Een afzonderlijke inkomensvoorziening voor kunstenaars (Wet inkomensvoorziening kunstenaars); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25053, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

18-10-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25053 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN 1. Inleiding2. Voorgeschiedenis3. Doelstelling4. De doelgroep5. Het systeem van de wet 5.1. Algemeen5.2. Uitkeringshoogte en bijverdiensten5.3. Duur en vereisten6. Beroepskosten7. De beroepsmatigheidstoets8. Uitvoering9. Flankerend beleid10. Financiële gevolgen10.1. FinancieringsruimteVolumeTabel 1. Volume aantal kunstenaars, waarin aangegeven
het in raming meegenomen gemiddeld aantal zij-instromers (jaargemiddelden) PrijsBudgettair kader I. Rijksbegroting (exclusief Gemeentefonds)Tabel 2. Financiële ruimte Rijksbegroting (bedragen
in miljoenen guldens) II. GemeentefondsTabel 3. Berekening van het uit te nemen bedrag uit Gemeentefonds110.2. Besteding financiële ruimte I. Rijksbegroting (exclusief Gemeentefonds)II. Gemeentefonds10.3. Momenten van heroverweging11. EvaluatieARTIKELSGEWIJS Artikel 1KunstenaarBeginnend kunstenaarArtikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5ad a.ad b.ad c.ad d.ad e.Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15Artikelen 16–18Artikel 19Artikel 20Artikel 21Artikel 22Artikelen 23 en 24Artikel 25Artikel 26Artikel 27Artikel 28Artikel 29Artikel 30Artikel 31Artikel 32Artikel 33Artikel 34Artikel 35Artikelen 36 t/m 38Artikelen 39 t/m 41Artikelen 42 t/m 46Artikel 47Artikel 48Artikel 49Artikelen 50 en 51Artikel 52Artikel 53Artikel 54Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25053Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 80 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 053Een afzonderlijke inkomensvoorziening voor kunstenaars (Wet inkomensvoorziening
kunstenaars)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING ALGEMEEN 1. InleidingKunstenaars worden op verschillende manieren ondersteund. In ons land
bestaat een uitgebreid en divers kunstbeleid van zowel Rijksoverheid als gemeenten
en provincies. Ook particulieren leveren een bijdrage. Al of niet in bedrijfsverband,
kopen zij kunst, verstrekken opdrachten, bezoeken theatervoorstellingen en
concerten. Daarnaast treden bedrijven op als sponsors. Desondanks is het voor
kunstenaars niet eenvoudig om gedurende hun gehele carrière zelfstandig
in het eigen levensonderhoud te voorzien.Dit geldt in de eerste plaats voor de starters. Zij die van een kunstopleiding
afkomen, hebben tijd nodig om zich te oriënteren op de kunstpraktijk
en om zich daarin een positie te verwerven. Bij de start van een artistieke
loopbaan moet veelal een beroep worden gedaan op de bijstand.Daarnaast is er het continuïteitsprobleem. Kenmerkend voor de beroepspraktijk
van kunstenaars is het werken in opdracht of met tijdelijke contracten en
het hebben van meerdere deeltijdbanen. Kunstenaars zijn vaak aangewezen op
een uitkering ter overbrugging van opdrachten of contractperioden, of vanwege
een tijdelijke terugval in hun produktiviteit.De markt voor kunstenaars is moeilijk vergelijkbaar met de markt voor
industriële produkten. Vaak gaat het om unica, of produkten met een beperkte
reproduceerbaarheid. Bovendien gaat het aanbod veelal aan de vraag vooraf.
Het individuele karakter van kunst maakt dat de kunstenaar zijn/haar eigen
markt moet creëren. Er is in algemene zin wel een markt voor kunst, maar
daarmee nog niet voor zÎjn kunst.Bijzondere aandacht voor de positie van de kunstenaar is ook daarom geboden,
omdat het niet zelden individuen zijn die op een persoonlijke wijze uitdrukking
weten te geven aan de culturele saamhorigheid van een samenleving, ook al
wordt dat niet direct door iedereen zo ervaren. Kunst kan zich soms vreemd
en schokkend aan ons voordoen, maar zonder die tegendraadse inbreng slaapt
een cultuur in en verliest zij haar waarde en betekenis.Dit geheel overziende is het kabinet van mening dat er een aparte inkomensvoorziening
voor kunstenaars nodig is, die toegesneden is op de bijzondere
positie van kunstenaars en aansluit bij het activeringsbeleid in de sociale
zekerheid. Het kabinet stelt daarom een regeling voor, die de kunstenaar een
inkomen verstrekt dat weliswaar aanmerkelijk lager ligt dan het sociale minimum,
maar die hem of haar tevens toestaat dit inkomen met bijverdiensten aan te
vullen. Gegeven het feit dat het lagere uitkeringsniveau de betrokkene al
voldoende aanzet tot het verrichten van arbeid, worden hem of haar geen arbeidsmarktverplichtingen
opgelegd, zoals die gebruikelijk zijn in de sociale zekerheid. Op deze wijze
wordt de kunstenaar voor een beperkte periode in de gelegenheid gesteld een
eigen beroepspraktijk op te bouwen, dan wel een tijdelijke terugval in de
inkomsten op te vangen. 2. VoorgeschiedenisDat het voor kunstenaars vaak moeilijk is om met hun beroep in het eigen
levens-onderhoud te voorzien, is ook in het verleden aanleiding geweest voor
specifieke regelingen, met name voor beeldende kunstenaars. Zo bestond van
1949 tot 1986 de Beeldende kunstenaarsregeling (BKR).De overheid kocht kunstwerken aan van beeldende kunstenaars die professioneel
werkzaam waren, maar daaruit onvoldoende middelen van bestaan verwierven.
Ook kon de kunstenaar in de BKR een opdracht krijgen tot het vervaardigen
van een kunstwerk of het verrichten van diensten op een aan de beeldende kunst
verwant terrein (bijvoorbeeld het geven van rondleidingen in musea). Halverwege
de jaren 60 werd duidelijk dat door het open-einde-karakter van de regeling
de kosten moeilijk beheersbaar bleken. Steeds meer kunstenaars maakten gebruik
van de BKR en de opslagkosten van de aangekochte kunstwerken namen enorm toe.In het regeerakkoord voor de periode 1982–1986 werd tot een drastische
verlaging van het BKR-budget besloten, onder meer door de toelatingseisen
tot de regeling te verscherpen. Uiteindelijk werd besloten de BKR te beëindigen.
Per 1 januari 1987 werd de regeling buiten toepassing verklaard. De kunstenaars
konden daarna terugvallen op de Abw, de Rijksgroepsregeling Werkloze Werknemers
(RWW) of het Bijstandsbesluit Zelfstandigen (BZ). Bovendien konden kunstenaars
een beroep doen op de extra gelden die door het ministerie van Welzijn, Volksgezondheid
en Cultuur (WVC) voor beeldende kunstenaars werden gereserveerd.Na de afschaffing van de BKR gingen enkele gemeenten ertoe over aan kunstenaars
in de bijstand een uitzonderingspositie toe te kennen (het zgn. Haarlemse
model), met name voor wat betreft de sollicitatieplicht en het zoeken naar
en aanvaarden van passende arbeid. Uit een onderzoek (1992) van de Rijksconsulenten
Sociale Zekerheid bleek dat deze en andere elementen in dat gedoogbeleid geen
grondslag in wet en regelgeving hadden en dat daarom onvoldoende uitstroom
uit de bijstand plaatsvond. Alleen voor beeldende kunstenaars die naast een
uitkering een beroepskostenvergoeding ontvingen van het Fonds voor de beeldende
kunst, vormgeving en bouwkunst, bestond er een officieel goedgekeurd afwijkend
bijstandsregime.Deze gedoogpraktijk staat haaks op het kabinetsbeleid om met een verscherpt
handhavingsregime de uitstroom uit de bijstand te bevorderen. Het vorige kabinet
had al besloten aan deze gedoogpraktijk een einde te maken en in plaats daarvan
een voorliggende voorziening in te voeren in de vorm van een stipendium voor
circa 1200 beeldende kunstenaars, onder verantwoordelijkheid van de minister
van WVC. Dit stipendium voorziet zowel in de kosten van levensonderhoud als
in een forfaitair bedrag voor beroepskosten. Op 1 januari 1994 is deze voorziening in werking getreden. Bij de behandeling van de regeling
in de Tweede Kamer bleek dat de kamer deze voorziening vooral wenste te zien
als een specifieke oplossing voor een specifiek probleem, maar niet als een
oplossing voor het bredere probleem van de sociale positie van de kunstenaar
en de spanning tussen het bijstandsbeleid (verplichtingen, sancties, trajectbegeleiding)
en het kunstbeleid (bevordering kwalitatieve kunstbeoefening).Het kabinet heeft daarop in juni 1994 de Tweede Kamer een discussienota
voorgelegd met de hoofdlijnen van een Wet Inkomensvoorziening Kunstenaars
(kamerstukken II 1994/95, 24 241, nr. 1). Deze nota en de discussie daarover
in de Tweede Kamer vormen de basis van de huidige wet. 3. DoelstellingHet doel van de wet is kunstenaars te ondersteunen bij de opbouw van een
renderende beroepspraktijk, dan wel hen in staat te stellen een tijdelijke
terugval in inkomsten op te vangen. Deze doelstelling wordt in de wet als
volgt vormgegeven.De wet biedt de mogelijkheid een uitkering als inkomensondersteuning te
verstrekken, staat daarnaast bijverdiensten toe en legt geen verplichtingen
tot arbeidsaanvaarding op. Er wordt dus een zekere mate van bestaanszekerheid
geboden tegelijk met het stimuleren van bijverdienen als mogelijkheid om in
het bestaan te voorzien. Voorheen konden kunstenaars die door het uitoefenen
van hun beroep in hun inkomen wilden voorzien, maar daar (nog) niet of slechts
gedeeltelijk in slaagden, kiezen tussen een beroep op de bijstand óf
werk zoeken buiten het eigen beroep.Met de invoering van de nieuwe Algemene bijstandswet op 1 januari 1996
is het beleid sterker gericht op activering en uitstroom. Hiervan zijn kunstenaars
in de bijstand niet uitgezonderd. Dit betekent dat zij ander werk zullen moeten
aanvaarden, indien zij met hun eigen beroep onvoldoende inkomsten verwerven.
In feite komt het er op neer dat de kunstenaar verplicht wordt – al
dan niet na (om)scholing – zich op de arbeidsmarkt te begeven, indien
hij of zij er niet in slaagt door de uitoefening van zijn eigen beroep in
zijn inkomen te voorzien. Met inwerkingtreding van de Wik komt er een extra
keuze-mogelijkheid voor kunstenaars bij. Gedurende vier jaar kunnen zij in
aanmerking komen voor een sociale zekerheidsvoorziening zonder dat hen een
arbeidsplicht wordt opgelegd. 4. De doelgroepDe wet is bedoeld voor kunstenaars die naar de maatstaven van de Algemene
bijstandswet over onvoldoende inkomen beschikken en die beroepsmatig als kunstenaar
werkzaam zijn of willen zijn. De kunstenaar die zich voor deze regeling aanmeldt,
moet dus als het ware door twee toegangsportalen heen: namelijk dat van de
bijstand en dat van de beroepsmatigheidstoetsing. Bij de vereisten voor een
uitkering (par. 5.3) wordt op beide portalen teruggekomen.In de wet worden drie groepen kunstenaars onderscheiden:a. Beginnende kunstenaars: zij die recent met succes een kunstopleiding
afgesloten hebben en een beroep doen op de regeling. Het moet een opleiding
of afstudeerrichting zijn die in hoofdzaak gericht is op het uitvoeren van
kunst of op het scheppen van kunst. In artikel 1 van de wet is tevens vastgelegd
dat de opleiding door de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen
(OCW) moet zijn medegefinancierd. b. Gedurende 1 jaar na het inwerkingtreden van de regeling kunnen zich
ook kunstenaars aanmelden die al in de bijstand zitten. Daarbij doet het er
niet toe hoelang ze in de bijstand zitten. Voorwaarde is wel dat zij gedurende
hun bijstandsperiode zich gericht hebben op het verwerven van inkomsten uit
de kunstbeoefening.c. Tot slot is de mogelijkheid opgenomen dat ook kunstenaars die op het
moment van inwerkingtreden van de wet geen beroep op de bijstand doen, kunnen
deelnemen. De voorwaarden voor toetreding hangen samen met de algemene toetredingsvoorwaarden
(de twee eerder genoemde toegangsportalen). Het betreft hier kunstenaars die
al geruime tijd een beroepspraktijk hebben en door omstandigheden daar geen
of niet meer voldoende inkomen uithalen om in de kosten van bestaan te voorzien,
terwijl zij om wat voor reden dan ook nooit een beroep hebben willen doen
op de bijstand. 5. Het systeem van de wet 5.1. AlgemeenDe wet biedt de (startende) kunstenaar de keuze om een beroep te doen
óf op de bijstand óf op deze regeling, maar niet op beide tegelijk.
De onderhavige regeling geldt in alle opzichten als voorliggende voorziening
voor de Algemene bijstandswet. Dit betekent dat indien betrokkene er niet
in slaagt rond te komen van de uitkering – eventueel aangevuld door
eigen verdiensten – er in het kader van deze wet geen aanvullend beroep
op de bijstand mogelijk is. Het spreekt vanzelf dat betrokkene op elk moment
uit de Wik kan stappen en een beroep kan doen op de bijstand, maar in dat
geval valt hij of zij volledig onder het handhavingsregime van de bijstand.
Het hebben van een bijstandsuitkering wordt in het kader van deze wet gezien
als voldoende inkomen en iemand met een bijstandsuitkering kan dan ook niet
voor de Wik in aanmerking komen. Uitzondering daarop zijn bijstandsgerechtigde
kunstenaars in het eerste jaar van deze wet.Aangezien de Wik een algemene inkomensvoorziening is staat de bijzondere
bijstand wel open voor de Wik-gerechtigde onder de gebruikelijke voorwaarden;
dat wil zeggen dat de normale beroepskosten niet voor bijzondere bijstand
in aanmerking komen, omdat in de Wik reeds een regeling voor beroepskosten
is opgenomen. 5.2. Uitkeringshoogte en bijverdienstenDe hoogte van de uitkering is afgestemd op het specifieke karakter van
deze regeling. Er wordt een zekere mate van bestaanszekerheid geboden. Daarnaast
zijn enkele voorwaarden die gebruikelijk zijn bij minimumbestaansvoorzieningen
(zoals de verplichting passende arbeid te aanvaarden) niet in deze wet opgenomen.
Omgekeerd worden in deze wet mogelijkheden geschapen die juist in dit soort
voorzieningen niet of niet meer worden geboden, zoals de mogelijkheid om bij
te verdienen. Het kabinet heeft besloten deze bijzondere systematiek te laten
doorklinken in de hoogte van de uitkering, door de hoogte vast te stellen
op 60 procent van de landelijke bijstandsnorm vermeerderd met de maximale
toeslag van artikel 33, tweede lid, Abw.Dit percentage prikkelt om bij te verdienen en geeft tevens uitdrukking
aan het feit dat de Wik-gerechtigde niet hoeft te voldoen aan enkele voorwaarden
die wel gelden voor bijstandsgerechtigden.De regeling is erop gericht de kunstenaar te ondersteunen bij de opbouw
van een renderende beroepspraktijk. Door het verwerven van bijverdiensten
wordt deze beroepspraktijk gestimuleerd. De bedoeling is dat betrokkene op
den duur (maximaal vier jaar) zoveel (bij)verdiensten heeft, dat
hij of zij volledig kan voorzien in de kosten van levens-onderhoud, in die
zin dat een beroep op de bijstand zou worden afgewezen wegens het hebben van
voldoende middelen van bestaan.De mogelijkheid om bij te verdienen zonder dat dit gevolgen heeft voor
de uitkering, geldt tot 115 procent van de voor betrokkene geldende bijstandsnorm.
In zoverre wordt afgeweken van de algemene regel dat de uitkering wordt afgestemd
op de middelen van de kunstenaar en zijn of haar gezin. Een hoger percentage
zou een niet te rechtvaardigen verschil met bijstandsgerechtigden in het totaal
genoten inkomen veroorzaken.Om een renderende beroepspraktijk op te bouwen, moet de kunstenaar beroepskosten
maken. Deze kosten mogen – volgens forfaitaire bedragen – in mindering
worden gebracht op de bijverdiensten alvorens de inkomsten verrekend worden
met de uitkering.Het feit dat rekening wordt gehouden met bijverdiensten en beroepskosten,
betekent ook dat de uitkering eerst wordt toegekend in de vorm van een renteloze
geldlening, in maandelijkse termijnen uit te keren, en dat de uitkering definitief
wordt vastgesteld zodra het inkomen bekend is over het kalenderjaar. 5.3. Duur en vereistenHet spreekt vanzelf dat er geen recht meer op deze regeling bestaat zodra
betrokkene over zoveel inkomen uit activiteiten als kunstenaar of anderszins
beschikt dat hij of zij ook volgens de Abw niet meer voor een bijstandsuitkering
in aanmerking zou komen. Eveneens bestaat geen recht meer wanneer betrokkene
niet langer beroepsmatig als kunstenaar werkzaam is. Het kabinet is van mening
dat de regeling alleen van toepassing dient te zijn voor professionele kunstenaars.
Om te kunnen vaststellen of er sprake is van een professionele kunstenaar,
wordt de uitvoerder van de wet – de gemeente – door een bij de
wet ingesteld adviesorgaan geadviseerd. Een van de elementen die in het advies
over de beroepsmatigheid van de kunstenaar is opgenomen, is of de betrokkene
erin slaagt een zeker inkomen te ontlenen uit de beoefening van zijn beroep.
Deze bepaling is opgenomen om te stimuleren dat de betrokken kunstenaar tracht
zoveel mogelijk inkomen te verwerven uit zijn beroepspraktijk. Het is volgens
het kabinet alleszins te aanvaarden dat de groei in de beroepspraktijk –
of beter gezegd het ontbreken van groei – een maatstaf kan zijn voor
het vaststellen of de kunstenaar nog recht heeft op een inkomensondersteuning.
Een en ander wordt nader geregeld bij algemene maatregel van bestuur.Aan de regeling kan maximaal vier jaar worden deelgenomen. Dat hoeft niet
in een aaneengesloten periode, maar wel binnen een termijn van tien jaar.
Het kabinet is van mening dat een kunstenaar die eerder in de regeling heeft
gezeten, en met zijn inkomen uit zijn beroepspraktijk weer terug valt onder
het bijstandsniveau, opnieuw aan de regeling moeten kunnen deelnemen. Een
voorbeeld hiervan is de kunstenaar die tijdelijk een terugval in creativiteit
heeft of een andere richting in wil slaan. Het totaal aantal jaren dat een
beroep op de Wik kan worden gedaan, blijft evenwel vier jaar. Aldus ontstaat
een soort knipkaart, die om administratieve redenen niet langer dan tien jaar
geldig is. 6. BeroepskostenEen professioneel kunstenaar maakt kosten om zijn of haar beroep te kunnen
uitoefenen. In de regeling is hiermee rekening gehouden. Gekozen is voor een
methode die geen onnodige uitvoeringsproblemen meebrengt en die past in het
uitkeringssysteem waarbij rekening wordt gehouden met bijverdiensten. Hoewel de kosten variëren met het beroep dat wordt uitgeoefend, is
op basis van ervaringsgegevens een scheiding aan te brengen tussen beroepskosten
voor beeldende kunstenaars en die van de overige kunstenaars. Uit recent onderzoek
(resp. «De financiële positie van beeldend kunstenaars II, SEO
1996» en «Peiling Kunstenbond FNV, 1995») valt af te leiden
dat een gemiddeld bedrag van 10 000 gulden voor de beroepskosten van
beeldende kunstenaars en van 5000 gulden voor de overige kunstenaars kan worden
vastgesteld. Deze forfaitair vastgestelde bedragen worden door de gemeente
in mindering gebracht op de bijverdiensten alvorens de bijverdiensten worden
verrekend met de uitkering. Het kabinet gaat er vanuit dat deze werkwijze
voor het grootste deel van de kunstenaars goed zal voldoen. Het spreekt vanzelf
dat het voor een goede uitvoering van de wet noodzakelijk is dat de kunstenaar
een ordentelijke administratie voert. 7. De beroepsmatigheidstoetsDe regeling is uitsluitend bestemd voor kunstenaars die beroepsmatig actief
(willen) zijn. De vaststelling wie als professioneel kunstenaar kan worden
aangemerkt, is niet gemakkelijk. Niet alle gemeenten zullen de expertise daarvoor
in huis hebben. Om bovendien rechtsongelijkheid tussen gemeenten te voorkomen,
is in de wet gekozen voor een landelijk opererend adviesorgaan, dat de beroepsmatigheid
toetst en de gemeente daarover adviseert. De wet verbindt bepaalde vereisten
aan de erkenning door de minister van SZW als adviserende instelling. Het
spreekt vanzelf dat de instelling deskundig is op het gebied van de vereisten
die gelden voor de diverse beroepsgroepen. Als zodanig is een dergelijk adviesorgaan
vergelijkbaar met een adviesorgaan als het Instituut voor Midden- en Kleinbedrijf
(IMK) dat regelmatig gemeenten adviseert over de levensvatbaarheid van een
onderneming in het kader van de uitvoering van het Bijstandsbesluit zelfstandigen.Het Rijk vergoedt de uitvoeringskosten van de erkende adviesinstelling. In de hoofdlijnennotitie die het kabinet ter voorbereiding van deze wet
aan de Kamer heeft voorgelegd is uitgegaan van een rol van het VVK als adviserende
instelling.Het VVK heeft bij meerdere gelegenheden te kennen te geven te hechten
aan een zwaardere rol bij de uitvoering van de Wik, dan uit de artikelen 19,
derde lid, en 26, tweede lid, van de Wik, betreffende de adviserende instelling,
zou kunnen blijken. Het kabinet wijst er op dat de adviserende instelling
het – door de deugdelijkheid van haar adviezen – in eigen hand
heeft om zich bij de besluitvorming op grond van de Wik te kwalificeren. Dit
hoeft evenwel niet nader in de Wik te worden geregeld, maar vloeit in belangrijke
mate voort uit de bepalingen die in de Algemene wet bestuursrecht (Awb) met
betrekking tot advisering zijn opgenomen. Ten aanzien van de motivering van
beschikkingen die zijn gebaseerd op een advies van de adviserende instelling,
of waaraan een advies van de adviserende instelling vooraf is gegaan, geeft
afdeling 4.1.4. van de Awb een regeling. Bevat het advies zelf de motivering,
dan kunnen burgemeester en wethouders volstaan met een verwijzing naar het
advies. Wel dient hierbij het advies ter kennis van de belanghebbende te worden
gebracht, bijvoorbeeld door het als een bijlage bij de beschikking aan de
belanghebbende te sturen. Wijkt het besluit van burgemeester en wethouders
af van het advies, dan moet dit uitdrukkelijk bij dat besluit worden gemotiveerd,
waarbij uit de motivering zal moeten blijken op welke punten en op welke gronden
van dat advies wordt afgeweken.Een advies van de adviserende instelling mag niet klakkeloos worden opgevolgd.
In dit verband wijst het kabinet op de regeling dienaangaande in afdeling
3.3. van de Algemene wet bestuursrecht, alsmede naar de uitspraak
van de Afdeling rechtspraak van 4 februari 1987 (AB 1988, nr. 112), waarin
een door de Minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur genomen besluit
om subsidie af te wijzen wordt vernietigd omdat het onderliggende advies inzake
de artistieke prestatie van een kunstenaar, ernstige tekortkomingen vertoonde.
In deze uitspraak stelde de Afdeling rechtspraak voorop dat het bestuursorgaan
«in het algemeen kan volstaan met te verwijzen naar het advies».
Deze regel lijdt evenwel uitzondering indien het advies «(...) naar
de wijze van totstandkoming, inhoud of anderszins zodanige gebreken vertoont
dat verweerder hierop niet zonder meer mag afgaan». Burgemeester en
wethouders zullen dus steeds moeten nagaan of aan de conclusies van het advies
naar inhoud of wijze van totstandkoming zodanige gebreken kleven dat het besluit
van burgemeester en wethouders niet, of althans niet zonder meer, op die conclusies
mag worden gebaseerd. Zouden burgemeester en wethouders zich bij het nemen
van hun besluiten zonder nader onderzoek mogen baseren op de adviezen van
de adviserende instelling, dan zou de beslissingsbevoegdheid materieel verschuiven
naar die instelling.Het kabinet heeft er, zoals eerder aangegeven, voor gekozen om een adviesstructuur
in de Wik op te nemen. Een andere opzet zou denkbaar zijn, ware het niet dat
dan voor de belanghebbende kunstenaar een ondoorzichtig stelsel van rechtsbescherming
zou gaan gelden. Toekenning van verdergaande, dan adviserende bevoegdheid
zou immers betekenen, dat ook voor die bevoegdheid in beginsel het stelsel
van administratieve rechtsbescherming zou gaan gelden. Een dergelijke dubbeling
van het stelsel lijkt het kabinet noch in het belang van de kunstenaar zelf,
noch in het belang van de uitvoerende instanties, te weten burgemeester en
wethouders en de instelling, die over de artistieke prestaties heeft te adviseren. 8. UitvoeringDe uitvoering van deze wet kan worden opgedragen aan een beperkt aantal
gemeenten. Aan deze mogelijkheid zal invulling worden gegeven in samenwerking
met de VNG. Het kabinet heeft voor deze vorm gekozen – na de discussie
met de Kamer over de Hoofdlijnennotitie – omdat concentratie van de
uitvoering de kwaliteit hiervan ten goede zal komen. Er wordt zodoende beter
aangesloten bij het gegeven dat er een concentratie te zien is van kunstenaars
in bepaalde gemeenten, dat bepaalde gemeenten een concentratie kennen van
kunstonderwijsinstellingen en dat op deze wijze ook beter aangesloten kan
worden bij de bestaande mogelijkheden tot beroepsuitoefening en het kunstbeleid
van bepaalde gemeenten. Op deze wijze is ook het ontwikkelen van het flankerend
beleid doelmatiger.De uitvoerende gemeenten worden aangewezen via een algemene maatregel
van bestuur. Deze gemeenten voeren dan de Wik uit voor de in hun regio gelegen
gemeenten. Bij de regio-indeling zal worden aangesloten bij de bestaande verdelingsstructuur
voor kunstsubsidies en indeling van de Wet Gemeenschappelijke Regelingen (WGR).Gelet op het feit dat een beperkt aantal gemeenten de wet uitvoert, en
zij de uitvoering voor andere gemeenten uit hun omgeving ter hand nemen, is
door het kabinet besloten de uitvoeringskosten van deze gemeenten voor 100
procent te vergoeden en in de verstrekte uitkeringen een rijksbijdrage van
100 procent te geven. 9. Flankerend beleidHet doel van de inkomensvoorziening is de kunstenaar in de gelegenheid
te stellen een zodanige beroepspraktijk op te bouwen dat hij of zij in het
eigen levensonderhoud kan voorzien en geen beroep meer hoeft te
doen op de Algemene Bijstandswet. Voor een aantal kunstenaars zal dit een
gemengde beroepspraktijk zijn.De wet richt zich erop dat zoveel mogelijk kunstenaars op eigen kracht
een – al of niet gemengde – beroepspraktijk opbouwen die hen uit
de bijstand houdt. Voor een deel van de deelnemende kunstenaars zal een actieve
ondersteuning nodig zijn om een zelfstandige beroepspraktijk op te bouwen,
in de vorm van scholing, individuele trajectbegeleiding, arbeidsbemiddeling,
werkervaringsplaatsen en dergelijke. En dan nog zal blijken dat een deel toch
weer een beroep op de bijstand zal moeten doen of zal moeten afzien van een
eigen kunstpraktijk. Het zal duidelijk zijn dat het succes van de regeling
vooral afhangt van de vraag of het merendeel van de deelnemers in de richting
van een zelfstandige beroepspraktijk begeleid kan worden. Het is vrijwel zeker
dat zonder die actieve onder-steuning het succes gering zal blijken zijn.Daarom wordt langszij deze wet een beleid ontwikkeld dat zich enerzijds
richt op het verruimen van de (arbeids)markt voor kunstenaars, anderszijds
op de individuele begeleiding van kunstenaars naar een zelfstandige beroepspraktijk.
Daarbij wordt zoveel mogelijk aangesloten bij bestaande initiatieven en projecten
die veelal door sociale diensten, de arbeidsvoorzieningsorganisatie en het
werkveld zijn opgezet. 10. Financiële gevolgenZoals aangegeven in hoofdstuk 4 is de doelgroep de in de Abw verblijvende
kunstenaar, de startende kunstenaar met erkende opleiding en de zgn. zij-instromer
(reeds langer werkende kunstenaar die op een willekeurig moment wordt toegelaten
tot de Wik en die voorheen niet in de bijstand zat).Een van de uitgangspunten bij het tot stand komen van de wet is dat de
invoering geen budgettair effect op de Rijksbegroting met zich mee mag brengen.
De financiële kaders worden daarmee voor een belangrijk deel bepaald
door het beslag dat de genoemde doelgroep nu en in de toekomst op de Rijksbegroting
zal leggen. In samenhang daarmee ligt het voorts in de rede de verlagende
effecten die de Wik heeft voor de kosten van de Abw voor gemeenten via een
uitname uit het Gemeentefonds te de-compenseren en in te zeten voor ondersteunende
maatregelen Wik, incasu flankerend beleid. 10.1. FinancieringsruimteVan belang voor het bepalen van de benodigde en beschikbare middelen zijn
prijs- en volume-gegevens. VolumeVoor de ramingen van het aantal kunstenaars in de bijstand is gebruik
gemaakt van gegevens van het Ministerie van OC&W. Dit leidt tot de aanname
dat er landelijk 14 000 kunstenaars een beroep doen op de bijstand. Op
basis van de toetredingseisen en het niet verplichtende karakter van de Wik
is verondersteld dat eenmalig 4750 kunstenaars per ingangsdatum uit de bijstand
een beroep zullen doen op de Wik. In de ramingen wordt verder rekening gehouden
met 250 zij-instromers en de instroom van jaarlijks 900 HBO-ers.Om het Wik-bestand op termijn te kunnen bepalen is er vanuit gegaan dat
de uitstroom uit de regeling uit twee categorieën bestaat, namelijk een
uitstroom zonder het bereiken van de toegestane verblijfsduur van vier jaar
(jaarlijks 10 procent) en een verplichte uitstroom na het bereiken van de
maximale verblijfsduur van vier jaar. Tabel 1. Volume aantal kunstenaars, waarin aangegeven
het in raming meegenomen gemiddeld aantal zij-instromers (jaargemiddelden)  19971998199920002001 Wik-ers
met vrijvallende ABW-uitkering 27005500580061004600Zij-instromers 100 200 200 200100 Totaal28005700600063004700PrijsBij de berekening van de gemiddelde uitkering is aangenomen dat de instroom
in de Wik vanuit de bijstand overeenkomt met de huidige verhouding in de bijstandspopulatie
van alleenstaanden, echtparen en eenoudergezinnen. De gemiddelde bijstandsuitkering
in 1995 voor die populatie ten laste van de begroting van SZW bedroeg 18 000
gulden. Verder is rekening gehouden met het bestaande voornemen om het Toeslagenbudget
in de Abw per 1 januari 1999 over te hevelen naar het Gemeentefonds. Voor
de meerjarenraming is daartoe uitgegaan van een tentatieve schatting. Het
normgedeelte bedraagt vanaf 1999 15 600 gulden, het toeslagdeel dat wordt
uitgenomen uit het Gemeentefonds bedraagt 2650 gulden. Budgettair kader I. Rijksbegroting (exclusief Gemeentefonds)Op basis van de volume-veronderstellingen in tabel 1 is voor 1997 uitgegaan
van 2700 vrijvallende bijstandsuitkeringen. Voor de zij-instromers valt immers
geen uitkering vrij.In tabel 2 is de totale vrijval op de Rijksbegroting inzichtelijk gemaakt.
Voor 1997 bedraagt deze aldus 48,3 miljoen gulden. Vanaf 1999 is de vrijval
op de SZW-begroting gesplitst in een norm- en in een uit het Gemeentefonds
genomen toeslagdeel.Daarnaast zijn in tabel 2 de benodigde bedragen opgenomen voor de Wik-uitkeringen.
De normuitkering in de Wik komt overeen met 60% van de te onderscheiden normen
in de Abw (berekeningssystematiek Abw 1995) en bedraagt aldus 13 000
gulden. De uitkeringslasten voor de Wik bedragen daarmee in 1997 bij 2800
Wik-ers in totaal 36,5 miljoen gulden. Tabel 2. Financiële ruimte Rijksbegroting (bedragen
in miljoenen guldens)  19971998199920002001 Bijstandsuitkeringen
(Rijksgedeelte)–48,3–99,5–90,9–95,2–71,5Toeslagen (uitgenomen uit Gemeentefonds)  –15,4–16,2–12,2Wik-uitkeringen36,574,878,481,660,7Saldo: financiële ruimte (incl. 10%-marge)11,824,727,929,823,0De saldo-bedragen in tabel 2 komen beschikbaar voor de uitvoeringskosten
van de gemeenten, voor de uitvoeringskosten van de adviserende instelling
en voor de verhoging van de vrijlating van de eigen inkomsten tot 115% in
plaats van de eerder voorgenomen 100% van de bijstandsnorm. Gezien de onzekerheden
in de ramingen is de financiële ruimte die onder de genoemde veronderstellingen
ontstaat beperkt tot 90%. Per saldo zijn de effecten neutraal voor de Rijksbegroting. II. GemeentefondsZoals hier boven aangegeven is de Wik voor de Rijksbegroting budgettair
neutraal. Derhalve treedt er via de normeringssystematiek geen effect op het
Gemeentefonds. Dit is de reden dat er, in afwijking van het m.i.v. 1995 gehanteerde
compensatie-regime voor het gemeentelijk 10%-aandeel in de uitkeringslasten
en de daarbij behorende uitvoeringskosten, specifieke decompensatie plaatsvindt
voor deze kosten.Het uit te nemen bedrag voor uitvoeringskosten komt overeen met de vergoeding
zoals die bij eerdere aangelegenheden is gehanteerd voor compensatie en decompensatie
van uitvoeringskosten voor het Gemeentefonds en bedraagt 1050 gulden.Bij de bepaling van het uit te nemen bedrag aan uitkeringslasten is rekening
gehouden met het gemeentelijk aandeel in de gememoreerde gemiddelde bijstandsuitkering
van 18 000 gulden en met de toeslagensystematiek vanaf 1999. Daarbij
is de genoemde 10%-onzekerheidsmarge ingebouwd. In 1997 kan dan per (ex-)bijstandsgerechtigde
Wik-er (en voor schoolverlaters) 1800 gulden worden uitgenomen.Vanaf 1999 kan naast het gemeentelijk aandeel in het normgedeelte (1550
gulden) ook het toeslagdeel worden uitgenomen (2650 gulden).Uitgaande van de vooronderstellingen ten aanzien van prijs en volume is
de financiële ruimte in het Gemeentefonds bepaald. In tabel 3 komt deze
tot uitdrukking. Afwachtende de realisatiecijfers over 1997 is met de VNG
overeenstemming bereikt over de uitname voor 1997 ad 5 miljoen gulden. Op
basis van realisatiecijfers over 1997 zal in 1998 een nieuwe structurele meerjarenraming
worden gemaakt voor de uitname uit het Gemeentefonds. Het karakter van de
meerjarencijfers is dus indicatief. Tabel 3. Berekening van het uit te nemen bedrag uit Gemeentefonds1 19971998199920002001In glds per bijstandsgerechtigde     Uitvoeringskosten
gemeenten10501050105010501050 Uitkeringslaten
gemeenten18001800155015501550 Toeslagen
ABW  265026502650       Totaal in mln glds     Uitvoeringskosten
en uitkeringslasten gemeenten5,015,815,215,911,9Toeslagen ABW  15,416,212,21 Berekend op basis van de uitstroom Abw, dan wel het achterwege
blijven van instroom Abw door schoolverlaters ouder dan 23 jaar. De trendbreuk
in 2001 ontstaat doordat de 4-jaars termijn voor het grote cohort Wik-ers,
dat in 1997 is ingestroomd, is verstreken. 10.2. Besteding financiële ruimte I. Rijksbegroting (exclusief Gemeentefonds)De vrijvallende bedragen op de Rijksbegroting (vanaf 1999 inclusief de
uit het Gemeentefonds overgehevelde toeslagen) worden zoals aangegeven ingezet
ten behoeve van de uitvoeringskosten van de gemeenten en van de adviserende
instelling en om de kosten te dekken die samenhangen met de verhoogde bijverdiengrens.De uitvoering van de wet is opgedragen aan een beperkt aantal gemeenten.
De overwegingen zijn terug te vinden in hoofdstuk 7 van de MvT.Dit heeft tot het besluit geleid de uitvoerende gemeente de uitkeringslasten
volledig te vergoeden en tevens compensatie te bieden voor de kosten van uitvoering.Het bedrag voor uitvoeringskosten komt overeen met de vergoeding zoals die bij eerdere aangelegenheden is overeengekomen voor compensatie
en decompensatie van uitvoeringskosten voor het gemeentefonds en bedraagt
1050 gulden.In de wet is verder voorzien in een beroepsadvies aan de gemeente door
een onafhankelijke instantie. De vergoeding die hiervoor is opgenomen is gerelateerd
aan de gemiddelde advieskosten in het kader van een advies aanvraag voor een
zelfstandige (BZ-regeling Abw). De hoogte is bepaald op maximaal 1000 gulden.
Per Wik-er wordt dus vanuit de Rijksbegroting 2050 gulden besteed aan uitvoeringskosten
voor de gemeente en de adviserende instelling. In totaal bedraagt dit in 1997
bij 2800 Wik-ers dus 5,7 miljoen gulden.Met inachtneming van de uitkeringslasten en de genoemde uitvoeringskosten
is er nog financiële ruimte. In 1997 gaat het daarbij om 6,1 miljoen
gulden. Besloten is deze resterende ruimte te benutten door de grens van de
vrij te laten eigen inkomsten te verhogen tot 115% in plaats van de eerdere
voorgenomen 100% van de bijstandsnorm. II. GemeentefondsDe gelden voor uitvoeringskosten en gemeentelijke uitkeringslasten worden
ingezet voor ondersteunende maatregelen Wik, incasu flankerend beleid. Voor
1997 is op basis van afspraken met de VNG een uitname van 5 miljoen gulden
ingezet. Deze uitname is 2,7 miljoen gulden lager vastgesteld dan op grond
van de ramingen verwacht zou mogen worden. Mede in overleg met de fondsbeheerders
is namelijk rekening gehouden met een temporele uitstroom uit de Abw alsmede
met een aanloopperiode voor het initiëren van flankerend beleid.De gelden voor de toeslagen Abw worden ingezet voor de dekking van de
Wik-uitkeringen op de SZW-begroting.Nogmaals zij vermeld dat de omvang van de uitname uit het Gemeentefonds
vanaf 1998 zal worden vastgesteld op basis van realisatiecijfers over 1997. 10.3. Momenten van heroverwegingGelet op de onzekerheden die o.a. de volume-ramingen met zich mee dragen
is het gewenst een aantal momenten (meetpunten) in te bouwen waarop vastgesteld
wordt of en in welke mate de uitgangspunten worden gerealiseerd. Met name
is dit van belang voor de beoordeling of de geraamde financiële uitkomsten
recht doen aan de feitelijke situatie. De ontwikkelingen die zich bij het
volume voordoen en daarmee de consequenties hiervan voor de financiële
ramingen zullen worden gevolgd op basis van de gegevens die de uitvoerende
gemeenten in het kader van de statistiek verstrekken. Uitgaande van de idee
dat de gegevensverstrekking voor de statistiek op gelijke wijze zal plaatsvinden
als bij de Abw, in casu op maandelijkse basis en voor het gehele bestand,
kunnen aan het hierbij te formeren bestand uitspraken worden ontleend over
de beoogde aspecten.De eerste meting zal medio 1998 plaats vinden, uitwerking ten behoeve
van de september-circulaire in het derde kwartaal 1998. Het tweede meetpunt
zal zodanig gekozen moeten worden dat verwerking van de gegevens plaats kunnen
vinden met inachtneming van de op dit moment voorziene overheveling van de
toeslagen Abw naar het GF.Met de evaluatie van de Wik, drie jaar na inwerkingtreding kan de eindbalans
opgemaakt worden. 11. EvaluatieIn artikel 49 van de Wik wordt aan de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
opgedragen om drie jaar na de inwerkingtreding van de wet in overeenstemming
met zijn ambtsgenoot van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen – de eerstverantwoordelijke
persoon voor het kunstenbeleid – een evaluatie tot stand te brengen.
Inzicht zal verkregen dienen te worden in de mate waarin het doel van de Wik
is gerealiseerd door o.a. te evalueren voor welke duur en in welke mate kunstenaars
gebruik maken van de Wik. Het te bereiken doel hangt ook samen met bijvoorbeeld
de beroepstoets en het flankerend beleid. Daarom zal de evaluatie ook de samenhang
beschouwen tussen flankerend beleid, de beroepstoets en de inkomensvoorziening
zelf.Tevens zal de evaluatie gegevens aanleveren op basis waarvan mede bezien
kan worden of er eventueel een overheveling van de regeling op bestuurlijk
niveau naar het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen zal plaats
vinden.Om een eerste, zeer voorlopig beeld van de werking van de Wik te verkrijgen
zal na afloop van het eerste jaar na feitelijke invoering van de wet een tussentijdse
meting plaatsvinden om na te gaan of er problemen in de uitvoeringspraktijk
zijn.Aangezien een kunstenaar maximaal 4 jaar aaneengesloten dan wel maximaal
10 jaar met tussenpozen gebruik kan maken van de Wik, zal om de volledige
werking van de Wik na te gaan, enige jaren na de eerste evaluatie nog een
tweede evaluatie noodzakelijk zijn. ARTIKELSGEWIJS Artikel 1Dit artikel bevat omschrijvingen van de personen en colleges die met deze
wet van doen hebben. KunstenaarEen belangrijke omschrijving wordt gevormd door die van kunstenaar in
onderdeel d. Onder kunstenaar wordt verstaan hij of zij die hier te lande
werkzaam is in beroep of bedrijf ter uitoefening van de scheppende, uitvoerende
of toegepaste kunst. De concrete invulling van het begrip wordt overgelaten
aan de adviserende instelling als bedoeld in artikel 26 van de onderhavige
wet. Deze instelling wordt geacht voldoende deskundigheid en ervaring in huis
te hebben om vorm en inhoud te geven aan het kunstenaarsbegrip. Zonder te
streven naar volledigheid kunnen als voorbeelden van de in de wet aangeduide
categorieën van scheppende, uitvoerende of toegepast werkende kunstenaars
genoemd worden:1°. scheppend kunstenaar: schilder, tekenaar, graficus, beeldhouwer,
keramist, fotograaf, choreograaf, componist, filmer, literair auteur;2°. uitvoerend kunstenaar: toneel- of filmacteur, danser, of musicus;3°. toegepast werkend kunstenaar: vormgever, architect, illustrator,
grafisch ontwerper of literair vertaler.Daardoor vallen de volgende categorieën buiten het bereik van deze
wet:1. beroepen die kunst als object van wetenschappelijk onderzoek hebben
of waarvoor een wetenschappelijke opleiding vereist is, zoals dramaturgen,
musicologen, kunsthistorici en dergelijke;2. docenten in de kunstvakken, kunstmanagers, galeriehouders, (film en
theater)producenten, uitgevers en dergelijke; 3. beroepen die als ondersteunend of toeleverend kunnen worden aangemerkt
zonder dat zij een directe creatieve bijdrage leveren aan het kunstprodukt
zelf, zoals muziektherapeuten, instrumentmakers en dergelijke;4. vanzelfsprekend vallen ook beroepen buiten deze wet die naar het spraakgebruik
wel «kunsten vertonen», maar niet als kunstenaar kunnen worden
aangemerkt, zoals acrobaten, goochelaars, circusartiesten en dergelijke.Het zinsdeel «hier te lande» brengt mee dat kunstenaars werkzaam
in den vreemde eveneens buiten de scope van deze regeling vallen. De zinsnede
«in bedrijf of beroep» geeft aan dat zowel zij die als zelfstandige
als zij die in loondienst het vak van kunstenaar beoefenen onder het bereik
van de regeling vallen.De kwalificatie dat iemand in bedrijf of beroep als kunstenaar «werkzaam»
is, moet door de individuele feitelijke omstandigheden geschraagd worden.
Die omstandigheden kunnen gevormd worden door:a. de outillage: het feit dat men beschikt over werkruimte en produktiegoederen
ten behoeve van de uitoefening van het vak van kunstenaar is een belangrijke
aanwijzing dat een persoon ook feitelijk als zodanig werkzaam is;b. gerealiseerde kunstprodukties: waarneembare kunstproductie is vanzelfsprekend
een wezenlijk element om te beoordelen of iemand ook feitelijk als kunstenaar
werkzaam is;c. presentaties: het verzorgen van voorstellingen, het inrichten van tentoonstellingen,
e.d., gericht op het verwerven van inkomsten als kunstenaar is evenzeer een
belangrijke aanwijzing voor het kunstenaarschap;d. een zekere bestendigheid: het eenmalig of incidenteel vervaardigen
van een kunstproductie is niet voldoende om de kwalificatie «werkzaam
als kunstenaar» te rechtvaardigen; anderzijds lijkt het noemen van een
concrete periode als minimum om als werkzaam, actief kunstenaar te kunnen
worden aangemerkt vanwege de daaraan verbonden problemen van meetbaarheid,
uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid ook minder gewenst; het kabinet zou dan
ook willen volstaan met de opvatting dat de kunstproductie een zekere bestendigheid
moet vertonen; deze gedachte komt ook terug bij de voorwaarden om voor uitkering
in aanmerking te komen; ingevolge de artikelen 4 en 47 is wat dit betreft
toereikend dat de aanvrager gedurende een zekere periode als kunstenaar werkzaam
is geweest;e. tenslotte kan ook de omstandigheid dat een persoon met de verkoop van
door hem/haarzelf gerealiseerde kunstproducties een zeker inkomen heeft verworven
een aanwijzing zijn dat hij of zij als kunstenaar werkzaam is.De voormelde feitelijke omstandigheden zullen steeds in hun onderlinge
verband moeten worden beschouwd. Het kan zijn dat in het ene geval de ene
omstandigheid wat prominenter aanwezig is dan in het andere geval (zo zal
in de meeste gevallen een scheppend kunstenaar over een werkruimte en andere
vormen van outillage beschikken, terwijl een podiumkunstenaar meestal slechts
over andere vormen van outillage beschikt). Het kabinet is echter ook van
mening dat het geheel ontbreken van één van de hierboven onder
a tot en met e genoemde elementen al snel tot het oordeel zou moeten nopen
dat het betrokken individu niet feitelijk als kunstenaar werkzaam is. Beginnend kunstenaarOnder beginnend kunstenaar wordt hier verstaan degene die de aanvraag
op grond van deze wet heeft ingediend binnen 12 maanden nadat
hij of zij met goed gevolg een opleiding op het gebied van de kunst, een voortgezette
opleiding op het gebied van de kunst, of een voortgezette opleiding bouwkunst
als bedoeld in de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek
heeft voltooid, voor zover deze opleiding gericht is op de uitoefening van
het kunstenaarschap, dan wel een daarmee vergelijkbare, door Onze Minister
van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen aan te wijzen, opleiding heeft voltooid.
Met deze formulering wordt aangesloten bij de systematiek van de Wet op het
hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek. Daarnaast kan de Minister van
OC&W opleidingen die buiten de WHW vallen, toch onder het bereik van deze
bepaling brengen. Daarbij wordt met name gedacht aan de werkplaatsen, zoals
de Rijksacademie voor beeldende kunst, de Jan van Eyckacademie, Ateliers,
Europees Keramisch Werkcentrum en dergelijke. Artikel 2Voor wat betreft begrippen als middelen en inkomsten wordt beoogd naadloos
aan te sluiten bij de betekenis die aan deze begrippen wordt toegekend in
de sterk met de onderhavige wet verwante Algemene bijstandswet. Deze inhoudelijke
aansluiting kan naar het oordeel van het kabinet verwezenlijkt worden zonder
de uitvoerige regelingen, die de Algemene bijstandswet dienaangaande bevat,
integraal in deze wet over te nemen. Het beoogde resultaat kan immers ook
bereikt worden door in de definities te volstaan met verwijzing naar de relevante
bepalingen in de Algemene bijstandswet. Deze methode geniet hier vanwege de
na te streven beknoptheid van deze wet de voorkeur.In onderdeel c worden de beroepskosten omschreven en wel als: de kosten
ter verwerving van het inkomen als kunstenaar. Hieronder zijn in elk geval
begrepen de kosten ten behoeve van:– het aanschaffen van grondstoffen, materialen en hulpmiddelen ter
vervaardiging van kunstwerken;– het vervoeren en verzekeren van kunstwerken;– het inrichten en instandhouden van een atelier;– het auditeren en presenteren, alsook het volgen van lessen en
trainingen om de bekwaamheid op peil te houden.In onderdeel d tenslotte is een omschrijving van het begrip kinderbijslag
opgenomen. De omschrijving is gelijk aan die in de Abw. Artikel 3Ook ten aanzien van de begrippen woonplaats, gezin, echtgenoot, gehuwde,
ongehuwde, alleenstaande, alleenstaande ouder, gezamenlijke huishouding en
kind is inhoudelijk zoveel mogelijk aansluiting gezocht bij de Algemene bijstandswet.
Een en ander kan hier eenvoudig verwezenlijkt worden door de desbetreffende
omschrijvingen over te nemen of – zoals ten aanzien van het begrip gezamenlijke
huishouding geschied is – door verwijzing naar het begrip in de Abw. Artikel 4Dit artikel regelt welke personen tot de kring van rechthebbenden gerekend
worden. Voor een uiteenzetting hieromtrent zij verwezen naar paragraaf 4 van
het algemeen deel van de toelichting. Voor een toelichting op het vereiste
dat men gedurende een zekere periode als kunstenaar werkzaam moet zijn geweest
zij verwezen naar de toelichting op het kunstenaarsbegrip ingevolge artikel
1, onder d. Ten aanzien van het in het tweede lid, onderdeel c, gebezigde
begrip inkomen zij nog vermeld dat het hier gaat om het «bruto-inkomen»
of zo men wil de «bruto-omzet» die is behaald, d.w.z. het inkomen
zonder aftrek van de beroepskosten. Artikel 5Deze bepaling regelt welke kunstenaars in elk geval van het recht op uitkering
zijn uitgesloten. De opsomming is grotendeels ontleend aan de opsomming in
artikel 9, eerste lid, van de Algemene bijstandswet. ad a.De opsomming begint met de uitsluiting van de kunstenaars die algemene
bijstand op grond van de Algemene bijstandswet ontvangen. Zie evenwel ook
de uitzondering op deze regel in de vorm van de overgangsbepaling van artikel
47. ad b.De hier geboden inkomensvoorziening staat uitsluitend open voor hier te
lande woonachtige kunstenaars. Ook zij die semi-permanent buiten Nederland
verblijven vallen buiten deze voorziening. Van gebruikelijke vakantieduur
is naar het oordeel van het kabinet en de bestendige uitvoeringspraktijk en
jurisprudentie inzake de Abw sprake bij een duur van ten hoogste 4 weken,
al dan niet buiten Nederland. Wel dient men nog steeds als hier te lande woonachtig
te worden aangemerkt indien men in zijn/haar hoedanigheid van kunstenaar vanwege
een (concert-) tourneé langere tijd buiten Nederland vertoeft. ad c.Vreemdelingen die niet beschikken over een vergunning tot verblijf als
bedoeld in de artikelen 9 of 10 van de Vreemdelingenwet vallen buiten deze
inkomensvoorziening. Dus ook kunstenaars wier verblijf geënt is op een
voorlopige vergunning tot verblijf als bedoeld in artikel 9a van de Vreemdelingenwet
of wier verbijf op de een of andere wijze gedoogd wordt, kunnen geen aanspraken
aan deze regeling ontlenen. ad d.Degenen die rechtens hun vrijheid ontnomen is vallen buiten deze voorziening.
In hun bestaanskosten wordt immers voorzien door het Ministerie van Justitie.
Dit geldt ook voor buitengewone vormen van detentie, zoals weekendverlof,
proefverlof, dagdetentie e.d. ad e.Tenslotte zijn ook uitgesloten de kunstenaars die de leeftijd van 65 jaar
hebben bereikt. Deze groep kan immers aanspraak maken op pensioen ingevolge
de Algemene ouderdomswet, of – indien die aanspraken onvoldoende zijn –
op (aanvullende) bijstand krachtens de Algemene bijstandswet. In dat laatste
geval geldt vanwege hun gevorderde leeftijd niet meer de aldaar gebruikelijke
arbeidsplicht.Hier niet meer opgenomen is de uitsluiting die nog wel in de Algemene
bijstandswet voorkomt, namelijk van degenen die hun militaire of vervangende
dienstplicht vervullen. De reden is dat de dienst- c.q. opkomstplicht inmiddels
is komen te vervallen. Artikel 6Dit artikel geeft een opsomming van de gronden waarbij door burgemeester
en wethouders tot beëindiging van de uitkering moet worden besloten.
Deze opsomming ziet onder meer toe op de situatie waarin de kunstenaar als
het ware zijn of haar hoedanigheid als hulpbehoevend kunstenaar verliest:
a) hij of zij hoeft niet langer een beroep op de regeling te doen, omdat hij
of zij inmiddels zelf voldoende middelen blijkt te kunnen verwerven, of b)
omdat hij of zij als kunstenaar zodanig marginaal existeert dat
voortzetting daarvan met behulp van uitkering op grond van de onderhavige
regeling als zinloos moet worden aangemerkt. De hier opgenomen opsomming is
derhalve niet uitputtend in die zin dat burgemeester en wethouders ook bij
wijze van sanctie op grond van artikel 16 de uitkering geheel of gedeeltelijk,
tijdelijk of blijvend, kunnen beëindigen wegens het tonen van een tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in de noodzakelijke kosten
van bestaan of het schenden van uitkeringsverplichtingen.Daarnaast wordt de uitkering beëindigd indien de belanghebbende kunstenaar
of zijn/haar echtgenoot daarom vraagt. Voor de redenen om te komen tot deze
beëindigingsgrond zij verwezen naar de toelichting op artikel 14, tweede
en derde lid.Burgemeester en wethouders dienen regelmatig te onderzoeken of de belanghebbende
zijn hoedanigheid van hulpbehoevend kunstenaar heeft behouden dan wel verloren.
Het derde lid opent de mogelijkheid – zoals in artikel 71, eerste lid,
onder b, van de Algemene bijstandswet – om bij ministeriële regeling
regels te stellen omtrent de frequentie waarmee deze (her-)onderzoeken verricht
moeten worden. Deze regeling zal – gezien zijn specifieke verantwoordelijkheid
voor het kunstbeleid – na overleg met de Minister van Onderwijs, Cultuur
en Wetenschappen tot stand gebracht worden. Artikel 7Deze bepaling strekt ertoe zeker te stellen dat opnieuw uitkering aangevraagd
en verleend kan worden, indien een grond voor beëindiging als bedoeld
in artikel 6, eerste lid, zijn betekenis heeft verloren. Uiteraard zal de
aanvraag van de herinstromende kunstenaar (opnieuw) aan alle wettelijke eisen
moeten voldoen, meer in het bijzonder zij daarbij te denken aan die genoemd
in de artikelen 4 en 14. Vanzelfsprekend geldt dit niet opnieuw voor de beginnend
kunstenaar in de zin dat hij of zij binnen 12 maanden na zijn of haar afstuderen
een Wik-aanvraag moet hebben ingediend. Indien men eerder aan deze eis voldeed
behoeft men er niet opnieuw aan te voldoen. Dit zou door het tijdsverloop
ook veelal de facto onmogelijk zijn. Artikel 8Het kabinet beoogt met behulp van deze regeling kunstenaars gedurende
een aantal jaren de mogelijkheid te bieden uit te groeien tot een kunstenaar
die zelf door middel van zijn of haar kunst in het eigen levensonderhoud kan
voorzien. Dit vergt aanzienlijke financiële offers van de gemeenschap.
Het kabinet acht het gerechtvaardigd dat dergelijke financiële offers
ook gevraagd worden van de kunstenaar zelf en zijn/haar gezin. Om deze reden
wordt in dit artikel geregeld dat de (hoogte van de) uitkering wordt afgestemd
op de middelen – i.e. het inkomen en het vermogen in dezelfde betekenis
als in de Algemene bijstandswet – van zowel de kunstenaar als zijn/haar
gezin. Een en ander heeft onder meer tot gevolg dat een kunstenaar geen aanspraak
op uitkering kan maken, indien zijn echtgenoot of partner een zodanig inkomen
verdient dat dit voldoende is om het gehele gezin te onderhouden. Voor alle
duidelijkheid zij er hier nogmaals op gewezen dat de financiële solidariteit,
die in het kader van deze regeling van de gezinsleden van de kunstenaar verlangd
mag worden, niet zover gaat dat hen ook verplichtingen tot het verwerven van
financiële middelen mogen worden opgelegd. Dergelijke verplichtingen,
zoals we die wel kennen in de Algemene bijstandswet, zouden het karakter van
deze toch primair op de kunstenaar zelf gerichte inkomensvoorziening te buiten
gaan. Artikel 9Voor wat betreft de hoogte van de maandelijkse normen zij verwezen naar
paragraaf 5.2 van het algemeen deel van deze toelichting.De beroepskosten mogen in mindering gebracht worden op het inkomen. Het
vierde lid voorziet er in om bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
een regeling tot stand te brengen op grond waarvan een forfaitaire aftrek
van de beroepskosten in het leven wordt geroepen. Een dergelijk systeem is
bezien vanuit een aantal aspecten aantrekkelijker dan een systeem waarbij
op basis van de werkelijke kosten de beroepskosten moeten worden vastgesteld:a. het is uitvoeringstechnisch veel eenvoudiger;b. het geeft ook de kunstenaar een zeker houvast omtrent het bij de vervaardiging
van zijn kunst te hanteren budget;c. het doet aldus meer recht aan het gewenste evenwicht tussen de verantwoordelijkheden
van de overheid enerzijds en de individuele kunstenaar anderzijds. Een dergelijk
systeem zou ook moeten voorzien in de mogelijkheid dat voor verschillende
kunstrichtingen verschillende forfaitaire aftrekken van beroepskosten worden
vastgesteld. Aldus kan op meer flexibele wijze dan in de wet zelve mogelijk
is rekening gehouden worden met de verscheidenheid in de omvang van de beroepskosten.
Een scheppend kunstenaar, zoals een beeldhouwer met een atelier, heeft nu
eenmaal hogere beroepskosten dan de gemiddelde podiumkunstenaar. Het kabinet
meent dan ook dat het hier beschreven systeem de voorkeur verdient. De gedachten
gaan daarbij uit naar een systeem waarbij scheppende kunstenaars een forfaitaire
aftrek zullen genieten van f 10 000,– op jaarbasis en de overige
kunstenaars van f 5 000,– op jaarbasis.In het vijfde lid is bepaald dat het in aanmerking te nemen inkomen verminderd
met de in aanmerking te nemen beroepskosten niet op minder dan nihil wordt
gesteld. Hiermee wordt (nogmaals) duidelijk tot uitdrukking gebracht dat bij
de toepassing van de Wik geen sprake kan zijn van een negatief inkomen, dat
in een voorkomend geval van een negatief inkomen een en ander door de fiscus
beoordeeld zal worden met inachtneming van de normale fiscale regels en dat
het tenslotte ook een gegeven is dat in het kader van de Wik nimmer meer ontvangen
kan worden dan het in het tweede lid genoemde normbedrag. Het zesde lid tenslotte
bevat een samenloopregeling voor het geval uit anderen hoofde vergoedingen
voor de beroepskosten in welke vorm dan ook verkregen worden door de kunstenaar.
Een voorbeeld van een dergelijke regeling is de Regeling Basis-stipendia.
De Wik heeft ten opzichte van dergelijke regelingen een complementair karakter:
dergelijke beroepskosten worden niet in aanmerking genomen en derhalve niet
in mindering gebracht bij de vaststelling van het inkomen overeenkomstig het
eerste en derde lid. Een regel omtrent de samenloop van de uitkering krachtens
de Wik met andere componenten dan beroepskosten in andere regelingen –
bijv. de algemene uitkerings- of bestaanscomponenten in andere voorzieningen –
is niet nodig, omdat die algemene componenten al via de (algemene) middelentoets
in mindering worden gebracht. Artikel 10De verwerving van inkomsten zal bij veel kunstenaars een grillig verloop
kennen in die zin dat men soms in een maand een of meer kunstwerken verkoopt
en dan weer maanden niets. Bij deze grilligheid past een inkomstenverrekening
per maand niet goed. Om die reden is ervoor gekozen om in de wet ten aanzien
van de algemene uitkering voor bestaanskosten eenzelfde systeem op te nemen
als voor zelfstandigen op grond van artikel 23 van de Algemene
bijstandswet geldt, namelijk een inkomstenverrekening per jaar, waarbij de
maandelijkse uitkering voorlopig het karakter van een lening heeft. Indien
na ommekomst van het jaar blijkt dat het inkomen van de kunstenaar onder de
voor hem of haar geldende norm is gebleven, dan wordt de lening voor dat deel
omgezet in een bedrag om niet. Blijkt daarentegen dat het jaarinkomen van
de kunstenaar zodanig hoog was dat hij of zij over voldoende bestaansmiddelen
beschikte dan blijft de verleende uitkering het karakter van een lening behouden,
die dan ook dient te worden terugbetaald. Indien tijdens het kalenderjaar
de kunstenaar om welke reden dan ook de Wik verlaat, vindt zo spoedig mogelijk
op basis van de tot dan verworven middelen een definitieve vaststelling plaats. Artikel 11Deze bepalingen omtrent vakantietoeslag en de optopping van de uitkering
met de loonbelasting en premies zijn vrijwel identiek aan die in artikel 26,
derde en vierde lid, van de Algemene bijstandswet. De Wik vormt een voorliggende
voorziening op de Abw. Evenals aan een bijstandsuitkering zal ook aan het
ontvangen van een Wik-uitkering een verplichte ziekenfondsverzekering worden
verbonden. Daartoe zal de Wik in het Aanwijzingsbesluit verplicht verzekerde
ziekenfondswet, als rechtsgrond voor verplichte ziekenfondsverzekerde worden
aangewezen. Wat betreft de ziekenfondspremie wordt opgemerkt dat deze zodanig
zal worden vastgesteld dat voor de Algemene Kas van de ziekenfondsverzekering
geen premiederving optreedt als gevolg van de omstandigheid dat de uitkering
voor de kunstenaars krachtens de Wik is vastgesteld op 60% van de voor betrokkene
anders geldende bijstandsnorm. Artikel 12Voor wat betreft de inkomensontwikkeling en de indexering wordt naadloos
aangesloten bij die in de Algemene bijstandswet. Artikel 13Dit artikel regelt wat in de wandeling wel wordt aangeduid als de «knipkaartconstructie».
De regeling beoogt gedurende een relatief beperkte periode kunstenaars in
staat te stellen om een volledig zelfstandig bestaan als kunstenaar op te
bouwen. Deze periode wordt gesteld op vier jaar. Het is gedurende deze opbouwperiode
denkbaar dat men creatief en/of commercieel zowel ups als downs kent. In tijden
van grote creatieve en commerciële activiteit zou men als kunstenaar
een zodanig hoog inkomen kunnen verwerven dat een beroep op de onderhavige
inkomensvoorziening niet nodig is. Anderzijds is het niet ondenkbaar dat de
activiteiten, althans de revenuen ervan zodanig laag zijn dat men vanwege
het marginale karakter van de kunstbeoefening op grond van het bepaalde in
artikel 6, eerste lid, onder b, niet langer aanspraak kan maken op uitkering
krachtens deze wet en dat men door middel van meer gebruikelijke arbeid in
loondienst of als uitkeringsgerechtigde krachtens de Algemene bijstandswet
met de bijbehorende verplichting beschikbaar te zijn voor passende arbeid
in loondienst in zijn bestaan moet voorzien. Het kabinet is van mening dat
deze grilligheden – die tot op zekere hoogte inherent zijn aan het ontluikend
kunstenaarschap – niet in mindering moeten worden gebracht op wat naar
ons oordeel een redelijke maximumduur van deze bijzondere inkomensvoorziening
zou moeten zijn. Om die reden wordt hier bepaald dat men – al dan niet
aaneengesloten – gedurende maximaal 4 jaar een beroep op de onderhavige
voorziening kan doen, met dien verstande dat het recht op uitkering
in ieder geval eindigt tien jaar nadat voor het eerst een uitkering krachtens
deze wet werd toegekend. Voor een periode van tien jaar als uiterste begrenzing
waarbinnen men zijn aanspraken op grond van deze inkomensvoorziening moet
hebben genoten, zijn twee gronden aan te voeren:a. na een periode van uiterlijk tien jaar mag van een kunstenaar verwacht
en verlangd worden, dat hij of zij in ieder geval zodanig geslaagd is dat
hij of zij de financiële ondersteuning van de onderhavige voorziening
niet meer nodig heeft;b. de periode mag ook om uitvoeringstechnische redenen niet te lang worden;
gedurende deze periode moeten namelijk de uitvoerders van deze wet, de gemeenten
en het Voorzieningsfonds voor Kunstenaars, alle gegevens omtrent de kunstenaars
die ooit voor deze voorziening in aanmerking zijn gebracht, bewaren. Mede
met behulp van deze gegevens moet immers worden vastgesteld of een aanvrager
eerder uitkering krachtens deze wet heeft genoten en zo ja voor hoelang. Perioden
waarover de uitkering geheel geweigerd is met toepassing van artikel 16 tellen
uiteraard wel mee voor de periode van maximaal vier jaar waarover recht op
uitkering kan bestaan. Artikel 14Het eerste lid strekt ertoe te voorkomen dat ten aanzien van aanvragen
als het ware met terugwerkende kracht moet worden beoordeeld of zij voor inwilliging
in aanmerking zouden kunnen komen. Men denke bijvoorbeeld aan de situatie
waarin een aanvragend kunstenaar stelt dat hij of zij op een bepaald tijdstip
in het verleden niet over voldoende middelen kon beschikken om te voorzien
in de noodzakelijke kosten van bestaan en/of de beroepskosten. Men zou een
dergelijke aanvraag kunnen afwijzen louter en alleen op grond van de alleszins
redelijke redenering dat juist uit het ontbreken van een aanvraag op dat eerdere
tijdstip mag worden afgeleid dat er toen geen sprake is geweest van het ontbreken
van voldoende bestaansmiddelen. Hoe men ook tegen deze redenering aankijkt
de beoordeling van een dergelijke aanvraag en de daarmee gepaard gaande moeizame
reconstructie van feiten uit het (verre) verleden ware in ieder geval uit
een oogpunt van uitvoerbaarheid van de regeling te vermijden. Om dit zeker
te stellen wordt hier de regel opgenomen dat het recht op uitkering niet eerder
ingaat dan de dag waarop de uitkering is aangevraagd.Zoals eerder uiteengezet is staat het de belanghebbende kunstenaar die
niet zelf in de noodzakelijke kosten van bestaan kan voorzien in beginsel
vrij om te kiezen voor hetzij de Algemene bijstandswet met de bijbehorende
(arbeids-)verplichtingen, hetzij voor de Wik zonder die verplichtingen. Die
vrijheid moet echter naar het oordeel van het kabinet beperkt worden als het
gaat om een gehuwde of in een samenlevingsverband levende kunstenaar, in die
zin dat als het gaat om een keuze voor de Wik die partner daarmee moet kunnen
instemmen (men vergelijke ook artikel 67, tweede lid, van de Algemene bijstandswet).
De keuze voor de Wik kan namelijk voor het gezin als geheel tamelijk ingrijpende
gevolgen hebben, met name ook inkomensgevolgen: de kunstenaar noch zijn partner
kunnen nog aanspraak maken op (aanvullende) algemene bijstand, terwijl ook
feitelijk gezien het inkomen onder vigeur van de Wik nogal eens lager zou
kunnen uitvallen dan onder de werking van de Algemene bijstandswet. Die gevolgen
zijn naar het oordeel van het kabinet zodanig dat de keuze voor de Wik door
beide partners gedragen moet worden. Een en ander zal moeten blijken uit het
feit dat de Wik door beide partners moet worden aangevraagd. Zonder een dergelijke,
uit de aanvraag blijkende instemming, zal de aanvraag afgewezen moeten worden.
Dit zal overigens niet of nauwelijks gebeuren, indien de kunstenaar abusievelijk
zou volstaan met een aanvraag uitsluitend namens zichzelf en niet tevens mede namens zijn partner. Overeenkomstig artikel 4:5 van de Algemene
wet bestuursrecht zal de aanvrager eerst in de gelegenheid gesteld moeten
worden zijn aanvraag aan te vullen.Het vierde lid tenslotte geeft een regel voor het geval beide echtgenoten
kunstenaar zijn – bijv. zij pianiste en hij kunstschilder – en
beide afzonderlijk voldoen aan de vereisten van de Wik. Bij de vaststelling
van de (hoogte van de) uitkering en de vrijlating van neveninkomsten geldt
op de reguliere wijze de echtparennorm, doch voor de vaststelling van het
inkomen c.q. de daarop in mindering te brengen beroepskosten alsook voor de
vraag of men voldoende inkomsten als kunstenaar verwerft, worden beiden als
individu beschouwd. Dit voorkomt een merkwaardige vermenging en toedeling
van de voor beide zeer uiteenlopende beroepskosten en inkomstenverwerving. Artikel 15Dit artikel bevat de min of meer gebruikelijke opsomming van verplichtingen
die aan een uitkering ter voorziening in de noodzakelijke bestaanskosten verbonden
zijn. Verwezen zij – in de volgorde van de hier opgenomen verplichtingen –
naar de corresponderende artikelen in de Algemene bijstandswet: 106 (algemene
verplichtingenbepaling), 112, tweede lid, (verplichting administratie te voeren
voor zelfstandigen), 111, eerste lid, 112, eerste lid, en 113, eerste lid,
(naar vermogen inspannen om zelfstandig in het bestaan te voorzien) en tenslotte
artikel 65, eerste lid, (verplichting tot informatieverstrekking). Uiteraard
ontbreekt de – in artikel 113, eerste lid, onderdeel a, van de Algemene
bijstandswet geregelde – verplichting om naar vermogen te trachten arbeid
in dienstbetrekking te verkrijgen. Voor een nadere uiteenzetting hieromtrent
zij onder meer verwezen naar paragraaf 1 van het algemeen deel van deze toelichting.
De verplichting om zich naar vermogen in te spannen om met kunst zelfstandig
in het bestaan te voorzien staat er niet aan in de weg om via een gemengde
beroepsuitoefening economische zelfstandigheid te verwezenlijken. Zo beschouwd
poogt de formulering slechts aan te geven dat de verplichting om zelfstandig
in het bestaan te voorzien niet zo breed is als in andere sociale zekerheidsregelingen,
waarin die verplichting zich in beginsel uitstrekt tot aanvaarding van alle
arbeid die als passend moet worden beschouwd.Voorts is in het tweede lid, onderdeel d, een specifiek op de kunstenaars
gerichte inschrijvingsplicht geregeld. Het is namelijk van belang dat (beginnend)
kunstenaars als zodanig staan ingeschreven bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie.
Een accuraat bestand van kunstenaars is tevens van groot belang voor een correcte
uitvoering van de Wet arbeid vreemdelingen (bijv. bij de vraag of er prioriteitgenietend
binnenlands aanbod van toon- en podiumkunstenaars is op grond waarvan tewerkstellingsvergunning
voor buitenlands aanbod geweigerd moet worden), alsmede voor de ontwikkeling
van een flankerend beleid voor kunstenaars. De bemiddeling van kunstenaars
binnen de kunstensector is vanaf 1 januari 1996 bij één regionaal
bestuur (RBA) geconcentreerd. De verplichting tot inschrijving zal gerealiseerd
worden middels een landelijk dekkend netwerk van arbeidsbureaus waardoor tevens
de reguliere bemiddeling zal plaatsvinden.Aangezien de middelen van de echtgenoot van de kunstenaar mede van belang
zijn voor het recht op Wik-uitkering is in het derde lid geregeld dat de inlichtingenplicht
als omschreven in het tweede lid, onderdeel c, zich mede tot die echtgenoot
uitstrekt. Artikelen 16–18Ten aanzien van het stelsel van administratieve sancties op het niet naleven
van de aan de uitkering verbonden verplichtingen is volledige aansluiting
gezocht bij het stelsel, zoals dat na de inwerkingtreding van de Wet van 25
april 1996, Stb. 248, tot wijziging van de sociale zekerheidswetten in verband
met de nadere vaststelling van een stelsel van administratieve sancties, alsook
tot wijziging van de daarin vervatte regels tot terugvordering van ten onrechte
betaalde uitkeringen en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen en
terug- en invordering sociale zekerheid), voor de gehele sociale zekerheid
zal gaan gelden. De aansluiting is verwezenlijkt door waar dat mogelijk was
te verwijzen naar de relevante artikelen uit de Abw. Artikel 19Het eerste lid van dit artikel regelt jegens welke gemeente de kunstenaar
zijn aanspraak op uitkering geldend kan maken, nl. van zijn woonplaats of
bij gebreke van een (vaste) woonplaats zijn verblijfplaats, een en ander overeenkomstig
de regeling in o.m. artikel 63 van de Algemene bijstandswet. Toegevoegd is
in het vijfde lid een meer algemeen geformuleerde mogelijkheid om bij algemene
maatregel van bestuur te bepalen dat de uitvoering geconcentreerd wordt bij
een beperkt aantal bij die maatregel aan te wijzen gemeenten. Een concentratie
bijvoorbeeld bij gemeenten met een grote «kunstenaarsdichtheid»
zal naar het oordeel van de regering in de toekomst uit een oogpunt van efficiency
en kostenbesparing aantrekkelijk blijken te zijn, omdat dan niet alle ruim
600 gemeenten de middelen, mankracht en know-how omtrent deze voorziening
op peil zouden hoeven te houden. Zoals bekend heeft de regering het vaste
voornemen tot de hier bedoelde concentratie over te gaan. De facultatief geformuleerde
delegatiebepaling biedt de Kroon in ieder geval de mogelijkheid dat voornemen
te realiseren.In het tweede lid is bepaald dat burgemeester en wethouders het recht
op uitkering op aanvraag vaststellen. Derhalve is niet voorzien in de mogelijkheid
dat burgemeester en wethouders ambtshalve vaststellen of iemand een uitkering
krachtens de Wik toegekend zou kunnen krijgen. Dit zou ook niet passen bij
de keuzevrijheid die een kunstenaar heeft om bij onvoldoende bestaansmiddelen
een beroep te doen op hetzij de Wik, hetzij de Abw. Het derde lid regelt de
verplichting van burgemeester en wethouders om de adviserende instelling als
bedoeld in artikel 26 – bij de inwerkintreding van de wet de Stichting
Voorzieningsfonds voor Kunstenaars te 's-Gravenhage – om advies te vragen
ten aanzien van de vraag of voldaan wordt aan de beroepsvereisten ingevolge
de Wik, alsook of er een reden tot beëindiging van de uitkering bestaat
als omschreven in artikel 6, eerste lid, onderdeel b (als kunstenaar onvoldoende
inkomen verwerven). Dit lid vormt daarmee als het ware het complement van
de taakomschrijving van de adviserende instelling in artikel 26. In het vierde
lid is geregeld dat burgemeester en wethouders het VvK pas om advies omtrent
de beroepseisen zullen vragen nadat is vastgesteld dat de aanvraag aan de
overige eisen voldoet. Dit voorkomt dat onnodig adviezen worden aangevraagd
en uitgebracht ten aanzien van aanvragen waarvan op andere gronden al vaststaat
dat zij moeten worden afgewezen. Artikel 20Deze bepaling is de evenknie van de schorsingsbepaling in artikel 69 van
de Algemene bijstandswet, zoals dat artikel na de inwerkingtreding van de
meergenoemde administratieve boetenwet gaat luiden. Artikel 21Deze bepaling regelt het betalingstijdstip van de uitkering en de maandelijkse
reservering van de vakantietoeslag. E.e.a. is overgenomen uit artikel 73 van
de Algemene bijstandswet. Artikel 22Deze bepaling is ten dele ontleend aan artikel 77 van de Algemene bijstandswet.
Nieuw is dat de uitkering niet vatbaar is voor beslag. De maximale hoogte
van de voor de noodzakelijke bestaanskosten bestemde uitkering – 60%
van de corresponderende bijstandsnorm – brengt namelijk mee dat de belanghebbende
nimmer kan beschikken over een uitkering die boven de in acht te nemen beslagvrije
voet van artikel 475d van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering uitkomt. Artikelen 23 en 24De regeling omtrent de terugvordering van ten onrechte genoten uitkering
en de invordering daarvan is geheel overeenkomstig het voor de gehele sociale
zekerheid geldende regiem, zoals dat na de inwerkingtreding van de Wet van
25 april 1996, Stb. 248, tot wijziging van de sociale zekerheidswetten in
verband met de nadere vaststelling van een stelsel van administratieve sancties,
alsook tot wijziging van de daarin vervatte regels tot terugvordering van
ten onrechte betaalde uitkeringen en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen
en terug- en invordering sociale zekerheid), zal komen te luiden. Ook hier
is de aansluiting bereikt door zoveel mogelijk te verwijzen naar de relevante
artikelen uit de Algemene bijstandswet. Artikel 25Dit artikel brengt tot uitdrukking dat in algemene zin burgemeester en
wethouders de verantwoordelijkheid dragen voor de uitvoering van deze wet
en dat de verantwoordelijkheden van de adviserende instelling zich beperken
tot de in artikel 26 omschreven adviestaak. Artikel 26Het eerste lid voorziet in de erkenning door de minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid van niet meer dan één privaatrechtelijke
instelling als de adviserende instelling in het kader van de Wik. Daarmee
wordt tevens vastgelegd dat een erkenning in ieder geval wordt geweigerd,
indien er al een instelling als de adviserende instelling is erkend. Een en
ander benadrukt ook de in het adviesstelsel na te streven overzichtelijkheid
en soberheid.De taak van de adviserende instelling heeft ingevolge het tweede lid betrekking
op de vraag wie als (beginnend) kunstenaar moet worden aangemerkt doordat
hij of zij aan een kunstacademie hier te lande met goed gevolg een opleiding
tot kunstenaar heeft voltooid, en de overige uitkeringsvoorwaarden, echter
slechts voor zover die betrekking hebben op of verband houden met het kunstenaarschap
van de belanghebbende. Die voorwaarden behelzen in concreto de vraag of iemand
gedurende een zekere periode als kunstenaar werkzaam is geweest en of hij
of zij met die werkzaamheden een zeker inkomen heeft verworven. De instelling
heeft derhalve geen adviserende taak ten aanzien van de vraag of een kunstenaar
wel of niet over voldoende middelen beschikt om te voorzien in de noodzakelijke
kosten van bestaan en in de beroepskosten. Het kabinet is van oordeel dat
burgemeester en wethouders, gelet op hun decennialange ervaring met de uitvoering
van de Algemene bijstandswet, wat deze aspecten betreft over
een zodanig surplus aan specifieke deskundigheid beschikken dat aan advisering
dienaangaande door derden geen behoefte bestaat.Het derde lid regelt aan welke voorwaarden tenminste moet worden voldaan
om voor erkenning in aanmerking te komen. Als minimumvereiste geldt dat de
betrokken rechtspersoon statutair in ieder geval (mede) tot doel heeft om
adviestaken als omschreven in het tweede lid te vervullen, alsook dat hij
volledig rechtsbevoegd is. In het vierde lid wordt voorzien in de mogelijkheid
om aan de erkenning voorschriften te verbinden. Bij deze voorschriften kan
gedacht worden aan de verplichting tot overlegging van een jaarverslag of
de vaststelling of goedkeuring van de begroting.Overigens valt de erkende instelling binnen de omschrijving als bedoeld
in artikel 59, eerste lid, sub d, van de Comptabiliteitswet ten aanzien waarvan
de Algemene Rekenkamer een controletaak/-bevoegdheid heeft. Artikel 27In dit artikel zijn opgesomd de gronden waarop tot intrekking van de erkenning
als de adviserende instelling besloten moet of kan worden. In het eerste lid
is geregeld in welke gevallen de Minister verplicht is om tot intrekking over
te gaan, terwijl in het tweede lid is geregeld in welke gevallen hij een bevoegdheid
tot intrekking heeft; in de laatstgenoemde gevallen is er derhalve ruimte
voor belangenafweging door de Minister. De hier opgenomen intrekkingsgronden
worden door de hele wetgeving heen gebruikt bij erkenningsfiguren als de onderhavige. Artikel 28Bij de intrekking van een erkenning zou gedurende een zekere tijd een
ongewisse situatie kunnen ontstaan. Dit artikel regelt onder meer de verplichting
van de Minister om in een dergelijke situatie de nodige maatregelen te treffen. Artikel 29Dit artikel regelt dat de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
de hem in de artikelen 26 tot en met 28 verleende taken en bevoegdheden dient
uit te oefenen in overeenstemming met de Minister van Onderwijs, Cultuur en
Wetenschappen. Hiermee wordt de gedeelde verantwoordelijkheid van beide bewindspersonen
voor de aangeduide onderwerpen tot uitdrukking gebracht. Artikel 30Deze bepaling omtrent de eisen die aan de door burgemeester en wethouders
in te richten uitkeringsadministratie worden gesteld, vormt een getrouwe kopie
van artikel 117 van de Algemene bijstandswet. Evenals daar worden ook hier
de bij ministeriële regeling te stellen nadere regels tot stand gebracht
na overleg met de minister van Binnenlandse Zaken. Artikel 31Deze bepaling is in beginsel gelijk aan die van artikel 30, met dien verstande
dat zij gemodelleerd is vanwege het feit dat de adviserende instelling slechts
een adviserende taak heeft. Zo nodig zullen bij ministeriële regeling
(nadere) regels worden gesteld, en wel na overleg met de voor het kunstenbeleid
eerstverantwoordelijke, de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. Artikel 32Voor wat betreft de (wederzijdse) gegevensuitwisseling met andere instanties
en personen, de geheimhoudingsbepalingen en het gebruik in de administratie
van sociaal-fiscale nummers zijn de corresponderende artikelen 121 t/m 128
van de Algemene bijstandswet van overeenkomstige toepassing verklaard. Artikel 33De toezichtstaak van de minister heeft inhoudelijk enerzijds betrekking
op de vaststelling van de rechtmatigheid van de uitvoering van deze inkomensvoorziening
en de daaruit voortvloeiende door de gemeenten en de adviserende instelling
bij het Rijk gedeclareerde kosten. Anderzijds op de doelmatigheid van het
functioneren van de uitvoering, waarbij de aandacht gericht is op de mate
waarin de door de wetgever beoogde doelstellingen door en in de uitvoering
zijn bereikt (effectiviteit of doeltreffendheid als onderdeel van de doelmatigheid).
Het toezicht op de rechtmatigheid betreft de vraag of de betalingen overeenkomstig
het bevoegd genomen besluit zijn verricht en of de betalingen tot de juiste
hoogte plaatsvinden, of de administratie aan de in de wet gestelde eisen voldoet,
maar óók de vraag of toekenningsbeslissingen in overeenstemming
zijn met de geldende vooorschriften, waaronder de wettelijke bepalingen (wetstechnisch
juiste uitvoering). Waar het Rijk financiële verantwoordelijkheid draagt,
geldt het rechtmatigheidsregime van de Comptabiliteitswet. In artikel 22,
eerste lid, onderdeel a, en artikel 51, tweede en derde lid, van deze wet
is bepaald dat de departementale uitgaven en ontvangsten dienen te voldoen
aan de daaraan te stellen eisen van rechtmatigheid en in overeenstemming dienen
te zijn met begrotingswetten en overige wettelijke regelingen.Het primaat van de gemeentelijke verantwoordelijkheid voor de uitvoering
en de daaraan verbonden complementaire toezichtsverantwoordelijkheid van de
gemeente komt in de eerstelijnsuitvoeringscontrole tot uitdrukking. Burgemeester
en wethouders zijn verantwoordelijk voor de aanwezigheid en werking van interne
controlemechanismen binnen de gemeente, waaronder begrepen de processen gericht
op een wetsconforme uitvoering en kwaliteitshandhaving daarvan.Belangrijk doel van de eerstelijnsuitvoeringscontrole is een gefundeerd
oordeel te vormen over de rechtmatigheid van de Wik-uitgaven. Met inachtneming
van de op grond van artikel 213 van de Gemeentewet door de raad gesteld regels
controleert de bij de gemeente fungerende accountant de administratie en het
beheer op recht- en doelmatigheid. Dit betekent dat beoogd wordt in de controle
van de bij de gemeente fungerende accountant op grond van de Gemeentewet tevens
te incorporeren de controle op de wetstechnische juistheid van de Wik-beslissingen,
die aan de bij het Rijk gedeclareerde en verantwoorde Wik-uitgaven ten grondslag
liggen. De resultaten van het momenteel in gang zijnde experiment «single
audit Abw» welke eind 1996 beschikbaar zijn, worden tevens betrokken
bij de definitieve vormgeving van de accountantscontrole inclusief het aspect
«wetstechnische juistheid van de Wik-beslissingen». Het rijkstoezicht
zal zich waar mogelijk baseren op verantwoordingsinformatie en controle door
de uitvoeringsinstantie en de betreffende accountantscontrole daarop. Als
de informatie voor het rijkstoezicht ontoereikend is en na attendering hierop
bij de gemeente ontoereikend blijft, zal in laatste instantie onderzoek vanwege
het rijkstoezicht bij de desbetreffende gemeente mogelijk moeten zijn. Het
tweede lid voorziet daarin. De minister hanteert de resultaten van de eerste-
en tweedelijnsuitvoeringscontroles als basis voor de vaststelling van
de rijksvergoeding en, voor zover aan de orde zijnde, voor het eventueel treffen
van een corrigerende maatregel jegens een gemeente.In de wet is gekozen voor de totstandkoming van een erkende en onafhankelijke
adviserende instelling, die de gemeente omtrent de beroepsmatigheid van de
kunstenaar adviseert en waarbij een aantal feitelijke individuele omstandigheden
in onderling verband moet worden beschouwd. De minister draagt geen inhoudelijke
verantwoordelijkheid voor de gemaakte afwegingen bij deze onafhankelijke beroepsmatigheidstoets
en heeft derhalve geen toezichtstaak op de inhoudelijke aspecten van de advisering.
Het is de verantwoordelijkheid van de gemeenten om een inhoudelijk oordeel
over de adviezen te betrekken bij de beslissing tot toekenning of beëindiging
van de uitkering.De toezichtstaak van de minister op de adviserende instelling is derhalve
gericht op zijn verantwoordelijkheid voor rechtmatigheid voor de ten laste
van de SZW-begroting komende vergoeding van de uitvoeringskosten van de adviserende
instelling. De minister beoordeelt daartoe de verklaring, opgesteld door de
accountant, bij de kostenopgave van de adviserende instelling bedoeld in artikel
39, tweede lid. Naast de getrouwheid van de financiële verantwoording
van de instelling zal de verklaring uitsluitsel geven over de uitvoering van
de in artikel 26, tweede lid, omschreven taken in de zin dat deze taakonderdelen
daadwerkelijk zijn uitgevoerd. Daarbij wordt tevens gecontroleerd of aan de
voorwaarden voor erkenning als adviserende instelling is voldaan. Met betrekking
tot de door de adviserende instelling te verstrekken verantwoordingsgegevens
en de hier bedoelde verklaring worden nadere regels gesteld. Artikel 34Deze bepaling kent een pendant in de Algemene bijstandswet, nl. artikel
131. De aanwijzingsbevoegdheid van de minister heeft betrekking op burgemeester
en wethouders en is beperkt tot de situatie waarin een goede uitvoering van
de wet in het gedrang zou komen. Bij de uitoefening van deze bevoegdheid zal
de minister evenmin in de besluitvorming in individuele gevallen mogen treden.
Dit houdt in dat een aanwijzing niet de opdracht tot herziening van een beschikking
van burgemeester en wethouders in individuele gevallen zal mogen behelzen.
De bepaling laat de mogelijkheid open dat de aanwijzing betrekking heeft op
een praktijk, die slechts uit één enkel besluit kan worden afgeleid.
Tenslotte zij nog opgemerkt dat de minister bij een voornemen tot het geven
van een aanwijzing burgemeester en wethouders gedurende acht weken in de gelegenheid
zal moeten stellen hun zienswijze omtrent dat voornemen naar voren te brengen.
Uiteraard is een gemeente gehouden om overeenkomstig een aanwijzing te handelen. Artikel 35De zorg voor de aanwezigheid van voldoende en adequate informatie op bovengemeentelijk
niveau is een verantwoordelijkheid van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
Bij de invulling van deze taak kan hij gebruik maken van de gegevens die gemeenten
in het kader van de financiële verantwoording aan het ministerie verstrekken.
De minister heeft evenwel in aanvulling op deze gegevens ook behoefte aan
andere informatie die van dienst kan zijn specifiek voor de ontwikkeling en
evaluatie van beleid. Artikel 35, eerste lid, verschaft hem de bevoegdheid
tot het opvragen van de hiertoe noodzakelijke inlichtingen bij de gemeenten
en de adviserende instelling. De verzameling van gegevens voor toezicht en
financiële verantwoording wordt geregeld in de artikelen 36 en 39, derde
lid. De informatievoorziening die gestoeld is op gegevensverstrekking door
de gemeenten zal voor een belangrijk deel gaan plaatsvinden in de vorm van
een regelmatige, via een vaste structuur verlopende gegevensverstrekking.
Bij de bepaling van de door gemeenten te verstrekken gegevens wordt uitgegaan
van de gegevens die de gemeenten in het kader van de uitvoering van de wet
dienen vast te leggen. Ook andere gebruikers van de te verstrekken gegevens,
bijv. wetenschappelijke instanties, kunnen van de aldus te vormen structuur
gebruik maken. Tot de in het eerste lid bedoelde inlichtingen behoren zowel
kwantitatieve als kwalitatieve gegevens. Voorts betreft het zowel systematische,
periodieke gegevensverstrekkingen als eenmalige ad hoc-verstrekkingen. Een
en ander geldt mutatis mutandis ook voor de adviserende instelling.Het tweede lid verschaft de minister de bevoegdheid om na overleg met
zijn collega van OCW omtrent de gegevensverstrekking nadere regels te stellen.
Hierin zal worden vastgelegd welke gegevens worden verstrekt en op welke wijze
en onder welke condities dit gebeurt. Gezien de nauwe administratieve verwevenheid
van de Wik met de Abw zal hierbij de regelgeving zoals deze bij de Abw-statistiek
is ontwikkeld als uitgangspunt fungeren. Ook hier worden kwantitatieve en
kwalitatieve gegevens, systematische, periodieke en eenmalige verstrekkingen
tot die gegevens gerekend. De regels met betrekking tot de gegevensverstrekking
ten behoeve van de statistiek vallen eveneens onder de werkingssfeer van het
onderhavige artikel. Artikelen 36 t/m 38Voor wat betreft de financiering van de uitkeringskosten is zowel qua
systeem als qua procedure aansluiting gezocht bij de corresponderende artikelen
134 t/m 136 van de Algemene bijstandswet, met dien verstande dat de kosten
hier voor de volle 100% worden vergoed. Tevens is ten aanzien van de uitvoeringskosten
een iets van de Algemene bijstandswet afwijkende regeling getroffen. In die
wet worden de reguliere uitvoeringskosten niet vergoed, hier in beginsel wel.
Voorts wordt in het derde lid van artikel 36 aan de Minister opdracht gegeven
regels te stellen inzake de vergoeding van de gemaakte uitvoeringskosten,
de wijze en het tijdstip van declareren en de accountantsverklaring. Die regels
kunnen derhalve zowel betrekking hebben op de omvang van de financiering –
wat wordt gefinancierd en in welke mate – als op de procedurele kant. Artikelen 39 t/m 41Het Rijk vergoedt ook de door de adviserende instelling gemaakte uitvoeringskosten.
Ook hier is zoveel mogelijk aansluiting gezocht bij de desbetreffende regelingen
in de Algemene bijstandswet. Op één punt is zulks evenwel niet
goed mogelijk, nl. bij de inschakeling van de gemeente-accountant bij de controle
op de jaarlijkse kostenopgave op grond van artikel 134, vierde lid, van de
Algemene bijstandswet juncto artikel 213 van de Gemeentewet. Inschakeling
van een gemeente-accountant bij een privaatrechtelijke rechtspersoon als de
adviserende instelling ligt niet voor de hand, reden waarom in deze is gekozen
voor een onderzoek door een registeraccountant of een Accountant-Administratieconsulent
in de zin van de Wet op de Accountants-Administratieconsulenten. Een en ander
is overeenkomstig de regeling van artikel 393, eerste lid, van Boek 2 van
het Burgerlijk Wetboek betreffende de controle op de jaarrekening van rechtspersonen. Artikelen 42 t/m 46De rechtsbeschermingsbepalingen in de artikelen 42 en 46 vormen een kopie
van de artikelen 140a en 142a van de Algemene bijstandswet na de inwerkingtreding
van de meergenoemde wet adm. boeten etc. De strafbepalingen vervat
in 43 t/m 45 vinden hun voorbeeld in 141 t/m 143 van de Algemene bijstandswet.
Na de aanvaarding door de Eerste Kamer van het wetsvoorstel 23 993 (concentratie
strafbaarstelling frauduleuze gedragingen) worden deze strafbepalingen overbodig
en kunnen zij geschrapt worden. Artikel 47Zoals eerder uiteengezet in het algemene deel van deze toelichting bevat
deze overgangsbepaling de toelating van kunstenaars die tot aan de realisering
van de Wik een Abw-uitkering genoten. Artikel 48In dit artikel wordt aan de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
opgedragen om 3 jaar na de inwerkingtreding van de wet in overeenstemming
met zijn ambtgenoot van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen – de eerstverantwoordelijke
bewindspersoon voor het kunstenbeleid – een evaluatie tot stand te brengen.
De aard van de hier getroffen voorziening, een inkomensvoorziening voor een
relatief kleine beroepsgroep die voor wat betreft een essentieel te achten
voorschrift als de verplichting om passende arbeid in loondienst te aanvaarden
afwijkt van wat in deze zoal gebruikelijk is, rechtvaardigt naar het oordeel
van het kabinet een evaluatie op de relatief korte termijn van 3 jaar. Artikel 49Zoals in punt 7 van het algemeen deel van deze toelichting reeds uiteengezet
is, is de Stichting Voorzieningsfonds voor Kunstenaars te Den Haag bereid
gevonden als de adviserende instelling te fungeren. De onderhavige bepaling
strekt ertoe te bewerkstelligen dat de Stichting onmiddellijk bij de inwerkingtreding
van de wet met haar werkzaamheden kan beginnen, zonder dat de (lange) erkenningsprocedure
nog gevolgd behoeft te worden. Vanzelfsprekend voldoet de Stichting wel aan
de erkenningseisen bedoeld in artikel 26, derde lid, van de wet en kunnen
aan de erkenning voorschriften worden verbonden overeenkomstig het vierde
lid van genoemd artikel. Artikelen 50 en 51De invoeging van de eerstbedoelde bepaling in de Algemene bijstandswet
regelt dat er geen samenloop kan plaatsvinden van de twee hier in het geding
zijnde «concurrerende» uitkeringen ter zake van de algemene noodzakelijke
bestaanskosten, nl. algemene bijstand ingevolge de Algemene bijstandswet en
uitkering krachtens de Wik. Samenloop van Wik-uitkering en bijzondere bijstand
ingevolge de Algemene bijstandswet blijft derhalve wel tot de mogelijkheden
behoren, zij het dat er geen bijzondere bijstand kan worden verleend voor
beroepskosten in de zin van de Wik. De tweede invoeging dient het volgende
doel. Het is uiteraard denkbaar dat een persoon zijn ambities om als kunstenaar
zijn brood te verdienen opgeeft. In zo'n geval moet het mogelijk zijn dat
die persoon bij gebreke van voldoende bestaansmiddelen een beroep doet op
de Abw. Bij lezing van het huidige artikel 17 Abw zou evenwel de gedachte
kunnen ontstaan dat een dergelijk persoon – die weliswaar stelt inmiddels
geen kunstenaar meer te zijn, maar die dat wellicht niet één,
twee, drie aannemelijk kan maken – geen aanspraak op Abw kan maken,
omdat de Wik als een voorliggende voorziening wordt aangemerkt die, gezien
haar aard en doel, voor de belanghebbende toereikend en passend is. Daarmee
zou hem of haar ten onrechte de toegang tot de Abw versperd worden. Om dat
risico weg te nemen wordt artikel 17 Abw aangevuld met een bepaling
dat de Wik niet geldt als een voorliggende voorziening. Uiteraard gelden voor
een dergelijk persoon vanaf het moment van instroming in de Abw wel alle daaraan
verbonden reguliere verplichtingen, zoals het zoeken en verwerven van passende
arbeid, (om-)scholingsverplichtingen, e.d. Artikel 52In de Wik wordt veelvuldig gebruik gemaakt van regels en begrippen die
ook in verwante wetten als de Algemene bijstandswet, de Ioaw of de Ioaz gebezigd
worden. Omwille van de eenheid van het recht, alsook vanwege de eenduidige
interpretatie van het begrippenkader die in deze wetten wordt nagestreefd,
is gekozen voor een uniforme rechtsgang. De rechtspraak in eerste aanleg ligt
op grond van artikel 8:1 van de Algemene wet bestuursrecht in handen van de
(administratieve kamers van de) rechtbanken.De hier gepleegde toevoeging van de Wik aan de Bijlage bij de Beroepswet,
onder C, brengt mee dat de behandeling van appelzaken is opgedragen aan de
Centrale Raad van Beroep te Utrecht. De toevoeging als nummer 24a heeft tevens
tot gevolg dat op grond van artikel 22, tweede lid, onderdeel a, van de Beroepswet
belanghebbenden in het kader van de Wik voor de behandeling van hun appel
bij de Centrale Raad van Beroep hetzelfde, gehalveerde griffierecht van f 150,-
verschuldigd zijn als belanghebbenden in het kader van vele andere sociale
zekerheidsregelingen, zoals bijvoorbeeld de Algemene bijstandswet, de Ioaw
en de Ioaz. Artikel 53Het streven is er op gericht de wet met ingang van 1 juli 1997 in werking
te laten treden. Artikel 54De citeertitel behoeft geen nadere toelichting.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. MelkertDe Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,A. Nuis 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25053-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl