Nota naar aanleiding van het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk Overig
Datum: 2014-07-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Vergaderjaar 2011-2012
 Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Kamerstukken
 
 
 
 33 022
 
 Wet wederzijdse bijstand in de Europese Unie bij de invordering vanb
		elastingschulden en enkele andere schuldvorderingen 2012
 
 
 Nr. 6
 NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG
 Ontvangen 
		9 november 2011
 
 
 
 Inleiding
 Het kabinet heeft met belangstelling kennisgenomen van de inbreng
				van de fracties van de VVD, de PvdA, het CDA, de PVV en de SP. Het kabinet is
				verheugd met de belangstelling die het voorstel ontvangt bij de fracties van de
				PvdA, het CDA en de PVV en de interesse waarmee de fractie van de SP van het
				wetsvoorstel heeft kennisgenomen. Bij de beantwoording van de vragen is zo veel
				mogelijk de volgorde van het verslag aangehouden. Voor zover hiervan is
				afgeweken, is op de oorspronkelijke plaats van de vraag in het verslag een
				verwijzing opgenomen naar het onderdeel waar die vraag is beantwoord.
 Algemeen
 De leden van fractie van de PvdA vragen zich af of de afkorting
				WWB handig gekozen is. Voor de huidige Wet wederzijdse bijstand bij de
				invordering van belastingschulden en enkele andere schuldvorderingen die van
				1979 dateert, wordt thans al veelvuldig de afkorting WWB gehanteerd. Om
				praktische redenen is deze afkorting gehandhaafd. De officiële citeertitel van
				het wetsvoorstel is overigens «Wet wederzijdse bijstand in de Europese Unie
				bij de invordering van belastingschulden en enkele andere schuldvorderingen
				2012».
 Aanleiding
 De leden van de fracties van de VVD, de PVV en de SP vragen toe
				te lichten waarom slechts 5% van het bedrag waarvoor om bijstand wordt verzocht
				daadwerkelijk wordt ingevorderd. De fracties vragen zich af of met het nieuwe
				wetsvoorstel belemmeringen bij de invordering worden weggenomen, waardoor het
				invorderingspercentage zal stijgen. Indien dat inderdaad het geval is vragen de
				leden van de fractie van de SP om een schatting te geven van het verwachte
				nieuwe invorderingspercentage.
 Het kabinet deelt de mening van de leden van de fracties van de
				VVD, de PVV en de SP dat het percentage daadwerkelijk ingevorderde bedragen
				laag is. Het percentage van 5% is afkomstig van de Europese Commissie1In het jaar 2007. en ziet op bijstand bij invordering in de hele
				Europese Unie. Het percentage is een minimum percentage, waarbij het
				daadwerkelijke percentage hoger kan uitvallen. In de statistieken wordt
				namelijk geen rekening gehouden met een aantal situaties waardoor het
				percentage in werkelijkheid hoger kan liggen.2Verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de toepassing van de regeling betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit bepaalde bedragen, rechten en belastingen alsmede andere maatregelen in de periode 2005–2008. Com(2009)451. Zo kan dezelfde vordering zijn opgenomen in
				verschillende verzoeken aan verschillende lidstaten. Verzoeken kunnen ook
				achteraf worden ingetrokken omdat de vordering vrijwillig is betaald of met
				succes is bestreden.
 Het lage invorderingspercentage wordt deels veroorzaakt door het
				feit dat in een groot aantal gevallen geen verhaal mogelijk blijkt te zijn in
				het andere land. Oorzaken hiervoor kunnen zijn dat iemand daadwerkelijk geen
				vermogen (meer) heeft, of dat het buitenland uitkomt bij een lege
				vennootschap.
 De wijze waarop de huidige wederzijdse bijstand bij de
				invordering functioneert is een andere oorzaak van het beperkte resultaat van
				bijstand bij invordering, waaronder het lage invorderingspercentage.3Toelichting bij Commissievoorstel COM(2009)28. Deze kan op onderdelen efficiënter. Zo moet een
				executoriale titel die door lidstaten wordt afgegeven bijvoorbeeld eerst
				vertaald en erkend worden in de aangezochte lidstaat. De voorwaarde dat een
				lidstaat altijd eerst al zijn nationale middelen moet hebben ingezet, voordat
				een verzoek om bijstand kan worden gedaan werkt in het huidige stelsel eveneens
				belemmerend.
 Het beperkte resultaat van de huidige wederzijdse bijstand bij
				invordering is dan ook de directe aanleiding voor de Europese Commissie geweest
				om met een voorstel voor een nieuwe invorderingsrichtlijn te komen. In de
				nieuwe richtlijn zijn inefficiënties en belemmeringen zoveel mogelijk
				weggenomen. Zo is bijvoorbeeld een uniforme executoriale titel geïntroduceerd
				die rechtstreeks erkend wordt in de andere lidstaat en ten uitvoer gebracht kan
				worden. De uniforme titels kunnen automatisch vertaald worden in alle talen van
				de Europese Unie en worden digitaal verzonden via een elektronisch netwerk. Ook
				onder de nieuwe richtlijn moeten eerst de passende nationale
				invorderingsmaatregelen worden genomen. Een uitzondering geldt echter voor de
				situaties dat aanwending van die middelen tot onevenredige moeilijkheden zou
				leiden in de verzoekende lidstaat, dat het duidelijk is dat in de verzoekende
				lidstaat geen invorderbare vermogensbestanddelen zijn of dat invordering niet
				tot volledige betaling leidt en er specifieke inlichtingen zijn die erop wijzen
				dat er vermogensbestanddelen zijn in de aangezochte lidstaat. Onder
				«onevenredige moeilijkheden» kan bijvoorbeeld worden verstaan dat aanwending
				van de nationale middelen zou leiden tot langdurige gerechtelijke procedures,
				die veel tijd (jaren) en mankracht in beslag nemen, terwijl in het buitenland
				vermogensbestanddelen aanwezig zijn die zonder problemen kunnen worden
				uitgewonnen.
 De mogelijkheden van de nieuwe richtlijn zullen, samen met de
				uitbreiding van het toepassingsbereik, naar verwachting ook in Nederland leiden
				tot een effectievere invordering. Een gekwantificeerde schatting van deze
				hogere effectiviteit, zoals de leden van de fractie van de SP vragen, is op dit
				moment helaas niet te geven, omdat gegevens hiervoor ontbreken.
 De leden van de fracties van de SP, het CDA en de VVD vragen naar
				een overzicht van bedragen in Nederland en in het buitenland die de afgelopen
				jaren niet invorderbaar waren. In onderstaand overzicht zijn de bedragen
				waarvoor om bijstand is verzocht door Nederland aan het buitenland en door het
				buitenland aan Nederland opgenomen. Daarbij is het bedrag aangegeven dat
				daadwerkelijk is ingevorderd en het daaruit af te leiden
				invorderingspercentage.
 
 Tabel: afgedane verzoeken
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Door Nederland afgedane verzoeken 
 
 
 Door het buitenland afgedane verzoeken 
 
 
 
 
 
 Richtlijn 
 
 
 
 
 jaar 
 
 
 2009
 
 
 2010
 
 
 20111Gegevens t/m 1 november 2011.
 
 
 2009
 
 
 2010
 
 
 2011 (*1)
 
 
 
 
 
 
 
 doelstellingsbedrag
 
 
 
 31 929 988
 
 
 57 876 347
 
 
 36 936 354
 
 
 453 708 4102In dit bedrag zijn twee vorderingen begrepen die
							 tezamen de reden zijn voor het substantiële verschil ten opzichte van de andere
							 jaren. In het buitenland bleek geen verhaal te zijn voor de vorderingen. Zonder
							 deze twee vorderingen bedroeg het percentage ruim 4%.
 
 
 18 693 672
 
 
 10 562 279
 
 
 
 
 
 opbrengst
 
 
 
 5 113 240
 
 
 10 931 028
 
 
 7 471 775
 
 
 984 897
 
 
 1 822 009
 
 
 1 548 253
 
 
 
 
 %
 
 
 16,01%
 
 
 18,89%
 
 
 20,23%
 
 
 0,22%
 
 
 9,75%
 
 
 14,66%
 
 
 
 
 
 
 De leden van de fractie van de PvdA vragen naar de geschatte
				 omvang van de fraude die is ontstaan in de huidige situatie en de daarmee
				 samenhangende misgelopen belastingopbrengst. De leden van de fractie van de
				 PvdA vragen daarnaast of het de verwachting is dat veel gebruik gemaakt zal
				 gaan worden van de voorgestelde wet en of Nederland hier veel gebruik van zal
				 maken.
 De totale omvang van de belastingfraude in Nederland is niet
				 bekend. Ook de Algemene Rekenkamer heeft al eerder, bijvoorbeeld in haar
				 rapport «Fraudebestrijding: de stand van zaken 2004»4Kamerstukken II 2004/05, 29 810, nrs. 4–5., vastgesteld dat de theoretische omvang van de
				 belastingfraude niet kan worden berekend. Over de misgelopen
				 belastinginkomsten, bijvoorbeeld als gevolg van intracommunautaire btw-fraude,
				 zijn wel gegevens beschikbaar. Zo bevat het rapport van de Algemene Rekenkamer
				 over intracommunautaire btw-fraude uit 20095Kamerstukken II 2008/09, 31 880, nr. 2. een berekening van het totale fiscale nadeel aan
				 gederfde btw-inkomsten over de periode 2003 t/m 2007 die met deze fraude is
				 gemoeid. Voor deze vijf jaren tezamen bedraagt het gederfde bedrag aan btw
				 € 654 mln. Dit bedrag is berekend door de FIOD-ECD op basis van de
				 processen-verbaal van de strafrechtelijk afgehandelde carrouselfraudezaken over
				 genoemde periode. Overigens wordt opgemerkt dat er van dit bedrag maar weinig
				 alsnog door de Belastingdienst kan worden teruggehaald. Bijstand bij
				 invordering speelt een belangrijke rol in de bestrijding van fraude. De
				 wijzigingen in het wetsvoorstel bieden dan ook nieuwe handvatten om de fraude
				 verder tegen te gaan. De verwachting is dan ook dat lidstaten, waaronder
				 Nederland in het bijzonder, hier gebruik van zullen gaan maken.
 
 
 De leden van de fractie van de PVV vragen of kan worden
				 aangegeven hoe de ingevorderde belastingschulden zijn samengesteld. In de
				 onderstaande tabel zijn de aantallen verzoeken die zijn afgedaan door Nederland
				 en door het buitenland onderverdeeld naar land. Hoewel de onderverdeling naar
				 belastingsoort per jaar verschilt, kan globaal worden aangegeven dat verzoeken
				 op basis van de richtlijn voor ongeveer 85% betrekking hebben op
				 schuldvorderingen die verband houden met de belasting over de toegevoegde
				 waarde en schuldvorderingen die verband houden met de belasting naar inkomen en
				 vermogen. Voor ongeveer 15% hebben de verzoeken betrekking op onder meer
				 invoerrechten, uitvoerrechten en accijnzen.
 De vraag van de leden van de fractie van de PVV naar een
				 onderverdeling naar categorie belastingplichtige of naar Nederlands
				 staatsburger/niet-Nederlands staatsburger kan niet beantwoord worden, omdat de
				 Belastingdienst niet over deze gegevens beschikt. De richtlijn kent deze
				 onderverdeling namelijk niet, omdat dit onderscheid niet relevant is voor de
				 wederzijdse bijstand bij invordering. De richtlijn is van toepassing op alle
				 schuldvorderingen, ongeacht de nationaliteit van belastingschuldige.
 
 
 Tabel: afgedane verzoeken 2009–2011 op basis van de
				Richtlijn
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Land 
 
 
 Door Nederland afgedane verzoeken 
 
 
 Door buitenland afgedane verzoeken 
 
 
 Totaal Aantal Verzoeken 
 
 
 
 
 
 2009 
 
 
 2010 
 
 
 2011 
 
 
 2009 
 
 
 2010 
 
 
 2011 
 
 
 2009 
 
 
 2010 
 
 
 2011 
 
 
 
 
 
 
 België
 
 
 367
 
 
 384
 
 
 379
 
 
 61
 
 
 69
 
 
 57
 
 
 428
 
 
 453
 
 
 436
 
 
 
 
 Cyprus
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 1
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 1
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 
 
 Denemarken
 
 
 6
 
 
 5
 
 
 6
 
 
 2
 
 
 0
 
 
 1
 
 
 8
 
 
 5
 
 
 7
 
 
 
 
 Duitsland
 
 
 351
 
 
 344
 
 
 349
 
 
 41
 
 
 59
 
 
 58
 
 
 392
 
 
 403
 
 
 407
 
 
 
 
 Estland
 
 
 0
 
 
 1
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 1
 
 
 0
 
 
 
 
 Finland
 
 
 4
 
 
 5
 
 
 3
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 4
 
 
 5
 
 
 3
 
 
 
 
 Frankrijk
 
 
 49
 
 
 48
 
 
 25
 
 
 11
 
 
 19
 
 
 8
 
 
 60
 
 
 67
 
 
 33
 
 
 
 
 Griekenland
 
 
 1
 
 
 3
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 4
 
 
 0
 
 
 1
 
 
 7
 
 
 0
 
 
 
 
 Groot Brittannië
 
 
 27
 
 
 38
 
 
 23
 
 
 16
 
 
 28
 
 
 28
 
 
 43
 
 
 66
 
 
 51
 
 
 
 
 Hongarije
 
 
 8
 
 
 10
 
 
 5
 
 
 1
 
 
 1
 
 
 2
 
 
 9
 
 
 11
 
 
 7
 
 
 
 
 Ierland
 
 
 2
 
 
 0
 
 
 2
 
 
 5
 
 
 5
 
 
 1
 
 
 7
 
 
 5
 
 
 3
 
 
 
 
 Italië
 
 
 16
 
 
 8
 
 
 2
 
 
 7
 
 
 2
 
 
 1
 
 
 23
 
 
 10
 
 
 3
 
 
 
 
 Letland
 
 
  
 
 
  
 
 
 1
 
 
  
 
 
  
 
 
  
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 1
 
 
 
 
 Litouwen
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 2
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 2
 
 
 
 
 Luxemburg
 
 
 3
 
 
 3
 
 
 2
 
 
 3
 
 
 7
 
 
 4
 
 
 6
 
 
 10
 
 
 6
 
 
 
 
 Malta
 
 
  
 
 
  
 
 
  
 
 
  
 
 
  
 
 
 1
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 1
 
 
 
 
 Oostenrijk
 
 
 6
 
 
 16
 
 
 9
 
 
 1
 
 
 3
 
 
 1
 
 
 7
 
 
 19
 
 
 10
 
 
 
 
 Polen
 
 
 27
 
 
 20
 
 
 27
 
 
 2
 
 
 2
 
 
 6
 
 
 29
 
 
 22
 
 
 33
 
 
 
 
 Portugal
 
 
 8
 
 
 18
 
 
 36
 
 
 4
 
 
 3
 
 
 3
 
 
 12
 
 
 21
 
 
 39
 
 
 
 
 Roemenië
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 3
 
 
 1
 
 
 0
 
 
 3
 
 
 1
 
 
 0
 
 
 6
 
 
 
 
 Slowakije
 
 
 1
 
 
 0
 
 
 1
 
 
 0
 
 
 2
 
 
 2
 
 
 1
 
 
 2
 
 
 3
 
 
 
 
 Spanje
 
 
 5
 
 
 7
 
 
 8
 
 
 15
 
 
 13
 
 
 10
 
 
 20
 
 
 20
 
 
 18
 
 
 
 
 Tsjechië
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 1
 
 
 1
 
 
 1
 
 
 0
 
 
 1
 
 
 1
 
 
 1
 
 
 
 
 Zweden
 
 
 11
 
 
 10
 
 
 16
 
 
 0
 
 
 0
 
 
 2
 
 
 11
 
 
 10
 
 
 18
 
 
 
 
 
 Totaal
 
 
 
 
 892
 
 
 
 
 920
 
 
 
 
 900
 
 
 
 
 172
 
 
 
 
 218
 
 
 
 
 188
 
 
 
 
 1 064
 
 
 
 
 1 138
 
 
 
 
 1 088
 
 
 
 
 
 
 De leden van de fractie van de SP vragen welke wijzigingen leiden
				tot een betere bestrijding van BTW-fraude. Alle wijzigingen zijn ingegeven door
				de wens om te komen tot een effectievere invordering. De wijzigingen gelden
				voor elke vorm van belasting, waaronder de BTW en strekken in die zin allemaal
				tot een betere bestrijding van de BTW-fraude.
 Nieuwe elementen
 De leden van de fractie van de PvdA vragen of het gewenst is dat
				de parkeerbelasting voortaan onder de regeling gaat vallen en waarom er in dit
				geval sprake is van belastingen. Het nieuwe wetsvoorstel ziet op de invordering
				van alle vormen van belastingen en rechten. Daaronder vallen ook belastingen en
				rechten die door of ten behoeve van lokale overheden worden geheven. In
				Nederland wordt, in tegenstelling tot veel andere Europese landen, een
				parkeerbelasting geheven door gemeenten. Deze fiscalisering van de
				parkeerheffing leidt er toe dat de parkeerbelastingen in Nederland onder de
				werking van de richtlijn vallen. Voor gemeenten biedt het wetsvoorstel
				mogelijkheden om op basis van een kenteken informatie in het buitenland op te
				vragen. De verkregen informatie biedt nieuwe mogelijkheden om de openstaande
				parkeerbelastingen in te vorderen. De uitbreiding van de reikwijdte van de wet
				tot de lokale overheden, biedt dan ook zeker voordelen. De uitbreiding van de
				reikwijdte volgt overigens ook direct uit de richtlijn.
 Zowel de leden van de fractie van de PvdA als van de SP vragen
				naar de situatie dat er meer verzoeken van lokale overheden bij het Central
				Liaison Office (CLO) binnenkomen dan verwacht, zeker nu de drempelwaarde van
				€ 1 500 niet geldt voor inlichtingen. Het aantal verzoeken om bijstand zal
				naar verwachting toenemen na uitbreiding van de reikwijdte van de richtlijn.
				Hiermee is bij de gekozen werkwijze en de kostenverdeling rekening gehouden.
				Omdat het vooraf moeilijk is in te schatten om hoeveel extra verzoeken het gaat
				zal binnen maximaal vier jaar tijd na inwerkingtreding van het wetsvoorstel een
				evaluatie plaatsvinden. Aan de hand van de uitkomsten van die evaluatie kan de
				werkwijze en/of kostenverdeling worden aangepast.
 
 De leden van de fractie van de PVV vragen of door lokale
				 overheden gebruik gemaakt gaat worden van het wetsvoorstel, nu er een drempel
				 van € 1 500 bestaat voor de daadwerkelijke invordering. Tevens vragen de
				 leden van de fractie van de PVV naar een mogelijke ongelijkheid nu deze drempel
				 niet bestaat bij de invordering van binnenlandse schuldvorderingen. De drempel
				 van € 1 500 is een doelmatigheidsgrens die op verzoek van de lidstaten in
				 de richtlijn is opgenomen. De achtergrond van deze doelmatigheidsgrens is het
				 feit dat kosten zijn verbonden aan het treffen van invorderingsmaatregelen. Dit
				 betreft zowel de kosten voor het feitelijke verzoek (verzoeken moeten ingevoerd
				 en afgehandeld worden), als de kosten die verbonden zijn aan de invordering
				 zelf. De kosten die een lidstaat moet maken voor de invordering van
				 buitenlandse belastingschulden moeten enigszins in verhouding staan tot de
				 openstaande schuld. Dit is ook de reden dat er geen drempel bestaat bij het
				 verzoek om inlichtingen of notificatie. De kosten daarvoor zijn namelijk
				 beperkt. Zonder doelmatigheidsgrens voor de invordering zou het betekenen dat
				 de Belastingdienst voor € 100 aan buitenlandse schuld relatief hoge kosten
				 zou moeten maken voor de invordering. De drempel van € 1 500 geldt
				 overigens per belastingschuldige en niet per belastingsoort, zodat overheden
				 ook kunnen samenwerken en hun schuldvorderingen kunnen bundelen. De verwachting
				 is dan ook dat gemeenten, ondanks de drempel, gebruik zullen gaan maken van het
				 wetsvoorstel, ook omdat het bedrag aan openstaande parkeerbelastingen
				 behoorlijk kan oplopen. De leden van de fractie van de PVV vragen naar de
				 mogelijkheden binnen het strafrechtelijk traject om parkeerbelastingen onder de
				 € 1 500 te kunnen invorderen. De parkeerbelastingen zijn een regulerend
				 instrument voor gemeenten. Bij het opleggen van een strafrechtelijke boete
				 ontbreekt deze mogelijkheid tot regulering. Nu het juist de lokale overheid is
				 die de situatie ter plaatse het beste kent en daartoe passende maatregelen kan
				 treffen, is gekozen voor de huidige systematiek in de wet. Het onderbrengen van
				 parkeerbelastingen onder het strafrechtelijke traject leidt er toe dat
				 gemeenten de grip op het parkeerbeleid kwijtraken. Indien de parkeerovertreding
				 weer middels het strafrechtelijk boetesysteem wordt verhaald, vloeien de
				 inkomsten van deze overtredingen in de kas van het Rijk. Gemeenten maken echter
				 (vaak omvangrijke) kosten voor de controle van het betaald parkeren en
				 onderhoud van de parkeerapparatuur. Deze kosten worden nu gedekt door de
				 opbrengsten van de parkeerbelasting, inclusief die uit de naheffingsaanslagen.
				 Het is dan ook niet wenselijk om de parkeerbelastingen onder het
				 strafrechtelijke traject te brengen.
 De leden van de fractie van de PVV vragen tevens of door middel
				 van verdragsonderhandelingen op een lagere grens dan € 1 500 uit kan worden
				 gekomen en of de regering acties in die richting gaat ondernemen. Het is in
				 beginsel mogelijk om bij onderhandelingen in het kader van een bilateraal
				 belastingverdrag uit te komen op een grens lager dan € 1500. Zoals
				 aangegeven in de Notitie fiscaal verdragsbeleid 20116Kamerstukken II 2010/11, 25 087, nr. 7, par. 2.16.2. is de inzet van Nederland om bij
				 verdragsonderhandelingen een doelmatigheidsgrens op te nemen in de bepaling
				 over bijstand bij invordering en daarbij aansluiting te zoeken bij de
				 EU-richtlijn.
 
 
 De leden van de fractie van de PVV vragen of de consequentie
				 van de € 1 500 grens is dat het legitiem wordt voor gemeenten om een
				 wielklem aan te leggen bij buitenlandse kentekens wanneer de parkeerbelasting
				 niet wordt voldaan en of dat niet altijd gerechtvaardigd zou zijn uit het
				 oogpunt van zekerheid.
 De bevoegdheid van gemeenten om een wielklem aan te brengen
				 volgt rechtstreeks uit de Gemeentewet en iedere gemeente is vrij een eigen
				 beleid te ontwikkelen ten aanzien van het gebruik van de wielklem, binnen de
				 grenzen die de Gemeentewet geeft. Bij het aanbrengen van een wielklem wordt
				 geen onderscheid gemaakt tussen binnenlandse en buitenlandse kentekens. Het is
				 een mechanisch hulpmiddel dat dient tot zekerheid van de betaling van de
				 naheffingsaanslag. Hoewel voor de invordering een grens geldt van € 1 500,
				 is de nieuwe richtlijn een verruiming ten opzichte van de huidige situatie. Op
				 dit moment vallen parkeerbelastingen immers niet onder de richtlijn. Met dit
				 wetsvoorstel wordt het verhaalsrecht dan ook uitgebreid. Overigens stoppen
				 steeds meer gemeenten met het gebruik van de wielklem omdat de kosten van het
				 plaatsen en verwijderen van de klem niet opwegen tegen de meeropbrengst bij de
				 heffing van de parkeerbelastingen.
 
 De leden van de fractie van de PVV vragen naar het betalen van
				belasting door buitenlanders die in Nederland verblijven en met hun auto
				gebruik maken van ons wegennet. Iedereen die in Nederland woont en die houder
				is van een voertuig moet motorrijtuigenbelasting betalen. Als iemand zijn
				hoofdverblijf overbrengt naar Nederland en een auto meeneemt waarvoor hij niet
				voldoet aan de voorwaarden voor de verhuisgoedvrijstelling, moet voor de auto
				ook BPM worden betaald. Bij vertrek uit Nederland kan er overigens weer BPM
				worden teruggevraagd. De Belastingdienst houdt geen gegevens bij van aantallen
				busjes die hier binnenkomen vanuit een ander land en dientengevolge een
				Nederlands kenteken krijgen. De Belastingdienst baseert zich primair op de
				gegevens van de RDW, maar beperkt zich daar niet toe. Het toezicht is erop
				gericht om – waar mogelijk – elk voertuig dat daarvoor in aanmerking komt
				in de heffing te betrekken. Dit is geen eenvoudige opgave voor deze busjes.
				Wanneer de houder zijn hoofdverblijf niet overbrengt naar Nederland en evenmin
				een langere aaneengesloten periode in Nederland verblijft, is namelijk geen
				motorrijtuigenbelasting verschuldigd. In de omgekeerde situatie geldt dat ook,
				als een inwoner van Nederland zijn Nederlands gekentekende auto tijdelijk
				gebruikt in een ander land, zonder zijn hoofdverblijf naar dat andere land over
				te brengen. De Belastingdienst heeft de beschikking over contra-informatie
				waaruit blijkt dat buitenlandse voertuigen lange tijd in Nederland worden
				gebruikt en om die reden mogelijk in de heffing moeten worden betrokken. Ook in
				de voorlichting aan MOE-landers wordt aandacht besteed aan de fiscale
				verplichtingen rond voertuigen. Zodra bekend is dat een voertuig fiscaal
				relevant is voor het toezicht kan het kenteken van dat voertuig worden
				opgenomen in het bestand van kentekens van de Belastingdienst dat wordt
				vergeleken met camerabeelden. Ook buitenlandse kentekens kunnen daarin worden
				betrokken. In totaal wordt volgens de Belastingdienst voor 1 000 à 1 500
				niet in Nederland geregistreerde voertuigen motorrijtuigenbelasting betaald.
				Een persoon met een voertuig met buitenlands kenteken kan gewoon
				motorrijtuigenbelasting betalen, hij of zij zal dan zelf om een aangifte moeten
				vragen. Deze betalingen worden handmatig verzonden en in een apart bestand
				bijgehouden. Naar aanleiding van een controle weggebruik van een voertuig met
				een buitenlands kenteken, kan er een naheffingsaanslag worden opgelegd. De
				leden van de fractie van de PVV vragen voorts of in het kentekenregister
				buitenlandse kentekens kunnen worden ingeschreven. Het inschrijven van een
				buitenlands kenteken in het kentekenregister is niet mogelijk. Voor
				parkeerbelastingen die niet betaald zijn en waarvan alleen een buitenlands
				kenteken bekend is, kan op grond van de nieuwe richtlijn een verzoek om
				informatie worden gedaan aan het buitenland.
 Verzoek tot invordering
 De leden van de fractie van de PVV vragen of eerst alle nationale
				opties tot invordering ineffectief moeten blijken te zijn, voordat tot
				invordering in het buitenland mag worden overgegaan. Voordat een verzoek aan
				het buitenland kan worden gedaan, moeten op grond van de nieuwe richtlijn eerst
				passende nationale invorderingsmaatregelen worden genomen. In tegenstelling tot
				de huidige richtlijn geldt hierop echter een uitzondering voor de situaties dat
				aanwending van die nationale middelen tot onevenredige moeilijkheden zou leiden
				in de verzoekende lidstaat, dat het duidelijk is dat er in de verzoekende
				lidstaat geen invorderbare vermogensbestanddelen zijn of dat invordering niet
				tot volledige betaling leidt en er specifieke inlichtingen zijn die erop wijzen
				dat er vermogensbestanddelen zijn in de aangezochte lidstaat. Onder de nieuwe
				richtlijn is het dus mogelijk, dit in antwoord op de vragen van de leden van de
				fractie van de PVV, verhaal te zoeken op een buitenlands vermogensbestanddeel,
				terwijl er een onroerende zaak in Nederland is die niet wordt of nog niet is
				uitgewonnen.
 De vraag van de leden van de fractie van het CDA over het
				percentage gevallen waarbij verzoeken om bijstand bij de invordering vanuit
				andere lidstaten aan Nederland niet tot een succesvolle invordering door de
				Nederlandse Belastingdienst leidt, is beantwoord in de paragraaf
				«Aanleiding».
 
 De leden van de fractie van het CDA vragen welke lidstaat de
				 kosten voor bijstand draagt indien de invordering niet succesvol is. Ook vragen
				 de leden van de fractie van de PvdA naar de kostenverdeling en het
				 standaardbeleid van Nederland bij het berekenen van kosten aan andere landen.
				 Het uitgangspunt is dat lidstaten wederzijds afzien van vergoeding van kosten
				 die voortvloeien uit de wederzijdse bijstand die zij elkaar overeenkomstig de
				 richtlijn verlenen. Dit uitgangspunt geldt ongeacht de uitkomst van de
				 verleende bijstand. Alleen in bijzondere gevallen kunnen de betrokken lidstaten
				 afspraken maken over het vergoeden van kosten. Die gevallen hebben uitsluitend
				 betrekking op situaties wanneer de invordering tot een bijzonder probleem
				 leidt, zeer hoge kosten veroorzaakt of verband houdt met georganiseerde
				 misdaad. De oude richtlijn kende eenzelfde bepaling en ik merk op dat die
				 uitzonderlijke gevallen zich tot op heden nog nooit hebben voorgedaan. Het
				 formuleren van standaardbeleid op dit punt ligt dan ook niet in de rede.
 Lidstaten kunnen overigens wel kosten voor de invordering in
				 rekening brengen aan de belastingschuldige. Dit gebeurt overeenkomstig de
				 wettelijke bepalingen van de aangezochte lidstaat. In Nederland gebeurt dit op
				 grond van de Kostenwet invordering rijksbelastingen. Mocht de invordering hier
				 te lande inzake een verzoek om bijstand in het geheel niet leiden tot enige
				 betaling, dan draagt Nederland de kosten die op grond van de Kostenwet
				 invordering rijksbelastingen aan de belastingschuldige in rekening zijn
				 gebracht.
 
 Organisatorische inbedding
 De leden van de fractie van de SP vragen naar een overzicht van
				belastingen en heffingen van lokale overheden die nu wel onder de wet gaan
				vallen, zoals bijvoorbeeld de parkeerbelasting. Alle belastingen en rechten die
				worden geheven door of ten behoeve van lokale overheden, vallen onder het
				wetsvoorstel. In Nederland kan naast de parkeerbelasting gedacht worden aan de
				onroerende-zaak belastingen, de forensenbelasting, de toeristenbelasting, de
				hondenbelasting, de afvalstoffenheffing, de reclamebelasting, de
				precariobelasting, de leges en de waterschapsheffing. Indien door de lokale
				overheden een bijstandsverzoek wordt gedaan, zal dit in de meeste gevallen gaan
				om de invordering van parkeerbelastingen. Bij de andere belastingen is er vaak
				al een adres bekend, omdat de aanslag daarheen wordt verzonden. Bij verhuizing
				wordt vaak het nieuwe adres doorgegeven. Ook is de parkeerbelasting de
				belasting waar de bedragen het makkelijkst snel kunnen oplopen, zeker indien
				geen adres bekend is waar de naheffingsaanslag heen kan worden gezonden.
 De vraag van de leden van de fractie van de SP wat er gedaan
				wordt indien er bij het CLO meer verzoeken via de lokale overheden binnenkomen
				dan verwacht, is beantwoord in de paragraaf «Nieuwe elementen».
 Opbrengsten
 De vraag van de leden van de fractie van de VVD over niet
				ingevorderde bedragen is beantwoord in de paragraaf «inleiding».
 Uitvoeringskosten
 De leden van de fractie van de VVD vragen om een indicatie van de
				uitvoeringskosten voor Nederland en vragen tevens in welke orde van grootte
				gedacht moet worden. De uitvoeringskosten zijn afhankelijk van het aantal
				verzoeken om bijstand en zijn vooraf dus moeilijk in te schatten. Op dit moment
				schommelt het aantal verzoeken rond de 1 300 stuks. De nieuwe richtlijn
				voorziet in een uitbreiding van het toepassingsgebied, waardoor ook de lokale
				belastingen onder de reikwijdte van de richtlijn vallen. Dit zal, samen met de
				vereenvoudiging van de procedures, ervoor zorgen dat het aantal verzoeken om
				bijstand structureel toeneemt. Geschat wordt dat de uitvoeringskosten
				uiteindelijk zullen neerkomen op circa € 330 000.
 De leden van de fractie van de VVD vragen welke netwerken van
				overheidsorganisaties voor deze invordering worden ingezet, welke maatregelen
				worden getroffen zodat het zogenaamde ICT «Diginetwerk» budgettair en
				planmatig beheersbaar zal zijn en wat de kosten zijn van dit ICT project. Over
				het netwerk dat gebruikt gaat worden voor de invordering lijkt enige verwarring
				te ontstaan. Tussen de lidstaten onderling wordt het CCN-netwerk gebruikt. Dat
				is een bestaand netwerk dat door de Europese Commissie is ontwikkeld voor de
				wederzijdse bijstand en door de Europese Commissie wordt betaald en beheerd.
				Voor het contact tussen het CLO en de diverse belastingregio’s hoeft geen
				apart netwerk van de overheid worden opgezet. Voor het contact tussen het CLO
				en de lokale overheden zal te zijner tijd van het Diginetwerk gebruik gemaakt
				worden. Het Diginetwerk is een reeds bestaand overheidsproject dat inhoudt dat
				de komende jaren de verschillende netwerken van overheidsorganisaties aan
				elkaar gekoppeld zullen worden. Nu nog niet bekend is wanneer het Diginetwerk
				volledig operationeel zal zijn, is ervoor gekozen om, in plaats van een heel
				nieuw systeem voor de invordering te ontwikkelen, in de tussentijd gebruik te
				maken beveiligde e-mailverbinding voor de informatie-uitwisseling tussen het
				CLO en de lokale overheden. De kosten voor het opzetten van deze verbinding
				bedragen eenmalig ongeveer € 3000.
 Overig
 Naar aanleiding van de vraag van de leden van de fractie van de
				VVD of bij dit wetsvoorstel sprake is van kopwetgeving kan ik opmerken dat in
				dit wetsvoorstel niet meer is opgenomen dan de richtlijn voorschrijft.
 De leden van de fractie van de PvdA vragen of de situatie kan
				ontstaan dat burgers en organisaties op onterechte gronden gevolgd gaan worden
				door belastingdiensten van andere lidstaten. Allereerst hecht ik eraan te
				benadrukken dat burgers en bedrijven op grond van het wetsvoorstel niet gevolgd
				gaan worden door buitenlandse belastingdiensten. Het wetsvoorstel biedt alleen
				de mogelijkheid voor lidstaten om een verzoek tot invordering van
				belastingschulden te doen als de nationale belastingschuld reeds is vastgesteld
				en de belastingschuldige of zijn vermogen zich inmiddels naar het buitenland
				heeft verplaatst. Om een verzoek tot daadwerkelijke invordering te kunnen doen
				aan het buitenland moet dan ook een executoriale titel bestaan in de
				verzoekende lidstaat. De mogelijkheid voor het buitenland om bijstand te vragen
				bestaat overigens nu ook al op grond van de huidige WWB. Hoewel verzoeken om
				bijstand op grond van de nieuwe richtlijn efficiënter en vaker kunnen worden
				gedaan dan op dit moment, is er geen reden om aan te nemen dat lidstaten anders
				met de mogelijkheid van wederzijdse bijstand zullen omgaan dan nu het geval
				is.
 De leden van de fractie van de PvdA vragen naar de
				uitvoeringsverordening van Europese Commissie en het beoogde tijdpad daarvan.
				De Europese Commissie zal deze verordening in ieder geval voor 1 januari 2012
				vaststellen. Een verordening heeft rechtstreekse werking in de lidstaten en
				behoeft dus niet geïmplementeerd te worden. De standaardformulieren zullen dan
				ook zijn vastgesteld voordat het wetsvoorstel in werking treedt.
 De vraag van de leden van de fractie van de PvdA over de algemene
				verwachting ten aanzien van het gebruik van het wetsvoorstel is beantwoord in
				de paragraaf «Aanleiding».
 Naar aanleiding van de vragen van de leden van de fractie van de
				PvdA of in de huidige WWB meer geregeld is dan in het wetsvoorstel merk ik op
				dat de omgekeerde situatie het geval is. Het wetsvoorstel is een uitbreiding
				ten opzichte van de huidige WWB.
 De leden van de fractie van de PVV vragen naar de verhouding
				tussen de invorderingsbepalingen in bilaterale verdragen met EU-landen en de
				EU-richtlijn en de daaruit voortvloeiende wet. Bij overlap tussen een
				bilateraal verdrag en de EU-richtlijn gaat de richtlijn voor. Als het
				bilaterale verdrag een ruimere vorm van bijstand kent, mag deze worden
				ingeroepen. Dit vloeit voort uit artikel 24 van de richtlijn. Wat betreft de
				vraag of de invordering effectiever is te regelen bij verdrag of bij richtlijn
				verwacht ik dat de verwachting is dat de effectiviteit van invordering op basis
				van de nieuwe richtlijn zal worden verhoogd.
 De leden van de fractie van het CDA vragen hoeveel verzoeken
				Nederland heeft ontvangen uit het buitenland en hoeveel verzoeken Nederland
				zelf heeft gedaan aan het buitenland. In onderstaande tabel wordt hier een
				overzicht van gegeven. 
 
 Tabel: ontvangen en verstuurde verzoeken om bijstand
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 ontvangen en verstuurde verzoeken per jaar 
 
 
 Door Nederland ontvangen verzoeken 
 
 
 Aan het buitenland verstuurde verzoeken 
 
 
 
 
 jaar 
 
 
 2009 
 
 
 2010 
 
 
 20111Gegevens t/m 1 november 2011.
 
 
 2009 
 
 
 2010 
 
 
 2011
 
 
 
 
 
 
 
 Richtlijn
 
 
 
 617
 
 
 730
 
 
 895
 
 
 142
 
 
 213
 
 
 240
 
 
 
 
 
 De leden van de fractie van het CDA vragen voorts naar het aantal
				verzoeken dat nog openstaat. In de onderstaande tabel wordt een overzicht
				gegeven van het aantal verzoeken dat per 1 november 2011 nog openstaat.
 
 Tabel: voorraad
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Voorraad verzoeken 01-11-2011 
 
 
 Door Nederland ontvangen verzoeken 
 
 
 Aan het buitenland verstuurde verzoeken 
 
 
 Totaal Aantal Verzoeken 
 
 
 
 
 
 
 
 Richtlijn
 
 
 
 1 071
 
 
 
 
 315
 
 
 
 
 1 386
 
 
 
 
 
 
 
 Zoals uit de eerste tabel blijkt ontvangt Nederland veel meer
				verzoeken uit het buitenland dan zij het buitenland om bijstand vraagt. De
				leden van fractie van het CDA vragen wat daarvoor de reden is. In dit verband
				merk ik op dat één van de redenen ligt in het feit dat het aantal verzoeken
				dat Nederland ontvangt moet worden bezien tegen de achtergrond van het aantal
				landen dat verzoeken tot Nederland richt. Simpel gezegd: het buitenland is
				groter dan het binnenland. Het gaat hier dus niet om een één op één
				situatie. Wordt het aantal verzoeken vanuit Nederland gedaan aan de
				verschillende landen van de EU afgezet tegen het aantal verzoeken om bijstand
				die de verschillende EU landen, ieder voor zich, aan de andere lidstaten doen
				dan blijkt dat Nederland op de achtste plaats staat van de 27 landen (2010). Er
				kan dan ook niet algemeen gesteld worden dat Nederland bij de andere lidstaten
				achter loopt bij het vragen van bijstand bij de invordering. Dat laatste geldt
				temeer nu uit de cijfers over 2011 (tot 1 november) blijkt dat het aantal
				verzoeken vanuit Nederland aan het buitenland is gestegen. Een andere reden
				waarom het aantal verzoeken aan het buitenland groter zou kunnen zijn, is het
				feit dat de procedures voor verzoeken aan het buitenland tamelijk
				arbeidsintensief zijn terwijl het resultaat, wat betreft de opbrengst, over het
				algemeen mager is. Dit ontmoedigt het doen van deze verzoeken. De leden van de
				fractie van het CDA vragen in dit verband ook of de Belastingdienst een groter
				deel van de openstaande vorderingen kan invorderen als er vaker een beroep
				gedaan wordt op bijstand bij invordering bij andere lidstaten. Indien eenmaal
				een verzoek door de Belastingdienst wordt gedaan, hangt het van de
				mogelijkheden van de andere lidstaat af of het bedrag daadwerkelijk ingevorderd
				kan worden. Met de wijzigingen van de nieuwe richtlijn neemt de kans op een
				succesvolle invordering zeker toe. De Belastingdienst zal daarnaast de
				mogelijkheden uit de richtlijn gebruiken om de reeds bestaande stijging van het
				aantal verzoeken verder te laten toenemen, nu de vereenvoudigde procedures
				zorgen voor een minder arbeidsintensief proces.
 Artikelsgewijs
 De leden van de VVD fractie vragen waarom gekozen is voor een
				verjaringstermijn van vijf jaar waarna «in principe» niet voldaan behoeft te
				worden aan een verzoek om bijstand. De verjaringstermijn van vijf jaar bestaat
				ook reeds in de huidige WWB en ziet op de termijn waarbinnen een verzoek moet
				worden gedaan. De achtergrond van deze bepaling is dat het voor lidstaten
				steeds moeilijker wordt om een schuldvordering te innen naarmate de
				schuldvordering ouder wordt. In gevallen waarin uitstel van betaling of
				betaling in termijnen is toegestaan, wordt thans voorzien in een bovengrens van
				tien jaar om te voorkomen dat de betalingsperiode voortdurend wordt verlengd.
				De lidstaten kunnen dus kiezen om na de termijn van vijf of tien jaar nog
				steeds bijstand te verlenen, maar zijn daartoe niet verplicht.
 De vragen van de leden van de fractie van de PvdA over de kosten
				bij bijstand zijn beantwoord in de paragraaf «Verzoek tot invordering».
 
 
 
 
 De staatssecretaris van
			 Financiën,
 
 F. H. H.
 Weekers