Wet ammoniak en veehouderij; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27836, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

09-07-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27836 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamReikwijdteDe IPPC-richtlijnOverige puntenOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 19 april 2001, no. W08.01.0040/V,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27836Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 836Regels inzake ammoniakemissie uit tot veehouderijen behorende dierenverblijven
(Wet ammoniak en veehouderij)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 19 april
2001 en het nader rapport d.d. 26 juni 2001, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. Het
advies van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 23 januari 2001, no. 01.000306, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt
het voorstel van wet met memorie van toelichting houdende regels inzake ammoniakemissie
uit tot veehouderijen behorende dierenverblijven (Wet ammoniak en veehouderij).Het wetsvoorstel bevat bijzondere regels voor de beoordeling van de gevolgen
van ammoniakemissie van veehouderijen bij de verlening van milieuvergunningen.
De nieuwe regeling komt in de plaats van de Interimwet ammoniak en veehouderij
(Iav), waarbij het depositie-aspect van ammoniak centraal staat. Deze koerswijziging
vloeit voort uit de afspraak in het regeerakkoord om het depositiebeleid te
vervangen door emissiebeleid.2Samen met de emissie-eisen
die op grond van een nog op te stellen algemene maatregel van bestuur op grond
van de Wet milieubeheer (WMB) aan de huisvesting van dieren (hierna: huisvestings-amvb)
zullen worden gesteld, vormen de voorgestelde bepalingen het kader voor de
beoordeling van het aspect ammoniak bij het verlenen van een vergunning op
grond van de WMB. De voorgestelde bepalingen richten zich vooral op bescherming
tegen de emissie in kwetsbare gebieden en in een zone van 500 m daaromheen.
Binnen dat gebied geldt een emissieplafond in die zin dat de emissie niet
meer mag worden dan deze zal zijn op het moment van in werking treden van
de voorliggende bepalingen, waarbij voor extensieve melkveebedrijven een afwijkend
emissieplafond geldt. Voor veehouderijen buiten dit gebied gelden geen beperkingen
anders dan die welke zullen voortvloeien uit de toekomstige huisvestings-amvb.
Op andere milieubelastende activiteiten dan de emissie uit dierenverblijven
blijft de WMB van toepassing. Dat geldt voor directe ammoniakschade voor planten en
gewassen, en voor activiteiten waarbij ammoniak kan vrijkomen, zoals bewerking
of verwerking van mest en de opslag van mest buiten een dierenverblijf.De Raad van State kan de behoefte aan een regeling begrijpen in het licht
van het streven naar een transparante aanpak van de ammoniakproblematiek.
De voorgestelde regeling vormt evenwel een drastische wijziging ten opzichte
van de huidige Iav, waarvoor slechts beperkt een motivering wordt gegeven.
Dit klemt temeer waar de voorgestelde regeling mede bedrijven betreft waarvoor
de bepalingen van richtlijn 96/61/EG van de Raad van de Europese Unie van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding
van verontreiniging gelden (PbEG L 257), (hierna: IPPC-richtlijn).1Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 23 januari
2001, nr. 01 000306, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies gedateerd 19 april 2001, No. W08.01.0040/V, bied ik U hierbij
aan.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met zijn opmerkingen rekening
zal zijn gehouden.Reikwijdte1. Blijkens de memorie van toelichting is beoogd met het nieuwe stelsel
optimale duidelijkheid te verschaffen. In zoverre de wet zelf de kwetsbare
gebieden aanwijst en de emissieplafonds die daarbinnen zullen gelden, wordt
dit inderdaad gerealiseerd. Dergelijke duidelijkheid, die inhoudt dat nog
slechts door wetswijziging het beleid of de reikwijdte daarvan kunnen worden
veranderd, veronderstelt zekerheid omtrent de effecten van ammoniak op het
milieu. Er kan worden vastgesteld dat het beleid in de afgelopen tien jaar
volop in verandering is geweest. Bovendien is de veehouderij sterk in ontwikkeling
als gevolg van de varkenspest, de BSE-crisis en de uitbraak van mond- en klauwzeer,
en de beoogde reconstructie van de varkenssector. Het voorliggende wetsvoorstel
zelf bevat ook weer een drastische wijziging van het beleid ten opzichte van
de Iav. Niet alleen worden de beschermde gebieden aanzienlijk beperkt, maar
vervolgens wordt het gebied waarbinnen de emissie wordt geregeld ook beperkt
tot 500 m rond die gebieden (het onderscheid tussen overbelaste gebieden en
andere vervalt geheel). In het licht van al deze ontwikkelingen rijst de vraag
waar de zekerheid op berust dat het beleid nu in de wet kan worden verankerd.
In de memorie van toelichting wordt vooral ingegaan op de breedte van de zone
rond kwetsbare gebieden, maar niet op de vraag waarom de kwetsbare gebieden
eens en voor altijd kunnen worden aangewezen.De Raad meent dat in de toelichting nader moet worden ingegaan op de opportuniteit
om thans met een wettelijke regeling te komen alsmede op de vraag op basis
van welke inzichten met zekerheid kan worden aangenomen dat zich in de voorzienbare
toekomst geen zodanige ontwikkelingen van inzicht of anderszins meer zullen
voordoen dat het beleidskader nu vrij hecht in de wet kan worden verankerd.1. De Raad constateert terecht dat de voorgestelde regeling een drastische
wijziging vormt ten opzichte van de Interimwet ammoniak en veehouderij. Deze
drastische wijziging is ook beoogd. Zoals in de memorie van toelichting is
aangegeven, was het beleid met betrekking tot de ammoniakemissie uit dierenverblijven
tot nu toe hoofdzakelijk gericht op het bereiken van een stand-still-situatie,
waarbij beoordeling van de door de veehouderij veroorzaakte depositie een
doorslaggevende rol speelde. Conform de afspraken in het Regeerakkoord wordt
middels onderhavig wetsvoorstel in samenhang met het Besluit ammoniakemissie
huisvesting veehouderij, waarvan het ontwerp op 23 mei in de Staatscourant
is gepubliceerd, een op beperking van de emissie gericht beleid ingezet. Door
de maximale inzet op het emissiespoor, en het daarmee op landelijke schaal
verlagen van de druk op het milieu, kan het aanvullend beleid beperkter dan
tot nu toe worden ingezet. Alleen in die situaties, waar uitbreiding of vestiging
van veehouderijen in de nabijheid van de natuur het positief effect van het
emissiebeleid teniet zou kunnen doen, zijn aanvullende maatregelen nodig.Het veel meer dan tot nu toe nadruk leggen op het emissiespoor is ook
in lijn met de IPPC- richtlijn, gelet op het daaruit voortvloeiende vereiste
van toepassing van «beste beschikbare technieken».Het moment van inwerkingtreding van onderhavig wetsvoorstel wordt mede
bepaald door het feit dat de Interimwet ammoniak en veehouderij (verder te
noemen: de Interimwet) met ingang van 1 januari 2002 vervalt. Indien de Interimwet
niet door een andere wettelijke regeling wordt opgevolgd, zou de Wet milieubeheer
het wettelijk kader worden voor de beoordeling van de effecten
van ammoniakemissie uit dierenverblijven op het milieu. Zoals in paragraaf 1.2
van de memorie van toelichting is aangegeven, wordt dit uit het oogpunt van
uitvoerbaarheid en rechtszekerheid ongewenst geacht. Verder beoogt het wetsvoorstel
duidelijkheid te scheppen ten behoeve van de reconstructie van de concentratiegebieden,
zoals die in de Reconstructiewet concentratiegebieden is voorzien. Ook hiervoor
is inwerkingtreding per 1 januari 2002 van belang, gelet op de te verwachten
datum van inwerkingtreding van de Reconstructiewet.Ten slotte bestaat er inmiddels duidelijkheid over de verplichtingen die
in internationaal verband voor Nederland met betrekking tot de ammoniakemissie
op de middellange termijn zullen gelden, zodat het toekomstig beleid daarop
kan worden afgestemd.Wat betreft de vraag van de Raad of het beleidskader nu vrij hecht in
de wet kan worden verankerd merk ik op, dat de gevolgen van de ammoniakemissie
zoals die zijn beschreven in paragraaf 2.1 van de memorie van toelichting,
naar mijn mening in voldoende mate wetenschappelijk zijn aangetoond. Die wetenschappelijke
onderbouwing vormt een voldoende hechte basis voor het ammoniakbeleid en daarmee
ook voor de voorgestelde regeling. Er is geen reden om te veronderstellen,
dat de wetenschappelijke inzichten binnen afzienbare tijd zodanig zouden wijzigen,
dat het beleidskader zou moeten veranderen.Mede in het licht van de IPPC-richtlijn kan ook voor langere termijn met
zekerheid worden gesteld, dat de omslag van depositie- naar hoofdzakelijk
emissiebeleid blijvend is. Ook de noodzaak van een zekere mate van aanvullend
beleid zal (– mede in het licht van de IPPC-richtlijn –) blijven
bestaan.Nu in ieder geval tot 2010 helderheid bestaat over de verplichtingen die
in internationaal kader ten aanzien van beperking van ammoniakemissie voor
Nederland zullen gelden, behoeft er bovendien niet voor te worden gevreesd,
dat in verband met die verplichtingen het beleid op korte termijn zou moeten
worden aangepast.Gegeven het bovenstaande liggen de hoofdlijnen van het beleid voor de
komende periode in grote mate vast.2. Met de voorgestelde bepalingen wordt weliswaar beoogd zekerheid te
scheppen, toch schuilen er in de voorgestelde bepalingen onduidelijkheden.
In dat verband kan op het volgende worden gewezen.a. Ingevolge artikel 2 zullen eerder onder de vigeur van de Iav als voor
verzuring gevoelig gebied aangewezen gebieden of gebieden waarvoor een convenant
geldt in de zin van de Uitvoeringsregeling ammoniak en veehouderij, als kwetsbaar
gebied in de zin van dit wetsvoorstel kunnen worden aangemerkt, indien zij
deel uitmaken van de door het provinciaal bestuur vastgestelde ecologische
hoofdstructuur. Gelet op het feit dat de ligging van een veehouderij binnen
of buiten de kwetsbare gebieden en de omliggende 500 m ingrijpende gevolgen
heeft voor de mogelijkheden van oprichting en/of uitbreiding, vereist de rechtszekerheid
dat de grenzen van de bedoelde gebieden ondubbelzinnig vastliggen. Aangezien
het enkele feit dat een gedeelte van een stal binnen het gebied of de zone
ligt ingevolge de artikelen 4 en 6 tot gevolg heeft dat de hele veehouderij
wordt beschouwd als gelegen binnen het gebied, vereist dit een tot op de meter
nauwkeurige vaststelling. Vooralsnog is dit niet het geval bij de aanwijzing
van de ecologische hoofdstructuur en van kwetsbare gebieden. De Raad wijst
erop dat aanduidingen op kaarten thans veelal slechts indicatief van aard
zijn en bestemd zijn om in gemeentelijke bestemmingsplannen nader te worden
aangegeven. Ook ontstaat door mogelijke wijziging in de toekomst van de ecologische
hoofdstructuur verdere onzekerheid; alsdan zal immers nagetrokken moeten worden
welke gebieden op het moment van in werking treden waren aangewezen en welke
niet.De Raad adviseert tegen deze achtergrond dat bevorderd wordt dat, alvorens
de wet in werking treedt, er een inventaris wordt opgesteld van de betrokken
gebieden, waarbij deze zodanig in kaart zijn gebracht dat de ligging van de
grenzen van de betrokken gebieden ondubbelzinnig en op de meter nauwkeurig
kan worden bepaald. b. De voorgestelde regeling spreekt in de artikelen 4 en 6 van oprichten
en veranderen van inrichtingen. Het betreft daarbij begrippen waarvan de betekenis
wordt bepaald in de context van de WMB . Deze begrippen zijn minder ondubbelzinnig
dan het lijkt. In het bijzonder rijst de vraag hoe de revisievergunning in
dit verband beschouwd moet worden en of het samentrekken van twee bestaande
inrichtingen tot één inrichting beschouwd moet worden als verandering
van een bestaande inrichting of de oprichting van een nieuwe.Het is minder zinvol om deze begrippen voor de toepassing van de voorliggende
regeling nader te preciseren nu dit in het kader van de vergunningverlening
op grond van de WMB moet plaatsvinden. Aangezien het begrip inrichting voor
de toepassing evenwel een elementaire eenheid van beleid zal zijn, adviseert
de Raad om in de memorie van toelichting op dit punt meer duidelijkheid te
bieden.c. Terwijl zowel de aanwijzing van kwetsbare gebieden als de beleidsnorm
bij wet worden vastgelegd, wordt de meet- en rekenmethode bij ministeriële
regeling vastgesteld (artikel 1, eerste lid). Daarmee dreigt de rechtszekerheid
van regeling bij wet een reus met lemen voeten te worden; deze methode bepaalt
immers de werkelijke werking van de regeling. De Raad adviseert om tegen deze
achtergrond ten minste de uitgangspunten en hoofdlijnen van de meet- en rekenmethode
bij algemene maatregel van bestuur vast te leggen.d. Beoogd wordt een exclusief beoordelingskader te geven voor de toetsing
in het kader van een milieuvergunning van het aspect van ammoniakemissie uit
dierenverblijven. In de toelichting op artikel 3, derde lid, wordt uiteengezet
dat dit artikellid het weliswaar mogelijk maakt dat ook in het kader van de
vergunningverlening op basis van de WMB voorschriften ten aanzien van ammoniakemissie
uit dierenverblijven kunnen worden gesteld, maar deze niet zover mogen gaan
dat zij neerkomen op het weigeren van een vergunning. Nog afgezien van de
mogelijke onverenigbaarheid van een zodanige toepassing van artikel 3, derde
lid, juncto artikel 8.11 WMB met de IPPC-richtlijn, wijst de Raad erop dat
artikel 3, derde lid, zich niet verzet tegen een weigering van de vergunning
op grond van artikel 8.10, tweede lid, juncto artikel 8.11, derde lid, WMB.2a. De opmerking van de Raad kan worden onderschreven. De door de Raad
bedoelde duidelijkheid over de exacte grenzen van de gebieden is ook van belang
met het oog op de uitvoerbaarheid van de voorgestelde regeling. Overeenkomstig
het advies van de Raad zal bevorderd worden dat een inventaris van betrokken
gebieden wordt opgesteld, waarbij de begrenzing van de ecologische hoofdstructuur
(verder te noemen: EHS) en de kwetsbare gebieden op kaarten met voldoende
nauwkeurigheid wordt weergegeven. In dat verband zal tevens worden bezien
op welke wijze ten behoeve van belanghebbenden in een adequate bekendmaking
kan worden voorzien.Overigens is het – zoals de Raad ook opmerkt – niet zo dat
bij inwerkingtreding van het wetsvoorstel voor eens en altijd vastligt welke
concrete gebieden beschermd worden. Immers, de EHS kan na de inwerkingtreding
van het wetsvoorstel wijziging ondergaan. Wat wel vastligt, is de keuze om
uitsluitend de gebieden die gelegen zijn binnen de EHS door middel van aanvullend
beleid te beschermen.Mede naar aanleiding van het advies van de Raad is aan artikel 2 van het
wetsvoorstel een tweede lid toegevoegd waarin wordt bepaald dat, zolang vaststelling
van de EHS nog niet heeft plaatsgevonden, alle gebieden die krachtens de Interimwet
waren aangewezen omdat ze voor verzuring gevoelig zijn, ook onder de nieuwe
wet beschermd worden. Deze regeling biedt ook indien de EHS nog niet is vastgesteld,
bescherming aan de natuur.b. Het advies van de Raad wordt gevolgd. De artikelsgewijze toelichting
op artikel 6 is verduidelijkt.c. Naar aanleiding van het advies van de Raad is in het tweede lid van
artikel 1 de hoofdlijn van de berekening aangegeven. Een nadere uitleg wordt
gegeven in de artikelsgewijze toelichting op dit artikellid. d. Met het wetsvoorstel wordt inderdaad beoogd een exclusief beoordelingskader
te geven voor de toetsing in het kader van de verlening van een milieuvergunning
voorzover het de ammoniakemissie uit dierenverblijven betreft. Anders dan
de Raad uit de toelichting heeft begrepen, is het echter wel degelijk de bedoeling
dat een vergunning ook op grond van artikel 8.10, tweede lid, juncto artikel
8.11, derde lid, van de Wet milieubeheer kan worden geweigerd. In geval dat
bij de inwerkingtreding van deze wet nog geen regels zouden gelden op grond
van artikel 8.44 van de Wet milieubeheer waarbij het toepassen van emissiearme
technieken verplicht wordt, kunnen terzake voorschriften worden gesteld op
grond van artikel 8.11, derde lid, van de Wet milieubeheer. Wanneer het stellen
van dergelijke voorschriften in het specifieke geval materieel gezien zou
neerkomen op het weigeren van de vergunning, dan dient – conform jurisprudentie –
de vergunning op grond van artikel 8.10, tweede lid, juncto artikel 8.11,
derde lid, te worden geweigerd. Mede om die reden is het derde lid van artikel
3 als een uitzondering op het eerste lid geformuleerd. Ook indien bij het
verlenen van de vergunning strijd zou ontstaan met regels die gelden op grond
van artikel 8.44 van de Wet milieubeheer of met eventuele vergunningvoorschriften
ter uitvoering van regels krachtens artikel 8.45 of 8.46 van de Wet milieubeheer
die het bevoegd gezag in acht moet nemen, zal de vergunning op grond van artikel
3, derde lid, juncto artikel 8.10, tweede lid, van de Wet milieubeheer moeten
worden geweigerd. Op deze wijze wordt tevens gewaarborgd dat de «beste
bestaande technieken» als bedoeld in de IPPC-richtlijn worden toegepast
en wordt aldus mogelijke strijdigheid met deze richtlijn voorkomen.Naast het voorschrijven van emissiearme technieken, kunnen op grond van
artikel 3, derde lid, juncto artikel 8.11, derde lid, van de Wet milieubeheer,
zo nodig aanvullende voorschriften worden opgenomen die gericht zijn op een
goede bedrijfsvoering van emissiearme stalsystemen. Dergelijke voorschriften
worden ook thans reeds veelvuldig bij de toepassing van Groen-Labelstalsystemen
in de vergunning opgenomen. Omdat het hierbij slechts om aanvullende maatregelen
gaat die bovendien in redelijkheid van de veehouder kunnen worden gevergd,
zal het weigeren van de vergunning hier niet aan de orde zijn.De toelichting op artikel 3, derde lid, is aangepast.De IPPC-richtlijn3. De voorgestelde regeling heeft mede betrekking op installaties in de
zin van de IPPC-richtlijn, namelijk de grotere varkens- en pluimveebedrijven
bedoeld in punt 6.6 van bijlage I van die richtlijn. De systematiek van het
wetsvoorstel dient dan ook te worden bezien in het licht van deze EG-richtlijn.
Deze schrijft een individuele vergunningverlening voor waarbij in de vergunningvoorwaarden
acht wordt geslagen op een aantal algemene beginselen en de emissiegrenswaarden
moeten worden gebaseerd op de beste beschikbare technieken (artikel 9, vierde
lid). Artikel 9, achtste lid, maakt het evenwel mogelijk om ten aanzien van
bepaalde categorieën installaties een generieke normstelling te hanteren.
Wel zal dan een geïntegreerde aanpak en een even hoog niveau van bescherming
van het milieu moeten zijn gewaarborgd. In de memorie van toelichting1 wordt ingegaan op de verhouding van het wetsvoorstel
en de nog op te stellen huisvestings-amvb tot de IPPC-richtlijn. Uiteengezet
wordt dat door de omgevingstoets voor het aspect ammoniak algemeen te regelen,
voor het milieu in zijn geheel een niveau van bescherming wordt gerealiseerd
dat ten minste gelijkwaardig is aan de situatie dat dit aspect individueel
zou worden getoetst. Bedoelde algemene benadering bestaat in de voorgestelde
zonering plus het voorschrijven van de «best beschikbare technieken»
in de huisvestings-amvb.Met betrekking tot de verhouding van de voorgestelde regeling en de IPPC-richtlijn
maakt de Raad de volgende kanttekeningen.a. In de uiteenzetting in de memorie van toelichting ligt besloten dat
het voorliggende wetsvoorstel niet zonder de huisvestings-amvb in werking
zal kunnen treden. Pas deze laatste regeling beoogt een niveau te waarborgen
dat gelijkwaardig is aan een individuele beoordeling waarbij wordt uitgegaan
van de best beschikbare technieken. Voor IPPC-bedrijven buiten de zones die
thans wel onder de Iav vallen, heeft het in werking treden van de voorliggende
regeling zonder dat de huisvestings-amvb er is tot gevolg dat iedere beperking wegvalt, hoewel deze blijkens de toelichting en de richtlijn voor de
bescherming van het milieu wel vereist is.b. Nu ingevolge het bepaalde in deze wet (artikel 3, eerste lid) het deelaspect
van de ammoniakemissie uitsluitend in het kader van het voorliggende wetsvoorstel
en de nog vast te stellen huisvestings-amvb zal mogen worden geregeld, betekent
dit dat de vraag of voldaan wordt aan de eisen van de IPPC-richtlijn afhangt
van de te nemen algemene maatregel van bestuur. Uit het bepaalde in artikel
3 kan bovendien worden opgemaakt dat behalve in gevallen van directe ammoniakschade
(artikel 3, tweede lid) het de bedoeling is dat de emissie uit dierenverblijven
buiten de 500 m-zones slechts mag worden getoetst aan de eisen van de stand
der techniek, zoals die zullen worden opgenomen in de huisvestings-amvb en
dat dus in het kader van de vergunningverlening niet zodanige voorschriften
met betrekking tot de emissie van ammoniak mogen worden gesteld dat de vergunning
de facto wordt geweigerd. Er wordt voor deze gebieden dus zwaar ingezet op
de bescherming door middel van algemene regels. Dit betekent dat het standstill-beginsel
niet zal worden toegepast voor voor verzuring gevoelige gebieden die buiten
de Ecologische Hoofdstructuur vallen (artikel 2) en dat met het zoneringsbeleid
niet via het verlenen van vergunningen kan worden voorkomen dat in de nabijheid
van de zonegrens, met het oog op de ammoniakbelasting ongewenste concentraties
van grote intensieve veehouderijen ontstaan (onder andere slot paragraaf 2.5
van de memorie van toelichting). De oplossing zal volgens de toelichting moeten
worden gezocht in bestemmingsplannen op grond van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening (WRO) en, waar het voor verzuring gevoelige gebieden betreft die
onder de Reconstructiewet concentratiegebieden vallen, in op grond van die
wet vastgestelde reconstructieplannen. Het komt er aldus op neer dat de bescherming
van het milieu met betrekking tot ammoniakemissie en in het bijzonder de bescherming
van voor verzuring gevoelige gebieden, af zal hangen van de toepassing van
ten minste drie regelingen. Uit de nauwe samenhang daartussen zal voldoende
verzekerd moeten zijn dat de IPPC-richtlijn wordt uitgevoerd.Gelet op de verantwoordelijkheid van de staat voor de uitvoering van de
IPPC-richtlijn zal naar de mening van de Raad in de toelichting niet met een
verwijzing naar dit instrumentarium kunnen worden volstaan. De vraag rijst
of niet een te zware wissel wordt getrokken op het bestaande instrumentarium
van de WRO. Ten minste zal moeten worden aangegeven of dit instrumentarium
wel voldoende mogelijkheden biedt om mede uitvoering van de richtlijn te kunnen
waarborgen en het noodzakelijke resultaat te kunnen verzekeren. Ook los daarvan
dient te worden bezien of integratie van de verschillende regelingen tot één
omvattende regeling niet te prefereren valt; uitvoering van het beleid door
middel van drie regelingen zal praktisch op grote bezwaren stuiten.c. De IPPC-richtlijn gaat uit van een coördinatie van de milieuvergunningen
zodat bij de behandeling van deelaspecten het integrale milieutoetsingskader
in acht wordt genomen. Een en ander komt tot uitdrukking in artikel 7 van
de richtlijn. Dit brengt mee dat verzekerd moet zijn dat aan een installatie
verbonden milieuaspecten die niet in het kader van de WMB-vergunning aan de
orde komen, zoals bijvoorbeeld de uit- en afspoeling van nitraten bij het
gebruik van dierlijke meststoffen, elders een adequate behandeling krijgen,
die onderdeel vormt van één gecoördineerde en geïntegreerde
aanpak. Ten slotte zal bij elke (deel)vergunning de bescherming van lucht,
water en bodem gewaarborgd moeten zijn (artikel 9, eerste lid). Dit betekent
dat ook de resultaten van verschillende procedures voor de behandeling van
milieuaspecten niet mogen interfereren. Hiervoor is een wettelijke afstemming
van procedures nodig, bijvoorbeeld met de Wet verontreiniging oppervlaktewateren
en met de Meststoffenwet. De Raad adviseert hierin zo nodig nader te voorzien.d. In samenhang met het voorgaande onderdeel wijst de Raad op artikel
10 van de IPPC-richtlijn en de eisen die voortvloeien uit de zogenaamde Nitraatrichtlijn.1 De Raad adviseert nader in te gaan op de vraag hoe wordt
voorkomen dat vergunningverlening leidt tot overschrijding van de normen die
uit die richtlijn voortvloeien. e. In de toelichting wordt wat betreft de samenhang tussen de IPPC-richtlijn
en de MER-richtlijn1 uiteengezet dat het kabinet
het wetsvoorstel in overeenstemming acht met inhoud en strekking van de MER-richtlijn.
De MER-richtlijn voorziet in een milieubeoordelingsplicht ten aanzien van
(individuele) projecten. Tussen de MER-richtlijn en de IPPC-richtlijn bestaat,
zoals ook in de toelichting wordt opgemerkt, een samenhang. Zo is in artikel
2, lid 2a, van de MER-richtlijn bepaald dat de lidstaten kunnen voorzien in
een enkelvoudige procedure om te voldoen aan de eisen van de MER-richtlijn
en die van de IPPC-richtlijn. Uit artikel 1 van de IPPC-richtlijn blijkt dat
de IPPC-richtlijn de verplichtingen die voortvloeien uit de MER-richtlijn,
onverlet laat. De Raad wijst erop dat ingevolge artikel 8 van de MER-richtlijn
in de vergunningsprocedure rekening moet worden gehouden met de resultaten
van de verrichte milieueffectrapportage. Het voorgestelde stelsel ware daarom
nader te bezien op zijn geschiktheid aan die verplichting uitvoering te geven.3a. Het streven van de regering is er inderdaad op gericht dat het Besluit
ammoniakemissie huisvesting veehouderij gelijktijdig met de onderhavige wet
op 1 januari 2002 in werking treedt. Het ontwerp van het besluit is gepubliceerd
in de Staatscourant van 23 mei jl.Anders dan de Raad veronderstelt, is het echter niet zo dat de onderhavige
wet zonder genoemd besluit niet in werking zou kunnen treden. Immers, wanneer
na het vervallen van de Interimwet het besluit nog niet in werking zou zijn
getreden, zullen op grond van artikel 3, derde lid, van de wet, juncto artikel
8.11, derde lid van de Wet milieubeheer, aan de vergunning voorschriften moeten
worden verbonden, die de grootst mogelijke bescherming bieden tegen de gevolgen
voor het milieu, die een veehouderij kan veroorzaken, tenzij dat redelijkerwijs
niet kan worden gevergd (het alara-beginsel). Bij deze beoordeling zal moeten
worden uitgegaan van de «beste beschikbare technieken» als bedoeld
in de IPPC-richtlijn. Op deze wijze zal met een individuele toepassing van
het alara-beginsel naar verwachting een vergelijkbaar niveau van bescherming
worden gerealiseerd als wanneer het Besluit ammoniakemissie huisvesting veehouderij
van kracht zou zijn.Het voorgaande geldt zowel binnen als buiten de kwetsbare gebieden en
zones én voor alle veehouderij, ongeacht of ze onder de werkingssfeer
van de IPPC-richtlijn vallen. De vrees van de Raad dat zonder voornoemd besluit
iedere beperking voor IPPC-bedrijven buiten de zones zal wegvallen, is dan
ook ongegrond.b. In de memorie van toelichting is aangegeven dat met het zoneringsbeleid
niet via het verlenen van milieuvergunningen kan worden voorkomen dat in de
nabijheid van de zonegrens, met het oog op de ammoniakbelasting ongewenste
concentraties van grote intensieve veehouderijen ontstaan. Voor die gevallen
zou zo nodig het instrumentarium van de Wet op de Ruimtelijke Ordening en
dat van de Reconstructiewet concentratiegebieden moeten worden ingezet. De
achterliggende gedachte daarbij was dat dit probleem in de reconstructiegebieden
naar verwachting voldoende zal worden ondervangen door de in het kader van
de Reconstructiewet op te stellen reconstructieplannen en dat het daarbuiten
slechts om een beperkt aantal gevallen zal gaan, omdat thans reeds in veel
streek- en bestemmingsplannen beperkingen worden gesteld aan de vestiging
en uitbreiding van de intensieve veehouderij.Naar aanleiding van het advies van de Raad heb ik besloten om het wetsvoorstel
aan te passen in die zin dat buiten de zones de verlening van een milieu-vergunning
voor een IPPC-inrichting ook kan worden geweigerd, indien deze tot een belangrijke
verontreiniging zou leiden. Op deze wijze wordt een correcte uitvoering van
de IPPC-richtlijn voldoende gewaarborgd, terwijl deze bepaling bij een adequate
inzet van het instrumentarium van de WRO en Reconstructiewet niet tot het
weigeren van vergunningen zal leiden. Zo mag er bij de beoordeling van een
vergunning die past binnen een vastgesteld reconstructieplan (waarbij vaststelling
mede op basis van een milieu-effectrapportage heeft plaatsgevonden) vanuit
worden gegaan dat geen belangrijke verontreiniging wordt veroorzaakt.Door deze aanpassing van het wetsvoorstel wordt tevens bereikt dat de
beoordeling van de gevolgen van de ammoniakemissie uit stallen, en daarmee
ook de uitvoering van de IPPC-richtlijn, voor dat onderdeel volledig plaats
zal vinden op grond van een nauw samenhangend stelsel van regels dat gevormd wordt door de voorliggende wet en het Besluit ammoniakemissie huisvesting
veehouderij.Overigens moet nog worden opgemerkt dat, anders dan de Raad kennelijk
veronderstelt, ik er niet vanuit ga dat de voor verzuring gevoelige gebieden
die buiten de EHS vallen – en daarom geen aanvullende bescherming op
grond van dit wetsvoorstel krijgen – deze bescherming alsnog via het
instrumentarium van de WRO zal worden geboden.c. Allereerst zij opgemerkt, dat onderhavig wetsvoorstel uitsluitend betreft
de beoordeling van de aanvaardbaarheid van ammoniakemissie uit dierenverblijven
in het kader van het verlenen van milieuvergunningen. Met betrekking tot de
beoordeling van andere aan de inrichting gerelateerde aspecten, zoals de uit-
en afspoeling van nitraat bij het gebruik van meststoffen, brengt onderhavig
wetsvoorstel geen wijziging met zich mee. Ook de afstemming van procedures
tussen de milieuvergunning en andere procedures voor de behandeling van milieuaspecten
wijzigt niet.Ik ga er vanuit, dat met betrekking tot inrichtingen die onder de reikwijdte
van de IPPC-richtlijn vallen, het stelsel van de Wet milieubeheer in samenhang
met de regels die zijn gesteld op grond van de Meststoffenwet, de Wet bodembescherming
en de Wet verontreiniging oppervlaktewateren in overeenstemming is met de
vereisten van de IPPC-richtlijn. In dit verband kan voorts worden verwezen
naar de memorie van toelichting bij de wijziging van de Meststoffenwet, waarin
naar aanleiding van het advies van de Raad uitgebreid is ingegaan op de relatie
tussen de mestwetgeving en de komende wetgeving op het gebied van ammoniak
en stank in het licht van de eisen van de IPPC-richtlijn (Kamerstukken II,
1999/2000, 27 276, nr. 3, blz. 17–19). Daarbij werd geconcludeerd
dat er van ongewenste interferentie geen sprake is. Wat betreft de IPPC-richtlijn
werd daarbij nog opgemerkt dat de combinatie van regels gesteld bij of krachtens
de gewijzigde Meststoffenwet, de Wet bodembescherming en in voorkomend geval
bij provinciale milieuverordening, voor de fosfaat- en stikstofemissies bij
gebruik van mest op landbouwgrond een adequaat beschermingsniveau voor de
omgeving biedt, zodat de omgevingstoets van de IPPC-richtlijn ten aanzien
van die emissies niet tot aanvullende maatregelen behoeft te leiden.Ik zie daarom op dit moment geen aanleiding om te voorzien in een nadere
afstemming van procedures tussen deze wetten.d. Ammoniakemissie uit de dierenverblijven leidt tot ammoniakdepositie,
en draagt daarmee inderdaad bij aan de belasting van het milieu met stikstof.
Mede op grond daarvan wordt landelijk maximaal op het emissiebeleid ingezet.Aanwijsbare overschrijdingen van de Nitraatrichtlijn als gevolg van uitbreiding
of vestiging van een individuele veehouderij zou in theorie aan de orde kunnen
zijn, indien de ammoniakemissie uit de dierenverblijven dusdanig hoog is,
dat de daardoor optredende depositie tot gevolg heeft, dat de normen in de
directe nabijheid van de veehouderij worden overschreden. In een dergelijk
geval zou – naast de maximale inzet op het emissiespoor – het
stellen van aanvullende eisen aan de individuele veehouderij, gelet op de
Nitraatrichtlijn voor de hand liggen. Ik ga er vanuit dat dergelijke gevallen
zich niet voordoen. Daarbij merken wij nog op, dat binnen de kwetsbare natuur
en de zone van 500 meter daaromheen de emissies van intensieve veehouderijen
als gevolg van het Besluit ammoniakemissie huisvesting veehouderij en dit
wetsvoorstel zullen dalen. Mocht dit probleem zich in een incidenteel geval
bij een grote veehouderij gelegen buiten de zone van 500 meter toch voordoen,
dan kan dit worden gezien als een geval van belangrijke verontreiniging en
biedt de naar aanleiding van opmerking 3b van de Raad opgenomen aanvullende
toets voor IPPC-bedrijven de mogelijkheid om de vergunning te weigeren.e. Naar aanleiding van de opmerking van de Raad is het wetsvoorstel opnieuw
bezien in het licht van de MER-richtlijn. Dat heeft ertoe geleid dat, in samenhang
met de bij onderdeel 3b aangebrachte wijziging ten aanzien van vee-houderijen
die onder de werkingssfeer van de IPPC-richtlijn vallen, het wets-voorstel
ook op dit punt is aangepast. In het wetsvoorstel wordt thans via een verwijzing
naar artikel 7.35 van de Wet milieubeheer geregeld dat, indien een milieu-effectrapportage
moet worden gemaakt, met de uitkomsten daarvan, ook voor het aspect
ammoniakemissie uit de dierenverblijven rekening moet worden gehouden bij
de beslissing over de aangevraagde vergunning. Op deze wijze kan bij de milieu-effectrapportage
een integrale beschouwing van alle relevante milieu-effecten plaatsvinden,
hetgeen niet alleen op basis van de MER-richtlijn, maar ook op grond van de
IPPC-richtlijn is vereist.Binnen de kwetsbare gebieden en de zones daaromheen is op grond van dit
wetsvoorstel nieuwvestiging van een intensieve veehouderij niet mogelijk en
is uitbreiding van een dergelijk bedrijf slechts toegestaan voorzover het
voor die veehouderij geldende emissieplafond, dat in de meeste gevallen zelfs
lager is dan de huidige emissie, niet wordt overschreden. Daarmee wordt voorkomen
dat bij uitbreiding van intensieve veehouderijen als gevolg van de ammoniakemissie
ontoelaatbare gevolgen voor het milieu optreden. Gelet daarop is het niet
nodig om in andere dan in het wetsvoorstel voorziene gevallen de vergunning
te weigeren. Dit is in het wetsvoorstel vastgelegd.Ook buiten de 500 meter zones zal een vergunning niet geweigerd behoeven
te worden, op voorwaarde dat waar nodig het bestemmingsplan of het reconstructieplan
voldoende waarborgen voor de bescherming van de kwetsbare natuurgebieden bevat.
Zo dat niet het geval is zal, indien ook aanvullende voorschriften of verdere
beperkingen geen soelaas bieden en vergunningverlening zou leiden tot ontoelaatbare
nadelige gevolgen voor het milieu, de vergunning geweigerd moeten worden.
Gezien de drempels die worden gehanteerd bij de beoordeling of een milieu-effectrapportage
moet plaatsvinden, zal het in de praktijk veelal gaan om IPPC-bedrijven. In
dat geval zal uit de desbetreffende milieu-effectrapportage moeten blijken
of er sprake is van een belangrijke verontreiniging in de zin van de IPPC-richtlijn.Overige punten4a. Artikel 5, eerste lid, maakt in kwetsbare en omliggende 500 meter
zone-gebieden opvulling van het aantal gehouden dieren mogelijk tot de in
een algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 8.40 WMB toegestane
ruimte. Aldus wordt, anders dan bijvoorbeeld in artikel 8 (emissieneutrale
uitbreiding binnen vergunning niet mogelijk) geen consequente toepassing gegeven
aan het standstill-beginsel dat wordt voorgestaan voor de verzuringgevoelige
gebieden en de daaromheen liggende zones. De Raad adviseert artikel 5, eerste
lid, aan te passen.b. Voor melkveehouderijen wordt in de artikelen 5 (oprichtingsvergunning),
7 (veranderingsvergunning) en 10 (verval) een uitzondering op het strenge
regime gemaakt zolang de ammoniakemissie niet meer bedraagt dan 800 kg per
jaar. Dit in verband met het sterk grondgebonden karakter van deze bedrijven.
Gelet daarop ligt het in de rede dat ook andere veehouderijen met een vergelijkbare
mate van grondgebondenheid tot diezelfde grens worden ontzien (zoals weidebedrijven
met slachtvee).4a. Het advies van de Raad is niet overgenomen. Voor vergunningplichtige
veehouderijen en veehouderijen die onder een algemene maatregel van bestuur
op grond van artikel 8.40 van de Wet milieubeheer vallen, geldt hetzelfde
uitgangspunt: het aantal dieren dat onmiddellijk voorafgaand aan het vervallen
van de Interimwet (of, wanneer dit volgt uit artikel 10 van onderhavig wetsvoorstel,
op 8 december 2000) op de specifieke locatie op grond van de vergunning of
de algemene maatregel van bestuur mocht worden gehouden. Voor veehouderijen
die vallen onder een algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 8.40
van de Wet milieubeheer wordt dit bewerkstelligd door het aanpassen van de
werkingssfeer van de betreffende algemene maatregelen van bestuur. Een ontwerp-besluit
daartoe is op 23 mei jl. in de Staatscourant gepubliceerd. De daarin voorgestelde
regeling gaat er vanuit, dat de vergunningplicht niet wordt opgeheven voor
veehouderijen die zijn opgericht op of na 1 januari 2002 en gelegen zijn in
een kwetsbaar gebied als bedoeld in de Wet ammoniak en veehouderij of in een
zone van 500 meter daaromheen. Voor bestaande veehouderijen gelegen in een
kwetsbaar gebied of een zone van 500 meter daaromheen is bepalend, of het
aantal dieren van één van de diercategorieën hoger is dan
op 31 december 2001 overeenkomstig het besluit dat op dat moment op de veehouderij
van toepassing was, in de veehouderij aanwezig mocht zijn. Is het aantal van
één van de diercategorieën hoger, dan wordt de veehouderij
vergunningplichtig. In de vergunningprocedure wordt vervolgens
getoetst aan het bepaalde in onderhavige wet. Daarmee is gelijke behandeling
van vergunningplichige veehouderijen en veehouderijen die vallen onder een
algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 8.40 van de Wet milieubeheer
gewaarborgd.b. De opmerking van de Raad is gevolgd. Naast de regeling voor melkrundveehouderijen
is ook voor andere dieren die grondgebonden worden gehouden, een afwijkende
regeling opgenomen. De regeling heeft betrekking op schapen en paarden, dieren
die worden gehouden overeenkomstig de biologische productiemethoden, en dieren
die worden gehouden ten behoeve van natuurbeheer. Wanneer het aantal daarvan
bij een veehouderij toeneemt, behoeft niet te worden getoetst aan een emissieplafond.
Indien bij een veehouderij dieren worden gehouden uitsluitend of in hoofdzaak
ten behoeve van natuurbeheer, kan ook in het kwetsbaar gebied en een zone
van 500 meter daaromheen een oprichtingsvergunning worden verleend.5. Er wordt in artikel 10 van het wetsvoorstel geen rekening gehouden
met de mogelijkheid dat gemeentebesturen bij de afgifte van vergunningen een
afwachtende houding zullen aannemen, zolang de wet nog niet in werking is
getreden. Daarom kan, anders dan in paragraaf 3.8 van de memorie van
toelichting wordt gesteld, niet zonder meer worden aangenomen dat de aanvragen
van vóór 8 december 2000 ook voor de inwerkingtreding van de
wet zijn afgehandeld en dat het wetsvoorstel dus geen onmiddellijke werking
ten aanzien van die aanvragen zal hebben. In ieder geval zal hierop in de
toelichting moeten worden ingegaan.5. Naar mijn mening staan de belanghebbenden voldoende mogelijkheden ter
beschikking om desgewenst te bewerkstelligen dat een aanvraag gedaan voor
8 december 2000 voor de inwerkingtreding van deze wet is afgehandeld. Daarom
is geen specifieke overgangsregeling nodig. Overeenkomstig het advies van
de Raad wordt hierop in de memorie van toelichting nader ingegaan.6. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.6. De eerste redactionele kanttekening van de Raad is verwerkt.De tweede redactionele kanttekening van de Raad is niet overgenomen. Zoals
onder punt 3a reeds is aangegeven, kan het nodig zijn om op grond van artikel
8.11, derde lid, emissiearme technieken voor te schrijven in het geval dat
het Besluit ammoniakemissie huisvesting veehouderij niet tegelijkertijd met
het wetsvoorstel in werking kan treden. Ook is het niet uitgesloten dat naar
aanleiding van de inspraakreacties op voornoemd ontwerp-besluit voor bepaalde
categorieën van veehouderijen toch gekozen wordt voor individuele invulling
van het alara-beginsel bij het verlenen van een milieuvergunning door ze buiten
de werkingssfeer van het besluit te brengen. De huidige redactie van artikel
3, derde lid, biedt daartoe de mogelijkheid.Verder is van de gelegenheid gebruik gemaakt om de wet en de memorie van
toelichting op een aantal plaatsen te actualiseren en redactionele onvolkomenheden
te corrigeren.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens mijn ambtgenoot van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,
verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde
memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. Pronk Bijlage bij het advies van de Raad van State van 19 april 2001, no. W08.01.0040/V,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– In artikel 5, eerste lid, onder a, b en c spreken van: te houden
dieren.– In de artikelen 5, eerste lid, onder b, 7, eerste lid, onder a1,
10, derde en zesde lid, onder a1, de verwijzing naar artikel 3, derde lid,
toespitsen op de bedoelde emissie-amvb op grond van artikel 8.44 van de Wet
milieubeheer.XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot2Kamerstukken II 1997/98, 26 024, 10, blz. 58.XNoot1Installaties genoemd in bijlage I, onder 6.6.XNoot1Zie paragraaf 5.1XNoot1Richtlijn nr. 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming
van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen (PbEG
L 375).XNoot1Richtlijn nr. 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de
milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PbEG
L 175), zoals gewijzigd bij richtlijn nr.97/11/EG van de Raad van 3 maart
1997 (PbEG L 73). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27836-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl