Vaststelling begroting van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2005; Lijst van vragen en antwoorden
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29800-VI, nr. 149

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

01-06-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29800-VI nr. 149

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam1234 en 105 en 678 en 911
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29800-VIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 800 VIVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Justitie
(VI) voor het jaar 2005nr. 149LIJST VAN VRAGEN EN ANTWOORDENVastgesteld 13 mei 2005De commissie voor Justitie1 heeft ter voorbereiding
op een te organiseren rondetafelgesprek inzake letselschade, een aantal vragen
en stellingen voorgelegd aan de minister van Justitie bij brief van 31 maart
2005 (Just-29-05). De minister heeft deze vragen beantwoord bij brief van
12 mei 2005. Vragen en antwoorden zijn hierna afgedrukt.De voorzitter van de commissie,De Pater-van der MeerDe griffier van de commissie,Coenen1De ASP meent dat de initiatieven, met name de stichting,
opleiding en de registratie van medische deskundigen (ORMED), die zijn genomen
om te komen tot het verbeteren en het bewaken van de kwaliteit van medische
deskundigenberichten in de letselschadepraktijk, financiële en facilitaire
ondersteuning door het Ministerie van Justitie verdienen. Deelt de minister
deze opvatting?Het inschakelen van deskundigen in een letselschadezaak is veelal onontbeerlijk.
Zo zijn medisch deskundigen nodig voor het beantwoorden van de vraag of er
medisch gezien causaliteit bestaat tussen het ongeval en de klachten en, in
een later stadium, voor het vaststellen van causaliteit tussen het ongeval
en de financiële schade. Het medische deskundigenbericht is veelal doorslaggevend
voor de verdere schaderegeling. Komt het tot een gerechtelijke procedure,
dan speelt het bericht een rol in de uitkomst van die procedure. Ik onderschrijf
dan ook het initiatief van de Vereniging van Letselschade Advocaten (LSA),
het Personenschade Instituut Verzekeraars (PIV), de Nederlandse Vereniging
van Geneeskundig Adviseurs in particuliere Verzekeringszaken, de Werkgroep
Artsen Advocaten en de medisch specialisten om de Stichting Opleiding en Registratie
Medisch Deskundigen (Stichting ORMED) op te richten. Medewerking wordt verleend
door personen met een rechterlijke achtergrond en diverse wetenschappelijke
verenigingen van medische specialisten. Het doet mij genoegen dat deze stichting
weer contacten onderhoudt met een interdisciplinaire werkgroep medische deskundigen
van de Vrije Universiteit, waaraan ook wordt deelgenomen door deskundigen
afkomstig uit de wetenschap, rechterlijke macht, verzekeringsmaatschappijen
en letselschadeadvocatuur (LSA en ASP). Justitie stimuleert voorts het project
van de Raad voor de Rechtspraak om de benoeming van deskundigen, waaronder
ook medisch deskundigen, en de inrichting van het deskundigenonderzoek te
uniformeren en te stroomlijnen. Kortom: organisaties zijn voortvarend en actief.
Van een behoefte aan andere faciliteiten die slechts door de overheid ter
beschikking zouden kunnen worden gesteld, is mij niet gebleken.2Bij de ASP bestaat de indruk dat medisch adviseurs
van verzekeraars onder druk worden gezet om het medisch advies te kleuren
naar de wensen van de schadebehandelaar van de verzekeraar. Het is in het
algemeen lastig hiervoor bewijzen te vinden, daar deze praktijk zich normaal
gesproken buiten het zicht van buitenstaanders voltrekt. Toch heeft de ASP
hier een bewijs voor. Het gaat om een advies van een medisch adviseur van
Univé, waarbij bij het doorzenden aan de advocaat kennelijk abusievelijk
is vergeten de opdracht uit het advies te halen. De opdracht luidt letterlijk:
«Doel is om de expertise van Stenvers ter zijde te stellen en toe te
werken naar een nieuwe medische expertise. Is dit mogelijk? Op de achtergrond
dreigt een procedure.» Voor de goede orde: de expertise waarover wordt
gesproken was in gezamenlijk overleg met Univé tot stand gekomen en
Univé had zich aan de uitslag geconformeerd. Er is bij Univé
geklaagd over deze expliciete opdracht. Univé heeft als verweer het
volgende aangevoerd: «De medisch adviseur laat zich niet de wil of de
wens van een schadebehandelaar opleggen, als hieraan geen medisch te begrijpen
motivatie ten grondslag kan liggen» Uit deze reactie valt te destilleren
dat Univé geen moeite heeft met de opdracht van de schadebehandelaar
op zich, welke opdracht minstgenomen onbehoorlijk is te noemen. Voorts valt
hieruit op te maken dat als de medisch adviseur op enigerlei wijze wel een
medische onderbouwing kan vinden, hij wel aan de opdracht gehoor zal geven.
Blijkbaar heiligt het doel (bestrijding van een claim) alle middelen. Wat
is hierop de reactie van de minister?Het betrekken van stellingen en trekken van algemene conclusies op basis
van een concreet geval acht ik niet verstandig. Over de rol van deskundigen
en adviseurs het volgende. Tijdens de afwikkeling van een letselschade wordt
zowel het slachtoffer als de verzekeringsmaatschappij bijgestaan door een
eigen medische adviseur. Deze medisch adviseurs zijn geen onafhankelijke derden,
maar staan één van beide partijen bij in de afwikkeling. Zij
zijn derhalve partijadviseur. Ook deze partijdadviseurs kunnen elkaar op een
coöperatieve wijze tegemoet treden en kunnen trachten het geschil terug
te brengen tot die onderdelen die partijen objectief verdeeld houden. Een
uitwerking daarvan kan zijn dat de beide medisch adviseurs aangeven dat een
bepaalde vraag zou kunnen worden voorgelegd aan een door beide partijen gezamenlijk
te benaderen onafhankelijke deskundige. 3Rechtsbijstandverzekeraars hebben met de WA-verzekeraars
een vaste vergoeding afgesproken betreffende de vergoeding per letselschadedossier.
Per dossier betaalt de WA-verzekeraar een vast bedrag van circa € 2000,00
aan buitengerechtelijke kosten, ongeacht de ernst en omvang van de schade,
of het een juridisch moeilijke zaak is of niet, etc. Dit systeem kan alleen
in stand blijven als de kosten van behandeling tot een minimum beperkt blijven.
Het is evident dat de wens de kosten in de hand te houden al snel zal kunnen
botsen met de wens van de verzekerde op adequate rechtsbijstand. Vanwege het
grote aantal dossiers per medewerker en de wens (noodzaak) de kosten te beheersen
staat de individuele rechtsbijstandverlener van de rechtsbijstandverzekeraar
onder grote druk om te schikken, ook al is dit niet in het belang van het
verzekerde slachtoffer. Al helemaal zal getracht moeten worden te voorkomen
dat doorgaans hoge kosten voor deskundigen worden gemaakt of kosten verband
houdende met besprekingen met de slachtoffers. Het slachtoffer ziet zijn rechtsbijstandverlener
dan ook zelden tot (soms letterlijk) nooit. De ASP stelt dat de genoemde prijsafspraken
in strijd lijken met het belang van het verzekerde slachtoffer, zo ze al niet
in strijd zijn met het mededingingsrecht. Wat is hierop de reactie van de
minister?De afwikkeling van buitengerechtelijke kosten wordt ervaren als een van
de belangrijkste knelpunten in het letselschadeproces. De vraag tot welk bedrag
de verzekeraar ingevolge artikel 6:96 lid 2 BW verplicht is deze kosten te
vergoeden, leidt vaak tot discussie. Het is goed dat afspraken kunnen worden
gemaakt die geschillen daarover voorkomen. Ik kan niet beoordelen of de afspraak
dat per letselschadedossier een vast bedrag wordt betaald die nadelen heeft
die de ASP schetst. De stellingen van de ASP suggereren dat een rechtsbijstandverzekeraar
niet aan zijn verplichtingen uit de verzekeringsovereenkomst voldoet. Structurele
klachten in deze zijn mij niet bekend.4 en 10De leenfaciliteit die de minister voorstelt, levert
naar het oordeel van de ASP vrijwel geen verbetering op en lijkt moeilijk
uitvoerbaar. Zij biedt geen oplossing voor de kosten van de advocaat en de
griffierechten. De quickscan waarvan de minister spreekt wordt in de praktijk
bij het in behandeling nemen van de zaak al uitgevoerd door de advocaat in
overleg met zijn medisch adviseur. Vergoeding van de kosten hiervan biedt
weinig soelaas aan degenen die hun zaak willen doorzetten. Een quickscan (zelfs
niet als die door een onafhankelijke arts zou worden uitgevoerd) zal de aansprakelijk
gestelde partij echt niet verleiden tot erkenning van de aansprakelijkheid.
In de praktijk bestaat geen behoefte aan een aparte quickscan, deze voegt
niets toe en werkt alleen maar kostenverhogend. Slechts een gedegen onafhankelijk
deskundigenonderzoek zal uitsluitsel kunnen geven over de aansprakelijkheid.
De kosten hiervan zijn echter veel hoger dan die van een quickscan.
Verder gaat het in letselschadezaken niet alleen om kosten van medische deskundigen,
maar ook om deskundigheid op niet medische terreinen zoals reken- en arbeidsdeskundigheid,
waaraan ook hoge kosten zijn verbonden. No cure no pay is hier de enige oplossing
voor mensen die niet de middelen hebben deze kosten te dragen. Hoe kijkt de
minister hier tegen aan?Kan de minister ingaan op de kritiek van de ASP op
de voorstellen over de leenfaciliteit en de quick scan? Deelt de minister
de inschatting van de ASP dat mensen die (net) boven de grens zitten van gefinancierde
rechtsbijstand grote moeite zullen blijven houden om hun recht te halen in
geval van letselschade?In de meerderheid van de letselschadezaken staat aansprakelijkheid van
meet af aan vast, waardoor de benadeelde op grond van artikel 6:96, lid 2
BW ten opzichte van een aansprakelijke partij recht heeft op vergoeding van
de kosten van onder meer rechtsbijstand en medisch onderzoek. In die gevallen
waarin de aansprakelijkheid (nog) niet vaststaat, dient de rechtzoekende samen
met zijn advocaat een afweging te maken omtrent een eventueel te starten procedure.
In die afweging wordt het financiele risico betrokken. Inzicht in de medische
haalbaarheid van de letselschadezaak is eveneens onontbeerlijk. Om hierover
snel en tegen relatief beperkte kosten meer duidelijkheid te verkrijgen, kunnen
rechtzoekenden gebruik maken van een medisch haalbaarheidsonderzoek. De Raden
voor Rechtsbijstand verstrekken hiervoor een forfaitaire vergoeding aan rechtzoekenden
die onder de Wet op de rechtsbijstand (Wrb) vallen. Onder voorwaarden kunnen
zij eveneens een voorschot krijgen voor de kosten van een deskundigenbericht.
Niet Wrb-gerechtigden kunnen eveneens een medisch haalbaarheidsonderzoek tegen
een gemitigeerd tarief doen laten uitvoeren. Zoals toegezegd tijdens het algemeen
overleg met de Kamer op 30 maart 2005 (Kamerstukken II, 29 800 VI,
nr. 132) zal ik bij brief verder ingaan op de gang van zaken rond de quick
scan. Deze brief zal u dezer dagen bereiken.Zoals bekend meent de regering dat no cure no pay geen oplossing biedt.
Ik verwijs in dit verband naar het vernietigingsbesluit van 9 maart jl.
(KB 2005, 123) waarin uiteen is gezet waarom de regering tegen de introductie
van no cure no pay en quota pars litis is.5 en 6De ASP heeft haar bezorgdheid geuit over het (wetenschappelijk)
draagvlak van de onderzoeken naar knelpunten in de letselschadepraktijk, die
mede in opdracht van het Ministerie van Justitie plaatsvinden aan de Universiteit
van Tilburg. De vraag of normering van transactiekosten en procedurele normering
van de buitengerechtelijke fase het verloop van letselschadezaken zouden kunnen
versoepelen, staat in deze onderzoeken centraal. In essentie komt de kritiek
van ASP op de onderzoeken in Tilburg erop neer dat het «veldonderzoek»
in de diverse deelonderzoeken ondoorzichtig en op ad hoc basis verloopt. Daarnaast
heeft ASP grote twijfels over het realiteitsgehalte van probleemstelling en
de daarop gebaseerde onderzoeksresultaten, vooral omdat verzekeraars weigeren
noodzakelijke informatie te verstrekken met betrekking tot de omvang van door
de verzekeringsbranche gesignaleerde knelpunten in het algemeen en de omvang
van de transactiekosten in het bijzonder. Wat is hierop de reactie van de
minister?Wat is de reactie van de minister op de stelling van de ASP dat aan de
Tilburgse onderzoeken een planmatige inventarisatie ontbreekt van de werkelijke
problemen in de letselschadepraktijk, doordat vanaf de start van het onderzoek
is verzuimd alle relevante betrokkenen te consulteren. Vertegenwoordigers
van verzekeraars, die voor deelname aan dit overleg vaak van hun dagelijkse
activiteiten zijn vrijgesteld door hun werkgevers, hebben een vaste plek in
het veldonderzoek verworven. Een aan een grote aansprakelijkheidsverzekeraar
gelieerde organisatie (Stichting Achmea slachtoffer en samenleving) is medefinancier
van het deelonderzoek naar procedurele normering. Het Tilburgse onderzoek
kenmerkt zich hierdoor tot nu toe door een beperkte probleemstelling, die
in belangrijke mate is gestuurd door vertegenwoordigers van aansprakelijkheidsverzekeraars.
Advocaten vanletselschadeslachtoffers, vertegenwoordigd door ASP en/of LSA,
of andere gremia waarin belangenbehartigers van slachtoffers zijn verenigd,
zoals de Werkgroep Artsen en Advocaten (WAA) hebben in de eerste fase van
de onderzoeken niet, en in een latere fase slechts op ad hoc basis en vaak
op persoonlijke titel aan het Tilburgse overleg kunnen deelnemen. Daarmee
is het standpunt van letselschadeslachtoffers met betrekking tot knelpunten
in de letselschadepraktijk volgens de ASP onvoldoende over het voetlicht gekomen.
Wat is het oordeel van de minister hierover?Het project van het Centrum voor Aansprakelijkheidsrecht «Procedurele
normering van de buitengerechtelijke afwikkeling van personenschadeclaims
in Nederland» onder leiding van professor mr. J.M. Barendrecht, is gestart
nadat onderzoek naar de preprocessuele afdoening van personenschadeclaims
in Engeland, Frankrijk en België uitwees dat het procedureel normeren
van het schaderegelingproces een positieve invloed heeft op de kwaliteit van
het proces. Het project beoogt procedurele normen tot stand te brengen die
het schaderegelingproces ondersteunen en versterken. Onderdeel van het project
is verder de ontwikkeling van een geschiloplossingssysteem voor problemen
rondom of tijdens de toepassing van de gedragsnormen. In overleg met de bij
het schaderegelingproces betrokken partijen (slachtoffers, verzekeraars en
hun beider belangenbehartigers) wordt getracht consensus te bereiken over
de preprocessuele normering waardoor de afwikkeling van personenschadeclaims
uiteindelijk voor alle betrokken partijen beter, sneller en goedkoper wordt.
Het project is niet primair wetenschappelijk-theoretisch getint, maar wil
juist komen tot een concrete, hanteerbare en handhaafbare gedragscode waarmee
knelpunten uit de praktijk kunnen worden verminderd. Dat heeft geleid tot
de overtuiging dat behoefte is aan twee documenten: een gids voor slachtoffers
en een gedragscode voor partijen die betrokken zijn bij de afwikkeling van
letselschade. De code ziet met nadruk niet op de inhoud van een schadeafwikkelingsregeling;
de zogenoemde materiele normering van schade is in het project niet aan de
orde.Uit de tussenrapportage van december 2004 blijkt dat het project interactief
is opgezet en veel inbreng laat aan belangenorganisaties. Aan het project
wordt (uiteraard) ook door verzekeraars deelgenomen. Deze groep heeft evenals
de andere betrokkenen aangegeven welke knelpunten zij ziet in de afwikkeling.
De door de projectgroep geïdentificeerde knelpunten worden steeds met
belanghebbenden besproken. Tijdens het project worden expertmeetings georganiseerd
waar men de stand van zaken kan vernemen en inbreng kan leveren. Ik zie geen
aanleiding aan het realiteitsgehalte van de inventarisatie te twijfelen, maar
roep belanghebbende organisaties die dat anders zien, op deel te nemen aan
symposia of expertmeetings. Zo organiseert mijn departement op 26 mei
een symposium over de mogelijkheden om gedragscodes in brede zin te verankeren
en over mogelijkheden voor geschilbeslechting – zowel door de rechter
als door anderen – in het schadeafwikkelingproces. Het project beschikt
voorts over een eigen website.Een gedragscode staat of valt met de bereidheid van alle betrokkenen om
zich aan de code te houden en duidelijkheid te verschaffen in het afwikkelingsproces.
Het stemt hoopvol dat zowel binnen het nationaal platform personenschade als
de LSA inmiddels medewerking aan het project wordt verleend, waardoor ook
de positie en visie van letselschadeadvocaten aan de orde komen. Zij immers
zullen mede geadresseerden zijn van de code. Dat advocaten op persoonlijke
titel willen deelnemen omdat zij van oordeel zijn dat zij niet
zonder meer collega's kunnen binden, gelet op het beginsel van dominus litis,
is iets waarvoor begrip bestaat.7Vanuit de letselschadepraktijk zelf wordt nagedacht
over een verdere verbetering van het schaderegelingtraject. Zo wordt door
een speciaal daartoe opgerichte vereniging genaamd Letme, gekeken hoe mediation
een bijdrage kan leveren om het proces te verbeteren. Zowel de slachtofferadvocatuur
als schaderegelaars van verzekeraars kunnen, indien zij aan hoge opleidingsvereisten
op zowel schaderegeling als mediationgebied voldoen, van deze vereniging lid
worden en bij vastgelopen dossiers worden ingeschakeld. De eerste resultaten
zijn veelbelovend. Gestreefd wordt mediation als vast onderdeel in het schaderegelingsproces
op te nemen. Hoe beschouwt de minister deze ontwikkeling?Ik juich de toenemende aandacht voor mediation vanuit de slachtofferadvocatuur
en schaderegelaars toe. De schadeafhandeling is erbij gebaat dat betrokken
personen met elkaar in gesprek zijn en samen naar passende oplossingen zoeken.
Indien nodig kan de hulp van een mediator worden ingeroepen om het schaderegelingproces
(weer) in goede banen te leiden. De afhandeling van letselschade volgens het
harmoniemodel is ook de leidraad bij de door het project procedurele normering
van letselschadezaken te ontwikkelen gedragscode. Tijdens de afwikkeling kunnen
geschillen ontstaan over deelonderwerpen; denk aan de benoeming van een medische
deskundige of de aan die deskundige te verstrekken opdracht. Wordt zo'n deelprobleem
niet snel opgelost, dan kan de gehele afwikkeling op losse schroeven komen
te staan en zien partijen zich later genoodzaakt het geschil in volle omvang
aan de rechter voor te leggen, ook waar het gaat om onderdelen waarover men
het eerder wel eens was. Een vorm van tussentijdse geschilbeslechting kan
dat voorkomen. In het project preprocessuele normen wordt veel aandacht geschonken
aan methoden van geschilbeslechting, waaronder mediation. Enkele mediators,
waaronder leden van de vereniging Letme, nemen deel aan de Tilburgse projectgroep.Justitie wil bevorderen dat partijen een bewuste afweging (kunnen) maken
bij het oplossen van conflicten en in daarvoor aangewezen gevallen kiezen
voor mediation. Daartoe zijn met ingang van 1 april jl. bij een aantal
juridisch loketten en gerechten de eerste informatie- en doorverwijzingvoorzieningen
van start gegaan. Per diezelfde datum is eveneens een regeling van kracht
op grond waarvan door de Raden voor Rechtsbijstand een tegemoetkoming in de
kosten van mediation kan worden verstrekt ten behoeve van rechtzoekenden die
vallen onder de Wet op de rechtsbijstand. Daarnaast is een tijdelijke financiële
stimuleringsmaatregel getroffen voor die gevallen waarin door de rechter mediation
wordt voorgesteld.8 en 9Wat is de reactie van de minister op de aanbeveling
van de ASP om bepaalde eisen te stellen aan rechtbijstandverleners die zaken
behandelen waar sprake kan zijn van (mogelijke) medische-, product-, of werkgeversaansprakelijkheid
en bij alle verkeerszaken waarbij het belang meer dan € 25 000
bedraagt?Is de minister van mening dat er reden is om op te
treden tegen «dubbeldeclarerende» letselschadebureau's? Is in
het algemeen het toezicht op deze bedrijven afdoende?De vraag naar het handelen van schaderegelingbureaus is eerder aan de
orde geweest, ook in de discussie over no cure no pay. Een letselschadebureau verleent diensten aan een klant op het terrein van letselschade.
Letselschadebureaus kunnen op de in het verbintenissen- en consumentenrecht
gebruikelijk wijze worden aangesproken, bijvoorbeeld als misleidende reclame
wordt gemaakt of een opdracht niet goed vervuld wordt. Overheidstoezicht speciaal
gericht op dergelijke bureau's ligt niet onmiddellijk voor de hand. In wezen
kennen wij al een stelsel dat kenmerken vertoont van certificering: de advocatuur.
Wendt een rechtzoekende zich tot een advocaat dan kan deze erop vertrouwen
dat hij zijn belangen in handen legt van een rechtsbijstandverlener bij uitstek,
een beroep dat wettelijk is verankerd en een beroepsbeoefenaar die gehouden
is gedrags- en beroepsregels na te leven en onderworpen is aan tuchtrecht.
De gedrags- en beroepsregels verplichten de advocaat onder andere om de wijze
waarop hij zaken behandelt uitsluitend te laten bepalen door het belang van
zijn cliënt. Bovendien heeft de advocaat een verplichte beroepsaansprakelijkheidsverzekering
en genieten cliëntengelden bescherming. De advocatuur maakt weer gebruik
van gespecialiseerde verenigingen zoals de LSA en de ASP, die eisen stellen
aan ervaring en omvang van de praktijk van aspirant-leden. Voor een slachtoffer
dat op zoek is naar bijstand is informatie beschikbaar van organisaties als
het Nationaal Platform Personenschade, Slachtofferhulp Nederland, de Consumentenbond
en de ANWB, die de weg kunnen wijzen naar een rechtshulpverlener. Rechtsbijstandverleners
kunnen zich voorts onderscheiden door het hanteren van gedragscodes zoals
de hierboven beschreven Tilburgnormen.Dergelijke zelfregulerende certificering ziet men ook in andere bedrijfsen
dienstverlenende branches waar individuele bedrijven zijn aangesloten bij
een vereniging of entiteit met een eigen, voor dat bedrijf verplichte klachten-
en bemiddelingsregeling.11Hoe beoordeelt de minister de suggestie om het renteregime
bij schadevergoeding bij letsel en overlijden te veranderen?De huidige regeling houdt in dat de veroorzaker van de schade wettelijke
rente verschuldigd is vanaf het moment dat het slachtoffer schade heeft geleden.
Voor de verschuldigdheid van wettelijke rente is niet vereist dat de verzekeraar
eerst ingebreke wordt gesteld (vgl. de artt. 6:119 jo 83 onder b BW). Uit
de vraag van de ASP valt niet goed op te maken op welke wijziging van dit
regime zij doelen. Mogelijk heeft men het oog op een regeling die geldt bij
handelstransacties. Artikel 6:119a jo 120 lid 2 BW bepaalt dat bij handelstransacties
een hogere wettelijke rente verschuldigd is indien de schuldenaar nalatig
is in de voldoening van een geldsom. Maar een systeem waarbij de wettelijke
rente wordt verhoogd over de periode waarin de schadeafwikkeling door toedoen
van de verzekeraar wordt vertraagd, leidt tot vele praktische problemen. Denk
aan de vraag welk handelen van de verzekeraar tot een vertraging heeft geleid,
of dat hem kan worden verweten en hoe lang de vertraging is ten opzichte van
een «normale» afwikkeling. Daarover zullen bij partijen vanzelfsprekend
geheel verschillende opvattingen bestaan. Bovendien zou dan de vraag aan de
orde moeten komen of een vertraging die te wijten is aan het slachtoffer tot
een verlaging van de wettelijke rente zou moeten leiden.XNoot1Samenstelling:Leden: Van de Camp (CDA), De Vries (PvdA), Van Heemst (PvdA), Vos (GroenLinks),
Rouvoet (ChristenUnie), Adelmund (PvdA), De Wit (SP), Albayrak (PvdA), Luchtenveld
(VVD), Wilders (Groep Wilders), Weekers (VVD), De Pater-van der Meer (CDA),
voorzitter, Çörüz (CDA), Verbeet (PvdA), ondervoorzitter,
Wolfsen (PvdA), De Vries (CDA), Van Haersma Buma (CDA), Eerdmans (LPF), Van
Vroonhoven-Kok (CDA), Van Fessem (CDA), Straub (PvdA), Griffith (VVD), Van
der Laan (D66), Visser (VVD), Azough (GroenLinks), vacature (algemeen) en
vacature (algemeen).Plv. leden: Jonker (CDA), Dijsselbloem (PvdA), Timmer (PvdA), Halsema
(GroenLinks), Van der Staaij (SGP), Kalsbeek (PvdA), Van Velzen (SP), Tjon-A-Ten
(PvdA), Van Baalen (VVD), Blok (VVD), Hirsi Ali (VVD), Aasted Madsen-van Stiphout
(CDA), Jager (CDA), Van Heteren (PvdA), Arib (PvdA), Buijs (CDA), Sterk (CDA),
Varela (LPF), Joldersma (CDA), Ormel (CDA), Van Dijken (PvdA), Örgü
(VVD), Lambrechts (D66), Rijpstra (VVD), Karimi (GroenLinks), Hermans (LPF)
en Vergeer (SP). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29800-VI-149.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl