Decentralisatie; Brief minister en staatssecretaris over decentralisatie op VWS-terrein
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 22236, nr. 48

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

06-11-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

22236 nr. 48

14-10-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingHet ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en SportHerschikking van taken in perspectiefTerritoriale decentralisatieFunctionele decentralisatie/externe verzelfstandigingInterne verzelfstandigingPrivatisering/particulier initiatiefPositionering inspectiesStaatstoezicht op de VolksgezondheidInspectie Jeugdhulpverlening en JeugdbeschermingConcluderendOndertekeningBIJLAGE1.0 Territoriale decentralisatie Verzorgings- en verpleeghuizenBovenlokale steunfunctiesRegionale patiënten/ConsumentenPlatforms (RPCP)Collectieve preventieKinderopvangMaatschappelijke opvang en verslavingszorg1.1 Voornemens Maatschappelijke opvang en verslavingszorgWoningaanpassingSpoedeisende medische hulpverlening en ziekenvervoerBuitenschoolse opvangDoorlichting specifieke uitkeringen2.0 Functionele decentralisatie/externe verzelfstandigingen ZorgOnderzoekNederland (ZON)Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (LBIO)College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (CTB)Afschaffing nadere detaillering van de erkenningUitbreiding meldingsregeling Wet ziekenhuisvoorzieningen2.1 Doorlichting zelfstandige bestuursorganen2.2 Voornemens Advies en uitvoeringsstructuur volksgezondheidColleges en RegistratiecommissiesCollege voor de BloedtransfusieVervanging van de Wet ziekenhuisvoorzieningen (WZV) door
de Wet bouwbeheersing zorgvoorzieningen (WBZ)3.0 Interne verzelfstandigingen Agentschap College ter beoordeling van geneesmiddelenRijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM)Rijksinspecties4.0 Privatisering/particulier initiatief Alcohol Voorlichtings PlanPatiëntenfonds4.1 Voornemens Vaccinproductie Rijksinstituut voor Volksgezondheid (RIVM)Nieuwe bloedvoorzieningsorganisatie
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 22236Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 68 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
22 236Decentralisatienr. 48BRIEF VAN DE MINISTER EN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN
EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalRijswijk, 14 oktober 1997 InleidingTen behoeve van de uitvoering van een parlementaire decentralisatietoets
heeft de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken in uw brief van 25 juni 1997
onze visie gevraagd inzake de territoriale decentralisatie, de functionele
decentralisatie en de verzelfstandiging op de terreinen die ons ministerie
regarderen, alsmede vraagt de commissie informatie over de decentralisatie-
en verzelfstandigingsprojecten die sinds 1994 zijn afgerond respectievelijk
die thans lopen of die in het voornemen liggen. Tevens heeft de commissie
verzocht in dit kader de positie en de toekomst van de rijksinspecties toe
te lichten.Recent zijn enkele standpunten en zienswijzen aan de Tweede Kamer gezonden
die voor de herschikking van taken op ons terrein naar ons oordeel relevant
zijn.Op 10 maart 1997 heeft de minister van Binnenlandse Zaken u de rapportage
Doorlichting Zelfstandige Bestuursorganen doen toekomen (25 268, nr.
1). Op 15 april 1997 hebben wij u een tweetal nota's over toezicht op zelfstandige
bestuursorganen aangeboden. Op 21 april 1997 is u het kabinetsstandpunt positionering
inspecties gezonden. De brief van de minister van Binnenlandse Zaken over
de vorming van bestuurskernen is op 14 mei 1997 toegestuurd (21 427,
nr. 165). Met de brief van 11 juni 1997 heeft de minister van Binnenlandse
Zaken u het rapport «Decentraliseren met beleid» toegezonden.U heeft verzocht in de beantwoording van uw vraagstelling aandacht te
schenken aan de bevindingen zoals verwoord in de brief van 11 juni jl. Hetzelfde
geldt voor de beoordelingscriteria zoals vermeld in het rapport van de Algemene
Rekenkamer «Decentralisatieproces maatschappelijke opvang» (over
dit onderwerp is aan u door de staatssecretaris van VWS met haar brief van
22 april 1997 en door de staatssecretaris van Binnenlandse Zaken met haar
brief van 3 juli 1997 gerapporteerd). Aan de uitvoering van de decentralisatietoetsen ligt het in 1993 verschenen
rapport «Over decentralisatie is nog nooit een vers geschreven»
van de bijzondere commissie Vraagpunten Decentralisatie ten grondslag. In
de aanbiedingsbrief bij dit rapport werd geschreven: zeer weinigen lopen echt
warm (voor decentralisatie).Tot die weinigen behoorde de voorloper van ons departement, het toenmalige
ministerie van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk (CRM), dat al 15
jaar daarvoor warm liep voor territoriale decentralisatie. Op ons terrein
zijn we ook al lang vertrouwd met functionele organen en private partijen.
Anno 1997 kan gezegd worden dat de omgeving van het ministerie van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport bij uitstek getypeerd wordt door territoriale en functionele
decentralisatie. De door u uit te voeren toets komt in een periode dat bij
beide vormen van decentralisatie kritische vragen gesteld worden ten aanzien
van de kwaliteit en de doeltreffendheid van de territoriale decentralisatie
en ten aanzien van de rol van de politiek in relatie tot functionele decentralisatie.Vanuit de opdracht van het ministerie (er wordt ook wel gesproken van
missie) krijgt de ministeriële verantwoordelijkheid invulling en wordt
de positie bepaald ten opzichte van de actoren in het «veld».
Bij de beantwoording van uw vraagstelling geven wij daarom kort aan waar het
ministerie voor staat. Daarna bespreken wij de herschikking van taken in het
perspectief van de politieke rol en de ministeriële verantwoordelijkheid.
Vervolgens wordt de ontwikkeling in de laatste jaren van de territoriale decentalisatie,
de functionele decentralisatie, de verzelfstandiging en de privatisering op
ons terrein beschreven, waarbij wij tevens onze visie op deze onderwerpen
geven. Voorts presenteren wij een uitwerking op het VWS-terrein van het kabinetsstandpunt
over de positionering van de rijksinspecties. Tot slot worden enige concluderende
opmerkingen gemaakt. In de bijlage treft u de beantwoording aan van de meer
feitelijke vragen over de decentralisatie-, verzelfstandigings- en privatiseringsprojecten,
inclusief personele en financiële aspecten. Het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en SportTwintig jaar geleden heeft het ministerie (toen nog CRM) een eerste impuls
gegeven aan de decentralisatie van beleid. In achtereenvolgende fasen zijn
grote delen van het welzijnsbeleid in handen gelegd van de gemeenten en de
provincies. Op het terrein van de volksgezondheid is de functionele decentralisatie
van oudsher een wezenskenmerk. Veel taken worden behartigd door organen van
functioneel bestuur. Bij de ontwikkeling van VWS naar een kerndepartement
zijn waar mogelijk uitvoerende taken op afstand gezet (verzelfstandiging).
Er is een betrekkelijk kleine bestuurskern overgebleven.De opdracht van het ministerie betreft drie aspecten van de zorg voor
een gezonde samenleving:– de preventie en de gezondheidsbescherming;– de kwaliteit, de toegankelijkheid en de kostenbeheersing van de
voorzieningen voor gezondheidszorg en welzijn;– de zelfstandigheid, de participatie en de integratie van burgers.Hiermee zijn de strategische oriëntatie en de centrale beleidsdoelen
van het ministerie gegeven.De positionering van het departement is in beweging. Hierop is niet alleen
van invloed de discussie over de organisatie en de taken van de rijksdienst,
maar ook het herstel of de bevestiging van de rol van de politiek, de maatschappelijke
ontwikkelingen en de specifieke bestuurlijke omgeving van het departement
spelen een rol. Het ministerie steunt op drie pijlers: beleid, decentrale uitvoering en
toezicht. De sterk gedecentraliseerde uitvoering op ons terrein stelt bijzondere
eisen aan het toezicht en de kwaliteitsbewaking door het ministerie. Werken
aan een gezonde samenleving is een zaak van overheden, instellingen, beroepsbeoefenaren,
bedrijven en burgers. Een heldere verantwoordelijkheidsverdeling en samenwerking
tussen alle betrokkenen is noodzakelijk, waarbij een integratiefunctie als
kern van politiek bestuur bij ons ministerie ligt. Herschikking van taken in perspectiefDe overheid is verantwoordelijk voor de toegankelijkheid, de betaalbaarheid
en de beschikbaarheid van de voorzieningen voor gezondheidszorg en welzijn
en afgeleid daarvan voor een doeltreffende en doelmatige uitvoering. De uitvoering
van taken op het VWS-terrein ligt sinds lang overwegend in handen van private
aanbieders van diensten en producten (instellingen, beroepsbeoefenaren en
bedrijven), van zelfstandig ten opzichte van het ministerie geplaatste organisaties,
en van gemeenten en provincies. Op het terrein van welzijn zijn verantwoordelijkheden
in belangrijke mate integraal overgedragen, inclusief de financiële (het
Sociaal en Cultureel Planbureau rapporteert periodiek over het lokaal welzijnsbeleid).
De sterk – territoriaal en functioneel – gedecentraliseerde uitvoering
van de wet- en regelgeving is niet een ontwikkeling van de laatste 10 jaar.
Er is in belangrijke mate sprake van in de loop van tientallen jaren gegroeide
bestuursvormen. Deze historische context vindt zijn weerslag in het huidige
zorgstelsel, waarbij de verschillende betrokken partijen elk eigen verantwoordelijkheden
hebben, en de uitvoering dicht bij de burger/patiënt is neergelegd. Herschikking
van taken op het VWS-terrein heeft in de afgelopen jaren plaatsgevonden binnen
deze randvoorwaarden. Door het centraal stellen van de burger/patiënt
in beleid en voorzieningen (o.a. zorg-op-maat, persoonsgebonden budget, activiteiten
voor, van en door specifieke groepen) zijn de laatste jaren andere posities
en rollen voor betrokken partijen op het VWS-terrein ontstaan. De herschikking
van taken heeft langs de lijnen van territoriale decentralisatie, functionele
decentralisatie/externe verzelfstandiging, interne verzelfstandiging en privatisering
plaatsgevonden.Enige toelichting op de gehanteerde begrippen is van belang. Territoriale
decentralisatie richt zich op het overdragen van rijkstaken naar provincies
of gemeenten. Bij functionele decentralisatie wordt een taak overgedragen
aan een orgaan van functioneel bestuur (in toenemende mate worden deze organen
zelfstandige bestuursorganen genoemd). De term functionele decentralisatie
wordt gebruikt om er zowel een proces (taakoverdracht) als een situatie van
functioneel bestuur mee aan te duiden. Externe verzelfstandiging duidt op
de vorming van zelfstandige bestuursorganen, waaraan de uitvoering van rijkstaken
wordt opgedragen (extern verzelfstandigde overheidstaken). Functionele decentralisatie
en externe verzelfstandiging hanteren wij derhalve in combinatie. Bij interne
verzelfstandiging wordt een taakuitvoering opgedragen aan een departementsonderdeel
met een eigen beheersmatig regime (zelfbeheer) of met een eigen comptabel
regime (agentschap).Bij privatisering/particulier initiatief wordt de uitvoering van een (overheids)taak
overgelaten aan een private instelling. De herschikking van taken in de afgelopen
jaren heeft geleid tot een departementale bestuurskern van ca. 1150 fte.Met de brief van 14 mei 1997 heeft de minister van Binnenlandse Zaken
de stand van zaken weergegeven met betrekking tot de vorming van kern- of
bestuursdepartementen.Bij de herschikking van taken is een accentverschuiving merkbaar van een
generieke benadering naar een meer specifieke benadering waarin op basis
van kwalitatieve overwegingen doel, middelen en condities worden beoordeeld.
Het benadrukken van de rol van de politiek is hier uiteraard van invloed op.
In het denken over externe verzelfstandiging is een verandering opgetreden,
de doelbereiking en de kwaliteit van de territoriale decentralisatie staan
op de agenda en de aansturing van en het toezicht op functionele organen krijgen
systematisch meer aandacht. Steeds meer dringt bovendien het inzicht door dat maatschappelijke vraagstukken
niet worden opgelost door herverdeling van taken op zich. Het is zaak dat
sturing en coördinatie gericht op probleemoplossing vanuit het democratisch
gelegitimeerd bestuur plaatsvindt. De vorming van departementale bestuurskernen
is een voorwaarde voor en een ondersteuning van probleemgericht bestuur op
rijksniveau. Wat ons ministerie betreft staan daarbij handhaving van essentiële
waarden als toegankelijkheid en kwaliteit van volksgezondheid, welzijn en
sport centraal. In het verlengde hiervan is toezicht op de invulling van functioneel
en territoriaal toegedeelde verantwoordelijkheden onmisbaar. Territoriale decentralisatieDe ontwikkelingen vanaf 1994 op het vlak van de territoriale decentralisatie
zijn als volgt samen te vatten.Per 1 januari 1994 zijn de bovenlokale steunfuncties minderheden naar
de provincies gedecentraliseerd. Het budget van de stimuleringsregeling regionale
patiënten/consumentenplatforms is per 1 januari 1994 overgeheveld naar
het provinciefonds. Stapsgewijs zijn de middelen voor de collectieve preventie
vanuit verschillende stimuleringsregelingen overgeheveld naar het gemeentefonds
(het grootste gedeelte voor 1994). Na het besluit om vanaf 1994 de middelen
voor de maatschappelijke opvang en de ambulante verslavingszorg op te nemen
in een brede doeluitkering is vervolgens in 1996 gekozen voor een doeluitkering
aan centrumgemeenten. Met de beëindiging in 1996 van de stimuleringsmaatregel
Kinderopvang is de zorg voor de kinderopvang gedecentraliseerd naar het gemeentelijk
niveau (de desbetreffende middelen zijn overgeheveld naar het gemeentefonds).
In behandeling is de wijziging van de Welzijnswet om doeluitkeringen ten aanzien
van de vrouwenopvang, ambulante verslavingszorg en overige maatschappelijke
opvang mogelijk te maken.De verantwoordelijkheid voor de verzorgingshuizen wat betreft subsidiëring
en toezicht is, in verband met de zorginhoudelijke samenhang met de verpleeghuizen,
op een centraal niveau teruggelegd.Het voornemen is om in 1998 twee doeluitkeringen op basis van de Welzijnswet
1994 te realiseren: één voor de vrouwenopvang en één
voor de overige maatschappelijke opvang en het verslavingsbeleid. Over de
voorgenomen decentralisatie van het zittend ziekenvervoer per 1 januari 1999
vindt nog overleg plaats. De verantwoordelijkheid voor het tot stand brengen
van een capaciteitsuitbreiding van de buitenschoolse opvang voor de periode
1997–1999 komt bij de gemeenten te liggen.In het rapport «Decentralisatie met beleid» wordt gesteld
dat decentralisatie niet in elke vorm en onder alle omstandigheden blijkt
te leiden tot verhoging van de kwaliteit van het bestuur.De decentralisatie op ons terrein heeft door de jaren heen sterk in het
teken gestaan van de versterking van de positie van het lokale (en het provinciale)
bestuur en van de herverdeling van taken tussen het rijk, de provincies en
de gemeenten.Verondersteld werd dat decentralisatie positieve effecten zou hebben.
Daar waren goede redenen voor. Andere overheden zouden vanwege de nabijheid
tot problemen en doelgroepen gemakkelijk tot meer maatwerk en zorgvuldige
afweging van belangen en prioriteiten kunnen komen. Ook zouden
de mogelijkheden tot integrale beleidsvoering groter zijn. Op enkele onderdelen
van het VWS-terrein heeft de territoriale decentralisatie niet geheel gebracht
wat beoogd werd. De door het kabinet ingezette lijn om door middel van begeleiding
en toerusting de kwaliteit van de decentralisatie te verbeteren is op ons
terrein van toepassing.Bij de kwaliteitsverbetering van lopende decentralisatieprocessen zal
het analyse- en evaluatiemodel uit het rapport «Decentraliseren met
beleid» goede diensten kunnen bewijzen (de door de Algemene Rekenkamer
aangedragen criteria in het kader van de decentralisatie van de maatschappelijke
opvang passen hier goed in, zij het dat de criteria over informatie en toezicht
aangescherpt zouden kunnen worden).De vijf bevindingen uit het rapport «Decentraliseren met beleid»
inclusief de kanttekeningen van de minister van Binnenlandse Zaken zijn voor
ons herkenbaar. Wij onderstrepen het gestelde bij bevinding b (randvoorwaarden
stellen om tot adequate «horizontale» samenwerkingsrelaties te
komen op lokaal niveau) en bij bevinding d (centrale regels ten behoeve van
doelbereiking). De binnen de zorgsector gewenste interactie tussen een landelijk
sectoraal beleidskader (zorgvisie) en de regiovisie is een ontwikkeling die
naar onze mening goed aansluit bij deze bevinding. Op ons terrein is sprake
van enerzijds een herbezinning op in gang gezette decentralisatieprocessen
(bijv. collectieve preventie, maatschappelijke opvang en verslavingszorg)
en anderzijds een herbezinning op reeds aangekondigde voornemens tot decentralisatie
(bijv. ziekenvervoer). Gewerkt wordt aan de verheldering van de verantwoordelijkheidsverdeling
tussen de betrokken overheidslagen (bijv. bij specifieke doeluitkeringen resp.
bij de Wet Collectieve Preventie Volksgezondheid), aan de verbetering van
de informatievoorziening/monitoring (bijv. de staten van de volksgezondheid
(VTV), van de gezondheidszorg (SGZ), van de gezondheidsbescherming (SGB) en
van het zorgstelsel (JOZ)) en de verbetering van het toezicht (bijv. bij maatschappelijke
opvang en verslavingszorg resp. collectieve preventie). Vanwege de benodigde
kwaliteitsverhoging staan naast de lopende en voorgenomen decentralisatieprojecten
geen nieuwe voornemens op de agenda.Taakverdeling tussen overheden moet bijdragen aan het oplossen van complexe
maatschappelijke kwesties. Steeds meer geldt dat opdrachten veelal niet worden
ingevuld door het toewijzen van verantwoordelijkheden aan één
overheid.Op veel beleidsterreinen is een steeds sterkere vervlechting van overheden,
instellingen en andere partijen waarneembaar. Op diverse terreinen van de
volksgezondheid- en welzijnssector (bijv. ziekenhuiszorg, ambulancezorg, thuiszorg,
geestelijke gezondheidszorg, jeugdzorg) is een integrale aanpak op regionaal
niveau nodig.De aanvulling op territoriale decentralisatie met ondersteuning op het
lokale niveau, regionale visie-ontwikkeling en landelijke beleidskaders biedt
ons inziens perspectief op de verbetering van de kwaliteit van de decentralisatie. Functionele decentralisatie/externe verzelfstandigingAangaande functionele decentralisatie/externe verzelfstandiging is sinds
1994 in grote lijn het volgende te melden.Het ministerie van VWS is betrokken bij de verzelfstandiging van het College
voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (CTB) (primair verantwoordelijk
is de collega van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (LNV)). Het wetsvoorstel
dat de verzelfstandiging regelt is op 18 juli 1996 bij de Tweede Kamer ingediend.
Met ingang van 1 januari 1997 is het zelfstandig bestuursorgaan
Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (LBIO) opgericht (primair verantwoordelijk
is de collega van Justitie). Bij de Tweede Kamer is een wetsvoorstel aanhangig dat de vorming van het
zelfstandig bestuursorgaan ZorgOnderzoek Nederland (ZON) regelt. In het kader
van de Ziekenfondswet/AWBZ is de nadere detaillering van de erkenningen (nu
toelating geheten) door de rijksoverheid losgelaten. Bij de deregulering van
de Wet ziekenhuisvoorzieningen is met ingang van 1 januari 1996 de verantwoordelijkheid
voor de instandhoudingsbouw van de intramurale zorginfrastructuur aan het
instellingsmanagement overgedragen.In de beoogde Wet bouwbeheersing zorgvoorzieningen wordt het systeem van
provinciale planning verlaten. In dit wetvoorstel wordt de vraag of bepaalde
bouw beleidsmatig gewenst is beantwoord aan de hand van periodiek door de
minister op te stellen sectorale zorgvisies.Vanwege de ontwikkelingen die in de AWBZ gaande zijn, is het noodzakelijk
dat de uitvoeringsstructuur een nieuwe vorm krijgt. Hierover is de Kamer onlangs
door ons geïnformeerd (brieven VWS van 11 juli en 12 september 1997 over
Zorg-op-maat in de AWBZ). Het verbindingskantoor zal zich moeten transformeren
tot zorgkantoor, opdat de uitvoering van de AWBZ mede een regionaal en ook
maatschappelijk gelegitimeerd draagvlak heeft. In het kader van de herziening
van de advies- en uitvoeringsstructuur op het terrein van de volksgezondheid
zullen de Ziekenfondsraad en het College voor Ziekenhuisvoorzieningen er enkele
taken bijkrijgen en wordt een nieuw (toezichthoudend) zelfstandig bestuursorgaan
opgericht (aansluitend bij de huidige CTU). In het voornemen ligt om de colleges
en de registratiecommissies in de sfeer van de beroepsorganisaties op het
terrein van de volksgezondheid om te zetten in zelfstandige bestuursorganen.
Het plan om het College voor de Bloedtransfusie van het Nederlandse Rode Kruis
(een zelfstandig bestuursorgaan) op te heffen is verwerkt in het voorstel
van de Wet inzake bloedvoorziening. In dit wetsvoorstel is geregeld dat de
bloedvoorziening in Nederland aan de particuliere organisaties wordt overgelaten.Bij functionele decentralisatie en externe verzelfstandiging zijn publieke
taken ondergebracht bij zelfstandige bestuursorganen. Sedert vele decennia
zijn maatschappelijke taken – op ons terrein in het bijzonder volksgezondheidszaken –
opgedragen aan lichamen van functioneel bestuur (functionele decentralisatie).
Daarnaast zijn er organen die rijkstaken uitvoeren (extern verzelfstandigde
overheidstaken). Het onderscheid is historisch niet zonder betekenis.De van oudsher in een maatschappelijke sector gewortelde organen zijn
niet door de overheid opgericht. Voor de organen van de centrale overheid
die in het kader van de scheiding tussen beleid en uitvoering rijkstaken uitvoeren
(van een departement afgesplitste organisaties) geldt dat wel.Beide soorten van organen zijn met overheidsgezag bekleed en derhalve
moet de rol van de politiek gewaarborgd zijn.De ministeriële verantwoordelijkheid ten aanzien van de taakuitvoering
door zelfstandige bestuursorganen is beperkt tot de hoofdlijnen. Maar het
zijn wel de hoofdlijnen. Bij de rol van de politiek gaat het niet om detailbemoeienis
(noch om hiërarchische ondergeschiktheid). Het gaat er om dat de politiek
uiteindelijk voor de samenleving bindend de richting aangeeft, na overigens
eerst goed geluisterd, overlegd, gewikt en gewogen te hebben. Taakuitvoering
door zelfstandige bestuursorganen is aan de orde als de toegankelijkheid,
de cliëntgerichtheid en de doelmatigheid van de uitvoering er mee gediend
zijn.De discussie over de politieke rol mag niet leiden tot een onbedoelde
«verstatelijking» (het opnemen in de rijksdienst van publieke
taken die door andere organisaties worden uitgevoerd). Bij de
invulling van de sturing op basis van de politieke taak is het zinvol de achtergrond,
de doelstelling en de functie van de verschillende zelfstandige bestuursorganen
in het oog te houden. Ook aansturing moet op maat geschieden.Voor alle bestuursorganen is de toetsing aan de opgestelde aanwijzingen
voor deze organen van belang. Ook op ons terrein zijn de zelfstandige bestuursorganen
doorgelicht en naar aanleiding daarvan vinden aanpassingen plaats. In het
najaar zullen wij uw kamer informeren over de voortgang. Vanuit de politieke
taak is voorts het toezicht op de zelfstandige bestuursorganen essentieel.
Recent hebben wij uitvoerig onze visie toegelicht en met u besproken hoe wij
het toezicht op de bestuursorganen in het algemeen en op de verzekeringen
in de gezondheidszorg in het bijzonder wensen uit te voeren. Overigens verwijzen
wij ook naar de onderzoeken van de Algemene Rekenkamer rond het toezicht door
de Ziekenfondsraad (1993), het functioneren van het COTG (1995) en het toezicht
op concernvorming bij zorgverzekeraars (1997).Scheiding tussen beleid en uitvoering vraagt hoogwaardige communicatie
tussen beleid en uitvoering en expertise op het vlak van toezicht. Gelet op
de belangrijke rol van zelfstandige bestuursorganen op ons terrein moet blijvende
aandacht uitgaan naar deze aspecten. Scheiding van beleid en uitvoering betekent
voorts de bestuurlijke relaties goed – en op hoog niveau – onderhouden,
mede ten behoeve van het politieke proces. Van de besturen van zelfstandige
bestuursorganen verwachten wij overigens gevoel voor de politieke verantwoordelijkheid. Interne verzelfstandigingWat betreft interne verzelfstandiging zijn sinds 1994 de volgende stappen
gezet.In het kader van het op afstand plaatsen van uitvoerende taken (interne
verzelfstandiging) is per 1 januari 1996 de agentschapstatus aan de directie
College ter beoordeling van geneesmiddelen verleend ten behoeve van de ondersteuning
van het College ter beoordeling van geneesmiddelen.De positie van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu is vastgelegd
in de wet op het RIVM die op 1 maart 1997 van kracht is geworden (de wet regelt
een vorm van interne verzelfstandiging voor het rijksinstituut). In het kader
van de samenvoeging van rijksinspecties, die vanaf 1 januari 1995 gestalte
heeft gekregen en medio volgend jaar wordt afgerond, is zelfbeheer ingevoerd.Interne verzelfstandiging is op zich een adequate organisatievorm voor
uitvoerende taken. Als er sprake is van een politiek gevoelige taak, van een
taak waarbij de beleidsontwikkeling nog niet is uitgekristalliseerd of van
een taak die veel directe aandacht vraagt (bijvoorbeeld om de kwaliteit te
waarborgen) dan wordt in beginsel niet verder gegaan dan interne verzelfstandiging.
Steeds zullen desalniettemin zaken als toegankelijkheid, doelmatigheid en
cliëntgericht handelen bij de afweging betrokken moeten worden. Tenslotte
vormt voor de burger de uitvoering van overheidstaken in belangrijke mate
het gezicht van de overheid; de uitvoering bepaalt daarmee mede de waardering
van de overheid in de samenleving. Privatisering/particulier initiatiefOp het vlak van de private aanbieders van diensten en producten op het
VWS-terrein zijn de volgende ontwikkelingen van belang.Medio 1996 is de uitvoering van de alcoholcampagne overgedragen aan het
Nationaal Instituut voor Gezondheidsbevordering en Ziektepreventie. Het in
1996 opgerichte Patiëntenfonds is vanaf 1997 verantwoordelijk voor de verdeling van de financiële middelen t.b.v. de ondersteuning
van patiëntenorganisaties.In het wetsvoorstel inzake de bloedvoorziening wordt de uitvoering van
de bloedvoorziening overgelaten aan een nieuwe privaatrechtelijke bloedvoorzieningsorganisatie.
Bij het RIVM is de uitplaatsing van de vaccinproductie in voorbereiding.De hiergenoemde ontwikkelingen sluiten nauw aan bij de voorname plaats
die private instellingen sinds lang op ons terrein hebben. Positionering inspectiesMet de brief van 21 april 1997 hebben de bewindspersonen van Binnenlandse
Zaken het kabinetsstandpunt weergegeven met betrekking tot de positionering
van de inspecties. Uitgangspunt is dat de bestuurslaag die verantwoordelijk
is voor beleid en regelgeving op een bepaald terrein ook bevoegd dient te
zijn inzake toezichthoudende- en inspectietaken. Naast de toedeling van de
verantwoordelijkheden komt in het standpunt de positionering van de inspecties
binnen de departementale organisatie aan de orde. Daarbij wordt gekozen voor
een functiescheiding tussen beleid en toezicht/inspectie.Onze verantwoordelijkheid voor de toegankelijkheid en de kwaliteit van
essentiële voorzieningen op het terrein van zorg en welzijn vraagt naast
bestuurlijk toezicht om een krachtig inspectie-apparaat.Een vergaande bundeling van inspecties is in een afrondend stadium.De inspecties op het VWS-terrein hebben wettelijk verankerde taken en
bevoegdheden. De minister van VWS heeft op basis van de Gezondheidswet aanwijzingsbevoegdheid
ten aanzien van het Staatstoezicht op de Volksgezondheid. De minister van
VWS en de minister van Justitie hebben gezamenlijk op basis van de Wet op
de Jeugdhulpverlening aanwijzingsbevoegdheid ten aanzien van de Inspectie
Jeugdhulpverlening en Jeugdbescherming, waar het de instellingen voor jeugdhulpverlening
betreft.Ter wille van de functiescheiding tussen beleid en inspectie draagt bij
ons ministerie de secretaris-generaal verantwoordelijkheid voor de inspecties.
In het kader van de totstandkoming van de Inspectie voor de Gezondheidszorg
en de Inspectie Jeugdhulpverlening en Jeugdbescherming is zelfbeheer ingevoerd. Staatstoezicht op de VolksgezondheidDe Inspectie Gezondheidsbescherming, de Inspectie voor de Gezondheidszorg
en de Veterinaire Inspectie van de Volksgezondheid maken elk deel uit van
het Staatstoezicht op de Volksgezondheid.De Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) is per 1 januari 1995 gevormd
door samenvoeging van de beide Geneeskundige Inspecties en de Inspectie voor
de Geneesmiddelen. Het voornemen bestaat per 1 juli 1998 de Inspectie Gezondheidsbescherming
(IGB) en de Veterinaire Inspectie (VI) samen te voegen tot de Inspectie Waren
en Veterinaire zaken (W&V). Op 4 september 1997 is de eindrapportage «Fusie/reorganisatie
Inspectie Gezondheidsbescherming-Veterinaire Inspectie» aan het personeel
van beide inspecties gestuurd; aan de ondernemingsraden is gevraagd voor eind
oktober van dit jaar over deze rapportage te adviseren.Het Staatstoezicht is krachtens de Gezondheidswet belast met de handhaving
van wettelijke voorschriften en advisering aan de minister. Daarnaast is het
op grond van een groot aantal bijzondere wetten belast met toezichthoudende
taken en opsporingstaken. De taken worden uitgevoerd door middel van:a. het houden van inspectiesb. opsporing indien de verdenking bestaat dat strafbare feiten in het
geding zijnc. het verrichten van onderzoek naar aanleiding van onder meer calamiteitend. het bewerkstelligen van verbeteringen of het nemen van maatregelene. advisering aan minister en beleidsdirecties.De IGZ heeft het werkterrein van de gezondheidszorg en houdt zich in feite
alleen bezig met eerstelijnstoezicht; slechts het toezicht op de gemeenten
waar het betreft de naleving van de Wet Collectieve Preventie is als tweedelijnstoezicht
aan te merken. Als uitvoerende taak van de IGZ kan de verlening van exportvergunningen
voor geneesmiddelen worden aangegeven.De nieuwe Inspectie W&V zal het werkterrein van de primaire productie,
handel en industrie beslaan. Het werkterrein omvat de gezondheids- en consumentenbescherming
in de hele productieketen van levensmiddelen en non-foods. De aandacht zal
zich hierbij primair op de volksgezondheid richten.De feedback-functie van het Staatstoezicht op de Volksgezondheid krijgt
onder meer vorm door middel van rapporten en verslagen aan de minister van
VWS en wordt gesystematiseerd in de «Staat van de Gezondheidsbescherming»
en de «Staat van de Gezondheidszorg» ten behoeve van de verantwoording
van de minister aan het parlement. Inspectie Jeugdhulpverlening en JeugdbeschermingDe Inspectie Jeugdhulpverlening en Jeugdbescherming (IJHV/JB) is vanaf
1 april 1994 belast met het toezicht op de kwaliteit van de jeugdhulpverlening
en de jeugdbescherming en met het rapporteren en adviseren aan bestuurders
van provincies/grootstedelijke regio's en de bewindspersonen van VWS en Justitie.
De inspectie heeft een toezichtstaak, maar geen opsporingstaak of sanctionele
bevoegdheden.De toezichtstaak omvat:a. naleving van wet- en regelgeving;b. toezicht op de aanwezigheid en werking van kwaliteitsbeleid en kwaliteitssystemen;c. verrichten van onderzoeken naar aanleiding van calamiteiten;d. toezicht op bereik en samenhang in de jeugdhulpverlening en jeugdbescherming;e. het doen van verbetervoorstellen en het rapporteren en adviseren aan
bewindspersonen.De verantwoordelijkheden voor het kaderstellend beleid en regelgeving
op het terrein van de jeugdhulpverlening en jeugdbescherming liggen bij VWS
en Justitie. De ministers van Justitie en VWS dragen samen de verantwoordelijkheid
voor deze inspectie. Daartoe zijn voorzieningen getroffen zodat de inspectie
de te onderscheiden verantwoordelijkheden ten opzichte van beide ministeries
kan waarmaken. Decentralisatie van de inspectietaken is niet aan de orde.
Verankering in de wet van de taken van de inspectie is in behandeling bij
uw Kamer. In verband met de betrokkenheid van de provincies en de drie grote
steden op dit terrein vindt momenteel overleg plaats over de communicatie
en de informatie tussen overheden en inspectie, evenals over de handhavingsactiviteiten
door overheden naar aanleiding van inspectie-bevindingen. Het eventueel onderbrengen van de IJHV/JB bij het Staatstoezicht staat
momenteel niet ter discussie. ConcluderendOp het VWS-terrein is de uitvoering van wet- en regelgeving (van oudsher)
sterk gedecentraliseerd, zowel territoriaal als functioneel. Daarnaast liggen
veel taken in handen van private aanbieders van producten en diensten. In
het kader van de reorganisatie van de rijksoverheid heeft een verdere herschikking
van taken plaatsgevonden.De opdracht van het ministerie richt zich – kernachtig gezegd –
op een gezonde samenleving, met daarbij de verantwoordelijkheid voor de toegankelijkheid
en de kwaliteit van essentiële voorzieningen op het terrein van volksgezondheid,
welzijn en sport.Met een overwegend decentrale en private uitvoering van taken worden bijzondere
eisen gesteld aan de bestuurlijke positionering van het ministerie.Het taakveld op het VWS-terrein is steeds sterk gericht op de burger en
de voorzieningen ten behoeve van de burger, waarbij uiteindelijk de kwaliteit
van de voorzieningen en het bereik naar de burger worden gerealiseerd in samenwerking
en in onderlinge afstemming met en tussen de verschillende partijen die bij
de uitvoering zijn betrokken. Dit verklaart mede de (historisch) decentrale
oriëntatie vanuit het departement.Na een periode waarin een generieke benadering van decentralisatie werd
gevolgd, is nu een verschuiving merkbaar naar een meer specifieke benadering.
Om doelstellingen te realiseren, om de betrokkenheid van burgers te vergroten,
zorg-op-maat te kunnen leveren en sturing vanuit de (zorg)vraag aan te brengen,
wordt een voortdurende oriëntatie gevergd op de specifieke posities en
rollen voor overheden, veld en beroepsbeoefenaren, waarbij maatwerk noodzakelijk
is. Voor de explicitering van deze posities, rollen en taken, mede vanuit
de bevestiging van de rol van de politiek, moeten steeds doel, middelen en
condities ten opzichte van elkaar worden afgewogen. Hierbij kunnen wij lering
trekken uit herschikkingsprocessen uit het verleden.Volksgezondheid, welzijn en sport zijn brede en voortdurend in beweging
zijnde terreinen met vele partijen, verantwoordelijken en betrokkenen. Draagvlak
wordt gevormd door inzet op visie, overleg, oplossingen en randvoorwaarden.Werken aan een gezonde samenleving vraagt ook bestuurskracht. Door vraagstukken
op de politieke agenda te zetten, door financiële, bestuurlijke en juridische
kaders aan te geven. En door toezicht en inspectie. Oplossing van complexe
maatschappelijke vraagstukken vraagt steeds meer samenspel, ook waar taken
territoriaal of functioneel gedecentraliseerd zijn. In dat samenspel is de
integratiefunctie van politiek bestuur wezenlijk. De mate en invulling van
de politieke verantwoordelijkheid is mede bepalend voor de eisen die worden
gesteld aan sturing van en toezicht op de decentrale uitvoering. Aan de verheldering
van de verantwoordelijkheidsverdeling tussen de betrokken overheidslagen,
aan de verbetering van de informatievoorziening/monitoring resp. van het toezicht
wordt op ons terrein gewerkt.Uitgangspunt is steeds de kwaliteit van de decentralisatie en de kwaliteit
van volksgezondheid, welzijn en sport in ons land.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-EilersDe Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. G. Terpstra BIJLAGEHERSCHIKKING VAN TAKENIn deze bijlage wordt een overzicht gegeven van de sinds 1994 gerealiseerde
en lopende decentralisatie- en verzelfstandigingsprojecten. Tevens wordt ingegaan
op voorgenomen projecten. Onderscheid wordt gemaakt tussen territoriale decentralisatie,
functionele decentralisatie/externe verzelfstandiging, interne verzelfstandiging
en privatisering.Zoveel mogelijk worden per onderdeel de personele en financiële aspecten
genoemd. 1.0 Territoriale decentralisatie Verzorgings- en verpleeghuizenIn 1984 is aan de provincies en de vier grote steden, binnen de door de
rijksoverheid vastgestelde financiële macrokaders, volledige bevoegdheid
gegeven ten aanzien van planvorming en -uitvoering van het bejaardenoordenbeleid.
Ook kregen de provincies en de vier grote steden de verantwoordelijkheid voor
het toezicht. Daarnaast werden de gemeenten aangewezen voor de vaststelling
en inning van de eigen bijdragen die bewoners van bejaardenoorden dienden
te betalen. Voor één speciale categorie, de zogenaamde bejaardenoorden
met een bijzondere functie, bleef het departement verantwoordelijk wat betreft
planning, uitvoering, financiering en toezicht. Dit vanwege het bovenregionale
karakter van deze voorzieningen.Met de Overgangswet verzorgingshuizen (per 1 januari 1997 in werking getreden),
die tot een herschikking van taken en bevoegdheden leidde, is aan voorgaande
situatie een eind gekomen. Achterliggende reden voor die herschikking was
gelegen in het feit dat de verzorgingshuizen en de verpleeghuizen op zorginhoudelijke
gebied zodanig naar elkaar zijn toe gegroeid dat de bestaande financiële
en juridische schotten niet meer waren te rechtvaardigen. Overigens zal een
volledige integratie in de WTG/AWBZ-systematiek plaatsvinden in 2001; tot
die tijd geldt een overgangsregime.De provincies hebben voor de overgangsperiode van 1997 tot 2001 nog een
plan voor de verzorgingshuizen opgesteld. De financiële verantwoordelijkheid
voor de uitvoering van dat plan is per 1 januari jl. in de handen van de Ziekenfondsraad
gelegd. Dit geldt ook voor de verzorgingshuizen met een bijzondere functie,
die tot die datum rechtstreeks onder het ministerie van VWS vielen. De provincie
(alsmede VWS) treedt op als adviseur. Daarnaast zijn de verbindingskantoren
van de Ziekenfondsraad en het Centraal Administratiekantoor de bevoegde organen
geworden voor de vaststelling en inning van de eigen bijdragen. De toezichtstaak
is overgegaan van de provinciale inspecteurs voor de verzorgingshuizen naar
de Inspectie voor de Gezondheidszorg.In de Overgangswet is het begrip «regiovisie» geïntroduceerd.
Artikel 18 van die wet bepaalt namelijk dat de provincies periodiek een regiovisie
vaststellen in overleg met tenminste gemeenten, gebruikers, zorgaanbieders
en zorgverzekeraars. Een dergelijke regiovisie zal vraag en aanbod van ouderenvoorzieningen
tot uitdrukking moeten brengen en verband moeten leggen tussen thuiszorg,
verzorgingshuizen en verpleeghuizen.Daarnaast kunnen ook voorzieningen op basis van de Welzijnswet en de WVG
in de regiovisie worden meegenomen. De regiovisie moet worden beschouwd als
een richtinggevend kader. Het is de minister die kan besluiten om de Ziekenfondsraad
een aanwijzing te geven te handelen conform de regiovisie. Bovenlokale steunfunctiesDe bovenlokale steunfuncties minderheden zijn per 1 januari 1994 gedecentraliseerd
naar de provincies.Hiertoe is f 36 mln. overgedragen aan het provinciefonds. Deze decentralisatie
is begeleid door een IPO (Interprovinciaal Overleg) werkgroep waarin het ministerie
van VWS vertegenwoordigd was.Medio februari 1995 is met de beëindiging van de IPO werkgroep deze
decentralisatie-activiteit afgerond. Regionale patiënten/ConsumentenPlatforms (RPCP)Het budget van de stimuleringsregeling terzake is per 1 januari 1994 naar
het provinciefonds overgeheveld in het kader van de decentralisatie-impuls.
Er is daarbij de afspraak gemaakt dat provincies in ieder geval gedurende
enige tijd het RPCP qua taak, budget etc. overeind zullen houden.Huidige stand van zaken: sommige provincies zijn een actief beleid gaan
voeren inclusief de inzet van extra middelen. Andere provincies hebben gekort
terwijl sommige provincies de functies van het RPCP ondergebracht hebben in
een provinciaal ondersteuningsinstituut waardoor de herkenbaarheid naar buiten
is verminderd. Een evaluatie van deze decentralisatie is gepland voor het
komende jaar. Voor de RPCP's is het provinciefonds verhoogd met f 5,8
mln. Collectieve preventieCollectieve preventie behelst taken als jeugdgezondheidszorg 4–19
jarigen, aidsbestrijding, collectieve preventie t.a.v. Aids, SOA en TBC, gezondheidsvoorlichting-
en opvoeding, epidemiologie en medische milieukunde. Daarnaast verwijst collectieve
preventie naar de beleidsvoorbereidende taken van gemeenten op volksgezondheidsgebied
en de afstemming tussen curatie en preventie op lokaal niveau.Na de inwerkingtreding van de Wet Collectieve Preventie Volksgezondheid
(Wcpv), zijn stapsgewijs tussen 1989 en 1997 (het grootste gedeelte vóór
1994) de middelen voor de collectieve preventie overgeheveld vanuit verschillende
stimuleringsregelingen naar het gemeentefonds (ca. f 300 mln.). Een rapport
van het Staatstoezicht uit 1995 heeft uitgewezen dat er grote diversiteit
bestaat in de betrokkenheid van gemeenten bij de collectieve preventie. Daarop
is een commissie ingesteld (commissie Lemstra) die aanbevelingen heeft ontwikkeld
over de manier waarop de bestuurlijke aandacht voor de collectieve preventie
kan worden versterkt. In reactie op dit rapport heb ik aan de Tweede Kamer
laten weten (TK 1996–1997, 22 894, nr. 13) zorgen te hebben over
het functioneren van de GGD's en de gemeentelijke betrokkenheid bij de collectieve
preventie. Middelen voor collectieve preventie blijven in het gemeentefonds,
maar wel zullen informatievoorziening en toezicht verbeterd worden en zullen
de in de Wcpv opgedragen taken kritisch bezien worden. Daarnaast kunnen gemeenten
worden ondersteund bij het ontwerpen van een gemeentelijke nota gezondheidsbeleid.
In 2000 wordt geëvalueerd of de maatregelen tot het gewenste resultaat
hebben geleid. KinderopvangOp grond van de stimuleringsregelingen Kinderopvang 1990–1993 en
1994, werden gedurende een aantal jaren middelen beschikbaar gesteld voor
het creëren van opvangplaatsen.Doel van de stimuleringsmaatregelen was om – door gemeenten financiële
mogelijkheden te bieden, gecombineerd met een zo groot mogelijke
vrijheid – een goede startpositie te doen ontstaan om het tekort in
de kinderopvang (0 tot 4 jaar) verregaand te kunnen verkleinen.Het gevoerde beleid heeft geresulteerd in een toename van het aantal opvangplaatsen
in voorzieningen van 20 395 in 1989 tot 70 981 in 1995.Met de beëindiging van de stimuleringsmaatregelen is de sector kinderopvang
met ingang van 1 januari 1996 gedecentraliseerd naar het gemeentelijk niveau.
De gelden voor kinderopvang (afbouwend van f 194,6 mln. in 1996, f 192,4
mln. in 1997 tot f 190,2 mln. in 1998 en verder) zijn overgeheveld naar
het gemeentefonds.De uitbreiding van de kinderopvang is van meet af aan gepaard gegaan met
onderzoek. In de rapportage «Zes jaar kinderopvang 1990–1995»
is de balans over de gehele periode opgemaakt. Een evaluatie van de ontwikkelingen
na de decentralisatie zal naar verwachting eind 1997 worden afgerond.Ten aanzien van de kwaliteitsaspecten van de kinderopvang kan nog worden
opgemerkt dat vrijwel alle gemeenten een kwaliteitsverordening kinderopvang
hebben opgesteld. Om een goede overgang naar een zelfregulerend kwaliteitsstelsel
te waarborgen zijn per 1 januari 1996 tevens in een Algemene Maatregel van
Bestuur (Tijdelijk besluit kwaliteitsregels kinderopvang) eisen voor de kwaliteit
vastgelegd. Maatschappelijke opvang en verslavingszorgIn de tweede helft van de jaren tachtig is decentralisatie m.b.t. de maatschappelijke
opvang op gang gekomen. Vanaf 1987 zijn terzake bestuursovereenkomsten met
een beperkt aantal gemeenten gesloten. Tot 1 januari 1994 werden uitkeringen
aan gemeenten ten behoeve van ambulante verslavingszorg verstrekt op grond
van de Tijdelijke financieringsregeling verslavingszorg (Tfv). Vervolgens
is besloten om met ingang van 1994 de maatschappelijke opvang en de ambulante
verslavingszorg onderdeel te maken van de brede doeluitkering in het Fonds
Sociale Vernieuwing op basis van de Tijdelijke Wet Stimulering Sociale Vernieuwing
(TWSSV).In 1996 heeft het Kabinet besloten om na de beëindiging van de tijdelijke
wet de middelen voor de maatschappelijk opvang en de ambulante verslavingszorg
gericht toe te delen aan gemeenten waar voorzieningen geconcentreerd zijn
(=doeluitkering aan centrumgemeenten). De TWSSV is met een jaar verlengd tot
1998, zodat een nieuwe doeluitkering in die periode vorm kan krijgen.Aanhangig is thans een wijziging van de Welzijnswet om doeluitkeringen
ten aanzien van zowel vrouwenopvang als ambulante verslavingszorg en overige
maatschappelijke opvang mogelijk te maken. Het verslavingsbeleid zal daartoe
ook in de Welzijnswet worden ondergebracht. 1.1 Voornemens Maatschappelijke opvang en verslavingszorgTen aanzien van de maatschappelijke opvang en verslavingszorg is het voornemen
om in 1998 twee doeluitkeringen op basis van de Welzijnswet 1994 te realiseren:
één voor vrouwenopvang en één voor de overige
maatschappelijke opvang en het verslavingsbeleid. De integrale nota Maatschappelijke
Opvang, die hier op ingaat, is u op 7 oktober jl. toegezonden. WoningaanpassingOp 1 april 1994 is de Wet voorzieningen gehandicapten (Wvg) in werking
getreden. Het ministerie van SZW is hiervoor het eerste aanspreekpunt. Daarmee
zijn de gemeenten verantwoordelijk geworden voor de verstrekking van vervoersvoorzieningen
en woningaanpassing tot f 45 000. Woningaanpassingen van meer dan
f 45 000 zijn ondergebracht in een subsidieregeling van de Ziekenfondsraad.De leden van de Tweede Kamer Sterk en Van der Burg hebben in schriftelijke
vragen het verschil in de eigen bijdrageregelingen voor woningaanpassingen
hoger en lager dan f 45 000 aan de orde gesteld. Het kabinet zal
uiterlijk in de kabinetsreactie op de tweede evaluatie van de Wvg voorstellen
doen om dit probleem op te lossen. De kabinetsreactie is voorzien voor dit
najaar. Spoedeisende medische hulpverlening en ziekenvervoerIn de afgelopen periode zijn gesprekken gevoerd met de Vereniging van
Nederlandse Gemeenten (VNG) en het Koninklijk Nederlands Vervoer Taxi over
het decentraliseren van het zittend vervoer naar gemeenten. De gesprekken
met de VNG zijn nog gaande.Daarom is besloten de decentralisatie naar gemeenten in ieder geval nog
niet per 1 januari 1998 in te laten gaan. Het betreft een bijdrage van f 278
mln. van de rijksbegroting naar het gemeentefonds. Zoals reeds in het Jaaroverzicht
Zorg 1998 staat aangegeven, is besloten de indicatie voor het zittend ziekenvervoer
aan te scherpen. In overleg met de VNG zullen wij binnenkort definitief besluiten
omtrent het al dan niet doorgaan van de decentralisatie van het zittend ziekenvervoer
per 1 januari 1999. Uiterlijk begin 1998 zullen wij u rapporteren over de
verdere stand van zaken.Voor wat betreft de ambulancezorg willen wij verwijzen naar de in juni
1997 aan de Tweede Kamer aangeboden nota «Met zorg verbonden».
Deze nota legt de basis voor de toekomstige structuur van de spoedeisende
medische hulpverlening in Nederland. De beleidsvoornemens richten zich primair
op de ambulancezorg, de traumazorg en de geneeskundige hulpverlening bij ongevallen
en rampen en hebben ten doel een samenhangend systeem van zorgverlening aan
de acute patiënt aan te bieden.Als eerste bouwsteen geldt de regionale ambulancevoorziening. Vanaf 1998
worden op regionale leest geschoeide samenwerkingsverbanden van ambulancediensten
ontwikkeld. De centrale post ambulancevervoer vormt hiervan een hecht onderdeel.
In het kader van de klinisch-specialistische zorg bij ongevallen wordt in
1998 gewerkt aan differentiatie in een netwerk van ziekenhuizen. Dit moet
er toe leiden dat aan ongevalslachtoffers zorg op maat wordt verleend. Voor
slachtoffers met meervoudig of complex letsel zullen bepaalde ziekenhuizen
als traumacentrum worden aangewezen.In juni 1997 is de implementatie van het project Geneeskundige hulpverlening
bij ongevallen en rampen gestart, dat door VWS samen met BiZa wordt uitgevoerd.
Een vijftal projectgroepen, breed vanuit het veld samengesteld, zal zich gaan
bezighouden met kwaliteitszorg, registratie en informatie, financiën,
proefregio's en ondersteuning van de overige regio's. In 1998 zou moeten kunnen
worden begonnen met het uittesten van de nieuwe visie in de proefregio's. Buitenschoolse opvangTen behoeve van de uitbreiding van de capaciteit en de diversiteit van de buitenschoolse opvang voor kinderen van 4 tot 12 jaar is door het
kabinet besloten f 160 mln. beschikbaar te stellen voor de periode 1997–1999.De verantwoordelijkheid voor het tot stand brengen van deze capaciteitsuitbreiding
komt bij de gemeenten te liggen. In verband met de korte termijn waarop een
instrument beschikbaar moet zijn en met het oog op de eenheid in beleid zal
gebruik worden gemaakt van de expertise en het beleidsinstrumentarium van
VWS. Doorlichting specifieke uitkeringenEind 1996 heeft het kabinet besloten alle specifieke uitkeringen aan een
toetsing te onderwerpen. De toetsing is gericht op vermindering van de bestuurslasten
die met de uitvoering van specifieke uitkeringen gepaard gaan. Daarvoor wordt
in eerste instantie gekeken naar de bestuurlijke inrichting van de regelingen.
Dit is ook het advies geweest van de projectgroep «single audit»
(commissie Griffioen) en de MDW-werkgroep «specifieke uitkeringen»
(werkgroep Pennekamp). VWS heeft toegezegd eind 1997 de voor VWS relevante
regelingen doorgelicht te hebben.De doorlichting van bestaande VWS-regelgeving (regeling inburgering nieuwkomers
en regeling regionale jeugdhulpverlening) is thans in uitvoering.Over de resultaten van de doorlichting zal VWS voor het einde van dit
jaar rapporteren aan de interdepartementale projectgroep doorlichting specifieke
uitkeringen.Ten behoeve van de inventarisatie en doorlichting is binnen het ministerie
een werkgroep ingesteld, die zorg draagt voor een gezamenlijk toetsingskader.Bij de vormgeving van nieuwe specifieke uitkeringen (buitenschoolse opvang)
of opnieuw bij VWS ondergebrachte regelingen (maatschappelijke opvang, ambulant
verslavingsbeleid en vrouwenopvang) wordt gestreefd naar een transparante
verantwoordelijkheidsverdeling, waarbij enerzijds een zo groot mogelijke beleidsruimte
wordt toebedeeld aan gemeenten en anderzijds de ministeriële verantwoordelijkheid
precies wordt omschreven. De regels over de verantwoordings- en beleidsinformatie
moeten daarop aansluiten en op die manier zorgdragen voor bestuurslasten die
in overeenstemming zijn met de verantwoordelijkheidsverdeling. 2.0 Functionele decentralisatie/externe verzelfstandigingen ZorgOnderzoekNederland (ZON)Het ministerie van VWS heeft gedurende lange tijd de aansturing van projecten,
experimenten en onderzoek voor zijn rekening genomen. In het kader van de
heroriëntatie op kerntaken en het streven naar een vergroting van effectiviteit
en efficiëntie is gekozen voor externe verzelfstandiging van deze activiteiten,
in de vorm van een ZBO. Daarbij is aangehaakt bij een bestaand ZBO dat reeds
werkzaamheden op het onderhavige terrein ontplooit, te weten het Praeventiefonds.
Met de inwerkingtreding van de Wet op de organisatie ZorgOnderzoek Nederland
(ZON), wordt het Praeventiefonds opgeheven. De minister van VWS wijst jaarlijks
de aandachtsgebieden aan waarvoor ZON programma's dient te ontwikkelen. Voor
ZON is vooralsnog jaarlijks een bedrag van ca f 88 mln. beschikbaar.
De uiteindelijke personeelsomvang van ZON omvat 35 fte, waarvan 8 fte vanuit
VWS en 12 fte vanuit het Praeventiefonds. Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (LBIO)Met ingang van 1 januari 1997 is het Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen
(een ZBO) opgericht. Hoewel het ministerie van VWS hiermee nauwe bemoeienis
heeft, is zowel wat betreft de wetgeving als de uitvoering van de taken het
ministerie van Justitie het eerste aanspreekpunt.De taken van het LBIO hebben betrekking op de inning van de kinderalimentatie,
de internationale verdragstaken en de vaststelling en inning van justitiële
ouderbijdragen en de vaststelling en inning van ouderbijdragen in het kader
van vrijwillige jeugdhulpverlening, uitgevoerd onder verantwoordelijkheid
van de minister van VWS.De Wet (tot verzelfstandiging van het) LBIO is op 1 januari 1997 in werking
getreden. Het gaat hier om een vorm van verzelfstandiging waarbij de politieke
verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de taken bij de Staatssecretaris
van Justitie blijft berusten. Bij de verzelfstandiging van het LBIO zijn per
1 januari 1997 in totaal 9,2 fte van VWS naar het LBIO overgegaan. Het LBIO
heeft voor 1997 een begroting opgesteld, waarin naast de direct toe te rekenen
kosten, ook een deel van de overhead ten laste van VWS gebracht wordt. Voor
1997 betreft het een bedrag van f 2,2 mln. College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (CTB)Het ministerie van LNV is – vanuit de primaire verantwoordelijkheid
van de minister van LNV voor de gewasbeschermingsmiddelen – coördinerend
ministerie ter zake van de verzelfstandiging van het CTB. De staatssecretaris
van VWS is vanuit de primaire verantwoordelijkheid voor de niet-landbouwbestrijdingsmiddelen
mede betrokken bij de verzelfstandiging van het CTB.Het CTB is de facto per 1 januari 1993 verzelfstandigd. Het wetsvoorstel
voor de jure verzelfstandiging is op 18 juli 1996 bij de Tweede Kamer ingediend.
De overgedragen taken en bevoegdheden (mandaatbesluit CTB, Stcrt 1992, nr.
252) hebben betrekking op de besluitvorming rond de toelating van bestrijdingsmiddelen
en het verlenen van ontheffing op basis van de Bestrijdingsmiddelenwet 1962.Het CTB wordt betaald uit de tarieven geheven op basis van de Regeling
toelating bestrijdingsmiddelen. Daarnaast leveren de vier bij bestrijdingsmiddelen
betrokken ministeries (LNV, SZW, VROM, VWS) structureel een bijdrage in de
kosten van voor deze ministeries te verrichten taken die voortvloeien uit
de toelating van bestrijdingsmiddelen. De bijdrage van VWS bedraagt f 0,3
mln. Afschaffing nadere detaillering van de erkenningMet ingang van 5 juli 1982 werd het aantal specialisten dat in een ziekenhuis
werkzaam was, alsmede het aantal aanwezige bedden, in de zgn. erkenningsbeschikking
vermeld. Op deze wijze bepaalde de minister van volksgezondheid het planmatig
volumebeleid dat zijn weerslag vond in de erkenningsbeschikking van ieder
ziekenhuis. De vaststelling van het budget was mede gebaseerd op de in de
erkenning opgenomen specialistenplaatsen en bedden. Op deze wijze kon van
overheidswege worden bepaald dat de omvang van het hulpaanbod in een evenwichtige
verhouding stond tot de hulpvraag.Met ingang van 1 januari 1996 is deze benadering losgelaten. De ziekenhuizen
en verzekeraars kregen per die datum de gezamenlijke verantwoordelijkheid
om de omvang van het hulpaanbod binnen het van te voren vastgestelde ziekenhuisbudget,
af te stemmen op de hulpvraag. In hoofdzaak was de reden dat
de erkende capaciteiten van bedden en specialisten in overeenstemming diende
te zijn met de ingevolge de richtlijnen Wet ziekenhuisvoorzieningen vastgestelde
ziekenhuisplannen. Onder deze erkende capaciteiten werd in de loop der jaren
steeds meer verstaan de planmatig toegestane capaciteit in plaats van feitelijk
aanwezige capaciteit en bezette capaciteit. Dit was geen gewenste ontwikkeling.Daarnaast was de planningshorizon van de genoemde ziekenhuisplannen op
1 januari 1996 bereikt en zou derhalve een nieuw toetsingskader ontwikkeld
moeten worden, indien een centrale aansturing voortgezet zou worden.Voor de modernisering van de curatieve zorg wordt het van belang geacht,
dat de gedetailleerde aansturing van de ziekenhuissector, via het van overheidswege
bepalen van de aantallen bedden en specialisten, komt te vervallen. Dit gaat
gepaard met een verschuiving van de verantwoordelijkheden over het zorgaanbod
van de overheid naar zorgverzekeraar en zorgaanbieders. Uitbreiding meldingsregeling Wet ziekenhuisvoorzieningenRuim 5 jaar geleden is een start gemaakt met deregulering van de Wet ziekenhuisvoorzieningen
(WZV), waarbij sprake is van een geleidelijk proces van overdracht van verantwoordelijkheden
en bevoegdheden aan het management van de instellingen.Vanaf 1 januari 1991 hield de verkorte procedure in dat instellingen eenmaal
per jaar een vergunning kunnen aanvragen voor bouwprojecten waarbij geen verklaring
vereist is. De omvang van het investeringsbedrag was daarbij afhankelijk van
het aantal erkende bedden/plaatsen. Eind 1994 is de regeling zodanig aangepast
dat indiening van dergelijke projecten in de eerste drie maanden van het kalenderjaar
diende plaats te vinden.Wat betreft het onderdeel melding werden bepaalde categorieën van
investeringen met ingang van 1 januari 1991 als niet-vergunningplichtig aangemerkt.
De voor dit soort investeringen benodigde exploitatiemiddelen werden via een
generieke COTG-richtlijn vergoed. Deze «oude» meldingsregeling
is de eerste stap geweest op weg naar het onder de verantwoordelijkheid van
de instellingen brengen van (grote delen van) de instandhoudingsinvesteringen.Met ingang van 1 januari 1996 is de nieuwe meldingsregeling van kracht
geworden.Hierbij is de melding uitgebreid waardoor instellingen in beginsel zelf
verantwoordelijk zijn geworden voor de instandhoudingsbouw. Het overdragen
van de verantwoordelijkheid voor de instandhouding van de intramurale zorginfrastructuur
aan het instellingsmanagement heeft geen personele gevolgen voor het departement.Het gaat om een andere invulling van de bestaande verantwoordelijkheden
en werkinhoud. Wat betreft de financiële gevolgen geldt dat teneinde
instellingen via de COTG-richtlijn die financiële ruimte te bieden om
hun (meldingsplichtige) instandhoudingsinvesteringen te bekostigen, het macrobudget
dat jaarlijks via de meldingsrichtlijn beschikbaar wordt gesteld, is gewijzigd.
Deze wijziging bestaat uit een verhoging met f 100 mln. per jaar gedurende
een ingroeiperiode van 10 jaar. 2.1 Doorlichting zelfstandige bestuursorganenOok op ons beleidsterrein zijn de zelfstandige bestuursorganen doorgelicht
(zie brief minister van Binnenlandse Zaken van 10 maart 1997; deel II, hoofdstuk
12). Voor de volgende organen vinden aanpassingen plaats naar aanleiding van
de toetsing aan de aanwijzingen: Ziekenfondsraad (ZFR), het Centraal
Orgaan Tarieven Gezondheidszorg (COTG), College Ziekenhuisvoorzieningen (CvZ),
Commissie Sanering Ziekenhuizen (CSZ), Stichting Uitvoering Omslagregeling
WTZ (SUO), College ter beoordeling van de geneesmiddelen, Commissie voor de
gebiedsaanwijzing, de NV KEMA, de Stichting TNO Certification, Registratiecommissie
ex. art 14 van de Wet BIG, Praeventiefonds, Pensioen- en uitkeringsraad, Nationaal
Comité 4 en 5 mei, Informatie- en Coördinatie-Orgaan Dienstverlening
voor Oorlogsgetroffenen (ICODO), Commissie Algemene Oorlogsongevallenregeling
Indonesië (CAOR), en de Nederlandse Filmkeuring.Naast de informatie die in deze bijlage over sommige organen wordt gegeven,
zullen wij uw kamer dit najaar verder informeren over de voortgang. 2.2 Voornemens Advies en uitvoeringsstructuur volksgezondheidMet de nota «toekomstige advies en uitvoeringsstructuur volksgezondheid
en zorggerelateerde dienstverlening» is de herziening van de advies-
en uitvoeringsstructuur op het terrein van de volksgezondheid in gang gezet.De gewenste scheiding van de functies van overleg en uitvoering en het
herstel van de rol van de politiek betekenen dat de taken en samenstelling
van de Ziekenfondsraad (ZFR), het Centraal orgaan Tarieven Gezondheidszorg
(COTG), het College voor ziekenhuiszoorzieningen (CvZ) en de Commissie Sanering
Ziekenhuisvoorzieningen (CSZ) herzien dienen te worden en dat de aansturing
door het toezicht vanwege de politiek verantwoordelijke minister nadere aandacht
vergen.Het voornemen is om, naast de resultaten van de toetsing van de onderhavige
uitvoeringsorganen aan de «Aanwijzingen inzake zelfstandige bestuursorganen»
in het wetsontwerp «advies en uitvoeringsstructuur» de volgende
sturings- en toezichtsinstrumenten op te nemen: vaststellen van beleidsregels
waarmee de kaders waarbinnen het uitvoeringsorgaan de opgedragen taken moet
uitvoeren kunnen worden gepreciseerd; goedkeuringsvereiste voor bepaalde categorieën
besluiten (jaarlijkse werkprogramma resp. begroting, bestuursreglement, bouwmaatstaven
en beleidsregels); informatieverplichtingen en tot slot uitwerking van de
toezichtsfunctie.Zowel de Ziekenfondsraad als het College voor ziekenhuisvoorzieningen
zullen er naar verwachting enkele taken bij krijgen.Op termijn zullen o.a. de Ziekenfondswet (Zfw) en de AWBZ worden gewijzigd
waarbij het toezicht wordt opgedragen aan een nieuw zelfstandig bestuursorgaan.Voor de op te dragen taken wordt aangesloten bij de taakinvulling van
de huidige Commissie Toezicht Uitvoeringsorganisatie (CTU). Aan het werkingsgebied
zal het toezicht op de subsidieverlening door de ZFR voor de bekostiging van
de zorg worden toegevoegd alsook het toezicht op de uitoefening van taken
door de ZFR in zijn hoedanigheid van internationaal verbindingskantoor.Door de verzelfstandiging van de CTU zal de scheiding van de verantwoordelijkheden
van enerzijds de CTU en anderzijds de ZFR vorm krijgen.De relaties tussen beide organen moeten opnieuw worden geregeld op zodanige
wijze dat de continuïteit van een goed toezicht is gewaarborgd.Ook zal de Wet op de toegang tot ziektekostenverzekeringen (Wtz) mede
in het licht van de aanbevelingen van de Algemene Rekenkamer worden gewijzigd.
Daarbij zal de controle op verzekeraars door de Stichting Uitvoering
Omslagregeling (SUO)-Wtz worden gehandhaafd onder gelijktijdige uitbreiding
van bevoegdheden om op te kunnen treden tegen verzekeraars die in strijd met
wettelijk voorschriften handelen. Bij deze wetswijziging zullen de taken en
bevoegdheden van de SUO-Wtz opnieuw worden vastgelegd en zullen de bevoegdheden
worden aangepast aan de aanwijzingen voor ZBO's. Ook zullen de bevoegdheden
van de verzekeringskamer ten opzichte van de SUO-Wtz opnieuw worden bepaald.
De verzekeringskamer zal de taak krijgen rechtmatigheidstoezicht uit te oefenen
op de SUO-Wtz. Colleges en RegistratiecommissiesIn bestuurlijk overleg met de KNMG is aangegeven dat de Colleges en Registratiecommissies
van de KNMG in de toekomst nader zullen worden vormgegeven volgens de ZBO-aanwijzingen.Dit geldt ook voor de organen met dezelfde functie bij de Nederlandse
Maatschappij ter Bevordering der Tandheelkunde (NMT), het college en de registratiecommissie
van de huisartsen i.c. het College voor Huisartsengeneeskunde en Verpleeghuisgeneeskunde
(CVHG) en de Huisarts en Verpleeghuis Registratie Commissie (HVRC).In de toekomst zal dit verder gelden voor de desbetreffende organen van
alle overige beroepsverenigingen die gebruik hebben gemaakt van de mogelijkheid
die artikel 14 van de Wet BIG biedt aan organisaties van de in artikel 3 van
die wet genoemde beroepen om een specialismenregeling in het leven te roepen
en waar de minister van VWS de specialistentitels heeft aangemerkt als wettelijk
erkend en beschermd. College voor de BloedtransfusieHet College voor de Bloedtransfusie van het Nederlandse Rode Kruis, een
zelfstandig bestuursorgaan, zal worden opgeheven. Tot nu toe oefent dit college
overheidstaken uit, die genoemd worden in de Wet inzake bloedtransfusie (artikel
3).Dit voornemen hangt samen met en is verwerkt in het voorstel voor de Wet
inzake bloedvoorziening, dat binnenkort aan de Tweede Kamer zal worden aangeboden.
Deze wet zal in de plaats komen van de Wet inzake bloedtransfusie. Inherent
aan het wetsvoorstel is dat de bloedvoorziening in Nederland wordt overgelaten
aan de (verantwoordelijkheid van) particuliere organisaties, die reeds werkzaam
zijn op dat terrein, zij het met inachtneming van de voorwaarden opgenomen
in de wetgeving voor de bloedvoorziening als voorgesteld. Vervanging van de Wet ziekenhuisvoorzieningen (WZV) door
de Wet bouwbeheersing zorgvoorzieningen (WBZ)In het regeerakkoord is gesteld dat ten behoeve van een adequate aanbodbeheersing
een gedereguleerde WZV van kracht blijft. Hierdoor blijft de planning van
intramurale voorzieningen in een herziene vorm tot de taak van de overheid
behoren.De Raad van State heeft eind november 1996 advies uitgebracht over een
voorstel voor nieuwe infrastructuurwetgeving, de Wet bouwbeheersing zorgvoorzieningen
(WBZ). Met dit voorstel beoogt de overheid de beschikking te krijgen over
een meer slagvaardig instrumentarium en wordt een solide wettelijke basis
gelegd onder het huidig beheersinstrument van de bouwprioriteiten.Het nader rapport naar aanleiding van het advies van de Raad van State
over dit wetsvoorstel bevindt zich in een afrondende fase. In de WBZ is in zoverre sprake van recentralisatie dat het systeem van de provinciale
planning is verlaten. Al vanaf 1990 worden aan de provincies geen aanwijzingen
meer gegeven om ontwerp-plannen voor ziekenhuisvoorzieningen op te stellen.
In plaats daarvan is destijds aan de provincies een zwaardere taak toebedeeld
met betrekking tot de bouwprioritering. In het wetsontwerp WBZ wordt de vraag
of bepaalde bouw beleidsmatig gewenst is beantwoord aan de hand van periodiek
door de minister op te stellen sectorale zorgvisies. Deze sectorale zorgvisies
worden voorzien van een financieel kader. Hierdoor wordt in het kader van
de bouwprioritering gewerkt met sectorale exploitatiekaders in plaats van
provinciale kaders. Dit betekent dat niet langer de provincies een voorstel
voor bouwprioritering aan de minister voorleggen, maar dat zij adviseren over
een voorstel voor bouwprioritering van de minister. Vanwege de discussie die
medio 1997 is ontstaan over de mogelijkheden om privéklinieken te reguleren
en de mogelijke gevolgen die dit kan hebben voor het in de WBZ voorgestelde
instrumentarium met betrekking tot de infrastructuur van zorgvoorzieningen,
heeft doorgeleiding van het wetsvoorstel naar de Tweede Kamer nog niet plaatsgevonden.Bij de invoering van de WBZ worden de Tijdelijke Verstrekkingenwet maatschappelijke
dienstverlening en de WZV ingetrokken en wordt de Overgangswet verzorgingshuizen
gewijzigd. 3.0 Interne verzelfstandigingen Agentschap College ter beoordeling van geneesmiddelenDe interne verzelfstandiging van de directie College ter beoordeling van
geneesmiddelen (CBG) van VWS heeft haar beslag gekregen in de periode 1994–1997.
Bij ministerieel besluit van 20 december 1995 is per 1 januari 1996 de agentschapstatus
aan de directie CBG verleend. Over de omvorming is voorafgaand overleg gevoerd
met de Tweede Kamer.Met de verlening van de agentschapstatus is uitsluitend een verandering
tot stand gebracht in de regels voor het beheer, gericht op een effectieve
en efficiënte bedrijfsvoering met een grotere verantwoordelijkheid van
het hoofd van de directie voor de bedrijfsvoering. De kosten van het agentschap
worden gedekt uit de vergoedingen voor de registratie van geneesmiddelen.
Deze vergoedingen zijn gebaseerd op het Besluit Vergoedingen Wet op de Geneesmiddelenvoorziening
en worden vastgesteld door de Minister van VWS. De sturing vanuit het ministerie
vindt plaats op output van het agentschap. De begroting van het CBG bedraagt
ca. f 22 mln.; de personele omvang bedraagt ca. 77 fte. Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM)Enkele jaren geleden is een studie uitgevoerd naar de mogelijkheid van
een agentschapstatus voor het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu
(RIVM). Een dergelijke status bleek echter minder goed te passen bij de activiteiten
van het instituut. Het RIVM neemt nu als intern verzelfstandigde dienst een
eigen plaats op afstand in binnen het ministerie. Deze positie van het RIVM
is vastgelegd in de Wet op het RIVM, die van kracht geworden is op 1 maart
1997. RijksinspectiesIn het kader van de totstandkoming van de Inspectie voor de Gezondheidszorg
per 1 januari 1995, de Inspectie voor de Jeugdhulpverlening en Jeugdbescherming
per 1 januari 1996 en de nieuwe Inspectie van Waren en Veterinaire Zaken per
1 juli 1998 is/wordt zelfbeheer ingevoerd voor wat betreft de personele financiële
en materiële aangelegenheden. 4.0 Privatisering/particulier initiatief Alcohol Voorlichtings PlanIn juni 1996 is de uitvoering van het Alcohol Voorlichtings Plan (campagne
«Drank maakt meer kapot dan je lief is») overgedragen aan het
Nationaal Instituut voor Gezondheidsbevordering en Ziektepreventie. De overdracht
heeft geen financiële gevolgen gehad. Vóór en na de overdracht
kwam van het totale AVP-budget f 30 mln. van het Praeventiefonds en f 0,2
mln. uit de VWS begroting. De formatie van het AVP binnen VWS omvatte 2,5
fte. De totale formatie (na overdracht) is 4,6 fte. PatiëntenfondsHet versterken van de positie van de patiënt in de zorgsector is
een belangrijke beleidsdoelstelling. Het (financieel) ondersteunen van de
patiënten-/consumentenbeweging is, evenals bijvoorbeeld wetgeving, hierbij
een belangrijk instrument. De uitvoering, het op een rechtvaardige wijze verdelen
van de middelen, is een zaak waarvoor het ministerie niet primair verantwoordelijkheid
dient te dragen.Dit is een zaak van de patiëntenbeweging of van een organisatie die
hier dicht bij staat. In het in 1996 opgerichte Patiëntenfonds is een
dergelijke organisatie gevonden.Vanaf 1997 ontvangt het fonds middelen ten behoeve van de ondersteuning
van patiëntenorganisaties. Het Patiëntenfonds ontvangt in 1997 f 12
mln., in 1998 f 22 mln. en vanaf 1999 minimaal f 30 mln. Het fonds
ontwikkelt voor de besteding zelf criteria, rekening houdend met de voorwaarden
die de minister in de subsidiebeschikking heeft neergelegd.VWS toetst de doelmatigheid en de rechtmatigheid van de bestedingen. 4.1 Voornemens Vaccinproductie Rijksinstituut voor Volksgezondheid (RIVM)Momenteel is de uitplaatsing van de vaccinproductie in voorbereiding.
Hiertoe zullen activiteiten en medewerkers van het Laboratorium voor Vaccinproductie
(LVP) van het RIVM worden ondergebracht bij de Stichting ter bevordering van
de Volksgezondheid en Milieuhygiëne (SVM). Deze stichting verzorgt reeds
vele jaren de verkoop van de vaccins die het RIVM produceert. Deze uitplaatsing
zal plaatsvinden per 1 januari 1998. Nieuwe bloedvoorzieningsorganisatieEr is sprake van een nieuwe bloedvoorzieningsorganisatie, die ontstaan
zal uit een fusie van de huidige bloedbanken en het Centraal Laboratorium
voor de bloedtransfusiedienst, beide onderdeel van het Nederlandse Rode Kruis.
In de begroting van VWS is hiervoor f 0,5 mln. opgenomen. Vergeleken
met de huidige (wettelijke) situatie kan, in het licht van de nieuwe (voorgestelde)
wet, gesproken worden van privatisering van overheidstaken, die waren toebedeeld
aan het College voor de Bloedtransfusie.De herstructurering van de particuliere bloedvoorzieningsorganisatie onder
overname van de overheidstaken van het college, beoogt een verbetering van
de doelmatigheid van de bloedvoorziening. De te behalen doelmatigheidswinst
zal ertoe bijdragen, dat toekomstige kwaliteitsimpulsen met betrekking tot
de bloedvoorziening budgetneutraal kunnen worden doorgevoerd. De totale omzet
binnen de bloedvoorziening bedraagt ca. f 400 mln., waarvan
een groot deel via de ziekenhuisbudgetten verloopt. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-22236-48.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl