Vaststelling begroting Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2008; Brief van de Minister van Justitie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-20 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31200-VI, nr. 30

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

08-11-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31200-VI nr. 30

05-11-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamBELEIDSKADER INZAKE DE OVERDRACHT VAN DE TENUITVOERLEGGING
VAN BUITENLANDSE STRAFVONNISSEN AAN NEDERLANDAanleidingProbleemstellingUitwerkingRatio van het Wots-beleidNieuwe Wots-relatiesAd A. verdragsloze overbrengingAd B. toetreding tot het VogpAd C. criteria voor bilaterale verdragenWelke gedetineerden komen in aanmerking?Humanitaire overwegingenConclusies
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31200-VIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 200 VIVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Justitie
(VI) voor het jaar 2008nr. 30BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 5 november 2007Gevoegd bij deze brief treft u het beleidskader inzake de overdracht van
de tenuitvoerlegging van buitenlandse strafvonnissen aan Nederland dat ik
heb toegezegd aan uw Kamer.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinBELEIDSKADER INZAKE DE OVERDRACHT VAN DE TENUITVOERLEGGING
VAN BUITENLANDSE STRAFVONNISSEN AAN NEDERLANDAanleidingEr bevindt zich een relatief groot aantal Nederlanders in buitenlandse
detentie1. Een deel van hen wil terug naar Nederland,
maar kan geen verzoek doen wegens het ontbreken van een verdrag inzake de
overbrenging van gedetineerden. Daarbij wordt soms maatschappelijke en politieke
aandacht gevraagd voor hun detentie-omstandigheden. In de loop der jaren is
in de Tweede Kamer meermalen gediscussieerd over het al of niet sluiten van
Wots-verdragen.De Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen (voortaan: de Wots)
trad op 1 januari 1988 in werking. Het beleid inzake wie, onder welke
voorwaarden in aanmerking komt voor overbrenging is in de loop der jaren minder
eenduidig geworden. Dat versterkt de noodzaak om de ratio van de Wots te verduidelijken.
De Wots is niet bedoeld om Nederlanders weg te halen uit (slechte) detentie-omstandigheden
in het buitenland en hen meteen in vrijheid te stellen, maar is gericht op
het kunnen resocialiseren in eigen land.In de afgelopen 25 jaar zijn er veel meer Nederlanders in veel meer landen
gedetineerd geraakt, met name vanwege drugsdelicten. Niet valt uit te sluiten
dat dit aantal de komende jaren verder zal toenemen. Nederland heeft een verdragsrelatie
voor de overbrenging van gedetineerden met 64 landen. Maar daarnaast zitten
406 Nederlanders gedetineerd in 39 niet-verdragslanden2. Voor deze Nederlanders zou overbrenging eveneens mogelijk moeten
zijn.In het kader van de EU is inmiddels een geheel nieuw regime van overbrenging
van gedetineerden ontwikkeld, dat in de komende jaren zal worden ingevoerd.
Dat is eveneens aanleiding om te bezien of het beleid ten aanzien van andere
landen moet worden aangepast.Het beoogde effect van dit beleidskader is een aan de internationalisering
meer aangepast executiebeleid.Probleemstelling1. Wat moet de ratio van het Nederlandse beleid inzake de overdracht van
tenuitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in Nederland zijn; is dat primair
de goede rechtsbedeling en de resocialisatie van gevonniste personen zoals
de Wots en het Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen (voortaan:
Vogp) veronderstellen of kunnen daarnaast overwegingen van humanitaire aard
doorslaggevend zijn?2. Wat kan Nederland bijdragen om mogelijk te maken dat Nederlanders in
detentie in niet-verdragslanden evenzeer overgebracht kunnen worden?3. Aan welke voorwaarden moeten deze personen voldoen?UitwerkingRatio van het Wots-beleidDe reden waarom Nederland streeft naar overbrenging van Nederlanders in
buitenlandse detentie is niet allereerst humanitair van aard (te zware straf
of detentieomstandigheden die niet stroken met onze opvattingen), maar is
gericht op resocialisatie, namelijk in het land waar men woont. De Penitentiaire
Beginselenwet stelt immers als doel van de vrijheidsstraf of vrijheidbenemende
maatregel: «Met handhaving van het karakter van de vrijheidsstraf of
de vrijheidsbenemende maatregel wordt de tenuitvoerlegging hiervan zoveel
mogelijk dienstbaar gemaakt aan de voorbereiding van de terugkeer van de betrokkene
in de maatschappij» (art. 2 lid 2). Met betrekking tot vrijheidsstraffen
is de kern van de Wots de overname of overdracht van de tenuitvoerlegging
daarvan met als doel de resocialisatie van de overgebrachte gedetineerde.
Verkorting van straffen of onmiddellijke invrijheidsstelling is geen doel
van de Wots. De Wots en Wots-verdragen zijn derhalve penitentiaire instrumenten.
Deze uitgangspunten zijn nog steeds actueel en staan niet ter discussie. De
vraag is wel hoe ze in het licht van de veranderde omstandigheden in praktijk
moeten worden gebracht.Nieuwe Wots-relatiesNederland is niet bereid strafvonnissen ten uitvoer te leggen die in strijd
met fundamentele beginselen van een behoorlijke strafprocedure tot stand zijn
gekomen. Dit was een reden om indertijd in de Wots vast te leggen dat aan
overbrenging naar Nederland een verdrag ten grondslag moet liggen. In de loop
der jaren is die verdragseis soms strenger uitgelegd door uit te gaan van
de gedachte dat er in het land waarvan vonnissen worden overgenomen, in het
geheel geen inbreuk op mensenrechten mag voorkomen. Dat voert te ver. Uit
de rechtspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) blijkt,
dat er alleen al in Europa geen land is dat nog nooit is veroordeeld wegens
een inbreuk op het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de
mens en de fundamentele vrijheden (EVRM). Daaruit mag worden afgeleid dat
geen enkel land aan een dergelijke strenge maatstaf zou voldoen. Tegen deze
achtergrond zal bij overbrenging van gedetineerden telkens gekeken moet worden
naar de specifieke omstandigheden in de concrete zaak en niet zo zeer naar
de rechtspleging in het algemeen in het land van veroordeling.Een tweede reden voor het eisen van een verdragsbasis is, dat een verdrag
het juridisch kader biedt voor de staat van veroordeling en de staat van tenuitvoerlegging
voor elke overbrenging. Een multilateraal verdrag als het Vogp van de Raad
van Europa, waarbij 63 landen partij zijn, heeft door zijn brede territoriale
werking het voordeel dat er tussen veel landen eenzelfde juridisch kader geldt.Echter, niet alle landen stellen voor overbrenging van gedetineerden de
verdragseis. Bij een aantal daarvan, lidstaten van de Europese Unie, is nagegaan
hoe de ervaringen zijn met overbrenging van gedetineerden zonder verdragsbasis.
Er worden incidenteel gedetineerden overgedragen aan deze landen zonder verdrag,
maar de ervaring leert dat overbrenging op verdragsbasis regel is.Zoals gesteld, bevinden zich momenteel niet alle Nederlandse gedetineerden
in het buitenland in verdragslanden, terwijl het streven erop is gericht de
mogelijkheid van overbrenging van deze Nederlanders te vergroten.Om dit zo efficiënt mogelijk te doen, is het voornemen om alle niet-verdragslanden
waar Nederlanders gedetineerd zijn te benaderen met de volgende vragen:A. Is overdracht van gedetineerden naar Nederland mogelijk zonder verdragsbasis?
Zo ja, welke voorwaarden zijn daaraan verbonden?B. Zo nee, is het land bereid om toe te treden tot het Vogp?C. Wanneer landen om hun moverende redenen niet wensen toe te treden tot
het Vogp, zal Nederland voorstellen een bilateraal Wots-verdrag met Nederland
te overwegen en daartoe een tekstvoorstel doen.Ad A. verdragsloze overbrengingIndien blijkt dat er voldoende landen in staat en bereid zijn gedetineerden
zonder verdragsbasis en op aanvaardbare voorwaarden naar Nederland over te
brengen, zal de Wots worden aangepast om dit mogelijk te maken.Bij overdracht zonder verdrag zal Nederland daaraan telkens de voorwaarden
verbinden als bedoeld in artikel 3 Vogp, te weten:– betrokkene is onderdaan van de staat van tenuitvoerlegging,– het vonnis is onherroepelijk,– op het tijdstip van ontvangst van het verzoek moeten nog tenminste
zes maanden van de veroordeling worden ondergaan,– instemming met overbrenging van betrokkene,– dubbele strafbaarheid,– beide betrokken staten zijn het eens over de overbrenging.Voorts zal per individueel geval worden bezien of het vonnis op zodanige
wijze tot stand is gekomen, dat overname van de tenuitvoerlegging mogelijk
is. Tenslotte zal er tussen het betrokken land en Nederland overeenstemming
moeten zijn over de juridische gevolgen van een overbrenging, de procedure
voor de tenuitvoerlegging en de gratieverlening, strafvermindering en herziening.Ad B. toetreding tot het VogpEr zal niet met de vraag worden volstaan, maar er zal inhoudelijke informatie
over de werking van het verdrag en de wijze van toetreding worden verstrekt.Ad C. criteria voor bilaterale verdragenEr moet een substantieel aantal Nederlanders in het land gedetineerd moeten
zijn; ook bepalend kan zijn het aantal gedetineerden van de nationaliteit
van het andere land in Nederland dat voor overdracht in aanmerking komt. De
modeltekst die zal worden overgelegd, zal grotendeels gestoeld zijn op het
Vogp. Het zal dan van het andere land afhangen welke eisen aan het verdrag
worden gesteld. Deze zullen verenigbaar moeten zijn met de Nederlandse praktijk.Welke gedetineerden komen in aanmerking?Nu is vastgesteld in welk kader gedetineerden overgebracht kunnen worden,
moet nader bepaald worden aan welke criteria zij moeten voldoen om voor overbrenging
naar Nederland in aanmerking te komen. De Minister van Justitie heeft hier
grote beleidsvrijheid. Drie aspecten verdienen hier aandacht: (1) binding
met Nederland, (2) het doel van resocialisatie en (3) het voorkomen van een
aanzuigende werking. Deze aspecten moeten dienen als criteria voor de beslissing
of Nederland een aanvraag om overbrenging in behandeling neemt.1. Het Nederlanderschap alleen is niet voldoende; binding met Nederland
is een harde voorwaarde voor overbrenging. Reïntegratie in de Nederlandse
samenleving is immers zinloos als er geen wezenlijke relatie is met Nederland.
Als een veroordeelde de Nederlandse nationaliteit heeft of een vreemdeling
(inclusief EU-burgers) is met een verblijfstitel, die hij niet verliest, en
in Nederland woonachtig is, komt hij in beginsel voor overbrenging in aanmerking.
Bij het bepalen of er sprake is van binding wordt onder meer gekeken naar
waar betrokkene feitelijk woonachtig is (inschrijving in de gemeentelijke
basisadministratie, GBA) en hoe lang, waar hij werkt, waar het gezin verblijft
dan wel de familie en zo meer. Een Nederlandse veroordeelde die niet in Nederland
woont en van wie onvoldoende gebleken is dat Nederland het land is waar hij
na afloop van zijn detentie weer de draad zal oppakken, komt niet in aanmerking
voor overbrenging. Daarvan is sprake in het geval betrokkene zijn banden met
Nederland heeft verbroken door zijn hoofdverblijf naar een land buiten Nederland
te verplaatsen en geen sociale banden met Nederland meer heeft. In een dergelijk
geval is het resocialisatiebelang immers niet met een overbrenging gediend.2. Resocialisatie in Nederland is het doel van de overbrenging en dient
tevens de terugdringing van recidive. Wanneer deze resocialisatie niet binnen
de straftijd wordt gerealiseerd, is de overbrenging voor dat doel niet meer
zinvol. Het doel van overbrenging is niet een bekorting van in het buitenland
opgelegde straffen (al kan het wel een gevolg daarvan zijn) en een onmiddellijke
invrijheidsstelling na overbrenging is in het geheel niet wenselijk. Het Vogp
geeft staten de mogelijkheid om een verzoek af te wijzen als de veroordeelde
op het moment van ontvangst van het Wots-verzoek een strafrestant heeft van
minder dan zes maanden. Afgezien van mogelijke verkorting van het vonnis in
Nederland, betekent dit dat er in sommige gevallen weinig tijd overblijft
voor de beoordeling en eventuele uitvoering van het verzoek en dat er dus
snel gewerkt moet worden door de uitvoeringsinstanties van beide landen. Dat
is dus niet altijd in de macht van Nederland.  Resocialisatietrajecten tijdens de detentie duren minimaal vier
maanden1. Ze bereiden betrokkene voor op terugkeer
in de samenleving en in die tijd worden de juiste papieren, onderdak en werk
of uitkering geregeld, mede ten dienste van het terugdringen van recidive.
De nieuwe regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling2, die in 2008 van kracht wordt, maakt de invrijheidsstelling flexibeler
en maakt in bepaalde gevallen mogelijk als voorwaarde aan overbrenging te
verbinden dat eerst een resocialisatietraject wordt afgelegd in Nederlandse
detentie en dat daartoe desnoods het moment van invrijheidsstelling wordt
uitgesteld. Dit geeft enige flexibiliteit om in een aantal gevallen het moment
van in vrijheidstelling niet te laten samen vallen met het moment van aankomst
in Nederland.3. Voorkomen moet worden dat het Wots-beleid ongewenste neveneffecten
krijgt. Zoals bekend is 80% van de Nederlanders die in het buitenland
zijn gedetineerd, verdacht zijn van of veroordeeld voor drugsdelicten, in
het bijzonder drugssmokkel. Het is bekend dat de al dan niet vermeende mogelijkheid
om in geval van arrestatie te zijner tijd naar Nederland te kunnen worden
overgebracht een rol speelt bij het besluit om drugs te smokkelen. Er zijn
verder gevallen bekend van personen die nadat zij als gedetineerde naar Nederland
waren overgebracht, een aantal jaren later opnieuw gedetineerd bleken te zijn
in een ander land voor een vergelijkbaar drugsdelict. Om dit tegen te gaan,
zal een persoon die voor een tweede maal een Wots-verzoek indient niet zonder
meer daarvoor in aanmerking kunnen komen. Dit geldt met name bij drugsdelicten.
Bij dergelijke herhaalde verzoeken zullen door betrokkene bijzondere omstandigheden
moeten worden aangevoerd, wil hij voor een tweede keer voor overbrenging in
aanmerking kunnen komen.  Elk buitenlands vonnis dat in Nederland ten uitvoer wordt gelegd,
zal voortaan stelselmatig worden geregistreerd in de Nederlandse justitiële
documentatie.Humanitaire overwegingenBij toepassing van het voorgestelde beleid kunnen meer Nederlanders in
buitenlandse detentie in aanmerking komen voor overbrenging. Twee categorieën
blijven daar echter buiten vallen:1. Nederlanders in buitenlandse detentie die geen binding met Nederland
hebben.2. een kleine categorie gevallen waarbij de rechtsgang op een onaanvaardbare
manier is verlopen. Hoewel dat humanitair gezien schrijnende gevallen kunnen
zijn, is de Wots hier niet het juiste instrument; dat zou immers betekenen
dat Nederland vonnissen zou overnemen die naar Nederlandse normen (zo) niet
uitgevoerd kunnen worden en waarbij Nederland dus het recht niet heeft betrokkenen
te detineren. De aangewezen mogelijkheden voor Nederland liggen hier veeleer
op het terrein van de diplomatie. Te denken valt aan consulaire
en eventueel juridische bijstand, aandringen op uitzetting, vrijlating of
gratie enzovoort.ConclusiesHet doel van overbrenging van Nederlandse (en daaraan gelijkgestelde)
gedetineerden uit het buitenland is de tenuitvoerlegging van hun vrijheidsstraf
in Nederland om hun reïntegratie te bevorderen in de samenleving waarmee
zij verbonden zijn. Ik wil bevorderen dat Nederlanders die in het buitenland
gedetineerd zijn en die aan de voorwaarden voldoen naar Nederland overgebracht
worden.1. Nederland zal niet-verdragslanden waar Nederlanders gedetineerd zijn,
vragen of zij verdragloos kunnen en willen meewerken aan de overbrenging van
gedetineerden en, zo nee, hen actief uitnodigen om toe te treden tot het Vogp.
Wanneer dat niet mogelijk is zal Nederland hen vragen een bilateraal Wots-verdrag
te sluiten. Wanneer er voldoende positieve respons volgt op de eerste vraag,
zal Nederland de Wots zodanig aanpassen dat bedoelde verdragsloze overbrenging
mogelijk wordt.2. Waar landen voor een bilateraal verdrag kiezen, is de hoeveelheid gedetineerde
Nederlanders die een binding hebben met Nederland, bepalend voor de prioritering;
het strafvonnis moet voorts op een behoorlijke manier tot stand zijn gekomen.3. In aanmerking voor overbrenging naar Nederland komen in beginsel alleen
die Nederlanders, of vreemdelingen met een vaste verblijfstitel, die een binding
hebben met Nederland.4. Nederland zal ernaar streven dat er bij elke overbrenging een reststraf
in Nederland ten uitvoer gelegd kan worden, zodat de overbrenging ook kan
strekken tot resocialisatie van betrokkene.5. Wie al een keer in het kader van de Wots naar Nederland is overgebracht,
komt niet zonder meer in aanmerking voor een tweede overbrenging.XNoot1Per 3 oktober 2007 2626 waarvan 1555 in EU-landen.XNoot2Per 3 oktober 2007, inclusief Rusland; voor Rusland zal het Vogp
per 1 december 2007 in werking treden. Op 3 oktober was daar één
Nederlander gedetineerd.XNoot1Wanneer een dergelijk traject niet tot de mogelijkheden behoort zijn er
minimaal twee maanden nodig om genoemde elementaire zaken te regelen.XNoot2Tweede Kamer 2006–2007 30 513, nr. 6 p. 9–10, 20. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31200-VI-30.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl