Vervolgingsbeleid inzake euthanasie; Brief ministers met het standpunt van het kabinet naar aanleiding van de evaluatie van de meldingsprocedure euthanasie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23877, nr. 13

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

23-01-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

23877 nr. 13

21-01-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamSTANDPUNT VAN HET KABINET NAAR AANLEIDING VAN DE EVALUATIE
VAN DE MELDINGSPROCEDURE EUTHANASIE 1. Inleiding2. Representativiteit van het onderzoek3. Versterken palliatieve zorg4. Behoud van de wettelijk verankerde meldingsprocedure
bij een ongewijzigde strafbaarstelling5. Gescheiden procedures6. Instelling van regionale toetsingscommissies voor euthanasie
en hulp bij zelfdoding7. Toetsing van levensbeëindiging zonder uitdrukkelijk
verzoek door een centrale beoordelingscommissie8. Consultatie9. De gemeentelijke lijkschouwer10. Inhoud en verkrijgbaarheid van en bekendheid met de
lijst van aandachtspunten11. SlotSchematische weergave van de afdoening van gemelde gevallen
van euthanasie en hulp bij zelfdoding door regionale toetsingscommissies.Schematische weergave van de afdoening van gemelde gevallen
van levensbeëindiging zonder uitdrukkelijk verzoek door de centrale beoordelingscommissie.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23877Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 877Vervolgingsbeleid inzake euthanasienr. 13BRIEF VAN DE MINISTERS VAN JUSTITIE EN VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN
EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 21 januari 1997Hierbij bieden wij u aan het standpunt van het kabinet naar aanleiding
van de evaluatie van de meldingsprocedure euthanasie.De Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers STANDPUNT VAN HET KABINET NAAR AANLEIDING VAN DE EVALUATIE
VAN DE MELDINGSPROCEDURE EUTHANASIE 1. InleidingOp 27 november 1996 hebben wij het rapport van het evaluatie-onderzoek,
getiteld «Euthanasie en andere medische beslissingen rond het levenseinde;
de praktijk en de meldingsprocedure», vergezeld van het bijbehorende
verslag van de begeleidingscommissie en het deelrapport «Het levenseinde
in de medische praktijk (1995, 1990)» van het Centraal Bureau voor de
Statistiek, toegezonden aan de beide Kamers der Staten-Generaal. Met het uitbrengen
van dit rapport is uitvoering gegeven aan het voornemen van het kabinet, zoals
vastgelegd in het Regeerakkoord, om de praktijk van de meldingsprocedure te
evalueren.Op 1 juni 1994 trad de geldende meldingsprocedure inzake euthanasie, hulp
bij zelfdoding en levensbeëindiging zonder uitdrukkelijk verzoek in werking.
De meldingsprocedure beoogt een structuur te bieden waarlangs (adequate) toetsing
van gevallen van medische levensbeëindiging mogelijk is en waardoor inzicht
gekregen wordt in zodanig levensbeëindigend handelen. De evaluatie beoogde
onder meer na te gaan of de procedure aan haar doel beantwoordt en waar zij
dat niet doet, aanknopingspunten te bieden voor verbeteringen.Het onderzoek wijst uit dat de kwaliteit van het medisch handelen rond
het levenseinde is verbeterd en dat de maatschappelijke controle op levensbeëindigend
handelen via de meldingsprocedure is vergroot. De meldingsprocedure draagt
ertoe bij dat artsen de zorgvuldigheidseisen beter in acht nemen. Gelet op
deze resultaten is het kabinet van oordeel dat met de invoering van de meldingsprocedure
de goede weg is ingeslagen. De doelstellingen van meldingsprocedure worden
echter nog niet ten volle gerealiseerd, met name gegeven het feit dat, ondanks
de sterke stijging die in de afgelopen jaren is gerealiseerd, het meldingspercentage
(41% in 1995) nog lang niet op het gewenste niveau is.Teneinde de doelstelling van de meldingsprocedure beter te kunnen realiseren,
is het dan ook noodzakelijk maatregelen te nemen die kunnen leiden tot het
vergroten van de meldingsbereidheid.Daartoe staat het kabinet een verbreding voor van de toetsing van medisch
levensbeëindigend handelen en een in eerste instantie meer op de medische
professie toegesneden meldingsprocedure. Voor wat betreft levensbeëindiging
op verzoek kan de toetsing door het Openbaar Ministerie in zoverre meer op
afstand worden geplaatst, dat het strafrecht als ultimum remedium fungeert.
Waar het gaat om levensbeëindiging niet op verzoek blijft toetsing door
het Openbaar Ministerie aangewezen, omdat voldoende uitgekristalliseerde jurisprudentie
over het merendeel van deze patiënten ontbreekt. Wèl acht het
kabinet het mogelijk deze toetsing door het Openbaar Ministerie te ondersteunen
door een voorafgaand, zwaarwegend oordeel vanuit een breed samengestelde commissie
van deskundigen.Het rapport bevat diverse aanbevelingen ter verbetering van de zorgvuldigheid
van het medisch handelen alsmede van het functioneren van de meldingsprocedure.
Ook de begeleidingscommissie heeft een aantal aanbevelingen geformuleerd.
Hieronder zullen wij nader aangeven tot welk standpunt het kabinet is gekomen
naar aanleiding van het evaluatierapport. 2. Representativiteit van het onderzoekHet onderzoek is verricht door Prof. dr. P. J. van der Maas en Prof. dr.
G. van der Wal, respectievelijk hoogleraar maatschappelijke gezondheidszorg
aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en hoogleraar sociale geneeskunde aan
de Vrije Universiteit Amsterdam. Het onderzoek was breed opgezet en omvatte
vier deelonderzoeken. De belangrijkste onderzoeksvragen betroffen de zorgvuldigheid
waarmee artsen bij levensbeëindigend handelen te werk gaan, de mate waarin
levensbeëindigend handelen wordt gemeld bij de gemeentelijke lijkschouwer,
de motieven van artsen om dit al dan niet te doen, veranderingen in gedrag
en opvattingen van behandelend artsen met betrekking tot levensbeëindigend
handelen in de afgelopen jaren en de ervaringen van alle actoren met de meldingsprocedure
(en het vervolgingsbeleid). Het onderzoek werd begeleid door een commissie
onder voorzitterschap van Prof. dr. mr. C. J. M. Schuyt, hoogleraar empirische
sociologie aan de Universiteit van Amsterdam.Wij delen volledig het oordeel van de begeleidingscommissie dat de resultaten
van het onderzoek een wetenschappelijk verantwoord antwoord vormen op de vraagstellingen
en een goed inzicht bieden in de verschillende aspecten waarop de vragen betrekking
hebben. De opzet en uitvoering van het onderzoek stemmen gedeeltelijk overeen
met het onderzoek dat in 1990 door de Commissie onderzoek medische praktijk
inzake euthanasie (Commissie-Remmelink) is gehouden; dit maakte een goede
vergelijking op onderdelen mogelijk met de situatie in 1990. Gelet op de uitzonderlijk
hoge respons vanuit de betrokken beroepsgroepen en de wijze waarop de gegevens
geanalyseerd zijn, mag het onderzoek naar ons oordeel als in alle opzichten
representatief en daardoor als zeer bruikbaar worden gekenschetst. 3. Versterken palliatieve zorgHet kabinet stelt voorop dat de verdere ontwikkeling van de palliatieve,
terminale zorg een wezenlijk punt van aandacht voor het beleid op het terrein
van euthanasie en andere vormen van medisch levensbeëindigend handelen
is. Euthanasie kan alleen verantwoord plaatsvinden in de context van goede
palliatieve zorg. Voorop staan de zorg voor en de behandeling van de patiënt
en het beperken en zo mogelijk wegnemen van diens lijden, ook als blijkt dat
er geen therapie meer mogelijk is of de patiënt geen therapie meer wenst.
De patiënt moet ervan overtuigd kunnen zijn dat hij tot het laatst met
alle mogelijke zorg zal worden omgeven, zo min mogelijk zal behoeven te lijden
en niet in de steek gelaten zal worden. De kennis en attitude van de arts
zijn hierbij van groot belang. De versterking en ontwikkeling van de palliatieve
zorg dienen naar het oordeel van het kabinet een vast onderdeel van het beleid
inzake euthanasie en ander levensbeëindigend handelen te vormen. Het
beleid moet er kort gezegd op gericht zijn dat het tekortschieten van palliatieve
zorg nooit de reden is om euthanasie toe te passen. In de brief van de minister
van Volksgezondheid, Welzijn en Sport aan de Tweede Kamer van 18 april 1996
(kamerstukken II 1995/1996, 24 400 XVI, nr. 82) over de palliatieve zorg
in de terminale fase zijn de ontwikkelingen op dit terrein uiteengezet en
zijn maatregelen ter verbetering van deze zorg aangekondigd. Aan Zorgonderzoek
Nederland (ZON) is gevraagd met voorstellen terzake te komen; deze worden
binnenkort verwacht. 4. Behoud van de wettelijk verankerde meldingsprocedure
bij een ongewijzigde strafbaarstellingOndanks de bemoedigende stijging van het aantal meldingen in de afgelopen
jaren, vormt het feit dat nog altijd ruim de helft van het aantal gevallen
van levensbeëindigend handelen niet wordt gemeld, reden tot behoedzaamheid
bij de overweging of de strafbaarstelling van euthanasie en hulp bij zelfdoding
onder strikte voorwaarden moet worden beperkt. Bovendien is de huidige meldingsprocedure
relatief kort geleden in werking getreden. Zoals terecht door de begeleidingscommissie
is opgemerkt, hebben artsen hieraan moeten wennen en zijn deze gewenning en
een vertrouwen in de meldingsprocedure nog niet over de volle breedte aanwezig.
Evenmin kan gezegd worden dat de maatschappelijke discussie over de gehele
problematiek rond levensbeëindigend handelen volledig is uitgekristalliseerd.
Tenslotte zijn de palliatieve zorg en de consultatieve functie vooraf nog
niet overal op het gewenste niveau. Dit zijn allemaal redenen waarom het kabinet
tot het oordeel is gekomen dat nu geen wijziging van het Wetboek van Strafrecht
dient plaats te vinden.Met de begeleidingscommissie zijn wij van oordeel dat evenmin aanleiding
bestaat de wettelijke verankerde structuur van de meldingsprocedure ter discussie
te stellen. Uit het onderzoek valt evenwel af te leiden dat een minder directe
dreiging van een strafrechtelijke vervolging, in combinatie met een bredere,
meer op de beroepsuitoefening gerichte toetsing, de meldingsbereidheid van
de artsen kan vergroten. De aanbeveling, zoals vervat in het evaluatierapport
en zoals geformuleerd door de begeleidingscommissie, om een duidelijke scheiding
aan te brengen tussen toetsing van euthanasie en hulp bij zelfdoding enerzijds
en de toetsing van levensbeëindigend handelen zonder verzoek anderzijds
nemen wij over. Op aanpassingen van de meldingsprocedure in deze zin gaan
wij hieronder nader in. 5. Gescheiden proceduresTijdens de parlementaire behandeling van de algemene maatregel van bestuur
waarin de huidige meldingsprocedure wettelijk werd verankerd, bleek reeds
dat grote aarzelingen bestonden met betrekking tot het feit dat meldingen
betreffende wilsbekwame patiënten, waarover inmiddels redelijk duidelijke
jurisprudentie was ontwikkeld, en betreffende wilsonbekwame patiënten,
waarbij dit laatste niet het geval was, in één toetsingsprocedure
zijn ondergebracht. Uit het evaluatieonderzoek komt naar voren dat de specifieke
problematiek van medische beslissingen rond het levenseinde van wilsonbekwame
patiënten een aparte, op die groep toegesneden procedure rechtvaardigt.Naar aanleiding van de geuite kritiek en afgaande op de ervaringen in
de afgelopen jaren zijn wij van oordeel dat de huidige, allesomvattende procedure
onvoldoende recht doet aan de noodzaak beide vormen van levensbeëindigend
handelen zeer duidelijk te onderscheiden omdat zij essentieel verschillend
zijn. Enerzijds zou hiervan onbedoeld een legitimerend effect kunnen uitgaan
voor wat betreft levensbeëindigend handelen niet op verzoek, anderzijds
behoeft de toetsing van levensbeëindigend handelen niet op verzoek extra
waarborgen ten opzichte van de toetsing van euthanasie en hulp bij zelfdoding.
Wij achten de uitdrukkelijke wilsverklaring voor levensbeëindigend handelen
essentieel en menen dat levensbeëindiging zonder een uitdrukkelijke wilsverklaring
in beginsel dan ook niet moet voorkomen. De toetsing van zodanig levensbeëindigend
handelen dient, in voorkomend geval, uiterst zorgvuldig en behoedzaam
te geschieden. Een justitiële toetsing blijft in deze uitzonderlijke
gevallen aangewezen.Wij menen met de begeleidingscommissie dat voor de toekomst de bestaande
procedure dient te worden gescheiden in een toetsingsprocedure voor gevallen
van euthanasie en hulp bij zelfdoding (levensbeëindiging op verzoek)
enerzijds en gevallen van levensbeëindiging zonder verzoek anderzijds.
Deze aparte procedures zullen door middel van twee algemene maatregelen van
bestuur op grond van de Wet op de lijkbezorging een wettelijke basis verkrijgen.
De uitwerking hiervan geven wij hieronder weer. 6. Instelling van regionale toetsingscommissies voor euthanasie
en hulp bij zelfdodingZoals gezegd, geeft het evaluatie-onderzoek het kabinet aanleiding de
bestaande meldingsprocedure zodanig aan te passen, dat de toetsing van gemelde
gevallen van euthanasie en hulp bij zelfdoding op andere wijze gestalte krijgt.
Door de toetsing meer op medisch-ethische leest te schoeien en in een minder
pregnante strafrechtelijke context te plaatsen, zal de meldingsbereidheid
kunnen worden vergroot. De eerste gedachten hierover zijn al geuit in onze
brief van 23 februari 1996 aan de Voorzitter van de Tweede Kamer (kamerstukken
II, 1995/96, 23 877, nr. 10). Nader uitgewerkt houdt het bovenstaande in dat gevallen van euthanasie
en hulp bij zelfdoding achteraf zullen worden getoetst door regionale toetsingscommissies,
die worden ingesteld door de ministers van Justitie en Volksgezondheid, Welzijn
en Sport. Deze commissies, waarin medische, juridische en ethische deskundigheid
aanwezig is, beoordelen of in voorgelegde gevallen de arts medisch zorgvuldig
heeft gehandeld. Leidraad bij deze toetsing vormen de geldende zorgvuldigheidscriteria.
De commissies zenden binnen een vastgestelde, korte termijn hun oordeel aan
het parket-generaal van het Openbaar Ministerie en tevens aan de arts onder
de aantekening dat dit oordeel met de daaraan ten grondslag liggende overwegingen
ter kennis is gebracht van het Openbaar Ministerie. Het Openbaar Ministerie
zal afzien van het instellen van vervolging, tenzij het van oordeel is dat
daartoe gegronde aanleiding bestaat. In dat geval beslist het college van
procureurs-generaal met instemming van de minister van Justitie. Voorts zenden
deze commissies hun oordeel aan de Inspecteur voor de volksgezondheid.De regionale commissies zullen, uiteraard met inachtneming van normen
ter bescherming van de persoonlijke levenssfeer, zoveel mogelijk openheid
moeten betrachten, onder meer in de door hen uit te brengen jaarverslagen.
Aldus kunnen zij inzicht bieden in de wijze waarop zij concrete gevallen aan
de zorgvuldigheidscriteria hebben getoetst. Hierdoor wordt het maatschappelijke
inzicht in en de controle op levensbeëindigend handelen vergroot en kan
de eenheid in de toepassing van de zorgvuldigheidscriteria worden bewaakt.In voorkomend geval zal een commissie het door haar gegeven oordeel in
een persoonlijk contact met de arts kunnen toelichten (feedback). Door inzicht
te bieden in het beoordelingsproces en met hem de gevolgde werkwijze en gemaakte
keuzes te bespreken, krijgen de commissies tevens een educatief karakter.
Dit bevordert het zorgvuldig medisch handelen bij de toepassing van euthanasie.Wij gaan ervan uit dat een aldus ingerichte, nauwer bij de medische beroepsuitoefening
aansluitende toetsingsprocedure, het vertrouwen van artsen in de meldingsprocedure
zal doen groeien en drempelverlagend zal werken voor het melden van levensbeëindigend
handelen. 7. Toetsing van levensbeëindiging zonder uitdrukkelijk
verzoek door een centrale beoordelingscommissieDe toetsbaarheid van levensbeëindigend handelen zonder verzoek dient
verzekerd te blijven door hiervoor een adequate toetsingsprocedure in het
leven te roepen. Zoals uit het evaluatierapport blijkt, wordt de huidige meldingsprocedure
als daarvoor niet geschikt ervaren. Behalve onderbrenging in een aparte meldingsprocedure
achten wij het ook raadzaam om de beoordeling door het Openbaar Ministerie
van deze gevallen structureel te ondersteunen vanuit een bredere, medisch-ethische
invalshoek.Met de beoordeling achteraf van deze gevallen van levensbeëindiging
zal een centrale (landelijke), multi-disciplinair samengestelde commissie
worden belast. Deze commissie zou uit wisselende deskundigen kunnen zijn samengesteld
naar gelang de patiëntencategorie waarop het ter toetsing voorgelegde
levensbeëindigend handelen betrekking heeft. De commissie brengt een zwaarwegend oordeel over de medische zorgvuldigheid
van het betreffende levensbeëindigend handelen ter kennis aan het parket-generaal
van het Openbaar Ministerie. Het college van procureurs-generaal bespreekt
het voorgelegde geval aan de hand van dit oordeel en beslist met instemming
van de minister van Justitie of een strafvervolging moet worden ingesteldBij de uitwerking van deze procedure zullen wij ernstig rekening houden
met het rapport over de problematiek van de ernstig gehandicapte pasgeborenen
dat de daartoe door ons ingestelde overleggroep naar verwachting in april
1997 aan ons zal uitbrengen. Omstreeks die tijd zal naar verwachting ook het
standpunt van het hoofdbestuur van de Koninklijke Nederlandse Maatschappij
tot Bevordering der Geneeskunst (hierna: KNMG) beschikbaar zijn inzake medische
beslissingen rond het levenseinde van wilsonbekwame patiënten, te weten
ernstig gehandicapte pasgeborenen, ernstig demente patiënten en (langdurig)
comateuze patiënten (eindrapport van de Commissie Aanvaardbaarheid Levensbeëindigend
handelen).Bij patiënten met een psychiatrische aandoening spelen twee bijzondere
problemen: ten eerste de vraag of deze patiënten bij het uiten van een
verzoek om hulp bij zelfdoding wilsbekwaam zijn en ten tweede de onzekerheid
over de prognose. Ook over deze categorie patiënten rapporteert de KNMG
dit voorjaar. 8. ConsultatieConsultatie van een onafhankelijke collega is een van de belangrijke zorgvuldigheidscriteria.
Uit het evaluatieonderzoek blijkt dat in de grote meerderheid van de gevallen
een andere arts wordt geconsulteerd of dat tenminste met een andere arts overleg
wordt gepleegd alvorens tot levensbeëindigend handelen over te gaan.
De consulent neemt meestal een onafhankelijke positie in en zijn oordeel wordt
in het algemeen gevolgd. Specialisten vragen meestal een collega-specialist
als consulent vanwege diens specifieke deskundigheid; huisartsen vragen nogal
eens een collega van wie zij weten dat hij gelijke opvattingen heeft. In ieder
geval kan naar de mening van het kabinet de conclusie getrokken worden dat
het vragen van een consult of het plegen van overleg vooraf een belangrijke
bijdrage vormt tot de zorgvuldigheid van de besluitvorming rond het medisch
levensbeëindigend handelen.De consultatie vooraf verdient naar ons oordeel verdieping en professionalisering.
De arts die wordt geconfronteerd met een verzoek om levensbeëindiging
zou zich moeten kunnen wenden tot een daartoe in te stellen steunpunt voor
overleg en advies. Dit steunpunt zou kunnen worden gevormd door
daartoe nader opgeleide artsen. De KNMG heeft hiervoor een proefproject opgezet
in samenwerking met de Amsterdamse Huisartsen Vereniging. Het project heeft
ten doel te bezien op welke wijze consultatie vooraf de zorgvuldigheid van
de besluitvorming nog verder kan bevorderen en op welke wijze de consultatie
als het ware geïnstutionaliseerd kan worden. De bevindingen van dit proefproject,
dat zal aanvangen medio 1997 en zal duren tot medio 1998, zullen voor ons
aanleiding vormen om een versterkte consultatiefunctie in te bedden in de
gewijzigde meldingsprocedure. 9. De gemeentelijke lijkschouwerUit het evaluatieonderzoek is duidelijk geworden dat gemeentelijke lijkschouwers
in het kader van de meldingsprocedure hun taak op diverse manieren invullen.
Er bestaan verschillende verwachtingspatronen bij de diverse actoren. In het
algemeen gaan officieren van justitie ervan uit dat de gemeentelijke lijkschouwer
toetst in hoeverre een arts aan de vereiste zorgvuldigheid heeft voldaan en
dat hij niet volstaat met een schouw en met het verzamelen van relevante bescheiden.
Lijkschouwers delen deze mening niet altijd. Tevens is uit het onderzoek gebleken
dat in het voortraject de gemeentelijke lijkschouwer in dezen duidelijker
worden omschreven, afgestemd op de taak van de in te stellen toetsingscommissies.Voorts heeft de begeleidingscommissie aanbevolen om de functie-combinatie
van huisarts-lijkschouwer af te schaffen. Bij de behandeling in de Staten-Generaal
van het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet op de lijkbezorging in 1993
(kamerstukken II, 22 572) hebben wij al aangegeven dat het kabinet er
naar streeft om deze functie-combinatie af te bouwen. Uit het evaluatieonderzoek
is gebrek aan objectiviteit in de beoordeling van de gang van zaken door de
huisarts-lijkschouwer overigens niet gebleken. Iedere vorm van twijfel moet
evenwel worden voorkomen, nu uit het onderzoek blijkt dat de huisarts-lijkschouwer
in veel gevallen de arts persoonlijk kent. Het streven blijft deze functie
geheel te laten vervullen door artsen die in dienst zijn van een GGD en die
tevens forensisch geneeskundige zijn. 10. Inhoud en verkrijgbaarheid van en bekendheid met de
lijst van aandachtspuntenDe onderzoekers bevelen aan de lijst van aandachtspunten, aan de hand
waarvan de arts bij melding van levensbeëindigend handelen zijn verslag
moet inrichten, nader te bezien op inhoudelijke merites. Deze aanbeveling
zullen wij opvolgen bij gelegenheid van de inrichting van de nieuwe meldingsprocedure.
Ook het advies om de praktische verkrijgbaarheid van bedoelde lijst te vergroten
nemen wij graag over. Overigens zullen wij bij de inwerkingtreding van de
nieuwe procedures veel aandacht besteden aan introductie en voorlichting. 11. SlotTer uitvoering van hetgeen hierboven is weergegeven staat het kabinet
voor wat betreft de benodigde regelgeving het volgende voor ogen.De ontwerp-algemene maatregel van bestuur met betrekking tot de instelling
van regionale commissies voor de toetsing van gemelde gevallen van euthanasie
en hulp bij zelfdoding zal binnen enkele weken aan de Raad van State om advies
worden voorgelegd. Uit artikel 10, tweede lid, van de Wet op de lijkbezorging
volgt dat voor deze algemene maatregel van bestuur de zogenoemde voorhangprocedure
geldt, zodat de Kamers in de gelegenheid zullen zijn om de uitgewerkte
procedure te bespreken.Er wordt naar gestreefd deze meldingsprocedure in het najaar van 1997
in werking te laten treden.Voor de algemene maatregel van bestuur met betrekking tot de instelling
van een centrale commissie voor de beoordeling van gevallen van levensbeëindiging
zonder verzoek zal, zoals gezegd het advies van de Overleggroep toetsing zorgvuldig
medisch handelen rond het levenseinde bij pasgeborenen alsmede het standpunt
van het hoofdbestuur van de KNMG inzake wilsonbekwame patiënten worden
afgewacht; deze algemene maatregel van bestuur zal medio 1997 aan de Raad
van State kunnen worden gezonden. Ook voor de algemene maatregel van bestuur
zal de voorhangprocedure gelden.Er wordt naar gestreefd deze laatste meldingsprocedure nog voor het einde
van deze kabinetsperiode in werking te doen treden.Het kabinet is van oordeel dat langs de bovenaangegeven weg de inzichtelijkheid
van de medische praktijk inzake levensbeëindiging en de zorgvuldigheid
van het medisch handelen worden bevorderd. Daarenboven vertrouwt het kabinet
erop dat met de voorgestelde maatregelen de bereidheid van artsen om te melden
zal toenemen en dat de rechtszekerheid van zowel de patiënt als de arts
wordt vergroot.Wij hopen – ten slotte – dat het hierboven verwoorde standpunt
van het kabinet op afgewogen wijze recht doet aan de soms zeer uiteenlopende
opvattingen die in de samenleving over het vraagstuk van de medische levensbeëindiging
leven. Schematische weergave van de afdoening van gemelde gevallen
van euthanasie en hulp bij zelfdoding door regionale toetsingscommissies.arts → gemeentelijke lijkschouwer ↓ regionale toetsingscommissie ↓ mededeling oordeel ↓ ↓ ↓aan aan aanarts Parket-Generaal Regionaal Openbaar   Inspecteur Ministerie gezondheidszorg ↓ ↓ zorgvuldig onzorgvuldig ↓ ↓ ↓ ↓ ↓afloop College  geen zelf  medischbericht Procureurs- reactie afdoen tuchtcollegeaan arts Generaal + Minister van Justitie ↓ al dan niet vervolging door officier van justitie Schematische weergave van de afdoening van gemelde gevallen
van levensbeëindiging zonder uitdrukkelijk verzoek door de centrale beoordelingscommissie.arts → gemeentelijke lijkschouwer ↓ centrale beoordelingscommissie ↓ mededeling oordeel ↓ ↓ ↓aan aan aanarts Parket-Generaal Regionaal Openbaar Inspecteur Ministerie gezondheidszorg ↓ ↓zorgvuldig onzorgvuldig ↓ ↓ ↓ ↓ ↓afloop College geen zelf medischbericht  Procureurs- reactie afdoen tuchtcollegeaan arts  Generaal + Minister van Justitie ↓ al dan niet vervolging door officier van justitie 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23877-13.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl