Wet bestuurlijke boete fout parkeren en andere lichte verkeersovertredingen; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30098, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

11-05-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

30098 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no.W09.04.0366/V
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30098Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 83 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 098Wijziging van de Wegenverkeerswet 1994 in verband met de invoering van
een bestuurlijke boete voor overtreding van een aantal voorschriften betreffende
het laten stilstaan en parkeren van voertuigen, en voor andere lichte verkeersovertredingen
(Wet bestuurlijke boete fout parkeren en andere lichte verkeersovertredingen)nr. 4ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 24 november
2004 en het nader rapport d.d. 22 april 2005, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Verkeer en Waterstaat, mede namens de minister van Justitie
en de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Het advies van
de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 23 juli 2004, no. 002974, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Verkeer en Waterstaat, mede namens de Minister
van Justitie en de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet
tot wijziging van de Wegenverkeerswet 1994 in verband met de invoering van
een bestuurlijke boete voor overtreding van een aantal voorschriften betreffende
het laten stilstaan en parkeren van voertuigen, en voor andere lichte verkeersdelicten
(Wet bestuurlijke boete fout parkeren), met memorie van toelichting.In dit wetsvoorstel wordt de handhaving van een aantal lichte verkeersovertredingen
opgedragen aan besturen van decentrale wegbeheerders. De Raad van State maakt
naar aanleiding van het wetsvoorstel opmerkingen met betrekking tot onder
meer de verhouding tussen strafrecht en bestuursrecht in de rechtshandhaving,
de organisatie van de bestuursrechtelijke handhaving, eenvoudiger en doelmatiger
handhaving, het toepassingsbereik, bevoegde organen, de rechtsbescherming
en financiële aspecten. Hij is van oordeel dat het voorstel in verband
daarmee nader dient te worden overwogen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 23 juli
2004, nr. 04.002974, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 24 november 2004, nr. W09.04.0366/V, bied ik U
hierbij mede namens de Minister van Justitie aan.In zijn advies heeft de Raad van State opmerkingen gemaakt met betrekking
tot onder meer de verhouding tussen strafrecht en bestuursrecht in de rechtshandhaving,
de organisatie van de bestuursrechtelijke rechtshandhaving, eenvoudiger en
doelmatiger handhaving, het toepassingsbereik, de bevoegde organen, de rechtsbescherming
en financiële aspecten. De Raad heeft bij zijn advies tevens rekening
gehouden met het voorstel van wet tot wijziging van de Gemeentewet in verband
met de invoering van een bestuurlijke boete voor overtreding van
voorschriften uit de gemeentelijke verordening betreffende bepaalde gedragingen
die leiden tot overlast in de openbare ruimte (Wet bestuurlijke boete overlast
in de openbare ruimte).De Raad van State concludeert dat het wetsvoorstel tegen de achtergrond
van de door hem gemaakte opmerkingen nader moet worden overwogen. Ondergetekende
meent dat met de aanpassingen die hieronder worden toegelicht en met de toelichtingen
die in het navolgende worden gegeven, in voldoende mate aan de kritiek van
de Raad van State tegemoet wordt gekomen.1. Algemene opmerkingenHet handhaven van wettelijke voorschriften is een kerntaak van de overheid.
De regering streeft ernaar de strafrechtelijke handhaving te laten terugtreden
ten behoeve van de bestuursrechtelijke handhaving in gevallen die zich daarvoor
lenen.1 Lichte overtredingen in het publieke domein
worden naar het oordeel van de regering onvoldoende gehandhaafd. Dit houdt
onder meer verband met de prioriteiten van de politie en het openbaar ministerie.In dit wetsvoorstel wordt de handhaving van een aantal lichte verkeersovertredingen
opgedragen aan besturen van decentrale wegbeheerders. Daarnaast blijft de
handhaving door de politie op grond van de Wet administratiefrechtelijke handhaving
verkeersvoorschriften (Wahv) mogelijk. Het voorstel hangt nauw samen met het
wetsvoorstel bestuurlijke boete kleine ergernissen, waarover de Raad heden
eveneens advies uitbrengt;2 daarin wordt aan gemeenteraden
de bevoegdheid verleend te bepalen dat het college van burgemeester en wethouders
respectievelijk de burgemeester bestuurlijke boeten kunnen opleggen wegens
gedragingen die in gemeentelijke verordeningen strafbaar zijn gesteld.In beide wetsvoorstellen krijgen decentrale bestuursorganen de bevoegdheid
tot het opleggen van bestuurlijke boeten. In beide wetsvoorstellen wordt ervan
uitgegaan dat (eventueel onbezoldigd) gemeenteambtenaren als toezichthouder
worden aangewezen. Zij kunnen aankondigingen uitreiken na constatering van
een overtreding. Genoemde toezichthouders zijn tevens buitengewoon opsporingsambtenaar
voor overtredingen van de Wet op de uitgebreide identificatieplicht.3Het wetsvoorstel bestuurlijke boete fout parkeren verschilt van het wetsvoorstel
bestuurlijke boete kleine ergernissen op een aantal belangrijke punten.Zo wordt aan de decentrale bestuursorganen niet de keuzemogelijkheid gelaten
de verkeersovertredingen uitsluitend strafrechtelijk dan wel via de Wahv te
handhaven. Verder worden naast de gemeentelijke bestuursorganen ook andere
wegbeheerders (bestuursorganen van de provincies en waterschappen) bevoegd
tot het opleggen van bestuurlijke boeten. Ten slotte verloopt de rechtsbescherming
niet volgens de gewone regeling van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), maar
volgens de lijn van de Wahv.De Raad onderkent de noodzaak van doeltreffender handhaving van lichte
verkeersovertredingen, maar wijst op de veelheid van handhavingsregimes die
ingevolge dit wetsvoorstel alsmede de geldende Wahv en de wetsvoorstellen
inzake door het openbaar ministerie op te leggen bestuurlijke boeten en inzake
bestuurlijke boete kleine ergernissen dreigt te ontstaan. Zowel de regeling
van het gezag over de rechtshandhaving als die van de rechtsbescherming vertonen
moeilijk te verklaren verschillen, waarop de Raad in dit advies en zijn adviezen
inzake de andere wetsvoorstellen de aandacht vestigt. Evenmin is in deze wetsvoorstellen
gelijkelijk aangesloten bij (of afgeweken van) de regeling van de bestuurlijke
boete in de Awb (vierde tranche). De Raad heeft dan ook bedenkingen bij een
wildgroei van handhavingssystemen.2. De verhouding tussen strafrecht en bestuursrecht in de rechtshandhavingTen tijde van de algehele grondwetsherziening van 1983 was het patroon
van de rechtshandhaving in Nederland terzake van delicten in de openbare ruimte
(waaronder het wegverkeer) een zaak van het strafrecht, terwijl op deelterreinen
van het bestuursrecht, zoals de belastingheffing, de economische ordening
en de milieubescherming gespecialiseerde diensten bestuursrechtelijke handhavingsmiddelen
tot hun beschikking hadden, met de mogelijkheid van strafrechtelijke handhaving
als achtervang. Regelingen zoals het Duitse Gesetz über Ordnungswidrigkeiten
van 1968 werden incidenteel bepleit, maar stuitten op afwijzende reacties.4 Pas met de door de commissie-Mulder voorbereide,
in 1992 volledig in werking getreden Wahv1 kwam
hierin verandering. Met behoud van de aansturing door het openbaar ministerie
werd een stelsel van sanctietoepassing door bestuursorganen in het leven geroepen
dat betrekking heeft op een breed scala van verkeersovertredingen, met een
daarop toegesneden vorm van bestuursrechtelijke rechtsbescherming. Thans stelt
de regering in een drietal wetsvoorstellen – het onlangs ingediende
wetsvoorstel openbaar ministerie-afdoening2, het
wetsvoorstel bestuurlijke boete kleine ergernissen en het voorliggende wetsvoorstel –
verder gaande stappen voor.Deze vier regelingen hebben gemeen dat sancties door bestuursorganen worden
opgelegd. De juridische vormgeving laat echter aanzienlijke verschillen zien,
hetgeen op een risico van wildgroei wijst. Alle vier knopen ze aan bij de
aanvaarding – ook in de rechtspraak van het Europese Hof voor de Rechten
van de Mens – van bestuurlijke sanctietoepassing (met als een der uit
artikel 113 van de Grondwet voortvloeiende randvoorwaarden dat deze geen vrijheidsbeneming
mag inhouden), maar er zijn grote verschillen op het punt van de rechtssystematische
inkadering, de gezagsstructuur, de rechtsbescherming en de wijze van financiering.
Evenmin is in deze wetsvoorstellen gelijkelijk aangesloten bij (of afgeweken
van) de regeling van de bestuurlijke boete in de Awb (vierde tranche). De
Raad adviseert waar mogelijk deze divergenties te beperken en in elk geval
het naast elkaar bestaan van deze – de Wahv meegerekend – vier
wettelijke regelingen voor het opleggen van sancties door bestuursorganen
aan een termijn voor evaluatie en herziening te binden.Het is wenselijk de diverse nieuwe wetsvoorstellen een beperkte looptijd
te geven en de voorbereiding van een samenhangende regeling inzake bestuurlijke
bestraffing voor te bereiden, die op een termijn van vier tot zes jaar in
de plaats kan treden van de nu voorziene drie wetsvoorstellen alsmede de Wahv.De Raad adviseert het wetsvoorstel en de toelichting in deze zin te wijzigen
en de voorbereiding van geharmoniseerde wetgeving ter hand te nemen.1 en 2. Algemene opmerkingen en de verhouding tussen strafrecht en bestuursrecht
in de rechtshandhavingDe Raad onderkent de noodzaak van een doeltreffender handhaving van een
aantal lichte verkeersovertredingen, maar wijst op de veelheid van handhavingsregimes
die ingevolge dit wetsvoorstel alsmede de geldende Wet administratiefrechtelijke
handhaving verkeersvoorschriften (Wahv) en de wetsvoorstellen inzake door
het openbaar ministerie op te leggen bestuurlijke boete (Kamerstukken II,
2004/05, 29 849, nr. 2) en inzake bestuurlijke boete overlast in de openbare
ruimte dreigt te ontstaan. De Raad heeft dan ook bedenkingen bij een wildgroei
van handhavingssystemen. De Raad schetst vervolgens in zijn advies de geschiedenis
van de handhaving in de openbare ruimte sinds de grondwetsherziening van 1983.
Die was in zijn geheel een zaak van het strafrecht. Daarin kwam verandering
toen in 1992 de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften
(Wahv) werd geïntroduceerd, die de administratieve sanctie voor verkeersovertredingen
mogelijk maakte. In de wetsvoorstellen bestuurlijke boete fout parkeren en
bestuurlijke boete overlast in de openbare ruimte wordt voorgesteld het opleggen
van een bestuurlijke boete mogelijk te maken ten aanzien van feiten die door
die wetsvoorstellen worden bestreken. In het wetsvoorstel OM-afdoening wordt
voorgesteld de buitengerechtelijke afdoening van strafzaken op een andere
wijze in te richten door de transactie om te vormen tot een strafbeschikking.
In een strafbeschikking kan door een officier van justitie of een opsporingsambtenaar
(onder andere) een geldboete worden opgelegd. De Raad constateert dat de juridische
vormgeving aanzienlijke verschillen laat zien, hetgeen wijst op een risico
van een te grote verscheidenheid aan handhavingssystemen. De Raad adviseert
waar mogelijk deze divergenties te beperken en in elk geval het naast elkaar
bestaan van deze – de Wahv meegerekend – vier wettelijke regelingen
voor het opleggen van sancties door bestuursorganen aan een termijn voor evaluatie
te herziening te binden. De Raad adviseert verder een beperkte looptijd te
verbinden aan de nieuwe wetsvoorstellen en de voorbereiding van een samenhangende
regeling inzake bestuurlijke bestraffing voor te bereiden.Alvorens in te gaan op de door de Raad gestelde vragen is het van belang
het wetsvoorstel Vierde tranche van de Algemene wet bestuursrecht (Kamerstukken II 2004/05, 29 702, nr. 2) in ogenschouw te nemen. Dit
wetsvoorstel voorziet in een algemene regeling terzake van de bestuurlijke
boete. Het wetsvoorstel Vierde tranche Awb bevat evenwel geen bevoegdheidsgrondslag
voor oplegging van een bestuurlijke boete door een bestuursorgaan. Het is
aan de bijzondere wetgever om te bepalen of bestuurlijke handhaving door middel
van bijvoorbeeld de bestuurlijke boete aangewezen is.De rechtvaardiging voor de keuze voor de bestuurlijke boete als extra
handhavingsinstrument is toegelicht in de memorie van toelichting bij het
onderhavige wetsvoorstel en is in overeenstemming met de criteria die worden
genoemd in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel Vierde tranche
Awb (Kamerstukken II 2004/05, 29 702, nr. 3, blz. 118–119). In
het algemeen kan worden gesteld dat het bij overtredingen inzake stilstaan
en parkeren gaat om feiten met een geringe normatieve lading, waarvoor de
dader geen ernstige blaam treft. Handhaving zal doorgaans vrij eenvoudig plaatsvinden –
het zal in veruit de meeste gevallen gaan om een constatering op kenteken –
en er zijn geen ingrijpende dwangmiddelen nodig. Vrijheidsbeneming is niet
aan de orde. De politie blijft overigens bevoegd om strafrechtelijk dan wel
op grond van de Wahv op te treden. Wel zal, zoals ook al in de memorie van
toelichting is uiteengezet, de primaire verantwoordelijkheid voor de handhaving
bij het desbetreffende bestuursorgaan liggen.Omdat ondergetekende verwacht dat de inwerkingtreding van het onderhavige
wetsvoorstel eerder zal plaatsvinden dan het wetsvoorstel Vierde tranche Awb,
is het noodzakelijk in het onderhavige wetsvoorstel niet alleen in een bevoegdheidsgrondslag
voor oplegging van een bestuurlijke boete te voorzien, maar daarnaast tevens
een uitputtende boeteregeling op te nemen. In verband met de verwachting dat
het wetsvoorstel Vierde tranche Awb kort na inwerkingtreding van dit wetsvoorstel
in werking treedt, is wel zoveel mogelijk bij de regeling van de Vierde tranche
Awb aangesloten. Een uitzondering betreft de regeling van de rechtsbescherming
(hoofdstukken 6 t/m 8 van de Awb). Op dit punt is voor een afwijkende regeling
gekozen. Voor de redengeving wordt verwezen naar het antwoord onder punt 7.De boeteregeling van het wetsvoorstel Vierde tranche Awb heeft ook ten
grondslag gelegen aan het wetsvoorstel bestuurlijke boete overlast in de openbare
ruimte. Ook in dit wetsvoorstel zijn de bepalingen uit het wetsvoorstel Vierde
tranche Awb zo veel mogelijk overgenomen.De invoering van het wetsvoorstel Vierde tranche Awb brengt mee dat de
regelingen in de wetsvoorstellen bestuurlijke boete fout parkeren en bestuurlijke
boete overlast in de openbare ruimte alsdan tegen het licht zullen worden
gehouden en waar nodig en mogelijk zullen worden aangepast aan de Awb.Het wetsvoorstel OM-afdoening vervangt de bestaande, algemene regeling
voor de buitengerechtelijke afdoening van strafzaken via de transactie door
een andere, en voegt derhalve geen extra afdoeningsmodaliteit toe. De omvorming
van de transactie tot een strafbeschikking maakt het mogelijk dat in de strafbeschikking
straffen en maatregelen worden opgenomen waarvan de tenuitvoerlegging niet
van de medewerking van de betrokkene afhankelijk is. Daarbij wordt onder meer
voorgesteld om de oplegging van geldboetes in een strafbeschikking mogelijk
te maken, hetgeen de effectuering doelmatiger maakt. Deze omvorming leidt
er daarmee toe dat de verschillen tussen buitengerechtelijke afdoening in
het strafrecht en de bestuurlijke boete verminderen. Net als een bestuurlijke
boete is ook de strafbeschikking voor tenuitvoerlegging vatbaar als niet tijdig
een rechtsmiddel wordt aangewend. Daardoor wordt de buitengerechtelijke afdoening
van strafzaken doelmatiger.In geval zowel het onderhavige wetsvoorstel als het wetsvoorstel OM-afdoening
tot wet zijn verheven en in werking zijn getreden, staat ten aanzien van de
overtredingen die onder de werking van het onderhavige wetsvoorstel vallen
de bestuursrechtelijke handhaving voorop en speelt de OM-afdoening nagenoeg
geen rol.Ondergetekende stelt zich, gelet op bovenstaande, op het standpunt dat
er goede redenen zijn voor de verschillende keuzes die in de onderscheiden
wetsvoorstellen op onderdelen zijn gemaakt met betrekking tot de inrichting
van het stelsel. De divergenties tussen het wetsvoorstel OM-afdoening en de
beide wetsvoorstellen bestuurlijke boete komen met name voort uit de verschillende keuzes voor rechtssystematische inkadering. Dit wordt
niet als een bezwaar gezien; gewezen wordt op het naast elkaar bestaan van
verschillende sanctiesystemen ook in andere wetten, zoals in de Wet toezicht
kredietwezen. Hiermee wordt benadrukt dat bestuursrechtelijke handhaving een
alternatief kan zijn voor strafrechtelijke handhaving.Het bovenstaande neemt niet weg dat de Raad naar de mening van ondergetekende
terecht zijn bezorgdheid uitspreekt over het risico van onnodige wildgroei
van naast elkaar bestaande regelingen en afwijkende stelsels.In reactie op deze opmerkingen van de Raad wordt het volgende opgemerkt.
In de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel OM-afdoening is reeds aangegeven,
dat zal worden onderzocht of de procedure van de Wahv in het systeem van de
OM-afdoening kan worden geïntegreerd (Kamerstukken II 2004/05, 29 849,
nr. 3, p. 6). Het OM stelde daar blijkens zijn advies bij een concept
van dat wetsvoorstel prijs op. De Minister van Justitie en ik zien het advies
van de Raad van State als een ondersteuning van dit voornemen.Ondergetekende is, samen met haar ambtgenote van Justitie, verder voornemens
nauwlettend te volgen of en in hoeverre de voorliggende wetsvoorstellen inzake
de bestuurlijke boete fout parkeren en bestuurlijke boete overlast in de openbare
ruimte in de praktijk een wezenlijke bijdrage leveren aan een effectieve en
efficiënte handhaving van de betreffende overtredingen. Daartoe is in
het onderhavige wetsvoorstel, evenals in het wetsvoorstel bestuurlijke boete
overlast in de openbare ruimte, een evaluatiebepaling opgenomen. Er is geen
meerwaarde in het beperken van de geldigheidsduur van de nieuwe wetsvoorstellen,
zoals de Raad voorstelt. Een dergelijke maatregel kan onzekerheid creëren
voor de praktijk, hetgeen moet worden voorkomen. Dit zal de werkbaarheid en
flexibiliteit van de verschillende regelingen, die de kans moeten krijgen
hun waarde in de praktijk te bewijzen, niet ten goede komen. Daarnaast zal
de evaluatie, waarin de werking in de praktijk wordt onderzocht, met de nodige
zorgvuldigheid ter hand moeten worden genomen. Ondergetekende wil daarom de
evaluatie niet belasten met beperkingen in de werkingsduur van verschillende
daarmee verband houdende wetten. Voor een goede evaluatie is een langere termijn
noodzakelijk dan de drie jaar die in eerste instantie was voorgesteld. De
termijn waarbinnen de evaluatie van de wet moet zijn afgerond, is om deze
reden gewijzigd in vijf jaar. In het wetsvoorstel bestuurlijke boete overlast
in de openbare ruimte is dezelfde wijziging aangebracht. Naar aanleiding van
het advies van de Raad is in de memorie van toelichting aan dit punt nadere
aandacht besteed.3. Organisatie van de bestuursrechtelijke handhavingIn Nederland is, evenals in andere staten die rechtsstaat willen zijn,
het strafrechtelijk handhavend optreden opgedragen aan een organisatie –
het openbaar ministerie met de onder zijn gezag werkzame politie – die
institutioneel onderscheiden is van de op de vervulling van dienstverlenende
en ordenende taken gerichte overheidsorganisatie. Op gespecialiseerde terreinen
is er daarnaast een handhavende taak voor (eveneens professionele) inspecties.Deze inrichting heeft een waarborgfunctie voor de burger. Zij dient de
consistentie en controleerbaarheid van het handhavend optreden. Een vermenging
met het directe bestuur wordt daardoor voorkomen en een nauwere aansluiting
bij de normen die uiteindelijk in de rechtspleging worden gehanteerd, wordt
daardoor bevorderd.De Raad acht het riskant als het opleggen van straffen – daar gaat
het immers ook in de zin van artikel 6 van het Europees verdrag tot bescherming
van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) om –
in handen wordt gelegd van een te grote diversiteit van functionarissen die
niet onder het gezag staan van een professionele organisatie zoals het openbaar
ministerie of een specialistische inspectie. Gevolg van het naast elkaar bestaan
van verschillende handhavers voor dezelfde feiten is dat het openbaar ministerie
zijn regiefunctie verliest. Er kan bovendien verwarring ontstaan over de vraag
wie het gezag heeft over de toezichthouders. Met betrekking tot de uitvoering
van de toezichthoudende taken staan de beoogde toezichthouders fout parkeren
in een gezagsrelatie tot het bestuur van de decentrale wegbeheerder. In de
uitoefening van de BOA-bevoegdheden die zij in het kader van de toezichthoudende
bevoegdheden uitoefenen staan zij onder het gezag van de officier van justitie.
Particuliere beveiligers die worden aangewezen als toezichthouder hebben daarnaast
nog een arbeidsrechtelijke verhouding tot hun particuliere werkgever. Wanneer,
zoals het wetsvoorstel voorziet, taken kunnen worden opgedragen aan een lager
of privaat gesalarieerde categorie functionarissen, die wel aan de vereisten
voor het ambt van bijzonder opsporingsambtenaren moeten voldoen, valt niet
in te zien waarom deze niet als opsporingsambtenaar onder het gewone gezag
van het openbaar ministerie zouden kunnen optreden ter handhaving van normen
die overlast in de openbare ruimte beteugelen. Naast de reguliere politieambtenaar
met algemene opsporingsbevoegdheid ontstaat dan een nieuwe categorie handhavers,
bij voorkeur door hun uniform herkenbaar voor de burger. Bovendien is zo een
beter samenspel «op straat» mogelijk met de politie, als strafrechtelijke
handhaving van strafbare feiten nodig is.Daarom verdient het aanbeveling de functionarissen van wie voorzien is
dat zij bestuurlijk handhavend zullen optreden tegen fout parkeren en overige
lichte verkeersdelicten, onder te brengen in een professionele gezagsstructuur
die de verantwoordelijkheid van het openbaar ministerie voor de rechtshandhaving –
ook ten aanzien van in gemeentelijke verordeningen strafbaar gestelde feiten –
niet uitholt of terzijde schuift, maar daarentegen effectiever maakt. De Raad
adviseert het wetsvoorstel aldus te herijken dat de oplegging van bestuurlijke
boetes geschiedt door functionarissen – waaronder gemeentelijke toezichthouders –
die onder het gezag van het openbaar ministerie staan, zodanig dat het handhavingsbeleid
in de lokale driehoek wordt gecoördineerd.3. Organisatie van de bestuurlijke handhavingDe Raad adviseert het wetsvoorstel aldus te herijken dat de oplegging
van de bestuurlijke boetes geschiedt door functionarissen die onder het gezag
staan van het openbaar ministerie, zodanig dat het handhavingsbeleid in de
lokale driehoek wordt gecoördineerd.De essentie van de invoering van de mogelijkheid van een bestuurlijke
boete is juist om de uiteindelijke verantwoordelijkheid voor de beleidsvorming,
beleidsuitvoering en handhaving in één hand te leggen, en wel
die van het bevoegde bestuursorgaan. Het is dan ook de verantwoordelijkheid
van het bestuursorgaan om de inzet en mate van handhaving te bepalen. Dit
uitgangspunt strookt niet met de suggestie van de Raad om de coördinatie
van het handhavingsbeleid in handen te leggen van de lokale driehoek. De Raad
gaat met zijn voorstel immers voorbij aan het feit dat de functionarissen
die een bestuurlijke boete kunnen opleggen in een gezagsrelatie staan tot
het desbetreffende bestuursorgaan, omdat het gaat om bestuursrechtelijke handhaving.
De functionarissen krijgen uitsluitend buitengewone opsporingsbevoegdheid
ten behoeve van de identificatieplicht, wat een afgeleide bevoegdheid is.
Voor de uitvoering van deze bevoegdheid is een gezagsrelatie met het openbaar
ministerie zoals de Raad die voorstelt, niet noodzakelijk. Voorts is het verlies
aan regiefunctie relatief, omdat vanwege het handhavingstekort de prioriteitstelling
ontbreekt ten aanzien van de delicten die met een bestuurlijke boete kunnen
worden afgedaan en het openbaar ministerie in die zin een beperkte regierol
heeft.4. Eenvoudiger en doelmatiger handhavingMet de bevoegdheid voor besturen van de wegbeheerders boete op te leggen
wegens fout parkeren en stilstaan beoogt het wetsvoorstel een eenvoudiger
en doelmatiger vorm van handhaving. De bestuurlijke boete als sanctie wegens
fout parkeren en stilstaan is – sinds de invoering van de Wahv –
niet nieuw, voor de overige lichte verkeersdelicten wel.De memorie van toelichting stelt dat verkeershandhaving door het bestuur
het voordeel biedt dat er een integraal verkeersbeleid kan worden opgezet
met beleid en handhaving in één hand. De Raad merkt op dat het
wetsvoorstel niet kan leiden tot integraal verkeersbeleid. Een groot aantal
verkeersdelicten zal uitsluitend strafrechtelijk gehandhaafd kunnen worden.
Bovendien worden binnen gemeentelijk gebied ook andere wegbeheerders (provincie-
en waterschapsbestuur) bevoegd tot het handhaven van overtredingen op de wegen
onder hun beheer. Het is twijfelachtig of een integraal verkeersbeleid binnen
de gemeente daarmee wordt gediend. Volgens de memorie van toelichting
zal parkeerhandhaving overzichtelijker worden doordat dezelfde personen belast
zullen zijn met toezicht op het «fout parkeren» en het «gefiscaliseerde
parkeren». Het is echter niet zeker dat de huidige parkeerwachten door
gemeentebesturen zullen worden aangewezen als toezichthouders in de zin van
dit wetsvoorstel, nu alleen ambtenaren met buitengewone opsporingsbevoegdheid
daarvoor in aanmerking komen. Ook wijst de Raad erop dat de handhaving van
gefiscaliseerd parkeren nu in een aantal gemeenten door particuliere bedrijven
wordt uitgevoerd.1 De huidige parkeerwachten zijn
in de regel slechts in bepaalde delen van gemeenten werkzaam. Verder ligt
het in de rede dat gemeentebesturen het toezicht in woonwijken op de zogeheten
«kleine ergernissen» aan dezelfde personen zullen opdragen als
die welke worden belast met het toezicht ingevolge dit wetsvoorstel. Ten slotte
merkt de Raad op dat van overzichtelijkheid van parkeerhandhaving nog geen
sprake is zolang sommige parkeerovertredingen langs fiscale weg worden gehandhaafd
en andere langs bestuurlijke weg.De memorie van toelichting vermeldt terecht dat de financiële prikkel –
de inkomsten gaan naar de wegbeheerders – tot een «hoger niveau
van handhaving» kan leiden. Onvermeld blijft in de toelichting dat de
inkomsten van gemeenten voortvloeiend uit dit wetsvoorstel, in de praktijk
vermoedelijk nodig zullen zijn om het toezicht ingevolge het wetsvoorstel
bestuurlijke boete kleine ergernissen te kunnen handhaven.De memorie van toelichting vermeldt geen probleem of doelstelling voor
de overige verkeersdelicten die met een bestuurlijke boete zullen kunnen worden
bestraft. Er wordt slechts op gewezen dat om een ruimere werking is verzocht.De Raad adviseert in het licht van het vorenstaande in de toelichting
nader in te gaan op de doelen van het wetsvoorstel.4. Eenvoudiger en doelmatiger handhavingDe Raad merkt op dat het wetsvoorstel niet kan leiden tot integraal verkeersbeleid.
Een groot aantal verkeersdelicten zal uitsluitend strafrechtelijk gehandhaafd
kunnen worden.In reactie op deze opmerking van de Raad van State verwijs ik naar de
doelstelling van dit wetsvoorstel dat is opgenomen in de memorie van toelichting.
De doelstelling is gelegen in het bewerkstelligen van een integraal parkeerbeleid
op gemeentelijk niveau, doordat zowel de handhaving van het gefiscaliseerde
parkeren (parkeren zonder te betalen waar dat wel moet) als het fout parkeren
(parkeren waar dat verboden is) in één hand komt.De Raad overweegt verder dat het feit dat binnen een gemeente ook andere
wegbeheerders bevoegd worden tot het handhaven evenmin een bijdrage levert
aan een eenvoudiger en doelmatiger handhaving. Mede naar aanleiding van het
advies van de Raad is besloten terug te komen op het aanvankelijke voorstel
om de bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete toe te kennen
aan drie verschillende bestuursorganen te weten: gedeputeerde staten van de
provincies, het dagelijks bestuur van de waterschappen en het college van
burgemeester en wethouders van de gemeenten. Voor de overwegingen die ons
tot dit besluit hebben geleid verwijs ik naar het antwoord onder punt 6. Dit
bezwaar van de Raad is daarmee ondervangen.Daarnaast merkt de Raad op dat het niet zeker is dat de huidige parkeerwachten
door gemeentebesturen zullen worden aangewezen als toezichthouders in de zin
van dit wetsvoorstel. Tevens wijst de Raad erop dat de handhaving van het
«gefiscaliseerd parkeren» in een aantal gemeenten nu door particuliere
bedrijven wordt uitgevoerd. In reactie hierop merk ik op dat het voor de aanwijzing
van parkeerwachten als toezichthouders in de zin van dit wetsvoorstel niet
relevant is dat de handhaving van het gefiscaliseerd parkeren nu in een aantal
gemeenten door particuliere bedrijven wordt uitgevoerd. Voor deze handhavers
geldt dat zij onbezoldigd ambtenaar zijn in dienst van de gemeente, omdat
ze anders niet bevoegd zouden zijn een naheffingsaanslag op te leggen (artikel
231, tweede lid, aanhef en onder b, van de Gemeentewet). In dezelfde zin is
het nu al mogelijk dat particuliere functionarissen onder enkele voorwaarden
als onbezoldigd ambtenaar buitengewone opsporingsbevoegdheid kunnen verkrijgen.
Deze lijn voortzettend zijn er geen bezwaren om onder dezelfde voorwaarden
ook particulieren als toezichthouders in de zin van dit wetsvoorstel te laten
fungeren. Voor de goede orde merk ik wel op dat op grond van het voorgestelde
artikel 184a, tweede lid, alleen een ondergeschikte die tevens onbezoldigd
ambtenaar is, kan worden gemachtigd tot het uitreiken van de aankondiging
van de beschikking. Dit betekent dat, alvorens particuliere toezichthouders
kunnen worden aangesteld, deze eerst moeten zijn aangesteld als onbezoldigd
ambtenaar in dienst van het desbetreffende bestuursorgaan. Verder is bepaald
dat bij algemene maatregel van bestuur nadere eisen kunnen worden gesteld
aan de ondergeschikte.Voorts signaleert de Raad dat in de memorie van toelichting niet wordt
vermeld dat de inkomsten van de gemeenten voortvloeiend uit het onderhavige
wetsvoorstel in de praktijk vermoedelijk nodig zullen zijn om het toezicht
ingevolge het wetsvoorstel bestuurlijke boete overlast in de openbare ruimte
te kunnen bekostigen. Voor een reactie op dit punt verwijzen naar het antwoord
onder punt 8a.De Raad merkt verder terecht op dat er in de memorie van toelichting geen
doelstelling is opgenomen voor de overige delicten die met een bestuurlijke
boete zullen kunnen worden afgedaan. In het wetsvoorstel is de mogelijkheid
opengelaten om ook voor enkele andere lichte verkeersdelicten een bestuurlijke
boete in te voeren. De reden hiervoor is dat ook ten aanzien van dit soort
delicten de overweging zou kunnen gelden dat op deze wijze een bijdrage kan
worden geleverd aan een adequate handhaving. Ik wil daarom de mogelijkheden
voor de toekomst voor een verruiming van de reikwijdte van het wetsvoorstel
niet uitsluiten. De bevoegdheid om op het terrein van het verkeer een bestuurlijke
boete op te leggen door decentrale overheden is een onontgonnen terrein. Dit
betekent dat een eventuele verdere verruiming van het toepassingsbereik van
de wet vooral afhankelijk zal zijn van de werking in de praktijk. De wijze
van functioneren valt thans nog niet beoordelen. Wel zijn de mogelijkheden
tot verruiming gebonden aan een aantal indicaties, die zijn beschreven in
de memorie van toelichting. Het moet gaan om regels met geringe normatieve
lading, die duidelijk zijn omschreven. Het sanctiestelsel als geheel moet
transparant en consistent blijven. Bestraffing met vaste tarieven moet mogelijk
zijn en er moet geen noodzaak bestaan tot recidiveregistratie.De Raad maakt tenslotte nog de opmerking dat van overzichtelijkheid van
parkeerhandhaving nog geen sprake is zolang sommige parkeerovertredingen nog
langs fiscale weg worden gehandhaafd en andere langs bestuurlijke weg. In
de reactie op punt 5b zal tevens op deze opmerking van de Raad worden ingegaan.5. Toepassingsbereika. Het wetsvoorstel ziet op drie categorieën feiten, die in een algemene
maatregel van bestuur zullen worden omschreven:– gedragingen die nu uitsluitend via de Wahv worden gesanctioneerd;– gedragingen die in gemeentelijke verordeningen strafbaar zijn
gesteld;– andere lichte verkeersdelicten die nu nog in verkeersregelgeving
strafbaar zijn gesteld.De eerste twee categorieën betreffen alleen stilstaan en parkeren
van voertuigen. Wat onder de andere lichte verkeersdelicten, genoemd in artikel
184a, eerste lid, moet worden verstaan, is niet duidelijk. Als voorbeelden
noemt de memorie van toelichting delicten die de plaats op de weg betreffen
van voetgangers en fietsers.1 Het is de Raad niet
geheel duidelijk wat hiermee wordt bedoeld. De Raad acht het wenselijk dat
de delegatiegrondslag nauwkeuriger wordt begrensd.2
Juist nu het doel van het wetsvoorstel wat dit onderdeel betreft zo onduidelijk
is, blijft in het midden of bijvoorbeeld lichte snelheidsovertredingen in
woonwijken onder de reikwijdte van deze wet kunnen vallen.De Raad adviseert tot aanpassing van het wetsvoorstel op dit punt.b. Het wetsvoorstel omvat niet de parkeerovertredingen die thans langs
fiscale weg worden afgedaan. Volgens de memorie van toelichting zullen deze
«op termijn» worden bezien. De wijziging zou te ingrijpend zijn
om deze thans reeds mee te nemen.3 Het is niet
duidelijk waarin deze ingrijpendheid schuilt.De Raad adviseert dit nader toe te lichten.5. Toepassingsbereika. De Raad acht het wenselijk de delegatiegrondslag die in het wetsvoorstel
is opgenomen voor de categorie overige verkeersdelicten nauwkeuriger
wordt begrensd. De Raad adviseert tot aanpassing van het wetsvoorstel op dit
puntIn reactie op deze aanbeveling van de Raad merk ik op dat in eerste instantie
de bestuurlijke boete mogelijk zal worden gemaakt voor de in de toelichting
genoemde overtredingen inzake stilstaan en parkeren, alsmede voor een zeer
beperkt aantal andere lichte verkeersdelicten. Daarbij moet worden gedacht
aan delicten als het als voetganger niet gebruiken van voetpad of trottoir,
of het als (snor)fietser niet gebruiken van het verplichte fietspad of fiets/bromfietspad.
Zoals hierboven onder punt 4 reeds is opgemerkt, kan het in de toekomst echter
wenselijk blijken ook voor andere verkeersdelicten de mogelijkheid te openen
van afdoening door middel van een bestuurlijke boete. Of dit het geval is,
zal pas uit de evaluatie blijken. In dat kader zal moeten worden bezien hoe
de huidige voorstellen in de praktijk uitwerken en of er redenen en mogelijkheden
zijn om het aantal delicten uit te breiden.Aan de andere kant kan, mede op basis van de in het algemeen deel van
de memorie van toelichting genoemde onderzoeken, nu al worden gesteld dat
deze uitbreiding geen betrekking zal hebben op delicten die op grond van de
Wegenverkeerswet 1994 als misdrijf zijn aangemerkt. Dat zou niet overeenkomen
met het uitgangspunt dat het moet gaan om delicten met een geringe normatieve
lading. Met het oog hierop is de term «verkeersdelicten» gewijzigd
in: verkeersovertredingen. Daarmee wordt beoogd aan te geven dat eventuele
toekomstige voorstellen alleen betrekking kunnen hebben op delicten die op
grond van de Wegenverkeerswet 1994 als overtreding zijn aangemerkt. Daarmee
is in elk geval uitgesloten dat in de toekomst de mogelijkheid wordt geopend
een bestuurlijke boete op te leggen in geval van een verkeersmisdrijf. Op
deze wijze wordt naar mijn oordeel in voldoende mate tegemoet gekomen aan
de opmerking van de Raad van State om de delegatiegrondslag te beperken. Volledigheidshalve
wijs ik erop dat de algemene maatregel van bestuur waarin de delicten zijn
genoemd die door middel van een bestuurlijke boete kunnen worden afgedaan,
op grond van artikel 2b van de Wegenverkeerswet 1994 zal worden voorgehangen
bij beide Kamers van de Staten-Generaal. De besluitvorming over de vraag welke
delicten door middel van een bestuurlijke boete zal derhalve niet buiten het
parlement om kunnen plaatsvinden.b. De Raad constateert dat niet wordt aangegeven waaruit de ingrijpendheid
bestaat die als reden is aangevoerd om parkeerovertredingen die langs fiscale
weg worden afgedaan, niet in het onderhavige wetsvoorstel mee te nemen. De
Raad adviseert dit nader toe te lichten.In reactie op deze opmerking van de Raad merk ik het volgende op. De mogelijkheid
voor gemeenten om het parkeren fiscaal te belasten is gebaseerd op artikel
225 van de Gemeentewet. Op grond van dit artikel kunnen gemeenten parkeerbelasting
heffen op plaatsen die daarvoor uitdrukkelijk in de gemeentelijke parkeerverordening
zijn aangewezen. De gemeenten kunnen kiezen uit twee handhavingsmethoden:
via de Wahv dan wel langs fiscale weg, door in de verordening de mogelijkheid
op te nemen tot het opleggen van een naheffingsaanslag (de artikelen 234 en
235 van de Gemeentewet). Veel gemeenten hebben gekozen voor deze tweede methode.
Daarmee kunnen zij de kosten van de handhaving, dat wil zeggen de kosten van
het opleggen van de naheffingsaanslag, op de belastingplichtige verhalen.
Elke gemeente is vrij om met inachtneming van een maximumbedrag (voor 2005
is dat € 46,–) zelf de kosten van de naheffingsaanslag vast
te stellen. Daarnaast kunnen langs die weg ook eventuele kosten wegens het
wegslepen en tijdelijk in bewaring nemen van het motorrijtuig op de belastingplichtige
worden verhaald. Naast de opbrengst van de parkeerbelasting komt dan ook de
opbrengst van de in rekening gebrachte kosten van het opleggen van de naheffingsaanslag
ten goede aan de gemeente zelf. Het nadeel voor gemeenten van handhaving via
de Wahv is dat de opbrengsten van de boeten die zijn opgelegd op grond van
die wet dan naar het Rijk vloeien.Ter discussie staat nu niet het al dan niet afschaffen van de bevoegdheid
voor de gemeenten om parkeerbelasting te heffen, maar het al dan niet afschaffen
van de mogelijkheid om het handhaven van de verplichting tot betaling van
parkeerbelasting zelf ook langs fiscale weg aan te pakken. De fiscale naheffingsaanslag wordt opgelegd om naast de kosten van de handhaving ook de
achterstallige parkeerbelasting zelf te innen. Die bedragen zijn per locatie
verschillend. Indien wordt gekozen voor handhaving via een bestuurlijke boete,
dan kan deze differentiatie niet worden gecontinueerd, maar zal een vast boetebedrag
moeten worden gehanteerd. Het gefiscaliseerd parkeren werkt goed in de praktijk
en het zou te ver voeren om in dit stadium de fiscale handhaving af te schaffen.
Bij nader inzien is echter geconcludeerd dat wel de andere handhavingsmethodiek,
derhalve de handhaving via de Wahv zoals dat ook geschiedt bij het fout parkeren,
kan worden vervangen door de mogelijkheid voor de gemeenten om zelf een bestuurlijke
boete op te leggen. Gemeenten die dat willen, kunnen dan voor betaald parkeren
en voor fout parkeren kiezen voor dezelfde handhavingsmethode, maar gemeenten
waar de fiscale handhaving goed functioneert en waar omzetting in bestuurlijke
handhaving op korte termijn te veel werk met zich zou brengen, kunnen dan
toch kiezen voor het handhaven van deze methode van fiscale handhaving. De
VNG heeft overigens aangegeven op termijn te streven naar bestuurlijke handhaving
voor parkeerovertredingen die thans met een fiscale kostenopslag worden afgedaan.
Wanneer dit voornemen is gerealiseerd zal naar mijn mening een verdere bijdrage
zijn gerealiseerd aan de overzichtelijkheid van de parkeerhandhaving en zal
tegemoet zijn gekomen aan de daartoe strekkende opmerking van de Raad, gemaakt
onder punt 4. De memorie van toelichting is naar aanleiding van het bovenstaande
aangepast.6. Bevoegde organenDe bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete wordt in dit
wetsvoorstel niet, zoals in het wetsvoorstel bestuurlijke boete kleine ergernissen,
aan bestuursorganen van de gemeente toegekend, maar van de (decentrale) wegbeheerders.
De toelichting gaat slechts summier op deze keuze in.1 Het is de vraag of deze keuze een doeltreffende handhaving bevordert.
Anders dan de Unie van Waterschappen zien de Vereniging van Nederlandse Gemeenten
(VNG) en het College van procureurs-generaal bezwaren, ìn het bijzonder
op het gebied van coördinatie. Provincie- en waterschapsbesturen nemen
immers geen deel aan het driehoeksoverleg. De memorie van toelichting gaat
ervan uit dat deze problemen zijn te ondervangen door samenwerking in de vorm
van gemeenschappelijke regelingen. De Raad wijst erop dat sommige waterschappen
en provincies, gezien hun omvang, aan verschillende gemeenschappelijke regelingen
zouden moeten deelnemen. Zonder gemeenschappelijke regeling zullen er –
op grond van dit wetsvoorstel– naast de politie, toezichthouders van
drie overheden in het gemeentelijk grondgebied actief kunnen zijn. Verder
wijst de Raad erop dat het logischer en duidelijker zou zijn om de handhaving
over te laten aan gemeentebesturen omdat nu het Nederlandse grondgebied is
opgedeeld in gemeenten alle wegen binnen het grondgebied van een gemeente
vallen.2Gelet op het voorgaande adviseert de Raad de toekenning van de bevoegdheid
aan bestuursorganen van de wegbeheerders en in het bijzonder van de provincies
en de waterschappen te heroverwegen.6. Bevoegde organenDe Raad vraagt zich af of de gemaakte keuze om niet alleen de gemeentebesturen,
maar ook de besturen van de provincies en de waterschappen de bevoegdheid
te geven tot het opleggen van een bestuurlijke boete wel een doeltreffende
handhaving bevordert. Zo nemen de provincieen waterschapsbesturen geen deel
aan het driehoeksoverleg waardoor de coördinatie wordt bemoeilijkt. Verder
zullen er zonder gemeenschappelijke regelingen toezichthouders van drie overheden
op het grondgebied van een gemeente werkzaam kunnen zijn, hetgeen, zoals de
Raad opmerkt in punt 4, geen bijdrage levert aan een integraal verkeersbeleid.
De Raad adviseert dan ook het wetsvoorstel op dit punt te heroverwegen.De achterliggende gedachte van het instrument van de bestuurlijke boete
is om de bevoegdheid bij dat bestuur te leggen dat verantwoordelijk is. In
het onderhavige geval zijn dat de wegbeheerders. Dit is de reden dat aanvankelijk
was gekozen voor toekenning van de bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke
boete aan de gemeenten, provincies en waterschappen. Ik realiseer mij echter
dat deze aanvankelijk gemaakte keuze inderdaad ook nadelen heeft. De Raad
wijst daar terecht op. Zo twijfelt hij bijvoorbeeld aan de doelmatigheid
van het voorstel, omdat vanwege het feit dat zich binnen het grondgebied van
de gemeenten ook wegen van andere wegbeheerders kunnen bevinden, de coördinatie
kan worden bemoeilijkt. Dat kan bijvoorbeeld met zich brengen dat het niet
alleen voor de burger onduidelijk is op welke categorie weg (een gemeentelijke,
provinciale of waterschapsweg) de overtreding is begaan, maar ook voor de
betrokken toezichthouder, met als risico dat het kan voorkomen dat een bestuurlijke
boete onbevoegd wordt opgelegd. De opmerkingen van de Raad hebben dan ook
aanleiding gegeven het besluit om de aanvankelijke keuze voor de toekenning
van de bevoegdheid aan de provincies en de waterschappen, te heroverwegen.
Daarbij heb ik mij rekenschap gegeven van het feit dat de aanvankelijke keuze
niet geheel consistent was omdat het Rijk als wegbeheerder was uitgezonderd
van de bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete. Deze heroverweging
heeft mij er toe doen besluiten terug te komen op het aanvankelijke voorstel
voor alle wegbeheerders minus het Rijk en de bevoegdheid uitsluitend toe te
kennen aan de gemeenten, zij het dat een uitzondering wordt gemaakt voor autosnelwegen
binnen het grondgebied van de gemeente. Voordeel van deze keuze is dat op
deze wijze een betere bijdrage wordt geleverd aan een doeltreffende handhaving:
er bestaat geen risico meer voor onbevoegd opgelegde boetes, er is duidelijkheid
voor de burger en de afstemming met de strafrechtelijke handhavers kan gemakkelijker
verlopen doordat alle betrokkenen deelnemen aan het driehoeksoverleg. Ook
het mogelijke risico van een handhavingslacune is hiermee weggenomen. Provincies
en waterschappen hebben immers geen ervaring met sanctionering van parkeerovertredingen
en zouden met het oog op uitvoering van dit wetsvoorstel speciale diensten
hebben moeten opzetten, dan wel bestaande diensten moeten uitbreiden. Voordeel
van de uitzondering van autosnelwegen is dat op deze wijze voor die wegen
het bestaande systeem in stand kan blijven, overeenkomstig het gestelde in
de brief van het kabinet van 15 november 2001 aan de Tweede Kamer. Hiermee
wordt tevens tegemoet gekomen aan de het advies van de VNG op dit punt. Het
wetsvoorstel en de memorie van toelichting zijn op dit punt aangepast.7. RechtsbeschermingTegen bestuurlijke-boetebeschikkingen op grond van het wetsvoorstel staat
een bezwaarschriftprocedure open, die gevolgd kan worden door beroep bij de
kantonrechter en hoger beroep bij het gerechtshof te Leeuwarden. De Raad merkt
het volgende op.a. De Raad heeft in onderdeel 1 in overweging gegeven, werk te maken van
harmonisatie van de bestaande en komende wetgeving die voorziet in de oplegging
van sancties door bestuursorganen. Thans reeds behoeft de divergentie in de
regeling van de rechtsbescherming in het voorliggende wetsvoorstel en in het
wetsvoorstel bestuurlijke boete kleine ergernissen aandacht. Deze twee wetsvoorstellen
hangen immers met elkaar samen. Vooral gemeenten en VNG hebben steeds aangedrongen
op handhavingsbevoegdheid op beide gebieden. Desalniettemin wordt in laatstbedoeld
wetsvoorstel de rechtsbescherming van de Awb geboden. De Raad adviseert in
de memorie van toelichting een beschouwing op te nemen over de gevolgen van
de nu voorgestelde discrepantie en in het bijzonder de werking van de rechtsbescherming
als onderdeel van het sanctierecht. Daarbij tekent de Raad aan dat bij de
keuze van het stelsel van rechtsbescherming met een aantal factoren rekening
dient te worden gehouden, zoals de toegankelijkheid van de rechter (ook in
geografische zin), de capaciteit van het rechterlijk apparaat en de kosten
van de bestuurlijke voorprocedures en de procedures bij de rechter (beroep
en hoger beroep).De Raad adviseert in de memorie van toelichting een beschouwing op te
nemen over een herordening van de rechtsbescherming als onderdeel van het
sanctierecht als hiervóór aangeduid, en in het voorliggende
wetsvoorstel niet onnodig af te wijken van het stelsel van de Wahv.b. Voorgesteld wordt het lage tarief voor griffierecht (€ 37
voor beroep, € 102 voor hoger beroep) in deze zaken toe te passen.
Dit is voor de overtreder duurder dan het griffierechtloze strafrecht of de
zekerheidsstelling ingevolge de Wahv.1 Dit betekent
ongelijke behandeling voor de burger die bestuursrechtelijk (via het wetsvoorstel
dan wel de Wahv) of strafrechtelijk wordt bestraft voor een zelfde
feit op dezelfde plaats en hetzelfde tijdstip. Overigens is het voorgestelde
griffierecht relatief hoog bij een boete van gemiddeld € 40.1In het wetsvoorstel wordt niet aangesloten bij de Wahv
op het punt van zekerheidsstelling. In de memorie van toelichting wordt gewezen
op praktische problemen. De Raad is niet overtuigd dat de praktische problemen
die de memorie van toelichting vermeldt, zo onoverkomelijk zijn dat ze afwijking
van de Wahv op dit punt rechtvaardigen. Hij adviseert ook op dit punt aan
te sluiten bij de Wahv en de eis van griffierecht te vervangen door de eis
van zekerheidsstelling.c. Artikel 184k, eerste lid, bepaalt dat de bevoegdheid tot het opleggen
van een bestuurlijke boete vervalt twee jaar nadat de gedraging heeft plaatsgevonden.
Met deze termijn wordt volgens de memorie van toelichting aangesloten op de
verjaringstermijn voor strafrechtelijke overtredingen (artikel 70 van het
Wetboek van Strafrecht). Artikel 4, tweede lid, van de Wahv bepaalt dat de
boetebeschikking bekend wordt gemaakt binnen vier maanden na de overtreding.
De Raad adviseert ook op dit punt aan te sluiten bij de termijn van de Wahv.7. Rechtsbescherminga. De Raad vraagt aandacht voor de divergentie in de regeling van de rechtsbescherming
in het onderhavige wetsvoorstel en in het wetsvoorstel bestuurlijke boete
overlast in de openbare ruimte. De regeling van de rechtsbescherming is in
het onderhavige wetsvoorstel geschoeid op de leest van de Wahv. De Raad adviseert
in de toelichting een beschouwing op te nemen over de gevolgen van de nu voorgestelde
discrepantie en in het bijzonder de werking van de rechtsbescherming als onderdeel
van het sanctierecht. De Raad tekent hierbij aan dat met een aantal factoren
rekening moet worden gehouden, zoals de toegankelijkheid van de rechter en
de kosten van bestuurlijke voorprocedures. De Raad adviseert verder niet onnodig
af te wijken van de Wahv.Gelet op de aard van de feiten die op grond van het wetsvoorstel bestuurlijke
boete fout parkeren voor afdoening door middel van een bestuurlijke boete
in aanmerking te komen en het feit dat deze feiten thans op basis van de Wahv
kunnen worden aangepakt, is er voor gekozen om op het gebied van de rechtsbescherming
in het onderhavige wetsvoorstel aan te sluiten bij de bestaande systematiek
van de Wahv. Dat betekent dat beroep kan worden ingesteld bij de kantonsector
bij de rechtbank. Hoger beroep kan worden ingesteld bij het gerechtshof te
Leeuwarden. Op deze wijze wordt gebruik gemaakt van de kennis die bestaat
bij de kantonrechter en het gerechtshof op basis van de toetsing van besluiten
die op dit moment zijn opgenomen in de bijlage bij de Wahv en wordt de extra
belasting voor het rechterlijk apparaat het meest adequaat opgevangen. Op
dit punt is derhalve een andere keuze gemaakt dan in het wetsvoorstel bestuurlijke
boete ter bestrijding van de overlast in de openbare ruimte. In het kader
van dat wetsvoorstel is wel gekozen voor de reguliere rechtsgang van het bestuursrecht,
namelijk: bezwaar bij het bestuursorgaan dat het besluit heeft opgelegd (derhalve
burgemeester en wethouders) en vervolgens beroep bij de sector bestuursrecht
van de rechtbank en hoger beroep bij de Raad van State. Omdat het in het kader
van het wetsvoorstel bestuurlijke boete ter bestrijding van de overlast in
de openbare ruimte gaat om een nieuwe categorie van besluiten, is er géén
reden om af te wijken van de reguliere rechtsgang van de Awb. Een bijkomend
voordeel van het verschil in rechtsbescherming tussen de beide wetsvoorstellen
bestuurlijke boete is dat een eventuele toename van het aantal procedures
wordt verspreid over de rechterlijke instanties, hetgeen een voortvarende
afhandeling van de geschillen ten goede komt.Op de vraag van de Raad van State om in te gaan op de toegankelijkheid
van de rechter (ook in geografische zin) merk ik op dat deze naar onze mening
voldoende is gewaarborgd, gelet op het feit dat zowel in het onderhavige wetsvoorstel
als in het wetsvoorstel bestuurlijke boete ter bestrijding van overlast in
de openbare ruimte, beroep ingesteld moet worden bij de rechtbank, zij het
dat op basis van het onderhavige voorstel het beroep niet wordt behandeld
door de bestuursrechter, maar door de kantonrechter. Voor de vraag welke rechtbank
bevoegd is, moeten weliswaar verschillende criteria worden aangelegd,
maar dit zal slechts in zeer beperkte gevallen leiden tot een verschil in
competentie van de rechtbanken in geografische zin. Het hoger beroep is in
het belang van de rechtseenheid geconcentreerd bij het gerechtshof te Leeuwarden.
De omstandigheid dat het gaat om hoger beroep zal meebrengen dat het om een
beperkt aantal zaken gaat. Voor de overtredingen die onder de werking van
het onderhavige wetsvoorstel zullen komen te vallen wordt hiermee de bestaande
praktijk voortgezet. In antwoord op de vraag van de Raad naar de toegankelijkheid
van de rechter in geografische zin, menen de Minister van Justitie en ik dat
met het openstellen van beroep op bij de rechtbank en hoger beroep bij het
gerechtshof te Leeuwarden het juiste evenwicht is gevonden tussen de bereikbaarheid
van de rechter en de inzet van mensen en middelen voor de behandeling van
geschillen.In reactie op de kanttekening van de Raad dat ook rekening moet worden
gehouden met factoren als de kosten van bestuurlijke voorprocedures wordt
verwezen naar het antwoord onder 8c.b. De Raad van State wijst op het feit dat in het bestuursrecht griffierecht
wordt geheven bij de toegang tot de rechter. Het strafrecht is griffierechtloos
waardoor een ongelijke behandeling kan ontstaan voor de burger die bestuursrechtelijk
dan wel strafrechtelijk wordt bestraft voor een zelfde feit op dezelfde plaats
en hetzelfde tijdstip.In reactie hierop wordt het volgende opgemerkt. Het onderhavige wetsvoorstel
ziet primair op de overtredingen fout parkeren en stilstaan die thans in de
Wahv zijn opgenomen. Voor die gedragingen zijn voorzieningen van strafrechtelijke
en strafvorderlijke aard uitgesloten. De onderbrenging van het fout parkeren
en het stilstaan in het onderhavige wetsvoorstel brengt hierin geen verandering,
hetgeen betekent dat strafrechtelijke bestraffing is uitgesloten. Slechts
voor de gedragingen die nu in de gemeentelijke verordeningen strafbaar zijn
gesteld en andere lichte verkeersovertredingen die in verkeersregelgeving
strafbaar zijn gesteld, kan de hiervoor door de Raad omschreven situatie zich
voordoen. Dit is expliciet geregeld in het wetsvoorstel. Het gaat dan om een
beperkt aantal gedragingen waarvoor geldt dat het gebruik van het bestuursrecht
dan wel het strafrecht niet naar willekeur zal plaatsvinden. Ik wijs er in
dit verband op dat het de bedoeling is dat de bestuursorganen primair de verantwoordelijkheid
hebben voor de handhaving van de feiten waarvoor op grond van dit wetsvoorstel
bestuurlijke boete mogelijk wordt gemaakt. De politie, die de bevoegdheid
behoudt hetzij in het kader van de Wahv, hetzij in het kader van het strafrecht
op te treden, zal hiervan in beginsel alleen in bijzondere gevallen gebruik
van maken. Bovendien voorziet het onderhavige wetsvoorstel expliciet in een
bepaling dat geen bestuurlijke boete kan worden opgelegd indien voor hetzelfde
feit strafvervolging is ingesteld en het onderzoek ter terechtzitting is begonnen,
het recht tot strafvervolging is vervallen ingevolge artikel 74 of 74c
van het Wetboek van Strafrecht of een beschikking op grond van de Wahv is
opgelegd. Omgekeerd kan geen strafrechtelijke procedure worden gestart of
een beschikking op grond van de Wahv worden opgelegd indien voor hetzelfde
feit reeds een bestuurlijke boete is opgelegd. Op deze wijze is de kans op
ongelijke behandeling naar mijn mening voldoende beperkt.De Raad is verder van mening dat het voorgestelde griffierecht hoog is
in verhouding tot de boete die kan worden opgelegd. Hij is niet overtuigd
of de bezwaren die ertoe hebben geleid dat aan een systeem van griffierechten
de voorkeur wordt gegeven boven het systeem in de Wahv van zekerheidsstelling,
onoverkomelijk zijn. Hij adviseert op dit punt aan te sluiten bij de Wahv
en de eis van griffierechten te vervangen door de eis van zekerheidsstelling.In antwoord hierop wordt het volgende opgemerkt. Uitgangspunt van beide
maatregelen, de zekerheidsstelling en het heffen van griffierechten, is de
wens om een dam op te werpen tegen het al te gemakkelijk procederen. De Wahv
gaat uit van de zekerheidsstelling, gecombineerd met de bepaling dat als men
in het ongelijk wordt gesteld, de verschuldigde administratieve sanctie wordt
verhaald op de zekerheidsstelling. De zekerheidsstelling wordt betaald hetzij
door middel van een door het Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB) toegezonden acceptgiro, hetzij anderszins door storting van het verschuldigde
bedrag op rekening van het CJIB. Pas na betaling van de zekerheidsstelling
wordt het beroepsschrift in behandeling genomen.Bij het van overeenkomstige toepassing verklaren van deze regeling, inclusief
de verrekeningsbepaling, op de bestuurlijke boete zal de keuze moeten worden
gemaakt op welke rekening de betaling van de zekerheidsstelling zal plaatsvinden:
op rekening van gerecht of op rekening van het bestuursorgaan dat de boete
heeft opgelegd. In het eerste geval weet het gerecht direct of het beroepsschrift
in behandeling kan worden genomen. Mocht betrokkene uiteindelijk in het ongelijk
worden gesteld, zal de verschuldigde administratieve sanctie, het oorspronkelijke
bedrag, eventueel aangevuld met verhogingen, moeten worden verrekend met de
betaalde zekerheidsstelling. De administratieve sanctie, inclusief verhogingen,
moet worden betaald aan het bestuursorgaan dat de bestuurlijke boete heeft
opgelegd. Dat betekent dat er moet worden verrekend tussen rechtbank en het
betrokken bestuursorgaan. Naar mijn oordeel leidt dit tot extra administratieve
handelingen, die het risico met zich brengen van fouten en miscommunicatie.
Hetzelfde is het geval bij een besluit het bedrag van de zekerheidsstelling
te storten op rekening van het desbetreffende bestuursorgaan. In dat geval
zal het bestuursorgaan, nadat betaling van de zekerheidsstelling heeft plaatsgevonden,
een bericht van betaling moeten zenden aan de rechtbank. Na afloop van deze
zaak zal dan vervolgens een afloopbericht moeten worden gezonden door het
gerecht naar het bestuursorgaan, met het oog op terugbetaling van de zekerheidsstelling
dan wel verrekening. Ook op dit punt bestaat dan het risico van miscommunicatie,
met mogelijk gevolgen voor de planning van zittingen, verrekeningen etc. Bovendien
leiden beide oplossingen tot extra administratieve druk op de organisaties
van de gerechten en van de betrokken bestuursorganen die niet gewenst zijn.
Op grond van bovenstaande overwegingen ben ik derhalve, anders dan de Raad,
van mening dat het voorgestelde systeem van griffierechten gehandhaafd moet
blijven.Over de hoogte van het griffierecht merken mijn ambtgenoot van Justitie
en ik op dat een (nog) lager griffierecht zal betekenen dat de verwerkings-
en inningskosten niet meer worden gedekt, zodat een substantiële verlaging
van het griffierecht door ons niet reëel wordt geacht. Bovendien zijn
wij van oordeel dat met de voorgestelde regeling van het griffierecht het
recht op toegang tot de rechter, zoals beschermd in artikel 6 van het EVRM,
voldoende wordt gegarandeerd. Het gaat hier niet om hoge bedragen, die bovendien
worden gerestitueerd indien de rechtzoekende in het gelijk wordt gesteld.
Bovendien kan de rechter in bijzondere gevallen, waarin het recht op toegang
tot de rechter uit artikel 6 van het EVRM toch in het gedrang zou komen, dit
bedrag matigen.c. De Raad constateert dat voor de bevoegdheid tot het opleggen van een
bestuurlijke boete aansluiting is gezocht bij de verjaringstermijn voor strafrechtelijke
overtredingen. De Raad adviseert op het punt van aan te sluiten bij de termijn
in de Wahv, dat een boetebeschikking binnen vier maanden na de overtreding
bekend wordt gemaakt.In reactie op de opmerking van de Raad van State merk ik op dat onderscheid
moet worden gemaakt tussen een verjaringstermijn en een termijn van orde,
een instructienorm voor de uitvoerende instanties. Deze tweede termijn bevat
strikt genomen alleen een instructie aan de boete-opleggende instantie dat
de boete zoveel mogelijk binnen die termijn moet zijn opgelegd. De burger
mag er wel op vertrouwen dat hem na die termijn geen boete meer wordt opgelegd,
maar de Hoge Raad is van mening dat overschrijding van deze termijn slechts
dan tot vernietiging van de beschikking behoort te leiden, als betrokkene
door de overschrijding rechtstreeks is geschaad in enig rechtsbelang (HR 10 mei
1994, NJ 1994, 672, VR 1994, 194, DD 94 342, Bijl. NJB 1994, 166).De in het voorgestelde artikel 184l, eerste lid, genoemde termijn van
twee jaar betreft de verjaringstermijn. De door de Raad bedoelde termijn van
vier maanden, opgenomen in artikel 4, tweede lid, van de Wahv, moet echter
worden aangemerkt als een termijn van orde, een instructienorm voor de instantie
die de boete oplegt. Een met deze instructienorm vergelijkbare instructienorm
is ook opgenomen in de het onderhavige wetsvoorstel, en wel in
artikel 184c, tweede lid. Ik acht het vanuit een oogpunt van rechtszekerheid
echter wenselijk dat, zoals ook is aanbevolen door de Commissie voor de toetsing
van wetgevingsprojecten in haar rapport«Handhaving door bestuurlijke
boeten», CTW 94/1, Den Haag 1994, los van een dergelijke instructienorm
ook een expliciete verjaringstermijn wordt opgenomen. Wat de lengte van die
verjaringstermijn ligt dan aansluiting voor de hand bij de verjaringstermijn
zoals opgenomen in artikel 70 van het Wetboek van Strafrecht.Gelet op bovenstaande toelichting meen ik dat in het voorliggende wetsvoorstel
voldoende recht is gedaan aan de opmerking van de Raad van State en handhaaf
ik de voorgestelde verjaringstermijn van twee jaar.8. Financiële aspectena. De ontvangsten worden voor 2004 geraamd op 52 miljoen euro. Op basis
van aannames en ervaringsgegevens wordt geschat dat de verhouding tussen de
opbrengsten en kosten ruwweg 3:1 bedraagt. Uit de adviezen over het wetsvoorstel
bestuurlijke boete kleine ergernissen blijkt dat gemeenten deze opbrengsten
nodig hebben voor de bekostiging van het handhaven van de «kleine ergernissen».1 De kosten daarvan zullen namelijk naar verwachting
hoger zijn dan de opbrengsten.2 Volgens de toelichting
op het nu voorliggende wetsvoorstel echter zal de Minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties overleg voeren met de VNG over terugsluizing
van een deel van de gemeentelijke opbrengsten.3De Raad adviseert in de toelichting nader uiteen te zetten hoe deze elementen
zich tot elkaar verhouden.b. Verder dient uiteengezet te worden hoe kan worden verzekerd dat de
opbrengsten van de bestuurlijke boeten fout parkeren daadwerkelijk worden
aangewend voor het bestrijden van de kleine ergernissen. Tevens beveelt de
Raad aan in te gaan op de gevolgen die eventuele «ontmuldering»
van het fout parkeren en andere verkeersovertredingen zal hebben voor de justitiebegroting.c. Paragraaf 7 van de memorie van toelichting geeft een schatting
van de financiële gevolgen van het wetsvoorstel. De uitgangspunten zijn
op een aantal punten aanvechtbaar of op zijn minst zeer onzeker.– Zo wordt bij de berekening van de salariskosten van een toezichthouder
uitgegaan van een schaalniveau tussen de schalen 4 en 6. Het is de vraag of
op het laagste schaalniveau mag worden verwacht dat mensen kunnen worden geworven
die aan de eisen voor buitengewone opsporingsbevoegdheid kunnen voldoen.– Het Centraal Justitieel Incassobureau werkt met zeer grote aantallen
en kan daardoor tegen veel lagere kostprijs werken dan gemeenten.– Het is vermoedelijk reëler uit te gaan van de kosten van
gemeentelijke bezwaarschriftprocedure dan van de kosten van een zitting van
de alleensprekende strafrechter.– Het is de vraag of het aantal bezwaarschriften op grond van dit
wetsvoorstel niet aanzienlijk hoger dan 10% van de boetebeschikkingen zal
zijn, gezien de hoge aantallen bezwaarschriftprocedures op grond van de Wahv
en het ontbreken van een drempel als de daar verplichte zekerheidsstelling.4– Voorts is het opgevallen dat volgens de memorie van toelichting
het aantal beroepschriften nauwelijks zal veranderen. Dit omdat de toegenomen
handhaving door de bestuurlijke boete zal worden gecompenseerd door een afnemende
inspanning van de politie op dit terrein. Deze overweging staat haaks op de,
met het wetsvoorstel nagestreefde, intensivering van de handhaving van de
desbetreffende feiten.– Overigens komt de mogelijkheid van hoger beroep in de schattingen
helemaal niet voor.– Bij het bepalen van het gemiddelde boetebedrag, volgens de toelichting € 40,–
is inzicht nodig in de hoogte van de boete en het aantal boetebeschikkingen
per categorie gedraging.– Ook worden er zeer ruime marges gehanteerd bij het aantal te verwachten
boeten (van 35 000 tot 95 000).– De toelichting bevat geen voorbeelden van berekeningen van kosten
en opbrengsten voor verschillende gemeenten. De Raad heeft er begrip voor dat met schattingen moet worden gewerkt,
maar beveelt aan de uitgangspunten aan te passen en meer inzicht te bieden
in de mogelijkheden en gevolgen die bij wijze van voorbeeld zijn berekend
voor een grote, een middelgrote en een kleine gemeente.8. Financiële aspectena. Uit de adviezen over het wetsvoorstel bestuurlijke boete overlast in
de openbare ruimte blijkt dat de gemeenten de opbrengsten van de bestuurlijke
boete voor fout parkeren nodig hebben voor de bekostiging van de handhaving
van de overlast in de openbare ruimte. Volgens de toelichting op het onderhavige
wetsvoorstel zal de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksaangelegenheden
overleg voeren met de VNG over terugsluizing van een deel van de gemeentelijke
opbrengsten. De Raad adviseert in de toelichting nader uiteen te zetten hoe
deze elementen zich tot elkaar verhouden.Het is niet ondenkbaar dat de opbrengsten van de bestuurlijke boete voor
overtredingen inzake stilstaan en fout parkeren daadwerkelijk worden, of moeten
worden, aangewend voor het bestrijden van de overlast in de openbare ruimte.
Ik wijs er evenwel op dat de aanwending van de opbrengsten een eigen integrale
verantwoordelijkheid is van het decentrale bestuur en een gevolg is van het
overdragen van taken en bevoegdheden aan dit bestuur door middel van het instrument
bestuurlijke boete. Of de gemeenten de opbrengsten uit de bestuurlijke boete
voor overtredingen inzake stilstaan en fout parkeren willen, of wellicht wel
moeten, gebruiken voor de dekking van de kosten van de bestrijding van overlast
in de openbare ruimte is derhalve een aangelegenheid waar ik buiten sta.Het in de memorie van toelichting aangekondigde voornemen dat de Minister
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksaangelegenheden overleg zal voeren met
de VNG over afroming van een deel van de (additionele) opbrengsten, staat
hier in feite los van. Deze afroming vloeit voort uit het kabinetsbesluit
over een compensatie van het wegvallen van ontvangsten op de Rijksbegroting.
Daarbij wordt gekozen om die afroming bij de vier grootste gemeenten toe te
passen. Zowel als het gaat om APV-feiten, alswel parkeerfeiten, blijkt dat
de vier grootste gemeenten (de G4) een zeer substantieel aandeel hebben. Voor
de APV-feiten is dat ongeveer 62% (dat zijn 32 000 feiten) en voor parkeren
is dat ongeveer 35% (ongeveer 400 000 feiten). Op grond hiervan zou het
toerekenen van de uitname uit het Gemeentefonds aan de G4 zijn te verkiezen
boven het toerekenen van de uitname aan alle gemeenten. Een toerekening aan
de G30 is technisch niet mogelijk omdat de verdeelsystematieken van het gemeentefonds
deze afzonderlijke categorie niet kennen. Voorts is bij deze keuze overwogen
dat de uit beide wetsvoorstellen voortvloeiende opbrengsten niet in zijn geheel
benodigd zijn voor de financiering van het handhavings- en inningsapparaat.
Deze gemeenten beschikken immers over een handhavings- en inningsapparaat
voor het gefiscaliseerd parkeren. Inzet van het bestaande apparaat voor de
uitvoering van dit wetsvoorstel zal leiden tot een vrijval van ontvangsten
die niet benodigd zijn voor de financiering van de met dit wetsvoorstel samenhangende
apparaatskosten. In de memorie van toelichting is, in navolging van het advies
van de Raad, nader uiteengezet hoe zich deze elementen tot elkaar verhouden.b. De Raad beveelt aan uiteen te zetten op welke wijze kan worden verzekerd
dat de opbrengsten van de bestuurlijke boete fout parkeren daadwerkelijk worden
aangewend voor het bestrijden van overlast in de openbare ruimte. Tevens adviseert
de Raad in te gaan op de gevolgen van een eventuele «ontmuldering»
van het fout parkeren en andere verkeersovertredingen voor de Justitiebegroting.Voor de opmerking over de aanwending van de opbrengsten uit de bestuurlijke
boete fout parkeren wordt verwezen naar het antwoord op punt 8a. Wat het advies
betreft om in de memorie van toelichting in te gaan op de gevolgen voor de
Justitiebegroting wordt erop gewezen dat in de memorie van toelichting al
is ingegaan op de gevolgen voor de Justitiebegroting wanneer het onderhavige
wetsvoorstel tot wet wordt verheven en in werking treedt. Daarbij is tevens
aangegeven op welke wijze deze derving zal worden gecompenseerd. De desbetreffende
passage in de memorie van toelichting is evenwel geconcretiseerd.
Uit onderstaand overzicht blijkt welke voornemens er zijn om de derving te
compenseren.Budgettaire problematiek (mln.€)1. Huidige bedrag inning parkeerboeten52 Oplossing(mln. €) 2. Dekking door minder zaken CJIB-/- 53. Terugsluizen deel opbrengst-/-
10 4. Verlegging handhavingsinspanningen politie-/- 17 5. Uitverdieneffect van de verlegging van de handhavingsinspanningen
door politie voor de justitiële keten2 6. Indexering per 2006 van de boete- en transactietarieven met
3%-/- 22 7 Saldo0***c. De Raad heeft begrip voor het feit dat bij de berekening van de
financiële gevolgen uit is gegaan van schattingen, maar beveelt aan de
uitgangspunten aan te passen en voor de gevolgen onderscheid te maken tussen
grote, middelgrote en kleine gemeenten.Naar aanleiding van het advies van de Raad om de uitgangspunten aan te
passen merk ik het volgende op. Allereerst merkt de Raad op dat het twijfelachtig
is of op het laagste schaalniveau kan worden verwacht dat mensen kunnen worden
geworven die aan de eisen voor buitengewone opsporingsbevoegdheid kunnen voldoen.
Het examen buitengewoon opsporingsambtenaar wordt afgenomen volgens landelijk
gestelde eisen. Een ieder die niet kan voldoen aan de exameneisen krijgt geen
buitengewone opsporingsbevoegdheid en kan daardoor ook geen bevoegdheid tot
het opleggen van een bestuurlijke boete krijgen. Ik verwacht dat het mogelijk
is dat mensen op het schaalniveau 4 kunnen worden geworven die aan de eisen
voor buitengewone opsporingsbevoegdheid kunnen voldoen. Deze schaal zal ook
kunnen worden benut als aanloopschaal. Het is uiteindelijk de verantwoordelijkheid
van de gemeenten om de functie van toezichthouder overlast openbare ruimte
te waarderen in de schaal 4, 5 of 6.Verder wijst de Raad erop dat het CJIB met zeer grote aantallen werkt
en daardoor tegen een lagere kostprijs kan werken dan de gemeenten. In reactie
hierop merk ik op dat in de contacten met de gemeenten deze aanname niet tot
kritische reacties van de gemeenten aanleiding heeft gegeven.Vervolgens merkt de Raad op dat het reëler is uit te gaan van de
kosten van gemeentelijke bezwaarschriftprocedures dan van de kosten van een
zitting van de alleenstaande strafrechter. De kosten voor een gemeenschappelijke
bezwaarschriftprocedure zijn evenwel niet eenvoudig te berekenen omdat deze
op verschillende manieren kan worden ingericht. De bedragen die bij de berekeningen
overeenkomstig de in de memorie van toelichting opgenomen uitgangspunten worden
gehanteerd voor bezwaar en beroep zijn vorig jaar tot stand gekomen in een
werkgroep waarin ook de VNG was vertegenwoordigd. Aangenomen mag worden dat
de gehanteerde bedragen een redelijke weergave zijn van de werkelijkheid.De Raad verwacht verder een ruimer aantal bezwaarschriften dan de berekende
10% vanwege het ontbreken van een drempel als de zekerheidsstelling. In dit
verband wordt erop gewezen dat het onderhavige wetsvoorstel inderdaad niet,
op dezelfde wijze als de Wahv, in een zekerheidsstelling voorziet. In dit
wetsvoorstel is echter gekozen voor een systeem van griffierechten. Ik verwacht
dat hiermee hetzelfde effect wordt bereikt als met het systeem van zekerheidsstelling
in de Wahv. De bij de berekeningen gehanteerde percentages, 10% bezwaar en
10% beroep, zijn af te leiden uit ervaringsgegevens van het CJIB. Daaruit
blijkt dat zo'n 85% gelijk betaalt en dat de overige 15% betaalt na een eerste
verhoogde aanmaning respectievelijk na toepassing van een verhaalsactie (met
dwangbevel, inneming rijbewijs, buitengebruikstelling voertuig etc.). Op basis
van dezelfde CJIB-gegevens kan een inschatting worden gemaakt hoeveel bezwaar-
en beroepschriften zullen worden ingediend. Dat zullen er ongeveer 50 000
zijn (tenminste zo'n 5% van het totaal aantal parkeerbeschikkingen). Er is
geen inschatting te geven per gemeente welke capaciteitsuitbreiding
nodig zal zijn. Het bij gemeenten al bestaande systeem voor fiscaal parkeren
is al ingericht op grote volumes en zal makkelijk aangepast kunnen worden
aan bestuurlijke boetes. Voor wanbetaling beschikt men over een vast deurwaarderskantoor.Vervolgens constateert de Raad dat de aanname in de memorie van toelichting
dat er geen verandering zal komen in de aantallen beroepschriften haaks staat
op het doel van het wetsvoorstel, te komen tot een verbetering van de handhaving.
In de memorie van toelichting is aangegeven dat geen verandering wordt verwacht
van het percentage bezwaarschriften en beroepschriften.
Indien evenwel het aantal feiten toeneemt, zal
ook verhoudingsgewijs het aantal bezwaar- en beroepschriften toenemen. In
de memorie van toelichting is een duidelijk onderscheid aangebracht tussen
percentages en aantallen.De Raad geeft aan dat de mogelijkheid van hoger beroep niet in de schattingen
voorkomt. In de berekeningen is er echter vanuit gegaan dat de bestaande ervaringscijfers
van 10% bezwaar en daarvan weer 10% beroep zich ook zullen manifesteren bij
de uitvoering van het onderhavige wetsvoorstel.Tenslotte wordt in reactie op een opmerking van de Raad opgemerkt dat
bij de berekeningen is uitgegaan van een boetebedrag van tenminste € 40,–.
Dit bedrag wordt thans gehanteerd bij het fiscaal parkeren en is daarmee een
verantwoord ondergrens bedrag. Het is niet goed mogelijk te rekenen met boetebedragen
per categorie gedraging. Een dergelijke berekening vereist een objectiveerbare
gewogen prognose per categorie. Dergelijke prognoses zijn niet op een betrouwbare
wijze te berekenen.Bovenstaande overwegingen heeft mij geleid tot de conclusie dat geen aanpassing
nodig is van de gehanteerde uitgangspunten. Wel is in het advies van de Raad
aanleiding gezien om in de memorie van toelichting de uitgangspunten waar
mogelijk nader toe te lichten.De Raad adviseert tenslotte om meer inzicht te bieden in de mogelijkheden
en gevolgen die bij wijze van voorbeeld zijn berekend voor een grote, middelgrote
en kleine gemeente. In reactie hierop wijzen wij op het volgende. Het is vrijwel
onmogelijk een totaalinschatting te maken van de financiële gevolgen
voor elke gemeente afzonderlijk. Een analyse aan de hand van het aantal overtredingen
per gemeente wijst uit dat mag worden verwacht dat de grootste vier gemeenten
in staat zullen zijn met de opbrengst van de bestuurlijke boeten de personele
en materiële kosten te kunnen financieren die samenhangen met de toepassing
van deze wet. Van de overige gemeenten zal ca. 25% voldoende parkeerbeschikkingen
kunnen opleggen, waardoor is gewaarborgd dat kosten en baten met elkaar in
evenwicht zijn. Bij de overige gemeenten is kostendekkendheid niet haalbaar,
tenzij in regionaal verband wordt samengewerkt. Zo'n 90 kleine tot middelgrote
gemeenten kennen al een onderling samenwerkingsverband. Dat samenwerkingsverband
zou kunnen worden ingezet voor de uitvoering van deze wet. Mocht een vorm
van samenwerking niet mogelijk zijn, dan zal de financiering uit eigen middelen
plaatsvinden. De memorie van toelichting is in deze zin aangevuld. Onderstaand
is een schema opgenomen van de verhoudingen in kosten en baten van verschillende
gemeenten.Categorie gemeentenAantal over-tredingenkosten/baten overlast in de openbare ruimte  Grote 4> 3 000PositiefMiddelgroot> 1 500Evenwicht Middelgroot/Klein< 1 500Negatief    fout parkeren  Grote 4> 30 000Positief Middelgroot> 1 500EvenwichtMiddelgroot/Klein< 1 500Negatief    overlast in de openbare ruimte + foutparkeren  Grote 4> 33 000Positief Middelgroot> 3 000PositiefMiddelgroot/Klein< 3 000Negatief***9. Verhouding tot regeling bestuurlijke boete in Vierde tranche AwbVolgens de memorie van toelichting is zoveel mogelijk aangesloten bij
het – inmiddels bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal ingediende –
wetsvoorstel Vierde tranche Awb.1 Daarom toetst
de Raad, anders dan gebruikelijk, de nu voorgestelde regeling aan de regeling
van de bestraffende sancties, waaronder de bestuurlijke boete, in de Vierde
tranche Awb.– Het is de Raad opgevallen dat in het wetsvoorstel een bepaling
als artikel 5.0.5 Vierde tranche Awb (geen bestuurlijke sanctie bij rechtvaardigingsgrond)
ontbreekt.– In artikel 184a, vierde lid, wordt het bestuursorgaan verplicht
de boete te verlagen indien de overtreder bijzondere omstandigheden aannemelijk
maakt. Volgens de toelichting op deze bepaling betekent dit «niet dat
het bestuursorgaan steeds ambtshalve moet nagaan of zich bijzondere omstandigheden
voordoen. De overtreder zal daarop een voldoende onderbouwd beroep moeten
doen.» De bepaling is overgenomen uit het wetsvoorstel Vierde tranche
Awb (artikel 5.4.1.7, derde lid). In de toelichting op die bepaling heeft
de regering – naar aanleiding van een adviesopmerking van de Raad –
gesteld dat de overtreder «in beginsel» een beroep zal moeten
doen op bijzondere omstandigheden. Als het bestuursorgaan sterke aanwijzingen
heeft dat de hoogte van de boete in een bepaalde casus onevenredig uitpakt,
bijvoorbeeld vanwege de geringe draagkracht van de overtreder, dient het bestuursorgaan
ook zonder een expliciet beroep op de hardheidsclausule de boete moeten verlagen.
De Raad adviseert de toelichting bij artikel 184a, vierde lid, in dezelfde
zin te wijzigen.– Artikel 184l, eerste lid, stemt overeen met artikel 5.4.2.2 Vierde
tranche Awb. Artikel 6 EVRM brengt de verplichting mee om de vermeende overtreder
inzage te verschaffen in alle voor de oplegging van de boete relevante stukken,
waaronder ook stukken die ten voordele van de overtreder strekken. De toelichting
op artikel 5.4.2.2 werkt dit uit.2De Raad adviseert de toelichting op artikel 154i, eerste lid, in dezelfde
zin aan te vullen.9. Verhouding met de Vierde tranche AwbDe Raad van State merkt terecht op dat zoveel mogelijk is aangesloten
bij het wetsvoorstel Vierde tranche Awb. Ik verwacht dat de inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel eerder zal plaatsvinden dan de Vierde tranche
Awb. In deze vierde tranche is een algemene regeling voor de bestraffende
sancties opgenomen, waaronder de bestuurlijke boete. De Raad van State heeft
hier een aantal opmerkingen over gemaakt.In de eerste plaats is het de Raad opgevallen dat in het wetsvoorstel
een bepaling als artikel 5.0.5. (geen bestuurlijke sanctie bij rechtvaardigingsgrond)
ontbreekt. Ondergetekende ziet naar aanleiding van deze opmerking reden een
dergelijke bepaling alsnog in te voegen.Ten tweede adviseert de Raad, onder verwijzing naar zijn advies over artikel
5.4.1.7., derde lid, van het wetsvoorstel inzake de Vierde tranche van de
Awb, om de toelichting bij artikel 184a, vierde lid, aldus te
wijzigen dat duidelijk wordt dat het bestuursorgaan, indien sterke aanwijzingen
bestaan dat de hoogte van de boete in een bepaalde casus onevenredig uitpakt,
de boete ook zonder een expliciet beroep op de hardheidsclausule dient te
verlagen. In de toelichting op genoemd artikel 5.4.1.7., derde lid, heeft
ondergetekende naar aanleiding van een adviesopmerking van de Raad gesteld
dat de overtreder «in beginsel» een beroep zal moeten doen op
bijzondere omstandigheden. De Raad adviseert de toelichting bij artikel 184a,
vierde lid, in dezelfde zin te wijzigen. Ondergetekende onderschrijft het
advies van de Raad en de toelichting is op dit punt aangepast. Volledigheidshalve
wordt opgemerkt dat het in het naar aanleiding van het advies van de Raad
van State aangepaste wetsvoorstel gaat om een aanpassing van de toelichting
op artikel 184a, vijfde lid.Ten derde constateert de Raad dat het voorgestelde artikel 184l, eerste
lid, (in het aangepaste wetsvoorstel gaat het om artikel 184m) overeenkomt
met artikel 5.4.2.2 van het wetsvoorstel Vierde tranche Awb. De Raad adviseert
om de toelichting op het voorgestelde artikel 184l aan te passen aan de toelichting
op artikel 5.4.2.2 van het Wetsvoorstel Vierde tranche Awb. Ondergetekende
onderschrijft het advies van de Raad en de toelichting is op dit punt aangepast.10. Hoogte van de boeteIngevolge artikel 184a, derde lid, wordt de hoogte van de boeten vastgesteld
bij algemene maatregel van bestuur. Thans worden de boetes op grond van de
Wahv ook bij algemene maatregel van bestuur bepaald (artikel 2, eerste, derde
en vijfde lid). Volgens de memorie van toelichting zullen de bedragen bij
vaststelling van de algemene maatregel van bestuur worden afgestemd op de
bedragen die het openbaar ministerie in landelijk vastgestelde lijsten hanteert.
Het gelijkheidsbeginsel vereist dat de bestuurlijke boete en de strafrechtelijke
boete wegens eenzelfde overtreding even hoog zijn. Daarmee leidt het wetsvoorstel
tot beperking van de vrijheid van het openbaar ministerie zijn vorderingsbeleid
met betrekking tot de hoogte van de boete voor de overige delicten te bepalen.
De Raad adviseert hierop in de toelichting in te gaan.10. Hoogte van de boeteDe Raad stelt dat volgens de memorie van toelichting de hoogte van de
bestuurlijke boete zal worden afgestemd op de bedragen die het openbaar ministerie
in landelijk vastgestelde lijsten hanteert. Naar zijn mening leidt hiermee
het wetsvoorstel tot beperking van de vrijheid van het openbaar ministerie
zijn vorderingsbeleid met betrekking tot de hoogte van de boete voor de overige
delicten te bepalen. De Raad adviseert hier in de toelichting nader op in
te gaanIn antwoord hierop bericht ik als volgt. Naar aanleiding van het rapport
van de Commissie «Handhaven op niveau» (Kamerstukken II, 1999–2000,
26 800 VI, nr. 67) heeft het toenmalige kabinet een aantal indicaties
geformuleerd voor de mogelijke toepasbaarheid van de bestuurlijke boete. Bij
deze indicaties moet bijvoorbeeld worden gedacht aan regels met een geringe
normatieve lading, die duidelijk zijn omschreven. Verder moet het gaan om
delicten waarvoor bestraffing met vaste tarieven mogelijk is en er moet geen
noodzaak bestaan voor een recidiveregistratie. Bij het besluit om een bestuurlijke
boete mogelijk te maken voor overtredingen van voorschriften inzake stilstaan
en parkeren, en voor enkele andere verkeersovertredingen is getoetst aan deze
criteria. De delicten die in de algemene maatregel van bestuur zullen worden
opgenomen, betreffen uitsluitend delicten met een lichte normatieve lading
waarvoor thans in de praktijk bestraffing plaatsvindt via vaste tarieven:
de tarieven opgenomen in de bijlage bij de Wahv die gemiddeld tweejaarlijks
wordt aangepast. Het boetebeleid is voor de standaardsituaties wettelijk vastgelegd
in de in deze bijlage opgenomen tarievenlijst. De op de onderhavige wet gebaseerde
algemene maatregel van bestuur zal de tarieven opgenomen in de bijlage bij
de Wahv, volgen. Als de tarieven in de bijlage worden aangepast, zal dat ook
gebeuren met de tarieven opgenomen in de op de onderhavige wet gebaseerde
algemene maatregel van bestuur. In tegenstelling tot de Raad ben ik derhalve
van mening dat het wetsvoorstel niet zal leiden tot een beperking van de vrijheid
van het openbaar ministerie om zijn vorderingsbeleid met betrekking
tot de hoogte van de boete te bepalen. De toelichting is op dit punt verduidelijkt.11. Buitenlandse kentekensHet kenteken van een motorrijtuig is van groot belang voor de vraag aan
wie een bestuurlijke boete wordt opgelegd. De memorie van toelichting gaat
niet in op te verwachten problemen met buitenlandse kentekens uit landen waarmee
nog geen uitwisselingsverdrag bestaat.1De Raad adviseert de toelichting op dit punt aan te vullen.11. Buitenlandse kentekensDe Raad adviseert in de toelichting in te gaan op te verwachten problemen
met buitenlandse kentekens uit landen waarmee nog geen uitwisselingsverdrag
bestaat.Erkend wordt dat in de door de Raad genoemde gevallen problemen kunnen
ontstaan bij de tenuitvoerlegging van opgelegde bestuurlijke boeten. De op
het punt van gegevensuitwisseling bestaande internationale verdragen hebben
immers alleen betrekking op de uitwisseling van strafrechtelijke gegevens,
terwijl het in deze gevallen niet gaat om strafrechtelijke gegevens. Ik wijs
er evenwel op dat de gemeenten problemen bij de tenuitvoerlegging kunnen voorkomen
door het aanbrengen van een wielklem. Op die manier kan immers feitelijk worden
voorkomen dat de overtreder wegrijdt zonder te betalen. Met het oog hierop
is in het wetsvoorstel alsnog de bevoegdheid opgenomen om in bepaalde gevallen
een wielklem aan te brengen en indien nodig het betrokken motorrijtuig weg
te slepen en in bewaring te stellen. Bij de vormgeving van deze bevoegdheid
is aansluiting gezocht bij de regeling zoals die thans in de Gemeentewet is
opgenomen. Het wetsvoorstel en de memorie van toelichting zijn op dit punt
aangepast.12. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij het
advies behorende bijlage.12. Redactionele kanttekeningenDe door de Raad gemaakte redactionele kanttekeningen zijn overgenomen,
met uitzondering van de suggestie om in de evaluatiebepaling ook «Onze
Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties» op te nemen.
Deze Minister is niet een van de mede-ondertekenaars van het onderhavige wetsvoorstel.
Dit laat uiteraard onverlet dat bij de voorbereiding van de evaluatie afstemming
met hem kan plaatsvinden.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U hierbij, mede namens mijn ambtgenoot van Justitie, het gewijzigde
voorstel van wet en de gewijzigde memorie van toelichting doen toekomen en
U verzoeken overeenkomstig dit voorstel te besluiten.De Minister van Verkeer en Waterstaat,K. M. H. Peijs Bijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no.W09.04.0366/V
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– In artikel 184a, vijfde lid, de woorden «in overleg met»
vervangen door «in overeenstemming met» (aanwijzing 31 van de
Aanwijzingen voor de regelgeving en de toelichting op artikel 184a, vijfde
lid) en na «het eerste» invoegen: , het derde lid.– De aanhef van artikel 184j, eerste lid, aanpassen zodat deze ook
op onderdeel b aansluit.– Als een evaluatiebepaling als artikel II gehandhaafd blijft, na
«in overeenstemming met Onze Minister van Justitie» opnemen: en
Onze Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.– In de citeertitel in artikel IV en in het opschrift tot uitdrukking
brengen dat het wetsvoorstel niet slechts bestuurlijke boete bij fout parkeren
betreft maar ook bij andere lichte verkeersdelicten.– In de memorie van toelichting, waar wordt gesproken van de bevoegdheid
(tot het opleggen van een bestuurlijke boete) van de wegbeheerders, dit vervangen
door de bevoegdheid (tot het opleggen van een bestuurlijke boete) van de besturen
van de wegbeheerders. XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot12 Rechtsstaat en rechtsorde, Kamerstukken II 2003/04, 29 279, nr.
9, p. 12 en 15.XNoot2No. W04.04.0348/I.XNoot3De Wet op de uitgebreide identificatieplicht zal naar verwachting per
1 januari 2005 in werking treden.XNoot4De Vereniging voor Administratief Recht besprak mogelijkheden voor administratiefrechtelijke
handhaving naar aanleiding van de preadviezen van J. A. M. van Angeren
en Th. J. C. Verduin, De sanctionering van het administratieve recht
(Geschriften VAR, deel LXVI; verslag deel LXVIII Groningen: H. D. Tjeenk
Willink 1971/1972).XNoot1Wet van 3 juli 1989, Stb. 300.XNoot2Kamerstukken II 2004/05, 29 849, nrs. 1–4.XNoot1Zie bijvoorbeeld www.pgn.nlXNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 4.a bestuurlijk beboetbare feiten
en de hoogte van de sanctie onder 2 overige verkeersdelicten.XNoot2Aanwijzing 25 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.XNoot3Memorie van toelichting, paragraaf 4.a bestuurlijk beboetbare feiten
en de hoogte van de sanctie onder 1 overtredingen inzake stilstaan en parkeren.XNoot1Memorie van toelichting paragraaf 2 reikwijdte van het voorstel onder
b en paragraaf 3 de betrokken actoren onder a.XNoot2Advies van de VNG inzake het wetsvoorstel; bestuurlijke boete fout parkeren
van 10 februari 2004.XNoot1Door het ontbreken van schorsende werking van bezwaar en beroep dient
de overtreder naast de boete ook griffierecht te betalen. Dat is meer dan
alleen de zekerheidstelling die even hoog is als het boetebedrag.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 6.XNoot1Zie bijvoorbeeld het advies van de VNG inzake het conceptwetsvoorstel
bestuurlijke boete kleine ergernissen van 27 mei 2004 en het advies van
de burgemeesters van Rotterdam, Amsterdam, Den Haag en Utrecht inzake het
conceptwetsvoorstel bestuurlijke boete kleine ergernissen van 21 juni
2004.XNoot2Memorie van toelichting bij het wetsvoorstel bestuurlijke boete kleine
ergernissen, inleiding, onder financiële gevolgen.XNoot3Memorie van toelichting, paragraaf 7, Financiële aspecten, laatste
alinea.XNoot4In 2002 werden 6 801 bezwaarschriften tegen een Mulderafdoening ingediend,
in 2003 waren dat er 10 672. Dat is een stijging van 57%.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 702, nrs. 1–5.XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 702, nr. 3.XNoot1Advies van de VNG inzake het conceptwetsvoorstel bestuurlijke boete foutief
parkeren en stilstaan van 10 februari 2004. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30098-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl