Wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap met betrekking tot de verkrijging, de verlening en het verlies; Notitie 'De verhouding tussen het Europese Nationaliteitsverdrag en de (gewijzigde) Rijkswet op het Nederlanderschap'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25891, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

28-12-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

25891-(R1609) nr. 7

11-10-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamDE VERHOUDING TUSSEN HET EUROPESE NATIONALITEITSVERDRAG
EN DE (GEWIJZIGDE) RIJKSWET OP HET NEDERLANDERSCHAPINLEIDINGARTIKELSGEWIJZE BEHANDELINGCONCLUSIE:
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25891Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 891 (R 1609)Wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap met betrekking tot
de verkrijging, de verlening en het verlies van het Nederlanderschapnr. 7BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 11 oktober 1999Zoals toegezegd in mijn brief van 16 juli jl. zend ik U hierbij een notitie
over de verhouding tussen het thans geldende en in wetsvoorstel 25 891
(R 1609) voorgestelde Nederlandse nationaliteitsrecht en het Europese nationaliteitsverdrag
1997, zoals mij door de vaste commissie voor Justitie verzocht.De notitie onderstreept mijn eerdere conclusie dat het Verdrag niet in
de weg staat aan een voortzetting van de behandeling van het voorstel tot
wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap.Ik hoop de bespreking van dit voorstel spoedig met u te kunnen hervatten.De Staatssecretaris van Justitie,M. J. Cohen DE VERHOUDING TUSSEN HET EUROPESE NATIONALITEITSVERDRAG
EN DE (GEWIJZIGDE) RIJKSWET OP HET NEDERLANDERSCHAPOp 6 november 1997 is te Straatsburg tot stand gekomen het Europees Verdrag
inzake nationaliteit (ENV). In deze notitie zal op verzoek van de vaste commissie
voor Justitie van de Tweede Kamer de verhouding tussen de in dit Verdrag gegeven
regels en het Nederlandse nationaliteitsrecht, zoals neergelegd in de Rijkswet
op het Nederlanderschap (RWN) en zoals voorgesteld te wijzigen in wetsvoorstel
25 891 (R 1609) (WRWN) uiteengezet worden.INLEIDINGHet Verdrag vervangt het op 6 mei 1963 te Straatsburg gesloten Verdrag
betreffende beperking van gevallen van meervoudige nationaliteit en betreffende
militaire verplichtingen in geval van meervoudige nationaliteit (Trb. 1964,
4) alsmede de twee daarbij behorende Protocollen. Voor zover het betreft de
regeling van de militaire verplichtingen bij meervoudige nationaliteit is
het verdrag van 1963 met modernisering van het woordgebruik integraal overgenomen
in de artikelen 21 en 22 van het verdrag van 1997. De in het verdrag van 1963
gegeven regels ter beperking van meervoudige nationaliteit waren om hun tijdgebonden
karakter toe aan herziening. Immers is in het verdrag van 1963 geen rekening
gehouden met ontwikkelingen als de gelijkstelling van man en vrouw, waardoor
kinderen bij geboorte zowel de nationaliteit van de vader als van de moeder
verkrijgen en de nationaliteit van de vrouw niet meer afhankelijk is van die
van de man, alsook met de grote aantallen van immigranten van de eerste en
de tweede generatie. Deze problemen zijn ten dele opgelost in het zogenaamde
Tweede Protocol tot wijziging van het Verdrag van Straatsburg (Trb. 1994,
265). Ook bevat het verdrag van 1963 geen regeling van de nationaliteitsvragen
rond de in het laatste decennium in Europa zo belangrijk geworden statenopvolging.ARTIKELSGEWIJZE BEHANDELINGHet verdrag kent 32 artikelen, ingedeeld in 10 hoofdstukken.Hoofdstuk I geeft in artikel 1 ENV het doel van het verdrag weer en bevat
in artikel 2 ENV enige definities. Beide bepalingen komen naar inhoud in de
RWN en WRWN niet voor, met uitzondering van de definitie van kind resp. meerderjarige.
De Nederlandse definitie van meerderjarige maakt de kring van minderjarigen
ruimer dan in het verdrag aangegeven, en geeft daardoor een ruimere nationaliteitsrechtelijke
bescherming aan minderjarigen dan het verdrag doet.Hoofdstuk II (artikelen 3, 4 en 5) bevat de algemene beginselen met betrekking
tot nationaliteit. Het verdrag geeft in dit hoofdstuk enige algemene beginselen
inzake de verkrijging en het verlies van nationaliteit, maar laat overigens
aan elk van de verdragstaten het recht om zelf te bepalen wie zijn nationaliteit
zal verkrijgen en wie hem zal verliezen. Daarmee blijft de Nederlandse wet
de enige bron waarlangs het Nederlanderschap wordt verkregen of verloren.Artikel 3 bepaalt dat elke Staat de bevoegdheid heeft zijn eigen nationaliteitsregeling
op te stellen, zij het onder de beperking van de algemeen aanvaarde internationale
beginselen van nationaliteitsrecht. Artikel 4 verwoordt de beginselen waarop het verdrag berust. Als eerste
wordt genoemd het recht op het hebben van een nationaliteit, welk recht op
vergelijkbare wijze geformuleerd terug te vinden is in enige andere internationale
instrumenten, zoals in artikel 15 van de Universele Verklaring van de rechten
van de mens van 1948, in artikel 5 van het Internationale Verdrag inzake de
uitbanning van elke vorm van rassendiscriminatie van 1966, en in artikel 7,
eerste paragraaf, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van het kind
van 1989. Het recht op een nationaliteit vindt in het voorliggende verdrag
geen verdere uitwerking, uitgewerkt worden wel de met dit recht samenhangende
beginselen, dat staatloosheid moet worden vermeden en dat aan niemand op willekeurige
wijze de nationaliteit ontnomen mag worden. Deze twee beginselen zijn in de
Nederlandse wetgeving verankerd in artikel 14, tweede lid, resp. artikel 14,
eerste lid RWN. In het wetsontwerp WRWN wordt de mogelijkheden van verlies
van het Nederlanderschap uitgebreid met de ontneming ervan in geval de nationaliteit
verkregen is op grond van valse verklaringen of bedrog, dan wel verzwijging
van relevante feiten. Omdat het verdrag in artikel 7, eerste lid, onder b,
deze nieuwe verliesgrond uitdrukkelijk noemt, kan deze intrekkingsgrond niet
geacht worden arbitrair te zijn. Overigens is deze verliesgrond ook toegestaan
in het op 30 augustus 1961 te New York gesloten Verdrag tot beperking van
staatloosheid (Trb. 1967, 124); zie artikel 8, tweede lid, onder b, van dit
Verdrag.Artikel 5 verbiedt discriminatie in het nationaliteitsrecht. De huidige
Rijkswet kent in artikel 3, derde lid, het Nederlanderschap van rechtswege
toe aan een kind geboren uit een vader of moeder die in Nederland woont en
geboren is en wiens moeder ten tijde van zijn of haar geboorte in Nederland
woonachtig was. In het ontwerp-RWN is in het voorstel tot wijziging van artikel
3, derde lid RWN, het discriminerende karakter van deze zg. grootmoederregel
opgeheven, door ook de woonplaats van de grootvader ten tijde van de geboorte
van de vader of moeder in deze bijzondere regel van nationaliteitsverkrijging
te betrekken.Hoofdstuk III (artikelen 6–9) omvat de regels betreffende de verkrijging
en het verlies van nationaliteit.Artikel 6 regelt de verkrijging van de nationaliteit. De nationaliteitsverkrijging
van rechtswege is voorgeschreven in geval van geboorte en na erkenning van
een kind, indien een der ouders respectievelijk de erkennende ouder deze nationaliteit
bezit. In geval van erkenning kan het interne recht procedurele voorwaarden
stellen. De nationaliteitsverkrijging van rechtswege is ook voorgeschreven
in geval van vondelingen die anders staatloos zouden zijn. Voor in het land
geboren kinderen die bij geboorte niet een vreemde nationaliteit krijgens
en dus staatloos zouden zijn, moet óf een verkrijging van rechtswege
óf een verkrijging door optie mogelijk zijn. En in het algemeen moet
naturalisatie mogelijk zijn voor personen die gedurende een bepaalde periode
van niet meer dan tien jaar in het land hun rechtmatige gewone verblijfplaats
hebben. Voor bepaalde categorieën personen – onder andere echtgenoten,
kinderen van de tweede generatie, geadopteerden en staatlozen en vluchtelingen –
zal een vereenvoudigde regeling moeten gelden. Vergelijken we de in artikel
6 ENV gestelde regelingen met de RWN en het ontwerp-WRWN, dan voldoen deze
twee ruimschoots aan de in artikel 6 ENV gestelde vereisten. De verkrijging
van rechtswege van het Nederlanderschap is thans gebaseerd op verwantschap,
vondelingschap en derdegeneratiegeboorte in Nederland (artikel 3), alsmede
op erkenning, wettiging (artikel 4) en op adoptie (artikel 5). De verkrijging
op grond van erkenning en wettiging wordt in artikel 6, eerste lid onder c,
van het ontwerp-WRWN aan een procedure onderworpen, die valt binnen de regel
van artikel 6, eerste lid onder a, ENV. Het ontwerp-WRWN regelt de nationaliteitsverkrijging
door optie op zodanige wijze, dat de in artikel 6 ENV genoemde
categorieën waarvoor de nationaliteitsverkrijging op vereenvoudigde wijze
moet kunnen plaatsvinden, van deze nieuw in te voeren, eenvoudige optiemogelijkheden
gebruik kunnen maken. Ook de in de RWN en het ontwerp-WRWN gestelde voorwaarden
voor een nationaliteitsverkrijging door naturalisatie voldoen aan de eisen
die artikel 6, derde lid, ENV stelt, nu deze Nederlandse wetgeving en ontwerp-wetgeving
de duur van het aan de naturalisatie voorafgaande (legale) verblijf op vijf
jaar stelt.Artikel 7 ENV geeft als basisregel voor het verlies van nationaliteit
van rechtswege of op grond van overheidsbeslissing, dat zulk verlies alleen
in een zevental bijzondere gevallen gerechtvaardigd kan zijn. Deze gevallen,
opgenomen in het eerste lid van dit artikel, zijn: a) vrijwillige verkrijging
van een vreemde nationaliteit, b) verkrijging van de eigen nationaliteit door
middel van bedrog of onjuiste informatie, c) vrijwillige militaire dienst
in den vreemde, d) de ernstige benadeling van vitale belangen van het land,
e) het ontbreken van een reële band tussen het land en een in het buitenland
wonende onderdaan, f) het tijdens zijn minderjarigheid wegvallen van de voorwaarden
die voor een kind hebben geleid tot verkrijging van rechtswege en g) de adoptie
van een kind door een buitenlander. Het artikel bepaalt verder – in
het tweede lid –, dat het nationaliteitsrecht kan bepalen, dat kinderen
met hun ouders meegaan in het verlies van nationaliteit, behalve als de ouder
die nationaliteit verliest wegens het treden in vreemde militaire dienst of
wegens ernstige benadeling van de belangen van de staat. Ook vindt voor het
kind geen verlies plaats als de andere ouder de oorspronkelijke nationaliteit
behoudt. En in het derde lid van artikel 7 ENV wordt bepaald, dat in het algemeen
geen verlies van nationaliteit mag plaatshebben als dat tot staatloosheid
leidt, tenzij de nationaliteitsverkrijging berustte op valse informatie van
de zijde van de verzoeker.De RWN regelt het verlies van het Nederlanderschap in de artikelen 14,
15 en 16. In artikel 14 RWN wordt als verliesgrond genoemd het vervallen van
de familierechtelijke betrekking waaraan het Nederlanderschap wordt ontleend,
hetgeen past binnen de hierboven onder f) gegeven regeling. Artikel 14 ontwerp-WRWN
voegt daar als verliesgrond aan toe de verkrijging op grond van valse verklaring
of bedrog, of het verzwijgen van relevante feiten, en laat dit verlies ook
dan toe als staatloosheid daarvan het gevolg is. Deze bepaling past binnen
de regeling van artikel 7, eerste lid onder b, juncto tweede lid ENV. Artikel
15, onder a, c en d, RWN geeft verliesregels die geheel overeenkomen met de
hierboven onder resp. a), e) en b) gegeven regeling. De in artikel 15, onder
b, RWN gegeven verliesgrond is geregeld in artikel 8 ENV; zie hieronder. Artikel
15 ontwerp-WRWN vult de regeling van verlies aan met beperkingen op deze verliesregeling
en behoeft in dit overzicht dan ook gen nader bespreking. Artikel 16, eerste
lid, RWN noemt de gronden waarop een minderjarige het Nederlanderschap zal
verliezen; in het tweede lid worden de restricties op deze verliesmogelijkheden
genoemd. De in de onderdelen a), c) en d) van artikel 16 RWN genoemde gronden
komen overeen met de gronden genoemd in artikel 7 ENV, eerste lid onder f),
in artikel 7 ENV, tweede lid, en in artikel 7 ENV, eerste lid onder a). Artikel
7, eerste lid onder f, ENV spreekt van verlies van nationaliteit door een
minderjarige indien de voorwaarden voor de verkrijging ex lege van die nationaliteit
niet meer vervuld zijn. Dit verlies treedt niet in als de andere ouder die
nationaliteit behoudt, of de minderjarige daardoor staatloos wordt. Deze bepaling
behoeft met betrekking tot staatlozen enige uitleg. De RWN bepaalt in artikel
6, eerste lid onder b, dat een staatloze minderjarige (en jeugdige meerderjarige)
door optie het Nederlanderschap kan verkrijgen. Erkenning of wettiging van
deze minderjarige door een buitenlander leidt volgens artikel 16, eerste lid
onder a, RWN tot het verlies van het Nederlanderschap, tenzij de andere ouder
Nederlander is, ongeacht de vraag op welke wijze de minderjarige
het Nederlanderschap verkreeg. Hoewel deze in artikel 16, eerste lid onder
a, genoemde verliesmogelijkheid niet uitdrukkelijk in artikel 7 ENV, eerste
lid onder f, is opgenomen, past zij binnen het systeem van het verdrag, nu
artikel 6, tweede lid, gelijkelijk spreekt over de verkrijging ex lege en
op verzoek, en er geen grond is deze twee gevallen verschillend te behandelen.
Bovendien laat het verdrag verlies van nationaliteit toe in het met erkenning
door een vreemdeling vergelijkbare geval van adoptie door een buitenlander.
De in onderdeel b) van artikel 16, eerste lid, RWN genoemde verliesgrond verkrijging
van een vreemde nationaliteit door een der ouders- wordt bij artikel 8 ENV
besproken.Artikel 8 ENV vult de regels van verlies van nationaliteit aan met die
betreffende de vrijwillige afstand van nationaliteit. Onderdanen moet het
recht om afstand van nationaliteit te doen worden toegekend, tenzij staatloosheid
daarvan het gevolg zou zijn. De RWN en het ontwerp-WRWN voldoen aan deze bepaling.
Artikel 14 RWN bepaalt dat de nationaliteit wordt verloren bij verlies van
de familierechtelijke betrekkingen waarop zij was gebaseerd, en dat geen verlies
plaatsvindt indien daardoor staatloosheid ontstaat. Het Verdrag laat de vraag
of kinderen van rechtswege zullen kunnen delen in de vrijwillige afstand van
hun ouders zoals geregeld in artikel 16, eerste lid onder c, RWN, onbeantwoord.
Aan het Parlement zal worden voorgesteld om bij de ratificatie van het verdrag
een verklaring af te leggen, waarin een positieve beantwoording van deze vraag
wordt aangenomen.Artikel 9 ENV schrijft voor de naturalisatie van oud-staatsburgers die
legaal in het land verblijven te vergemakkelijken. Thans is in artikel 8 RWN
voorzien dat oud-Nederlanders genaturaliseerd kunnen worden zonder in Nederland
woonplaats te hebben, indien, o.a., er geen bezwaar is tegen verblijf voor
onbepaalde termijn. In het voorstel WRWN wordt in artikel 6, eerste lid, aanhef
en onder f, een optierecht gegeven aan oud-Nederlanders die een jaar toelating
voor onbepaalde tijd en hoofdverblijf heeft. Aan artikel 9 ENV is derhalve
ruimschoots voldaan.Hoofdstuk IV (artikelen 10–13) betreft procedures, beslissingen,
het recht op herziening van of beroep tegen beslissingen, alsmede de leges.
De procedurele garanties, die in deze artikelen gevraagd worden, zijn in het
Nederlandse recht gegeven in de Algemene wet bestuursrecht, die op de hier
bedoelde procedures van toepassing is. De naturalisatieleges zijn geregeld
in het Besluit naturalisatiegelden 1997. Deze leges zijn bedoeld de aan de
naturalisatie verbonden kosten te dekken en kennen een verminderd tarief voor
min- en onvermogenden.Hoofdstuk V (artikelen 14–17) behandelt de meervoudige nationaliteit:
het ontstaan van meervoudige nationaliteit, het behoud van de vroegere nationaliteit,
en de rechten en plichten verbonden aan meervoudige nationaliteit. Het Verdrag
staat in beginsel neutraal tegenover het verschijnsel meervoudige nationaliteit,
maar formuleert in artikel 14 twee aanvullende regels.Artikel 14 ENV verplicht de verdragsluitende staten toe te staan dat minderjarigen
de nationaliteiten, die zij van rechtswege bij geboorte verkregen hebben,
kunnen behouden. Het artikel verplicht eveneens aan personen met meervoudige
nationaliteit toe te staan de nationaliteit die zij bij hun huwelijk van rechtswege
hebben verkregen, te behouden. Het Nederlandse recht kent geen bepaling die
tegen deze bepaling ingaan.Artikel 15 ENV laat in alle andere gevallen toe dat meervoudige nationaliteit
wordt vermeden door aan de verkrijging van een vreemde nationaliteit
het verlies van de oorspronkelijke nationaliteit te verbinden en door personen
die om de verkrijging van de nationaliteit verzoeken of die meerdere nationaliteiten
hebben, te verplichten afstand te doen van de andere nationaliteit, indien
zij deze niet van rechtswege verliezen. Het Nederlandse nationaliteitsrecht
past geheel binnen de ruime formulering van dit artikel, waarvan de betekenis
overigens wordt beperkt door het bepaalde in de artikelen 6 tot en met 9 ENV.Artikel 16 ENV verbiedt Verdragsstaten om aan de verkrijging van zijn
nationaliteit als voorwaarde te stellen de afstand van de vreemde nationaliteit,
indien het recht van die nationaliteit rechtens niet mogelijk is of in redelijkheid
niet gevergd kan worden. Artikel 9, eerste lid onder b, RWN bevat een regeling
van de afstandsverplichting bij naturalisatie die voldoet aan het in artikel
16 ENV gestelde. Ook de nadere invulling van deze regeling in de circulaire
van 18 juni 1997 betreffende de wijziging van het beleid inzake het doen van
afstand van de oorspronkelijke nationaliteit, Stc 129 dd. 9 juli 1997, voldoet
aan artikel 16 ENV. In het ontwerp-WRWN wordt de afstandsregeling restrictiever
dan thans geregeld en blijft daarmee eveneens binnen de grenzen door artikel
16 ENV gesteld.Artikel 17 ENV bepaalt dat personen met een meervoudige nationaliteit
met gewone verblijfplaats in het land van een van die nationaliteiten aldaar
moeten worden behandeld als alle andere staatsburgers. Het Nederlands recht
kent geen regels die in strijd zijn met deze bepaling.Lid 2 van artikel 17 ENV bepaalt, dat Hoofdstuk V er niet aan in de weg
staat dat volkenrechtelijke regels inzake diplomatieke en consulaire bescherming,
en bilaterale verdragen afwijkende bepalingen bevatten, noch de regels van
internationaal privaatrecht treft.Hoofdstuk VI (artikelen 18, 19 en 20) geeft een aantal regels met betrekking
tot nationaliteit in geval van statenopvolging.Dit hoofdstuk is in zekere zin een wereldprimeur, omdat het voor het eerst
in een verdrag vastlegt hoe te handelen met onderdanen van de opgevolgde staat
in geval van statenopvolging. Voor de Nederlandse wetgeving is dit hoofdstuk
thans zonder belang.Hoofdstuk VII (artikelen 21–22) behandelt de militaire verplichtingen
in geval van meervoudige nationaliteit en is letterlijk gelijk aan hoofdstuk
II van het verdrag van Straatsburg.. Reeds werd erop gewezen dat het verdrag
regels geeft met betrekking tot de militaire dienstplicht, en wel op dezelfde
wijze als in het verdrag van 1963. Deze regels hebben sinds de Nederlandse
ratificatie van het verdrag van 1963 hun bijzondere nut bewezen; de regering
stelt zich dan ook voor geen gebruik te maken van artikel 25 van het verdrag,
dat deze dienstplichtregels zou uitsluiten. Voor de Nederlandse nationaliteitswetgeving
zelf is dit hoofdstuk niet van belangHoofdstuk VIII (artikelen 23 en 24) betreft de samenwerking tussen verdragspartijen
met betrekking tot de uitwisseling van informatie over het eigen nationaliteitsrecht
aan de Raad van Europa en aan andere verdragstaten, welke verplichting Nederland
bij ratificatie op zich neemt. Het betreft tevens een mogelijkheid van uitwisseling
van informatie over de naturalisatie van onderdanen van andere verdragstaten,
welke verplichting alleen geldt voor die verdragstaten die hebben verklaard
tot zulk een uitwisseling te zullen overgaan. Thans wordt deze uitwisseling
voor Nederland geregeld in de ICBS-Overeenkomst die op 13 september 1973 te
Parijs gesloten is (Trb. 1965, 91).. Hoofdstuk IX (artikelen 25 en 26) geeft regels betreffende de toepassing
van dit Verdrag, met name betreffende de mogelijkheden tot het geven van verklaringen
bij de ratificatie van het verdrag en betreffende de verhouding met andere
nationaliteitsrechtelijke verdragen.Hoofdstuk X (artikelen 27 tot en met 32) geeft de gebruikelijke slotbepalingen
inzake de ondertekening en ratificatie, accessie, voorbehouden, territoriale
werking en opzegging. Dit Verdrag treedt in werking indien drie Lidstaten
van de Raad van Europa het hebben geratificeerd.CONCLUSIE:Concluderend kan worden gesteld:– dat de in het Europees Nationaliteitsverdrag 1997 neergelegde
beginselen van nationaliteitsrecht eveneens ten grondslag liggen aan het Nederlandse
nationaliteitsrecht,– dat de Nederlandse toetreding tot het Europees nationaliteitsverdrag
niet zal verplichten tot wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap,
noch van de voorstellen tot wijziging van deze Rijkswet,– en dat in het bijzonder geen conflict tussen het Verdrag en de
Rijkswet optreedt, indien door het afleggen van een interpretatieve verklaring
de in het Verdrag bestaande onduidelijkheid over de verhouding tussen artikel
7, tweede lid en artikel 8 zal worden weggenomen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25891-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl