Vreemdelingenbeleid; Brief van de Staatssecretaris van Justitie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19637, nr. 1258

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

25-03-2009

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

19637 nr. 1258

17-03-2009

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19637Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 637Vreemdelingenbeleidnr. 1258BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 17 maart 20091 InleidingOp 19 februari jongstleden hadden wij een spoeddebat (Handelingen
der Kamer II, vergaderjaar 2008–2009, nr. 57) over het arrest van het
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (hierna: het Hof) over artikel
15, onder c, van Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake
minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen
als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft,
en de inhoud van de verleende bescherming (hierna: Kwalificatierichtlijn)1.Tijdens voornoemd debat heb ik u toegezegd uiterlijk 17 maart een
analyse te zenden van het arrest. De datum van 17 maart is gekozen omdat
de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling)
op deze dag een zitting heeft geagendeerd in de zaak waar het arrest betrekking
op heeft. De toegezegde analyse vindt u hieronder.De analyse brengt mij tot de conclusie dat het arrest van het Hof geen
grote gevolgen zal hebben voor de asielpraktijk in Nederland. Ik verwacht
met name dat «uitzonderlijke situaties» zich in een uiterst beperkt
aantal situaties zullen voordoen. Op dit moment zijn geen beleidswijzigingen
aangewezen. Ik zie daarom ook na deze nadere analyse geen aanleiding om reeds
gegeven asielbeslissingen nogmaals te bezien.2 KaderArtikel 29, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 geeft de gronden
waarop een asielzoeker in aanmerking kan komen voor een verblijfsvergunning
asiel voor bepaalde tijd. Deze verblijfsvergunning kan worden verleend aan
de vreemdeling:a die verdragsvluchteling is;b die aannemelijk heeft gemaakt dat hij gegronde redenen heeft om aan
te nemen dat hij bij uitzetting een reëel risico loopt om te worden onderworpen aan folteringen, aan onmenselijke of vernederende behandelingen
of bestraffingen;c van wie naar het oordeel van Onze Minister op grond van klemmende redenen
van humanitaire aard die verband houden met de redenen van zijn vertrek uit
het land van herkomst, in redelijkheid niet kan worden verlangd dat hij terugkeert
naar het land van herkomst;d voor wie terugkeer naar het land van herkomst naar het oordeel van Onze
Minister van bijzondere hardheid zou zijn in verband met de algehele situatie
aldaar, ofe die als echtgenoot of echtgenote of minderjarig kind feitelijk behoort
tot het gezin van de vreemdeling, bedoeld onder a tot en met d, die dezelfde
nationaliteit heeft als die vreemdeling en gelijktijdig met deze vreemdeling
Nederland is ingereisd dan wel is nagereisd binnen drie maanden, nadat aan
de vreemdeling, bedoeld onder a tot en met d, de verblijfsvergunning voor
bepaalde tijd, bedoeld in artikel 28, is verleend;f die als partner of als meerderjarig kind zodanig afhankelijk is van
de vreemdeling, bedoeld onder a tot en met d, dat hij om die reden behoort
tot het gezin van deze vreemdeling, die dezelfde nationaliteit heeft als deze
vreemdeling en gelijktijdig met deze vreemdeling Nederland is ingereisd dan
wel is nagereisd binnen drie maanden, nadat aan de vreemdeling, bedoeld onder
a tot en met d, de verblijfsvergunning voor bepaalde tijd, bedoeld in artikel
28, is verleend.De gronden a. en b. geven de bescherming waarop de Kwalificatierichtlijn
betrekking heeft. Het betreft bepalingen die gebaseerd op het Vluchtelingenverdrag
en artikel 3 van het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van mens
en de fundamentele vrijheden (hierna: EVRM). Bescherming op grond hiervan
wordt daarom ook aangeduid als internationale bescherming.De overige gronden van artikel 29, eerste lid, van de Vreemdelingenwet
2000 hebben hun basis in het nationale beleid en geven dus nationale bescherming.
De Kwalificatierichtlijn heeft geen betrekking op deze nationale bescherming.3 De internationale bescherming onder de KwalificatierichtlijnDe Kwalificatierichtlijn kent twee vormen van internationale bescherming:1 de vluchtelingenstatus;2 de subsidiaire-beschermingsstatus.De eerste komt overeen met de bescherming die wordt geboden onder het
Vluchtelingenverdrag1. Deze is in de Vreemdelingenwet
2000 opgenomen in artikel 29, eerste lid, onder a, zie de hierboven in paragraaf 2
genoemde a-grond.Een persoon kan in aanmerking voor subsidiaire bescherming wanneer hij
niet in aanmerking komt voor de vluchtelingenstatus, maar er zwaarwegende
gronden bestaan om aan te nemen dat hij bij terugkeer een reëel risico
zou lopen op «ernstige schade». De subsidiaire-beschermingsstatus
betreft de b-grond van artikel 29, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.In artikel 15 van de Kwalificatierichtlijn wordt het begrip «ernstige
schade» gedefinieerd:«Ernstige schade bestaat uit:a) doodstraf of executie; ofb) foltering of onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing
van een verzoeker in zijn land van herkomst; of:c) ernstige en individuele bedreiging van het leven of de persoon van
een burger als gevolg van willekeurig geweld in het kader van een internationaal
of binnenlands gewapend conflict.»Het arrest betreft onderdeel c) van dit artikel 15.4 Toepassing van artikel 15, onder c, Kwalificatierichtlijn
vóór het arrestNederland heeft tijdens de procedure die heeft geleid tot dit arrest het
standpunt ingenomen dat artikel 15, onder c, van de Kwalificatierichtlijn
geen aanvullende of andere bescherming biedt ten opzichte van artikel 3 van
het EVRM.Bij de beoordeling van een asielaanvraag geldt dat de algemene situatie
in het land van herkomst, die bekend is uit objectieve bronnen zoals de ambtsberichten
van de Minister van Buitenlandse Zaken, steeds wordt meegenomen. Hieruit volgt
dat een schending van artikel 3 van het EVRM eerder aannemelijk zal worden
geacht als bekend is dat schendingen op grote schaal plaatsvinden. Dit is
steeds de staande beslispraktijk geweest.Naar aanleiding van het arrest «Salah Sheekh» van het Europees
Hof voor de Rechten van de Mens (hierna: EHRM) van 11 januari 20071 is in aanvulling hierop het beleid inzake«kwetsbare
minderheidsgroepen» ontwikkeld. Dit beleid houdt het volgende in.Om in aanmerking te komen voor een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde
tijd op grond van artikel 29, eerste lid, onder b, van de Vreemdelingenwet
2000 dient de vreemdeling normaal gesproken specifieke individuele kenmerken
(special distinguishing features) naar voren te brengen, waaruit valt af te
leiden dat hij bij terugkeer een reëel risico loopt op de in die bepaling
bedoelde behandeling. In die gevallen dat in het land van herkomst sprake
is van willekeurig geweld of van willekeurige mensenrechtenschendingen, vormt
dit op zichzelf onvoldoende grond om een reëel en individueel risico
op eerder beschreven behandeling aan te nemen.Echter, een reëel en individueel risico bij terugkeer wordt –
ook in een situatie van willekeurige geweld of van willekeurige mensenrechtenschendingen –
ook aangenomen indien:a. de vreemdeling behoort tot een kwetsbare minderheidsgroep in zijn land
van herkomst; enb. hij met op zichzelf beperkte individuele indicaties aannemelijk heeft
gemaakt dat in samenhang daarmee een dreigende schending van artikel 3 van
het EVRM aanwezig is.Voor het oordeel dat de vreemdeling met op zichzelf beperkte indicaties
aannemelijk heeft gemaakt dat een schending van artikel 3 van het EVRM dreigt,
is niet vereist dat betrokkene persoonlijk een dergelijke behandeling heeft
ondervonden. Ook indien er sprake is van mensenrechtenschendingen in de naaste
omgeving van de vreemdeling bij personen die behoren tot de betreffende kwetsbare
minderheidsgroep, kan dit voldoende grond zijn om zulks aan te nemen.In beginsel wordt ervan uitgegaan dat de mensenrechtenschendingen die
ten aanzien van de vreemdeling zelf of in zijn naaste omgeving hebben plaatsgevonden,
voldoende grond opleveren voor het oordeel dat de vreemdeling bij terugkeer –
opnieuw dan wel alsnog – een reëel risico zal lopen op een behandeling
als hierboven bedoeld.Gezien het standpunt dat artikel 15, onder c, van de Kwalificatierichtlijn
geen andere of aanvullende bescherming biedt ten opzichte van artikel 3 van
het EVRM, was met dit beleid mede beoogd toepassing te geven aan artikel 15,
onder c, van de Kwalificatierichtlijn.De vraag of er in een land of een gebied een gewapend conflict gaande
was, had voor de toepassing van het beleid op zichzelf geen doorslaggevende
betekenis.5 Inhoud van het arrestHet arrest betreft de beantwoording van prejudiciële vragen gesteld
door de Afdeling. De Afdeling heeft het Hof ten eerste gevraagd of artikel
15, onder c, van de Kwalificatierichtlijn dezelfde bescherming biedt als artikel
3 van het EVRM. De tweede vraag van de Afdeling betrof een verzoek om aanvullende
criteria voor het geval het Hof zou oordelen dat artikel 15, onder c, van
de Kwalificatierichtlijn niet dezelfde bescherming biedt als artikel 3 van
het EVRM.Het Hof stelt dat asielzoekers, om in aanmerking te komen voor subsidiaire
bescherming, in beginsel hun individuele risico moeten aantonen. Hierbij benadrukt
het Hof dat de enkele objectieve vaststelling van een gevaar dat verband houdt
met de algemene situatie in een land normaliter niet volstaat om aan te tonen
dat een asielzoeker aan de voorwaarden van artikel 15, onder c, van de Kwalificatierichtlijn
voldoet. Er kan zich echter een uitzonderlijke situatie voordoen waarin er
een dermate hoog risico is dat er zwaarwegende gronden bestaan om aan te nemen
dat die persoon individueel het betrokken risico zou lopen.Hoe meer de verzoeker eventueel het bewijs kan leveren dat hij specifiek
wordt geraakt om redenen die te maken hebben met zijn persoonlijke omstandigheden,
hoe lager de mate van willekeurig geweld zal zijn die vereist is opdat hij
in aanmerking komt voor subsidiaire bescherming.Bij de individuele beoordeling van een verzoek tot subsidiaire bescherming
kan met name rekening worden gehouden met: (1) de geografische omvang van
de situatie van willekeurig geweld en de daadwerkelijke bestemming van de
asielzoeker wanneer hij naar het land terugkeert; en (2) in voorkomend geval
het bestaan van een duidelijke aanwijzing dat er een reëel risico is.
Indien deze aanwijzing er is, kan de mate van willekeurig geweld die vereist
is om voor subsidiaire bescherming in aanmerking te komen, lager zijn.Bij wijze van uitzondering kan een ernstige en individuele bedreiging
van het leven of de persoon van de asielzoeker worden geacht aanwezig te zijn
wanneer de mate van willekeurig geweld in het aan de gang zijnde gewapende
conflict dermate hoog is dat er zwaarwegende gronden bestaan om aan te nemen
dat een burger die terugkeert naar het betrokken land of gebied louter door
zijn aanwezigheid aldaar een reëel risico op die bedreiging zou lopen.Het Hof geeft hierbij aan dat het aan de nationale autoriteiten is om
de mate van willekeurig geweld te beoordelen en daarmee om te beoordelen of
een dergelijke uitzonderlijke situatie zich voordoet.Het Hof verwijst voorts naar het arrest van het EHRM inzake N.A. tegen
het VK van 17 juli 2008. Hierin overweegt het EHRM:«From the foregoing survey of its case-law, it follows that the
Court has never excluded the possibility that a general situation of violence
in a country of destination will be of a sufficient level of intensity as
to entail that any removal to it would necessarily breach Article 3 of the
Convention. Nevertheless, the Court would adopt such an approach only in the most extreme cases of general violence, where there was a real risk
of ill-treatment simply by virtue of an individual being exposed to such violence
on return.»1Het Hof overweegt dat zijn uitlegging van artikel 15, onder c, van de
Kwalificatierichtlijn volledig verenigbaar is met het EVRM, daarbij inbegrepen
dit arrest van het EHRM.6 Toetsing aan artikel 29, eerste lid, onder b, Vreemdelingenwet
2000Met het arrest van het Hof in de hand zie ik de toetsing aan artikel 29,
eerste lid, onder b, van de Vreemdelingenwet 2000 als volgt voor me.Allereerst merk ik op dat de toets aan artikel 29, eerste lid, onder b,
van de Vreemdelingenwet 2000 pas aan de orde is indien aan de hand van de
a-grond is geconstateerd dat de vreemdeling geen vluchteling is in de zin
van het Vluchtelingenverdrag van Genève.Vervolgens zal worden getoetst of de vreemdeling een individualiseerbaar
en reëel risico loopt op een behandeling als bedoeld in artikel 3 van
het EVRM. Deze toetsing komt overeen met de toetsing of de vreemdeling een
individualiseerbaar en reëel risico loopt op ernstige schade in de zin
van artikel 15 van de Kwalificatierichtlijn. Het kan hier gaan om een situatie
waarin sprake is van een gewapend conflict, maar dat is voor deze toetsing
niet noodzakelijk.Als geen sprake is van een individualiseerbaar en reëel risico, zal
worden bekeken of de vreemdeling behoort tot een kwetsbare minderheidsgroep
die met reeds geringe indicaties aannemelijk kan maken dat er bij terugkeer
een reëel risico bestaat op schending van artikel 3 van het EVRM. Dit
beleid is hierboven in paragraaf 4 beschreven en behoeft naar aanleiding
van dit arrest op zichzelf niet te worden aangepast.Tot slot kan de mate van willekeurig geweld binnen een gewapend conflict
in uitzonderlijke gevallen dermate hoog zijn dat er zwaarwegende gronden bestaan
om aan te nemen dat een burger die terugkeert naar het betrokken land of gebied
louter door zijn aanwezigheid aldaar een reëel risico op die bedreiging
zou lopen. In deze gevallen zal de vreemdeling derhalve slechts zijn identiteit
en zijn afkomst uit het betreffend gebied aannemelijk hoeven te maken om in
aanmerking te komen voor subsidiaire bescherming. In deze gevallen is niet
vereist dat de vreemdeling behoort tot een kwetsbare minderheidsgroep.Bij deze toetsing zal steeds de geografische omvang van het willekeurig
geweld worden meegewogen.7 Toepassing op het Nederlandse beleid7.1 Individuele beoordelingNaar mijn oordeel is hetgeen in het arrest is neergelegd voor het overgrote
deel in overeenstemming met het Nederlandse asielbeleid en sluit het aan bij
de jurisprudentie van het EHRM in Straatsburg.Uitgangspunt bij de beoordeling van asielaanvragen is en blijft de individuele
beoordeling. In het geval de algehele (gewelds)situatie in een land van herkomst
slechter wordt, zal daarbij van de individuele vreemdeling minder worden verwacht
met betrekking tot hij of zij individueel aannemelijk moet maken. Dit is ook
als zodanig verwerkt in de Vreemdelingencirculaire.7.2 Gewapend conflictVan belang is dat artikel 15, onder c, van de Kwalificatierichtlijn blijkens
de tekst alleen betrekking heeft op situaties waarin sprake is van een internationaal
of intern gewapend conflict. Dit begrip is nader uitgewerkt in de jurisprudentie
van de Afdeling.Het EHRM spreekt in meer algemene termen over geweldssituaties; «possibility
that a general situation of violence in a country of destination will be of
a sufficient level of intensity as to entail that any removal to it would
necessarily breach Article 3 of the Convention.» Dit hoeft niet noodzakelijkerwijs
samen te vallen met het begrip «gewapend conflict».Er is, blijkens de jurisprudentie van de Afdeling, sprake van een binnenlands
gewapend conflict indien een georganiseerde gewapende groep met een verantwoordelijk
bevel in staat is op het grondgebied van een land of een gedeelte daarvan
militaire operaties uit te voeren jegens de strijdkrachten van de autoriteiten
van dat land dan wel van een andere groepering. Deze militaire operaties dienen
dan aanhoudend en samenhangend van aard te zijn, wil sprake zijn van een gewapend
conflict. Ongeregeldheden en spanningen, zoals rellen, leiden niet tot de
conclusie dat sprake is van een zodanig conflict.Aan het ministerie van Buitenlandse Zaken is, met het oog op een zo zorgvuldig
mogelijke asielpraktijk, gevraagd om in de algemene ambtsberichten een toetsing
op te nemen van de vraag of in (een deel van) het betreffende land sprake
is van een gewapend conflict volgens de definitie van Afdeling. Indien geen
informatie van het Ministerie van Buitenlandse Zaken hierover voorhanden is,
zal ik, indien dat nodig is, zelf, op basis van de mij bekende landeninformatie
hierover een standpunt innemen. Tot slot kan ook in de jurisprudentie een
standpunt hierover ontwikkeld worden.Op dit moment wordt een gewapend conflict gaande geacht in:• Colombia, in het district Valle del Cauca;• Zuid- en Centraal-Somalië;• Sri Lanka, in de noordelijke provincie; en• Sudan, regio Darfur.Een gewapend conflict wordt niet geacht gaande
te zijn in:• Armenië;• Burundi;• Ivoorkust;• Kosovo;• Noord-Irak;• Nepal;• Rusland, met name Tsjetsjenië;• Noord-Somalië, te weten Somaliland, Puntland, Sool en Sanaag;• Sudan, buiten Darfur.Met betrekking tot een aantal landen verwacht ik binnenkort een ambtsbericht
met een standpunt ten aanzien van gewapend conflict. Het gaat met name om
Afghanistan, Congo (Democratische Republiek), Ethiopië, Centraal- en
Zuid-Irak en Turkije.7.3 Uitzonderlijke situatieAlgemeenHet Hof geeft aan dat binnen een situatie van «gewapend conflict»
sprake kan zijn van een «uitzonderlijke situatie» waarin de mate
van willekeurig geweld in het aan de gang zijnde gewapende conflict
dermate hoog is dat een burger die terugkeert louter door zijn aanwezigheid
aldaar een reëel risico loopt. Duidelijke indicatoren voor zo’n
uitzonderlijke situatie worden echter niet gegeven.Naar aanleiding van het arrest zal ik, indien daartoe aanleiding is, specifieker
dan voorheen neerleggen in hoeverre in een bepaald land of gebied sprake is
van een «uitzonderlijke situatie».In meer algemene zin ben ik van oordeel dat de bewoordingen in het arrest
laten zien dat het hier om een uiterst beperkt aantal situaties zal gaan.
Gedoeld wordt op de omstandigheid dat iedere burger, ongeacht de persoon,
zich in een situatie van een concrete bedreiging bevindt, zoals dat bijvoorbeeld
het geval kan zijn wanneer sprake is van oorlogsmisdrijven als genocide of
mensenrechtenschendingen op grote schaal onder de bevolking.Dit brengt mij tot de conclusie dat een situatie als hier bedoeld eigenlijk
niet goed voorstelbaar is buiten de situaties waarin op basis van nationaal
beleid categoriale bescherming is aangewezen. In de beschreven «uitzonderlijke
situaties» zal immers tevens terugkeer naar het land van herkomst van
bijzondere hardheid worden geacht in verband met de algehele situatie aldaar.De drie indicatoren voor het instellen van categoriaal beleid in artikel
3 106 Vreemdelingenbesluit 20001 ondersteunen
dit naar mijn oordeel ook. De verwijzing van Het Hof naar de mate van willekeurig
geweld en de geografische omvang ervan, is te vergelijken met de indicator
onder a. Voorts is er ook overeenkomst met indicator c, aangezien een «uitzonderlijke
situatie» dermate ernstig is, dat er binnen Europa consensus zal bestaan
dat terugkeer niet aan de orde is.Met andere woorden: de toepassing van «uitzonderlijke situaties»
zal naar mijn oordeel niet breder zijn dan de toepassing van het categoriale
beschermingsbeleid. Andersom wil het instellen van categoriale bescherming
niet zonder meer zeggen dat er sprake is van een «uitzonderlijke situatie».
Het instellen van een categoriaal beschermingsbeleid betreft immers een nationale
discretionaire bevoegdheid die aan mij als Staatssecretaris van Justitie is
toegedeeld. Deze bevoegdheid is niet beperkt tot situaties waarin sprake is
van een gewapend conflict.Eerste toetsing van landeninformatie aan begrip «uitzonderlijke
situatie»Hieronder volgt op basis van het bovenstaande een korte, eerste analyse
of op dit moment moet worden aangenomen dat sprake is van een «uitzonderlijke
situatie». Ik richt me in dit verband daartoe op de landen waarvoor
momenteel een beleid van categoriale bescherming geldt.In het huidige landgebonden asielbeleid zijn er drie landen waarvoor een
categoriaal beschermingsbeleid geldt:• Ivoorkust;• Somalië, tenzij de vreemdeling tenminste zes maanden heeft
verbleven in Puntland, Somaliland, Sool, of Sanaag;• Sudan, voor niet-Arabische bevolkingsgroepen uit Darfur.Uit het meest recente algemeen ambtsbericht over Ivoorkust2 komt naar voren dat aldaar geen sprake is van een gewapend conflict.
Artikel 15, onder c, van de Kwalificatierichtlijn is derhalve niet van toepassing,
zodat de vraag of sprake is van een uitzonderlijke situatie ook niet gesteld
hoeft te worden.Uit het recent verschenen ambtsbericht Somalië1 volgt dat een gewapend conflict kan worden aangenomen in Centraal-
en Zuid-Somalië. Verder blijkt dat de veiligheidssituatie in grote steden
als Mogadishu slecht is.Uit het ambtsbericht volgt naar mijn oordeel echter niet dat de geografische
omvang van het willekeurig geweld zodanig is dat iedere burger in Centraal-
of Zuid-Somalië in heel dat gebied louter door zijn aanwezigheid aldaar
een reëel risico loopt. Die situatie lijkt zich met name buiten de betrokken
steden niet voor te doen. Ik concludeer daaruit dat hier geen sprake is van
een «uitzonderlijke situatie» als bedoeld door het Hof. Het huidige
landgebonden asielbeleid Somalië behoeft daarom materieel niet aangepast
te worden op dit punt. Ik zal uw Kamer op korte termijn informeren of het
landgebonden asielbeleid Somalië naar aanleiding van het recent verschenen
ambtsbericht anderszins wijziging behoeft.Uit het meest recente ambtsbericht Sudan2
blijkt dat in Darfur sprake is van een gewapend conflict. Burgers en in het
bijzonder ontheemden staan bloot aan geweld en mishandelingen door rebellengroepen
en aan de regering gelieerde milities. Zowel rebellenfacties als regeringsmilities
voerden aanvallen uit op, of begingen misdaden tegen de bevolking in ontheemdenkampen.De bevolking in de ontheemdenkampen is hoofdzakelijk van Afrikaanse afkomst.
Volgens een bron bevindt de Arabische bevolking van Darfur zich nog grotendeels
in haar oorspronkelijke woonplaatsen en leeft zij weliswaar onder zware omstandigheden
maar in relatieve veiligheid. Er is geen bewijs dat er gerichte aanvallen
op Arabische dorpen of stammen worden uitgevoerd door de conflictpartijen.Uit deze berichtgeving volgt dat in de situatie in Darfur niet zodanig
is dat iedere burger, louter door zijn aanwezigheid, een reëel risico
op ernstige schade loopt. Het zijn voornamelijk de niet-Arabische bevolkingsgroepen
die dit risico lopen. Dit is in het huidige beleid reeds onderkend. De niet-Arabische
bevolkingsgroepen uit Darfur worden beschouwd als een kwetsbare minderheidsgroep
(zie ook paragraaf 4 van deze brief). Ook dit beleid behoeft derhalve
geen aanpassing.8 Europese dimensieAangezien het arrest de uitleg van een artikel van een EU-richtlijn betreft,
ligt het mijns inziens voor de hand om bij andere lidstaten te toetsen op
welke wijze zij invulling geven aan het artikel, mede in het licht van het
arrest van het Hof. Ik streef naar een geharmoniseerde uitleg en toepassing
van de Kwalificatierichtlijn. Standpuntbepaling door het in beeld brengen
van de toepassing door de verschillende lidstaten zal echter enige tijd in
beslag nemen. Ik stel mij voor dat ook de overige lidstaten bezig zijn met
het analyseren van de uitspraak.Tijdens de JBZ-raad van 26 en 27 februari jongstleden heb ik al aandacht
gevraagd voor gezamenlijke afstemming tussen de lidstaten met betrekking tot
de interpretatie van bijvoorbeeld de begrippen «gewapend conflict»
en «uitzonderlijke situatie». In dit proces zou ook de Europese
Commissie mogelijk een rol kunnen spelen.9 ConclusieHet voorgaande brengt mij tot de conclusie dat het arrest van het Hof
geen grote gevolgen zal hebben voor de asielpraktijk in Nederland. Enige punten
van het arrest zullen, hoewel zij vaak al impliciet werden toegepast in de
asielpraktijk, explicieter worden neergelegd in de beleidsregels van de Vreemdelingencirculaire
2000. Het betreft hier dan vooral een determinatie in het landgebonden asielbeleid
of er sprake is van een «gewapend conflict» en of er sprake is
van een «uitzonderlijke situatie».Vooral het laatste zal zich naar verwachting in een uiterst beperkt aantal
situaties voordoen. De beoordeling dat er sprake is van een «uitzonderlijke
situatie», of de beoordeling dat die situatie is beëindigd, zal
vanzelfsprekend steeds aan uw Kamer worden voorgelegd.Uit het voorgaande volgt ook dat er geen grote wijzigingen in het asielbeleid
aangewezen zijn. Ik zie daarom ook na deze nadere analyse geen aanleiding
om reeds gegeven asielbeslissingen nogmaals te bezien.De staatssecretaris van Justitie,N. AlbayrakXNoot1Richtlijn 2004/83 van 29 april 2004, PbEG 2004, L 304. De Kwalificatierichtlijn
is met ingang van 25 april 2008 geïmplementeerd in de Vreemdelingenwet
2000 (Stb. 2008, 115) en het Vreemdelingenbesluit 2000 (Stb. 2008, 116) en
met ingang van 25 mei 2008 in het Voorschrift Vreemdelingen 2000 (Stcrt.
2008, 97).XNoot1Het Verdrag van Genève van 1951 betreffende de status van vluchtelingen
(Trb. 1954, 88) en het bijbehorende Protocol van New York van 1967 (Trb. 1967,
76).XNoot1U zie ook mijn brief van 22 juni 2007, Kamerstukken II 2006/07, 29 344,
nr. 64.XNoot1NA t Verenigd Koninkrijk, EHRM 17 juli 2008, nr. 25 904/07.
Dit is later bevestigd in het arrest inzake F.H. t Zweden, EHRM 20 januari
2009, nr. 32 621/06.XNoot1Artikel 3 106 Vreemdelingenbesluit 2000 luidt: «De indicatoren
die in ieder geval zullen worden betrokken in de beoordeling of er sprake
is van een situatie als bedoeld in artikel 29, eerste lid, onder d, van de
Wet zijn:a. de aard van het geweld in het land van herkomst, met name de ernst
van de schendingen van de mensenrechten en het oorlogsrecht, de mate van willekeur,
de mate waarin het geweld voorkomt en de mate van geografische spreiding van
het geweld;b. de activiteiten van internationale organisaties ten aanzien van
het land van herkomst indien en voorzover deze een graadmeter vormen voor
de positie van de internationale gemeenschap ten aanzien van de situatie in
het land van herkomst, enc. het beleid in andere landen van de Europese Unie.»XNoot2Ministerie van Buitenlandse Zaken, Algemeen ambtsbericht Ivoorkust, januari
2009, www.minbuza.nlXNoot1Ministerie van Buitenlandse Zaken, Algemeen ambtsbericht Somalië,
maart 2009, www.minbuza.nlXNoot2Ministerie van Buitenlandse Zaken, Algemeen ambtsbericht Sudan, december
2008, www.minbuza.nl 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19637-1258.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl