaning
verstuurd om binnen twee weken de boete, verhoogd met de kosten van de aanmaning,
alsnog te betalen. De aanmaning bevat de aanzegging dat, indien niet binnen
de in de aanmaning gestelde termijn van twee weken alsnog wordt betaald, de
boete verhoogd met de kosten van de aanmaning en van de invordering bij dwangbevel
wordt ingevorderd. Gedurende zes weken na de dag van betekening van het dwangbevel
staat verzet tegen het dwangbevel open door dagvaarding van de rechtspersoon
die de boete heeft opgelegd. Als de Minister van Financiën de boete heeft
opgelegd, zal de staat als publiekrechtelijke rechtspersoon dienen te worden
gedagvaard. Indien de Minister van Financiën met toepassing van artikel
29, eerste lid, de bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete
heeft overgedragen aan een rechtspersoon, dient die rechtspersoon te worden
gedagvaard. Artikel 33kIn het tweede lid is bepaald dat de vervaltermijn genoemd in het eerste
lid wordt gestuit door de bekendmaking van de beschikking waarbij een boete
wordt opgelegd. De bedoeling van deze stuiting is, dat een opgelegde boete
waartegen beroep is ingesteld en die in een gerechtelijke procedure op formele
gronden wordt vernietigd, alsdan opnieuw kan worden opgelegd, al is de termijn
om een boete te kunnen opleggen inmiddels verstreken. Artikel 33mHet eerste lid voorziet in de mogelijkheid dat een opgelegde dwangsom
of bestuurlijke boete, onverminderd de geheimhoudingsbepalingen van artikel
19, vijfde lid, en artikel 24, door de Minister van Financiën kan worden
gepubliceerd. De Minister van Financiën kan van deze mogelijkheid gebruikmaken,
als hij van oordeel is dat dit, gelet op de omstandigheden van het concrete
geval, in het belang is van een adequate werking van de financiële markten
en de positie van de beleggers op die markten. Hij kan dan (i) het feit ter
zake waarvan de last onder dwangsom of de bestuurlijke boete is opgelegd,
(ii) het overtreden voorschrift en (iii) de naam, het adres en de woonplaats
van degene aan wie de last onder dwangsom of de bestuurlijke boete is opgelegd,
ter openbare kennis brengen. Overigens wordt er in dit verband op gewezen
dat het feit ter zake waarvan de bestuurlijke boete wordt opgelegd en het
overtreden voorschrift op grond van artikel 33g ook in de beschikking waarbij
de boete wordt opgelegd moeten worden vermeld. Bij overtreding van die bepalingen
die zich richten tot financiële instellingen zal de naam, het adres en
de statutaire zetel van de instelling als zodanig dienen te worden gepubliceerd.
Bij overtreding van die bepalingen die zich tot een ieder richten kan in voorkomende
gevallen ook de naam, het adres en de woonplaats van anderen dan financiële
instellingen worden gepubliceerd. Dwangsommen en bestuurlijke boeten worden
immers opgelegd aan degene tot wie de overtreden norm zich richt. De Minister
van Financiën bepaalt zelf, behoudens de regels die op grond van het
tweede lid kunnen worden gesteld, de wijze waarop de genoemde gegevens ter
openbare kennis worden gebracht.Het is de bedoeling dat de bevoegdheid bedoeld in artikel 33m, eerste
lid, op het moment van de inwerkingtreding van deze wet wordt gedelegeerd
aan DNB. Indien echter de bevoegdheid op grond van het eerste lid wordt gedelegeerd,
dient de Minister van Financiën een mogelijkheid tot bijsturing te behouden.
Op grond van het tweede lid kan de Minister van Financiën derhalve in
het algemeen regels stellen ter zake van de uitoefening van deze bevoegdheid.
Deze bepaling komt zoals eerder reeds is toegelicht niet voor delegatie in
aanmerking. ARTIKEL II TOT EN MET VIIIDeze artikelen voegen artikelen met betrekking tot het opleggen van dwangsommen
en bestuurlijke boeten toe aan respectievelijk de Wte 1995, de Wtk 1992, de
Wtn, de Wtv 1993, de Wwk, de Wmz 1996 en de Wfbb 1994. Zij stemmen, voor zover
onderstaand niet anders is toegelicht, overeen met de reeds toegelichte artikelen
met betrekking tot het opleggen van dwangsommen en bestuurlijke boeten in
het kader van de Wtb.In de Wte 1995 en de Wmz 1996 wordt, evenals in de Wtb, de bevoegdheid
tot het opleggen van dwangsommen en bestuurlijke boeten, alsmede de bevoegdheid
tot publicatie, wettelijk verleend aan de Minister van Financiën. Het
is de bedoeling dat deze bevoegdheden op het moment van de inwerkingtreding
van deze wet worden gedelegeerd aan de STE. De delegatie van de bevoegdheid
tot het opleggen van dwangsommen en bestuurlijke boeten zal evenwel beperkt
zijn tot overtreding van die bepalingen die op basis van de genoemde delegatiebesluiten
door de STE worden uitgevoerd. In artikel 40 Wte 1995 en in artikel 11, eerste
lid, Wmz 1996 zijn bepalingen opgesomd, die niet aan de STE kunnen worden
gedelegeerd. De bevoegdheid tot het opleggen van dwangsommen en bestuurlijke
boeten bij overtreding van die bepalingen zal uiteraard bij de Minister van
Financiën blijven berusten.In de Wtk 1992, de Wtn en de Wtv 1993 wordt de bevoegdheid dwangsommen
en bestuurlijke boeten op te leggen, alsmede de bevoegdheid tot publicatie,
in verband met de voor die wetten geldende wetssystematiek, wettelijk aan
de Minister van Financiën en daarnaast rechtstreeks aan de toezichthouder
verleend. De bevoegdheid tot het opleggen van dwangsommen en bestuurlijke
boeten en de publicatiebevoegdheid bij overtreding van bepalingen die door
de Minister van Financiën worden uitgevoerd (bijvoorbeeld overtredingen
van door de Minister van Financiën te verlenen verklaringen van geen
bezwaar of vrijstellingen) wordt toegekend aan de Minister van Financiën.
Wat betreft de bepalingen die door de toezichthouders worden uitgevoerd, berust
de bevoegdheid dwangsommen en bestuurlijke boeten op te leggen en de publicatiebevoegdheid
wettelijk bij hen. In de Wwk en de Wfbb 1994 wordt, in verband met de voor
die wetten geldende wetssystematiek, de bevoegdheid om dwangsommen en bestuurlijke
boeten op te leggen en de publicatiebevoegdheid wettelijk uitsluitend toegekend
aan DNB. Aangezien in de Wtk 1992, de Wtn, de Wtv 1993, de Wwk en de Wfbb
1994 geen sprake is van delegatie van bevoegdheden aan de toezichthouders,
hoeft voor deze wetten geen artikel te worden opgenomen waarin de bevoegdheid
van de Minister van Financiën om regels te stellen met betrekking tot
het opleggen van dwangsommen en bestuurlijke boeten en met betrekking tot
het gebruikmaken van de publicatiebevoegdheid wordt toegevoegd aan de bepalingen
die niet kunnen worden gedelegeerd. ARTIKEL IXIn dit artikel worden de artikelen uit de financiële wetgeving van
zuiver administratieve aard (waarvoor de mogelijkheid van een strafrechtelijke
sanctie in de praktijk alleen op papier bestaat) in de WED geschrapt. Dit
stemt overeen met het kabinetsbeleid om het strafrecht waar mogelijk terug
te dringen. Zoals echter reeds in het algemene deel van de memorie van toelichting
is opgemerkt, is, waar nodig, de strafrechtelijke weg als ultimum remedium
gehandhaafd. ARTIKEL X TOT EN MET XIIIIn verband met de samenloop van het onderhavige wetsvoorstel met enkele
andere wetsvoorstellen is het noodzakelijk overgangsbepalingen in dit wetsvoorstel
op te nemen.Het betreft in de eerste plaats de samenloop met twee andere wetsvoorstellen
tot wijziging van de Wet toezicht effectenverkeer 1995: (i) het voorstel van
wet houdende wijziging van de Wet toezicht effectenverkeer 1995 met het oog
op de ontwikkelingen in de organisatie van het toezicht op het effectenverkeer1; en (ii) het voorstel van wet houdende wijziging van
de Wet toezicht effectenverkeer 1995 ter uitvoering van de richtlijn inzake
de beleggerscompensatiestelsels2. Artikel X geeft
een overgangsbepaling voor het geval dat het wetsvoorstel met het oog op de
ontwikkelingen in de organisatie van het toezicht op het effectenverkeer tot
wet wordt verheven. Op het moment dat die wet in werking treedt, of, indien het onderhavige wetsvoorstel op een later moment tot wet wordt verheven
en in werking treedt, op dat latere tijdstip, wordt de Wte 1995 gewijzigd
overeenkomstig artikel X. Het overgangsartikel verschilt op één
punt van artikel II. Op grond van het genoemde wetsvoorstel komt de bevoegdheid
te vervallen om aan de houder van een effectenbeurs of een ledenorganisatie
een aanwijzing te geven met betrekking tot een door de houder van die beurs
of die organisatie jegens een bepaalde toegelaten effecteninstelling te volgen
gedragslijn (artikel 11, vierde lid, Wte 1995). Derhalve kan in de opsommingen
van de bepalingen waarvoor een dwangsom of een bestuurlijke boete kan worden
opgelegd de vermelding van artikel 11, vijfde lid, Wte 1995, waarin de verplichting
is opgenomen om zo'n aanwijzing binnen een te stellen termijn op te volgen,
worden geschrapt. Verder dient de hernummering van artikel 16, zesde tot en
met dertiende lid, Wte 1995 tot artikel 16, vijfde tot en met twaalfde lid
Wte 1995 ook tot een overeenkomstige aanpassing te leiden in de opsomming
van de artikelen waarvoor een dwangsom of een bestuurlijke boete kan worden
opgelegd. Artikel XI geeft een overgangsbepaling voor het geval dat het wetsvoorstel
inzake de beleggerscompensatiestelsels tot wet wordt verheven. Op het moment
dat die wet in werking treedt, of, indien het onderhavige wetsvoorstel op
een later moment tot wet wordt verheven en in werking treedt, op dat latere
tijdstip, wordt de Wte 1995 gewijzigd overeenkomstig artikel XI. Dit overgangsartikel
verschilt eveneens op één punt van artikel II. In de opsommingen
van de bepalingen waarvoor een dwangsom of een bestuurlijke boete kan worden
opgelegd is toegevoegd het niet-nakomen van de verplichting om zich aan te
sluiten bij een bij koninklijk besluit algemeen verbindend verklaarde dan
wel ingevoerde beleggerscompensatieregeling (artikel 28a, tweede respectievelijk
vierde lid, Wte 1995), en is artikel 19, derde lid, Wte 1995 in plaats van
artikel 19, tweede lid, Wte 1995 vermeld. Dit laatste is nodig in verband
met de in het wetsvoorstel inzake de beleggerscompensatiestelsels opgenomen
hernummering. Artikel XII tenslotte geeft een overgangsbepaling voor het geval
dat zowel het wetsvoorstel met het oog op de ontwikkelingen in de organisatie
van het toezicht op het effectenverkeer als het wetsvoorstel inzake de beleggerscompensatiestelsels
tot wet wordt verheven. Op het moment dat de laatste van beide wetten in werking
treedt, of, indien het onderhavige wetsvoorstel op een nog later moment tot
wet wordt verheven en in werking treedt, op dat latere tijdstip, wordt de
Wte 1995 gewijzigd overeenkomstig artikel XII. In de opsommingen van de bepalingen
waarvoor een dwangsom of een bestuurlijke boete kan worden opgelegd is de
verplichting geschrapt om een aanwijzing op grond van artikel 11, vijfde lid,
Wte 1995, op te volgen, is de hernummering van artikel 16 Wte 1995 opgenomen,
zijn de beleggerscompensatieverplichtingen toegevoegd, en is artikel 19, derde
lid, Wte 1995 in plaats van artikel 19, tweede lid, Wte 1995 vermeld.In de tweede plaats bestaat samenloop tussen het onderhavige wetsvoorstel
en het voorstel van wet houdende wijziging van de Wet toezicht kredietwezen
1992 teneinde de effectiviteit van deze wet op enkele punten te verbeteren1. Artikel XIII geeft een overgangsbepaling voor het geval
dat dat wetsvoorstel tot wet wordt verheven. Op het moment dat die wet in
werking treedt, of, indien het onderhavige wetsvoorstel op een later moment
tot wet wordt verheven en in werking treedt, op dat latere tijdstip, wordt
de Wtk 1992 gewijzigd overeenkomstig artikel XIII. Artikel XIII verschilt
op één punt van artikel III. In de opsommingen van de bepalingen
waarvoor een dwangsom of een bestuurlijke boete kan worden opgelegd zijn de
nieuwe verplichtingen genoemd in de wijzigingswet toegevoegd. ARTIKEL XIVIn het algemene deel van deze memorie van toelichting is reeds toegelicht
dat voor alle besluiten die berusten op de financiële wetgeving in eerste
instantie de rechtbank te Rotterdam bevoegd zal zijn en dat hoger beroep tegen
de uitspraken van deze rechtbank openstaat op het CBB. Hiermee wordt afgeweken
van de hoofdregel van het huidige systeem van bestuursrechtspraak dat tegen
uitspraken van de rechtbank hoger beroep openstaat op de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State. Met het oog hierop worden in artikel XV de Wtb, de
Wte 1995, de Wtk 1992, de Wtn, de Wtv 1993, de Wwk, de Wmz 1996 en de Wfbb
1994 toegevoegd aan de bijlage bij de Wet bestuursrechtspraak bedrijfsorganisatie.
Indien de uitspraak van een rechtbank een besluit betreft dat berust op een
wet genoemd in die bijlage, staat hoger beroep open op het CBB. In dit verband
wordt mede verwezen naar de nota van toelichting bij de nieuwe Mw. ARTIKEL XVNu het onderhavige wetsvoorstel wijziging brengt in de rechtsgang tegen
besluiten op grond van de betrokken financiële wetgeving, dient geregeld
te worden welke rechtsgang openstaat indien zo'n besluit voor de inwerkingtreding
van deze wet is bekendgemaakt, doch op het tijdstip van inwerkingtreding de
termijn voor het maken van bezwaar of het instellen van beroep nog niet is
verstreken. Gekozen is voor het stelsel, dat de oude rechtsgang (dus beroep
in één instantie bij het CBB) blijft gelden in alle gevallen
waarin het primaire besluit voor de inwerkingtreding van deze wet is bekendgemaakt.
Dat geldt dus ook indien het primaire besluit voor, en de beslissing op het
bezwaar na inwerkingtreding van deze wet is bekendgemaakt, en ook, indien
de bezwaar- of beroepstermijn voor de inwerkingtreding van deze wet is aangevangen
maar het bezwaar- of beroepschrift eerst na die inwerkingtreding wordt ingediend. ARTIKEL XVIBepaalde bij of krachtens de financiële wetgeving verboden gedragingen
zullen na de inwerkingtreding van deze wet niet langer strafbare feiten zijn,
maar slechts kunnen leiden tot het opleggen van een dwangsom of een bestuurlijke
boete (verwezen zij naar de toelichting bij artikel IX). Een dwangsom of een
bestuurlijke boete kan echter slechts worden opgelegd voorzover de verboden
gedraging heeft plaatsgevonden na de inwerkingtreding van deze wet. Vanzelfsprekend
moet echter ook na de inwerkingtreding van deze wet kunnen worden opgetreden
tegen strafbare gedragingen die voor de inwerkingtreding hebben plaatsgevonden,
maar eerst later aan het licht zijn gekomen en nog niet zijn verjaard. Daarom
is een overgangsvoorziening getroffen, die de strafbaarheid van dergelijke
gedragingen handhaaft. Dit impliceert uiteraard dat ook het voor die feiten
geldende strafprocesrecht zijn gelding behoudt. De Minister van Financiën,G. Zalm XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Kamerstukken II 1993/94, 23 400 VI, nr. 48.XNoot2Kamerstukken II 1994/95, 23 462/23 710, nrs. 3 en 4.XNoot1Advies aan de Minister van Justitie van de Commissie voor de Toetsing
van Wetgevingsprojecten («Handhaving door bestuurlijke boeten»)
van 12 januari 1994.XNoot1Derde Tranche Algemene wet bestuursrecht (Stb. 1996, 333).XNoot1Kamerstukken II 1997/98, 25 670.XNoot2Kamerstukken II 1997/98, 25 623.XNoot1Kamerstukken II 1996/97, 25 406. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25821-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl