Wijz. Wet van 12 december 1991 tot wijziging van het fiscale regime voor onderhoudsvoorzieningen en spaarvormen; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24677, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

12-04-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24677 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 5 december 1995, no.
W06.95.0492, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.Memorie van toelichting.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24677Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 677Wijziging van de Wet van 12 december 1991 tot wijziging van het fiscale
regime voor onderhoudsvoorzieningen en spaarvormen alsmede van het fiscale
regime voor verzekeraars en directiepensioenlichamenBADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 5 december
1995 en het nader rapport d.d. 1 april 1996, aangeboden aan de Koningin door
de staatssecretaris van Financiën. Het advies van de Raad van State is
cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 18 september 1995, no. 95.006834, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Staatssecretaris van Financiën, bij de Raad van
State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van
toelichting tot wijziging van de Wet van 12 december 1991 tot wijziging van
het fiscale regime voor onderhoudsvoorzieningen en spaarvormen alsmede van
het fiscale regime voor verzekeraars en directiepensioenlichamen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 18 september
1995, nr. 95.006834, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 5 december 1995, nr. W06.95.0492, bied ik u hierbij
aan.1. De Raad van State onderschrijft de in de toelichting neergelegde opvatting
dat tijdens de parlementaire behandeling van de Wet van 12 december 1991 (Stb.
697) (de zogenoemde Brede Herwaardering) met betrekking tot de waardering
van de pensioenverplichtingen op de (fiscale) beginbalans van een directiepensioenlichaam
een standpunt is ingenomen waarbij is uitgegaan van een onjuiste uitleg van
regels voor de jaarwinstbepaling (Kamerstukken II 1989/90, 21 198, nr.
7, blz. 48 en 1990/91, 21 198, nr. 15, blz. 49; Kamerstukken I 1991/92,
nr. 3a, blz. 22–23, en nr. 3c, blz. 18–19). Deze onjuiste uitleg
heeft geleid tot een toezegging die nadien in de resolutie van 26 oktober
1992, BNB 1993/15, punt 5, is vastgelegd en die inhoudt, dat «een eventuele
reserve bij een directiepensioenlichaam ter zake van coming-backservice, die
is opgebouwd tijdens de vrijgestelde periode, op de openingsbalans zal worden
aangemerkt als fiscaal (eigen) vermogen». Materieel betekent deze toezegging
dat de pensioenverplichtingen op de fiscale beginbalans mogen worden gewaardeerd
zonder rekening te houden met coming-backservice-elementen en derhalve lager
mogen worden gewaardeerd dan de waarde in het economische verkeer. Ook naar het oordeel van de Raad dient als uitgangspunt genomen te worden
dat voorkomen moet worden dat deze toezegging er de facto toe leidt dat belanghebbenden
in plaats van een gevreesd nadeel een – alle omstandigheden in aanmerking
genomen – niet te motiveren fiscaal voordeel genieten.Naar het oordeel van de Raad kan echter niet worden gesteld, zoals de
toelichting doet, dat de toezegging – die ertoe strekte een destijds
verondersteld onredelijk gevolg van de toepassing van artikel 9a van de Wet
op de inkomstenbelasting 1964 weg te nemen – steeds tot een fiscale
bevoordeling leidt die niet is beoogd en waarvan belanghebbenden in redelijkheid
ook niet kunnen vergen dat deze hun zou worden toegestaan.Hiertoe merkt de Raad het volgende op. Alleen in het geval de werkgever
aan het directiepensioenlichaam vóór 1 januari 1992 (fiscaal
aftrekbare) premies heeft betaald (of schuldig erkend) ter zake van de toekomstige
aanpassingen van het pensioen in verband met welvaarts- en waardevastheidstoezeggingen
(de zogenoemde coming-backservice, hierna aangeduid met: toekomstige indexering),
is sprake van het twee keer ten laste van de winst brengen van die kosten
en lasten voor zover deze toekomstige indexering door de toezegging niet in
de waardering van de pensioenverplichtingen op de fiscale beginbalans wordt
teruggevonden. De toelichting gaat er kennelijk van uit – en daarin
is ook de rechtvaardiging voor het voorstel in gevonden – dat deze situatie
regel is.Indien de premiebetalingen voor de toekomstige indexering (nog) niet hebben
plaatsgevonden, zal tegenover de voorziening uit hoofde van die toekomstige
indexering een transitorische post uit hoofde van nog te ontvangen premies
dienen te worden gesteld. De verplichting om te zijner tijd de met de index
verhoogde pensioenuitkeringen te doen is onder zakelijke verhoudingen immers
gedekt door overrente en premiebetalingen. Bij niet-zakelijke verhoudingen
waarbij de premiebetaling achterwege blijft, is er, gelet op de gelieerde
verhoudingen, sprake van een vermomd dividend dat bij de winstberekening moet
worden gecorrigeerd, waardoor een zelfde effect optreedt. Bij de bepaling
van het vermogen worden deze voorziening en transitorische post gesaldeerd,
en zullen zij elkaar bij het aannemen van gelijke grondslagen geheel of in
belangrijke mate opheffen. Materieel wordt een zelfde resultaat bereikt door
de pensioenverplichtingen te waarderen zonder (of door in beperkte mate) rekening
te houden met coming-backservice- elementen.Bij de Raad is de vraag gerezen of het aantal gevallen waarin geen (of
slechts zeer gedeeltelijk) rekening is gehouden bij de premiestelling met
de toekomstige indexering niet beduidend groter is dan het aantal gevallen
waarin wel volledig met deze toekomstige indexering rekening is gehouden.
Zou dit het geval zijn dan zou er derhalve niet zonder meer van uit mogen
worden gegaan dat de in de toelichting op het voorstel beschreven situatie
regel is.De Raad is mede tot deze vraagstelling gekomen gelet op het navolgende.
In de resolutie van 11 oktober 1984, BNB 1984/321, zijn richtlijnen gegeven
voor de toetsing of de koopsom- en premiebetalingen aan een directiepensioenvennootschap
een zakelijk karakter hebben, alsmede in hoeverre deze betalingen een element
van vooruitbetaling bevatten. Uitgangspunt is dat deze betalingen moeten overeenstemmen
met de tarieven van de grote verzekeringsmaatschappijen.Voor een pensioenregeling, waarin is bepaald dat een eenmaal ingegaan
pensioen en (eventueel) de bij de beëindiging van de dienstbetrekking
voor de pensioendatum opgebouwde rechten (de zogenaamde slapersrechten) voor
zoveel mogelijk zullen worden aangepast aan de ontwikkeling van de koopkracht
of de welvaart (de zogenoemde open indexatie), bestaan geen verzekeringstarieven.
In dat geval kunnen de premies worden berekend op netto-actuariële basis
met een rekenrente van ten minste 4%, afgeleid van de op het tijdstip van
betaling geldende pensioengrondslag. Deze richtlijn is in de praktijk, voor
zover geen vaste pensioenbedragen zijn overeengekomen, sterk bepalend geweest
voor de vaststelling van de premies die met een directiepensioenlichaam worden
overeengekomen.Indien met een (verdergaande) toekomstige indexering rekening is gehouden,
moet op de fiscale balans van de werkgever teneinde tot een juiste jaarwinstbepaling
te komen de premie, voor zover die betrekking heeft op die toekomstige indexering,
worden geactiveerd als vooruitbetaalde pensioenpremie. Deze transitorische
post wordt vervolgens ten laste van de winst van de werkgever gebracht naarmate
de (veronderstelde) inflatie of (algemene) loonontwikkeling zich daadwerkelijk
realiseren. Deze wijze van het nemen van de pensioenlast heeft ontmoedigend
gewerkt op het in de premie verwerken – en betalen – van coming-backservice-elementen.De Raad mist in de toelichting een uiteenzetting voor welke gevallen de
voorgestelde regeling bedoeld is, alsmede een analyse van de waarderingsgrondslagen
voor de fiscale beginbalans van de directiepensioenlichamen. Hierin dient
alsnog te worden voorzien.1. De Raad onderschrijft het uitgangspunt van het wetsvoorstel dat moet
worden voorkomen dat belanghebbenden een niet te motiveren fiscaal voordeel
genieten. Het college meent echter dat de toezegging die is gedaan tijdens
de parlementaire behandeling van de Wet van 12 december 1991 (Stb. 679) (de
zogenoemde Brede Herwaardering) niet steeds tot een onbedoeld voordeel leidt.
De Raad noemt in dit verband de situatie waarin de premiebetalingen voor de
toekomstige indexering (nog) niet hebben plaatsgevonden of niet schuldig zijn
erkend. Naar aanleiding hiervan merk ik op dat deze situatie zich in de praktijk
in zakelijke verhoudingen niet zal voordoen. Een pensioenlichaam zal namelijk
geen indexatieverplichting aangaan zonder dat daar een adequaat recht op premie
of nog te ontvangen premie tegenover staat. Bovendien zal in het algemeen
in de periode vóór 1 januari 1992, toen vrijwel alle pensioenlichamen
subjectief waren vrijgesteld voor de vennootschapsbelasting, zoveel mogelijk
premie ten laste van het resultaat van het doterende lichaam zijn gebracht
ten einde zo groot mogelijke bedragen bij het pensioenlichaam onbelast te
laten renderen. Mocht de door de Raad geschetste situatie zich in niet-zakelijke
verhoudingen voordoen, dan kan – zoals de Raad stelt – sprake
zijn van een vermomd dividend dat dient te worden gecorrigeerd. Een dergelijke
correctie staat echter los van de problematiek van de openingsbalans.De vraag van de Raad of het aantal gevallen waarin bij de premiestelling
geen (of slechts zeer gedeeltelijk) rekening is gehouden met de toekomstige
indexering niet beduidend groter is dan het aantal gevallen waarin wel volledig
met toekomstige indexering rekening is gehouden, kan ik ontkennend beantwoorden.
In de praktijk is de premiestelling in verreweg de meeste gevallen gebaseerd
op een open indexatie. In die situatie wordt de premie, met een beroep op
het door de Raad genoemde besluit van 11 oktober 1984, nr. 284–11 359,
BNB 1984/321, overeenkomstig de usances van ondernemings- en bedrijfspensioenfondsen
berekend op netto-actuariële basis met inachtneming van een rekenrente
van ten minste 4%. In een veel kleiner aantal gevallen is de premie gebaseerd
op een vaste indexatie. In die situatie is aan het doterende lichaam op grond
van het besluit van 13 januari 1986, nr. 285–17 617, BNB 1986/71,
vrijwel steeds ontheffing verleend van het verbod tot aftrek van premies ter
zake van indexatielasten en wordt de premie overeenkomstig het genoemde besluit
van 11 oktober 1984 gebaseerd op de tarieven welke (grote) verzekeringsmaatschappijen
plegen te hanteren. Premiestelling waarin op geen enkele wijze rekening is
gehouden met indexatie komt slechts relatief weinig voor.In de praktijk blijkt men zich niet alleen in de situatie van vaste indexatie
op de toezegging te beroepen. Ook in het geval van open indexatie beroept
men zich erop, alhoewel in die situatie de coming-backservice verplichtingen
zijn begrepen in de fiscaal geaccepteerde waardering van de pensioenverplichtingen
tegen een rekenrente van 4%. Men voert echter aan dat de toezegging betekent
dat de pensioenverplichting op de openingsbalans mag worden berekend uitgaande
van een nominaal pensioen dat geen indexeringsaanpassing kent. Op grond van
deze redenering voegt men aan het eigen vermogen een bedrag toe ter grootte
van het verschil tussen een pensioenverplichting berekend tegen een rekenrente
van circa 8% (marktrente op 1 januari 1992) en een pensioenverplichting berekend
tegen een rekenrente van 4%.2. Het voorstel heeft een aanmerkelijke terugwerkende kracht. De Raad
heeft reeds eerder gesteld, onder meer in het recente advies van 15 mei 1995,
no. W06.95.0172 (Kamerstukken II 1994/95, 24 172, A, punten 1 en 2),
dat aan belastingmaatregelen die een verzwaring van de belastingheffing voor
de belastingplichtige betekenen geen (formele) terugwerkende kracht gegeven
mag worden tenzij bijzondere omstandigheden een afwijking van deze regel rechtvaardigen.
Deze bijzondere omstandigheden kunnen worden gevormd door aanmerkelijke aankondigingseffecten
of een omvangrijk oneigenlijk gebruik of misbruik van een wettelijke voorziening
dat – zo voegt de Raad hieraan toe – niet anders kan worden bestreden
dan met een wettelijke regeling. In de toelichting is ten aanzien van dit aspect niet meer aangegeven,
dat de onbedoelde bevoordeling, die in de toezegging gelegen is, door de regeling
vermeden wordt, alsmede dat belanghebbenden in redelijkheid ook niet kunnen
vergen dat deze bevoordeling hun zou worden toegestaan. Voor zover de Raad
de situatie kan overzien, betreft deze bevoordeling slechts een beperkt aantal
gevallen, die bovendien deels een gekunsteld karakter hebben. Dit laatste
speelt in de gevallen waarin de afwikkeling van lasten, die eerst in de toekomst
opkomen en deels nog niet met zekerheid te bepalen zijn, plaatsvindt in de
«vrijgestelde» periode door een op zichzelf maatschappelijk niet
gebruikelijke «vooruitbetaling» enkel met het oog op de toezegging,
waardoor deze lasten eveneens in de «belaste» periode tot uitdrukking
kunnen worden gebracht. Aanwijzingen hiervoor zijn te zien in de tijdstippen
van oprichting van de directiepensioenvennootschap en van het sluiten van
de overeenkomst waarbij de pensioenverplichtingen worden overgedragen. De
Raad mist in de toelichting een beschrijving van de inhoud van de te bestrijden
constructies, een aanduiding van het aantal van deze gevallen, alsmede een
verantwoording om welke reden andere methoden dan de invoering van deze gelegenheidswetgeving
om een dergelijke bevoordeling te bestrijden ontoereikend worden geoordeeld.
In de toelichting dienen de bijzondere omstandigheden die de terugwerkende
kracht rechtvaardigen uitdrukkelijk te worden aangegeven.In ieder geval kan de terugwerkende kracht niet betrekking hebben op alle
overeenkomsten waarbij in enigerlei vorm rekening wordt gehouden met een indexatie,
maar dient de redactie van artikel VIIA zodanig op het wegnemen van de «zonneklaar»
onbedoelde bevoordeling te worden toegespitst, dat geen andere gevallen bestreken
worden. In het voorstel wordt dit door de zeer ruime redactie, die betrekking
heeft op alle pensioenverplichtingen, niet bereikt. Het artikel dient in deze
zin te worden heroverwogen.2. Naar aanleiding van de opmerkingen van de Raad over de terugwerkende
kracht heb ik thans in de memorie van toelichting opgenomen dat de financiële
belangen die zijn gemoeid met het niet te motiveren fiscale voordeel dat belanghebbenden
als gevolg van de toezegging zouden kunnen genieten, afhankelijk van het aantal
belanghebbenden dat zich erop beroept en de omvang van het voordeel per geval,
naar verwachting kunnen variëren tussen 0,5 en 1 mld (gecumuleerd in
de tijd). In de memorie van toelichting was reeds aangegeven waarom ik ervoor
heb gekozen dit ongemotiveerde voordeel niet alleen tegen te gaan in de uitvoeringssfeer,
maar ook via wetgeving. De wettelijke maatregel is bedoeld om absolute zekerheid
te creëren dat de bovenvermelde belastingderving wordt voorkomen. Voor
een beschrijving van de situaties waarop het voorstel ziet, verwijs ik naar
de memorie van toelichting.3. Artikel VIIA, eerste lid, geeft alleen een uitdrukkelijk waarderingsvoorschrift
voor de pensioenverplichtingen en andere soortgelijke verplichtingen op de
fiscale beginbalans van de directiepensioenlichamen. Naar het oordeel van
de Raad roept dit voorschrift problemen op, mede door de samenhang die de
waardering van de pensioenverplichting heeft met die van andere activa en
passiva, zoals de in punt 1 van dit advies genoemde transitorische post. Daarnaast
roept een dergelijke uitdrukkelijke bepaling «a contrario-vragen»
op ten aanzien van de waardering van de overige bezittingen, schulden en voorzieningen
op de fiscale beginbalans. Er is dan ook alle reden aan te sluiten bij de
Hoge Raad, die in het arrest van 21 november 1990, BNB 1991/90*, dat ook in
de nadere memorie van antwoord (Kamerstukken I 1991/92, 21 198, nr. 3c,
blz. 19) is genoemd, overwoog dat «in het algemeen bij de aanvang van
de belastingplicht voor de vennootschapsbelasting van een lichaam dat een
onderneming drijft, de waarde van het ondernemingsvermogen ter berekening
van de door het lichaam te behalen winst dient te worden gesteld op de gezamenlijke
waarde in het economische verkeer van de tot dat vermogen behorende activa
en passiva, met inbegrip van de goodwill, ook voor zover deze in eigen onderneming
is opgebouwd». Deze regel dient naar het oordeel van de Raad van State
overeenkomstig te gelden ten aanzien van de directiepensioenlichamen. Artikel
VIIA, eerste lid, dient in deze zin te worden heroverwogen.3. Anders dan de Raad, ben ik van mening dat voor a contrario-redeneringen
met betrekking tot de waardering van de overige bezittingen en schulden op
de openingsbalans niet behoeft te worden gevreesd. De toezegging had immers
geen betrekking op deze overige vermogensbestanddelen. Voor die bestanddelen
is het algemene uitgangspunt waarnaar de Raad verwijst, inhoudende dat bij
de aanvang van de belastingplicht de waarde van het ondernemingsvermogen dient
te worden gesteld op de waarde in het economische verkeer, onverkort van toepassing.4. Artikel VIIA, eerste lid, bepaalt dat de pensioenverplichtingen op
de fiscale beginbalans moeten worden te boek gesteld voor de waarde in het
economische verkeer. Hetgeen onder de waarde in het economische verkeer in
deze gevallen moet worden verstaan, is in de toelichting niet nader uitgewerkt,
hetgeen van belang is aangezien alle pensioenverplichtingen naar deze maatstaf
moeten worden herwaardeerd. Onduidelijk is mitsdien of, zoals in de resolutie
van 11 oktober 1984, BNB 1984/321, is beschreven, moet worden uitgegaan van
de koopsommen, die verzekeringsmaatschappijen berekenen ten aanzien van verplichtingen
zonder indexatie of vaste klimming, van de grondslagen die bedrijfspensioenfondsen
hanteren ten aanzien van de verplichtingen met een open indexatie, of dat
op de voet van de resolutie van 26 oktober 1992, BNB 1993/15, mag worden uitgegaan
van de contante waarde van de opgebouwde rechten exclusief kostenopslagen
en een hantering van een rekenrente van ten minste 4%, dan wel van een andere
methode. In de toelichting dient ten aanzien van de onderscheiden vormen van
pensioentoezegging te worden uiteengezet op welke wijze «de» waarde
in het economische verkeer van de pensioenverplichtingen moet worden bepaald.4. Met het voorschrift de verplichtingen die voortvloeien uit een pensioenregeling
op de openingsbalans te boek te stellen voor de waarde in het economische
verkeer wordt beoogd aan te sluiten bij hetgeen tussen onafhankelijke derden
zou zijn overeengekomen. Aan de aanbeveling van de Raad om in de memorie van
toelichting aan te geven hoe deze waarde bij de onderscheiden vormen van pensioentoezeggingen
moet worden bepaald, heb ik gevolg gegeven. Dit komt er op neer dat voor nominale
pensioenen en vast geïndexeerde pensioenen moet worden aangesloten bij
hetgeen usance is bij (grote) verzekeringsmaatschappijen en voor open geïndexeerde
pensioenen bij hetgeen gebruikelijk is bij ondernemings- en bedrijfspensioenfondsen.5. Artikel VIIA, tweede tot en met vierde lid, geeft aan de regeling terugwerkende
kracht, ook in het geval de aanslag reeds is geregeld. Naar het oordeel van
de Raad is dit voorstel complex en ondoorzichtig. Materieel wordt kennelijk
beoogd de fiscale winst van het eerste boekjaar te corrigeren en over de correctie
te kunnen navorderen zonder dat sprake is van een zogenoemd «nieuw feit».
Naar het oordeel van de Raad ligt in zo'n situatie een incidentele afwijking
van het bepaalde in artikel 16 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen
meer voor de hand dan de thans voorgestelde regeling. De Raad adviseert daartoe.
In ieder geval dient in de toelichting op de keuze van de «methodiek»
nader te worden ingegaan.5. Anders dan de Raad meent, wordt met artikel VIIA, tweede tot en met
vierde lid, niet beoogd de fiscale winst over het eerste boekjaar te corrigeren
en over die correctie te kunnen navorderen zonder dat sprake is van een zogenoemd
«nieuw feit». Het ongemotiveerde fiscale voordeel zal zich namelijk
niet alleen in het eerste boekjaar kunnen voordoen. Het zal zich voordoen
op het moment dat de loon- of prijsstijging feitelijk optreedt, op het tijdstip
dat de verplichtingen tegen een zakelijke prijs worden overgedragen, op het
moment waarop vanwege sterfte een vrijval van de verplichtingen optreedt,
of uiterlijk bij het verrichten van de pensioenuitkeringen. Met andere woorden;
het ongemotiveerde voordeel kan zich uitstrekken over vele jaren. Wel voeg
ik hieraan toe dat directiepensioenlichamen die zich bij een open indexatie
op de toezegging beroepen, er soms naar streven het onbedoelde voordeel zoveel
mogelijk in het eerste boekjaar te realiseren.Navordering is, ook als daarvoor geen «nieuw feit» zou zijn
vereist, slechts mogelijk in gevallen waarin sprake is van te weinig geheven
belasting. Daarvan is alleen sprake in de gevallen waarin het onbedoelde voordeel
vóór de aanvang van het oudste nog openstaande jaar feitelijk
is gerealiseerd en de belastbare winst positief is.Om deze redenen heb ik gekozen voor een bepaling waarbij in het oudste
nog openstaande boekjaar een zodanige correctie wordt aangebracht dat het
onbedoelde voordeel direct wordt teruggenomen voor zover het reeds is gerealiseerd
in een boekjaar waarover de aanslag reeds is vastgesteld, en wordt voorkomen
voor zover het pas in latere boekjaren zou worden gerealiseerd. Ik heb de
memorie van toelichting op dit punt aangevuld.6. Artikel VIIA, derde lid, bepaalt dat, indien het directiepensioenlichaam
in een fiscale eenheid is opgenomen, de regeling van overeenkomstige toepassing
is op de fiscale eenheid waartoe het lichaam behoort. Gelet op het bepaalde
in artikel 15, tweede lid, van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 (Wet
Vpb'69) en de vrijstelling van artikel 5 Wet Vpb'69 tot 1 januari 1992 voor
deze pensioenlichamen, zullen de directiepensioenvennootschappen tot die datum
niet in een fiscale eenheid zijn opgenomen. Voor zover directiepensioenen
zijn ondergebracht in niet-vrijgestelde vennootschappen heeft voeging uiteraard
wel plaatsgevonden, maar op die vennootschappen ziet de voorgestelde regeling
niet. De Raad vraagt zich af of voor de gevallen waarin het ontstaan van de
belastingplicht, dat de voorziene waardering van de pensioenverplichtingen
reeds oproept, en het opnemen in een fiscale eenheid van het directiepensioenlichaam,
waartoe het verzoek na het ontstaan van de belastingplicht zal zijn gedaan
en na inwilliging van het verzoek alsnog gaan samenvallen, niet zou kunnen
worden volstaan met het «constaterend» (alsnog) doen opnemen van
een afzonderlijke voorwaarde, die inhoudelijk gelijk is aan de bepaling van
artikel VIIA, eerste en tweede lid, in de op grond van artikel 15 Wet Vpb'69
gestelde of te stellen voorwaarden. In ieder geval adviseert de Raad in de
toelichting op artikel VIIA, derde lid, in te gaan op de reikwijdte van de
bepaling en aan te geven in hoeveel gevallen deze bepaling betekenis zou kunnen
hebben.6. De Raad vraagt zich ten aanzien van het derde lid van artikel VIIA
af of niet zou kunnen worden volstaan met een uitbreiding van de standaardvoorwaarden
van artikel 15 van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969. Onder punt 2
heb ik aangegeven waarom ik ervoor heb gekozen de toezegging terug te nemen
door middel van een maatregel in de uitvoeringssfeer gevolgd door ondersteunende
wetgeving. Het neerleggen van de waarderingsvoorschriften in de standaardvoorwaarden
van artikel 15 van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 zou niet werken
in situaties waarin er na 1 januari 1992 reeds fiscale-eenheidsbeschikkingen
zijn afgegeven. Deze kunnen immers niet worden aangevuld met nieuwe (standaard)
voorwaarden. Aan de aanbeveling van de Raad om in de artikelsgewijze toelichting in
te gaan op de reikwijdte van het genoemde artikellid heb ik gevolg gegeven.
In hoeveel gevallen deze bepaling van toepassing zal zijn, valt in dit stadium
echter moeilijk aan te geven.7. Bij besluit van 16 augustus 1995, BNB 1995/275, is aan de inspecteurs
opgedragen te handelen overeenkomstig de voorgestelde regeling. De Raad adviseert
in de toelichting in te gaan op het aantal gevallen, waarin dit heeft plaatsgevonden,
het aantal bezwaarschriften dat in afwachting van de wettelijke maatregel
is aangehouden, alsmede op het budgettaire belang dat met het voorstel gemoeid
is.7. Naar aanleiding van deze aanbeveling van de Raad heb ik in de memorie
van toelichting opgenomen dat de wenselijkheid om via een wettelijke maatregel
zo snel mogelijk zekerheid te scheppen, wordt onderstreept door het feit dat
advieskantoren hun cliënten blijken te adviseren in hun aangifte uit
te gaan van de genoemde toezegging. In hoeveel gevallen al correctie van de
aangifte heeft plaatsgehad en een bezwaarschrift is ingediend, is in het huidige
stadium moeilijk aan te geven.8. Artikel VIIA, vierde lid, bevat in feite twee regelingen die beide
beginnen met «Indien». Uit dit vierde lid blijkt niet duidelijk
of de tweede regeling in dit lid alleen van toepassing is indien ook de eerste
regeling van het vierde lid van toepassing is dan wel ook in andere situaties
toepassing kan vinden. De laatste indruk wordt versterkt doordat de tweede
regeling in het vierde lid terugverwijst naar het eerste lid van artikel VIIA. Met het oog op het vorenstaande dient de reikwijdte van de tweede regeling
in het vierde lid van artikel VIIA voldoende nauwkeurig te worden afgebakend.8. Naar aanleiding van deze opmerking van de Raad heb ik de formulering
van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting verduidelijkt.9. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de
bij het advies behorende bijlage.9. De redactionele kanttekeningen van de Raad heb ik in de memorie van
toelichting verwerkt. Tevens heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om
de tekst aan te vullen met een bepaling inzake omzetting en fusie en enige
redactionele wijzigingen in de tekst van het voorstel van wet aan te brengen.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,W. Scholten Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. VermeendBijlage bij het advies van de Raad van State van 5 december 1995, no.
W06.95.0492, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.Memorie van toelichting.– Aan het begin van de tweede alinea van de toelichting verduidelijken
dat aanvankelijk van de daarna weergegeven gedachtengang is uitgegaan, maar
dat deze gedachtengang later is verruild voor een andere visie.– In de vijfde alinea mede gelet op aanwijzing 69 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving de verwijzing naar een besluit telkens wijzigen in een
verwijzing naar een ministeriële regeling. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24677-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl