Vaststelling van afdeling 7.4.6 van het Burgerlijk Wetboek (huur van bedrijfsruimte); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26932, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

09-12-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26932 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenDoel en strekking van het wetsvoorstelOverlegARTIKELENArtikel IArtikel 290Artikel 291Artikel 292Artikel 293Artikel 294Artikel 295Artikel 296Artikel 297Artikel 298Artikel 299Artikel 300Artikel 301Artikel 302Artikel 303Artikel 304Artikel 305Artikel 306Artikel 307Artikel 308Artikel 309Artikel 310Artikel IIArtikel 230aArtikel IIIArtikel IV en VArtikel VIArtikelen VII-IXArtikel XArtikel XIArtikel XIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26932Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 65 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 932Vaststelling van afdeling 7.4.6 van het Burgerlijk Wetboek (huur van
bedrijfsruimte)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeenDoel en strekking van het wetsvoorstelHet wetsvoorstel tot vaststelling van titel 4 (huur) van Boek 7 van het
Burgerlijk Wetboek (kamerstukken II 1997/1998, 26 089, nrs. 1–3)
bevat zowel de algemene bepalingen betreffende de huurovereenkomst als de
regeling van de huur van woonruimte, die in afdeling 5 van die titel is opgenomen.
Het onderhavige wetsvoorstel bevat ter aanvulling daarop een regeling van
de huur van bedrijfsruimte, op te nemen in een nieuwe afdeling 6 van titel
4. Deze regeling strekt ter vervanging van de regeling die thans in de vijfde
afdeling van titel 7 van Boek 7A van het Burgerlijk Wetboek (artikelen 1624–1636b) is opgenomen.De voorgestelde regeling brengt geen ingrijpende wijzigingen ten opzichte
van het huidige recht. Zowel het thans bestaande toepassingsgebied als de
thans bestaande opzeggings- en termijnbescherming op dit gebied zijn gehandhaafd.
Hetzelfde geldt voor de regeling van de vaststelling van de huurprijzen. Het
onderhavige wetsvoorstel heeft dan ook een andere strekking dan het inmiddels
ingetrokken wetsvoorstel tot wijziging van de bepalingen betreffende huur
en verhuur van bedrijfsruimte en intrekking van de Huurwet (kamerstukken II
1994/1995, 24 150, nrs 1–13) had. Dit laatste wetsvoorstel beoogde
de artikelen 7A:1624–1636b te vervangen
door een regeling van geheel andere aard, die niet alleen voor bedrijfsruimte
in de zin van artikel 1624 lid 2, maar voor alle gebouwde onroerende zaken,
niet zijnde woonruimte, bedoeld was. Behalve in de uitbreiding van het werkingsgebied
voorzag het ingetrokken wetsvoorstel in voorstellen tot liberalisering alsmede
flexibilisering van de termijn- en opzeggingsbescherming en vaststelling van
de nadere huurprijs aan de hand van de marktwaarde. Gedurende de parlementaire
behandeling van wetsvoorstel 24 150 is gebleken dat voor fundamentele
veranderingen als daar voorgesteld vooralsnog onvoldoende steun is te vinden.
In het onderhavige wetsvoorstel wordt op deze voorstellen dan ook niet teruggekomen.Wel is in het onderhavige wetsvoorstel, dat in de eerste plaats strekt
tot aanpassing van de regels betreffende huur van bedrijfsruimte aan de nieuwe titel 7.4, gestreefd naar een duidelijker en overzichtelijker
inkleding, die tevens tot bekorting heeft geleid. Ook zijn de bepalingen vervallen
die door de algemene regeling in de eerste vier afdelingen van titel 7.4 overbodig
zijn geworden, zoals de huidige artikelen 7A:1633 (zie artikel 214 van titel
7.4), 1634 (zie artikel 207 van titel 7.4) en 1636 (zie artikel 231 van titel
7.4). In dit beperkte kader is op enkele punten van technische aard op wetsvoorstel
24 150 voortgebouwd. Genoemd kunnen worden a. de omschrijving van de
dwingende aard van de regeling in artikel 291, b. de strikte scheiding van
de regeling van de opzeggings- en termijnbescherming (artikelen 292–302)
enerzijds en die van de huurprijsvaststelling (artikelen 303–305) anderzijds
en c. de vroegtijdige inschakeling van deskundigen ter voorkoming van nodeloze
procedures in huurprijsvaststellingszaken.Voorts strekt het onderhavige wetsvoorstel ertoe de Huurwet af te schaffen.
Deze sterk verouderde wet is thans nog alleen van toepassing op de huur van
gebouwde onroerende zaken en gedeelten daarvan, voor zover het niet gaat om
woonruimte of om bedrijfsruimte in de beperkte zin van het huidige artikel
1624 van Boek 7A en van het thans voorgestelde artikel 290. Voor hierop betrekking
hebbende huurovereenkomsten is evenwel in feite alleen de ontruimingsbescherming
van de artikelen 28c-28h
van de Huurwet nog van praktisch belang. Deze ontruimingsbescherming wordt
in het onderhavige wetvoorstel overgebracht naar een nieuw artikel 230a, op te nemen in afdeling 4 van titel 7.4.OverlegDe praktijk heeft bij herhaling tijdens de behandeling van het thans ingetrokken
wetsvoorstel aangegeven er de voorkeur aan te geven het huidige in artikel
7A:1624 BW neergelegde werkingsgebied te handhaven, alsmede de huidige termijnbescherming
van twee maal vijf jaar met dien verstande dat na tien jaar de overeenkomst
door de verhuurder kan worden opgezegd op grond van afweging van de belangen
van de huurder en verhuurder. Tevens zijn er toen bezwaren gerezen tegen het
in genoemd wetsvoorstel voorgestelde stelsel van nadere huurprijsvaststelling
aan de hand van het marktwaardecriterium. In het ingetrokken wetsvoorstel
werd voorgesteld het huidige criterium te vervangen door een criterium dat
uitgaat van de marktwaarde, wat in beginsel meer vrijheid geeft. Het stelsel
voorgesteld in het ingetrokken wetsvoorstel, legde een sterkere nadruk op
de marktwaarde dan het huidige recht (artikel 7A:1632a BW) doet door de eis
van vergelijking over de voorafgaande vijf jaar (de referentieperiode) te
schrappen. Het prijsmatigend effect dat in het huidige recht is gelegen in
deze referentieperiode van vijf jaar, werd in het ingetrokken wetsvoorstel
vervangen door de vrijheid van de rechter rekening te houden met de, ten dele
uitdrukkelijk vermelde, omstandigheden van het geval. De praktijk bleek evenwel
te vrezen dat met een dergelijk stelsel de rechtszekerheid in het geding zou
komen en dat de huurprijzen sterk zouden stijgen.In het kader van de voorbereiding van het onderhavige voorstel zijn in
het bijzonder met het oog op het stelsel van de nadere huurprijsvaststelling
de volgende organisaties geraadpleegd: MKB Nederland, de Nederlandse Vereniging
voor Rechtspraak (NVvR), de Vereniging van Huurrecht Advocaten (VHA), VNO/NCW,
de Belangenvereniging Tankstations (BETA), het Koninklijk Verbond van Ondernemers
in het Horeca- en Aanverwante bedrijf en het Centraal Brouwerij Kantoor. De
geraadpleegde belangenorganisaties bleken geen voorstander te zijn van het
stelsel zoals voorgesteld in het ingetrokken wetsvoorstel en de voorkeur te
geven aan handhaving van het huidige stelsel met uitzondering van de Raad
voor Onroerende Zaken, die opkomt voor de belangen van grote beleggers en die de voorkeur gaf aan een ongemitigeerd marktwaardecriterium, hetgeen
evenwel neerkomt op afschaffing van de huurbescherming in haar geheel. De
NVvR heeft aangegeven op dit moment geen behoefte aan commentaar te hebben,
maar zij heeft in het verleden naar aanleiding van het ingetrokken wetsvoorstel
bezwaren geuit tegen het stelsel van de nadere huurprijsvaststelling aan de
hand van de marktwaarde, waardoor de werklast van de rechterlijke macht niet
onaanzienlijk zou kunnen toenemen. De VHA achtte het voorgestelde systeem
van nadere huurprijsvaststelling aan de hand van marktwaarde in het ingetrokken
geen verbetering en pleitte voor handhaving van het huidige systeem met de
referentieperiode van vijf jaar.Voor het overige handhaafden de organisaties hun tijdens de behandeling
van wetvoorstel 24 150 ingenomen standpunten in die zin dat men de voorkeur
geeft aan handhaving van het huidige werkingsgebied, zodat ook de huidige
termijn- en opzeggingsbescherming in stand kan blijven. Een en ander heeft
ertoe geleid dat zowel het thans bestaande toepassingsgebied, als de thans
bestaande opzeggings- en termijnbescherming, alsmede het huidige stelsel van
nadere huurprijsvaststelling gehandhaafd zijn.ARTIKELENArtikel IArtikel 2901. Het onderhavige artikel vat lid 1, eerste zin, en lid 2 van het huidige
artikel 7A:1624 samen.2. De strekkingsbepaling van de tweede zin van artikel 1624 lid 1 is niet
overgenomen in verband met de algemene regeling voor gemengde overeenkomsten
van artikel 215 van Boek 6. Verwezen wordt naar de memorie van toelichting
bij wetsvoorstel 26 089 betreffende titel 7.4 onder Algemeen, punt 6,
p. 8–9, en bij artikel 201, p. 11–12, punt 8. De regel van artikel
215 van Boek 6 brengt mee dat, zo een overeenkomst aan de omschrijving van
huur van bedrijfsruimte voldoet en tevens aan de omschrijving van een andere
benoemde overeenkomst, in beginsel de bepalingen betreffende beide soorten
overeenkomsten cumulatief van toepassing zijn. Deze regel impliceert voorts
dat, zo een overeenkomst aan de omschrijving van huur van bedrijfsruimte voldoet
en tevens andere elementen bevat, de bepalingen betreffende huur van bedrijfsruimte
evenzeer van toepassing blijven, ook al wordt de strekking van de overeenkomst
mede door die andere elementen bepaald. Het is evenwel wenselijk op de regel van artikel 6:215 een uitzondering
aan te brengen voor het geval dat een overeenkomst zowel voldoet aan de omschrijving
van huur van bedrijfsruimte als van huurkoop van onroerende zaken als bedoeld
in artikel 7.1.12.1 van het wetsvoorstel tot vaststelling en invoering van
afdeling 7.1.12 (huurkoop onroerende zaken) van het nieuwe Burgerlijk Wetboek
(kamerstukken II en I 1994/1996, 24 212) in dier voege dat in dit geval
alleen de bepalingen van deze laatste overeenkomst en niet die van afdeling
7.4.6 betreffende huur van bedrijfsruimte van toepassing zijn. Dit is in overeenstemming
met het uitgangspunt van wetsvoorstel 24 212, volgens hetwelk in geval
van huurkoop de huurkoper voldoende bescherming vindt in de ingevolge dit
wetsvoorstel geldende goederenrechtelijke regels. Een gemengde overeenkomst
als voormeld kan zich in het bijzonder voordoen in geval van een overeenkomst
van financiële lease, waarbij de in artikel 7.1.12.1 lid 1 bedoelde eigendomsoverdracht niet plaats vindt krachtens een juridische verplichting, maar
krachtens een economische stimulans, hierin bestaande dat de lessee aan het
einde van de leaseperiode de zaak kan kopen tegen een symbolische vergoeding
van bijv. f 1,–. Een dergelijke overeenkomst valt onder artikel
7.1.12.1 lid 1, maar, zo zij bedrijfsruimte als bedoeld in artikel 290 lid
2 betreft, zal zij ook onder artikel 290 lid 1 in verbinding met artikel 201
van titel 7.4 vallen. Dit kan tot onwenselijke complicaties kan leiden en
een beletsel vormen voor overeenkomsten van financiële lease, waaraan
in de praktijk behoefte bestaat, ook voor wat betreft bedrijfsruimte in de
zin van artikel 290. Gaat het om overeenkomsten die niet onder de omschrijving van artikel
7.1.12.1 lid 1 vallen, maar die meebrengen de huurder van de overeenkomst
geen behoefte heeft aan de bescherming die de regeling van huur van bedrijfsruimte
hem biedt, dan zal gebruik gemaakt kunnen worden van de door artikel 291 geboden
mogelijkheid met machtiging van de kantonrechter van de dwingende regels van
die regeling af te wijken. Het is wenselijk dat hier een rechterlijk oordeel
vereist is, nu de vraag of een dergelijke afwijking gerechtvaardigd is, sterk
van de omstandigheden van het geval afhankelijk kan zijn. Tenslotte verdient nog opmerking dat de rechtsspraak die zich heeft
gevormd onder de strekkingsbepaling van de huidige tweede zin van artikel
1624, eerste lid, door de nieuwe regeling niet haar betekenis zal verliezen.
Artikel 215 van Boek 6 strekt mede ertoe te bewerken dat regels van dwingend
recht betreffende benoemde overeenkomsten zoveel mogelijk tot gelding komen,
ook indien de overeenkomst mede elementen van andere benoemde of onbenoemde
overeenkomsten bevat. Voor de vraag waar met betrekking tot de dwingende regels
betreffende huur van bedrijfsruimte de grens ligt, zal derhalve de voormelde
rechtspraak, die in wezen dezelfde vraag betreft, een noodzakelijk richtsnoer
zijn.3. De in het huidige artikel 1624 gebezigde term «onzelfstandige
woning» is in het thans voorgestelde derde lid vervangen door «de,
gelet op de bestemming, afhankelijke woning». Aldus wordt verwarring
vermeden met de term «onzelfstandige woning» in de vijfde afdeling
van titel 7.4 betreffende huur van woonruimte. Een, gelet op de bestemming,
afhankelijke woning in de zin van dit derde lid kan zeer wel een zelfstandige
woning zijn in de zin van de vijfde afdeling. Een materieel verschil met het
huidige recht vloeit hier niet uit voort.4. Het derde lid van artikel 1624 is niet overgenomen. De eerste zin verliest
haar betekenis door het vervallen van de daar genoemde artikelen in titel
7.4. De tweede zin is opgegaan in artikel 226 lid 3 van die titel.Artikel 2911. Het eerste lid geeft aan dat de regeling van afdeling 7.4.6 van dwingend
recht is, zulks in een formulering die op titel 7.4 is afgestemd en ook in
andere titels van Boek 7 wordt gevolgd; zie de memorie van toelichting bij
wetsvoorstel 26 089, p. 6.2. De leden 2–4 regelen de mogelijkheid met machtiging van de kantonrechter
van het dwingende recht af te wijken en corresponderen met het huidige artikel
1629 leden 2 en 4. Artikel 1629 lid 3 is niet overgenomen, omdat het daar
bepaalde vanzelf spreekt. De huidige maatstaf van artikel 1629 lid 2 («bijzondere omstandigheden»)
is in artikel 291 lid 3 nader uitgewerkt. De thans gekozen formulering brengt
duidelijker tot uiting waarop de rechter, eventueel ambtshalve, heeft te letten.
Zulks is wenselijk omdat de praktijk leert dat huurders niet altijd
in een positie zijn zich te verzetten tegen de wens van de verhuurder om gezamenlijk
een verzoek tot afwijking in te dienen, ook als dit niet in het belang van
de huurder is. De nieuwe formulering dwingt tevens tot een meer toegespitste
motivering van de uitspraak en vergemakkelijkt aldus een eventuele toetsing
in cassatie. Op de mogelijkheid van afwijking is een uitzondering gemaakt voor artikel
306 (overdracht door de huurder aan een derde van zijn bedrijf). De ervaring
leeft dat huurders zich thans op dit punt vaak in een dwangpositie bevinden
en via een rechterlijke machtiging als hier bedoeld gedwongen worden van hun
rechten uit dit artikel afstand te doen, hoewel het terugverdienen van hun
investeringen en de continuïteit van het bedrijf, nodig voor verkoop
daarvan met het oog op een eventuele oudedagsvoorziening, daardoor worden
uitgesloten. In het bijzonder uit kringen van pompstationhouders is met klem
op dit gevaar gewezen.Artikel 2921. Het artikel vat samen wat thans is te vinden in de artikelen 1625 en
1626 lid 1.2. Artikel 1626 leden 2 en 3 zijn in het nieuwe stelsel van de artikelen
295 e.v. en 303 e.v. overbodig geworden en kunnen vervallen.Artikel 293In dit artikel worden de regels samengevat die thans zijn te vinden in
de artikelen 1627 lid 1 en 1631 lid 1. Het derde lid stelt buiten twijfel
wat ook thans uit de wettelijke regeling kan worden afgeleid.De conversiebepalingen van artikel 1631 lid 1 en 1631d lid 2, telkens vijfde zin, zijn niet overgenomen. Aan de redelijkheid
van deze bepalingen als algemene regel kan worden getwijfeld. De materie kan
daarom beter worden overgelaten aan artikel 42 van Boek 3, de hoofdregel van
conversie, die meer ruimte voor nuancering laat.Artikel 2941. Dit artikel bevat de regel van artikel 1627 lid 2, aanhef en onder a, en artikel 1631 lid 2, aanhef en onder a.2. De overige in die leden vermelde nietigheidsgronden zijn niet overgenomen. De grond onder b correspondeert met het
thans voorgestelde artikel 296 lid 2, derde zin. Naar voorbeeld van artikel
274 lid 4, aanhef en onder b van wetsvoorstel
26 089, is thans niet gekozen voor nietigheid van de opzegging, maar
voor een grond voor afwijzing van de in artikel 296 bedoelde vordering, voor
zover deze was gebaseerd op de in lid 1 van dat artikel onder b bedoelde opzeggingsgrond. De grond van artikel 1627 lid 2 onder c,
onderscheidenlijk artikel 1631 lid 2 onder d,
is vervallen, omdat nietigheid van de opzegging een te zware sanctie voor
het nalaten van de mededeling dat de huurder binnen zes weken met de opzegging
kan instemmen. Het stellen van een termijn voor instemming met de opzegging
(welke termijn in verband met artikel 295 lid 2 tenminste zes weken zal moeten
bedragen) kan aan de verhuurder worden overgelaten. Begint de verhuurder een
procedure voor de huurder zich heeft hoeven uitlaten en stemt deze alsnog
met de opzegging in, dan zal de rechter kunnen beslissen dat de kosten van
het geding geheel voor rekening van de verhuurder zijn. Als sanctie komt dit
voldoende voor. De grond van artikel 1631 lid 2 onder c
past niet meer in het thans voorgestelde stelsel, waar huurprijsvaststelling
en opzeggingsbescherming gescheiden worden geregeld en reeds uit artikel 296
lid 4 onder c voortvloeit dat de enkele wens de
huurprijs te verhogen geen toewijzing van de daar bedoelde vordering rechtvaardigt. Voor alle drie gronden geldt dat het niet wenselijk is om, alvorens
aan de op de in artikel 296 bedoelde vordering toe te komen, eerst een discussie
te ontketenen omtrent de vraag of de opzegging aan allerlei daarvoor gestelde
vormvereisten voldoet, voor zover het gaat vormvereisten die voor de effectiviteit
van de opzegging zelf niet van wezenlijk belang zijn.Artikel 2951. Dit artikel vervangt de huidige artikelen 1627a en 1631 lid 3.2. In de eerste zin van lid 1 is verduidelijkt dat in geval van toewijzing
van de in lid 2 bedoelde vordering de overeenkomst voortduurt tot het onherroepelijk
vastgestelde tijdstip van ontruiming. Voorts is er geen goede reden om de
bepaling van de tweede zin van lid 1 te beperken tot overeenkomsten waarvan
de termijn waarvoor zij gelden, reeds eenmaal is verlengd, zoals het huidige
artikel 1631 lid 3 doet.3. De redactie van het tweede lid komt overeen met die van artikel 272
lid 2 als voorgesteld in het wetsvoorstel tot vaststelling van titel 4 (huur)
van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek (kamerstukken II 1997/1997, 26 089,
nrs 1–3). De mogelijkheid dat van een mondelinge toestemming door de
verhuurder misbruik wordt gemaakt door, onder erkenning van de mondelinge
kennisgeving, nog een stuk huur te vorderen totdat alsnog een schriftelijke
kennisgeving is gevolgd, kan aan de eisen van redelijkheid en billijkheid
worden overgelaten.Artikel 2961. Dit artikel bevat een verkorte en verduidelijkte versie van wat thans
is te vinden in de artikelen 1628 en 1631a.2. Het eerste lid betreft de situatie dat is opgezegd tegen het einde
van de in artikel 292 lid 2 bedoelde eerste termijn. Toewijzing van de vordering
tot vaststelling van het tijdstip waarop de overeenkomst zal eindigen, is
dan slechts mogelijk op twee gronden, kort gezegd: onbehoorlijk gebruik en
eigen gebruik. Het tweede lid werkt de laatste grond nader uit. Het slot van
de eerste zin van dit lid sluit aan bij de renovatieregeling, voorgesteld
in artikel 220 van wetsvoorstel 26 089, op dezelfde wijze als dit voor
huur van woonruimte in artikel 274 lid 3, aanhef en onder a, is geschied.3. Het derde en vierde lid betreffen de situatie dat is opgezegd tegen
het einde van de in artikel 292 lid 2 bedoelde tweede – verlengde –
termijn. Er gelden dan meer gronden voor toewijzing dan bij opzegging tegen
het einde van de eerste termijn. Lid 3 bevat een nauwkeuriger omschrijving
van wat thans uit artikel 1631a lid 1 voortvloeit.
Lid 4 vult zulks aan met de toewijzingsgronden van artikel 1631a lid 2 onder 4° en onder 3°.4. Het vijfde lid regelt de materie van de huidige artikelen 1627 lid
4 en 1631a leden 6 en 7. Nadere regels dan thans in het vijfde lid opgenomen, komen overbodig
voor. Indien de rechter het tijdstip van ontruiming vaststelt, stelt hij aldus
tevens het tijdstip vast waarop de overeenkomst eindigt. Wijst
hij de vordering af, dan brengt dit mee dat de overeenkomst voortduurt tot
het tijdstip waarop zij volgens de gewone regels, in het bijzonder die van
de onderhavige afdeling, eindigt. Bestaat tussen partijen verschil van mening
omtrent de termijn waarvoor de overeenkomst krachtens artikel 292 nog geldt,
dan kan ieder van hen op dit punt een verklaring voor recht vorderen, al of
niet in dezelfde procedure als die betreffende de vordering, bedoeld in artikel
296. De formulering van de tweede zin van lid 5 komt overeen met die van
artikel 273 lid 3 van wetsvoorstel 26 089 betreffende huur van woonruimte.
Aldus wordt beter aangesloten bij het stelsel van de artikel 430 e.v. en 555
e.v. van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.Artikel 2971. Het eerste lid bevat een veralgemening van de bepaling van de huidige
artikel 1628 lid 2, eerste zin, en 1631a lid 3,
eerste zin. In de eerste plaats is de regel uitgebreid tot alle toewijzingsgronden,
in de tweede plaats is zij uitgebreid tot onderhuurders. De toewijsbaarheid
zal moeten worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval.
Zelfs in geval van opzegging op grond van onbehoorlijk gebruik is toewijzing
niet uitgesloten; men denke aan het geval dat het onbehoorlijk gebruik het
gevolg is van een overmachtssituatie, zoals plotselinge ziekte van de huurder,
en voorts aan de positie van de onderhuurder die wellicht eveneens slachtoffer
van het onbehoorlijk gebruik door de huurder is.2. In het tweede en derde lid keren de laatste twee volzinnen van artikel
1628 lid 2 en van artikel 1631a lid 3 terug.Artikel 298Dit artikel komt overeen met het huidige artikel 1631a lid 5.Artikel 299Dit artikel komt overeen met de huidige artikelen 1628a leden 3 en 4 en 1631a lid 4. Toegevoegd
is evenwel dat ook degene die bevoegdelijk heeft ondergehuurd, recht op schadevergoeding
heeft op dezelfde voet als de huurder.Artikel 3001. Dit artikel regelt de materie van de huidige artikelen 1631b, 1631c en 1631d. Het gaat hier om overeenkomsten die tien jaar of langer hebben
geduurd. De leden 1 en 2 regelen op welke voet deze overeenkomsten kunnen
worden voortgezet. Voor de beëindiging ervan is steeds opzegging vereist,
waarbij de leden 2 en 3 van artikel 293 en artikel 294 van toepassing zijn.
Voor deze opzegging geldt blijkens lid 3 voorts mede de opzeggingsbescherming,
vervat in de artikelen 295–299.2. In het thans voorgestelde stelsel is geen plaats voor een «verlenging»
van de overeenkomst door de rechter, een term die de huidige wet soms bezigt.
Indien de rechter de vordering tot vaststelling van het tijdstip waarop de
overeenkomst zal eindigen, toewijst, stelt hij ingevolge artikel 296 lid 5
het tijdstip tot ontruiming vast, welke vaststelling tevens geldt als een
veroordeling tot ontruiming tegen dat tijdstip. De overeenkomst eindigt op
dit tijdstip zonder meer. Wijst hij de vordering af, dan wordt de overeenkomst
niet daardoor verlengd, maar duurt zij op de voet
van de artikelen 292 lid 2 en artikel 300 leden 1 en 2 voort voor
zover zij krachtens deze bepalingen van rechtswege
wordt verlengd, onderscheidenlijk voortgezet. Men zie ook hetgeen hiervoor
onder 4 bij artikel 296 werd opgemerkt. Rekening moet evenwel worden gehouden met de omstandigheid dat na het
verstrijken van tien jaren, anders dan na het verstrijken van de eerste termijn,
bedoeld in artikel 292 lid 2, niet zonder meer een volgende termijn begint
te lopen, tegen het einde waarvan opnieuw opgezegd kan worden. Hoofdregel
is hier immers dat de overeenkomst wordt voortgezet voor onbepaalde tijd.
Een dergelijke overeenkomst kan in beginsel op ieder tijdstip opnieuw worden
opgezegd, mits de voorgeschreven opzegtermijn in acht wordt genomen. Dit zou
op het onderhavige gebied evenwel tot het voor de huurder ongelukkige resultaat
kunnen leiden dat hij met korte tussenpozen door telkens weer nieuwe opzeggingen
en daarop gegronde procedures zou worden bedreigd. Het huidige artikel 1631b beoogde hiertegen een dam op te werpen. Artikel 300
lid 4 beoogt dezelfde moeilijkheid op te lossen.Artikel 301Dit artikel komt overeen met het huidige artikel 1630 leden 1–3.
De term «genot» in artikel 1630 lid 2 is hier vervangen door «gebruik»
ter aanpassing aan artikel 201 van wetsvoorstel 26 089 betreffende titel
7.4. De redactie van de tweede zin van artikel 301 lid 4 komt overeen met
de tweede zin van artikel 296 lid 5 en is daarbij reeds toegelicht.Artikel 302In dit artikel keert in aangepaste vorm de regeling van artikel 1632 terug.Artikel 3031. De huidige regeling van de huur van bedrijfsruimte bevat een groot
aantal bepalingen betreffende huurprijsvaststelling, ten dele als onderdeel
van de bepalingen betreffende de verschillende vorderingen tot vaststelling
het tijdstip waarop de overeenkomst zal eindigen en ten dele in de vorm van
de naderhand ingevoegde algemene bepaling van artikel 1632a, die het mogelijk maakt ook los van een dergelijke procedure nadere
vaststelling van de huurprijs te vorderen. Dit stelsel kan worden verklaard
uit het feit dat in de oorspronkelijke regeling van huur van bedrijfsruimte,
zoals deze in verschillende stadia tot stand is gekomen, de nadruk lag op
termijn- en opzeggingsbescherming, terwijl de huurprijsvaststelling uitsluitend
in het kader daarvan van belang werd geacht. Daarbij werd bovendien de verzoekschriftprocedure
voorgeschreven, zulks in een periode dat deze procedure nauwelijks wettelijk
geregeld was, onderscheidenlijk met de wettelijke regeling nog weinig ervaring
was opgedaan. Dit maakt begrijpelijk dat men in dit verband een verzoekschriftprocedure
heeft ontworpen waarin opzegging en huurprijsvaststelling steeds in één
geding in onderling verband aan de orde zouden komen. De latere invoeging
van de mogelijkheid de huurprijs nader vast te stellen buiten het geval opzegging,
heeft daarin geen verandering meer gebracht. In de dagvaardingsprocedure waarvoor nadien gekozen is, een keuze die
in het wetsvoorstel is gehandhaafd, kan de combinatie van vorderingen aan
de partijen worden overgelaten. Het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
geeft daarvoor reeds voldoende mogelijkheden. In deze gedachtengang kan het
blijven bij één regeling betreffende nadere vaststelling van
de huurprijs, waarbij het aan partijen is overgelaten of zij de betreffende
vordering a) zelfstandig instellen, dan wel b) wat de verhuurder betreft,
gecumuleerd met een door hem tevens ingestelde vordering tot vaststelling
van het tijdstip waarop de overeenkomst zal eindigen, voor het geval dat die
laatste vordering zal worden afgewezen, dan wel c) voor wat de huurder betreft,
bij wege van een vordering in reconventie, voor het geval zijn verweer slaagt.
Zonodig kan voorts worden gebruik gemaakt van de regels betreffende voeging
van zaken en vermeerdering of wijziging van eis.2. Het eerste lid sluit aan bij artikel 1632a
lid 1. De bepaling onder b is evenwel aangepast aan het ruimere toepassingsgebied
van artikel 303, dat ook de in artikel 300 bedoelde overeenkomsten omvat.
Ook afgezien daarvan is het wenselijk de mogelijkheid van nadere huurprijsvaststelling
te beperken als onder b geschied. Met name behoort, ingeval de vorige huurprijs
door de rechter is vastgesteld, de termijn van vijf jaar te lopen vanaf de
dag dat vaststelling van die huurprijs in rechte is gevorderd, waarbij mede
rekening moet worden gehouden met artikel 304 lid 2, tweede zin, waar dit
tijstip nader wordt bepaald.3. Ook de maatstaf van het tweede lid komt overeen met die van het huidige
recht. Aan de daartegen gevoelde bezwaren, die samenhangen met de moeilijkheid
dat de gegevens die nodig zijn voor strikte toepassing van die maatstaf, in
de praktijk vaak niet beschikbaar zijn, wordt enigermate tegemoet gekomen
door de laatste zin van het tweede lid. Het derde lid komt overeen met de
laatste zin van artikel 1632a lid 2. Overigens
bleek tijdens het overleg met de praktijk dat deze bezwaren zich steeds minder
voordoen en derhalve niet moeten worden overtrokken.4. Het vierde lid geeft een nadere bepaling betreffende de datum van ingang
van de nieuwe huurprijs. Het is wenselijk dat de rechter hier een zekere vrijheid
toekomt, waarbij rekening gehouden kan worden met de omstandigheden van het
geval. Indien de huurder eventuele onderhandelingen heeft getraineerd, kan
de rechter bepalen dat de huurverhoging ingaat op een eerder tijdstip dan
het instellen van de vordering. Indien door de lange duur van de procedure,
die mede aan de verhuurder te wijten kan zijn, anders de na te betalen huur
te hoog zou oplopen, kan een ingangstijdstip na het instellen van de vordering
gerechtvaardigd zijn. Toegevoegd is de mogelijkheid van een geleidelijke verhoging,
waardoor de bezwaren die een schoksgewijze huurverhoging voor kleine bedrijven
kunnen hebben, kunnen worden ondervangen.Artikel 304Teneinde onnodige procedures te voorkomen is in artikel 304 een vereiste
voor de ontvankelijkheid van de vordering opgenomen, dat ertoe strekt partijen
te bewegen tot serieuze onderhandelingen aan de hand van het oordeel van een
of meer deskundigen, eer zij tot een procedure betreffende huurprijsvaststelling
besluiten.De regeling bouwt voort op de soortgelijke bepaling, opgenomen in het
ingetrokken wetsvoorstel 24 150, met name in artikel 1631c lid 3, dat teruggaat op een voorstel in de adviezen van de Nederlandse
Vereniging voor Rechtspraak (april 1994) en de Commissie voor de Toetsing
van Wetgevingsprojecten (20 mei 1994) uitgebracht naar aanleiding van het
concept van het wetsvoorstel 24 150.In de huidige praktijk vraagt de rechter regelmatig advies aan de zogenoemde
bedrijfshuuradviescommissies, die functioneren bij de Kamers van Koophandel,
maar geen wettelijke status hebben. Het ligt voor de hand dat, voor wat betreft
het vinden van deskundigen voor de toepassing van de onderhavige
bepaling, in de eerste plaats gedacht moet worden aan deze commissies. De
thans voorgestelde regeling komt er derhalve op neer dat deze commissies reeds
in een eerder stadium worden ingeschakeld, zo niet door partijen gezamenlijk
dan op verzoek vanéén van hen door de rechter. Aldus kan van
hun werk eerder en derhalve meer profijt worden getrokken.Een ontvankelijkheidsvereiste ten einde partijen te bewegen hun geschil
zo veel mogelijk in de minne op te lossen, al of niet met de hulp van een
deskundige die geen rechter is, komt ook elders in wetgeving voor; men zie
bijv. de artikelen 2:349 en 6:240 lid 4 van het Burgerlijk Wetboek en ook
de iets anders geaarde, maar op een soortgelijke gedachte berustende artikelen
677–679 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Voorts bestaat
in zoverre overeenkomst met de huurprijsvaststelling betreffende woonruimte
dat ook daar eerst deskundigen ingeschakeld moeten worden, te weten de huurcommissie,
en dat pas in een volgend stadium een beroep op de rechter kan worden gedaan.
De praktijk leert dat het slechts in een gering percentage van de zaken die
de huurcommissies bereiken, tot een beroep op de rechter komt.Het derde lid bestempelt de kosten van het advies tot proceskosten.Artikel 3051. Dit artikel geeft gevolg aan de motie van de leden van de Tweede Kamer
van de Staten-Generaal Hofstra, M.M. van der Burg, ten Hoopen en Jeekel, van
10 februari 1998, voorgesteld in het kader van het wetsvoorstel tot wijziging
van de Woningwet (aanschrijving en energiebesparende voorzieningen), dat tot
de Wet van 18 maart 1998, Stb. 232, heeft geleid. Deze motie (kamerstukken
II 1997?1998, 24 820, nr 12) strekte ertoe de regering te verzoeken een
wettelijke regeling te treffen die het mogelijk maakt dat ook bij bedrijfsmatig
vastgoed een redelijke doorberekening in de huur plaats vindt van de kosten
van investeringen in energiebesparende voorzieningen, waartoe de verhuurder
door de gemeente door middel van een aanschrijving gedwongen werd.2. Het eerste lid geeft aan de rechter een grote mate van vrijheid voor
wat betreft de mate en wijze van doorberekening. Wat redelijk is, zal immers
in sterke mate afhangen van de omstandigheden van het geval, zoals de mate
waarin de huurder van de energiebesparende voorzieningen profiteert en de
wijze waarop dergelijke kosten de huurprijzen van vergelijkbare bedrijfsruimte
ter plaatse reeds hebben beïnvloed. Ook zal de rechter kunnen oordelen
dat het niet redelijk is de voormelde kosten door te berekenen ingeval de
overeenkomst op korte termijn zal eindigen; de verhuurder kan dan immers de
investering terugverdienen in de door een opvolgende huurder te betalen huurprijs
of doordat hij de bedrijfsruimte zelf gaat gebruiken. Op grond van de algemene regeling in artikel 304 is de huurder noch
de verhuurder ontvankelijk, indien de vordering tot nadere huurprijsvaststelling
niet vergezeld gaat van een deskundigenadvies.3. Overeenkomstig de voormelde motie wordt de bepaling in het tweede lid
uitgebreid tot andere gebouwde bedrijfsruimte dan die bedoeld in artikel 290
lid 2, zulks in een redactie die is ontleend aan die van artikel het huidige
artikel 1636a lid 5.Artikel 3061. Dit artikel sluit aan bij wat in artikel 278, als voorgesteld in wetsvoorstel
26 089 betreffende titel 7.4, is bepaald voor huur van woonruimte.
Die bepaling bouwt op zijn beurt voort op de gedachte van de artikelen 1631d en 1631e van het ingetrokken
wetsvoorstel 24 150.2. Uitgangspunt van de regeling is dat de bepalingen van de onderhavige
afdeling op hoofdhuur zowel als op onderhuur van toepassing zijn, ook voor
wat betreft de duur van de overeenkomst. In verband met de termijnbescherming
betekent dit dat een onderhuur die – zoals vaak het geval zijn –
na de hoofdhuur is aangegaan, geldt voor een termijn, onderscheidenlijk wordt
verlengd met een termijn, die eindigt na de termijnen waarvoor de hoofdhuur
geldt. Het is wenselijk dat niettemin in geval van opzegging, gevolgd door
vaststelling door de rechter van het tijdstip van ontruiming, hoofdhuur en
onderhuur tegelijk eindigen. De huidige praktijk tracht dit te bereiken doordat
de hoofdhuurder die wordt opgezegd en jegens wie vaststelling wordt gevorderd
van het tijdstip waarop de hoofdhuur zal eindigen, terstond ook de onderhuurder
opzegt en een overeenkomstige vordering tegen deze instelt. Om uiteenlopende
redenen komt het daartoe evenwel niet altijd en in dat geval kunnen gecompliceerde
situaties ontstaan, die dan beoordeeld moeten worden naar de algemene regels
betreffende de huurovereenkomst, die er in beginsel toe leiden dat de onderhuurder
wiens overeenkomst voortduurt na het door de rechter vastgestelde tijdstip
van ontruiming door de hoofdhuurder, zich niet tegen tenuitvoerlegging van
de ontruimingsuitspraak kan verzetten, maar jegens de hoofdhuurder recht heeft
op schadevergoeding wegens de niet nakoming door deze van zijn verplichting
aan de onderhuurder het gebruik van de bedrijfsruimte te verschaffen. Deze
algemene regel is evenwel niet van dwingend recht en kan dat ook moeilijk
zijn, omdat mede rekening moet worden gehouden met de mogelijkheid dat de
huurder wist dat de hoofdhuur wellicht eerder dan de onderhuur zou eindigen
en dat hij dan tot ontruiming zou moeten overgaan en dit risico daarom in
de huurprijs is verdisconteerd. Maar aldus kan een gat in de bescherming van
de onderhuurder ontstaan. Het eerste lid komt hieraan tegemoet door in het eerste lid te bepalen
dat de onderhuurovereenkomst op de door de rechter overeenkomstig artikel
296 lid 5 vastgestelde tijdstip van ontruiming eindigt en in het tweede lid
aan de onderhuurder in de daar bedoelde gevallen een recht op schadevergoeding
toe te kennen, dat onder het dwingende regime van de onderhavige afdeling
valt en waarvan dus niet te zijnen nadele kan worden afgeweken. De in het tweede lid vermelde verplichting van de hoofdhuurder om bij
de beëindiging van de hoofdhuur en de bepaling van het tijdstip van ontruiming
voor de belangen van de onderhuurder te waken, sluit onder meer in dat hij
deze tijdig van een opzegging aan hemzelf, van een daarop gevolgde procedure
en van het verdere verloop van deze procedure op de hoogte stelt, zodat de
onderhuurder desgewenst ook zelf voor de verdediging van zijn belangen kan
zorgen, eventueel door zich op de voet van artikel 285 e.v. van het Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering in de procedure te voegen. Ook ligt in deze
verplichting besloten dat de hoofdhuurder, zo hij niet schadeplichtig wil
worden, niet in een opzegging van de hoofdhuur mag toestemmen of de hoofdhuur
zelf mag opzeggen, indien dit ten koste van de belangen van de onderhuurder
zou gaan. Voorts heeft het tweede lid ook betrekking op de belangen van de
onderhuurder, bedoeld in de artikelen 296 lid 3, 297 lid 2 en 299 lid 3.3. Het derde lid stelt buiten twijfel dat de hoofdhuurder ook zijnerzijds
de onderhuurder in het geding betreffende het einde van de hoofdhuur kan betrekken,
hetgeen dan dient te geschieden overeenkomstig artikel 12a van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.4. Afgezien is van een regel die het einde van de onderhuur bindt aan
een mededeling, te doen drie maanden voor het tijdstip van ontruiming, waarin
de onderhuurder van dit tijdstip op de hoogte wordt gesteld. Een dergelijke
regel, die in het ingetrokken wetsvoorstel 24 150 voorkwam, zou de praktijk
voor problemen plaatsen, omdat vóór de rechterlijke uitspraak
nog niet bekend is welk tijdstip de rechter voor de ontruiming zal vaststellen,
en na de uitspraak noch zeker is dat dit tijdstip niet eerder dan drie maanden
na de uitspraak valt, noch ook dat dit tijdstip als gevolg van het instellen
van een rechtsmiddel nog weer zal verschuiven. Dat brengt mee dat van de hoofdhuurder
slechts gevergd kan worden dat hij de onderhuurder van het verloop van de
procedure op de hoogte houdt en zodra mogelijk hem doet weten welk tijdstip
uiteindelijk door de rechter voor de ontruiming is vastgesteld, een verplichting
die reeds uit het thans voorgestelde lid 2 voortvloeit.Artikel 307Het artikel komt overeen met het huidige artikel 1635. Rekening is gehouden
met de jurisprudentie van de Hoge Raad waaruit blijkt dat de indeplaatsstellingsregeling
niet alleen betrekking hoeft te hebben op het geval dat de huurder zelf in
de ruimte een bedrijf uitoefent, maar ook betrekking kan hebben op het geval
dat een ander dan de huurder in die ruimte een bedrijf uitoefent (HR 8 mei
1992, NJ 1992, 690).Artikel 308Dit artikel komt overeen met het huidige artikel 1635a.Artikel 309Dit artikel komt overeen met het huidige artikel 1636a.Artikel 310Dit artikel komt overeen met het huidige artikel 1636b.Artikel IIArtikel 230aDeze bepaling, brengt de ontruimingsbescherming die de huidige Huurwet
in zijn artikelen 28c-28h
in geval van huur van een gebouwde onroerende zaak of een deel daarvan aan
de huurder biedt, over naar titel 7.4 van het Burgerlijk Wetboek. De regeling
is materieel niet veranderd, behoudens dat de termijn het eerste lid een enigszins
ander karakter heeft gekregen.Voorts kon een aantal processuele voorschriften worden weggelaten, omdat
de verzoekschriftprocedure van de artikelen 429a
e.v. reeds een afdoende regeling bevat.De aangebrachte redactionele verduidelijkingen behoeven geen toelichting.
Aantekening verdient dat de redactie van artikel 28d lid 4 Huurwet waar wordt
gezegd dat de kantonrechter het verzoek op de daar bedoelde gronden kan «afwijzen»,
niet volledig terugkeert in artikel 230a lid 4, tweede zin, nu het met de
aard van deze gronden niet goed te verenigen is dat het verzoek toch zou kunnen
worden toegewezen hoewel vaststaat dat een zodanige grond zich voordoet.Voorts is in de eerste zin van artikel 230a
lid 4 tot uiting gebracht dat ook de belangen van eventuele onderhuurders
aan wie bevoegdelijk is onderverhuurd in de afweging betrokken moeten worden. Artikel IIIDe intrekking van de Huurwet is onder Algemeen reeds toegelicht. De intrekking
heeft tot gevolg dat tevens de volgende besluiten komen te vervallen:– Besluit van 15 december 1950, Stb. K 579, houdende voorschriften
nopens huuradviescommissies (Huuradviescommissiebesluit)– Besluit van 24 december 1953, Stb. 581, tot vaststelling van een
algemene maatregel van bestuur als bedoeld in artikel 4 van de Huurwet (Besluit
bijzondere huurprijzen 1954)– Besluit van 20 juli 1967, Stb. 389, tot vaststelling van een algemene
maatregel van bestuur, als bedoeld in artikel 28a, eerste lid onder a, van
de Huurwet (Besluit liberalisatie huurbeleid I)– Besluit van 27 februari 1968, Stb. 63, tot vaststelling van een
algemene maatregel van bestuur, als bedoeld in artikel 28a, eerste lid onder
a, van de Huurwet (Besluit liberalisatie huurbeleid II)– Besluit van 28 oktober 1968, Stb. 568, tot vaststelling van een
algemene maatregel van bestuur, als bedoeld in artikel 28a, eerste lid onder
a, van de Huurwet (Besluit liberalisatie huurbeleid III)– Besluit van 23 juni 1969, Stb. 272, tot vaststelling van een algemene
maatregel van bestuur, als bedoeld in artikel 28a, eerste lid onder a, van
de Huurwet (Besluit liberalisatie huurbeleid IV)– Besluit van 24 juni 1970, Stb. 286, tot vaststelling van een algemene
maatregel van bestuur, als bedoeld in artikel 28a, eerste lid onder a, van
de Huurwet (Besluit liberalisatie huurbeleid V)– Besluit van 26 april 1971, Stb. 251, tot vaststelling van een
algemene maatregel van bestuur, als bedoeld in artikel 28a, eerste lid onder
a, van de Huurwet (Besluit liberalisatie huurbeleid VI)– Besluit van 13 juni 1972, Stb. 297, tot vaststelling van een algemene
maatregel van bestuur, als bedoeld in artikel 28a, eerste lid onder a, van
de Huurwet (Besluit liberalisatie huurbeleid VII)– Besluit van 25 april 1968, Stb. 206, tot vaststelling van een
algemene maatregel van bestuur, als bedoeld in artikel 12, derde lid, van
de Huurwet (Besluit richtlijnen huuradviescommissies).Tevens vervalt de Beschikking van 24 maart 1977, Stcrt 60, (Beschikking
aanwijzingen Besluit richtlijnen huuradviescommissies 1977).Artikel IV en VDe hier bedoelde bepalingen van Boek 3 en Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek
behoeven technische aanpassing. Wat betreft artikel 265 van Boek 3 verdient
opmerking dat dit verband houdt met het vervallen van het huidige artikel
1633 en het opgaan van die bepaling in het voor huur in het algemeen geldende
artikel 215, als voorgesteld in wetsvoorstel 26 089.Artikel VIHet betreft hier een technische wijziging van de Onteigeningswet.Artikelen VII-IXHet gaat hier om technische aanpassingen van de onderwijswetgeving.Artikel XHet gaat hier om een technische aanpassing van de Tijdelijke wet huurkoop
onroerende zaken voor het geval deze op het tijdstip van inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel nog zou gelden. Artikel XINu het wetsvoorstel geen ingrijpende veranderingen van het huidige recht
brengt, kan onmiddellijke werking voor lopende huurovereenkomsten tot uitgangspunt
worden genomen. Dat brengt mee dat slechts een regel nodig is voor lopende
procedures, als in dit artikel opgenomen.Artikel XIIDe bepaling betreft het tijdstip van inwerkingtreding dat op dat van wetsvoorstel
26 089 zal moeten worden afgestemd. De tweede zin houdt rekening met
de mogelijkheid dat wetsvoorstel 24 212 betreffende huurkoop van onroerende
zaken op het moment van inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel
nog niet geldt.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26932-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl