Goedkeuring verdrag tussen Nederland en Frankrijk over personencontrole luchthavens Sint Maarten (Trb. 1994, 144); Brief minister met toelichtende nota
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24074, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

09-02-1995

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24074-(R1531) nr. 1;193

20-01-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningTOELICHTENDE NOTA Doelstelling van het verdragAchtergrondenHoofdlijnenToelatingsvereistenPersonencontroleVerwijderingVerhouding tussen het verdrag en het nationale rechtVerdere samenwerking
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24074Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 074 (R 1531)Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Franse Republiek
inzake personencontrole op de luchthavens op Sint Maarten; Parijs, 17 mei
1994nr. 193nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 20 januari 1995Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 3 februari 1995.De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens een van de Kamers of door ten minste
vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de Tweede Kamer
of door de Gevolmachtigde Minister van de Nederlandse Antillen te kennen worden
gegeven uiterlijk op 5 maart 1995.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste en tweede lid, en artikel
5, eerste en tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen,
de Raad van State van het Koninkrijk gehoord, heb ik de eer U hierbij ter
stilzwijgende goedkeuring over te leggen het op 17 mei 1994 te Parijs tot
stand gekomen verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Franse Republiek
inzake personencontrole op de luchthavens op Sint Maarten (Trb. 1994, 144)1.Een toelichtende nota bij dit verdrag treft U eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor de Nederlandse Antillen gevraagd.Aan de Gouverneur van de Nederlandse Antillen is verzocht hogergenoemde
stukken op 3 februari 1995 over te leggen aan de Staten van de Nederlandse
Antillen.De Gevolmachtigde Minister van de Nederlandse Antillen is van deze overlegging
in kennis gesteld.De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo TOELICHTENDE NOTA Doelstelling van het verdragHet voorliggende verdrag zal uitsluitend van toepassing zijn op het Nederlands-Antilliaanse
en het Franse deel van het eiland Sint Maarten en strekt tot samenwerking
tussen de Franse en Nederlands-Antilliaanse autoriteiten gericht op het tegengaan
van illegale immigratie naar het eiland. AchtergrondenZoals bekend is de populatie van zowel het Franse als het Nederlands-Antilliaanse
deel van het eiland in de afgelopen vijfentwintig jaren sterk gegroeid. Die
groei verliep nagenoeg parallel aan de economische groei die het eiland heeft
doorgemaakt. Het ontwikkelen van de toeristenindustrie vroeg voor de bouw
van onder meer hotels meer arbeidskrachten dan binnen de bevolking van het
eiland waren te vinden en sedert de voltooiing daarvan is ten behoeve van
de exploitatie van de hotels de vraag naar personeel blijven bestaan. Deze
op zichzelf positieve ontwikkelingen op het eiland hebben echter ook een schaduwkant.
Beziet men de huidige populatie van het eiland, ongeveer 60 000 personen,
dan moet worden geconstateerd dat nagenoeg de helft daarvan niet voldoet aan
de wettelijke voorschriften voor legaal verblijf.Er is nog een factor die het illegale verblijf vergemakkelijkt, namelijk
het feit dat het eiland uit twee gebiedsdelen bestaat met elk zijn eigen regelgeving
en bestuur. Het verschil in regelgeving en de territoriaal beperkte bevoegdheden
van respectievelijk de locale Franse en Nederlands-Antilliaanse autoriteiten
compliceert de handhaving van de geldende vreemdelingenwetgeving.De omvang van illegaal verblijf heeft als gevolg dat grote groepen van
personen wonen onder omstandigheden, die naar de ter plaatse geldende maatstaven
gemeten, bepaald onder de maat zijn en zelfs risico's voor de volksgezondheid
opleveren. Ook doen illegaal verblijvenden onvermijdelijk een beroep op medische
zorg, terwijl de bestaande instellingen voor volksgezondheid niet daarop berekend
zijn. Tenslotte is van belang, dat bij het onderwijs geen rekening kan worden
gehouden met kinderen die uit illegaal verblijvenden worden geboren, hetgeen
ertoe leidt dat deze kinderen zonder enig onderwijs opgroeien. Dit beperkt
niet alleen hun individuele toekomstperspectief, maar kan door de omvang van
de groep op termijn, men denke aan de tweede generatie, de gehele Sint Maartense
samenleving ontwrichten. HoofdlijnenDeze situatie en het besef dat verdere groei van de illegale populatie
ongewenst is, heeft de locale autoriteiten en de voor beide delen van het
eiland verantwoordelijke regeringen doen besluiten de controle op de toegang
tot het eiland gedeeltelijk gezamenlijk te gaan uitoefenen. Die gezamenlijke
personencontrole zal geschieden op die plaatsen waar de meeste personen het
eiland binnenkomen, namelijk op de luchthavens van het eiland: de luchthaven
Juliana op het Nederlands-Antilliaanse deel en Grand Case op het Franse deel.
De gezamenlijke personencontrole is gericht op de categorie van personen,
die bij binnenkomst stellen slechts voor kort verblijf (ten hoogste drie maanden)
op het eiland te willen verblijven, voorzover zij vallen onder de werking
van de definitie van vreemdeling als bedoeld in artikel 2. Aangezien bepaald
niet alle vreemdelingen die voor kort verblijf naar Sint Maarten komen het
voornemen hebben zich daar illegaal te vestigen – integendeel: het overgrote deel bestaat uit toeristen welke meer dan welkom zijn –
is voor de toepassing van de gezamenlijke controle een verdere differentiatie
binnen de categorie van kort verblijvende vreemdelingen noodzakelijk. De opstellers
van het verdrag hebben dit onderkend en hebben voorzien in een systeem, waarbij
een bij het verdrag in te stellen Commissie, bestaande uit vijf vertegenwoordigers
van elk der Partijen (artikel 14), een lijst samenstelt van landen wier onderdanen
voor een gezamenlijke controle in aanmerking komen (artikel 13). Het zal daarbij
gaan om landen, ten aanzien waarvan de ervaring heeft geleerd dat onderdanen
ervan zich veelvuldig illegaal op Sint Maarten vestigen. Aan de hand van die
lijst zal dan vervolgens een werkgroep, bestaande uit locale autoriteiten
(artikel 16 ), op basis van ervaringsfeiten nagaan via welke vluchten bedoelde
onderdanen naar Sint Maarten plegen te komen en deze aanwijzen als vluchten
welke gezamenlijk zullen worden gecontroleerd. Teneinde flexibel te kunnen
reageren op zich wijzigende omstandigheden bepaalt het tweede lid van artikel
13 voorts dat de werkgroep een spoedprocedure dient uit te werken en nieuwe
risico's van illegale immigratie naar het eiland of voor de veiligheid op
het eiland (criminaliteit) dient te signaleren bij de Commissie. ToelatingsvereistenZijn eenmaal vluchten aangewezen voor gezamenlijke personencontrole dan
gelden de in artikel 4 vastgelegde voorwaarden voor toegang, welke zijn samengesteld
uit de naar Nederlands-Antilliaans en Frans recht geldende voorwaarden voor
toegang voor kort verblijf. Uit de aanhef van die bepaling blijkt overigens
dat het niet de bedoeling van partijen is geweest een recht van toegang te
creëren; het verschaffen van toegang blijft een discretionaire bevoegdheid.
De Franse en Nederlands-Antilliaanse wetgeving terzake vertoont grote overeenkomst,
alleen wat betreft de visumplicht loopt deze uiteen. De Nederlandse Antillen
stelt de toelating van onderdanen van een twintigtal landen afhankelijk van
de verlening van een landingsvergunning en heeft voor de onderdanen van de
Dominicaanse Republiek de visumplicht ingesteld.De visumplicht voor onderdanen van Haïti wordt per 1 juli 1994 ingevoerd.
Naar Frans recht geldt de visumplicht voor aanzienlijk meer vreemdelingen.
Door de combinatie van de toegangsvoorwaarden van beide landen (artikel 4,
tweede lid), zullen de desbetreffende vreemdelingen bij aankomst op Sint Maarten
in het bezit dienen te zijn van zowel een door de Nederlandse Antillen afgegeven
visum of landingsvergunning als van een Frans visum, ongeacht welk deel van
het eiland zij wensen te bezoeken.Vreemdelingen die alleen voor Frankrijk visumplichtig zijn, zullen alsdan
in het bezit dienen te zijn van een Frans visum, ook al stellen zij alleen
het Nederlands-Antilliaanse deel te willen bezoeken. Deze eis moge op het
eerste gezicht streng lijken; zij is gerechtvaardigd door het doel van het
verdrag en door het feit dat op het eiland geen grenscontrole tussen de gebiedsdelen
bestaat.Voorts moet worden bedacht, dat het effect van het verschil in visumplicht
tussen Frankrijk en de Nederlandse Antillen groter lijkt dan het is. De voorwaarden
die Frankrijk namelijk aan een visumverlening verbindt, zijn niet anders dan
die welke het bij het verlenen van toegang voor kort verblijf stelt. Zoals
hierboven reeds werd aangegeven, wijken deze nauwelijks af van de Nederlands-Antilliaanse
toegangsvoorwaarden, welke zijn vastgelegd in artikel 8 van de Landsverordening
Toelating en Uitzetting junctoartikel 2 van het Toelatingsbesluit.
Met andere woorden: het aanvragen van een visum voor het Franse deel bemoeilijkt
de toegang tot het eiland niet voor diegenen die voldoen aan de voorwaarden
voor toegang die ook bij aankomst op het eiland gelden. PersonencontroleDe wijze waarop de gezamenlijke personencontrole wordt uitgeoefend is
bepaald in artikel 5. ln het derde lid is vastgelegd dat personen die geen
vreemdelingen zijn, slechts enkelvoudig worden gecontroleerd, dat wil zeggen
op de luchthaven Juliana alleen door de Nederlands-Antilliaanse autoriteiten
en op Grand Case alleen door de Franse autoriteiten. Ten aanzien van die personen
blijft de thans bestaande situatie, dat zij dienen te voldoen aan de voorwaarden
voor kort verblijf op het deel van het eiland waar zij binnenkomen, onverkort
gehandhaafd.Uit het vijfde lid blijkt, dat bij een gezamenlijke personencontrole de
beslissing tot weigering weliswaar gezamenlijk wordt genomen, maar aan betrokkene
wordt meegedeeld door de grensbewakingsambtenaar van het land waar de controle
plaatsvindt; derhalve op de luchthaven Juliana door de Nederlands-Antilliaanse
ambtenaar.Voor deze constructie is gekozen, omdat voor de vreemdeling duidelijk
dient te zijn wie hem de toegang heeft geweigerd.Voorts is helderheid op dit punt geboden, teneinde ook de luchtvaartmaatschappij
die betrokkene heeft aangevoerd te kunnen aanspreken op haar verplichting
de vreemdeling weer mee terug te nemen en zo nodig de daaruit voortvloeiende
kosten te dragen.Die doorberekening van de kosten van verwijdering aan luchtvaartmaatschappijen,
waarin zowel de Nederlands-Antilliaanse als de Franse wetgeving voorzien,
is ook van belang voor de toepassing van de artikelen 11 en 12 van het verdrag,
waarover hierna meer.Het optreden van de Franse grensbewakingsambtenaren op de luchthaven Juliana
en van de Nederlands-Antilliaanse ambtenaren op Grand Case behoeft nadere
regeling met het oog op de toekenning van de bevoegdheid tot dat optreden,
de terzake geldende voorwaarden en de gevolgen die daaraan kunnen worden verbonden.
Een en ander is in diverse bepalingen vastgelegd. ln artikel 2 is bepaald
dat de grensbewakingsambtenaren van de zendstaat de personencontrole uitoefenen
in een zone. De zone is niet meer dan een geografische beperking van de plaats
waar de personencontrole mag worden uitgeoefend. De precieze lokatie ervan,
in de aankomsthal in de luchthavens, zal in diplomatieke nota's worden aangegeven.Het bepaalde in artikel 6 bevat de voorwaarden waaraan de individuele
grensbewakingsambtenaren zijn gebonden. Wat betreft het dragen van het dienstwapen
(Franse grensbewakingsambtenaren dragen een pistool als vast onderdeel van
hun uniform) kan nog worden opgemerkt dat tijdens de onderhandelingen is afgesproken
dat voor het Nederlands-Antilliaanse deel slechts een zodanige vergunning
zal worden verleend, dat per groep die de controle feitelijk uitoefent uitsluitend
de hoogste in rang bevoegd is zijn dienstwapen te dragen.Tijdens de gezamenlijke personencontrole kan ook de grensbewakingsambtenaar
van de zendstaat constateren dat een vreemdeling een strafbaar feit pleegt,
bij voorbeeld het gebruik van een vervalst paspoort of het aanwezig hebben
van verdovende middelen, of het feit dat betrokkene wordt gezocht door de
justitiële autoriteiten van zijn land. ln al deze gevallen is de ambtenaar
op grond van het bepaalde in artikel 6, eerste lid, onder c, bevoegd betrokkene
aan te houden teneinde hem over te dragen aan de autoriteiten van gaststaat.
ls de aanhouding het gevolg van het plegen van een strafbaar feit, dan zullen
de autoriteiten van de gaststaat de zaak verder behandelen; wordt betrokkene
gezocht door de justitie van de zendstaat, dan zal een uitleveringsverzoek
van die staat autoriteiten dienen te volgen. Met het oog op laatstbedoelde
situatie is artikel 7 opgenomen. Deze bepaling schept de bevoegdheid van vrijheidsbeneming
voor die gevallen waarin de autoriteiten op wier grondgebied de vreemdeling
is aangehouden geen strafrechtelijke rechtsmacht kunnen uitoefenen ten aanzien
van betrokkene. Ter toelichting diene het volgende voorbeeld.
Op de luchthaven Juliana wordt bij een gezamenlijke controle door de Franse
grensbewakingsambtenaar geconstateerd dat een Canadees door de Franse justitie
wordt gezocht voor een strafvervolging terzake van een door hem in Parijs
gepleegde roofoverval. De Nederlands-Antilliaanse wetgeving is op het door
de Canadees gepleegde feit niet van toepassing, tengevolge waarvan de bepalingen
inzake voorlopige hechtenis niet kunnen worden toegepast. Op het moment van
de aanhouding van de Canadees is door Frankrijk ook nog geen verzoek tot voorlopige
aanhouding ter fine van uitlevering ingediend, zodat een voorlopige aanhouding
op grond van artikel 9 van het Nederlands-Antilliaans Uitleveringsbesluit
evenmin mogelijk is. Met andere woorden: zonder het bepaalde in artikel 7
zou naar het recht van de Nederlandse Antillen geen bevoegdheid bestaan betrokkene
in te sluiten. Aangezien het doel van de aanhouding is betrokkene weer onder
de rechtsmacht van Frankrijk te brengen, hetgeen via uitlevering zal moeten
geschieden, is de vrijheidsbeneming op de onderhavige titel uitsluitend bedoeld
om Frankrijk in staat te stellen een verzoek tot voorlopige aanhouding ter
fine van uitlevering in te dienen. De duur van de vrijheidsbeneming is beperkt,
naar Nederlands-Antilliaans recht de termijn als bedoeld in artikel 41 van
het Wetboek van Strafvordering van de Nederlandse Antillen. Is het verzoek
tot voorlopige aanhouding binnen die termijn ontvangen, dan is verder het
Nederlands-Antilliaanse uitleveringsrecht van toepassing.Het optreden van de grensbewakingsambtenaren van de zendstaat in de gaststaat
zal in de regel normaal verlopen. Er kunnen zich echter incidenten voordoen,
waaraan gevolgen moeten worden verbonden in de civiel- of strafrechtelijke
sfeer. De artikelen 8 tot en met 10 strekken ertoe de bevoegdheidsverdeling
tussen partijen vast te stellen. Wat betreft de civielrechtelijke aansprakelijkheid
(artikel 8, eerste lid) is de zendstaat verantwoordelijk.Voor optreden tegen door de grensbewakingsambtenaar in de gaststaat gepleegde
strafbare feiten zijn zowel de gast- als zendstaat bevoegd (artikel 8, tweede
tot en met vierde lid). De gaststaat stelt het onderzoek in naar strafbare
feiten op zijn grondgebied gepleegd en verbindt daaraan zo nodig gevolgen,
tenzij het een strafbaar feit betreft dat door de ambtenaar in de uitoefening
van zijn functie is gepleegd. ln laatstbedoeld geval zal de zendstaat tegen
de betrokken ambtenaar optreden en de gaststaat nauwkeurig op de hoogte houden
van het verdere verloop van de strafzaak. VerwijderingSluitstuk van de in dit verdrag vastgelegde samenwerking tussen Franse
en Nederlands-Antilliaanse autoriteiten vormt de verwijdering van vreemdelingen
en de financiering daarvan. Partijen verplichten zich vreemdelingen die bij
binnenkomst niet of na binnenkomst niet meer voldoen aan de in artikel 4 bedoelde
voorwaarden voor toegang te verwijderen, indien betrokkene niet vrijwillig
vertrekt. Een en ander geschiedt geheel overeenkomstig het eigen recht (artikel
11, tweede lid). Voor de Nederlandse Antillen geschiedt dit overeenkomstig
het bepaalde in artikel 19 van de Landsverordening Toelating en Uitzetting.
ln artikel 12 is een verdeling van de kosten van verwijdering vastgelegd.
Die kosten zullen naar verwachting gering zijn, omdat in de meeste gevallen
verwijdering zal plaatsvinden na een weigering van de toegang en alsdan, zoals
hierboven reeds werd aangegeven, de luchtvaartmaatschappij, die betrokkene
heeft aangevoerd, kan worden aangesproken. Verhouding tussen het verdrag en het nationale rechtZoals uit het voorgaande blijkt, wijkt het verdrag gedeeltelijk af van
hetgeen in de vreemdelingenwetgeving van de Nederlandse Antillen is bepaald.
Aangezien die afwijkingen uitsluitend voor Sint Maarten gelden en dan nog
slechts aan de orde komen bij de toepassing van de gezamenlijke personencontrole in concreto, wordt afgezien van wijziging van het Nederlands-Antilliaanse
recht op dit punt. Een en ander is ook juridisch verantwoord, gelet op de
algemene regel, dat verdragsbepalingen voorrang hebben op regels van lagere
orde.Ten aanzien van één element is wel tot aanvulling van het
nationale recht besloten, te weten het strafbaar stellen van wederspannigheid
tegen Franse ambtenaren, die krachtens het verdrag in functie zijn op Nederlands-Antilliaans
grondgebied. De verplichting tot een dergelijke strafbaarstelling vloeit rechtstreeks
voort uit het bepaalde in artikel 9, tweede lid, van het verdrag. Gelet op
het bepaalde in artikel 1 van het Nederlands-Antilliaanse Wetboek van Strafrecht
wordt thans een ontwerp-landsverordening tot aanvulling van dat Wetboek voorbereid. Verdere samenwerkingTenslotte verdient nog het volgende aandacht. Verwacht mag worden dat
de enkele inwerkingtreding van het verdrag een zekere afname van de toestroom
van illegale immigranten tot gevolg zal hebben. Goede toepassing ervan zal
dit effect versterken, althans wat betreft de binnenkomst via de luchthavens.Tegelijkertijd mag echter bepaald niet worden uitgesloten dat de stroom
van illegale immigranten zich zal verleggen van de luchthavens naar de baaien
en kusten van het eiland. Partijen zijn zich daarvan bewust en beschouwen
dit verdrag als een eerste fase van de samenwerking. Bij gelegenheid van de
ondertekening hebben vertegenwoordigers van beide partijen dan ook een verklaring
afgelegd, waarin verdere samenwerking op het terrein van de kustbewaking en
de justitiële samenwerking wordt voorzien.Nadere uitwerking van de justitiële samenwerking wordt noodzakelijk
geacht, omdat het eiland helaas ook aantrekkelijk is gebleken voor het ontplooien
van criminele activiteiten, en de bestrijding daarvan door de tweedeling van
het eiland wordt bemoeilijkt. Voorzover de genoemde vormen van samenwerking
een nadere juridische basis behoeven, staat het beide regeringen voor ogen
om deze in nadere verdragen vast te leggen. Vooreerst wordt er naar gestreefd
de praktische samenwerking te intensiveren.De Minister van Buitenlandse Zaken a.i.,W. Kok XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24074-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl