Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en Bermuda (zoals gemachtigd door de Regering van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland) inzake de toegang tot onderlinge overlegprocedures in verband met winstcorrecties tussen verbonden ondernemingen; Londen, 8 juni 2009; Brief minister over aanbieding ter stilzwijgende goedkeuring
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Staten-Generaal
 1/2
 Vergaderjaar 2009-2010 A
 
 
 
 KST137871
 2009-2010
 A
 
 32 228
 Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en Bermuda (zoals gemachtigd
door de Regering van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en
Noord-Ierland) inzake de toegang tot onderlinge overlegprocedures in verband
met winstcorrecties tussen verbonden ondernemingen; Londen, 8 juni 2009
 
 
 
 
 Nr. 
 1
 BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN
 Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 27 november 2009
 
 Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 27 november 2009.
 De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens één van de Kamers of door
ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 27 december 2009.
 
 Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 8 juni 2009 te Londen totstandgekomen verdrag tussen het Koninkrijk
der Nederlanden en Bermuda (zoals gemachtigd door de Regering van het Verenigd
Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland) inzake de toegang tot
onderlinge overlegprocedures in verband met winstcorrecties tussen verbonden
ondernemingen (Trb. 2009, 110).
 
 Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.
 
 De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.
 
 De minister van Buitenlandse Zaken,
 M. J. M. Verhagen
 
 TOELICHTENDE NOTA
 I. ALGEMEEN
 Inleiding en verloop onderhandelingen
 Het advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vijfde lid jo vierde lid, onder
b, van de Wet op de Raad van State).De toenemende internationalisering van
de economie heeft onder meer tot gevolg dat steeds meer bestanddelen van het
inkomen van Nederlandse belastingplichtigen in het buitenland worden gegenereerd,
ofwel naar het buitenland (met name laag belastende jurisdicties) worden verplaatst.
De informatie die de Belastingdienst nodig heeft voor het vaststellen van
de belastingschuld, opdat een juiste belastingheffing plaatsvindt, dient steeds
vaker uit het buitenland te komen. Hoewel de belastingplichtige verplicht
is deze gegevens te verstrekken, is niet altijd te controleren of dit ook
werkelijk (correct) gebeurt. Dit kan de bestrijding van belastingontwijking
en fraude belemmeren. Daarom wordt het steeds meer van belang om hulp van
het buitenland te kunnen inroepen. Nederland is dan ook voorstander van een
zo ruim mogelijke informatieuitwisseling terzake en heeft overeenstemming
met Bermuda bereikt over een Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en Bermuda (zoals gemachtigd door de Regering van het Verenigd Koninkrijk
van Groot-Brittannië en Noord-Ierland) inzake de uitwisseling van informatie
betreffende belastingzaken, met Protocol (Trb.2009,
108; hierna «het informatieuitwisselingsverdrag betreffende belastingzaken»).
 In het kader van de compenserende voordelen hebben Nederland en Bermuda
tevens overeenstemming bereikt over het onderhavig Verdrag tussen het Koninkrijk
der Nederlanden en Bermuda (zoals gemachtigd door de Regering van het Verenigd
Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland) inzake de toegang tot
onderlinge overlegprocedures in verband met winstcorrecties tussen verbonden
ondernemingen (hierna: het Verdrag). De inwerkingtreding (en beëindiging)
van het Verdrag is gekoppeld aan de inwerkingtreding (en beëindiging)
van het overeengekomen informatieuitwisselingsverdrag, doordat is overeengekomen
dat het Verdrag niet in werking zal treden voordat het informatieuitwisselingsverdrag
in werking is getreden.
 Het Verdrag is grotendeels gebaseerd op het relevante artikel van de OESO
Model Tax Convention on Income and Capital (hierna
te noemen: het OESO-modelbelastingverdrag).
 Budgettaire gevolgen en administratieve lasten
 De budgettaire gevolgen en administratieve lasten zijn verwaarloosbaar. 
 II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
 Hoofdstuk I – Belastingen waarop het Verdrag van
toepassing is en begripsomschrijvingen
 
 Artikel 1 (Belastingen waarop het Verdrag
van toepassing is)
 Dit artikel geeft aan op welke soort belastingen het Verdrag van toepassing
is.
 
 
 Artikel 2 (Begripsomschrijvingen)
 In artikel 2, eerste lid, zijn diverse definities opgenomen die in het
Verdrag worden gebruikt. Deze definities zijn gebruikelijk in de belastingverdragen
die voor Nederland worden gesloten en zijn in overeenstemming met het internationaal
gebruik betreffende belastingverdragen.
 Het tweede lid voorziet voor begrippen die niet zijn gedefinieerd in het
Verdrag zelf, in een oplossing overeenkomstig artikel 3, tweede lid, van het
OESO-model belastingverdrag. In de hoofdregel zullen deze begrippen de
betekenis hebben die zij op dat moment hebben in het nationale recht van de
relevante verdragspartij. Bermuda is geen lid van de OESO, zodat Bermuda zich
in beginsel juridisch niet gebonden acht aan modellen en commentaren van deze
organisatie. Echter voor de uitleg en implementatie van het Verdrag zullen
relevante commentaren en richtlijnen die voortkomen uit OESO-gremia, zoals
de OECD Transfer Pricing Guidlines, een belangrijk
uitgangspunt zijn. Anders dan in het Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en Bermuda (zoals gemachtigd door de Regering van het Verenigd Koninkrijk
van Groot-Brittannië en Noord-Ierland) inzake de uitwisseling van informatie
betreffende belastingzaken, met Protocol; Londen, 8 juni 2009 (Trb. 2009, 108) werd het, gezien de aard van het Verdrag,
niet nodig geacht hiertoe een specifieke verdragsbepaling over de interpretatie
op te nemen.
 Hoofdstuk II – Winstaanpassing van verbonden ondernemingen
 
 Artikel 3 (Reikwijdte van Hoofdstuk II)
 Dit artikel geeft aan dat hoofdstuk II van het Verdrag van toepassing
is als voor belastingdoeleinden winsten, die zijn begrepen in de winsten van
een onderneming van een verdragsluitende partij, ook (lijken te) zijn begrepen
in de winsten van een onderneming gevestigd of actief in de partij. Hierbij
wordt verwezen naar de toelichting op artikel 4 van het Verdrag.
 Het tweede lid van dit artikel geeft aan dat het eerste lid van overeenkomstige
toepassing is ingeval bij de desbetreffende onderneming sprake is van verliezen.
 
 
 Artikel 4 (Toepasselijke grondbeginselen voor
winstcorrecties tussen verbonden ondernemingen)
 Dit artikel geeft de beginselen aan die van toepassing zijn op de aanpassing
van winsten van verbonden ondernemingen. Het gaat om verbonden ondernemingen
die bepaalde voorwaarden zijn overeengekomen in de commerciële of financiële
relatie die afwijken van hetgeen gebruikelijk is tussen onafhankelijk ondernemingen.
De winsten, die in een niet-zakelijke relatie tussen verbonden ondernemingen
ontbreken en die normaal gesproken wel zouden zijn verwezenlijkt in een zakelijke
relatie, worden begrepen in de winsten van de desbetreffende onderneming en
worden dienovereenkomstig belast.
 
 
 Artikel 5 (Algemene bepaling)
 In dit artikel wordt geregeld dat de partij die een winstaanpassing beoogt
op grond van artikel 4, de desbetreffende (rechts)persoon, waarvan de onderneming
deel uitmaakt, over dit voornemen informeert. Deze (rechts)persoon kan dan
de (rechts)persoon, waarvan de andere onderneming deel uitmaakt, informeren,
en die kan dan op zijn beurt de andere partij informeren. Echter, dit weerhoudt
de partij die de informatie verstrekt niet ervan om de voorgenomen aanpassing
te verwezenlijken.
 
 
 Artikel 6 (Procedures voor onderling overleg)
 Artikel 6 schept de mogelijkheid (alsmede voorwaarden) voor de belastingplichtige
een verzoek bij de bevoegde autoriteit van zijn land in te dienen om een onderlinge
overlegprocedure op te starten ten behoeve van het oplossen van problemen
die de voorgaande artikelen van het Verdrag mogelijk teweeg hebben gebracht.
 De bevoegde autoriteiten zullen, ingeval van een verzoek van een belastingplichtige,
op basis van het tweede lid trachten door middel van een onderlinge overlegprocedure
een oplossing te zoeken om dubbele belastingheffing, welke niet overeenkomstig
de bepalingen van het Verdrag plaatsvond, weg te nemen. Op grond van het derde
lid kunnen de bevoegde autoriteiten rechtstreeks met elkaar communiceren.
 In het vierde lid zijn situaties omschreven waarin de bevoegde autoriteiten
niet verplicht zijn om een onderlinge overlegprocedure op te starten, onder
andere in het geval dat een dergelijke situatie reeds heeft geleid tot een
definitieve uitspraak op grond waarvan één van de ondernemingen
ernstig strafbaar is tengevolge van handelingen die een aanleiding zijn tot
aanpassing van de verrekenprijs. Deze bepaling is ontleend aan artikel 8 van
het EU-arbitrageverdrag.
 In het vijfde lid is aangegeven dat partijen, indien zij binnen een periode
van twee jaar niet tot een oplossing komen, op verzoek van één
van hen, de zaak aan arbitrage kunnen onderwerpen met schriftelijke instemming
van de betrokken belastingplichtige.
 Hoofdstuk III – Slotbepalingen
 
 Artikel 7 (Inwerkingtreding)
 In dit artikel is de inwerkingtreding van het Verdrag geregeld overeenkomstig
hetgeen gebruikelijk is in verdragen.
 In het tweede lid wordt de koppeling gelegd naar het eerdergenoemde informatieuitwisselingsverdrag
betreffende belastingzaken: het Verdrag treedt uitsluitend in werking indien
het informatieuitwisselingsverdrag in werking is getreden.
 
 
 Artikel 9 (Beëindiging)
 Artikel 9 regelt de beëindiging van het Verdrag. Het is evenals het
inwerkingtredingsartikel overeenkomstig hetgeen gebruikelijk is in verdragen.
Als minimumperiode voordat het Verdrag opgezegd kan worden is een termijn
gesteld van drie jaar vanaf de inwerkingtreding. Deze minimumperiode dient
om het Verdrag een kans te geven en zekerheid te scheppen voor de betrokken
belastingplichtigen.
 In het tweede lid wordt evenals in het vorige artikel de koppeling gelegd
naar het eerdergenoemde informatieuitwisselingsverdrag betreffende belastingzaken:
het Verdrag wordt zonder kennisgeving beëindigd indien het informatieuitwisselingsverdrag
betreffende belastingzaken wordt beëindigd.
 III. Koninkrijkspositie
 Het Verdrag zal, wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, alleen voor
Nederland gelden.
 
 De staatssecretaris van Financiën,
 J. C. de Jager
 De minister van Buitenlandse Zaken,
 M. J. M. Verhagen
 
 
 
 
 OESO-modelverdrag van 17 juli 2008, OESO, Model tax convention on
income and capital, Parijs: OESO 2008.
 
 
 OESO, Transfer Pricing Guidelines for Multinational Enterprises and Tax
Administrations, Parijs: OECD Publishing 2001.
 
 
 Verdrag ter afschaffing van dubbele belasting in geval van winstcorrecties
tussen verbonden ondernemingen; Brussel, 23 juli 1990 (Trb. 1990, 173
en 2009, 39).