Wijz. Wet loonbelasting 1964 in kader van administratieve lastenverlichting en vereenvoud. socialeverzekeringswetten; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28371, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

27-05-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28371 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen deel1. Enkele kernaspecten van de loonbelastingVoorheffing is maatwerkLoon is elk voordeel uit dienstbetrekking2. Rapport van de werkgroep Loonbegrip3. Wet administratieve lastenverlichting en vereenvoudiging
in socialeverzekeringswetten (Walvis)4. Heffingsgrondslag5. Heffingsmethodena) Heffing van inkomstenbelastingb) Voorheffing loonbelastingc) Eindheffing loonbelasting van de werknemerd) Eindheffing loonbelasting van de werkgever (lumpsumheffing)6. Toedeling loonbestanddelen van het fiscale loon aan
de heffingsmethodenEindheffing van de werkgever7. Budgettaire consequentiesVerschuiving van tijdvaktabel naar de tabel voor aanvullend
loonVerschuiving naar de eindheffing8. Effecten voor administratieve lasten en uitvoeringskosten
BelastingdienstARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel I, onderdeel AArtikel I, onderdeel BArtikel I, onderdeel CArtikel I, onderdeel DArtikel I, onderdeel EOndertekeningBIJLAGE IBIJLAGE IIToelichting effecten voor de administratieve lasten bij
bedrijvenAlgemeenTabel 1. Overzicht effecten wetsvoorstellen Walvis en
Aansluitingswet Walvis Betekenis wetsvoorstel Walvis voor berekeningen wetsvoorstel
Aansluitingswet WalvisTabel 2. Effecten wetsvoorstel Aansluitingswet Walvis Ad A. Gecoördineerde heffing over het SV-loonAd B. Ruimere toepassing eindheffing bij de werkgever
voor specifieke beloningsbestanddelen
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28371Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 71 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 371Wijziging van de Wet op de loonbelasting 1964 in het kader van administratieve
lastenverlichting en vereenvoudiging in socialeverzekeringswetten (Aansluitingswet
Walvis)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeen deelDit wetsvoorstel geeft uitwerking aan het kabinetsstandpunt (Kamer-stukken
II 1999/00, 24 036, nr. 168, blz. 1) ten aanzien van de aanbevelingen
van de werkgroep Loonbegrip (commissie De Boer) neergelegd in het rapport
«Het loont de moeite». Het betreft hier de zogenaamde tweede trap.
De eerste trap is neergelegd in het wetsvoorstel Wet administratieve lastenverlichting
en vereenvoudiging in socialeverzekeringswetten (Walvis) van het Ministerie
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. De tweede trap betreft het stroomlijnen
van het in het wetsvoorstel Walvis gepresenteerde loonbegrip voor de sociale
verzekeringen enerzijds en het begrippenkader binnen de heffing van loonbelasting
anderzijds.In het algemene deel van de memorie van toelichting op dit wetsvoorstel
wordt de volgende indeling gehanteerd:1. enkele kernaspecten van de loonbelasting;2. rapport van de werkgroep Loonbegrip;3. Wet administratieve lastenverlichting en vereenvoudiging in sociale
verzekeringswetten (Walvis);4. heffingsgrondslag;5. heffingsmethoden;6. toedeling loonbestanddelen van het fiscale loon aan de heffingsmethoden;7. budgettaire consequenties;8. effecten voor administratieve lasten en uitvoeringskosten Belastingdienst.Op deze wijze wordt gekomen tot een verantwoording van de in dit wetsvoorstel
opgenomen wijzigingen.1. Enkele kernaspecten van de loonbelastingVoorheffing is maatwerkArtikel 9.2 van de Wet inkomstenbelasting 2001 regelt dat de geheven loonbelasting
één van de voorheffingen op de inkomstenbelasting is. Dit is
één van de kernaspecten van de loonbelasting. De loonbelasting
is in essentie bedoeld te zijn een voorheffing op de heffing van
inkomstenbelasting. Achterliggende gedachte is het pay-as-you-earn-beginsel.
Op het loon van de werknemer wordt op het moment van genieten, loonbelasting
ingehouden.Op deze wijze wordt het betalen van belasting gekoppeld aan het genietingsmoment
van de inkomsten en wordt voorkomen dat werknemers na het jaareinde geconfronteerd
worden met een substantiële aanslag inkomstenbelasting. Ook is een voordeel
dat de werknemers het loon netto in handen krijgen en niet als het ware gedwongen
worden te sparen voor een later te ontvangen aanslag inkomstenbelasting.Om zoveel mogelijk te voorkomen dat werknemers met een aanslag inkomstenbelasting
worden geconfronteerd, is een optimale aansluiting van de loonbelasting op
de inkomstenbelasting wenselijk. Deze aansluiting is met name van belang ten
aanzien van werknemers die naast loon geen ander inkomen uit werk en woning
genieten en geen aftrekposten hebben. Voor veel «standaard»-werknemers
is dit nog steeds het geval. Aan werknemers die minder «standaard»
zijn zal meestal toch een aanslag inkomstenbelasting opgelegd worden.Een belangrijk doel van de heffing van loonbelasting is daarom mede zoveel
mogelijk aansluiting te vinden bij de heffing van inkomstenbelasting. Het
leveren van maatwerk op dit punt is van groot belang. Hoe hoger het niveau
van het maatwerk dat wordt geleverd, des te beter is de aansluiting van de
ingehouden loonbelasting op de heffing van inkomstenbelasting. Het sturen
van aangiftebiljetten en het als gevolg daarvan in voorkomende gevallen opleggen
van aanslagen wordt dan zoveel mogelijk voorkomen. Dit leidt tot minder administratieve
lasten zowel voor burgers als voor de Belastingdienst.Loon is elk voordeel uit dienstbetrekkingOm aan de hierboven beschreven doelstelling (het leveren van maatwerk)
te voldoen, is het loonbegrip voor de heffing van loonbelasting zodanig ruim
ingericht dat zoveel mogelijk bestanddelen van het inkomen tot het loon voor
de loonbelasting worden gerekend. Dit ruime loonbegrip is daarom gedefinieerd
als «al hetgeen uit een dienstbetrekking of een vroegere dienstbetrekking
wordt genoten».Bij de verdere uitwerking van dit wetsvoorstel hebben aldus de volgende
kernpunten van de loonbelasting centraal gestaan:1. de heffing van de loonbelasting levert zo veel als mogelijk maatwerk
voor de «standaard»-werknemer;2. loon is al hetgeen uit een dienstbetrekking of een vroegere dienstbetrekking
wordt genoten.2. Rapport van de werkgroep LoonbegripDe werkgroep Loonbegrip heeft in het rapport van 18 april 2000 «Het
loont de moeite – eenheid en eenvoud in de loonbegrippen» aanbevelingen
gedaan die met name zien op het terugdringen van de administratieve lasten
voor werkgevers.Kort samengevat zijn de aanbevelingen van de werkgroep Loonbegrip de volgende:– breng meer eenheid in de heffingssystematiek voor premieloon en
fiscaal loon;– neem de grondslag van het uitkeringsloon als uitgangspunt voor
zowel het premieloon als het fiscaal loonbegrip;– vereenvoudig de grondslag uitkeringsloon – premieloon –
fiscaal loon zoveel mogelijk;– orden helder de loonbestanddelen die uitsluitend tot de grondslag fiscaal loon behoren (en dus niet tot de grondslag uitkeringsloon –
premieloon – fiscaal loon).De werkgroep Loonbegrip heeft in haar aanbevelingen voor een tweetraps-benadering
gekozen.De eerste trap betreft de vereenvoudiging en uniformering van het premieloon
en uitkeringsloon binnen de werknemersverzekeringen. Hierbij moet worden gestreefd
naar een zo uniform mogelijk loon, dat wil zeggen een loon dat zowel bruikbaar
is als uitkeringsloon, als premieloon en als fiscaal loon.De tweede trap betreft aanbevelingen die leiden tot meer eenduidigheid
tussen het nieuwe socialeverzekeringsloon (hierna: SV-loon) en het fiscale
loon. De werkgroep geeft daarbij aan dat de grondslag voor de heffing van
loonbelasting breder is dan het SV-loon.De loonbestanddelen die niet tot het SV-loon maar wel tot het fiscale
loon behoren, worden door de werkgroep Loonbegrip aangeduid als «overige
beloningen». Deze overige beloningen dienen ook in de belastingheffing
te worden betrokken. De werkgroep geeft aan dat ten aanzien van de wijze waarop
over deze overige beloningen belasting moet worden geheven, nog keuzes moeten
worden gemaakt. Als mogelijke alternatieven hiervoor noemt de werkgroep: eindheffing
loonbelasting van de werkgever, eindheffing loonbelasting van de werknemer
of heffing inkomstenbelasting van de werknemer.In de reactie van 14 juli 2000 (Kamerstukken II 1999/00, 24 036,
nr. 168, blz. 1) heeft het kabinet aangegeven, enthousiast te zijn over de
aanbevelingen die in het rapport van de werkgroep Loonbegrip worden gedaan.
Het kabinet ziet in de aanbevelingen van de werkgroep kansen om de administratieve
lasten voor werkgevers met enkele honderden miljoenen guldens per jaar te
verlichten.3. Wet administratieve lastenverlichting en vereenvoudiging
in socialeverzekeringswetten (Walvis)Het wetsvoorstel Wet administratieve lastenverlichting en vereenvoudiging
in socialeverzekeringswetten (Walvis) geeft uitvoering aan de eerste fase
van de tweetraps-benadering die door de werkgroep Loonbegrip is gekozen en
zoals die reeds in paragraaf 2 van deze toelichting is beschreven. In
dat kader regelt Walvis vereenvoudiging door uniformering van het uitkeringsloon
en het premieloon. Naast de genoemde uniformering behelst Walvis ook de aanpassing
van de dagloonsystematiek en de premieafdrachtsystematiek. De verlichting
van administratieve lasten die als gevolg hiervan wordt bereikt, bedraagt
volgens de memorie van toelichting op Walvis, circa € 186 mln.Door de in Walvis voorgestelde uniformering van het bestaande uitkeringsloon
en het bestaande premieloon zal één nieuw SV-loon ontstaan dat
als grondslag dient voor zowel de berekening van de hoogte van de uitkeringen
als de berekening van de premies. Door die uniformering ontstaat er equivalentie
tussen het premieloon en het uitkeringsloon. Het loon waarover de premies
worden geheven, is gelijk aan het loon waarover de uitkering wordt berekend.
Daarbij is, op aanbeveling van de werkgroep Loonbegrip, de grondslag van het
uitkeringsloon tot uitgangspunt genomen.Vervolgens is in Walvis de keuze gemaakt voor het huidige uitkeringsloon
als uitgangspunt voor het nieuwe SV-loon. Dat huidige uitkeringsloon betreft
het loon dat algemeen gebruikelijk, vast, gegarandeerd en regelmatig verstrekt
is, of inherent is aan de functie. Van de bestaande loonbegrippen, te weten
uitkeringsloon, premieloon en fiscaal loon, is dit uitkeringsloon
het minst omvattende loonbegrip. Het voorgestelde nieuwe SV-loon volgens Walvis
verschilt met het huidige uitkeringsloon in die zin dat voorzover in het laatstgenoemde
loon loon in natura, overwerkloon en winstuitkeringen zijn begrepen, deze
niet tot het nieuwe SV-loon behoren. Een verdere specificatie van deze begrippen
is opgenomen in bijlage I.4. HeffingsgrondslagHet bestaande premie-loon en het nieuwe SV-loon verschillen op een aantal
belangrijke onderdelen van elkaar. Globaal gezien maken de volgende loonbestanddelen
die in beginsel wel tot het bestaande premieloon behoren, geen onderdeel uit
van het nieuwe SV-loon:1. loon in natura;2. winstuitkeringen;3. overwerkloon;4. bovenmatige kostenvergoedingen;5. aanspraken.Uitgangspunt van de werkgroep Loonbegrip is om het SV-loon tevens te hanteren
als grondslag voor de belastingheffing. Het nieuwe SV-loon zoals geformuleerd
in Walvis wordt dus ook (een deel van het) fiscale loon.Het huidige fiscale loon is een ruim loonbegrip. Dit loon is op een aantal
punten ruimer dan het bestaande premieloon welke overigens weer ruimer is
dan het nieuwe SV-loon.De vraag doet zich voor of het huidige fiscale loon als heffingsgrondslag
voor de belastingheffing in stand moet blijven. Indien het huidige fiscale
loonbegrip wordt beperkt, treedt een ongelijke behandeling op tussen werknemers
enerzijds en belastingplichtigen die geen loon genieten maar wel ander inkomen
uit werk en woning hebben (zoals bijvoorbeeld winst uit onderneming of resultaat
uit overige werkzaamheden) anderzijds. Immers, het inkomen van deze andere
belastingplichtigen wordt geheel in de progressieve inkomstenbelastingheffing
betrokken, terwijl voor werknemers over een deel van het inkomen dan geen
belastingheffing plaatsvindt. Dit zou alleen te rechtvaardigen zijn voorzover
het fiscale loon bestanddelen zou bevatten die voor de werknemer feitelijk
geen voordeel uit de dienstbetrekking vormen. Feit is echter dat het huidige
loonbegrip bestanddelen bevat die voor de werknemer juist wel een voordeel
opleveren.Verder is het de vraag of het fiscale loonbegrip en het loonbegrip voor
de sociale verzekeringen wel te harmoniseren zijn. Belangrijk gegeven daarbij
is dat beide loonbegrippen een ander uitgangspunt kennen. Uitgangspunt voor
de sociale verzekeringen is de verzekeringsgedachte, uitgangspunt voor de
loonheffing is het draagkrachtbeginsel. In het wetsvoorstel Walvis is aan
de hand van het equivalentiebeginsel een van het uitkeringsloon afgeleid premieloon
vastgesteld. Dit uitkeringsloon laat een aantal loonelementen buiten beschouwing
welke wel degelijk een voordeel uit dienstbetrekking zijn. In dit wetsvoorstel
is getracht op administratief zo eenvoudig mogelijke wijze een brug te slaan
tussen het uitkeringsloon en het fiscale loon.Het ongewijzigd laten van de heffingsgrondslag heeft tot gevolg dat het
fiscale loon in de nieuwe situatie naast het SV-loon nog andere looncomponenten
zal omvatten. Ook de werkgroep Loonbegrip heeft hier in haar rapport op gewezen
(zie paragraaf 2).De volgende beloningen zullen niet tot het SV-loon behoren maar wel tot
het fiscale loon:1. loon in geld in de vorm van:a. overwerkloon;b. incidentele beloningen, vergoeding voor gewerkte vakantiedagen, tantièmes
en andere vergelijkbare uitkeringen, gratificaties en andere incidentele toeslagen;c. werkgeverspremies/bijdragen voor een ziektekostenverzekering;d. diverse beloningsvormen, zoals een bijdrage in hypotheekrente of een
kindertoeslag;2. loon uit vroegere dienstbetrekking (ZW, WW, WAO-uitkeringen en uitkeringen
ingevolge de Wet arbeid en zorg worden bij fictie tot het SV-loon gerekend).
Enkele voorbeelden van loon uit vroegere dienstbetrekking zijn: pensioenuitkeringen,
vutuitkeringen en uitkeringen ingevolge andere sociale verzekeringswetten;3. fiscaal niet vrijgestelde aanspraken;4. loon in natura;5. bovenmatige kostenvergoedingen.Voor twee beloningsbestanddelen is het SV-loon juist ruimer dan het fiscale
loon. Het betreft hier de werknemersbijdragen ingevolge een regeling voor
verlofsparen en het werknemersdeel van de WW-premie die beide wel tot het
SV-loon behoren maar niet tot het fiscale loon.In de volgende paragraaf wordt besproken welke methoden er bestaan om
het fiscale loon in de heffing te betrekken.5. HeffingsmethodenDe werkgroep Loonbegrip heeft voor de belastingheffing over de looncomponenten
die niet onder het SV-loon vallen drie alternatieve heffingsmethoden aangedragen
(zie paragraaf 2). Daarnaast bestaat de mogelijkheid van een progressieve
heffing met behulp van de tijdvaktabel of de tabel bijzondere beloningen.
In deze paragraaf worden deze mogelijke heffingsmethoden over het fiscale
loon besproken. De genoemde methoden kunnen naast elkaar bestaan en over verschillende
beloningsbestanddelen worden toegepast.a) Heffing van inkomstenbelastingDeze methode behelst het in de heffing van inkomstenbelasting betrekken
van looncomponenten.Heffing van inkomstenbelasting over looncomponenten is slechts mogelijk
als de Belastingdienst zicht heeft op deze looncomponenten. Voor een effectieve
controle zou het daarom noodzakelijk zijn dat werkgevers de Belastingdienst
informatie geven over deze looncomponenten.Dit zou moeten gebeuren per werknemer per looncomponent. Voor werkgevers
zou bij die uitwerking derhalve nauwelijks een vermindering van de administratieve
lasten optreden. De verplichting loonbelasting in te houden op het loon wordt
vervangen door de verplichting (een deel van) het loon apart te registreren
en te renseigneren aan de Belastingdienst.Een voordeel van deze methode is daarentegen dat een individuele, progressieve
heffing naar draagkracht behouden blijft. Een ander voordeel is dat voor de
toepassing van de inkomensafhankelijke regelingen geen verandering optreedt.
Immers, het in de heffing van inkomstenbelasting betrokken loon wordt voor
toepassing van deze regelingen als inkomen aangemerkt. Indien dit niet zo
zou zijn, dan zouden er onbedoelde voordelen ontstaan in de inkomensafhankelijke
regelingen door een lager inkomen.Nadeel ten opzichte van de huidige situatie is echter dat het alleen in
de heffing van inkomstenbelasting betrekken van een deel van het loon afbreuk
doet aan het streven van de loonbelasting om zo veel mogelijk maatwerk
te leveren (zie paragraaf 1). Hiervoor kan worden gekozen indien er goede
redenen zijn bepaalde bestanddelen van het loon uit te sluiten van de heffing
van loonbelasting. Een voorbeeld daarvan is de auto van de zaak. Er is voor
gekozen om dit inkomensbestanddeel niet in de loonheffing te betrekken omdat
voor de bepaling van de hoogte van de bijtelling van belang is hoeveel privé-kilometers
de werknemer rijdt. De werknemer zou dan aan de werkgever zijn privé-kilometers
moeten melden. Dit werd niet wenselijk geacht. De consequentie is wel dat
alle werknemers met een auto van de zaak een aangiftebiljet inkomstenbelasting
moeten invullen.Voor werknemers levert de heffing van loonbelasting als voorheffing op
de inkomstenbelasting in de bestaande situatie maatwerk (zie paragraaf 1).
Indien (een deel van) het loon alleen in de heffing van inkomstenbelasting
wordt betrokken, worden veel meer werknemers dan nu het geval is in de heffing
van inkomstenbelasting betrokken.Verder bestaat het risico dat, nu in deze methode de werknemers (een deel
van) het loon bruto ontvangen en daarover pas na afloop van het kalenderjaar
inkomstenbelasting betalen, zij over onvoldoende liquiditeiten beschikken
om de verschuldigde inkomstenbelasting te voldoen.Daarnaast geldt dat ook de uitvoeringskosten zullen stijgen. De Belastingdienst
zal meer aangiften inkomstenbelasting moeten beoordelen en aanslagen moeten
vaststellen dan nu het geval is.In haar advies heeft Actal opgemerkt dat de heffing van inkomstenbelasting
wellicht nog andere voordelen in de sfeer van de administratieve lastenverlichting
met zich brengt. De aangifte loonbelasting wordt eenvoudiger en de werkgever
hoeft niet meer zelf de belastbaarheid en/of bovenmatigheid van vergoedingen
en verstrekkingen te beoordelen. De aangifte loonbelasting zal niet eenvoudiger
worden daar nog steeds op de aangifte loonbelasting het loon, de ingehouden
loonheffing en de eindheffingsbestanddelen moeten worden vermeld.De heffing van inkomstenbelasting over een aantal beloningsbestandelen
betekent niet dat de werkgever gevrijwaard wordt van een beoordeling omtrent
de belastbaarheid en/of bovenmatigheid van vergoedingen en verstrekkingen.
Het renseigneren van loonbestanddelen aan de Belastingdienst betreft de te
belasten bestanddelen. Vrijgestelde bestanddelen hoeven uiteraard niet te
worden gerenseigneerd. De werkgever zal toch moeten beslissen of een bestanddeel
in de inkomstenbelasting belast moet worden opgenomen of niet, gelijk de huidige
situatie.Het renseigneren aan de Belastingdienst van die bestanddelen waarvan het
(nog) niet duidelijk is of die belast zijn, levert voor de Belastingdienst
flinke problemen op. De Belastingdienst kan namelijk aan een totaalbedrag
niet zien of het bestanddeel al dan niet geheel vrijgesteld is. Dit betekent
dat hetgeen gerenseigneerd wordt, eerst nader moet worden beoordeeld. Gekeken
moet worden of een bestanddeel belast is of niet. Vaak zullen de noodzakelijke
gegevens daartoe ontbreken. De Belastingdienst zal dit dan moeten onderzoeken.
Al met al betekent dit voor de Belastingdienst een verzwaring in de uitvoering.b) Voorheffing loonbelastingDe voorheffing van loonbelasting is ook in de huidige systematiek via
een tweetal tabellen vormgegeven:1. Het tabeltarief van de tijdvaktabelRegelmatig genoten loon wordt via de tijdvaktabellen in de heffing betrokken.
In deze loonbelastingtabellen wordt enerzijds rekening gehouden met de heffingskortingen
(algemene heffingskorting, arbeidskorting) en anderzijds met de met het loon
oplopende tarieven. Bij de maandtabellen wordt de heffingskorting (op jaarbasis)
door twaalf gedeeld en de uitkomst hiervan per maand in mindering
gebracht op de verschuldigde heffing. Bij de heffing wordt als het ware het
maandloon met twaalf vermenigvuldigd, berekend wat bij een dergelijk jaarloon
aan belasting zou zijn verschuldigd en de uitkomst hiervan door twaalf gedeeld.
Hierdoor is het bedrag van de loonbelastingheffing ten aanzien van werknemers
die geen ander inkomen hebben dan loon, zoveel mogelijk gelijk aan de verschuldigde
inkomstenbelasting. Er hoeft dan in de meest voorkomende gevallen geen aanslag
inkomstenbelasting te worden opgelegd.2. Het tarief van de tabel bijzondere beloningenDe heffingspercentages van de tabel bijzondere beloningen zijn proportioneel
en afgeleid uit het schijventarief. Het zijn de marginale tarieven die gelden
voor het jaarloon van het vorige jaar. Op deze manier wordt benaderd tegen
welk vast tarief de top van het inkomen wordt belast. Met toepassing van de
tabel bijzondere beloningen in plaats van de tijdvaktabel, wordt voorkomen
dat bijvoorbeeld over eenmalige beloningen door het progressie-effect van
het tabeltarief meer loonbelasting wordt ingehouden dan aan inkomstenbelasting
over dit loon is verschuldigd.Net als bij de eerste methode heeft een dergelijke aanpak het voordeel
dat een individuele, progressieve heffing naar draagkracht behouden blijft.
Ook heeft deze methode geen wijziging voor het inkomen voor de toepassing
van de inkomensafhankelijke regelingen tot gevolg.Voorzover over het loon loonbelasting van de werknemer wordt geheven,
heeft deze methode geen gevolgen voor de uitvoering en wijzigt er ook voor
de werknemers en de werkgevers niets ten opzichte van de huidige situatie.c) Eindheffing loonbelasting van de werknemerIn deze methode wordt de loonbelasting bij wijze van eindheffing direct
van de werknemer op het loon ingehouden. De loonbelasting is dan een eindheffing
en het loon waarop deze eindheffing wordt toegepast, wordt derhalve voor de
heffing van inkomstenbelasting niet als inkomen aangemerkt.Voor de werkgevers geldt dat zij ten behoeve van de eindheffing van loonbelasting
van de werknemer een individuele toerekening moeten maken dan wel moeten inhouden
op het loon. Dat leidt niet tot een administratieve lastenverlichting voor
werkgevers.Een nadeel ten opzichte van de huidige situatie is dat er voor dit deel
van het loon in mindere mate sprake is van een heffing naar draagkracht. Bovendien
vormt het loon waarover de eindheffing van de werknemer wordt toegepast geen
inkomen voor inkomensafhankelijke regelingen. Hierdoor zullen meer werknemers
dan nu het geval is, in aanmerking komen voor dergelijke regelingen en zullen
werknemers die reeds een beroep doen op die regelingen een hogere uitkering
krijgen. Dit maakt deze methode minder geschikt voor loonbestanddelen die
een relatief hoog draagkrachtverhogend karakter hebben.d) Eindheffing loonbelasting van de werkgever (lumpsumheffing)De eindheffing van de werkgever is een heffing over bepaalde looncomponenten
ten laste van de werkgever. De mogelijkheid van een eindheffing loonbelasting
van de werkgever is met ingang van 1 januari 1997 ingevoerd in het kader van
het verlichten van administratieve lasten voor de werkgever. De eindheffingsbestanddelen
zijn in de huidige systematiek ingedeeld in verschillende categorieën
te weten: loon waarover een naheffingsaanslag wordt opgelegd, loon in verband
met tijdelijke knelpunten van ernstige aard, uitkeringen van publiekrechtelijke
aard, bezwaarlijk te individualiseren loon, loon met een bestemmingskarakter, loon ingevolge een spaarloonregeling of een winstdelingsregeling en
premies ingevolge een premiespaarregeling. Deze methode kenmerkt zich door
het feit dat (een deel van) het loon niet wordt afgerekend tegen het progressieve
tarief, maar tegen een vlak tarief. De werkgever draagt de belasting af, niet
meer per werknemer, maar collectief. De belasting wordt dus niet geheven van
de werknemer, noch in de loonbelasting, noch in de inkomstenbelasting. Omdat
er geen eindafrekening bij de werknemer volgt, is gekozen voor de benaming
eindheffing. In de huidige systematiek kunnen sommige looncomponenten facultatief
in de eindheffing worden betrokken: de werkgever heeft dan de keuze om voor
eigen rekening eindheffing af te dragen, dan wel individueel toegerekende
loonbelasting op de beloning ten laste van de werknemer in te houden.Looncomponenten die vallen onder de eindheffing kunnen worden belast aan
de hand van het tabeltarief, het enkelvoudige tarief of het vaste tarief voor
de eindheffing. Het tabeltarief voor de eindheffing wordt aangeduid als het
gebruteerde tarief omdat in het tarief rekening wordt gehouden met brutering
van de niet-verhaalde loonbelasting op de werknemer. Het enkelvoudige tarief
is het tarief dat ook zou hebben gegolden bij heffing van de werknemer. Het
vaste tarief bestaat uit een tarief van 15% (2002).Het grote voordeel van deze methode is dat er een aanzienlijke administratieve
lastenverlichting optreedt voor de werkgevers. Immers, de tarifering is eenvoudig
en er is in beginsel geen registratie per werknemer nodig. Wel kan een dergelijke
aanpak leiden tot hogere loonkosten.Voor de werknemer geldt dat (een deel van) het loon een netto-beloningskarakter
krijgt. Zij zullen in zoverre niets van de heffing van loonbelasting merken.Ook voor de Belastingdienst heeft deze methode geen grote gevolgen. De
eindheffing van de werkgever is een bestaande heffingsmethode.Het belangrijkste nadeel van deze methode is dat een collectieve heffing
niet doorwerkt naar de individuele draagkracht van de werknemer; het draagkrachtbeginsel
wordt hiermee afgezwakt. In beginsel zou kunnen worden gesteld dat elk voordeel
uit een dienstbetrekking tot extra draagkracht leidt. Toch kunnen er goede
redenen zijn om bepaalde looncomponenten bij wijze van uitzondering niet in
de (progressieve) loonheffing te betrekken.Het toepassen van deze uitzondering is dan wel aan een aantal voorwaarden
verbonden:• er dienen flinke voordelen in de zin van administratieve lastenverlichting
mee bereikt te kunnen worden (voorbeeld moeilijk te individualiseren loon);
en/of• het betreft bestanddelen van het loon waarvan het inkomenskarakter
minder sterk op de voorgrond treedt (bijvoorbeeld loon met een bestemmingskarakter);• het totaal van de eindheffingsbestanddelen mag geen substantiële
inbreuk op de draagkrachtgedachte maken door een relatief groot deel van het
loon van toepassing van het draagkrachtbeginsel uit te zonderen.Het laatste punt is tevens van belang omdat de eindheffing ten laste van
de werkgever, net als eindheffing ten laste van de werknemer, gevolgen heeft
voor de toepassing van inkomensafhankelijke regelingen. Immers, doordat (een
deel van) het loon niet meer in aanmerking wordt genomen, kan het bijvoorbeeld
voorkomen dat werknemers voor inkomensafhankelijke regelingen in aanmerking
komen, terwijl dat eerst niet het geval zou zijn geweest. Verder wordt hier
opgemerkt dat eindheffingsloon voor toepassing van de afdrachtverminderingen
niet tot het loon wordt gerekend en dat de eindheffing daarom invloed heeft
op het van toepassing zijn van de afdrachtverminderingen.Na weging van de argumenten pro en contra van de hiervoor beschreven methoden
is het kabinet tot de conclusie gekomen dat aan twee van de hiervoor beschreven
methoden onvoldoende toegevoegde waarde kan worden toegekend. Aan deze twee
methoden kleven grote bezwaren terwijl de voordelen van deze methoden ook
met de andere methoden behaald kunnen worden. Bovendien dragen deze methoden
niet bij aan een vermindering van de administratieve lasten. Het betreft hier
de heffing van inkomstenbelasting en de eindheffing van loonbelasting van
de werknemer.Ten aanzien van de heffing in de inkomstenbelasting geldt als grootste
bezwaar dat hiermee afbreuk wordt gedaan aan de kern van de loonbelasting
als voorheffing op de inkomstenbelasting (zie paragraaf 1). Ten aanzien
van de eindheffing van loonbelasting van de werknemer geldt dat met deze methode
geen administratieve lastenverlichting wordt bereikt, terwijl er tegelijkertijd
belangrijke nadelige consequenties zijn voor de toepassing van inkomensafhankelijke
regelingen.De overige genoemde heffingsmethoden, namelijk de voorheffing van loonbelasting
en de eindheffing van loonbelasting bij de werkgever hebben in de praktijk
hun waarde bewezen. Het kabinet ziet daar ook in de toekomst de waarde van.In de hierna opgenomen paragraaf wordt belicht hoe de diverse looncomponenten
van de grondslag zoals die beschreven zijn in paragraaf 4 in de heffing
kunnen worden betrokken met gebruikmaking van de voorheffing loonbelasting
en de eindheffing van loonbelasting bij de werkgever. Uit oogpunt van het
verlichten van de administratieve lasten zal daarbij zoveel mogelijk aansluiting
worden gezocht bij de verdeling tussen het nieuwe SV-loon en de zogeheten
overige beloningen. 6. Toedeling loonbestanddelen van het fiscale loon aan
de heffingsmethodenHet fiscale loon is al hetgeen uit een dienstbetrekking of een vroegere
dienstbetrekking wordt genoten. Dit fiscale loon is ruimer dan het SV-loon
en omvat naast het SV-loon ook de zogeheten overige beloningen.In paragraaf 5 is geconcludeerd dat de twee heffingsmethoden die
zich in de praktijk hebben bewezen uitgangspunt moeten zijn voor de nieuwe
heffingssystematiek en dat zoveel mogelijk aangesloten dient te worden bij
de verdeling tussen het nieuwe SV-loon en de overige beloningen. Uit oogpunt
van het verlichten van administratieve lasten heeft het de voorkeur van het
kabinet om ten aanzien van de overige beloningen zoveel mogelijk de eindheffing
van de werkgever toe te passen. Voor de overige beloningen waarvoor de eindheffing
niet gewenst is, is gekozen voor een voorheffing van loonbelasting van de
werknemer.In de visie van het kabinet leidt dit tot de volgende drie hoofdregels:1. Het SV-loon wordt in beginsel met behulp van de tijdvaktabel in de
heffing betrokken.2. Loon dat niet volgens hoofdregel 1 in de heffing wordt betrokken, valt
onder de loonheffing met toepassing van de loonbelastingtabellen voor aanvullend
loon. Deze tabellen zijn vergelijkbaar met de huidige loonbelastingtabellen
voor bijzondere beloningen.3. In afwijking van de hoofdregels 1 en 2 wordt de loonbelasting als eindheffing
van de werkgever geheven voor limitatief in de wet opgesomde loonbestanddelen.
Hierbij wordt het zogenaamde aanvullend loon waarop in beginsel hoofdregel
2 van toepassing is, waar mogelijk onder de eindheffing gebracht. Uitgangspunt
hierbij zal zijn dat loonbestanddelen die geen sterk draagkrachtverhogend
karakter hebben zoveel mogelijk als eindheffingsloon worden aangewezen. Het
eindheffingsloon wordt limitatief in de wet opgesomd en is voor
de werkgever duidelijk als zodanig (her)kenbaar.Met deze drie hoofdregels kan niet in alle omstandigheden het uitgangspunt
worden gerealiseerd dat de loonbelasting zoveel als mogelijk maatwerk levert.
Daarom stelt het kabinet voor op deze hoofdregels een aantal uitzonderingen
toe te staan. Voor al deze uitzonderingen geldt dat het gaat om loonbestanddelen
die voor de werkgever goed herkenbaar zijn en – zeker met toepassing
van de gebruikelijke software – relatief eenvoudig in de loonadministratie
zijn in te passen.Daarmee kan worden gesteld dat de uitzonderingen nauwelijks afbreuk doen
aan de op basis van de drie hoofdregels te bereiken administratieve lastenverlichting.
Het gaat in concreto om de volgende uitzonderingen:a. loon uit vroegere dienstbetrekking met uitzondering van het loon uit
vroegere dienstbetrekking dat in de regel slechts eenmaal of eenmaal per jaar
wordt toegekend;b. aanspraken ingevolge de Ziekenfondswet en aanspraken die hiermee naar
aard en strekking overeenkomen, tenzij deze in de regel slechts eenmaal of
eenmaal per jaar worden toegekend;c. premies ingevolge de Werkloosheidswet;d. bedragen die worden ingehouden als bijdragen ingevolge een regeling
voor verlofsparen;e. beloningen die in de regel slechts eenmaal of eenmaal per jaar worden
toegekend en tot het SV-loon behoren.Ad. a) Loon uit vroegere dienstbetrekking met uitzondering van het loon
uit vroegere dienstbetrekking dat in de regel slechts eenmaal of eenmaal per
jaar wordt toegekend Loon uit vroegere dienstbetrekking behoort niet tot het
SV-loon en wel tot het fiscale loon. Enkele voorbeelden van loon uit vroegere
dienstbetrekking zijn pensioenuitkeringen, vut-uitkeringen en uitkeringen
ingevolge sociale verzekeringswetten (ZW, WW, WAO-uitkeringen en uitkeringen
ingevolge de Wet arbeid en zorg worden bij fictie tot het SV-loon gerekend).Volgens de hierboven beschreven systematiek vormt dit loon uit vroegere
dienstbetrekking derhalve een overige beloning waarop in beginsel de tabel
voor aanvullend loon van toepassing zou zijn. Het tarief van de tabel voor
aanvullend loon verschilt van het tabeltarief van de tijdvaktabel in die zin
dat eerstbedoelde tabel niet voorziet in een progressie-effect (zie paragraaf 5).Dit zou betekenen dat er te weinig loonbelasting ingehouden zou worden
omdat geen rekening gehouden wordt met overig loon (uit tegenwoordige dienstbetrekking)
waarop ook loonbelasting wordt ingehouden. De progressie werkt dan pas door
in de aangifte inkomstenbelasting. Er is dan zeker geen sprake meer van maatwerk,
(veel) meer belastingplichtigen die loon uit vroegere dienstbetrekking genieten,
zullen een aangifte inkomstenbelasting moeten invullen.Ten aanzien van loon uit vroegere dienstbetrekking dat in de regel slechts
eenmaal of eenmaal per jaar wordt toegekend, wordt door toepassing van de
tabel voor aanvullend loon voorkomen dat meer loonbelasting wordt ingehouden
dan aan inkomstenbelasting over dit loon verschuldigd is.Op grond van bovenstaande dient op loon uit vroegere dienstbetrekking
met uitzondering van het loon uit vroegere dienstbetrekking dat in de regel
slechts eenmaal of eenmaal per jaar wordt toegekend, in afwijking van de hoofdregels
het tabeltarief van de tijdvaktabel te worden toegepast. Voor inhoudingsplichtigen
levert de kwalificatie van dit loon geen problemen op.Ad b) Aanspraken ingevolge de Ziekenfondswet en aanspraken die hiermee
naar aard en strekking overeenkomen, tenzij deze in de regel slechts
eenmaal of eenmaal per jaar worden toegekend Werkgeversbijdragen ten behoeve
van aanspraken ingevolge de Ziekenfondswet en andere tegemoetkomingen in de
kosten van ziektekostenverzekeringen behoren niet tot het SV-loon en wel tot
het fiscale loon. Deze aanspraken behoren volgens de hoofdregels tot de overige
beloningen waarop in beginsel de tabel voor aanvullend loon van toepassing
zou zijn.Zoals onder ad a, al uiteengezet, voorziet het tarief van de tabel voor
aanvullend loon niet in een progressie-effect (zie ook paragraaf 5).
Indien aanspraken uit de Ziekenfondswet zouden worden belast aan de hand van
het tarief van de tabel voor aanvullend loon, wordt over deze aanspraken te
weinig loonbelasting ingehouden hetgeen met een aanslag inkomstenbelasting
gecorrigeerd zal moeten worden. Gezien de grote aantallen werknemers die verzekerd
zijn voor de Ziekenfondswet zal het aantal aanslagen inkomstenbelasting hierdoor
aanzienlijk toenemen.Op grond van het bovenstaande is het gewenst op aanspraken ingevolge de
Ziekenfondswet en andere tegemoetkomingen in de kosten van ziektekostenverzekeringen
indien deze in de regel meer dan eenmaal of eenmaal per jaar worden toegekend,
in afwijking van de hoofdregels, het tabeltarief van de tijdvaktabel toe te
passen. Daar inhoudingsplichtigen deze aanspraak toch al afzonderlijk moeten
benoemen, leidt deze uitzondering nauwelijks tot een administratieve verzwaring
ten opzichte van de drie hoofdregels.Ad c) Premies ingevolge de WerkloosheidswetHet werknemersdeel van de premies ingevolge de Werkloosheidswet behoort
wel tot het SV-loon maar niet tot het fiscale loon. Op grond van de geformuleerde
hoofdregel zouden deze premies in beginsel worden belast aan de hand van het
tabeltarief van de tijdvaktabel.Dit zou daarna gecorrigeerd moeten worden. Een correctie in de tabel voor
aanvullend loon zou in lijn met de hoofdregels zijn. Hierbij dient de premie
Werkloosheidswet in mindering te komen op het loon van de werknemer waarop
de tabel voor aanvullend loon wordt toegepast.Het eerst belasten en deze belastingheffing daarna weer ongedaan maken,
is verwarrend en omslachtig en alleen daarom al ongewenst. Bovendien is het
aftrekken van de premie Werkloosheidswet van het loon waarop de tabel voor
aanvullend loon van toepassing is, niet voor alle werknemers mogelijk, omdat
niet alle werknemers loon genieten waarop de tabel voor aanvullend loon wordt
toegepast. Zij zouden hun aftrek niet te gelde kunnen maken. Los daarvan zou
als gevolg van het verschil in tarief tussen het tabeltarief van de tijdvaktabel
en het tarief van de tabel voor aanvullend loon weer een verschil ontstaan
dat vervolgens in de inkomstenbelastingheffing zou moeten worden rechtgetrokken.De premies ingevolge de Werkloosheidswet worden in dit wetsvoorstel ter
wille van de eenvoud in mindering gebracht op het aan de hand van het tabeltarief
van de tijdvaktabel te belasten SV-loon.Ad d) Bedragen die worden ingehouden als bijdragen ingevolge een regeling
voor verlofsparenBedragen die worden ingehouden als bijdragen ingevolge een regeling voor
verlofsparen behoren wel tot het SV-loon maar niet tot het fiscale loon. Met
betrekking tot deze werknemersbijdragen geldt hetzelfde als met betrekking
tot de onder ad c, aan de orde gestelde premies Werkloosheidswet.De bedragen die worden ingehouden als bijdrage ingevolge een regeling
voor verlofsparen moeten in mindering worden gebracht op het aan de hand van
het tabeltarief van de tijdvaktabel te belasten SV-loon.Ad e) Beloningen die in de regel slechts eenmaal of eenmaal per jaar worden
toegekend en die tot het SV-loon behorenIngeval een beloningsbestanddeel tot het SV-loon behoort, dan wordt, volgens
de eerder geformuleerde hoofdregels, dat bestanddeel via het tabeltarief van
de tijdvaktabel belast. Als dit beloningsbestanddeel in de regel slechts eenmaal
of eenmaal per jaar wordt toegekend, wordt in dat geval teveel loonbelasting
ingehouden. Immers, door de progressie van de tijdvaktabel worden die bestanddelen
tegen een hoger tarief belast dan in de inkomstenbelasting. Dit zou ongewenst
zijn, omdat pas later via een aangifte inkomstenbelasting dit nadeel hersteld
zou kunnen worden. Voorbeelden van dergelijke beloningen zijn de vakantietoeslag
(vakantiegeld), de dertiende maand en de eindejaarsuitkering.Voor SV-loon dat in de regel slechts eenmaal of eenmaal per jaar wordt
toegekend, dient ter bevordering van een evenwichtige belastingheffing de
tabel voor aanvullend loon te worden toegepast.Zoals uit het voorgaande blijkt, wordt ten aanzien van de genoemde loonbestanddelen
a tot en met e, een uitzondering gemaakt op de voor deze loonbestanddelen
binnen het gekozen heffingssysteem geldende hoofdregel. Deze uitzonderingen
houden enerzijds in dat ten aanzien van enkele loonbestanddelen in plaats
van inhouding van loonbelasting met behulp van de tijdvaktabel (hoofdregel
1), de tabel voor aanvullend loon wordt toegepast. Anderzijds wordt als gevolg
van de uitzonderingen ten aanzien van enkele loonbestanddelen in plaats van
inhouding van loonbelasting volgens de tabel voor aanvullend loon(hoofdregel
3), het tabeltarief toegepast.Onderstaande tabel geeft een overzicht van de loonbestanddelen a tot en
met e. Hierin wordt aangegeven volgens welke loonbelastingtabel het genoemde
loonbestanddeel wordt belast indien de hoofdregels onverminderd zouden worden
toegepast en welke loonbelastingtabel uiteindelijk van toepassing zal zijn
als gevolg van de gemaakte uitzonderingen.LoonbestanddelenAansluiting
op het SV-loon zonder uitzonderingen (niet voorgesteld)Aansluiting op het SV-loon
met uitzonderingen (cf. voorliggend wetsvoorstel)  Tijdvak-tabelTabel aanvullend loonTijdvak-tabelTabel aanvullend loon Loon uit vroegere dienstbetrekking (niet eenmalige
beloningen) ++      Aanspraken Zfw en aanspraken die daarmee overeenkomen
(niet eenmalig) ++      Premies WW ––      Werknemersbijdragen verlofspaarregelingen ––      Tot het SV-loon behorende eenmalige beloningen+  +Toelichting + positief bestanddeel van het inkomen – negatief bestanddeel
van het inkomenEindheffing van de werkgeverHet loon, waarop in beginsel de tabel voor aanvullend loon van toepassing is, wordt zoveel mogelijk aangewezen als bestanddeel waarop de
eindheffing van de werkgever van toepassing is.Zoals in paragraaf 5 is aangegeven, betekent toepassing van deze
eindheffing een aanzienlijke verlichting van de administratieve lasten voor
de werkgever. De beloningsbestanddelen waarop de eindheffing van de werkgever
wordt toegepast, vormen voor de werknemer geen inkomen uit werk en woning
voor de heffing van inkomstenbelasting. Verder wordt de eindheffing zelf voor
de inkomstenbelasting niet als voorheffing aangemerkt. Omdat de eindheffing
van de werkgever geen heffing naar draagkracht is, is deze heffing minder
geschikt als het totaal van de hierbij betrokken loonbestanddelen een substantiële
invloed zou hebben op de draagkracht. Dit wordt versterkt door het feit dat
de loonbestanddelen waarop eindheffing van toepassing is geen inkomen vormen
voor toepassing van de inkomensafhankelijke regelingen.Met betrekking tot de uitvoeringssystematiek van de eindheffing kan worden
opgemerkt dat voor de genoemde nieuwe beloningsbestanddelen die onder de eindheffing
gaan vallen uitdrukkelijk wordt beoogd aan te sluiten bij de huidige uitvoeringspraktijk
voor eindheffingsloon, hetgeen waar mogelijk een globale berekening inhoudt.
Met het oog hierop wordt die uitvoeringspraktijk in dit wetsvoorstel gecodificeerd
in het nieuwe tiende lid van artikel 31 van de Wet op de loonbelasting 1964.
Volgens deze uitvoeringspraktijk wordt het bedrag van de verschuldigde belasting
over eindheffingsloon, indien dat een beduidende vereenvoudiging oplevert,
niet per individuele werknemer vastgesteld maar meer globaal voor de totale
populatie van werknemers. De verschuldigde belasting over eindheffingsloon
dient wel redelijkerwijs overeen te komen met de belasting die bij individuele
berekening verschuldigd zou zijn. Op grond van de feiten en omstandigheden
kan aldus tot een doelmatiger belastingheffing worden gekomen met relatief
lage administratieve lasten voor de werkgever.In de Wet op de loonbelasting 1964 is op dit moment al een groot aantal
beloningsbestanddelen aan eindheffing onderworpen. Vanuit de praktijk bleek
dat op een tweetal punten nog behoefte bestond aan het toevoegen van eindheffingsbestanddelen.
Daarom stelt het kabinet voor ook bovenmatige kostenvergoedingen en loon in
natura in de eindheffing te betrekken. Om excessen te voorkomen, wordt voorgesteld
dit aan een maximum per maand te verbinden. Dit maximum bedraagt € 200
per werknemer per maand. Het ongeclausuleerd opnemen van deze beloningbestanddelen
in de eindheffing zou ertoe leiden dat werkgevers over zouden gaan tot een
herinrichting van het loon van werknemers. Gevolg zou zijn dat de heffing
naar draagkracht onder druk zou komen te staan en werknemers onbedoelde voordelen
zouden kunnen behalen in de inkomensafhankelijke regelingen.Uit hetgeen hierboven is beschreven, is het volgende beeld van de heffingssystematiek
te destilleren. De eindheffingsbestanddelen zijn hierin niet opgenomen.De loonbestanddelen die aan de hand van het tabeltarief van de tijdvaktabel
worden belast (het tabelloon):1. het SV-loon met uitzondering van :– premies ingevolge de Werkloosheidswet;–
bedragen die worden ingehouden als bijdragen ingevolge een regeling voor verlofsparen;
en– beloningen die in de regel slechts eenmaal of eenmaal per jaar worden
toegekend en tot het SV-loon behoren;2. loon uit vroegere dienstbetrekking tenzij dat loon in de regel slechts
eenmaal of eenmaal per jaar wordt toegekend;3. aanspraken ingevolge de Ziekenfondswet en aanspraken die hiermee naar aard en strekking overeenkomen tenzij deze aanspraken in de regel
slechts eenmaal of eenmaal per jaar worden toegekend.De loonbestanddelen die aan de hand van het tarief van de tabel voor aanvullend
loon (het aanvullend loon):1. de overige beloningen met uitzondering van de overige beloningen die
als eindheffingsbestanddeel zijn aangewezen; en2. beloningen die in de regel slechts eenmaal of eenmaal per jaar worden
toegekend en tot het SV-loon behoren.7. Budgettaire consequentiesDe budgettaire consequenties kunnen liggen op een tweetal gebieden namelijk
in een verschuiving van de tijdvaktabel naar de tabel voor aanvullend loon
en in verschuivingen naar de eindheffing.Verschuiving van tijdvaktabel naar de tabel voor aanvullend
loonEen verschuiving van tijdvaktabel naar de tabel voor aanvullend loon heeft
in beginsel geen consequenties daar een eventuele te lage of te hoge inhouding
in het algemeen via de aangifte inkomstenbelasting hersteld kan worden. Dit
betekent dat een verschuiving als hier bedoeld geen consequenties heeft.Verschuiving naar de eindheffingIn het wetsvoorstel is een tweetal loonbestanddelen extra opgenomen in
de eindheffing. Dit betreft bovenmatige kostenvergoedingen en loon in natura.
Voor deze bestanddelen geldt voorzover zij gezamenlijk per maand niet meer
dan € 200 bedragen dat zij onder eindheffing vallen tegen het gebruteerde
tabeltarief. De eindheffing is een heffing van de werkgever die niet op de
loonbelastingkaart terechtkomt en dus ook niet wordt gecorrigeerd via de aangifte
inkomstenbelasting.Toepassing van de eindheffing brengt een zekere grofheid met zich mee.
Er behoeft immers geen individuele toerekening van loonbestanddelen plaats
te vinden. Dit betekent dat de (eind)heffing van loonbelasting onjuist (te
hoog of te laag) zou kunnen zijn, zonder dat dit leidt tot consequenties in
de aangifte inkomstenbelasting. Gezien de tariefstelling in de eindheffing
(gebruteerd tabeltarief) en het feit dat de eindheffing «te hoog»
of «te laag» kan zijn, worden de budgettaire consequenties geschat
op nihil. Opgemerkt dient te worden dat bij vaststelling van de hoogte van
het eindheffingstarief rekening wordt gehouden met de hoogte van het loon
van de werknemers.Zoals wordt opgemerkt in het voorgaande, zal als gevolg van de verschuiving
naar de eindheffing het belastbaar inkomen van de werknemers enigszins afnemen.
Deze looncomponenten worden niet opgenomen in het loon en derhalve ook niet
in het verzamelinkomen. Door deze verlaging van het verzamelinkomen kan het
voorkomen dat sommige werknemers in aanmerking komen voor inkomensafhankelijke
regelingen, waarvoor ze in eerdere instantie niet (of in mindere mate) in
aanmerking kwamen. De budgettaire gevolgen hiervan worden echter om meer redenen
beperkt verondersteld.Eén van de redenen is dat de verschuiving uitsluitend betrekking
heeft op bovenmatige kostenvergoedingen en loon in natura, beide looncomponenten
waarmee met name werknemers in hogere inkomensklassen te maken zullen hebben.
Ook na een vermindering van het verzamelinkomen, zullen zij doorgaans niet
in aanmerking komen voor bijvoorbeeld aanvullende heffingskortingen en huursubsidie.
Bovendien wordt de afname van het verzamelinkomen beperkt, door het instellen
vaneen maximum bedrag (€ 200 per maand) dat voor de
genoemde looncomponenten onder de eindheffing mag worden gebracht.8. Effecten voor administratieve lasten en uitvoeringskosten
BelastingdienstTen aanzien van de administratieve lasten kan het volgende worden opgemerkt.
De effecten van dit wetsvoorstel voor de administratieve lasten kunnen niet
los worden gezien van de effecten zoals opgeroepen door het wetsvoorstel Walvis.
Doel is dan ook dat beide wetsvoorstellen tegelijkertijd inwerkingtreden.Door de in het wetsvoorstel Walvis voorgestelde uniformering van het uitkeringsloon
en premieloon wordt de in paragraaf 6 geschetste toerekening van de loonbestanddelen
van het fiscale loon aan de verschillende heffingsmethoden mogelijk gemaakt.
Geschat wordt dat door deze herschikking van heffingsmethoden de administratieve
lasten op het gebied van de loonbelasting en sociale verzekeringen in totaal
met circa € 186 mln. kunnen verminderen. Dit bedrag vormt het saldo
van een verlichting op het terrein van de werknemersverzekeringen met € 245
mln. en een toename op het terrein van de loonbelasting me circa € 59
mln. In bijlage II wordt hierop een nadere toelichting gegeven.Indien alle overige beloningen volgens de eindheffing van de werkgever
in de belastingheffing worden betrokken zullen de administratieve lasten dalen
in vergelijking met de bestaande situatie. Dit wordt veroorzaakt doordat er
geen inhouding per werknemer van de overige beloningen hoeft plaats te vinden.
De effecten wijken echter nauwelijks af van de effecten van het onderhavige
wetsvoorstel, met andere woorden: deze variant voegt nauwelijks een extra
administratieve lastenverlichting toe aan de thans verwachte(€ 186
mln. (f 410 mln.). Dat komt doordat de desbetreffende loonbestanddelen
die in deze variant ook door een eindheffing zullen worden bestreken in beginsel
individueel zullen worden berekend. De mogelijkheid van een collectieve eindheffing
heeft dan nauwelijks meerwaarde.De uitvoeringskosten voor de Belastingdienst blijven gelijk. De administratieve
lasten van werknemers ondergaan ten opzichte van de huidige situatie in beginsel
geen verandering.De eenmalige aanpassingskosten voor de werkgever van dit wetsvoorstel
zullen relatief gering zijn. Jaarlijks vinden er aanpassingen en omzettingen
plaats in de sfeer van de loonbelasting. De noodzakelijke aanpassingen als
gevolg van dit wetsvoorstel kunnen meelopen in die jaarlijkse aanpassingen.Het onderhavige wetsvoorstel heeft tevens effecten voor de uitvoeringskosten
van de Belastingdienst. Als gevolg van de herschikking van de heffingsmethoden
zullen de desbetreffende automatiseringssystemen van de Belastingdienst moeten
worden aangepast. Tevens zullen de verschillende formulieren voor de loonbelasting
moeten worden aangepast en zal richting inhoudingsplichtigen tijdelijk extra
voorlichting over de wijzigingen plaatsvinden. Per saldo leidt het onderhavige
wetsvoorstel tot extra uitvoeringskosten bij de Belastingdienst van € 2,25
mln. in 2002, € 1,35 mln. in 2003 en € 0,9 mln. vanaf 2004.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel I, onderdeel ADe wijziging die in dit onderdeel is opgenomen, is noodzakelijk in verband
met het nieuwe artikel 24a en het gewijzigde artikel 26.Artikel I, onderdeel BIn dit onderdeel is opgenomen de wijziging van het systeem van heffing
in de loonbelasting. In het algemene deel van deze toelichting is aangegeven
dat het heffingssysteem in beginsel gelijk blijft, maar dat het loon anders
over de verschillende heffingsmethoden wordt verdeeld. Verder is aangegeven
dat de restcategorie niet meer onder de tijdvaktabel valt, maar onder de tabel
bijzondere beloningen. Deze laatstgenoemde tabel zal «de tabel voor
aanvullend loon» worden genoemd.In het nieuwe artikel 24a, eerste lid, wordt het belastbare loon onderverdeeld
in tabelloon, aanvullend loon en eindheffingsloon.Vervolgens wordt in het tweede, derde en vierde lid benoemd welk deel
van het belastbare loon tot het tabelloon, het aanvullend loon en het eindheffingsloon
moet worden gerekend.In het tweede lid wordt bepaald dat het tabelloon in eerste instantie
bestaat uit het loon overeenkomstig de artikelen 4, 5 en 6 van de Coördinatiewet
Sociale Verzekering. Hiermee wordt dus aansluiting gevonden bij het SV-loon.
De aansluiting bij de Coördinatiewet Sociale Verzekering geldt alleen
voor het loonbegrip: of de werknemer al dan niet verzekerd is voor de sociale
verzekeringen, speelt daarbij derhalve geen rol. Dit komt tot uitdrukking
in het gebruik van de term «overeenkomstig» in de aanhef van het
tweede lid. Hiermee is aangesloten bij de formulering van artikel 3.81 Wet
IB 2001, waar is geregeld dat onder loon wordt verstaan loon overeenkomstig
de loonbelasting, waarbij overigens ook niet relevant is of de inkomstenbelastingplichtige
tevens belastingplichtig is voor de loonbelasting.In het algemene deel van de toelichting is evenwel aangegeven dat een
volledige aansluiting zoals hier bedoeld, zou leiden tot een aantal onbedoelde
gevolgen. Daarom is ervoor gekozen het SV-loon te corrigeren met een aantal
bestanddelen. In het algemene deel is uitgewerkt waarom deze bestanddelen
gekozen zijn. Daarnaast is in het nieuwe artikel 24a, tweede lid, onderdeel
b, opgenomen dat het SV-loon ter bepaling van het tabelloon ook verminderd
moet worden met de daarin opgenomen bestanddelen die worden belast volgens
de eindheffing (onder 4°) en met de zeedagenaftrek (onder 5°). De
correctie met het eindheffingsloon is noodzakelijk omdat de eindheffing voor
de premieheffing werknemersverzekeringen niet geldt. De correctie met de zeedagenaftrek
is noodzakelijk omdat niet het loon maar het belastbare loon ingevolge het
artikel 24a, eerste lid, wordt onderscheiden in tabelloon, aanvullend loon
en eindheffingsloon.Omdat het belastbare loon op grond van artikel 9, tweede lid, Wet op de
loonbelasting 1964, bestaat uit het loon verminderd met de zeedagenaftrek,
is een correctie met de zeedagenaftrek noodzakelijk teneinde de zeedagenaftrek
in het tabelloon geldend te maken.In het derde lid is de definitie van aanvullend loon opgenomen. De definitie
brengt tot uitdrukking dat al het belastbare loon dat niet behoort tot het
tabelloon of het eindheffingsloon onder het aanvullend loon valt. Hiermee
wordt de restcategorie ten opzichte van de huidige situatie verplaatst van
het tabelloon naar het aanvullend loon.In het vierde lid wordt het eindheffingsloon gedefinieerd met een verwijzing
naar artikel 31. In dat artikel wordt opgesomd welke bestanddelen van het
loon als eindheffingsloon worden aangemerkt.Verder wordt er een nieuw artikel 24b opgenomen. Daarin is in het eerste lid de eerste volzin van het bestaande artikel 25 opgenomen. Het betreft
de definitie van het begrip loontijdvak. Dit begrip geldt voor alle vormen
van loon zoals in artikel 24a benoemd, dus voor het tabelloon, het aanvullend
loon en het eindheffingsloon.. In het tweede lid van het nieuwe artikel 24b,
is het bestaande vierde lid van artikel 25 opgenomen.Artikel I, onderdeel CIn het eerste lid van het bestaande artikel 25 komt, in aansluiting op
het opnemen van artikel 24b, de eerste volzin te vervallen. Verder wordt de
tweede volzin vervangen. Uit de voorgestelde tekst blijkt dat de tijdvaktabel
van artikel 25 alleen van toepassing is op het tabelloon. Hiermee wordt bereikt
dat in tegenstelling tot het huidige systeem, het tijdvakloon niet meer de
restcategorie is.Het vierde lid van artikel 25 vervalt. De tekst van dit lid is in dit
voorstel opgenomen in artikel 24b, tweede lid.Artikel I, onderdeel DIn aansluiting op artikel 24a wordt in artikel 26 aangegeven dat het aanvullend
loon wordt belast volgens de loonbelastingtabellen voor aanvullend loon. Deze
loonbelastingtabellen zijn vergelijkbaar met de loonbelastingtabellen voor
bijzondere beloningen.Het tweede lid komt te vervallen omdat een en ander niet past binnen de
nieuwe systematiek. Het derde en het vijfde lid vervallen in verband met het
feit dat overwerkloon niet meer onder het SV-loon valt. Dat betekent dat overwerkloon
sowieso onder het aanvullend loon valt waarop de tabel voor aanvullend loon
van toepassing is. Een bepaling die dat regelt, is derhalve overbodig.Artikel I, onderdeel EIn het algemene deel van de toelichting is opgenomen dat als uitgangspunt
is gekozen op de zogenaamde overige beloningen (fiscaal loon dat niet tot
het SV-loon behoort) zoveel mogelijk de eindheffing toe te passen. Daarbij
geldt dat een groot aantal bestanddelen van het loon reeds in de eindheffing
is opgenomen. In dat verband is het aantal bestanddelen waarop de eindheffing
kan worden toegepast met een tweetal bestanddelen uitgebreid, te weten bovenmatige
kostenvergoedingen en loon in natura.Met de wijziging van het eerste lid van artikel 31 wordt geen inhoudelijke
wijziging beoogd maar aansluiting bij het nieuwe artikel 24a.Met de wijziging van het tweede lid van artikel 31 is de uitbreiding van
de bestanddelen waarop de eindheffing kan worden toegepast, bewerkstelligd.
In het nieuwe onderdeel h is opgenomen dat overige niet tot de vrije vergoedingen
of vrije verstrekkingen behorende vergoedingen en verstrekkingen voorzover
deze gezamenlijk per maand niet meer belopen dan € 200, onder de
eindheffing vallen. Met het woord «overig» in onderdeel h, van
het tweede lid van artikel 31 wordt bedoeld aan te geven dat de vergoedingen
en verstrekkingen die eerder in artikel 31, tweede lid, zijn opgenomen, niet
onder dit onderdeel vallen. Die vergoedingen en verstrekkingen vallen derhalve
op grond van hetgeen aldaar is opgenomen reeds onder de eindheffing en tellen
daarom niet mee voor de grens van € 200.De zinsnede «niet tot de vrije vergoedingen of vrije verstrekkingen
behorende» in onderdeel h, is niet opgenomen om aan te geven dat vrijgesteld
loon niet onder de eindheffing valt. Dit volgt immers uit het systeem van
de Wet op de loonbelasting. De genoemde zinsnede is in onderdeel h opgenomen
om aan te geven dat het hier gaat om belaste kostenvergoedingen,
dus vergoedingen die zien op kosten die niet onbelast te vergoeden zijn of
vergoedingen waar geen kosten tegenover staan en om belaste verstrekkingen.
In onderdeel h is een grens aangegeven waarboven de eindheffing niet (meer)
van toepassing is. Deze grens is opgenomen om te voorkomen dat werkgevers
een deel van het reguliere loon als belaste kostenvergoeding of loon in natura
zouden gaan uitbetalen. Door toepassing van de eindheffing zou het verzamelinkomen
van de werknemer dan lager zijn dan voorheen. Dit kan tot gevolg hebben dat
de werknemer anders dan voorheen een beroep op inkomensafhankelijke regelingen
kan doen of dat de vergoeding of verstrekking die de werknemer ingevolge dergelijke
regelingen reeds genoot in hoogte toeneemt. Door de daling van het verzamelinkomen
door de vervanging van«gewoon» loon door loon in natura zou de
werknemer recht kunnen krijgen op bijvoorbeeld huursubsidie, zonder dat zijn
loon feitelijk gedaald is. Door het stellen van een grens van € 200
worden deze nadelige consequenties beperkt.In het derde lid van artikel 31 wordt aangegeven tegen welk eindheffingstarief
de bestanddelen van het eindheffingsloon worden belast. In de wijziging in
het derde lid van artikel 31 wordt geregeld dat ten aanzien van de nieuwe
bestanddelen die in onderdeel h van het tweede lid zijn opgenomen, het gebruteerde
tabeltarief van toepassing is. Een ander, lager tarief zou verschuivingsgedrag
tot gevolg kunnen hebben. Werkgevers zouden kunnen proberen het bedrag van € 200
zoveel mogelijk op te vullen. Consequentie hiervan zou een tariefsverlaging
voor deze loonbestanddelen zijn.In het nieuwe zesde lid wordt geregeld dat ten aanzien van «overige
niet tot de vrije vergoedingen of vrije verstrekkingen behorende vergoedingen
en verstrekkingen» de waarde in het economische verkeer bepalend is,
tenzij op grond van artikel 13, tweede lid, Wet op de loonbelasting 1964 nadere
waarderingsregels zijn gesteld. Dit geldt zowel voor de bepaling van de waarde
voor toepassing van de grens van € 200 (tweede lid, onderdeel h)
als voor de bepaling van de verschuldigde belasting (derde lid, onderdeel
a, 5°). Dit is een afwijking van artikel 13, eerste lid, op grond waarvan
loon in natura moet worden gewaardeerd op de waarde in het economische verkeer
tenzij de verwerving van het loon het gebruik of verbruik van dat loon meebrengt.
In dat laatste geval wordt de waarde van de verstrekking gesteld op de besparingswaarde.Het nieuwe tiende lid strekt tot het codificeren van de huidige uitvoeringspraktijk.
Hiermee is geen inhoudelijke wijziging beoogd. Deze praktijk is in overeenstemming
met de toelichting op artikel II, onderdeel P, van de Ministeriële regeling
van 20 december 1996, nr. WDB96/651M, Stcrt. 249. Hierin werd reeds vermeld
dat bij de eindheffing in het algemeen niet per individuele werknemer behoeft
te worden vastgesteld wat aan loon is genoten, met name niet indien dit voor
de hoogte van de afdracht geen verschil uitmaakt. Hierbij werd tevens vermeld
dat het aan de inhoudingsplichtige is om, indien daarover kan worden getwijfeld,
aannemelijk te maken dat bijvoorbeeld een beloning werd genoten door een andere
werknemer dan de meestverdienende werknemer of een anonieme werknemer.In het nieuwe tiende lid wordt wettelijk vastgelegd dat het is toegestaan
om de verschuldigde belasting globaal vast te stellen ingeval in hetzelfde
loontijdvak of dezelfde loontijdvakken door meerdere werknemers eindheffingsloon
wordt genoten. Met de zinsnede «in hetzelfde loontijdvak of dezelfde
loontijdvakken» wordt aangegeven dat het naast een beoordeling per loontijdvak
ook mogelijk is om afhankelijk van de feitelijke situatie het aangiftetijdvak
of het naheffingstijdvak als uitgangspunt te nemen. Voorwaarde voor een globale
vaststelling van de verschuldigde belasting is dat hierdoor een beduidende
vereenvoudiging wordt bereikt. Van een beduidende vereenvoudiging is geen
sprake indien de vaststelling van de verschuldigde belasting
zonder globale vaststelling reeds relatief eenvoudig is, bijvoorbeeld indien
enkele werknemers éénmalig eindheffingsloon genieten.In andere situaties geldt dat de verschuldigde belasting globaal wordt
vastgesteld op het bedrag dat redelijkerwijs overeenkomt met de verschuldigde
belasting die op de voet van de eerdere leden van artikel 31 zou zijn bepaald.
De verschuldigde belasting dient op grond hiervan te worden vastgesteld met
het eerste tot en met negende lid van artikel 31 als uitgangspunt, in het
besef dat de verschuldigde belasting hierdoor onbedoeld op een iets hoger
of iets lager bedrag zou kunnen uitkomen dan bij rechtstreekse toepassing
van die bepalingen.Deze bepaling biedt voor zoveel nodig de mogelijkheid om bij de vaststelling
van de verschuldigde belasting vereenvoudigingen toe te passen. Aldus kunnen
de feiten en omstandigheden van het concrete geval meewegen om tot een doelmatiger
belastingheffing te komen. Indien bijvoorbeeld een omvangrijke groep werknemers
min of meer tot een gelijk bedrag gelijksoortig eindheffingsloon geniet en
de inhoudingsplichtige aannemelijk maakt welk tarief voor die groep werknemers
gemiddeld van toepassing is, kan de verschuldigde belasting aan de hand daarvan
worden vastgesteld. Indien hierbij bijvoorbeeld, gelet ook op de omvang van
de groep werknemers, aannemelijk zou zijn dat de gevolgen van indiensttredingen
en uitdiensttredingen in het betreffende tijdvak globaal bezien tegen elkaar
wegvallen, behoeft daaraan bij die berekening verder geen aandacht te worden
besteed.Met de wijzigingen in het elfde lid, wordt geen inhoudelijke wijzigingen
beoogd maar wordt aangesloten op de in het nieuwe artikel 24a gebruikte terminologie.In het nieuwe twaalfde lid is de laatste volzin van het huidige tweede
lid opgenomen.De Staatssecretaris van Financiën,W. J. BosBIJLAGE IIn de memorie van toelichting van Walvis is een overzicht gegeven van
het huidige uitkeringsloon in vergelijking met het huidige premieloon. Ter
verduidelijking is aan dit overzicht toegevoegd de nieuwe situatie zoals ook
in Walvis opgenomen. Daarnaast is nog een kolom toegevoegd met het huidige
fiscale loon.Tabel 1. Huidige en nieuwe situatie met betrekking tot het SV-premieloon,
het SV-uitkeringsloon en het fiscale loon LoonelementHuidige situatieNieuwe situatieFiscaal loon PremieloonUitkeringsloonPremieloon = uitkeringsloon Functieloon++++Toelage++++ Provisie++++Ploegentoeslag++++Inconveniënten++++ Loon in natura++–+ Overwerk++/-–+Eenmalige++/-++ Uitkering cao++/-++Winstuitkering+––+Extra uitkering    (13e,14e maand)++/-++Pensioenpremie–+/-––VUT-premie–––– Bijdrage Ziektekosten–+/-–++ = wel in premie- c.q. uitkeringsloon – = niet in premie- c.q.
uitkeringsloon +/- = in principe wel in premie- c.q. uitkeringsloon met uitzonderingen
-/+ = in principe niet in premie- c.q. uitkeringsloon met uitzonderingenBIJLAGE IIToelichting effecten voor de administratieve lasten bij
bedrijvenAlgemeenIn paragraaf 8 van het algemeen deel van de toelichting is opgemerkt
dat de administratieve lasten op het gebied van de loonbelasting en de werknemersverzekeringen
als gevolg van de wetsvoorstellen Walvis en Aansluitingswet Walvis in totaal
met circa € 186 mln. kunnen verminderen. Dit bedrag vormt het saldo
van een verlichting op het terrein van de werknemersverzekeringen met € 245
mln. en een toename op het terrein van de loonbelasting met circa € 59
mln. In tabel 1 zijn de effecten meer specifiek per wetgevingsterrein weergegeven.Tabel 1. Overzicht effecten wetsvoorstellen Walvis en
Aansluitingswet Walvis Maatregelen wetsvoorstellen Walvis en
Aansluitingswet Walvisdomein werk-nemers-verzekeringen
(€ mln)domein loonbelasting
(€ mln)totaal/saldo loonbelasting/werknemers-verzekeringen
(€ mln) – uniformering uitkeringsloon/premieloon werknemersverzekeringen
(wetsvoorstel Walvis)–/– 265+ 2650 – overige aanpassingen werknemersverzekeringen
(wetsvoorstel Walvis)+ 200+ 20– gecoördineerde heffing loonbelasting
over SV-loon (wetsvoorstel Aansluitingswet Walvis)0–/–25–/- 25– ruimere toepassing eindheffing loonbelasting
(wetsvoorstel Aansluitingswet Walvis)0–/- 181–/- 181 Toename/afname administratieve lasten-/- 245+ 59-/- 186De effecten van het wetsvoorstel Walvis zijn reeds in beeld gebracht in
het desbetreffende wetsvoorstel. De effecten van het onderhavige wetsvoorstel
hierna nader toegelicht.Betekenis wetsvoorstel Walvis voor berekeningen wetsvoorstel
Aansluitingswet WalvisAls gevolg van de keuze om aan te sluiten bij het uitkeringsloon zijn
een aantal beloningsbestanddelen niet langer in het loon voor de werknemersverzekeringen
opgenomen. Dit heeft tot gevolg dat de administratieve lasten die aan deze
beloningsbestanddelen zijn verbonden niet langer aan het domein van de werknemersverzekeringen
toegerekend kunnen worden. Op het terrein van de werknemersverzekeringen treedt
derhalve een partiële verlichting van de administratieve lasten op van € 265
mln. Omdat deze beloningsbestanddelen echter nog wel voor de heffing van loonbelasting
van belang blijven, nemen de administratieve lasten verbonden aan de loonbelasting
door deze uniformering van het uitkerings- en premieloon toe met € 265
mln.De administratieve lasten van de loonbelasting bedragen thans circa € 635
mln. Zonder nadere maatregelen zouden administratieve lasten van de loonbelasting
daarmee op € 900 mln. uitkomen, maar per saldo blijven de administratieve
lasten voor het gehele domein van de werknemersverzekeringen en de loonbelasting
als gevolg van deze maatregel gelijk. De andere maatregelen in het wetsvoorstel
Walvis hebben geen effect voor de administratieve lasten verbonden aan de
loonbelasting.De zelfstandige effecten voor de administratieve lasten van het wetsvoorstel
Aansluitingswet Walvis vallen vervolgens uiteen in twee delen, namelijk:A. het effect van een meer gecoördineerde heffing van loonbelasting
over het SV-loon zoals gedefinieerd in het wetsvoorstel Walvis; enB. het effect van wijzigingen in de heffingssystematiek binnen de loonbelasting,
waarbij met name de ruimere toepassing van eindheffing bij de werkgever relevant
is.In de onderstaande tabel 2 worden de effecten van deze maatregelen in
beeld gebracht.Tabel 2. Effecten wetsvoorstel Aansluitingswet Walvis Specifieke maatregelen wetsvoorstel Aansluitingswet
WalvisEffecten voor administratieve lasten (€ mln) A. gecoördineerde heffing loonbelasting over SV-loon-/- 25 A1. inzet regulier tabeltarief loonbelasting-/-55 A2. ruimere inzet afbakening aanvullend loon+30 B. ruimere toepassing eindheffing loonbelasting-/- 181 B1. vervallen individuele toerekening beloningsbestanddelen-/- 211 B2. collectieve berekening eindheffing loonbelasting+ 30Toename/afname administratieve lasten+ 59Ad A. Gecoördineerde heffing over het SV-loonDe effecten van een meer gecoördineerde heffing slaan vooral neer
in de sfeer van de generieke verplichtingen zoals het aanleggen en bijhouden
van loonstaten, het doen van aangifte loonbelasting en het opmaken en insturen
van loonbelastingkaarten. De administratieve lasten in de sfeer van de generieke
verplichtingen bedragen circa € 270 mln. Het betreft hier vooral
de volgende verplichtingen:– aangifte LB inclusief bijhouden loonstaten e.d.: circa € 90
mln.;– loonbelastingkaarten/jaaropgaven werknemer: € 35 mln.;– loonbelastingcontrole/naheffing: € 20 mln.;– overige generieke verplichtingen, o.a. loonstrookjes en informatie
aan werknemers (€ 125 mln.).Schatting is dat door een totale coördinatie van het reguliere tabelloon
voor de loonbelasting aan het SV-loon een administratieve lastenverlichting
mogelijk zou kunnen zijn van circa € 45 mln. Daarbij is uitgegaan
van een jaarlijkse totaalfrequentie bij werkgevers van circa 150 mln. handelingen
voor de verschillende berichten. Omdat verschillende berichten qua informatie
met elkaar samenhangen, is het niet goed mogelijk per individuele verplichting
de administratieve lasten aan te geven, maar alleen het gemiddeld tarief per
handeling; dit bedraagt € 1,80 per handeling.In eerste instantie is berekend dat de kosten idealiter met € 0,45
per handeling (éénkwart van de huidige kosten) zouden kunnen
afnemen als de heffing van loonbelasting naar het reguliere tabeltarief 100%
met het SV-loon gecoördineerd zou zijn. Deze afname is gebaseerd op de
potentiële vermindering van het aantal gegevens op de loonstaat en de
andere genoemde berichten. Daardoor is dan minder rekentijd en handeling/controle
door de werkgever noodzakelijk. Dat zou leiden tot een afname van deze kosten
met bijna € 70 mln. Daar moeten echter weer bij op worden geteld
de extra kosten voor werkgevers doordat andere heffingsmethoden ruimer worden
ingezet zoals de tabel bijzondere beloningen en de eindheffing bij de werkgever;
dat leidt weer tot een extra noodzakelijke handeling en controle op afbakening
door de werkgever. Dit leidt er toe dat er per handeling naar schatting éénderde
van de hiervoor geschatte besparing aan kosten weer als meerkosten
terugkomt. Dat is dus € 0,15 maal 150 mln. = circa € 25
mln. Zo resulteert bij een gecoördineerde heffing overéén
loonbegrip een potentiële verlichting van € 45 mln. Zoals is
vermeld in paragraaf 6 van het algemene deel van de memorie van toelichting
is het niet mogelijk om deze coördinatie daadwerkelijk door te voeren.
Op de coördinatie worden enkele uitzonderingen gemaakt zoals de verwerking
van WW- en Zfw-premie.Schatting is dat daardoor de handelingskosten voor werkgevers met eenvijfde
deel afnemen in plaats van een kwart. Er resulteert dan een verlichting van € 0,36
maal 150 mln. = circa € 55 mln. In de sfeer van de tabel bijzondere
beloningen nemen (o.a. door toename van de toepassing van deze tabel en de
daartoe benodige afbakening) de meerkosten toe tot naar schatting een kleine € 0,20
maal 150 mln. = € 30 mln. Per saldo resulteert voor het wetsvoorstel
een verlichting in de sfeer van de algemene berichten van naar schatting € 25
mln.Ad B. Ruimere toepassing eindheffing bij de werkgever
voor specifieke beloningsbestanddelenHet onderhavige wetsvoorstel bevat een voorstel om overige, niet tot de
vrije vergoedingen of vrije verstrekkingen behorende vergoedingen en verstrekkingen
onder het systeem van eindheffing bij de werkgever te brengen voor zover deze
vergoedingen en verstrekkingen per maand niet meer belopen dan € 200
(behoudens ingeval de inhoudingsplichtige verzoekt om de eindheffing niet
toe te passen). Deze bepaling heeft tot gevolg dat de werkgever straks voor
de bepaling van de af te dragen loonbelasting en premies volksverzekeringen
in beginsel alleen voor zijn werknemerspopulatie als geheel berekeningen hoeft
te maken. En hij hoeft de werknemers daarover niet individueel te informeren
omdat er sprake is van een eindheffing.Met andere woorden: de werkgever hoeft voor die looncomponenten in beginsel
geen individuele toerekening te maken naar elk van de werknemers. In beginsel
kan de werkgever dat doen voor de totale populatie van werknemers. Dit zou
betekenen dat de frequentie van handelingen voor dergelijke beloningsbestanddelen
wijzigt van de werknemerfrequentie tot de werkgeverfrequentie (met uitzondering
van die gevallen waar al eindheffing toegepast wordt maar dit is vooralsnog
een relatief gering aantal; zeg 5% van de gevallen). De frequentie kan daarmee
met een factor 10 afnemen tot 10% van de huidige administratieve lasten, waarbij
dient te worden aangetekend dat de berekening op het niveau van de werkgever
vanwege het collectieve element in het algemeen iets ingewikkelder zal zijn.
De resterende kosten zullen dus iets meer dan de genoemde 10% beslaan; schatting
is dat deze circa 15% zullen bedragen. De desbetreffende bepaling bevat echter
tevens een grens van € 200 per werknemer per maand. De werkgever
kan dan vooraf of achteraf bij de bepaling van de verschuldigde loonbelasting
een inschatting maken of de genoemde grens zal worden overschreden c.q. is
overschreden. Omdat de werkgever echter met het oog op de grens van € 200
moet blijven toetsen wordt aangenomen dat de administratieve lasten minder
dalen dan in de voorgaande alinea is aangegeven. De verwachting is dat de
werkgever tenminste in 25% van de vergoedingen en verstrekkingen zal moeten
toetsen. Tevens is de verwachting dat hij met het oog op de grens voor een
aanvullende groep van werknemers zal toetsen op toepassing van de grens, mede
omdat dit vanuit een oogpunt van gegevenslogistiek handiger en goedkoper is
(bijvoorbeeld omdat de vergoedingen en verstrekkingen al individueel worden
bepaald). Per saldo wordt aangenomen dat in 50% van de relevante gevallen
een individuele toetsing dan wel vastlegging zal blijven plaatsvinden. Alleen
voor resterende groep zal de frequentie van berekeningen teruglopen van 100
naar 15%. Wat betreft de grondslag van de bijbehorende vermindering van de
vermindering van de administratieve lasten kan het volgende worden
opgemerkt. Omdat het hier een generieke bepaling voor alle overige niet vrije
vergoedingen en verstrekkingen betreft kan dit effect in beginsel op voor
alle categorieën optreden die hieronder vallen. Het is niet op voorhand
mogelijk hierin een duidelijk onderscheid te maken; dat hangt mede samen met
de concrete verwerking door werkgevers. Dit heeft tot gevolgd dat voor deze
categorieën als geheel een berekening inzake het effect voor de administratieve
lasten wordt gemaakt in plaats van berekeningen per specifiek beloningsbestanddeel.
Het betreft hier circa 25 onderwerpen zoals reiskosten, eten en drinken, feestgeschenken,
persoonlijke verzorging e.d. In totaal bedragen de hiermee gemoeide administratieve
lasten na de technische schuif als gevolg van het wetsvoorstel circa € 420
mln., namelijk circa € 225 mln. van het hierboven genoemde pakket
van € 265 mln. uit de sfeer van de werknemersverzekeringen plus
circa € 195 mln. in de sfeer van de loonbelasting. Niet alle beloningsbestanddelen
gaan immers onder de eindheffingen vallen maar zullen als aanvullend loon
worden aangemerkt. Ook worden een aantal regelingen niet door de wetsvoorstellen
geraakt zoals de spaarloonregeling.De eerste categorie (doorgeschoven uit de sfeer van de werknemersverzekeringen)
bevat onder andere elementen als:– reiskostenvergoedingen (€ 145 mln.);– feestgeschenkenregeling (€ 30 mln.);– loon in natura (€ 25 mln.);– kinderopvang (€ 15 mln.);– overige loonelementen (€ 10 mln.).De andere categorie (bijzondere vergoedingen/verstrekkingen sfeer loonbelasting)
betreft de volgende componenten:– loon in natura (€ 25 mln.);– telefoon (€ 5 mln.);– maaltijden (€ 5 mln.);– producten eigen bedrijf (€ 3 mln.);– kost/inwoning (€ 3 mln.);– kinderopvang (€ 15 mln.);– feestgeschenken (€ 30 mln.);– reiskostenvergoedingen (€ 90 mln.);– telefoonabonnementen (€ 5 mln.);– persoonlijke verzorging (€ 2 mln.);– personeelsverenigingen (€ 2 mln.);– aktetassen (€ 2 mln.);– kleding (€ 2 mln.);– kantoorruimte (€ 3 mln.);– overige, o.a. geldboetes (€ 3 mln.).Na toepassing van het hiervoor genoemde verminderingspercentage van 50%
voor deze beloningsbestanddelen resteert op dit punt een administratieve lastenverlichting
van circa € 210 mln. Daartegenover staat voor het vrijvallende deel
ad € 210 mln. een verhoging van de administratieve lasten in de
zin van een berekening op het niveau van de werkgever. Deze worden conform
de genoemde verhouding (circa 15% van de originele kosten) geschat op € 30
mln. Per saldo resteert in dit deel een verlichting van € 180 mln. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28371-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl