Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 in verband met de Schengengrenscode; Memorie van Toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31208, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

27-09-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31208 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. De rechtsbasis van de Schengengrenscode en de
relatie tot de Schengen Uitvoeringsovereenkomst3. Korte beschrijving van de SchengengrenscodeTitel II heeft betrekking op buitengrenzen en bestaat
uit vier hoofdstukken.4. Toepassingsbereik van de Schengengrenscode5. De relatie tussen de Schengengrenscode en de Vreemdelingenwet
2000 (en het Vreemdelingenbesluit 2000)5.1 Algemeen5.2 Uitvoering geven aan de Schengengrenscode door
wijziging van de wet en het besluit5.3 Het schrappen van voorschriften die thans in
de Schengengrenscode zijn neergelegd5.4 De wens om de samenhang, toegankelijkheid of
de leesbaarheid van de vreemdelingenwetgeving waar mogelijk te handhaven6. De gekozen benadering voor aanpassing van de wet
en het besluit 6.1 Algemeen6.2 Wettelijke voorschriften die identiek zijn aan
voorschriften die in de Schengengrenscode zijn neergelegd worden geschrapt
of aangepast6.3 Wettelijke voorschriften die noodzakelijk zijn
voor de uitvoering en de handhaving van de Schengengrenscode worden gehandhaafd
en zonodig gewijzigd of aangevuld6.4 Waar zinvol wordt, omwille van de samenhang,
de leesbaarheid of de toegankelijkheid, een verwijzing naar de Schengengrenscode
toegevoegd7. Handhaving van de Schengengrenscode7.1 Algemeen7.2 De handhaving van bestaande wettelijke verplichtingen
die voortaan mede strekken tot uitvoering van de Schengengrenscode7.3 De handhaving van verplichtingen die voortaan
alleen nog maar in de Schengengrenscode zijn te vinden8. Vaststelling van uitvoeringsmaatregelen Schengengrenscode
op grond van de artikelen 32 en 33 daarvan9. Kosten10. Wijze van totstandkomingARTIKELSGEWIJSArtikel IArtikel 1Artikel 3Eerste lidTweede lidDerde lidArtikel 4, eerste lidArtikel 5, eerste lidArtikel 5, tweede en derde lidArtikel 6, eerste lidArtikel 7Artikel 46Eerste lidTweede lidDerde lidArtikel 48, eerste en tweede lidArtikel 49Artikel 107aArtikel 108, eerste lidArtikel 109, vierde en vijfde lidOndertekeningLichaamBijlage bij de memorie van Toelichting: Transponeringstabel
Schengengrenscode, Vreemdelingenwet 2000 en Vreemdelingbesluit 2000
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31208Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 58 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 208Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 met het oog op de uitvoering
van Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van
15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende
de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode)(PbEU L
105)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1. AlgemeenHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt/ uitsluitend opmerkingen van redactionele aard
bevat (artikel 25a, vierde lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van State).Dit wetsvoorstel strekt tot aanpassing van de Vreemdelingenwet 2000 met
het oog op de uitvoering van de Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees
Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire
code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode)
(PbEU L 105 van 13.4.2006). Alhoewel de Schengengrenscode rechtstreekse werking
heeft in elke lidstaat en zelfs voorrang heeft op daarmee strijdige nationale
bepalingen, is het voor de uitvoering van de Schengengrenscode, evenals voor
de begrijpelijkheid van de wet zelf, noodzakelijk om enkele wijzigingen in
de wet door te voeren. Deze wijzigingen zijn vooral technisch van aard en
zullen daarom geen belangrijke gevolgen hebben voor de dagelijkse praktijk
van de grensbewaking of voor de verplichtingen waaraan personen kunnen worden
onderworpen in het kader van de grensoverschrijding.2. De rechtsbasis van de Schengengrenscode en de
relatie tot de Schengen UitvoeringsovereenkomstOp 13 oktober 2006 is in werking getreden de Verordening (EG) nr.
562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot
vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van
de grenzen door personen (Schengengrenscode) (PbEU L 105 van 13.4.2006).De Schengengrenscode vervangt de artikelen 2 tot en met 8 van de op 19 juni
1990 te Schengen tot stand gekomen Overeenkomst ter uitvoering van het tussen
de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de bondsrepubliek
Duitsland en de Franse republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten
akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke
grenzen (Trb. 1990, 145) (hierna ook: de Schengen Uitvoeringsovereenkomst
of kortweg SUO), alsmede de daarop gebaseerde Protocollen. De Schengen Uitvoeringsovereenkomst
betreft een verdrag dat is gesloten tussen verschillende lidstaten van de
Europese Unie (EU). Ten tijde van het sluiten ervan bestond er nog geen bevoegdheid
voor de EU tot opheffing van controles aan binnengrenzen of harmoniseren van
controles aan buitengrenzen. Dit is anders geworden na de inwerkingtreding
van het Verdrag van Amsterdam in 1999. Op grond van artikel 62, eerste lid,
en tweede lid, onder a, van het EG-verdrag, bestaat sindsdien een rechtsbasis
om maatregelen te nemen inzake het achterwege laten van grenscontrole bij
het overschrijden van de binnengrenzen en inzake de normen en procedures die
de lidstaten bij de uitvoering van personencontroles aan de buitengrenzen
in acht moeten nemen bij het overschrijden ervan. Deze rechtsbasis maakte
het mogelijk om de bestaande verdragen inzake de geleidelijke afschaffing
van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen te vertalen (en aan te
vullen) in eerste pijler instrumenten van gemeenschapsrecht. Daarnaast maakt
het Schengenacquis deel uit van het gemeenschapsrecht op grond van een aan
het Verdrag van Amsterdam gehecht Protocol.De Schengengrenscode is krachtens artikel 249 van het EG-verdrag van toepassing
op alle lidstaten van de EU, met uitzondering van Denemarken, Ierland en het
Verenigd Koninkrijk, die immers op grond van aan het Verdrag van Amsterdam
gehechte Protocollen een aparte positie innemen ten aanzien van titel IV van
het EG-Verdrag. Denemarken, dat deel uitmaakt van de Noordse Paspoortunie,
implementeert de Schengengrenscode in de nationale wetgeving en past de bepalingen
ervan toe als nationale wetgeving. Ierland en het Verenigd Koninkrijk passen
slechts delen van het Schengenacquis toe, maar niet die delen die betrekking
hebben op gemeenschappelijke grenscontrole aan buiten- of binnengrenzen.De Schengengrenscode wordt echter ook toegepast door drie landen die géén
lidstaat van de EU zijn maar wel behoren tot de Europese Economische Ruimte
(EER): het Vorstendom Liechtenstein, de Republiek IJsland en het Koninkrijk
Noorwegen. In de nabije toekomst zal ook de Bondsstaat Zwitserland zich bij
die landen aansluiten en de Schengengrenscode toepassen, zij het niet in EER-verband.
Al deze landen zijn betrokken bij de uitvoering, toepassing en ontwikkeling
van het Schengenacquis1. Via een overeenkomst
tussen de EU en de EG enerzijds en de betreffende landen anderzijds, passen
ook deze landen de inhoud van de Schengengrenscode toe.De «vertaling» van de artikelen 2 tot en met 8 van de Schengen
Uitvoeringsovereenkomst in een verordening heeft gevolgen voor de nationale
wetgeving, ook al is er geen sprake van belangrijke inhoudelijke verschillen
tussen de Schengen Uitvoeringsovereenkomst en de Schengengrenscode. De Schengen
Uitvoeringsovereenkomst betreft immers een verdrag, waarvan de inhoud is omgezet
in Nederlandse wetgeving. Een dergelijke omzetting is, in beginsel, echter
niet mogelijk bij een Europese verordening, die immers een geheel ander rechtskarakter
heeft dan een verdrag tussen landen. Concreet betekent dit dat (een deel van)
de ter uitvoering van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst in de Nederlandse
wetgeving opgenomen voorschriften daar als gevolg van de inwerkingtreding
van de Schengengrenscode weer uit geschrapt moeten worden dan wel moeten worden
aangepast. Over het rechtskarakter van een verordening en de gevolgen ervan
voor nationale wetgeving wordt hieronder nader ingegaan.Overigens is het goed te benadrukken dat de Schengengrenscodeniet de opheffing van controles aan de binnengrenzen regelt. Voor
de opheffing van die controles geldt een speciale procedure op grond waarvan
de Raad, na positieve evaluatie van de getroffen maatregelen in het kader
van de grensbewaking (de zogenaamde Schengenevaluaties) een afzonderlijk besluit
tot opheffing neemt (zie bijvoorbeeld artikel 3, tweede lid, van het toetredingsverdrag
van de op 1 mei 2004 toegetreden lidstaten)2.Ten slotte wordt voor de volledigheid opgemerkt dat de Schengengrenscode evenmin het vrije verkeer van gemeenschapsonderdanen en
hun familieleden regelt. Wie en onder welke voorwaarden gebruik kan maken
van het recht van vrij verkeer is geregeld in richtlijn 2004/38/EG1. Wel is er sprake van een wisselwerking, aangezien de
Schengengrenscode aangeeft dat de personen die gebruik maken van het recht
op vrij verkeer ingevolge het gemeenschapsrecht slechts aan een minimale grenscontrole
kunnen worden onderworpen bij overschrijding van een buitengrens (zie de artikelen
3, onder a, 7, tweede lid, Schengengrenscode).3. Korte beschrijving van de SchengengrenscodeDe Schengengrenscode bestaat uit veertig artikelen, onderverdeeld in drie
titels, en acht bijlagen.Evenals de Schengen Uitvoeringsovereenkomst harmoniseert de Schengengrenscode
de voorwaarden voor toegang voor verblijf voor onderdanen van derde landen
voor een periode van ten hoogste drie maanden binnen een periode van 6 maanden
(«kort verblijf») en de uitoefening van grensbewaking aan binnen-
en buitengrenzen.Titel I bevat algemene bepalingen inzake doel
en beginselen en definities. Kort gezegd wordt verstaan onder «onderdanen
van derde landen» onderdanen van andere landen dan de lidstaten van
de EU, IJsland, Noorwegen en Liechtenstein en, binnenkort ook, Zwitserland,
tenzij die onderdanen familielid zijn van een burger van één
van de lidstaten van de EU, IJsland, Noorwegen, Liechtenstein of Zwitserland
die het recht van vrij verkeer uitoefent.Titel II heeft betrekking op buitengrenzen en bestaat
uit vier hoofdstukken.Titel II, hoofdstuk I ervan bevat voorschriften
inzake het overschrijden van de buitengrenzen en toegangsvoorwaarden. Zo is
in artikel 4 is de verplichting neergelegd om buitengrenzen via grensdoorlaatposten
te passeren. In artikel 5 zijn de geharmoniseerde toegangsvoorwaarden neergelegd
indien een onderdaan van een derde land toegang wenst voor een verblijf van
ten hoogste drie maanden per periode van zes maanden («kort verblijf»).
Dit betreft de voorwaarden: geldig document, waar nodig met visum, doel en
middelen, niet staan gesignaleerd in het Schengen Informatie Systeem (SIS)
en niet worden beschouwd als een bedreiging van de openbare orde, binnenlandse
veiligheid, volksgezondheid of de internationale betrekkingen van één
van de lidstaten.Titel II, hoofdstuk II bevat voorschriften
inzake het toezicht aan de buitengrenzen en de weigering van toegang. Artikel
7 betreft de grenscontrole op personen. Daarin wordt onder meer bepaald dat
een ieder onderworpen wordt aan een minimale controle, dat die minimale controle
regel is voor personen die onder het gemeenschapsrecht inzake vrij verkeer
van personen vallen en dat onderdanen van derde landen bij binnenkomst en
bij uitreis aan een grondige controle worden onderworpen. Het regelt verder
wat die grondige controles behelzen. Artikel 8 betreft de mogelijkheid om
grenscontrole te versoepelen. Artikel 9 heeft betrekking op de maatregelen
die genomen moeten worden om gescheiden doorgangen en bewegwijzering te creëren.
Artikel 10 betreft de noodzaak tot afstempelen van reisdocumenten van onderdanen
van derde landen, terwijl artikel 11 voorschriften bevat over de vraag wanneer
er sprake kan zijn van een vermoeden dat een onderdaan van een derde land
niet of niet langer voldoet aan de geldende voorwaarden inzake verblijfsduur.
Artikel 12 geeft enkele voorschriften die betrekking hebben op de uitoefening
van grensbewaking.Een voor het onderhavige wetsvoorstel belangrijk artikel uit de Schengengrenscode
betreft artikel 13 dat ziet op de weigering van toegang van onderdanen van
derde landen. De toegang tot het grondgebied van de lidstaten wordt geweigerd
indien de onderdaan van het derde land niet voldoet aan de voorwaarden voor
toegang bedoeld in artikel 5 van de Schengengrenscode. Dat laat echter het
asielrecht en internationale bescherming of afgifte van een visum voor een
verblijf van langere duur onverlet. Artikel 13 regelt ook de procedure voor
toegangsweigering, zoals mededeling van de weigering bij een met redenen omklede
beslissing waartegen beroep kan worden ingesteld. Een dergelijk beroep schorst
de beslissing tot weigering van toegang niet op. Er moet op worden toegezien
dat de geweigerde het grondgebied van de betrokken lidstaat niet betreedt.
In bijlage V, deel A, bij de Schengengrenscode zijn gedetailleerde voorschriften
opgenomen, waaronder een standaardformulier voor weigering van toegang.Titel II, hoofdstuk III heeft betrekking op
de middelen voor grenstoezicht en samenwerking tussen de lidstaten. Ingevolge
artikel 15 wordt het in de artikelen 6 tot en met 13 bedoelde grenstoezicht
uitgeoefend door grenswachters overeenkomstig de bepalingen van de verordening
en de nationale wetgeving. Artikel 16 ziet op samenwerking tussen de lidstaten
en de coördinatie ervan door Frontex (het Europees agentschap voor het
beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen tussen de lidstaten)1.Titel II, hoofdstuk IV, bevat specifieke voorschriften
voor de grenscontroles, die zijn uitgewerkt in de bijlagen VI en VII bij de
Schengengrenscode. Die specifieke voorschriften hebben betrekking op grenscontrole
aan land-, lucht- of zeegrenzen en op bepaalde categorieën personen,
zoals staatshoofden, piloten en zeelieden.Titel III heeft betrekking op binnengrenzen.Titel III, hoofdstuk I betreft het afschaffen
van het toezicht aan de binnengrenzen. Deze titel is feitelijk alleen relevant
voor die landen die het toezicht aan de binnengrenzen inmiddels al hebben
afgeschaft. Dat betreft de landen op wie de Schengen Uitvoeringsovereenkomst
van toepassing is, ofwel de lidstaten van vóór 1 mei 2004
minus Ierland en het Verenigd Koninkrijk, maar inclusief Denemarken, Noorwegen
en IJsland.Ingevolge artikel 20 van de Schengengrenscode kunnen de binnengrenzen
op iedere plaats worden overschreden zonder dat de personen, ongeacht de nationaliteit,
worden gecontroleerd. Artikel 21 regelt de controles die binnen het grondgebied
kunnen worden uitgeoefend, terwijl artikel 22 verplicht tot het verwijderen
van belemmeringen voor het verkeer aan de grensdoorlaatposten aan de binnengrenzen.Titel III, hoofdstuk II regelt de procedure
voor tijdelijke herinvoering van het grenstoezicht aan de binnengrenzen.Titel IV tenslotte bevat de slotbepalingen,
waaronder begrepen de inwerkingtreding van de verordening op 13 oktober
2006 en de intrekking van de artikelen 2 tot en met 8 van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst.4. Toepassingsbereik van de SchengengrenscodeDe Schengengrenscode is, volgens artikel 3 daarvan, van toepassing op
een ieder die de binnen- of buitengrenzen van de lidstaten overschrijdt. Artikel
5 van de Schengengrenscode betreft echter alleen toegangsvoorwaarden voor
onderdanen van derde landen die om toegang verzoeken voor een
verblijf van ten hoogste drie maanden per periode van zes maanden. Hieruit
volgt dat de code niet van toepassing is indien
om toegang wordt verzocht door onderdanen van één van de lidstaten
van de EU, IJsland, Noorwegen en Liechtenstein en Zwitserland of door een
familielid van een onderdaan van één van de lidstaten van de
EU, IJsland, Noorwegen, Liechtenstein of Zwitserland die het recht van vrij
verkeer uitoefent.Bovendien is de Schengengrenscode niet van toepassing indien wordt verzocht
om toegang wegens verblijf voor langer dan ten hoogste drie maanden per periode
van zes maanden. Toegangsverlening in het kader van bijvoorbeeld arbeid in
loondienst of gezinshereniging valt dus buiten het toepassingsbereik van de
artikelen 5 en 13 van de Schengengrenscode.Voor een goed begrip van de Schengengrenscode is het goed te benadrukken
dat het verlenen van toegang moet worden onderscheiden van de duur van het
toegestane verblijf. Het verlenen van toegang tot het grondgebied is het geven
van toestemming om een grens te overschrijden en toegang te krijgen tot het
grondgebied. Iets anders is de toegestane duur van het verblijf op het grondgebied.
De Schengengrenscode heeft alleen betrekking op het verlenen of weigeren van
toegang, niet op de duur van een eventueel toegestaan verblijf. De duur van
een eventueel toegestaan verblijf volgt uit de nationale wetgeving al of niet
ter implementatie van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst of van richtlijn
2004/38/EG. Kort gezegd volgt uit de Schengen Uitvoeringsovereenkomst dat
een vreemdeling ten hoogste drie maanden per periode van zes maanden mag verblijven,
uit richtlijn 2004/38/EG dat de gemeenschapsonderdaan die gebruik maakt van
het recht op vrij personen verkeer drie maanden mag verblijven, en uit de
Vreemdelingenwet zelf dat de houder van een machtiging tot voorlopig verblijf
ten hoogste zes maanden mag verblijven. Uit de wet volgt ook de toegestane
verblijfsduur ingeval de vreemdeling een verblijfsvergunning is verleend.Het verlenen van toegang is een handeling die, eenmaal verricht, als zodanig
niet meer ongedaan kan worden gemaakt. Als eenmaal toegang is verleend, zal
de vreemdeling ook daadwerkelijk het grondgebied hebben betreden. Om die reden
regelt de Schengengrenscode niet het beëindigen of intrekken van de verleende
toegang. Het beëindigen van het verblijf van de vreemdeling indien de
vreemdeling niet langer aan de voorwaarden voor verblijf voldoet blijft dus
in beginsel een bevoegdheid waarop de Schengengrenscode niet van toepassing
is. De verblijfsbeëindiging ingeval de vreemdeling recht had op verblijf
voor ten hoogste drie maanden per periode van zes maanden, is neergelegd in
artikel 12 van de wet. Artikel 12 van de wet is echter op zijn beurt weer
de implementatie van artikel 23 van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst.5. De relatie tussen de Schengengrenscode en de Vreemdelingenwet
2000 (en het Vreemdelingenbesluit 2000)5.1 AlgemeenHoewel een verordening volgens vaste jurisprudentie van het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen niet in nationaal recht omgezet mag worden
en er ook geen nationale handelingen nodig zijn (zoals een wet) om een verordening
voor de betreffende lidstaat in werking te laten treden, zijn er toch verschillende
redenen voor wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 en de daarop gebaseerde
lagere regelgeving. Die redenen zijn:a. de noodzaak tot het geven van voorschriften ter uitvoering van de Schengengrenscode,
diens handhaving daaronder begrepen,b. het verbod op het overschrijven van een verordening en de daaruit voortvloeiende
noodzaak om de voortaan in de Schengengrenscode neergelegde voorschriften
uit de nationale regelgeving te schrappen enc. de wens om de samenhang, toegankelijkheid en leesbaarheid van de vreemdelingenwetgeving
waar mogelijk te handhaven.Deze redenen worden hieronder besproken.Het feit dat de Schengengrenscode inmiddels al in werking is getreden
betekent overigens niet dat nu alle voorschriften met betrekking tot grensbewaking
en personencontrole bij grensoverschrijding zijn geharmoniseerd en uit de
nationale wetgeving moeten worden geschrapt. De Schengengrenscode zelf verwijst
op meerdere plaatsen naar de toepasselijkheid van nationale wetgeving (bijvoorbeeld
in artikel 7, eerste lid, ingevolge hetwelk de nationale wetgeving van de
betrokken lidstaat van toepassing is op elk onderzoek, en in artikel 15, ingevolge
hetwelk op de uitoefening van het grenstoezicht niet alleen de verordening
maar ook de nationale wetgeving van toepassing is).5.2 Uitvoering geven aan de Schengengrenscode door
wijziging van de wet en het besluitVolgens artikel 249 van het EG-Verdrag is een verordening verbindend in
al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. De bepalingen
ervan vormen een rechtstreekse bron van rechten en verplichtingen voor –
allen die zij betreft – particulieren of de lidstaten. Anders dan bij
richtlijnen is omzetting van de verordening in nationaal recht dus niet nodig
om die verordening zijn werking te geven. Lidstaten mogen verordeningen dan
ook niet overnemen in nationale regelgeving. De bedoeling van een verordening
is immers dat die op dezelfde wijze in alle Lidstaten worden toegepast.Op grond van de artikelen 10 en 249 van het EG-Verdrag rust op de lidstaten
de plicht alles te doen en na te laten wat noodzakelijk is voor de volledige
en werkelijke toepassing van de verordening in de nationale rechtsorde. Het
kan dus noodzakelijk zijn om in nationale regelgeving bepalingen op te nemen
die nodig zijn om de verordening uit te kunnen voeren of te kunnen handhaven.
Een voorbeeld van een nationaal voorschrift dat strekt tot uitvoering van de Schengengrenscode is de voorgestelde wijziging
van artikel 46, eerste lid. De in artikel 15 van de Schengengrenscode bedoelde «grenswachters»
die de grenscontroles uitvoeren moeten nog worden aangewezen op grond van
het nationale recht. In de Nederlandse situatie zal het daarbij gaan om de
op grond van artikel 46, eerste lid, aangewezen ambtenaren belast met de grensbewaking.Een voorbeeld van een nationaal voorschrift dat strekt tothandhaving van de Schengengrenscode betreft de voorgestelde wijziging
van artikel 108 van deze wet. In dat artikel is de strafbedreiging neergelegd
ingeval van overtreding van voorschriften gesteld bij of krachtens de wet.
Voorgesteld wordt daaraan een verwijzing toe te voegen naar de Schengengrenscode,
hetgeen vooral noodzakelijk is waar de nationale voorschriften geheel worden
geschrapt.5.3 Het schrappen van voorschriften die thans in
de Schengengrenscode zijn neergelegdHet doel van Schengengrenscode is het bereiken van harmonisatie van de grensbewaking, van de toegangsvoorwaarden voor kort verblijf van derdelanders
en van de controle op personen bij grensoverschrijding.De Schengengrenscode stelt daartoe de maatregelen vast die van toepassing
zijn op het grenstoezicht ten aanzien van personen die de buitengrenzen van
de lidstaten van de Europese Unie overschrijden. Dit streven naar harmonisatie
zou in het gedrang komen als lidstaten (delen van) de verordening overnemen
(of overschrijven) in het nationale recht, aldus ook het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen in diens vaste rechtspraak. Het overnemen van
een verordening brengt het risico met zich dat er toch nog verschillen blijven
bestaan tussen de lidstaten. Daaruit volgt dat bestaande nationale wetgeving
die overeenkomt met hetgeen voortaan in een verordening is geregeld, in beginsel
moet worden geschrapt. Anders zou er namelijk nog steeds een risico bestaan
op verschillen tussen de lidstaten, bijvoorbeeld omdat de nationale wetgeving
toch net iets afwijkt van de verordening.Overigens zullen om deze reden met name in het Vreemdelingenbesluit 2000
(hierna ook: het Vb 2000) de nodige voorschriften worden geschrapt of aangepast.
Voor een overzicht zij verwezen naar de bijlage bij deze toelichting.5.4 De wens om de samenhang, toegankelijkheid of
de leesbaarheid van de vreemdelingenwetgeving waar mogelijk te handhavenDe noodzaak tot het schrappen van nationale voorschriften heeft als ongewenst
gevolg dat de toegankelijkheid en de leesbaarheid van het nationale recht
in gedrang kan komen. Het enkele schrappen van voorschriften zal immers gaten
slaan in de wet en de lagere regelgeving, waardoor de samenhang en begrijpelijkheid
daarin verloren dreigt te gaan. Bovendien is daarmee de kenbaarheid van de
relevante voorschriften met betrekking tot grensbewaking en toegang niet gediend.
Die voorschriften zijn immers sinds de inwerkingtreding van de Schengengrenscode
verspreid over de Schengengrenscode, de wet, het Vreemdelingenbesluit 2000
en het Voorschrift Vreemdelingen 2000. Om die reden wordt voorgesteld om een
definitie van de Schengengrenscode op te nemen in de wet en op verschillende
plaatsen te verwijzen naar die code.6. De gekozen benadering voor aanpassing van de wet
en het besluit 6.1 AlgemeenTeneinde recht te doen aan het verbod tot implementeren van de Schengengrenscode
enerzijds en de noodzaak tot het geven van uitvoeringsvoorschriften om de
Schengengrenscode zijn nuttig effect te geven binnen de Nederlandse rechtsorde
alsmede het behouden van de samenhang, toegankelijkheid en de leesbaarheid
van de vreemdelingenwetgeving anderzijds, is de volgende lijn gekozen voor
de aanpassing van de wet (en van het Vreemdelingenbesluit 2000).6.2 Wettelijke voorschriften die identiek zijn aan
voorschriften die in de Schengengrenscode zijn neergelegd worden geschrapt
of aangepastEen voorbeeld hiervan betreft het huidige artikel 3, eerste lid, van de
wet voor zover dat betrekking heeft op toegang voor een derdelander voor een
verblijf van ten hoogste drie maanden binnen een periode van zes maanden.
De toegangsvoorwaarden voor derdelanders zijn voortaan in artikel 5 van de
Schengengrenscode neergelegd en de verplichting tot weigering van toegang,
indien niet aan die voorwaarden wordt voldaan, in artikel 13 daarvan. Het
voorgestelde artikel 3, eerste lid, van de wet zal alleen nog
betrekking hebben op de weigering van toegang van vreemdelingen die langer
verblijf in Nederland beogen (die dus in feite om toegang verzoeken met het
oog op migratie) en als basis voor de weigering van toegang aan gemeenschapsonderdanen
(zoals thans geregeld in artikel 8.8 Vb 2000). Verwezen zij naar de artikelsgewijze
toelichting op de voorgestelde wijziging van artikel 3 van de wet. De weigering
van toegang van een derdelander voor een verblijf van ten hoogste drie maanden
binnen een periode van zes maanden geschiedt dus op grond van de artikelen
5 en 13 van de Schengengrenscode en niet langer op grond van artikel 3 van
de wet.Een voorbeeld van schrapping in de lagere regelgeving betreft de in artikel
4.3 van het Vreemdelingenbesluit 2000 neergelegde mogelijkheid om de grenscontroles
aan de binnengrenzen tijdelijk weer in te voeren. Die materie is thans volledig
geregeld in de artikelen 23 tot en met 31 van de Schengengrenscode en zal
uit het Vreemdelingenbesluit 2000 worden geschrapt.6.3 Wettelijke voorschriften die noodzakelijk zijn
voor de uitvoering en de handhaving van de Schengengrenscode worden gehandhaafd
en zonodig gewijzigd of aangevuldEen voorbeeld hiervan betreft de aanwijzing van de ambtenaren belast met
de grensbewaking in artikel 46, eerste lid, van de wet. Volgens de huidige
tekst zijn deze ambtenaren belast met het toezicht op de naleving en de uitvoering
van de wettelijke voorschriften met betrekking tot de grensbewaking. De Schengengrenscode
wordt echter niet beschouwd als een wettelijk voorschrift. De voorgestelde
toevoeging verduidelijkt dat de ambtenaren belast met de grensbewaking ook
toezicht houden op de naleving van de Schengengrenscode en die code ook uitvoeren.6.4 Waar zinvol wordt, omwille van de samenhang,
de leesbaarheid of de toegankelijkheid, een verwijzing naar de Schengengrenscode
toegevoegdVoorbeelden hiervan zijn de voorgestelde toevoeging van een definitie
van de Schengengrenscode in artikel 1 en de verwijzing naar de Schengengrenscode
in de artikelen 4, eerste lid, en 7 van de wet. Daardoor is steeds duidelijk
dat toegang kan zijn geweigerd hetzij op grond van de Schengengrenscode hetzij
op grond van de wet.7. Handhaving van de Schengengrenscode7.1 AlgemeenDe systematiek van handhaving verdient afzonderlijk aandacht, aangezien
dit een onmisbaar element is om de verordening zijn nuttig effect te geven
in de nationale rechtsorde. In het bovenstaande is al gewezen op de verplichting
voor de lidstaten om in het nationale recht de handhaving van het gemeenschapsrecht
te verzekeren, hetgeen kan betekenen dat er ter uitvoering van een verordening
op nationaal niveau voorschriften gesteld moeten worden.De handhaving van voorschriften ten aanzien van de grensbewaking is verzekerd
op grond van artikel 108 van de wet. Dat artikel bevat onder meer de strafbaarstelling
van overtreding van artikel 5, eerste en tweede lid, en artikel 46, tweede
lid onder b, van de wet alsmede van het handelen in strijd met de verplichting
opgelegd bij of krachtens artikel 6, eerste lid, van de wet. Deze overtredingen
door vreemdelingen of vervoerders worden gestraft met hechtenis van ten hoogste
zes maanden of geldboete van de tweede categorie. Voorgesteld wordt om deze
systematiek en de hoogte van de strafbedreiging ook te volgen
voor wat betreft de handhaving van de Schengengrenscode. Dat ligt ook voor
de hand aangezien de Schengengrenscode in de plaats komt van de vergelijkbare
artikelen 2 tot en met 8 van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst en er geen
reden bestaat om te kiezen voor een andere strafbedreiging; de bestaande strafbedreiging
is voldoende effectief en afschrikkend.Wat de voorgestelde handhaving via artikel 108 van de wet betreft, zijn
de volgende situaties te onderscheiden:a) er is sprake van handhaving van bestaande wettelijke verplichtingen
die voortaan mede strekken tot uitvoering van
de Schengengrenscode, ofb) er is sprake van handhaving van verplichtingen die voortaan alleen
nog maar in de Schengengrenscode zijn te vinden (de vergelijkbare wettelijke
voorschriften zijn geschrapt).In beide situaties zal artikel 108 van de wet de handhaving van de Schengengrenscode
verzekeren. Dit kan als volgt worden toegelicht.7.2 De handhaving van bestaande wettelijke verplichtingen
die voortaan mede strekken tot uitvoering van de SchengengrenscodeDe voorschriften die voortaan mede strekken tot uitvoering van de Schengengrenscode
zijn bijvoorbeeld de artikelen 5, eerste lid, artikel 6, eerste lid, en de
krachtens artikel 46, tweede lid, onder b, van de wet in het Vreemdelingenbesluit
2000 neergelegde verplichtingen. Ingevolge artikel 5, eerste lid, is de vreemdeling
verplicht om na weigering van toegang Nederland te verlaten met het vervoer
waarmee hij naar Nederland is gekomen. Ingevolge artikel 6, eerste lid, is
de geweigerde vreemdeling verplicht om zich op een bepaalde plaats op te houden.
Voorgesteld wordt om die artikelen zó te formuleren, dat daarbij in
het midden wordt gelaten of de vreemdeling is geweigerd op grond van de Schengengrenscode
of op grond van de wet. Bepalend voor de toepasselijkheid van genoemde artikelen
is dat de vreemdeling de toegang is geweigerd. Gevolg daarvan is weer dat
ook de strafbedreiging van artikel 108 van toepassing is, ongeacht of de vreemdeling
is geweigerd op grond van de Schengengrenscode of op grond van de wet.Hetzelfde geldt voor de regels die op grond van artikel 46, tweede lid,
onder b, in het Vreemdelingenbesluit 2000 kunnen worden gegeven. Deze delegatiebasis
is voldoende ruim om ook voorschriften te kunnen stellen die strekken tot
uitvoering van de Schengengrenscode.Deze uitvoeringsvoorschriften betreffen overigens de in hoofdstuk 4, afdeling
1, paragraaf 2 tot en met 4, van het Vreemdelingenbesluit 2000 neergelegde
verplichtingen waarin personen onderworpen zijn bij grensoverschrijding. Een
voorbeeld van een in het Vreemdelingenbesluit 2000 opgenomen voorschrift dat
voortaan mede strekt tot uitvoering van de Schengengrenscode, is de verplichting
neergelegd in artikel 4.5, eerste lid, om desgevorderd documenten en gegevens
te tonen en te overhandigen aan een ambtenaar belast met de grensbewaking.
Waar een derdelander toegang vraagt en de ambtenaar belast met de grensbewaking
om overlegging van documenten en gegevens verzoekt, voert de ambtenaar de
Schengengrenscode uit. Voldoet de vreemdeling niet aan bedoelde verplichting
tot het verstrekken van de gevraagde gegevens, dan begaat hij de overtreding
van artikel 108 van de wet.7.3 De handhaving van verplichtingen die voortaan
alleen nog maar in de Schengengrenscode zijn te vindenZoals hiervoor al is aangegeven, zal de inwerkingtreding van de Schengengrenscode moeten leiden tot het schrappen van wettelijke voorschriften
die overeenkomen met die van de Schengengrenscode. Het gaat hierbij om de
specifieke voorschriften voor personen inzake het overschrijden van landlucht-
en zeegrenzen. Deze voorschriften zijn voornamelijk te vinden in hoofdstuk
4, afdeling 1, paragrafen 2 tot en met 4 van het Vreemdelingenbesluit 2000.
Deze wettelijke voorschriften komen overeen met de voorschriften neergelegd
in bijlage VI bij de Schengengrenscode en zullen dus worden geschrapt. Deze
voorschriften, die op grond van artikel 46, tweede lid, onder b, van de wet
zijn gesteld, worden thans gehandhaafd via artikel 108 van de wet. Teneinde
te voorzien in de noodzakelijke handhaving van de thans in bijlage VI bij
de Schengengrenscode opgenomen verplichtingen, wordt voorgesteld om in artikel
108, eerste lid, een verwijzing naar de Schengengrenscode op te nemen. Omwille
van de kenbaarheid van de te handhaven voorschriften wordt voorgesteld om
die voorschriften bij ministeriële regeling aan te wijzen. Daarbij zal
het voornamelijk gaan om de in de bijlagen VI en VII, neergelegde voorschriften,
welke berusten op artikel 18 van de Schengengrenscode. Toevoeging van de verwijzing
naar de Schengengrenscode in artikel 108 van de wet waarborgt ook hier een
adequate strafbedreiging. Wellicht ten overvoede zij opgemerkt dat het daarbij
niet gaat om voorschriften die zich richten tot de grenswachters, maar alleen
tot personen (gezagvoerders van schepen en vliegtuigen daaronder begrepen)
die een grens willen oversteken).8. Vaststelling van uitvoeringsmaatregelen Schengengrenscode
op grond van de artikelen 32 en 33 daarvanHet is waarschijnlijk dat er op basis van de procedure van artikel 33,
tweede lid, van de Schengengrenscode uitvoeringsmaatregelen worden vastgesteld
(«comitologie-procedure»)1. Vaststelling
van dergelijke uitvoeringsvoorschriften op Europees niveau, kan noodzaken
tot wetswijziging of wijziging van het Vreemdelingenbesluit 2000. In dat laatste
geval zal waarschijnlijk van de bestaande delegatiebasis van artikel 46, tweede
lid, van de wet gebruik gemaakt kunnen worden.9. KostenGezien de aard van de voorgestelde wijzigingen (aanpassing van de Vreemdelingenwet
2000 aan de Schengengrenscode) kan niet worden gesteld dat dit wetsvoorstel
zelf administratieve lasten met zich meebrengt. Aangenomen kan worden dat
de administratieve lasten als zodanig niet wezenlijk zijn gewijzigd, aangezien
de Schengengrenscode in de plaats is gekomen van de artikelen 2 tot en met
8 van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst.Actal heeft besloten geen advies over dit wetsvoorstel uit te brengen.10. Wijze van totstandkomingOp grond van artikel 1:7 van de Awb zijn wettelijke adviesverplichtingen,
zoals die van artikel 2 van de Vw 2000, niet van toepassing op uitvoering
van een bindend besluit van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie gezamenlijk. De Adviescommissie voor Vreemdelingenzaken (ACVZ) is daarom
niet gehoord over dit wetsvoorstel.ARTIKELSGEWIJSArtikel IArtikel 1Voorgesteld wordt om een definitie van de Schengengrenscode toe te voegen
aan de definities van artikel 1 van de wet. De verwijzing naar de Schengengrenscode
is een zogenaamde dynamische wijziging en omvat dus eventuele toekomstige
wijzigingen van de Schengengrenscode.Artikel 3Eerste lidDe voorgestelde toevoeging «In andere dan de in de Schengengrenscode
geregelde gevallen» verduidelijkt dat artikel 3, eerste lid, van de
wet gelezen moet worden in samenhang met hetgeen in de Schengengrenscode is
neergelegd ten aanzien van de voorwaarden voor toegang.In het algemeen deel bij deze toelichting is aangegeven dat de artikelen
5 en 13 van de Schengengrenscode alleen van toepassing zijn op de weigering
van toegang van «onderdanen van derde landen». Dit betreft vreemdelingen
die géén onderdaan zijn van één van de lidstaten
van de Europese Unie, van de EER (Liechtenstein, Noorwegen en IJsland) of
van de Bondsstaat Zwitserland, dan wel – kort gezegd – hun familieleden.
Onderdanen van derde landen worden ook wel aangeduid met «derdelanders».
Overigens bevat de huidige wet een definitie van gemeenschapsonderdanen in
artikel 1, onder e.In paragraaf 4 van deze toelichting is al aangegeven dat artikel
5 van de Schengengrenscode alleen van toepassing is indien om toegang wordt
gevraagd met het oog op «een verblijf van ten hoogste drie maanden per
periode van zes maanden». Verzoekt een vreemdeling om langer verblijf
in Nederland, bijvoorbeeld met het oog op het gaan verrichten van werk of
het volgen van een studie, dan is op dat verzoek om toegang artikel 5 van
de Schengengrenscode niet van toepassing en wordt dat verzoek beoordeeld op
grond van het voorgestelde artikel 3 van de wet.Gegeven dit beperkte toepassingsbereik van de artikelen 5 en 13 van de
Schengengrenscode, bestaat er alleen nog een bevoegdheid voor Nederland om
wettelijke voorschriften te stellen ten aanzien van, enerzijds, toegang voor
gemeenschapsonderdanen als bedoeld in artikel 1, onder e, van de wet, en,
anderzijds, derdelanders die verzoeken om een verblijf van langer dan drie
maanden. Bij de laatstbedoelde categorie gaat het feitelijk om derdelanders
die met het oog op migratie naar Nederland komen. De voorgestelde wijziging
van artikel 3, eerste lid, van de wet strekt daartoe.De gronden voor weigering van toegang aan derdelanders die met het oog
op migratie naar Nederland komen en aan gemeenschapsonderdanen (in de definitie
van artikel 1, onder e, van de wet), blijven overigens ongewijzigd. Wat die
laatste categorie betreft kan nog worden opgemerkt dat de weigeringsgronden
voor gemeenschapsonderdanen zijn voorgeschreven in richtlijn nr. 2004/38/EG1. Deze richtlijn is op grond van artikel 3, eerste lid,
onder d, van de wet, geïmplementeerd in de artikelen 8.8 tot en met 8.10
van het Vreemdelingenbesluit 2000. Genoemde artikelen van het Vreemdelingenbesluit
blijven ongewijzigd.Gevolg van een weigering van toegang op grond van de voorgestelde wijziging
van artikel 3, eerste lid, is dat een weigering van toegang in beginsel
alleen geldt voor toegang tot Nederland (tenzij Nederland de vreemdeling opneemt
in het Schengen Informatiesysteem ter fine van weigering). Dat is anders bij
weigering van toegang op grond van de artikelen 5 juncto 13 van de Schengengrenscode,
aangezien een dergelijke weigering geldt als weigering toegang tot het grondgebied
van alle lidstaten. Om deze reden wordt in het
voorgestelde artikel 3, eerste lid, de verwijzing naar weigering van toegangtot Nederland gehandhaafd.Tot slot kan hier nog worden opgemerkt dat ook indien de toegang moet
worden geweigerd op grond van de artikelen 5 en 13 van de Schengengrenscode,
er sprake is van een feitelijke handeling van de ambtenaar belast met de grensbewaking
als bedoeld in artikel 72, derde lid, van de wet.Tweede lidHoewel uit artikel 249 van het Verdrag tot oprichting van de Europese
Gemeenschap volgt dat een verordening niet mag worden omgezet in nationale
regelgeving, is er wel ruimte, soms zelfs de noodzaak, om in nationale regelgeving
nadere uitvoeringsvoorschriften te geven. Daarom wordt voorgesteld om de bestaande
delegatiebasis van het tweede lid uit te breiden en daarin tot uitdrukking
te brengen dat er in lagere regelgeving regels worden neergelegd ter uitvoering
van de Schengengrenscode. Deze uitvoeringsregels hebben alleen betrekking
op de (gronden voor) weigering van toegang.Derde lidHet derde lid kan worden gehandhaafd aangezien de artikelen 3 en 13, eerste
lid, van de Schengengrenscode de bijzondere bepalingen inzake asiel onverlet
laten.Artikel 4, eerste lidDe voorgestelde wijziging van artikel 4, eerste lid, van de wet, waarin
verplichtingen voor vervoerders zijn neergelegd, strekt er toe te verduidelijken
dat artikel 4 van toepassing is ongeacht of toegang is geweigerd op grond
van de Schengengrenscode of op grond van (het gewijzigde) artikel 3 van de
wet. Daartoe strekt de voorgestelde toevoeging van een verwijzing naar artikel
5, eerste lid, van de Schengengrenscode, waarin de toegangsvoorwaarden voor
onderdanen van derde landen die verzoeken om verblijf voor ten hoogste drie
maanden per periode van zes maanden, zijn neergelegd.Het huidige artikel 4 van de wet is overigens gebaseerd op artikel 26
van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst (SUO) en op richtlijn 2001/51/EG1. Artikel 26 SUO is niet bij de Schengengrenscode ingetrokken
(zie artikel 39 van de code ingevolge welk alleen de artikelen 2 tot en met
8 van de SUO zijn ingetrokken). Artikel 4 van de wet is als zodanig dus te
handhaven in aanvulling op de Schengengrenscode.Artikel 5, eerste lidDe voorgestelde wijziging van artikel 5, eerste lid, is tweeledig.Het voorstel om in artikel 5, eerste lid, van de wet de verwijzing naar
weigering toegang tot Nederland te schrappen,
schept de verplichting voor de vreemdeling om Nederland te verlaten, ongeacht
of de toegang is geweigerd op grond van de Schengengrenscode of op grond van
de wet. De voorgestelde wijziging van het eerste lid is daarmee te beschouwen
als een aanvulling op de Schengengrenscode die noodzakelijk is voor de handhaving
daarvan. De code voorziet immers niet in een dergelijke vertrekverplichting
voor de vreemdeling. Mocht de vreemdeling niet voldoen aan diens verplichting
tot vertrek krachtens artikel 5, eerste lid, van de wet, dan kan die verplichting
strafrechtelijk worden gehandhaafd op grond van artikel 108, eerste lid, van
de wet. Overtreding van artikel 5, eerste lid, van de wet wordt ingevolgde
artikel 108 van de wet gestraft met hechtenis van ten hoogste zes maanden
of geldboete van de tweede categorie.Het schrappen van de woorden tot Nederland
is het gevolg van de inwerkingtreding van de Schengengrenscode. De derdelander
die wordt geweigerd op grond van die code, wordt immers toegang tot het grondgebied
van alle lidstaten geweigerd, aldus artikel 13, eerste lid, van de Schengengrenscode.
De weigering van toegang door een andere lidstaat op grond van de Schengengrenscode
is dus ook geldig voor Nederland en daarom ligt het voor de hand dat Nederland
aan een dergelijke toegangsweigering hetzelfde gevolg verbindt als wanneer
het om een weigering van toegang tot Nederland gaat op grond van het voorgestelde
artikel 3, eerste lid, van de wet. Daarom dient de in artikel 5, eerste lid,
van de wet neergelegde verplichting voor de bedoelde vreemdeling om Nederland
te verlaten, óók te gelden indien de toegang niet door Nederland
zelf is geweigerd.Artikel 5, tweede en derde lidHet bestaande tweede lid blijft gehandhaafd aangezien dat eveneens een
voor de uitvoering en handhaving van de Schengengrenscode noodzakelijk voorschrift
betreft. Zowel bijlage V, deel A, onderdeel 3, van de Schengengrenscode als
artikel 5, tweede lid, van de wet zien op het geval een vervoerder een vreemdeling
aan de grens heeft gebracht en deze vreemdeling de toegang is geweigerd. Het
verschil tussen beide is dat bijlage V, deel A, onderdeel 3, van de Schengengrenscode
een verplichting bevat die zich richt op de grenswachter, terwijl artikel 5, tweede lid, van de wet een verplichting bevat
voor de vervoerder zelf. Wet en code vullen elkaar dus aan. De bestaande verplichting
voor vervoerders, bedoeld in artikel 5, tweede lid, van de wet, wordt overigens
gehandhaafd via de strafbaarstelling van artikel 108 van de wet.Daarnaast kan nog worden opgemerkt dat ingevolge artikel 109, vierde lid,
van de wet artikel 5, tweede lid, van de wet ook van toepassing is indien
de vreemdeling het grondgebied van een andere lidstaat van de EU of de EER
of Zwitserland is binnengekomen.Ook het bestaande derde lid van artikel 5 van de wet blijft gehandhaafd.
Dit derde lid bevat een uitzondering op de vertrekplicht van een geweigerde
vreemdeling indien die vreemdeling een asielaanvraag heeft ingediend en daarop
nog niet is beslist. Ingevolge artikel 3, onder b, van de Schengengrenscode
is de verordening van toepassing op «iedereen die binnen- of buitengrenzen
overschrijdt, onverminderd de rechten van vluchtelingen en personen die om
internationale bescherming verzoeken, met name wat betreft non-refoulement».
Ook artikel 13 van de Schengengrenscode verwijst naar de «toepassing
van de bijzondere bepalingen inzake asielrecht en internationale bescherming».
Het bestaande artikel 5, derde lid, van de wet kan daarom worden beschouwd
als een noodzakelijke verbijzondering van de Schengengrenscode.Artikel 6, eerste lidDe voorgestelde wijziging van artikel 6, eerste lid, van de wet strekt
ertoe veilig te stellen dat de vreemdeling kan worden verplicht zich op te
houden in een aangewezen ruimte of plaats, ongeacht of de toegang is geweigerd
op grond van de Schengengrenscode of op grond van de wet. Daartoe
wordt ook hier voorgesteld de woorden «toegang tot
Nederland» te schrappen.Voor het overige blijft artikel 6 gehandhaafd als een noodzakelijke uitwerking
van de Schengengrenscode. Het huidige artikel 6 van de wet maakt het mogelijk
om vrijheidsbeperkende of vrijheidsontnemende maatregelen op te leggen ingeval
de vreemdeling de toegang is geweigerd en de vreemdeling Nederland niet onmiddellijk
verlaat. In bijlage V, deel A, onder 3, van de Schengengrenscode is bepaald
dat de bevoegde grenswachter «passende maatregelen» moet treffen
om te verhinderen dat onderdanen van een derde land aan wie de toegang is
geweigerd illegaal de lidstaat binnenkomen. De in artikel 6 van de wet voorziene
vrijheidsbeperkende of vrijheidsontnemende maatregelen zijn te beschouwen
als de in bijlage V, deel A, onder 3, van de Schengengrenscode bedoelde «passende
maatregelen».Artikel 7De voorgestelde wijziging van artikel 7 van de wet betreft het schrappen
van de woorden «tot Nederland» zodat dat artikel voortaan van
toepassing is ongeacht of de vreemdeling de toegang is geweigerd op grond
van de Schengengrenscode of artikel 3, eerste lid, van de wet. Verwezen zij
naar de toelichting op de wijzigingen van de artikelen 5 en 6.Artikel 46Eerste lidDe voorgestelde aanvulling van het eerste lid stelt buiten twijfel dat
de daarin aangewezen ambtenaren tevens zijn belast met het toezicht op en
de uitvoering van de Schengengrenscode. Deze toevoeging aan de Vreemdelingenwet
stelt tevens buiten twijfel dat uitvoering geven aan de Schengengrenscode
een taak is voor de ambtenaren van de Koninklijke Marechaussee als bedoeld
in artikel 6, onder f, van de Politiewet en van de havenpolitie Rotterdam/Rijnmond.Overigens omvat het uitvoering geven aan de Schengengrenscode ook het
weigeren van toegang op grond van de artikelen 5 en 13 van die code door de
ambtenaren belast met de grensbewaking, hetgeen weer van belang is voor de
mogelijkheid van administratief beroep door de geweigerde vreemdeling, bedoeld
in artikel 77 van de wet. Artikel 13 van de Schengengrenscode verplicht tot
weigering van toegang indien de derdelander niet voldoet aan de in artikel
5 van die code neergelegde voorwaarden. Wanneer een ambtenaar belast met de
grensbewaking de toegang weigert omdat niet is voldaan aan de voorwaarden
voor toegang, bedoeld in de Schengengrenscode, is deze weigering te beschouwen
als een feitelijke handeling als bedoeld in artikel 72, derde lid, van de
wet.Artikel 15, tweede lid, van de Schengengrenscode veronderstelt dat de
lidstaten diensten aanwijzen die belast zijn met het grenstoezicht. In artikel
46 van de wet echter worden niet de diensten aangewezen maar de bevoegde ambtenaren,
hetgeen beter past bij de nationale systematiek.Tweede lidHet huidige tweede lid van artikel 46, dat ongewijzigd blijft, bevat een
delegatiebasis aangaande de in het kader van de grensbewaking te treffen voorzieningen
en de verplichtingen waaraan personen zijn onderworpen met het oog op de controle
in het belang van de grensbewaking. Artikel 46, tweede lid, is daarmee de
delegatiebasis voor de bestaande in de artikelen 4.1 tot en met 4.36 van het
Vreemdelingenbesluit 2000 opgenomen voorschriften. Deze basis is ruim genoeg
om ter uitvoering van de Schengengrenscode voorschriften te kunnen
geven. In het algemeen deel bij deze toelichting is al aangeven waarom het
noodzakelijk kan zijn om dergelijke uitvoeringsvoorschriften vast te stellen.
Eveneens is in het algemeen deel bij deze toelichting aangegeven dat deze
uitvoeringsvoorschriften gehandhaafd zullen worden op grond van artikel 108
van de wet. Ingevolge artikel 108 is overtreding van een voorschrift vastgesteld
bij of krachtens artikel 46, tweede lid, onder b, van de wet immers een overtreding.Derde lidDe voorgestelde wijziging van het derde lid heeft ten doel mogelijke onzekerheid
te voorkomen over de vraag of de in de wet aangewezen «ambtenaren belast
met de grensbewaking» te beschouwen zijn als de «grenswachters»
bedoeld in artikel 2, onder 13, van de Schengengrenscode. Dat is vooral van
belang waar deze ambtenaren in de praktijk bevoegdheden uitoefenen die zij
rechtstreeks ontlenen aan de (bijlagen bij) de Schengengrenscode.Artikel 48, eerste en tweede lidDeze voorgestelde wijzigingen zijn technisch van aard. In die artikelleden
is bepaald dat de korpschef en de bevelhebber van de Koninklijke Marechaussee
de minister inlichtingen verstrekken over de uitvoering van de wet en dat
de minister daaromtrent aanwijzingen kan geven. Die verplichting of aanwijzing
dient vanzelfsprekend ook te omvatten de uitvoering van de Schengengrenscode
zelf, hetgeen ook van belang is met het oog op het in artikel 38 van de code
bedoelde verslag over de toepassing van titel III van de code.Artikel 49Artikel 15, eerste lid, eerste alinea, van de Schengengrenscode bepaalt
dat op de uitoefening van de bevoegdheden de nationale wetgeving van toepassing
is.De voorgestelde wijziging van artikel 49 verzekerd dat wanneer ambtenaren,
belast met de grensbewaking uitvoering geven aan de Schengengrenscode, op
die uitoefening de artikelen 5:12 Awb (dragen legitimatiebewijs), 5:13 (proportionaliteitsbeginsel)
en 5:20 (verplichte medewerking) van toepassing zijn. Aldus is gewaarborgd
dat die bepalingen van de Awb steeds van toepassing zijn, ongeacht of uitvoering
wordt gegeven aan de wet of aan de code. Het huidige artikel 49 is immers
strikt genomen niet van toepassing op bevoegdheden die de ambtenaren belast
met de grensbewaking rechtstreeks aan de Schengengrenscode ontlenen want het
heeft alleen betrekking op de uitoefening van de in die paragraaf van de wet bedoelde bevoegdheden.Artikel 107aArtikel 107a staat in het hoofdstuk dat betrekking heeft op gegevensverwerking.
Artikel 107a verleent de noodzakelijke wettelijke basis om bijzondere persoonsgegevens
te verwerken. Die basis dient te worden uitgebreid met een verwijzing naar
de uitvoering van de Schengengrenscode. Daardoor kunnen dergelijke gegevens
zonodig ook worden verwerkt ter uitvoering van de Schengengrenscode, uiteraard
met inachtneming van de Wet bescherming persoonsgegevens.Overigens behoeft aan artikel 107 geen verwijzing naar de Schengengrenscode
toegevoegd te worden, aangezien dat artikel alleen ziet op de uitwisseling
tussen bestuursorganen van gegevens betreffende de verblijfsrechtelijke positie
van een vreemdeling.Artikel 108, eerste lidIn het algemeen deel bij deze toelichting is ingegaan op de noodzaak tot
handhaving van het gemeenschapsrecht door de lidstaten en de voor de handhaving
van de Schengengrenscode voorgestelde aanpak. Op deze plaats zij nog slechts
opgemerkt, dat de voorgestelde wijziging van artikel 108, eerste lid, tot
doel heeft ook de voorschriften te handhaven die rechtstreeks gebaseerd zijn
op de Schengengrenscode. Daarbij gaat het steeds om voorschriften die verplichtingen
voor personen of vervoerders in het leven roepen. De verwijzing naar de bij
ministeriele regeling aan te wijzen voorschriften waarborgt daarbij de kenbaarheid
van deze voorschriften, ook waar het betreft toekomstige krachtens de artikelen
32 en 33 van de Schengengrenscode eventueel vastgestelde uitvoeringsregelgeving.Voor zover het niet helemaal valt uit te sluiten dat eenzelfde gedraging
zowel strafbaar zou zijn op grond van artikel 108 juncto de Schengengrenscode
als op grond van artikel 108 juncto artikel 46, tweede lid, onder b, van de
wet, zal uiteraard het «ne bis in idem» beginsel worden toegepast
alsmede het beginsel dat de meest specifieke strafbaarstelling voorrang heeft
op een meer algemene.Artikel 109, vierde en vijfde lidDe voorgestelde wijziging van artikel 109, vierde en vijfde lid, is technisch
en terminologisch van aard.Artikel 109, vierde en vijfde lid, vormt de basis voor de implementatie
van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst en de Overeenkomst inzake de verlegging
van personencontrole naar de buitengrenzen van het Benelux-gebied van 11 april
1960 (hierna ook te noemen: de Benelux-overeenkomst). Het vierde en vijfde
lid verzekeren dat bij toepassing van de wet ook het belang van de bij de
SUO en de Benelux-overeenkomst aangesloten landen wordt betrokken.Inmiddels zijn de artikelen 2 tot en met 8 van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst
ingetrokken en vervangen door die van de Schengengrenscode. Zoals eerder al
is aangegeven, is implementatie van een verordening in beginsel niet mogelijk
en dient de verwijzing in artikel 109, vierde en vijfde lid, alleen nog betekenis
te hebben voor zover de het betreft implementatie van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst
(voor zover nog van kracht) of de Benelux-overeenkomst.In het bovenstaande is aangegeven dat de voorgestelde wijziging van artikel
6, eerste lid, van de wet betekent dat dat artikel van toepassing zal zijn
ongeacht of de toegang is geweigerd op grond van de Schengengrenscode of op
grond van de wet en dat waar de toegang is geweigerd op grond van de Schengengrenscode,
het niet van belang is of die toegang door Nederland zelf is geweigerd of
door een andere lidstaat van de EU, de EER of (in de toekomst) door Zwitserland.
Het schrappen van de woorden toegang «tot Nederland» in artikel
6, eerste lid, heeft tot gevolg dat de verwijzing daarnaar in artikel 109,
vierde lid, eveneens kan vervallen, hetgeen mag gelden als een vereenvoudiging
van de systematiek van de wet. Voor de dagelijkse praktijk van het verlenen
of weigeren van toegang zal deze wijziging echter geen gevolgen hebben.In het huidige vijfde lid van artikel 109 wordt verwezen naar de toegangsweigering
op grond van artikel 3, eerste lid, van de wet. Voor zover de toegang sinds
de inwerkingtreding van de Schengengrenscode wordt geweigerd op grond van
artikel 5, eerste lid, onder e, daarvan, bestaat geen behoefte meer aan een
verwijzing in artikel 109, vijfde lid, naar artikel 3, eerste
lid, van de wet. Voor zover de toegang zal worden geweigerd op grond van het
voorgestelde artikel 3, eerste lid, van de wet, en dus nationaal bepaald is,
is er geen sprake meer van uitvoering van een verdrag, als bedoeld in artikel 109, vijfde lid. Om die reden wordt voorgesteld
de verwijzing naar artikel 3, eerste lid, van de wet te schrappen. Aangezien
de Schengengrenscode niet van toepassing op het beëindigen van verblijf
en deze materie wel is geregeld in artikel 23 van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst,
blijft de verwijzing in artikel 109, vijfde lid, naar artikel 12, eerste lid,
van de wet gehandhaafd.Voor de Benelux-overeenkomst blijft artikel109 van de wet de rechtsbasis
voor implementatie ervan in de wet. Dat geldt bijvoorbeeld voor de mogelijkheid
voor Beneluxonderdanen om de grens over te steken zonder daarbij langs een
grensdoorlaatpost te reizen. Artikel 306 van het EG-Verdrag laten dergelijke
voorzieningen toe, voor zover die met het verdrag verenigbaar zijn.De minister van Justitie,E. M. H Hirsch Ballin Bijlage bij de memorie van Toelichting: Transponeringstabel
Schengengrenscode, Vreemdelingenwet 2000 en Vreemdelingbesluit 2000SchengengrenscodeVw 2000, Vb 2000 (X betekent geen regeling meer in nationaal recht)Artikel 1 (doel en beginselen)X   Artikel 2 (definities)Art. 1 Vw 2000: invoegen definitie Schengengrenscode
Art. 1.1 Vb 2000: aanpassen definitie cruiseschip   Artikel 3 (toepassingsgebied)Inperken toepassingsbereik artikel 3(1),
uitbreiden delegatiegrondslag artikel 3(2) en handhaven artikel 3(3) Vw 2000
inzake asiel   Artikel 4 Overschrijden van de
buitengrenzen Lid 1: Openingstijden Lid 2: uitzonderingen   
Lid 3: sanctiesLid 1: handhaven regeling openingstijden
in artikel 4.2 VV 2000 Lid 2: Wijzigen artikel 4.4 Vb 2000 mbt bevoegdheid
Minister om ontheffing te verlenen en handhaven uitzondering voor Benelux-onderdanen
op grond van artikel 309 EG-verdrag. Lid 3: Wijzging artikelen 46(2)(b) en
108(1) Vw 2000.   Artikel 5 Toegangsvoorwaarden
voor onderdanen van derde landen Lid 1: toegangsvoorwaardenLid 1: Inperken toepassingsbereik artikel 3 Vw 2000 inzake weigering toegang
tot: gemeenschapsonderdanen: artikelen 8.8 en verder van het Vb 2000 verblijf
langer dan drie maanden: artikelen 3.13 en verder Vb 2000 Daarnaast handhaven
artikel 3(3) Vw 2000 inzake asiel. Aanpassing artikelen 2.1, 2.3, 2.4, en
2.11, schrappen van artikelen 2.5 en 2.8 Vb 2000. Lid 2: bewijsstukkenLid 2: Handhaven artikel 2.10 Vb voorzover betrekking op «nationale»
toegangsweigering Lid 3: bestaansmiddelen Lid 3: Artikelen 2.10 en 2.11 Vb voorzover «nationale» toegangsweigering
en aanpassing artikel 2.3 Vb 2000 Lid 4: afwijkingen   Artikel 6 Uitvoering van grenscontroles Lid 1: taakuitoefeningLid 1: Aanpassing artikelen 46(1), 49 (toevoegen nieuw tweede lid),Lid 2: non-discriminatie Lid 2: Artikel 1 Gw   Artikel 7 Grenscontrole op personen Lid 1: controle buitengrenzenLid 1: buitengrenzen: X, nationale wetgeving: artikel 46(1)(2) Vw 2000 jo
hoofdstuk 4 Vb 2000. relatie nationale wetgeving Lid 2: minimale controleLid 2: X Lid 3: Grondige controle derdelandersLid 3: X Lid 4: faciliteitenLid
4: X Lid 5: informatie publiekLid 5: X Lid 6: relatie richtlijn 2004/38/EGLid 6: Handhaven artikel 8.8 Vb 2000Lid 7: bijlage IILid
7: voor zover nodig artikel 107a Vw  Artikel 8 Versoepeling van de
grenscontrolesX   Artikel 9 Gescheiden doorgangen
en bewegwijzeringX   Artikel 10 Afstempeling van de
reisdocumenten van onderdanen van derde landenArtikel 4.24 Vb 2000   Artikel 11 Vermoeden betreffende
het voldoen aan voorwaarden inzake verblijfsduurX   Artikel 12 GrensbewakingHandhaven artikel 4.1 Vb 2000  Artikel 13 Weigering van toegang Lid 1: weigeren toegangLid 1: Beperken toepassingsbereik van artikel 3 Vw 2000 en 2.1 Vb 2000 tot
gemeenschapsonderdanen en derdelanders die toegang vragen voor lang verblijf. Lid 2: beslissing weigering toegangLid 2: X Lid 3: beroep tegen weigeringLid 3: Artikel 8.1 Awb jo artikel 71(3) jo 77 Lid 4: taak grenswachters na weigering Lid 4: Aangepast artikel 5(1) Vw 2000 ziet voortaan ook op weigering
toegang op grond van de SGC. Lid 5: statistiekenLid
5: aanpassing artikel 107a Vw Lid 6: Bijlage V, deel ALid 6: aanpassingen hfst 2 en 4 Vb 2000   Artikel 14 Middelen voor grenstoezichtX   Artikel 15 Uitoefening van het
toezichtAanpassing artikel 46 (wijziging
eerste lid, toevoeging nieuw derde lid)   Artikel 16 Samenwerking tussen
lidstatenX   Artikel 17 Gezamenlijk toezichtX   Artikel 18 Specifieke voorschriften
voor de verschillende soorten grenzen en de verschillende vervoermiddelen
die worden gebruikt om de buitengrenzen te overschrijdenDiverse aanpassingen hfst 2 en 4 Vb 2000 (zie hieronder
bij de bijlagen)   Artikel 19 Specifieke voorschriften
voor controles van bepaalde categorieën personenDiverse aanpassingen hfst 2 en 4 Vb 2000   Artikel 20 Overschrijding van
de binnengrenzenArtikel 4.1 Vb.  Artikel 21 Controles binnen het
grondgebied(Artikelen 50 tm 53 Vw 2000)   Artikel 22 Verwijdering van belemmeringen
voor het verkeer aan wegdoorlaatposten aan de binnengrenzenX   Artikel 23 Tijdelijke herinvoering
van het grenstoezicht aan de binnengrenzenArtikel 4.3 Vb 2000 vervalt   Artikel 24 Procedure voor voorzienbare
gebeurtenissenX   Artikel 25 Procedure voor gevallen
die urgent optreden vereisenX  Artikel 26 Procedure voor de verlenging
van het grenstoezicht aan de binnengrenzenX   Artikel 27 Informatie aan het
Europees ParlementX   Artikel 28 In geval van herinvoering
van het grenstoezicht aan de binnengrenzen toe te passen bepalingenX  Artikel 29 Verslag over de herinvoering
van het grenstoezicht aan de binnengrenzenX   Artikel 30 Informatie aan het
publiekX     Artikel 31 VertrouwelijkheidX   Artikel 32 Wijziging van de bijlagenX   Artikel 33 ComitéX  Artikel 34 KennisgevingAanpassing artikel 107a  Artikel 35 Klein grensverkeerX  Artikel 36 Ceuta en MelillaX  Artikel 37 Informatieverstrekking
door de lidstatenAanpassing artikel 107a   Artikel 38 Verslag over de toepassing
van titel IIIX  Artikel 39 IntrekkingX   Artikel 40 InwerkingtredingX   Bijlage I Documenten ter staving
van toegangsvoorwaardenX   Bijlage II Registratie van informatieX   Bijlage III Modellen van de borden
bij de diverse doorgangen aan de grensdoorlaatpostenX   Bijlage IV AfstempelingAanpassing 4.24 Vb 2000   Bijlage V Deel A, procedures voor weigering van toegang aan
de grens Onder 1: taak grenswachterOnder 1: X Onder 2: annuleren visumOnder 2: X Onder 3: beletten toegang grondgebiedOnder 3: Aanpassing artikel 4, eerste lid, en 5, eerste lid,
6, eerste lid, en 7 Vw 2000 Onder 4: contactOnder
4: X Deel B: standaardformulierDeel B: XBijlage VI Specifieke voorschriften
voor de verschillende soorten grenzen en de verschillende vervoermiddelen
die voor de overschrijding van buitengrenzen van de lidstaten worden gebruikt 1. Landgrenzen 1. Landgrenzen: wijziging artikelen 4.4 en 4.8 Vb 2000, handhaven 4.5,
4.6 en 4.7 Vb 2000 2. Luchtgrenzen 2. Luchtgrenzen: wijziging artikel 4.15, handhaving artikel 4.16 Vb 2000 3. Zeegrenzen 3. Zeegrenzen:
wijziging artikelen 4.9, 4.11, 4.12, 4.13, 4.14 en 4.15 Vb 2000 4. Binnenvaart4. Binnenvaart:
X   Bijlage VII Bijzondere regels
voor bepaalde categorien personen 1. Staatshoofden1. Staatshoofden: X 2. Piloten en andere bemanningsleden van vliegtuigen 2. Piloten en bemanning: wijziging artikel
4.15, handhaving artikel 4.16 Vb 2000 3. Zeelieden3. Zeelieden:
wijziging artikelen 4.9, 4.11, 4.12, 4.13, 4.14 en 4.15 Vb 2000 4. Houders van een diplomatiek, een officieel
of een dienstpaspoort en leden van internationale organisaties 4. Houders van een diplomatiek, een officieel of een dienstpaspoort
en leden van internationale organisaties: X5. Grensarbeiders5. Grensarbeiders: XMinderjarigen6. Minderjarigen:
X   Bijlage VIII: formulierXXNoot1Overeenkomst tussen de Raad van de Europese Unie de Republiek IJsland
en het Koninkrijk Noorwegen inzake de wijze waarop IJsland en Noorwegen worden
betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis –
Slotakte, PbEU L 176 van 10.7.1999, blz. 36–62.Overeenkomst gesloten door de Raad van de Europese Unie en de Republiek
IJsland en het Koninkrijk Noorwegen inzake de vaststelling van de rechten
en verplichtingen tussen enerzijds Ierland en het Verenigd Koninkrijk van
Groot-Brittannië en Noord-Ierland en anderzijds de Republiek IJsland
en het Koninkrijk Noorwegen, op de gebieden van het Schengenacquis die op
deze staten van toepassing zijn, PbEU L 015 van 20/01/2000 blz. 0002 –
0007.Overeenkomst tussen de Raad van de Europese Unie de Republiek IJsland
en het Koninkrijk Noorwegen inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken
bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis
(nog niet gepubliceerd in het PbEU, document te vinden op http://register.consilium.europa.eu,
nummer raadsdocument 14054/04).Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse
Bondsstaat over de wijze waarop de Zwitserse Bondsstaat wordt betrokken bij
de tenuitvoerlegging, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis
http://register.consilium.europa.eu/pdf/en/04/st13/st13054.en04.pdf).XNoot2PbEU van 23.9.2003.XNoot1Richtlijn nr. 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april
2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied
van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging
van Verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van Richtlijnen 64/221/EEG,
68/360/CEE, 72/194/CEE, 73/148/CEE, 75/34/CEE, 75/35/CEE, 90/364/CEE, 90/365/CEE
et 93/96/CEE (PbEU L 158 van 30.4.2004).XNoot1Verordening (EG) nr. 2007/2004 van de Raad van 26 oktober 2004 (PbEU
L 349/2004 van 25.11.2004).XNoot1Besluit 1999/468/EG tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening
van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (PbEU L 184 van
17.7.1999, p. 23). Op 22.12.2006 heeft de Commissie ingediend een Voorstel
voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van
Verordening 562/2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende
de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode), wat de
aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden betreft (COM (2006) 904
definitief).XNoot1Richtlijn nr. 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april
2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied
van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging
van Verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van Richtlijnen 64/221/EEG,
68/360/CEE, 72/194/CEE, 73/148/CEE, 75/34/CEE, 75/35/CEE, 90/364/CEE, 90/365/CEE
et 93/96/CEE (PbEU L 158 van 30.4.2004).XNoot1Richtlijn 2001/51/EG van de Raad van 28 juni 2001 tot aanvulling
van het bepaalde in artikel 26 van de Overeenkomst ter uitvoering van het
Akkoord van Schengen van 14 juni 1985 (PbEU L 187 van 10/07/2001 blz.
0045–0046). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31208-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl