Vaststelling begroting van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 2005; Brief minister bij het rapport 'Werktijdverkorting: een complex geval'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29800-XV, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

13-10-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29800-XV nr. 6

08-10-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamDe WTV regeling in het kortHet rapport «Werktijdverkorting: een complex geval»Ervaringen met WTVEffecten van WTVConclusieAanpassing beleidsregels1. Cumulatie van economische oorzaken2. Begrippen abnormaal bedrijfsrisico en verminderde bedrijvigheid3. Wachttermijn i.p.v. eigen risico periode4. Structuur WTVAdministratieve lasten werkgeversGeen verruimde toepassing van het instrumentOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29800-XVToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 37 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 800 XVVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 2005nr. 6BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 8 oktober 2004Hierbij bied ik u aan het onderzoeksrapport1
getiteld«Werktijdverkorting: een complex geval» dat in opdracht
van mijn ministerie door het onderzoeksbureau SEOR is opgesteld over de ervaringen
met en de effecten van de in 1998 gewijzigde werktijdverkortingsregeling (WTV
regeling) in de praktijk. In deze brief wordt stilgestaan bij de inhoud en
het gebruik van de huidige regeling en de resultaten uit het onderzoek. Bij
de evaluatie van de regeling is tevens aandacht besteed aan de uitvoerbaarheid
en handhaafbaarheid van de regeling en aan mogelijkheden om te komen tot een
vermindering van administratieve lasten voor werkgevers. Dit heeft geresulteerd
in een wijziging van de beleidsregels betreffende werktijdverkorting (WTV),
waardoor de uitvoering wordt vereenvoudigd, de handhaafbaarheid vergroot en
de administratieve lasten voor werkgevers die WTV aanvragen worden verminderd.
De aangepaste beleidsregels doe ik u hierbij tevens toekomen.De WTV regeling in het kortOp grond van artikel 8 van het Buitengewoon Besluit Arbeidsverhoudingen
1945 (BBA) is het de werkgever verboden éénzijdig de werktijd
van werknemers te verminderen. Het verbod op werktijdverkorting is na de oorlog
geïntroduceerd als aanvulling op het algemene ontslagverbod zoals verwoord
in artikel 6 van het BBA op grond waarvan een werkgever dient te beschikken
over een van overheidswege verstrekte vergunning alvorens tot opzegging van
de arbeidsverhouding over te kunnen gaan. Het verbod dient ter voorkoming
van het omzeilen van het algemene opzegverbod, door werknemers minder uren
te laten werken in plaats van het vragen van een ontslagvergunning.Van het verbod op werktijdverkorting kan door de minister van SZW voor
bepaalde werknemers of groepen van werknemers ontheffing worden verleend.
Over de wijze waarop van deze bevoegdheid gebruik wordt gemaakt
zijn in 1998 beleidsregels gesteld, ter vervanging van de eerder hiervoor
opgestelde Richtlijnen Werktijdverkorting uit 1974.Het betreft de Beleidsregels Ontheffing verbod van werktijdverkorting
1998 (Stcrt. 1998, 75) op grond waarvan een ontheffing wordt verleend indien:1. De bedrijvigheid in de onderneming waarvoor de ontheffing wordt aangevraagd
tijdelijk tot een abnormaal niveau is verminderd. Onder abnormaal wordt verstaan
een vermindering van ten minste 20% in vergelijking met de bedrijvigheid in
de drie voorafgaande jaren.2. De oorzaak die tot de vermindering van de bedrijvigheid heeft geleid,
niet tot het normale bedrijfsrisico behoort. In de toelichting op de beleidsregels
is een niet-limitatieve opsomming gegeven van wat onder een normaal bedrijfsrisico
moet worden verstaan. Daarbij is tevens aangegeven, dat economische oorzaken
van verminderde bedrijvigheid tot het normale bedrijfsrisico worden gerekend.
Alleen als zich een uitzonderlijke situatie van opeenstapeling van economische
oorzaken voordoet kan een ontheffing worden verleend.3. De werkgever de gevolgen van de verminderde bedrijvigheid in redelijke
mate voor eigen rekening heeft genomen. Dit betreft het zogenoemde eigen risico
waarin een staffeling is aangebracht naar de mate van leegloop. Bij een leegloop
van 100% is de wachtperiode twee weken, bij 50% vier weken en bij minder dan
50% zes weken.4. De personeelskosten voldoende zijn gematigd. Dat wil zeggen, dat ook
van de werknemers een eigen bijdrage wordt verlangd in de vorm van loon, vakantie-
of adv-dagen.5. Het personeelsbestand van de betrokken onderneming op de redelijkerwijs
te verwachten behoefte is afgestemd. Hiermee wordt beoogd de werkgever te
verplichten die personeelsbezetting te realiseren die hij op wat langere termijn
bij herstel van de bedrijvigheid nodig zal hebben.6. De vermindering van de bedrijvigheid niet samenhangt met een werkstaking
in de betreffende of in een andere onderneming, tenzij redelijkerwijs niet
kan worden verwacht, dat de werkstaking door het verlenen van de ontheffing
zal worden beïnvloed.Uit het geheel van regels blijkt, dat het instrument restrictief wordt
ingezet. Namelijk alleen in die gevallen waarin de verminderde bedrijvigheid
niet tot het normale bedrijfsrisico kan worden gerekend. Aanvragen wegens
een vermindering van de bedrijvigheid die bijvoorbeeld het gevolg zijn van
een neergaande conjunctuur of gewijzigde concurrentieverhoudingen leiden dan
ook niet tot een vergunning tot werktijdverkorting.Een ontheffing wordt verleend voor een periode van ten hoogste zes weken,
welke periode driemaal kan worden verlengd met perioden van wederom ten hoogste
zes weken. Als een ontheffing van het verbod op werktijdverkorting is verleend
kan de werknemer aanspraak maken op een uitkering op grond van de Werkloosheidswet
(WW), als aan de daarvoor geldende voorwaarden wordt voldaan. Hij of zij hoeft
zich in beginsel echter niet voor andere arbeid beschikbaar te stellen, een
vereiste dat wel geldt voor werknemers die als gevolg van ontslag aanspraak
maken op WW. In beginsel omdat als na een eerste ontheffing een volgende ontheffing
voor de volledige arbeidstijd wordt verleend, op grond van de WW, van de betreffende
werknemers wordt verlangd zich ook voor andere (tijdelijke) arbeid beschikbaar
te stellen dan alleen bij de eigen werkgever.In de periode medio 1998 tot medio 2003 zijn in totaal ruim 5000 WTV aanvragen
ingediend door circa 3500 bedrijven. Het aantal aanvragen dat per jaar is
ingediend verschilt aanzienlijk afhankelijk van de vraag of en zo ja
in welke mate zich calamiteiten hebben voorgedaan. Zo varieerde het aantal
aanvragen van 170 in 1998 tot meer dan 2500 in 2001. Aan driekwart van de
bedrijven die een aanvraag hebben ingediend, is WTV toegekend. De periode
waarover WTV is toegekend beperkt zich bij het merendeel van de bedrijven
tot de eerste en tweede periode, te weten 6 tot 12 weken. Het jaarlijks uitgekeerde
bedrag aan WW-uitkeringen op grond van een ontheffing op het verbod van werktijdverkorting
varieert van € 0,7 tot circa € 20 mln. In verhouding tot
de totale WW kosten varieert het WTV aandeel jaarlijks van 0,0 tot 0,8 procent.De meest voorkomende redenen voor het verlenen van WTV in de periode 1998
tot en met 2003 zijn:1998 wateroverlast (46%), brand (30%) en een cumulatie van economische
omstandigheden (11%)1999 wateroverlast (38%) en brand (31%)2000 de vuurwerkramp in Enschede (50%) en brand (27%)2001 de MKZ crisis (88%)2002 de aanslagen in de VS (13%) en een cumulatie van economische omstandigheden
(15%)2003 de vogelpest crisis (49%) en de oorlog in Irak (26%).Het rapport «Werktijdverkorting: een complex geval»De hoofdvraag van het onderzoek luidde: wat zijn de ervaringen met en
de effecten van de huidige regeling in de praktijk, met het oog op de doelstelling
van werktijdverkorting, te weten het voorkomen van ontslag bij een vermindering
van bedrijvigheid als gevolg van omstandigheden die niet tot het normale bedrijfsrisico
behoren? Voor de beantwoording hiervan is een beschrijvende analyse verricht
van het WTV instrument op basis van enerzijds archiefbestanden van de Arbeidsinspectie
en op basis van geaggregeerde gegevens op (met name) sectorniveau. Daarnaast
is een enquête gehouden onder bedrijven die WTV hebben aangevraagd in
de periode 2000–2002 en zijn elf casestudies verricht bij bedrijven
waar WTV is toegepast.Ervaringen met WTVIn de periode 2000–2002 zijn uitbraken van dierziekten veruit de
belangrijkste reden geweest om WTV aan te vragen. Daarna volgen de aanslagen
van 11 september 2001 in de VS en aanvragen gebaseerd op een cumulatie
van economische omstandigheden. Afgezet tegen het totale aantal bedrijven
in Nederland hebben vooral bedrijven in de landbouw, industrie en vervoer
en communicatie in de betreffende periode WTV aangevraagd. Veel aanvragen
zijn afkomstig van kleine bedrijven. Gerelateerd aan het totaal aantal bedrijven
in Nederland, blijkt het percentage aanvragende bedrijven echter toe te nemen
met de bedrijfsomvang.Twee op de vijf bedrijven heeft voorafgaand aan de WTV aanvraag een afweging
gemaakt tussen WTV en ontslag. De belangrijkste reden om uiteindelijk WTV
aan te vragen, is de verwachting dat de terugval in bedrijvigheid tijdelijk
zal zijn. Tweederde van de bedrijven heeft alternatieve maatregelen genomen
om de verminderde bedrijvigheid op te vangen. De meest voorkomende maatregel
is het laten opnemen van vakantiedagen en/of ADV dagen, het niet verlengen
van tijdelijke contracten en het afstoten van ingehuurd personeel.Tweederde van de bedrijven vindt de eigen risico periode niet makkelijk
overbrugbaar, bijvoorbeeld vanwege een zeer sterke daling van de bedrijvigheid
en lage of geen inkomsten. De meeste bedrijven informeren wel het
personeel over de WTV aanvraag, maar in veel gevallen wordt het personeel
niet bij de aanvraag betrokken.In de periode 2000–2002 is ongeveer driekwart van de WTV aanvragen
toegekend. Ruim 10 procent van de bedrijven heeft de aanvraag zelf voortijdig
ingetrokken. De meest genoemde redenen voor afwijzing zijn, dat de oorzaak
voor de verminderde bedrijvigheid tot het normale bedrijfsrisico behoorde
en de bedrijvigheid onvoldoende was afgenomen. De meeste bedrijven hebben
voor maximaal twaalf weken een WTV vergunning gekregen. Voor gemiddeld driekwart
van het personeel wordt gebruik gemaakt van WTV en de verkorting van de werktijd
bedraagt gemiddeld 67%. Een grote meerderheid van de bedrijven vult de WW-uitkering
aan tot 100% van het normale loon.Negen van de tien bedrijven geven aan in vergelijkbare omstandigheden
weer WTV aan te zullen vragen. Alleen bedrijven, die vanwege een complex van
economische oorzaken WTV hebben toegepast, zijn minder tevreden. Hiervan antwoord
29% niet opnieuw WTV te zullen aanvragen. Over de rol van de Arbeidsinspectie
tijdens de aanvraagperiode is men overwegend positief. Wel wordt als negatief
ervaren de hoge administratieve belasting die met een aanvraag gepaard gaat.
Over het UWV was men doorgaans minder tevreden. Deze ontevredenheid vloeit
met name voort uit, naar het oordeel van werkgevers, de late uitbetaling van
de uitkeringen.Effecten van WTVHet blijkt altijd lastig te zijn om de effecten van een regeling in beeld
te brengen. Zo ook in dit onderzoek. De effecten worden gebaseerd op enerzijds
de perceptie van de werkgevers en anderzijds een controlegroepbenadering.
De controlegroepbenadering kent echter beperkingen omdat de meest ideale controlegroep
(volledig vergelijkbare bedrijven die geconfronteerd zijn met dezelfde vermindering
in bedrijvigheid, maar geen WTV hebben aangevraagd) moeilijk te traceren zijn.
Binnen dit onderzoek is als controlegroep gebruik gemaakt van bedrijven die
wel WTV hebben aangevraagd, maar uiteindelijk niet hebben toegepast. Rekening
houdend met deze beperking van het onderzoek, kunnen de volgende conclusies
worden getrokken.WTV lijkt ontslagen te voorkomen in de periode na aanvraag. Op basis van
de perceptie van de ondernemingen die WTV hebben toegepast blijkt dat tweederde
van de respondenten vindt dat WTV ontslag heeft voorkomen. Het door werkgevers
ondervonden effect lijkt vooral afhankelijk van de duur en de intensiteit
van WTV gebruik in relatie tot de duur van de terugval in bedrijvigheid. Naarmate
het verschil tussen de duur van de terugval in bedrijvigheid en de duur van
het WTV gebruik kleiner is, zijn respondenten vaker van mening dat WTV ontslagen
voorkomt. Bedrijven die WTV hebben toegepast op basis van een uitzonderlijke
cumulatie van economische oorzaken hebben vaker een negatieve mening dan andere
bedrijven. Ditzelfde geldt ook voor grotere bedrijven.Het verloop van de bedrijvigheid verschilt niet enorm tussen de bedrijven,
die WTV hebben gebruikt en de bedrijven, die geen WTV hebben gebruikt. Bedrijven
waarvan de aanvraag is afgewezen blijven wel enigszins achter in de mate van
herstel en hebben vaker mensen ontslagen, zowel in de periode voor de WTV
aanvraag als in de periode daarna.Verder lijkt werktijdverkorting geen negatieve effecten te hebben op het
imago van bedrijven of op hun concurrentiepositie. Volgens werkgevers zijn
de belangrijkste effecten van WTV geweest het leveren van een bijdrage aan
het verminderen van de personeelskosten van het bedrijf, wat weer
heeft bijgedragen aan behoud van het personeel en de continuering van het
bedrijf na de periode van verminderde bedrijvigheid.ConclusieOp basis van de uitkomsten van het onderzoek kan worden geconcludeerd,
dat het WTV instrument een nuttige bijdrage levert aan het voorkomen van onnodig
verlies van werkgelegenheid in tijden waarin een onderneming wordt geconfronteerd
met een periode van verminderde bedrijvigheid als gevolg van omstandigheden
die niet tot het normale ondernemersrisico behoren. Er is dan ook reden de
regeling als zodanig te handhaven. Zoals in de inleiding bij deze brief aangegeven,
bestaat er echter wel aanleiding de regeling op onderdelen te herzien, waardoor
zij beter beantwoord aan haar doel, de uitvoering kan worden verbeterd, de
handhaafbaarheid vergroot en de administratieve lasten voor bedrijven die
een aanvraag voor WTV indienen zullen afnemen.Aanpassing beleidsregels1. Cumulatie van economische oorzakenHiervoor is aangegeven, dat als de oorzaak die tot de vermindering van
bedrijvigheid heeft geleid niet tot het normale bedrijfsrisico behoort, er
geen vergunning voor werktijdverkorting wordt verleend. Economische oorzaken
van verminderde bedrijvigheid worden doorgaans tot het normale bedrijfsrisico
gerekend. Alleen als zich een uitzonderlijke situatie van opeenstapeling van
economische oorzaken voordoet kan een ontheffing worden verleend, aldus de
toelichting op de huidige beleidsregels. Dit criterium levert in de uitvoering
echter zodanige problemen op, dat handhaving hiervan niet in de rede ligt.
In de eerste plaats is het niet altijd duidelijk wanneer een opeenstapeling
van economische oorzaken zodanig uitzonderlijk is, dat een vergunning kan
worden verleend. Verder is gebleken, dat voorzover zich al een combinatie
van verschillende oorzaken voordoet, de genoemde oorzaken dikwijls aan elkaar
gerelateerd zijn en het gevolg zijn van de verslechterde conjunctuur (wat
op zichzelf geen reden is voor WTV verlening). Tot slot is gebleken, dat het
verlenen van WTV op deze grond er toe kan leiden dat vergelijkbare gevallen –
in termen van verminderde bedrijvigheid – verschillend zouden kunnen
worden behandeld, wat uit een oogpunt van rechtsgelijkheid onwenselijk is.
Als voorbeeld wordt genoemd de situatie waarin werkgever A onverwacht een
grote order verliest (omdat de opdrachtgever toch besluit met een ander in
zee te gaan) en daardoor voor de helft van zijn mensen tijdelijk geen werk
heeft. In dat geval wordt geen WTV toegekend. Het betreft hier immers een
normaal bedrijfsrisico. Werkgever B daarentegen verliest om dezelfde reden
een order, raakt daarnaast door een fusie vermoedelijk een zekere klant (en
toekomstige orders) kwijt en een andere order wordt ondanks pogingen daartoe
niet vervroegd, waardoor ook bij hem de helft van de productiecapaciteit niet
wordt benut. Hoewel ook hier sprake is van een normaal bedrijfsrisico zou
op grond van de cumulatiebepaling kunnen worden geconcludeerd, dat deze werkgever
wel in aanmerking komt voor WTV. Gezien het feit, dat wat betreft de vermindering
in bedrijvigheid er geen verschil is tussen beide werkgevers, acht ik dat
ongewenst.2. Begrippen abnormaal bedrijfsrisico en verminderde bedrijvigheidIn de aangepaste beleidsregels is het begrip «abnormaal bedrijfsrisico»
vervangen door «buitengewone omstandigheden die in redelijkheid niet
tot het normale ondernemersrisico kunnen worden gerekend ». Het begrip
abnormaal bedrijfsrisico gaf in de praktijk namelijk aanleiding tot misverstanden. In die zin, dat een werkgever al snel geneigd was een bepaalde
omstandigheid als abnormaal te kwalificeren als die afweek van (of van invloed
was op) de als normaal ervaren bedrijfsvoering. Terwijl met het criterium
bedoeld wordt aan te geven, dat het moet gaan om oorzaken die niet tot het
normale ondernemersrisico kunnen worden gerekend. Met de nieuwe formulering
wordt dat beter tot uitdrukking gebracht.Verder is in de nieuwe beleidsregels het begrip «ten minste 20%
verminderde bedrijvigheid» waarvan sprake moet zijn alvorens een beroep
op de regeling kan worden gedaan, vervangen door «het niet kunnen benutten
van ten minste 20% van de aan de werkgever ter beschikking staande arbeidscapaciteit
als gevolg van een vermindering in bedrijvigheid». De reden hiervoor
is, dat bij werkgevers wel eens het misverstand bestaat, dat een vermindering
van omzet, die niet gepaard gaat met een vermindering van het verrichten van
de overeengekomen arbeid, evenzeer tot werktijdverkorting kan leiden. Dat
is echter niet het geval. Voor het verlenen van een ontheffing van het verbod
op werktijdverkorting is vereist, dat werknemers de overeengekomen arbeid
geheel of gedeeltelijk niet kunnen verrichten, noch andere in redelijkheid
aan de werknemer op te dragen arbeid. Het (deels) niet verrichten van arbeid
is immers ook voorwaarde om in aanmerking te kunnen komen voor een WW-uitkering.3. Wachttermijn i.p.v. eigen risico periodeAfhankelijk van de mate van verminderding wordt thans een eigen risico
periode in acht genomen van 2, 4 of 6 weken bij een verminderding van
respectievelijk 100%, van tussen 50% en 100% en van minder dan 50%, alvorens
een vergunning voor werktijdverkorting wordt verleend. Bij de uitvoering van
de regeling is gebleken, dat met name in situaties waar er sprake is van fluctuaties
in de mate van verminderding, zoals recentelijk bij de MKZ-crisis en de Vogelpest-crisis,
er onduidelijkheid kan bestaan over het moment waarop de eigen risico periode
is verstreken. En voor de werkgever dus onzekerheid over de periode gedurende
welke (nog) niet tot werktijdverkorting kan worden overgegaan. Ik acht dat
ongewenst. Om aan dit bezwaar tegemoet te komen zal in het vervolg een uniforme
wachttermijn worden gehanteerd van twee weken. Deze termijn wordt in acht
genomen om te voorkomen, dat relatief kortdurende perioden van verminderde
bedrijvigheid tot het verlenen van werktijdverkorting leiden. Het verlenen
van werktijdverkorting voor dergelijke kortdurende perioden acht ik niet doelmatig.
Zij komen dan ook voor risico van de werkgever. Als na afloop van deze periode
blijkt, dat de vermindering van werkzaamheden nog steeds voortduurt, zal vanaf
de kalenderweek waarin de vermindering zich voor het eerst heeft voorgedaan
een vergunning voor werktijdverkorting worden verleend. Met dien verstande,
dat de vergunning niet eerder in zal gaan dan de kalenderweek waarin de aanvraag
voor werktijdverkorting is ingediend. Als ten tijde van het indienen van een
aanvraag duidelijk is, dat de vermindering van werkzaamheden langer dan twee
weken zal duren, heeft het in acht nemen van een wachtperiode echter geen
zin en zal de vergunning direct kunnen worden verleend. In die zin komt de
eigen risico periode voor de werkgever dan ook te vervallen, hetgeen ik redelijk
acht. Het betreft immers omstandigheden van buitengewone aard – zoals
brand of blikseminslag – die niet tot het normale ondernemersrisico
kunnen worden gerekend op grond waarvan een beroep op deze regeling mogelijk
is.Tegelijkertijd komt ook het vereiste te vervallen, dat de werknemer een
eigen bijdrage moet hebben geleverd voordat tot vergunningverlening wordt
overgegaan. Nu van de werkgever geen eigen bijdrage meer wordt verlangd, ligt
het ook niet in de rede om van de werknemer wel een eigen bijdrage te verlangen.
Daar komt bij, dat ten aanzien van dit vereiste bij de uitvoering
van de huidige regeling is gebleken, dat zij moeilijk handhaafbaar is. In
die zin dat niet altijd goed was na te gaan of door werknemers daadwerkelijk
een eigen bijdrage was (of feitelijk ook wordt) geleverd. Mede uit oogpunt
van handhaafbaarheid verdient het dan ook aanbeveling het vereiste te schrappen.4. Structuur WTVIn de toelichting op de huidige beleidsregels is vermeld, dat in situaties
waarbij herstel van bedrijvigheid tot het oude niveau uitblijft als gevolg
van meer structurele, niet tijdelijke, problemen, die de grenzen van de individuele
onderneming overstijgen, werktijdverkorting kan worden verleend in het kader
van een structuurplan voor de betreffende sector, waarbij de capaciteit van
die sector wordt aangepast aan de economische situatie (sanering). Tot op
heden is van deze mogelijkheid tot WTV verlening nimmer gebruik gemaakt, wat
voor mij mede aanleiding is om de betreffende regeling niet langer te handhaven.
Daar komt bij dat mocht een dergelijke situatie zich voordoen, ik het meer
tot de verantwoordelijkheid van sociale partners in de sector reken om adequate
(personeels) voorzieningen te treffen, dan van de overheid door het inzetten
van het instrument werktijdverkorting. Daaraan kleven mijns inziens een aantal
bezwaren welke hierna nog aan de orde zullen komen.Administratieve lasten werkgeversUit het hiervoor behandelde onderzoek blijkt, dat door werkgevers als
negatief wordt ervaren de hoge administratieve belasting die met een aanvraag
voor werktijdverkorting gepaard gaat. Dit wordt wat betreft de WTV aanvraag
als zodanig, vooral veroorzaakt door het (huidige) vereiste dat voor toekenning
van WTV er sprake moet zijn van een vermindering van bedrijvigheid van ten
minste 20% in vergelijking met de bedrijvigheid in de drie voorgaande jaren.
Dit vereiste is opgenomen om te kunnen beoordelen of een vermindering die
zich op enig moment voordoet al dan niet als normaal moet worden beschouwd
in vergelijking tot het verloop van de bedrijvigheid in voorgaande jaren.Als soortgelijke fluctuaties zich in het verleden hebben voorgedaan wordt
bij toepassing van de regeling geconcludeerd, dat er geen sprake is van een
abnormale vermindering die noopt tot het verlenen van een vergunning.Mede naar aanleiding van de kritiek van werkgevers, is thans in de toelichting
bij de beleidsregels opgenomen, dat voortaan alleen van de werkgever worden
gevraagd om gegevens uit het verleden over te leggen als onduidelijk is, of
de door de werkgever aangevoerde omstandigheid inderdaad tot vermindering
van werk heeft geleid op grond waarvan werktijdverkorting wordt aangevraagd.
Als dan blijkt dat in de jaren voorafgaand aan het jaar van aanvraag zich
soortgelijke fluctuaties in bedrijvigheid hebben voorgedaan, dan is dat een
indicatie dat de aanvraag op onjuiste gronden is ingediend. Het is vervolgens
aan de werkgever om aannemelijk te maken, dat dat niet het geval is.Verder blijkt uit het onderzoek, dat werkgevers niet alleen ontevreden
zijn over de, naar hun oordeel, late uitbetaling van uitkeringen, maar ook
over de verplichting om gegevens over te leggen aan de hand waarvan het recht
op WW uitkering kan worden vastgesteld. Hierover wordt echter opgemerkt, dat
als gevolg van het verlenen van een ontheffing het niet zonder meer zo is,
dat werknemers aanspraak kunnen maken op een uitkering op grond van de WW.
Zij dienen aan de daarvoor gestelde voorwaarden te voldoen. Te weten, er moet
sprake zijn van een verlies van ten minste vijf of ten minste de helft van
het aantal arbeidsuren per kalenderweek en tevens dient te worden voldaan
aan de voor het recht op WW geldende referte-eisen. Dat vergt
nu eenmaal, dat gegevens worden opgevraagd van de werkgever. Verder is met
de vaststelling van het recht op uitkering uiteraard enige tijd gemoeid. Daarvoor
zal een werkgever die wordt geconfronteerd met een bepaalde calamiteit (begrijpelijkerwijs)
niet altijd begrip voor kunnen opbrengen. Daarmee is echter nog niet gezegd,
dat de vaststelling van uitkeringsrechten daadwerkelijk uitzonderlijk lang
duurt. Wel is in dit verband van belang op te merken, dat het UWV besloten
heeft de afhandeling van WW aanvragen die betrekking hebben op werktijdverkorting
te centraliseren. Dat zal de uitvoering van de regeling ten goede komen.Geen verruimde toepassing van het instrumentZowel in het parlement als daarbuiten is in verband met de recente economische
teruggang gevraagd om een ruimere toepassing van de WTV regeling. Daarop heb
ik steeds afhoudend gereageerd en ook thans ben ik nog van oordeel dat een
zogenoemde «conjunctuur WTV regeling», waarbij gebruik wordt gemaakt
van collectieve de WW middelen, niet wenselijk is. Een verruimde toepassing
heeft immers tot gevolg, dat het normale ondernemersrisico voor een deel ten
laste wordt gelegd van het collectief (eerst in de betreffende sector en daarna
landelijk) wat het risico van afwenteling en concurrentievervalsing met zich
meebrengt en bovendien een bonus kan zijn voor slecht ondernemerschap. Voorts
kan een dergelijke inzet er toe leiden, dat noodzakelijke reorganisaties worden
uitgesteld met mogelijk negatieve gevolgen voor de werkgelegenheid op langere
termijn. Het betekent ook, dat door het niet op normale wijze van toepassing
zijn van het WW vereiste, dat men in algemene zin beschikbaar moet zijn voor
het aanvaarden van arbeid, werknemers in zwakke branches niet (voldoende)
geprikkeld worden om om te zien naar werk in andere branches, dan wel om zich
daarvoor bij- of om- te laten scholen. Met andere woorden, de noodzakelijke
structurele aanpassingen kunnen worden gefrustreerd en de kansen op verminderde
arbeidsmobiliteit en een verstarring van de arbeidsmarkt nemen toe. Verder
geldt, dat bij toepassing van het WTV instrument werknemers een deel van hun
WW rechten verspelen, wat reden te meer is om hier terughoudend mee om te
gaan. Als zij aansluitend op de toepassing van de regeling (onverhoopt) alsnog
werkloos raken en hun beroep op de WW moeten voortzetten, zullen zij geconfronteerd
worden met verminderde uitkeringsrechten. Ten slotte wordt opgemerkt, dat
een verruimde inzet van het instrument een gedetailleerde (complexe) regeling
zou vergen ten einde misbruik of concurrentievervalsing te voorkomen. Waarbij
het vervolgens nog zeer de vraag is of een zodanige regeling valt te ontwerpen
(en op een goede wijze uit te voeren) dat dit ook daadwerkelijk wordt voorkomen.Het voorgaande betekent overigens niet, dat ik geen voordelen zie in het
scheppen van mogelijkheden waardoor het mogelijk is personeel in dienst te
houden in tijden waarin het economisch tijdelijk minder goed gaat. Die zijn
er immers wel. Zeker voor de korte termijn. De band tussen (gekwalificeerde)
werknemers en bedrijf blijft behouden in afwachting van het aantrekken van
de activiteiten, waardoor zowel ontslag, het opnieuw werven en scholen van
personeel en de daarmee verband houdende kosten worden voorkomen. En ik ben
mij ervan bewust, dat het ook zou kunnen leiden tot een besparing op WW gelden
en op uitgaven voor reïntegratie. Maar dat betekent niet, dat ik hierin
een taak voor de overheid zie weggelegd, door een ruimere inzet van het WTV-instrument.
Daaraan kleven mijns inziens te veel bezwaren en het leidt bovendien tot een
ongewenste vermenging van publieke en private verantwoordelijkheden. Ik ben
er dan ook voorstander van, dat bedrijven en zomogelijk sectoren zelf, voorzieningen
treffen in tijden dat het goed gaat waarop een beroep kan worden gedaan in
mindere tijden. Uiteindelijk is het ook in hun eigen belang om
gekwalificeerd personeel in dienst te houden (of voor de sector te behouden),
als er binnen afzienbare termijn perspectief is op herstel en zijn zij ook
zelf het beste in staat om daarbij de juiste afweging te maken.Ik vertrouw er op u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd over
de uitkomsten van de evaluatie van de WTV-regeling en over de aanpassing van
de beleidsregels die hiervan mede het gevolg zijn.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de GeusXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29800-XV-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl