Wijziging onteigeningswet (herziening administratieve onteigeningsprocedure); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25676, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

26-02-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25676 nr. 7

18-02-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamArtikelsgewijsOndertekeningBIJLAGE Schema huidige administratieve procedure Titels II, IIa en
IIc onteigeningswet en schema administratieve procedure volgens wetsvoorstel1Schema 1: huidige procedure Titels II, IIa en IIc. Schema 2: procedure Titels II, IIa en IIc wetsvoorstel: 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25676Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 676Wijziging van de onteigeningswet (herziening administratieve onteigeningsprocedure
voor uitvoering van werken en enige andere doeleinden)nr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 18 februari 1998Met voldoening heb ik kennis genomen van de positieve reacties van de
leden van de fracties van de PvdA, het CDA, de VVD, D66 en de SGP in het verslag.
Het wetsontwerp beoogt een stroomlijning en daarmee ook een versnelling van
de onteigeningsprocedure. Uiteraard is dit van bijzonder belang voor de infrastructurele
werken, met name voor grote rijksprojecten waarop de Tracéwet van toepassing
is. De strekking van het voorstel is daartoe evenwel niet beperkt: het strekt
zich uit over alle projecten waarop de te wijzigen titels van de onteigeningswet
van toepassing zijn; dus naast die van het Rijk ook ten aanzien van projecten
waarvoor onteigend wordt ten name van een andere overheid (eventueel ook een
natuurlijke of privaatrechtelijke rechtspersoon).Wellicht ten overvloede wordt benadrukt dat de strekking van het voorstel
niet zozeer is gelegen in een bekorting van de onteigeningsprocedure als wel
in een bekorting van de met het doorlopen van die procedure gemoeide tijd.
Daartoe voorziet het voorstel in een meer effectieve wettelijke inrichting
van die procedure. De procedurele waarborgen zijn als zodanig ongewijzigd,
zodat de voorgestelde wetswijzigingen daarvoor – zoals de leden van
de VVD-fractie uitdrukkelijk verzochten te bevestigen – geen enkel nadelig
gevolg kunnen hebben.De leden van de PvdA-fractie vroegen naar de inhoud van de verbeteringen
in de praktische gang van zaken bij de uitvoerende diensten binnen de Rijkswaterstaat,
waarmee volgens de memorie van toelichting nog een extra versnelling van twee
maanden kan worden bereikt. Diezelfde vraag werd ook gesteld door de leden
van het CDA, de VVD, D66 en de SGP.Ter beantwoording van deze vraag wordt er allereerst op gewezen dat tot
1992 de onteigeningsverzoeken op grond van de bijzondere Titels II, IIa en
IIc van de onteigeningswet centraal op het hoofdkantoor van de Waterstaat
werden behandeld. Begin 1992 is een groot deel van de werkzaamheden in dat
kader gedeconcentreerd naar de regionale directies van de Rijkswaterstaat.
Verzoeken om toepassing van genoemde titels worden dan volgens de huidige
gang van zaken, zoals die ook is weergegeven in de tekst van het wetsvoorstel,
ingediend bij de regionale directies van Rijkswaterstaat. In alle gevallen toetst de betrokken directie de onteigeningsstukken.
Zij gaat na of aan alle voorwaarden voor het kunnen starten van een administratieve
onteigeningsprocedure is voldaan. Vervolgens zendt de directie de stukken
door naar de provincie. De verdere gang van zaken is thans dat een door gedeputeerde
staten van de betrokken provincie ingestelde commissie, nadat een hoorzitting
is gehouden, verslag en advies uitbrengt aan de Minister van Verkeer en Waterstaat.
In de praktijk worden de onteigeningsstukken met het verslag en advies teruggezonden
aan de betrokken regionale directie van Rijkswaterstaat, waarna deze het ontwerp-koninklijk
besluit opstelt. Dit ontwerp wordt als concept aan het hoofdkantoor van de
Waterstaat gezonden. Daar wordt vervolgens het nodige verricht voor respectievelijk
de toetsing van het (concept) ontwerp-besluit, de aanbieding aan de Raad van
State om advies – en na ontvangst van het advies – voor het opstellen
van het nader rapport en tenslotte voor de plaatsing van het koninklijk besluit
in de Staatscourant.De verbeteringen in deze praktische gang van zaken, die leiden tot de
bekorting van de procedure met twee maanden, hebben betrekking op de snelheid
waarmee verzoeken om onteigening worden behandeld en doorgeleid. Met de regionale
directies is afgesproken dat zij na ontvangst van het verslag en advies van
de commissie uit gedeputeerde staten de onteigeningsstukken met het ontwerp-koninklijk
besluit zo spoedig mogelijk, doch tenminste binnen vier weken, inzenden aan
het hoofdkantoor van de Waterstaat. Het hoofdkantoor, zo is afgesproken, zendt
de stukken met het ontwerp-besluit binnen tenminste drie weken voor advies
door naar de Raad van State. Aldus nemen deze werkzaamheden niet meer dan
twee maanden in beslag. Tot voor kort was in veel gevallen daarvoor vier maanden
nodig. Deze versnelling met twee maanden is niet verdisconteerd in de versnelling
van de procedure met dertien weken die door dit wetsvoorstel wordt bereikt.Verbeteringen zullen ook worden aangebracht in het «juridisch gereedschap»
waarmee de regionale directies werken (actualisering van respectievelijk de
leidraad voor het opstellen van onteigeningsstukken, het handboek voor de
behandeling van onteigeningen en enkele model-documenten), waardoor zaken
eerder in behandeling kunnen worden genomen en sneller kunnen worden afgedaan.
In dat kader is inmiddels ook gestart met een periodiek overleg (twee keer
per jaar) tussen hoofdkantoor en regionale directies van Rijkswaterstaat.
In dat periodiek overleg worden belangrijke ervaringen en ontwikkelingen op
het terrein van de onteigeningen uitgewisseld.Ten aanzien van de vraag van de leden van de PvdA-fractie, of bedoelde
verbeteringen ook externe gevolgen hebben, merk ik op dat het hier gaat om
verbeteringen in het proces binnen de organisatie van Rijkswaterstaat. Afgezien
van de bekorting van de doorlooptijd zullen de verbeteringen dan ook maar
in beperkte mate een doorwerking naar buiten hebben. Van belang daarvoor is
de nieuwe leidraad voor het opstellen van onteigeningsstukken. Wanneer andere
(externe) verzoekers om onteigening (onder andere provincies, gemeenten en
waterschappen) deze ook gaan hanteren, zal dat er toe kunnen leiden dat ook
hun onteigeningsstukken eerder aan de eisen voldoen en dat hun verzoeken om
onteigening vervolgens sneller in procedure kunnen worden gebracht.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de PvdA-fractie, waarom
de bedoelde verbeteringen niet eerder zijn doorgevoerd, merk ik nog het volgende
op.Zoals hierboven is aangegeven, is in 1992 een belangrijk deel van het
werk in het kader van de onteigeningen op grond van de Titels II, IIa en IIc
van het hoofdkantoor van de Waterstaat overgegaan naar de regionale directies.
Aangezien het aantal onteigeningen per directie in een jaar beperkt is, is
eerst enkele jaren in de directies ervaring opgedaan met de aan die overgang
(deconcentratie) verbonden nieuwe werkwijze. In 1996 is het moment aanwezig
geacht om die werkwijze te evalueren. Daaruit zijn vervolgens de hierbedoelde
verbeteringen voortgekomen.De leden van de PvdA-fractie vroegen welke maatregelen verder door de
regering worden overwogen – of zelfs in voorbereiding zijn – om
een verkorting te bewerkstelligen bij besluitvorming en uitvoering van infrastructuur.
Eenzelfde vraag werd gesteld door de leden van de CDA-fractie met betrekking
tot dergelijke maatregelen (naast die in de sfeer van de onteigening) speciaal
gericht op grote projecten. Deze leden informeerden naar de plaats van het
gebruik van een lex specialis binnen dit geheel.Afgezien van een lex specialis voor de vijfde baan van Schiphol (zie het
ontwerp Wet procedures vijfde baan Schiphol, Kamerstukken II, 25 863 1997/98,
nrs. 1–3), bestaat niet het voornemen om wetgeving te bevorderen met
betrekking tot grote projecten. Ten aanzien van het bevorderen van een lex
specialis is de regering van oordeel dat daartoe alleen in uitzonderlijke
situaties aanleiding bestaat.Het is anderzijds wel de bedoeling om met het oog op stroomlijning en
bespoediging van procedures de algemene regels op dit punt in de Tracéwet
en de Luchtvaartwet te herzien; bedoelde herzieningen zijn, evenals het onderhavige
voor-stel tot wijziging van de onteigeningswet, mede van belang voor grote
projecten. Daarnaast is thans in ICES-verband in voorbereiding een voorstel
om te komen tot een efficiënte wettelijke procedure voor rijksprojecten
die niet onder deze beide wetten vallen.Met betrekking tot verdere, het onderwerp bespoediging in meer algemene
zin betreffende, vragen van de leden van de PvdA-fractie kan nog het volgende
worden opgemerkt.Allereerst wat betreft de wenselijkheid om reeds stappen te zetten tot
verwerving van onroerende goederen in een meer vroegtijdig stadium. Op dit
moment worden in projecten reeds stappen ondernomen om te komen tot verwerving
van gronden in een meer vroegtijdig stadium. Dit gebeurt op beperkte schaal.
Het betreft bijvoorbeeld gronden die in een later stadium van een project
gebruikt kunnen worden voor (natuur)compensatie. Ook is het meer vroegtijdige
verwerven van gronden mogelijk wanneer vast staat welk tracé een infrastructurele
voorziening zal gaan volgen. Vroegtijdige verwerving is niet mogelijk wanneer
verschillende tracés van een infrastructurele voorziening nog onderwerp
van studie of discussie zijn.Deze leden vroegen zich ook af of in deze ook een met het voorkeursrecht
van gemeenten (bij ontwikkeling van binnenstedelijke locaties en VINEX-locaties)
vergelijkbaar instrumentarium van toepassing zou kunnen zijn.De Wet voorkeursrecht gemeenten is het middel voor gemeenten om speculatie
met voor realisering van stadsuitbreidingen en stadsvernieuwingen nodige gronden
zoveel mogelijk tegen te gaan. Daarbij dient te worden bedacht dat onteigening
ten behoeve van de gemeente in de regel niet mogelijk is, als de betrokken
eigenaar (projectontwikkelaar) zelf in staat is de door de gemeente gewenste
bestemming te realiseren. Dit betekent dat een gemeente in veel gevallen niet
het door haar gewenste grondbeleid ten uitvoer kan brengen wanneer zij geconfronteerd
wordt met projectontwikkelaars die strategische grondposities hebben ingenomen. Een dergelijke situatie doet zich bij infrastructurele werken
praktisch niet voor, zeker niet in die zin dat een eigenaar zelf in staat
en bereid is om op de hem in eigendom toebehorende grond het gewenste infrastructurele
werk tot stand te brengen.Afgezien echter daarvan, is op zich de figuur voorstelbaar van een voorkeursrecht
ten aanzien van onroerende goederen in een ontwerp-tracé voor infrastructurele
werken. Betreft het werken waarop de Tracéwet van toepassing is, dan
zou het een mogelijkheid kunnen zijn het voorkeursrecht in die wet te koppelen
aan het ontwerp-tracébesluit. Dat zou echter tot consequentie hebben
dat de bij dat besluit behorende kaarten, thans op schaal 1:2500, moeten worden
uitgewerkt op een schaal die een perceelsgewijze aanduiding mogelijk maakt.
Vervolgens zou, na de totstandkoming van het tracébesluit het voorkeursrecht –
in dit geval ten name van het Rijk – moeten worden gevestigd ten laste
van de daartoe individueel te benaderen belanghebbenden. Het zal duidelijk
zijn dat een en ander gepaard zal gaan met een aanzienlijke inspanning en
extra kosten. Aangezien vervolgens, wanneer verwerving op basis van vrijwillige
verkoop niet mogelijk blijkt te zijn, goederen waarop het voorkeursrecht rust
alsnog moeten worden onteigend, rijst de vraag of het uiteindelijke resultaat
zal kunnen opwegen tegen de inzet van middelen en menskracht.Deze leden informeerden ook nog naar het «houvast» bij de
waardebepaling van onroerende goederen indien het gaat om realisatie van publieke
werken.Hierover merk ik op dat bij de aankoop en, in dat kader, bij de waardebepaling
van onroerende goederen wordt uitgegaan van artikel 40 van de onteigeningswet.
Ingevolge dit artikel vormt de schadeloosstelling een volledige vergoeding
voor alle schade, die de eigenaar rechtstreeks en noodzakelijk door het verlies
van zijn zaak lijdt. In de jurisprudentie van de onteigeningsrechter is verder
uitgewerkt op welke wijze de schadeloosstelling moet worden berekend en met
welke factoren daarbij rekening moet worden gehouden. Bij de bepaling van
de hoogte van de schadeloosstelling wordt uitgegaan van de waarde van het
onroerend goed (de vrije-verkoopwaarde of marktwaarde) en wordt rekening gehouden
met de bijkomende kosten die voor vergoeding in aanmerking dienen te komen
(te denken valt aan verhuiskosten en kosten voor de aankoop van een vervangend
pand).De leden van de PvdA-fractie hebben in dit verband nog de vraag gesteld
of de waarde sterk afwijkt van de waarde die een onroerend goed heeft bij
voortzetting van de vigerende bestemming. Indien deze leden doelen op de vrije-verkoopwaarde
of marktwaarde en de waarde bij voortzetting van de vigerende bestemming,
dan geldt, dat deze waarden niet sterk van elkaar afwijken. De onteigeningsvergoeding
kan echter wel van de waarde bij voortzetting van de vigerende bestemming
afwijken. Zoals opgemerkt, wordt in de onteigeningsvergoeding immers rekening
gehouden met bijkomende vergoedingen. Naar mijn mening is er geen reden om
een en ander te heroverwegen.De leden van de CDA-fractie vroegen nog eens uiteen te zetten hoe de procedure
in dertig weken precies verloopt en hoe de versnelling van zeker dertien weken
precies wordt bereikt.Bij de berekening van de periode van dertig weken die de nieuwe procedure
in beslag neemt is het moment waarop de stukken door de regionale directies
van Rijkswaterstaat in procedure worden gebracht als startmoment aangehouden.
De procedure start met de tervisielegging van de stukken. De wettelijke termijn
daarvoor is gesteld op (tenminste) vier weken. In deze periode
kunnen belanghebbenden mondeling en/of schriftelijk hun zienswijze kenbaar
maken. In het voorgestelde artikel 64a, eerste lid, is bepaald dat het koninklijk
besluit moet worden genomen binnen zes maanden na afloop van de periode waarin
de stukken ter inzage hebben gelegen. Wordt deze periode volledig benut, dan
neemt de procedure in totaal dus dertig weken in beslag. In genoemde periode
van zes maanden worden belanghebbenden op hun verzoek gehoord (hetgeen kan
betekenen dat wordt besloten tot het houden van een hoorzitting). Daarna wordt
volgens de bestaande werkwijze binnen Rijkswaterstaat, die hiervoor reeds
is geschetst, een ontwerp-koninklijk besluit opgesteld. De Raad van State
wordt over dit ontwerp-besluit gehoord, waarna dan het koninklijk besluit
tot stand kan komen.In vergelijking tot de huidige procedure wordt met het wetsvoorstel een
versnelling van zeker dertien weken bereikt. Bij de berekening van de doorlooptijd
van de huidige procedure is eveneens als startpunt aangehouden het moment
waarop de stukken door de regionale directies van Rijkswaterstaat in procedure
worden gebracht. Dit gebeurt door toezending van het onteigeningsdossier aan
de betrokken provincie. Vervolgens duurt het, zoals ook in de memorie van
toelichting reeds aangegeven, tenminste drie maanden voordat een hoorzitting
wordt gehouden. In deze drie maanden (aan het eind daarvan) liggen ook de
onteigeningsstukken gedurende tenminste vier weken ter inzage. Vervolgens
wordt aan het einde van de periode van vier weken de hoorzitting gehouden.
De commissie uit gedeputeerde staten wordt vrijwel altijd kort voor deze zitting
benoemd en zij dient binnen maximaal zes weken na haar benoeming verslag en
advies uit te brengen. Daarna moet dan binnen zes maanden het koninklijk besluit
worden genomen. Al met al kan de huidige procedure, wanneer de maximale termijnen
worden benut, dus vierenveertig weken in beslag nemen, terwijl de nieuwe procedure,
zoals aangegeven, zo'n dertig weken in beslag neemt. Ik benadruk hierbij overigens
dat uitgegaan is van de maximale benutting van de termijnen. Tenslotte moge
voor een overzicht worden verwezen naar de bijlage bij deze nota.In antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie over het standpunt
van het Interprovinciaal Overleg kan het volgende worden meegedeeld. Deze
laatste heeft bij zijn, overigens geheel instemmend commentaar, wel nog enkele
kanttekeningen geplaatst. Behalve dat daarin wordt betwijfeld – zoals
ook in de desbetreffende opmerking van de leden van de D66-fractie –
of bij het houden van een hoorzitting de tijdwinst van drie maanden behouden
blijft, wordt ook de suggestie gedaan de procedure (verder) te bekorten. Het
Interprovinciaal Overleg stelt namelijk voor om de termijn waarbinnen het
onteigenings-KB moet zijn genomen terug te brengen van zes maanden tot vier
maanden. In de praktijk komt het inderdaad voor dat het onteigenings-KB binnen
die termijn tot stand komt, maar regel is dit bepaald niet. Gezien het aan
overschrijding van de termijn verbonden risico (nl. dat de procedure andermaal
moet worden doorlopen) is deze suggestie niet gevolgd.De leden van de VVD-fractie vroegen of het voorontwerp behalve aan het
IPO ook is voorgelegd aan de VNG en de Unie van Waterschappen.De betrokkenheid van het IPO in deze kan niet op een lijn worden gesteld
met die van de VNG en de Unie. Voor het vragen van commentaar van het IPO
bestond uiteraard alle aanleiding. Immers zijn thans, in de bestaande regeling
van de administratieve onteigeningsprocedure, de provinciale besturen belast
met de zorg voor de instelling – en voor alles wat daarmee samenhangt –
van een provinciale commissie voor de vervulling van de bij de onteigeningswet
omschreven taak. De enkele omstandigheid dat in die commissie ook burgemeesters
van de betrokken gemeenten, en eventueel daarnaast ook voorzitters
van waterschappen, worden benoemd, levert naar mijn gevoel geen reden op ook
de VNG en die Unie te vragen om commentaar.De leden van de D66-fractie verzochten een reactie te geven op de opvatting
van de Staatscommissie voor de waterstaatswetgeving dat bij een goede planning
een vaste wettelijke verplichting tot het (voor elk geval) houden van een
hoorzitting niet hoeft te leiden tot onoverkomelijk tijdverlies in de onteigeningsprocedure.
Voorts hebben deze leden de vraag gesteld of de regering zich situaties kan
voorstellen waarin, hoewel het vanwege de complexiteit van de casus wenselijk
zou zijn een hoorzitting te organiseren, volstaan wordt met het op individuele
basis horen van betrokkenen omwille van het boeken van tijdwinst.Uitgangspunt is de tijdwinst die volgens het wetsvoorstel wordt bereikt
(namelijk door het vervallen van de verplichte tussenkomst van gedeputeerde
staten middels de opdracht aan de door deze in te stellen commissie). Daartegenover
staat dat zeker in alle gevallen wanneer de mate van complexiteit dat wenselijk
maakt, een hoorzitting wordt gehouden. Alsdan kan het zijn dat binnen de maximale
termijn van zes maanden, waarbinnen het koninklijk besluit tot stand moet
worden gebracht, iets meer tijd nodig is vanwege die hoorzitting. Een goede
planning kan dit echter voorkomen, waarbij ik erop wijs dat in ieder geval
in meer complexe zaken reeds bij de bekendmaking van de tervisielegging van
de stukken ook datum, aanvang en plaats van de zitting bekend kunnen worden
gemaakt. Ten opzichte van de situatie waarin van een hoorzitting wordt afgezien
en waarin, zonodig, belanghebbenden op hun verzoek worden gehoord, behoeft
dan zeker geen vertraging op te treden. Alleen reeds om die reden is niet
goed voorstelbaar dat het oordeel, om in het concrete geval geen hoorzitting
te houden, niet wordt bepaald door de vraag of een hoorzitting het aangewezen
middel is voor het voldoen aan de wettelijke hoorplicht van belanghebbenden
maar door het verlangen naar het boeken van (nog) meer tijdwinst.De leden van de SGP-fractie stelden een algemeen punt aan de orde, alvorens
nader in te gaan op het voorstel van wet, binnen de context die zij aanduidden
als stroomlijning van procedures. Dit algemene punt is de vraag of de tijd
niet rijp is voor een integrale herziening van de onteigeningswet, waarop –
zoals deze leden opmerkten – door sommigen vanuit de rechtswetenschap
en de praktijk wordt aangedrongen. Deze leden wijzen daarvoor op de wijzigingen
die de oorspronkelijke onteigeningswet na 1851 heeft ondergaan, waar het betreft
onteigening bij wet. Zoals deze leden terecht constateren, is een nutswet
een hoge uitzondering geworden. Zij dient nog slechts voor het geval dat het
doel waarvoor onteigening moet plaatsvinden niet valt te brengen onder één
van de (bijzondere) titels van de onteigeningswet krachtens welke aanwijzing
ter onteigening volgens die wet mogelijk is bij koninklijk besluit. Deze en
andere ontwikkelingen zouden inderdaad kunnen leiden tot het in overweging
nemen van de door deze leden aan de orde gestelde vraag, die vanwege haar
algemene aard mede een aantal onderwerpen betreft die niet vallen onder de
eerste verantwoordelijkheid van de Minister van Verkeer en Waterstaat. Er
bestaan overigens geen concrete voornemens in de richting van een integrale
herziening.De leden van de SGP-fractie vroegen of het niet wenselijk is een afstemming
tot stand te brengen tussen onteigeningsprocedures en planologische procedures
en verwezen naar de Ontgrondingenwet, waarin een koppeling is gelegd tussen
het sectorale spoor van de Ontgrondingenwet en het ruimtelijk spoor. Laatstbedoelde koppeling omvat het volgende. Indien er een aanvraag is
ingediend bij de provincie om vergunning ingevolge de Ontgrondingenwet moet
het betrokken gemeentebestuur binnen een wettelijk bepaalde termijn aangeven
of de beoogde ontgronding in overeenstemming is met het bestemmingsplan en,
zo niet, of het bereid is planologisch medewerking te verlenen. Een vergunning
wordt niet verleend indien de beoogde ontgronding in strijd zou zijn met het
bestemmingsplan, tenzij het gemeentebestuur heeft meegedeeld planologische
medewerking te verlenen dan wel van provinciewege een aanwijzing ingevolge
de Wet op de Ruimtelijke Ordening is gegeven.Een dergelijke afstemming vindt ook plaats tussen de onteigeningsprocedures
op grond van de Titels II, IIa en IIc van de onteigeningswet en de planologische
procedures, zij het dat deze afstemming niet in de wet is vastgelegd. Aan
dit laatste bestaat naar mijn mening ook geen behoefte. In de praktijk wordt
in elk verzoek om onteigening ambtshalve nadrukkelijk de stand van zaken in
het planologische spoor nagegaan. Indien en zolang blijkt dat nog geen besluiten
zijn genomen omtrent de planologische inpassing van een werk wordt het verzoek
niet verder in procedure gebracht. Is wel een start gemaakt met de planologische
inspanning dan kan parallel daaraan de administratieve onteigeningsprocedure
worden gestart. Wordt echter op enig moment in de administratieve onteigeningsprocedure
duidelijk dat het werk niet planologisch kan of zal worden ingepast, dan wordt
het onteigeningsverzoek door tussenkomst van de verantwoordelijke minister
afgewezen. Overigens wordt in alle gevallen de stand van zaken in het planologische
spoor in het onteigenings-KB weergegeven, zodat – ook voor belanghebbenden –
duidelijk wordt hoe de procedures op elkaar zijn afgestemd.De leden van de SGP-fractie vroegen in hoeverre de uitvoering van infrastructurele
projecten vertraging oploopt als gevolg van ofwel het niet tijdig in gang
zetten van de verschillende relevante procedures ofwel het niet op elkaar
afstemmen van de te volgen procedures.Ik beschik niet over concrete informatie op dit punt. Wel is duidelijk
in de evaluatie van de Tracéwet naar voren gekomen dat er in algemene
zin behoefte is aan bespoediging van tracéprocedures. In verband daarmee
ligt het in het voornemen, zoals hiervoor al opgemerkt naar aanleiding van
vragen van de leden van de fracties van de PvdA en het CDA, om de Tracéwet
te herzien, en wel op korte termijn. In dat kader zal onder meer worden voorzien
in parallel-schakeling van vergunningprocedures en concentratie van rechtsbescherming.
Voorts bestaat het voornemen om aan het tracébesluit als rechtsgevolg
te verbinden dat bepalingen van bestemmingsplannen die strijdig zijn met het
tracébesluit buiten toepassing blijven, zodat een wijziging van dat
plan voor de aanleg van het desbetreffende tracé niet langer nodig
is.Op verzoek van de leden van de SGP-fractie heb ik de procedure volgens
het wetsvoorstel, met de termijnen, in een schema – opgenomen in een
bij deze nota behorende bijlage – uiteengezet. Daarbij heb ik tevens,
ter vergelijking, de huidige procedure in schema weergegeven. ArtikelsgewijsDe leden van de D66-fractie hebben voorts de vraag gesteld of het woord
«uitvoerige» in artikel 63, tweede lid, onder 1, zonder schaalaanduiding
in de praktijk een duidelijke betekenis heeft.Naar aanleiding van deze vraag merk ik op dat bedoelde term reeds voorkomt
in het huidige artikel 12, eerste lid, onder 1, van de onteigeningswet.
In de onteigeningspraktijk op grond van de Titels II, IIa en IIc van de onteigeningswet
wordt gewerkt volgens een door het hoofdkantoor van Rijkswaterstaat opgestelde
leidraad voor opstellen van onteigeningsstukken. Deze leidraad geeft onder
meer aan waaruit een plan moet bestaan en welke kaarten en tekeningen daarbij
moeten zijn gevoegd. Daarbij is ook de vereiste schaalaanduiding van de kaarten
en tekeningen aangegeven. Genoemde leidraad blijft van toepassing.De leden van de D66-fractie vroegen voorts of het niet meer voor de hand
ligt om de minister zorg te laten dragen voor de gehele bekendmaking als bedoeld
in artikel 63, derde lid.Aangezien naar mijn mening de bekendmaking door de minister inderdaad
meer voor de hand ligt, is artikel 63, derde lid, alsmede – in het voetspoor
daarvan – artikel 64a, derde lid, in het ontwerp van wet in die zin
gewijzigd.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink BIJLAGE Schema huidige administratieve procedure Titels II, IIa en
IIc onteigeningswet en schema administratieve procedure volgens wetsvoorstel1Schema 1: huidige procedure Titels II, IIa en IIc. StapWerkzaamhedenTijdsduur1– aankondiging terinzagelegging stukken en aankondiging
hoorzitting – benoeming commissie uit gedeputeerde
staten (in de regel vlak voor de hoorzitting) – hoorzittingminimaal 12 weken (in deze periode liggen tevens de stukken 4 weken
ter inzage)    2verslag en advies commissie uit gedeputeerde
statenmaximaal 6 weken    3– opstellen ontwerp-koninklijk
besluit door regionale directie Rijkswaterstaatmaximaal 26 weken – toets hoofdkantoor van de Waterstaat en opstellen
voordracht   – horen Raad van State  –
nader rapport  – ondertekening koninklijk
besluit Totaal minimaal 44 weken1 Titel II ziet op de onteigening voor de aanleg
en verbetering van waterkeringen. Voor deze procedure gelden thans, voor
zover aan bepaalde criteria voldaan wordt, enkele artikelen uit de Wet op
de Waterkering, waardoor de administratieve procedure binnen 12 weken kan
worden doorlopen.Schema 2: procedure Titels II, IIa en IIc wetsvoorstel: StapWerkzaamhedenTijdsduur1terinzagelegging stukken, inclusief kennisgeving daarvan en (voor
zover al vastgesteld) gelijktijdige aankondiging hoorzitting4 weken   2– horen belanghebbenden danwel houden van een
hoorzitting – opstellen ontwerp-koninklijk besluit
door regionale directie Rijkswaterstaat – toets hoofdkantoor
van de Waterstaat en opstellen voordracht – horen Raad
van State – nader rapportmaximaal 26 weken – ondertekening koninklijk besluit Totaal 30
weken 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25676-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl