Vaststelling begroting van het Ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 2006; Brief minister met reactie op OESO/DAC Development Co-operation Report 2005
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30300-V, nr. 131

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

21-06-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30300-V nr. 131

08-06-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamDe constatering dat de uiteindelijke toename van ODA achterblijftDe voortgang ten aanzien van de harmonisatie van de hulp
in het kader van de Verklaring van Parijs van maart 2005De betrouwbaarheid van de donerende overheden en hun langere
termijn planning en hun intentiesDe vraag welk deel van de hulp wordt besteed aan tussenpersonen
en consultantsDe verhouding tussen gebonden en ongebonden hulpDe rol van China in ontwikkelingsprocessenDe «small-country bias»Hoger onderwijsDe passages in het rapport over gendergelijkheidOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30300-VToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 300 VVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Buitenlandse
Zaken (V) voor het jaar 2006nr. 131BRIEF VAN DE MINISTER VOOR ONTWIKKELINGSSAMENWERKINGAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 8 juni 2006Op verzoek van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken bied ik u hierbij
graag mijn reactie aan op het OESO/DAC Development Co-operation
Report 2005. Dit verzoek was vervat in een brief van de vaste commissie
voor Buitenlandse Zaken van 24 maart jl. met kenmerk 06-BUZA-B-29.Alvorens in te gaan op uw specifieke vragen hecht ik eraan te wijzen op
het grote belang van deze jaarlijkse publicatie van het DAC. Het geeft, naast
een overzicht van de belangrijkste internationale gebeurtenissen op het gebied
van ontwikkelingssamenwerking, een kritische beschouwing van de ontwikkelingen
in de internationale hulpverlening zowel in woorden als in een reeks van belangwekkende
statistieken. Hiermee vormt het rapport voor een ieder die werkt op het terrein
van de ontwikkelingssamenwerking als het ware een gids bij de beleidsuitvoering.Hieronder ga ik afzonderlijk in op de door de commissie in haar brief
opgenomen punten.De constatering dat de uiteindelijke toename van ODA achterblijftLaat ik beginnen met te constateren dat wat betreft de Nederlandse ODA,
de regering zich onverkort houdt aan de besteding van 0,8% van het
BNP aan netto ODA, ruim boven hetgeen internationaal is afgesproken. Het is
goed te constateren dat vier andere donoren (Denemarken, Luxemburg, Noorwegen
en Zweden) zich ook al langere tijd aan de internationale afspraken houden.De inzet van de Nederlandse regering is ook andere landen te bewegen aan
de internationaal overeengekomen norm van 0,7% van het BNP te voldoen.
De middelen om daadwerkelijk af te dwingen dat men zich houdt aan de afspraken
zijn echter beperkt. Niettemin zijn in EU-kader harde afspraken
gemaakt en hebben alle leden zich ook publiekelijk gecommitteerd de afspraken
te implementeren. Ik zal mijn OS-collega’s daarop blijven wijzen. In
het OESO/DAC rapport over 2005 wordt echter het risico gesignaleerd dat de
daadwerkelijke ODA-besteding achterblijft bij gedane toezeggingen. Binnenlands-politieke
ontwikkelingen in de lidstaten spelen hierbij een rol, maar ook capaciteitsproblemen
bij donoren. Het doorvoeren van schaalvergroting in de hulp onder handhaving
van effectiviteitsmaatstaven, zoals afgesproken in de Verklaring van Parijs,
stelt immers forse uitdagingen aan elke donororganisatie. Donoren zullen de
omslag moeten maken naar programmahulp en begrotingssteun, vanuit de huidige
projectmatige vorm van werken. Dat kost tijd. In de tussentijd bieden de internationale
overeengekomen regelingen en initiatieven op het gebied van schuldkwijtschelding
voor veel donoren de mogelijkheid hun ODA prestaties te verhogen. Deze vormen
echter geen structurele oplossing.De invloed van de Nederlandse regering op het behalen van de ODA-doelstelling
voor de landen buiten de EU is zeer beperkt. Uiteraard zal ik de andere donoren
blijven wijzen op hun verantwoordelijkheid in deze en hen er op wijzen dat
men de gemaakte afspraken blijft nakomen.De voortgang ten aanzien van de harmonisatie van de hulp
in het kader van de Verklaring van Parijs van maart 2005In de brief aan de Tweede Kamer van 21 april 2005 (Kamerstuknummer
29 800V, nr. 99) werd u geïnformeerd over de voortgang van het High
Level Forum II over harmonisatie, afstemming en resultaten dat in maart 2005
uiteindelijk resulteerde in de Verklaring van Parijs. Terecht beschrijft het
DAC in zijn jaarverslag 2005 deze gebeurtenis als baanbrekend. De Verklaring
van Parijs gaat verder dan eerdere verklaringen omdat het afgesproken systeem
van monitoring de mogelijkheid biedt om partnerlanden en donorlanden te houden
aan toezeggingen. De uitwerking van de Verklaring van Parijs, onder andere
door het vaststellen van de uitgangswaarden waar de te behalen resultaten
in 2010 tegen kunnen worden afgezet, is in volle gang. Door de brede participatie
van zowel partnerlanden, donorlanden en internationale organisaties is veel
in beweging gekomen. De noodzaak van een efficiëntere ontwikkelingssamenwerking
is erkend en er wordt reeds gewerkt aan een andere wijze van samenwerken tussen
partnerlanden en donoren en tussen donoren onderling. Aansluiten bij lokale
begrotingsprocessen, gezamenlijke meerjarige programmering, uitwerken van
gezamenlijke regelgeving en gezamenlijke conditionaliteiten zijn hier voorbeelden
van. Nederland speelt een belangrijke rol bij de vertaling van de Verklaring
van Parijs in de partnerlanden en heeft dat als expliciet resultaatgebied
geformuleerd.De Verklaring van Parijs leidt tot een innoverende en veelomvattende agenda.
Oude donorpraktijken moeten op de schop. Dat gaat niet vanzelf en de kost
gaat voor de baat uit. Voortgang op het gebied van beleidsafstemming, uitwisseling
van informatie is makkelijker te realiseren dan daadwerkelijke implementatie
van het veranderingsproces waar de Verklaring van Parijs om vraagt. Lastige
onderwerpen zoals complementariteit vereisen een intensieve en creatieve samenwerking
tussen hoofd- en veldkantoren van donoren en vereisen een blijvende betrokkenheid
van de (politieke) leiding. Veel van deze ontwikkelingen dienen in onze partnerlanden
vorm te krijgen. De sterke mate van delegatie van de Nederlandse bilaterale
hulp stelt ons in staat actief aan deze ontwikkelingen bij te dragen.Binnen de Europese Unie groeit het besef dat er voor de EU een speciale
rol is weggelegd op dit dossier. De EU is immers de grootste donor en voortgang op de Verklaring van Parijs betekent een belangrijke bijdrage
aan verbetering van de effectiviteit van de hulp. Nederland ondersteunt dat
proces, dat tijdens het Nederlands voorzitterschap een belangrijke stimulans
heeft gekregen met het uitwerken van beleidsuitgangspunten, maar vindt dat
de EU nog meer lef moet tonen. Recent zijn stappen gezet om te komen tot gezamenlijke
programmering. Ook wordt op lokaal niveau bekeken hoe de EU kan aansluiten
bij bestaande harmonisatie-initiatieven. De EU ervaringen, met name in de
pilotlanden Mozambique, Vietnam, Nicaragua vormen een belangrijke input in
de discussie binnen de DAC.De betrouwbaarheid van de donerende overheden en hun langere
termijn planning en hun intentiesDonoren zijn zich in toenemende mate bewust van het feit dat hun hulp
voorspelbaar moet zijn voor het ontvangende land zodat het planningsproces
van ontvangende overheden en maatschappelijke organisaties wordt versterkt
in plaats van verstoord. Het is hiertoe van belang dat donoren duidelijkheid
verschaffen over hun intenties en tevens dat de daadwerkelijke hulpallocatie
overeenkomt met de voorgenomen allocatie. Het beperken van hulpvolatiliteit
en het verbeteren van de voorspelbaarheid van de hulp wordt primair gezocht
in de volgende initiatieven:– Inventarisatie van donorintenties door Wereldbank en DAC. Hoewel
sommige landen hier nog erg huiverig voor zijn, is Nederland daar een groot
voorstander van. Nederland is bereid om deze informatie te delen, zowel op
hoofdlijnen (per kanaal) als specifiek per land. Met betrekking tot dit laatste
is het noemenswaardig dat de Nederlandse bilaterale landenallocaties voor
90% kunnen worden gecommitteerd over een periode van vier jaar.– Toepassing van daartoe ontwikkelde indicatoren in het kader van
de Verklaring van Parijs – onder meer de voortgang op het gebied van
programmahulp, voorspelbaarheid en gebruik van het begrotingsproces in de
partnerlanden. De ondertekenaars van de Verklaring van Parijs hebben zich
gecommitteerd aan het behalen van voortgang op deze indicatoren. Verwacht
wordt dat op korte termijn de precieze invulling van deze indicatoren (baseline en target) wordt
afgerond. Nederland tracht hiertoe in ieder geval het aandeel programmatische
hulp in de bilaterale allocatie van 37% in 2004 naar 45% in
2006 te laten toenemen.– Afstemming van de hulp op en integratie met het begrotingsproces
in partner-landen vereist van donoren dat zij transparant zijn over hun bijdragen
en dat zij bij voorkeur meerjarige committeringen maken en deze ook naleven.
Op deze wijze dragen donoren bij aan het ontwikkelen/versterken van meerjarige
uitgavenkaders, de zogeheten Medium Term Expenditure Frameworks (MTEF’s), in partnerlanden. Nederland tracht hiertoe in de
landen die algemene begrotingssteun ontvangen waar mogelijk een meerjarig
arrangement af te sluiten. Deze zijn momenteel van kracht in 4 van de 11 partnerlanden
die algemene begrotingssteun ontvangen: Burkina Faso, Ghana, Kaapverdië
en Mozambique. Nicaragua en Tanzania zullen naar verwachting volgen in 2006.– Harmonisatie en afstemming hebben in een aantal partnerlanden,
i.e. Oeganda in 2005 en naar verwachting Tanzania, Zambia en mogelijk Ghana
in 2006, tot een nieuwe modus operandi geleid in de vorm van een Joint Assistance Strategy (JAS). Een JAS is bij uitstek een manier
om de voorspelbaarheid van de hulp te vergroten, aangezien de JAS een vorm
van gezamenlijk programmeren is. In de JAS worden afspraken gemaakt tussen
ontwikkelingspartners en de ontvangende overheid over de manier waarop hulp
wordt gegeven (streven is naar meer hulp via het begrotingsproces), wanneer
(meerjarige planning), waarvoor (PRSP-implementatie), door wie
(taakverdeling) en onder welk voorwaarden (goed bestuur etc.).– Actualisering van het Common Framework for
Country Strategy Papers (CFCSP) om uitvoering te geven aan de Verklaring
van Parijs. Onderdeel hiervan is een meerjarige planning, inclusief financiële
projecties van de EC en EU-lidstaten, waardoor de voorspelbaarheid over toekomstige
hulpallocaties wordt vergroot. Daarnaast wordt door de EC in samenwerking
met het DAC nagedacht over innovatieve manieren voor langere termijn financiering.
In dit verband is vooralsnog slechts geopperd «MDG-contracten»
met een looptijd van 5 tot 10 jaar af te sluiten.De vraag welk deel van de hulp wordt besteed aan tussenpersonen
en consultantsDeze vraag kan ik niet met concrete getallen beantwoorden, omdat de gevraagde
informatie niet als zodanig wordt vastgelegd door het ministerie van Buitenlandse
Zaken. Wel wordt technische assistentie (TA) geregistreerd waaronder ook de
hulp valt die via consultants verloopt.Onlangs heeft het DAC-secretariaat een poging gedaan om de samenstelling
van de door de DAC-leden gerapporteerde TA te achterhalen. Daarbij kwam naar
voren dat van de totale als TA gerapporteerde hulp van USD 20,8 miljard, ruim
4% via consultants verloopt. Voor Nederland was het percentage aanzienlijk
hoger, namelijk 15%. Het DAC-secretariaat vermoedt echter dat ook de
categorie capaciteitsontwikkeling die ongeveer 50% van de totale TA
voor zijn rekening neemt deels bestaat uit hulp die via consultants verloopt.
Een en ander zal nog nader worden onderzocht.Daarnaast merk ik op dat een deel van de hulp die Nederland geeft via
intermediaire organisaties zoals het MFS, NUFFIC, SNV en PSO niet in ontwikkelingslanden
terecht komt. Dat neemt echter niet weg dat deze vorm van hulp een belangrijke
bijdrage levert aan het oplossen van de maatschappelijke problemen in ontwikkelingslanden.De verhouding tussen gebonden en ongebonden hulpUit tabel 1.2 Keeping the score van het Development
Co-operation Report 2005 blijkt dat het percentage ongebonden hulp in 2004
is afgenomen ten opzichte van de 2002 baseline: van 42,8% naar 41,7%.
Ook het percentage gebonden hulp is afgenomen: van 7,6% naar 4,3%.
Teleurstellend is dat het percentage hulp dat niet als gebonden of ongebonden
wordt gerapporteerd is toegenomen van 49,6% tot 53,9%. Op de
parameter «een hoger aandeel van de hulp wordt gerapporteerd als ongebonden»
is dus geen progressie geboekt.Ook de Verklaring van Parijs kent slechts een kwalitatieve indicator om
de vooruitgang in het ontbinden van de hulp weer te geven: Continued progress over time.Aan de DAC High Level Meeting van 4 en 5 april 2006 werd het volgende
gerapporteerd. In het verlengde van de aanbeveling van 2001 om de hulp aan
de MOL’s te ontbinden heeft het OESO-secretariaat, in antwoord op de
Verklaring van Parijs, in 2005 verkend op welke wijze deze aanbeveling uitgebreid
zou kunnen worden. Vier mogelijke stappen zijn geïdentificeerd op basis
van twee criteria (i) omvang van de potentiële voordelen, en (ii) waarschijnlijkheid
van consensus. Nederland heeft aangegeven de vier initiatieven actief te willen ondersteunen
en, indien consensus wordt bereikt, op basis van reciprociteit te zullen implementeren.
Uit de vooralsnog vrij lauwe en afhoudende reacties in de internationale gemeenschap
kan worden geconcludeerd dat belangrijke nieuwe stappen op korte termijn niet
te verwachten zijn.De rol van China in ontwikkelingsprocessenPresident Hu Jintao heeft afgelopen september tijdens de MDG-review top in New York USD 10 miljard dollar financiële
hulp toegezegd over de komende drie jaar. China heeft in 2003 1.3 miljard
dollar schuldverlichting gegeven aan HIPC-landen die met China vriendschappelijke
betrekkingen onderhouden. Maar China heeft ook 15 000 medici in 47 Afrikaanse
landen en draagt bij aan zes vredesoperaties. Dit bevestigt dat China zich
steeds meer bewust wordt van haar mondiale verantwoordelijkheden als grote
speler op het terrein van hulp, handel en investeringen.Het is aan ons – de traditionele donorgemeenschap – om China
te betrekken bij donoroverleg en haar te overtuigen van de OESO/DAC praktijken
voor efficiënte en effectieve hulp.China is bovenal een belangrijke partner op handelsterrein in Afrika.
De laatste jaren is de handel toegenomen van 2 miljard dollar in 1998 naar
10 miljard in 2000 en naar 28 miljard in 2004.Dit geldt met name de grondstoffenrijke landen (energie en mineralen),
maar het investeert ook in arbeidsintensieve landbouwgewassen en verwerking
van agrarische producten. Verder is het een belangrijke exporteur van goedkope
arbeidsintensieve nijverheidproducten. Afrikaanse producenten kunnen de concurrentie
niet aan met zulke goedkope producten, maar de consumenten varen wel bij de
lage prijzen.De weg voorwaarts is China zoveel mogelijk bij multilateraal overleg te
betrekken en China te overtuigen van het belang van coherentie tussen handel,
hulp en investeringen.Tijdens de recente DAC High Level Meeting
leidde ik een discussie over de opkomst van nieuwe actoren op OS-gebied. Daarbij
hield ik een pleidooi voor het nauwer betrekken van China in de OESO-beleidsdialoog.
Afgesproken werd dat het DAC niet alleen zou werken aan het verbeteren van
de informatievoorziening over de hulp die door andere dan DAC-donoren wordt
verstrekt, maar ook de dialoog met opkomende donoren (w.o. in het bijzonder
China) zou intensiveren.De «small-country bias»Het OESO/DAC-rapport geeft aan dat de afgelopen jaren veel bekend is geworden
over de effectiviteit van de hulp. Om zo effectief mogelijk de armoede te
bestrijden zou hulp proportioneel moeten worden gealloceerd naar de zeer armen
in deze wereld. Tevens zouden landen met goed beleid meer hulp per hoofd van
de bevolking moeten ontvangen dan landen met eenzelfde armoedeniveau en slechter
beleid. Hulp kent afnemende meeropbrengsten en een te grote afhankelijkheid
van hulp kan zelfs negatieve effecten hebben op de bestrijding van armoede.
Tenslotte blijkt een derde van de armen te wonen in fragiele landen. Er zal
veel meer bekend moeten worden over de bestrijding van armoede in dergelijke
landen.Deze belangrijkste lessen zijn door verschillende wetenschappers verwerkt
in modellen die leiden tot de meest effectieve en dus een optimale allocatie
van middelen. Deze modellen zijn gebaseerd op twee pijlers: 1) een land met
een hogere armoede ontvangt meer hulp, 2) een land met een beter
bestuur ontvangt meer hulp. Eén van de conclusies uit deze modellen
is volgens het OESO-DAC rapport dat kleine landen meer hulp per hoofd van
de bevolking ontvangen dan op basis van armoede en beleid verwacht zou mogen
worden. Deze zogenaamde «small country bias» is een bekend fenomeen
in de wetenschappelijke literatuur.In de praktijk alloceren donoren namelijk niet uitsluitend op basis van
het niveau van armoede en bestuur, maar zijn er ook andere overwegingen om
hulp te verlenen. Voorbeelden hiervan zijn geopolitieke redenen, toegevoegde
waarde als donor, lokale en nationale omstandigheden en historische en kiesgroeprelaties.
In de nota «Aan Elkaar Verplicht» komen deze overwegingen ook
aan de orde. Daarnaast ontvangen kleine landen relatief meer middelen omdat
veelal een bovengrens wordt gesteld aan de hulp per land, o.a. door de Wereldbank,
DfID en Nederland. Indien deze bovengrens niet zou worden gesteld zou een
aanzienlijk groter gedeelte van de beschikbare middelen worden uitgegeven
in enkele bevolkingsrijke landen als India, Bangladesh, Nigeria en Ethiopië.
Daarbij komt dat een aantal van deze grote landen geen middelen voor ontwikkelingssamenwerking
wil, zoals India of een onvoldoende bestuurlijke omgeving heeft, zoals Nigeria
en Ethiopië. Tenslotte is het ook in kleine landen wenselijk dat een
bepaald minimum aan uitgaven wordt gedaan om een levensvatbaar landenprogramma
te kunnen starten. Deze veelheid aan overwegingen maakt dat de «small
country bias» bestaat.Hoger onderwijsDe constatering in het rapport dat de benadering ten aanzien van hoger-
en beroepsonderwijs vanuit donoren nogal inconsistent is geweest, geldt voor
de Nederlandse ontwikkelingssamenwerking op het terrein van onderwijs veel
minder. Het beleid in de onderwijspartnerlanden is gericht op de sector onderwijs,
waarbij prioriteit wordt gegeven aan basic education.
Dit is veel breder dan alleen primair onderwijs, want het omvat ook subsectoren
als voorschools onderwijs, non-formeel en volwassenenonderwijs en beroepsonderwijs.
Daarnaast wordt, daar waar landen een sectorbreed onderwijsplan hebben, het
gehele sectorplan ondersteund en wordt er gezocht naar synergie tussen de
verschillende sub-sectoren en de verschillende programma’s op het gebied
van basic education en hoger onderwijs. Nederland
zal in de komende jaren ook meer aandacht besteden aan versterking van het
voortgezet onderwijs, beroepsonderwijs, universitair onderwijs en de kennisinstellingen
in ontwikkelingslanden. Over de rol die Nederlandse hoger onderwijs instellingen
hierbij kunnen spelen is overleg gaande met de HBO-Raad en de VSNU.Ook de constatering dat de groei van middelen voor basic education ten koste is gegaan van de steun voor hoger onderwijs
is voor Nederland niet aan de orde. De middelen voor de internationale onderwijsprogramma’s
zijn vrij constant gebleven, de middelen voor basic education zijn de laatste jaren sterk toegenomen, maar niet ten koste van
het hoger-onderwijsprogramma, dat ongeveer gelijk is gebleven.In het rapport wordt voorts geconstateerd dat «a more strategic
and longer term approach to upgrading key institutions may be required, into
which programmes to improve the skills of individuals would then be integrated».
Nederland komt hier al aan tegemoet. De Netherlands Fellowship Programmes
(NFP) zijn namelijk zo ingericht dat de capaciteit van organisaties wordt
versterkt door alleen beurzen te verstrekken aan midcareer professionals die
na afloop van hun studie terugkeren naar hun organisatie en op die wijze de
organisatie versterken. Ook worden met organisaties in ontwikkelingslanden
zogenoemde NFP-meerjarenovereenkomsten afgesloten. De organisatie krijgt dan
voorrang bij de toekenning van NFP-beurzen. Zo krijgen binnen
een organisatie meer mensen een beurs krijgen en ontstaat een kritische massa
van medewerkers die kan bijdragen aan versterking van de organisatie.De passages in het rapport over gendergelijkheidIk onderschrijf het rapport volledig waar het zegt dat gelijkheid tussen
mannen en vrouwen voorwaarde is om de andere MDG’s te behalen. Ook ben
ik het eens met de constatering dat donoren meer samen moeten werken om de
specifieke MDG op het gebied van gendergelijkheid (MDG 3) te behalen. Er is
een noodzaak om de investeringen in MDG 3 op te zwepen om werkelijke resultaten
te boeken.Mainstreaming is de belangrijkste strategie voor donoren die net zoals
Nederland in vele sectoren geëngageerd zijn. Daarnaast is het belangrijk
specifiek vrouwen-organisaties te ondersteunen zodat zij op kunnen komen voor
hun rechten en hun stem kunnen laten horen voor betere dienstverlening en
bestuur. In de huidige beleids-prioriteiten van AEV investeert Nederland specifiek
in vrouwen- en meisjesrechten via onderwijs, HIV/Aids, seksuele en reproductieve
gezondheid en rechten, en water. Via beleidsdialoog en monitoring dragen ambassades
bij aan gendergelijkheid binnen de Sector Wide Approaches (SWAp), de armoedestrategie
(PRSP) en via de Joint Assistance Strategie van donoren en gastland.De Minister voor Ontwikkelingssamenwerking,A. M. A. van Ardenne-van der Hoeven 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30300-V-131.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl