Wijziging Wet op de rechterlijke organisatie e.a. i.v.m. reorganisatie openbaar ministerie en inst. landelijk parket; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19981999-25392, nr. 46c

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

11-02-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25392 nr. 46c

09-02-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25392Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 392Wijziging van de Wet op de rechterlijke organisatie, het Wetboek van
Strafvordering, de Politiewet 1993 en andere wetten (reorganisatie openbaar
ministerie en instelling landelijk parket)nr. 46cNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 9 februari 1999Met veel belangstelling heb ik kennisgenomen van het nader voorlopig verslag.
Gaarne maak ik gebruik van de gelegenheid om nader in te gaan op de belangrijke
thema's die de leden van de diverse fracties daarin aan de orde hebben gesteld.
Naar ik hoop slaag ik erin door middel van de onderhavige memorie de bij de
fracties nog resterende vragen naar tevredenheid te beantwoorden.De leden van de VVD-fractie vragen om enkele concrete – eventueel
fictieve – voorbeelden waarin de minister nadere aanwijzingen zou dienen
te geven na de aanvang van het onderzoek ter terechtzitting. In antwoord op
deze vraag noem ik graag de volgende twee, fictieve voorbeelden.Niet uitgesloten is dat zich het volgende voordoet. De minister van Justitie
heeft na overleg met het College van PG's een aanwijzing gegeven tot vervolging
van een arts in verband met actieve levensbeëindiging van een zwaar defecte
pasgeborene. In de zaak die bij de rechter aanhangig wordt gemaakt, wordt
de arts het misdrijf als bedoeld in artikel 289 Sr. tenlastegelegd.De bevoegde officier van justitie komt naar aanleiding van hetgeen ter
terechtzitting naar voren komt omtrent de concrete omstandigheden waaronder
de levensbeëindiging heeft plaatsgevonden, uiteindelijk tot de overtuiging
dat de arts een beroep op overmacht toekomt en meent dientengevolge dat ontslag
van rechtsvervolging moet worden geëist. De minister – kennisgenomen
hebbende van deze opvatting – is er minder zeker van dat een beroep
op overmacht kan slagen en is mede vanwege de rechtsonzekerheid op dit terrein,
van oordeel dat de officier van justitie in zijn requisitoir zich op het standpunt
moet stellen dat betrokkene schuldig dient te worden verklaard aan het plegen
van een misdrijf. Aan een van de voorwaarden van de geldende euthanasiemeldingsprocedure –
de schriftelijke wilsverklaring – is immers niet voldaan. In de afweging
van de minister speelt een belangrijke rol dat indien de rechter een eventuele
eis van de officier strekkende tot ontslag van rechtsvervolging zou volgen,
de mogelijkheden tot instelling van hoger beroep en cassatie voor het OM praktisch
gezien tot een minimum zou zijn gereduceerd. Dit laatste acht de minister
met het oog op de rechtsontwikkeling ongewenst. In een dergelijke situatie
kan het zo zijn dat de minister de officier – indien de
laatste niet uit eigen beweging zijn requisitoir overeenkomstig de wens van
de minister zou willen inrichten – uiteindelijk een nadere aanwijzing
geeft.Een tweede, hypothetisch voorbeeld zou het geval kunnen betreffen waarin
tijdens het onderzoek ter terechtzitting in een belangrijke euthanasiezaak
een arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg
verschijnt op basis waarvan ernstige twijfels rijzen omtrent de verenigbaarheid
van de euthanasiemeldingsprocedure met het nemo tenetur-beginsel, zoals besloten
in artikel 6 EVRM. Mede omdat het een arrest betreft dat gewezen is tegen
een andere verdragsstaat en de casuspositie niet volstrekt gelijk is aan de
situatie zoals die in Nederland geldt, bestaat tussen juridische deskundigen
verschil van mening omtrent welke consequenties aan het arrest moeten worden
verbonden met het oog op de Nederlandse wetgeving. De behandelend officier van justitie acht de gerezen twijfels van een
zodanig gewicht dat hij er de voorkeur aan zou geven in de voorliggende zaak
niet-ontvankelijkheid van het OM te eisen.Uit het daarop volgende overleg met de minister blijkt echter dat deze
minder overtuigd is van de gerezen bezwaren. Hoe dan ook hecht hij eraan om
een duidelijke uitspraak van de rechter in hoogste instantie te verkrijgen
omtrent de precieze gevolgen van het Straatsburgse arrest voor de specifieke
Nederlandse situatie, met name met het oog op de eventuele noodzaak tot wetswijziging.
In een zodanig geval acht ik het evenmin ondenkbaar dat de minister uiteindelijk
een aanwijzing geeft om te requireren op een wijze die het door de minister
gewenste resultaat dichterbij brengt.Zoals gezegd zijn de hier gegeven voorbeelden slechts fictief.Ik ga ervan uit dat er in de praktijk vrijwel nooit aanleiding zal bestaan
om nadere aanwijzingen als hier bedoeld te geven.Daarbij hecht ik eraan nogmaals te benadrukken dat met het geven van aanwijzingen
zeker na de aanvang van het onderzoek ter terechtzitting uiterste terughoudendheid
geboden is. Het belang van een goede procesorde vergt dat de minister zich
in die fase in beginsel onthoudt van enigerlei bemoeienis. Dit kan met name
anders liggen in de sporadische gevallen waarin een individuele strafzaak
onmiskenbaar betekenis heeft voor het algemene beleid of de geldende wetgeving.
Zoals ook naar voren komt in de fictieve situaties die hierboven zijn beschreven,
kan zich dit bij voorbeeld voordoen in euthanasiezaken. In dergelijke, zeer
uitzonderlijke omstandigheden kan er niet of althans niet zonder meer van
worden uitgegaan dat de behandelend officier de zaak zelfstandig kan afdoen
zonder eerst door tussenkomst van de hoofdofficier en het College het gevoelen
van de minister in te winnen. De leden van de CDA-fractie vragen om een uiteenzetting over de verhouding
tussen minister en OM en in het bijzonder over de uitoefening van de aanwijzingsbevoegdheid
door de thans verantwoordelijke bewindspersoon. De genoemde leden zijn er
terecht van uitgegaan dat ik het wetsvoorstel zoals dit vorig jaar met steun
van de VVD-fractie door de Tweede Kamer is aanvaard, volledig voor mijn verantwoording
neem. Dit brengt met zich dat ik niet alleen de wettekst sec zoals deze thans
na verwerking van nota van wijzigingen en amendementen voorligt, voor mijn
rekening neem, maar ook de begeleidende stukken voor zover daarin inhoud en
betekenis van de onderscheidene wetsbepalingen zijn toegelicht.In antwoord op het verzoek van genoemde leden maak ik gaarne van de gelegenheid
gebruik om van mijn kant een nadere toelichting te geven op de genoemde verhouding
en de wijze waarop deze in het onderhavige wetsvoorstel gestalte
heeft gekregen. Terecht hechten de genoemde leden hier bijzondere waarde aan:
de verhouding tussen de minister van Justitie en het OM is in een democratische
rechtsstaat van cruciale betekenis. Blij de beoordeling van deze verhouding
dienen steeds twee grondgedachten van de democratische rechtsstaat in ogenschouw
te worden genomen. Enerzijds is dat de ministeriële verantwoordelijkheid
als staatsrechtelijke basis voor de democratische controle op het handelen
van de rijksoverheid. Anderzijds betreft het de bescherming van grondrechten
en beginselen van behoorlijke procesorde in samenhang met de positie van het
OM in het strafproces. De centrale vraag is op welke wijze deze grondgedachten
in de verhouding tussen minister en OM op een adequate wijze met elkaar kunnen
worden verenigd.In het wetsvoorstel heeft genoemde verhouding concreet gestalte gekregen
in de voorgestelde artikelen 127 tot en met 129 Wet RO.In artikel 127 wordt bepaald dat de minister algemene en bijzondere aanwijzingen
kan geven betreffende de uitoefening van de taken en bevoegdheden van het
OM. Deze bevoegdheid kent noch naar de aard van de aanwijzing, noch naar de
taak of de bevoegdheid waarop een eventuele aanwijzing betrekking zou kunnen
hebben, enige beperking. Uit een oogpunt van ministeriële verantwoordelijkheid
is dit een adequate benadering: de minister van Justitie kan niet volledig
verantwoordelijk worden gehouden voor het OM indien hij niet beschikt over
daarmee corresponderende bevoegdheden. Dit laat onverlet dat de feitelijke
ministeriële betrokkenheid afhankelijk van het concrete geval sterk zal
variëren. De taken en bevoegdheden van het OM als bedoeld in het voorgestelde
artikel 127 Wet RO zijn immers zeer verschillend naar aard en omvang. Een
belangrijk onderscheid moet in dit verband worden gemaakt – de leden
van de CDA-fractie refereerden daar eerder aan – tussen het door het
OM te voeren beleid en het optreden van het OM in individuele strafzaken.De ministeriële verantwoordelijkheid speelt in de praktijk vooral
een rol bij de beleidsvorming. Dit ligt ook in de rede. Mede als gevolg van
de sterke toename van de criminaliteit is de politieke en publieke belangstelling
voor het strafrechtelijk beleid de laatste decennia aanzienlijk toegenomen.
Op dit terrein dienen in de tegenwoordige situatie voortdurend keuzes te worden
gemaakt en prioriteiten te worden gesteld. Er bestaat brede overeenstemming
over de noodzaak dat hierover politieke verantwoording wordt afgelegd. Om
het adequaat afleggen van verantwoording mogelijk te maken, zijn eerder in
het kader van de reorganisatie van het OM goede afspraken gemaakt. De beleidsvorming
vindt plaats in een twee jarige beleidscyclus waarbij de beleidmatige, budgettaire
en beheersmatige kaders door de minister in overleg met het OM worden vastgesteld.
Desgewenst zal de minister uit hoofde van het voorgestelde artikel 127 Wet
RO een algemene aanwijzing kunnen geven. In deze systematiek is de minister
in staat om op vaste tijdstippen zijn verantwoordelijkheid voor het beleid
inzake strafrechtelijke rechtshandhaving uitdrukkelijk te laten gelden.Met de leden van de CDA-fractie ben ik van oordeel dat in vergelijking
tot de beleidsvorming een duidelijk andere invulling van de rol van minister
past indien het gaat om beslissingen in individuele zaken. Zoals hiervoor
vermeld is de bescherming van grondrechten en beginselen van behoorlijke procesorde
in samenhang met de positie van het OM in het strafproces, in een rechtsstaat
essentieel. Van oudsher speelt daarbij de relatie van het OM met de onafhankelijke
rechter een belangrijke rol. Het OM is in individuele gevallen ten overstaan
van de rechter verplicht zichtbaar te maken welke rechtsstatelijke afwegingen
zijn verricht. De rechter toetst vervolgens het handelen van het OM aan het
recht, beoordeelt de toewijsbaarheid van specifieke vorderingen
van het OM en toetst de door het OM gemaakte keuzen.Tegelijkertijd moet worden erkend dat er gedurende langere tijd een ontwikkeling
heeft plaatsgevonden waarbij steeds minder zaken aan de rechter worden voorgelegd.
Enkele decennia geleden kon de gedragslijn van het OM nog zijn dat een gebleken
strafbaar feit behoudens incidentele uitzonderingen tot strafrechtelijke vervolging
moest leiden. In de tegenwoordige situatie liggen de verhoudingen anders.
Een sterke toename van het aantal strafbepalingen en een sterke stijging van
het aantal overtredingen daarvan hebben onvermijdelijk tot gevolg gehad dat
het OM – via de toepassing van het opportuniteitsbeginsel – een
steeds scherpere selectie heeft moeten maken van zaken die aan de rechter
worden voorgelegd. Er zijn derhalve steeds meer opsporings- en vervolgingsbeslissingen
die – afgezien van de mogelijkheid van artikel 12 Sv. – aan de
controle van de strafrechter worden onttrokken. Het belang van de mogelijkheid
van democratische controle is hierdoor toegenomen.Gegeven deze ontwikkelingen rijst de vraag wat de rol van de minister
van Justitie bij beslissingen in individuele strafzaken moet zijn. Het uitgangspunt
is ook naar mijn oordeel dat de minister hier grote terughoudendheid moet
betrachten. In dit opzicht verschilt mijn opvatting niet van die van mijn
ambtsvoorgangers. Een veelvuldige bemoeienis in individuele strafzaken komt
al snel op gespannen voet met het geldende strafrechtelijke systeem waarin
beslissingen dienaangaande door de wetgever op grond van rechtsstatelijke
overwegingen aan de officier van justitie zijn toegekend. Daarnaast stuit
een te vergaande betrokkenheid ook op praktische bezwaren.Zoals ook in het verleden steeds het uitgangspunt is geweest dient evenwel
in uitzonderingsgevallen een mogelijkheid te bestaan voor de minister om een
bijzondere aanwijzing te geven. De minister is immers ook politiek verantwoordelijk
voor de binnen de algemene beleidskaders te verrichten beoordeling van individuele
zaken. In verband met de staatsrechtelijke regel «geen verantwoordelijkheid
zonder bevoegdheid» is ervoor gekozen om een uitdrukkelijke aanwijzingsbevoegdheid
in de wet vast te leggen. Misverstanden omtrent de reikwijdte van de aanwijzingsbevoegdheid
worden op deze wijze voorkomen. Volledige politieke verantwoordelijkheid bestaat
alleen dan indien de minister over duidelijk omschreven bevoegdheden beschikt
om die verantwoordelijkheid in voorkomende gevallen ook daadwerkelijk te effectueren.
Gelet op de hiervoor beschreven ontwikkelingen terzake van de toepassing van
het opportuniteitsbeginsel, acht ik deze benadering eens te meer gerechtvaardigd.Om dezelfde reden geef ik er ook de voorkeur aan om de ministeriële
bevoegdheid tot het geven van een aanwijzing tot niet-vervolging te handhaven.
Met de leden van de CDA-fractie ben ik van mening dat zich dan een bijzondere
situatie voordoet; bij een beslissing tot niet-vervolging zal de zaak in de
regel niet aan de rechter worden voorgelegd. Het is bekend dat mede in het
licht van laatstgenoemde omstandigheid over de bevoegdheid tot het geven van
een aanwijzing tot niet-vervolging, verschillend wordt gedacht. Zoals de leden
van de CDA-fractie hebben gesignaleerd, heb ik als toenmalig lid van de VVD-fractie
in de de Tweede Kamer ook aandacht gevraagd voor de bezwaren die tegen deze
bevoegdheid kunnen worden ingebracht. Uiteindelijk is echter bij de beoordeling
van het wetsvoorstel zoals dit door de Tweede Kamer is aanvaard, ook op dit
punt grote waarde gehecht aan de ruime strekking van het opportuniteitsbeginsel.
Op grond van artikel 167, tweede lid, Sv kan van vervolging worden afgezien
op gronden aan het algemeen belang ontleend. Juist omdat het bij
de vraag wat in het algemeen belang dient te geschieden gaat om een opportuniteitsafweging
waarbij het OM gezien het ruime kader van artikel 167 Sv veel beleidsvrijheid
wordt gelaten, is het gewenst dat hierover politieke verantwoording kan worden
afgelegd. Dit veronderstelt dat de minister in laatste instantie een aanwijzing
tot niet-vervolging moet kunnen geven. Wel meen ik dat de minister hier strikte
terughoudendheid moet betrachten.Voorts is met het oog op eventuele bezwaren tegen aanwijzingen in individuele
strafzaken bij de behandeling van het wetsvoorstel tot dusverre naar mijn
oordeel terecht sterk de nadruk gelegd op het belang van de waarborgen die
terzake van dergelijke aanwijzingen in het voorgestelde artikel 128 Wet RO
zijn geregeld. Teneinde de kans op ongerechtigheden – hoe theoretisch
wellicht ook – te minimaliseren dienen aanwijzingen in individuele strafzaken
met de grootst mogelijke zorgvuldigheid en openheid te worden voorbereid.
Om die reden hecht ik er veel waarde aan dat een bijzondere aanwijzing die
betrekking heeft op de opsporing of vervolging van strafbare feiten –
anders dan in de huidige Wet RO – wordt gebonden aan procedurevoorschriften.
Ten opzichte van de huidige situatie is dit naar mijn oordeel een belangrijke
verbetering.Met name is van grote betekenis dat in het wetsvoorstel wordt bepaald
dat de minister van Justitie, indien hij voornemens is een bijzondere aanwijzing
te geven als hiervoor bedoeld, dit voornemen aan het College van procureurs-generaal
dient voor te leggen teneinde het College in de gelegenheid te stellen hierover
zijn zienswijze aan de minister kenbaar te maken. Deze procedure dwingt enerzijds
de minister om op grond van het deskundige oordeel van het OM de verschillende
argumenten nog eens zorgvuldig tegen elkaar af te wegen alvorens tot een definitieve
beslissing te komen. Anderzijds verplicht zij het OM om nauwgezet te formuleren
hoe het voornemen van de minister vanuit een strafvorderlijk perspectief moet
worden beoordeeld. Deze beide aspecten van de procedure verzekeren naar mijn
oordeel optimale zorgvuldigheid.Voorts is in het wetsvoorstel gewaarborgd dat een en ander zich in de
openbaarheid zal voltrekken. Indien de minister na de hiervoor beschreven
procedure zou besluiten tot het geven van een aanwijzing, dan dient de ze
schriftelijk en gemotiveerd te worden gegeven en door het OM bij de processtukken
te worden gevoegd. Dat laatste geldt tevens voor de op de aanwijzing betrekking
hebbende zienswijze van het College: ook deze zal in het procesdossier worden
opgenomen. Deze voorschriften worden gegeven opdat de rechter en andere belanghebbenden
van de besluitvorming terzake kennis kunnen nemen. Indien het gaat om een
aanwijzing strekkende tot het niet of niet verder opsporen of vervolgen dienen
volgens het wetsvoorstel zowel de Tweede als de Eerste Kamer van de aanwijzing
en de zienswijze van het College in kennis te worden gesteld. Laatstgenoemde
verplichting is door de toenmalige minister bij nota van wijziging in het
wetsvoorstel opgenomen, mede naar aanleiding van de kanttekeningen die in
de Tweede Kamer terzake van de negatieve aanwijzingsbevoegdheid zijn gemaakt.Resumerend ben ik van oordeel dat in de verhouding tussen minister en
OM er een zorgvuldig evenwicht moet bestaan tussen de ministeriële verantwoordelijkheid
en een feitelijk zelfstandig functioneren van het OM. Het optreden van het
OM – en daarmee van ieder lid van het OM – valt onder de volledige
verantwoordelijkheid van de minister. In dat kader is van belang dat de minister
de bevoegdheid heeft om algemene en bijzondere aanwijzingen te geven. In de
praktijk zal de ministeriële verantwoordelijkheid vooral gestalte krijgen
bij het door het OM te voeren beleid. Met betrekking tot individuele zaken
betracht de minister in verband met de bijzondere positie van
het OM in het strafproces grote terughoudendheid. Dit geldt in het bijzonder
voor aanwijzingen strekkende tot het niet of niet verder opsporen of vervolgen
van strafbare feiten, alsmede voor aanwijzingen in de fase na de aanvang van
het onderzoek ter terechtzitting. Voorts is van grote betekenis dat in het
wetsvoorstel procedurebepalingen zijn opgenomen om de zorgvuldigheid en de
transparantie van de besluitvorming in de hier bedoelde gevallen te waarborgen.De leden van de CDA-fractie verzoeken de regering om toezending van een
afschrift van de afspraken die zijn gemaakt op de vorig jaar gehouden OM-conferentie.
Ik meen dat ik aan deze wens tegemoet kom door de afspraken zoals deze tijdens
de conferentie zijn gemaakt, afzonderlijk weer te geven. De betreffende afspraken
waren de volgende: – Het bereiken van overeenstemming tussen OM en departement over
de gezamenlijke rol met betrekking tot het beheer van de politie en de bijzondere
opsporingsdiensten (BOD-en);– Het totstandbrengen van gestructureerd overleg tussen de Directie
Wetgeving van het departement en het parket-generaal;– Het in overleg met het College vaststellen van een beleidsplan
voor het Directoraat-Generaal Rechtshandhaving;– Het creëren van ruimte om in de overlegvergadering zonder
agenda algemene thema's te bespreken;– De beantwoording van kamervragen waarbij ter voorbereiding departement
en parket-generaal gezamenlijk fact-finding verrichten (incl. evaluatie van
deze werkwijze);– Detachering van een lid van het OM bij de Directie Handhaving
van het departement en andersom.Afgesproken werd tevens om tijdens de OM-conferentie in 1999 de genoemde
punten opnieuw aan de orde te stellen, mede in het licht van de ontwikkeling
van het nieuwe Directoraat-Generaal Rechtshandhaving. Overigens dient hetgeen
tijdens genoemde conferentie is besproken, in het veel bredere kader van de
reorganisatie van het OM als geheel te worden bezien. Ter uitvoering van de
reorganisatie zijn vele veranderingen doorgevoerd. Deze hebben in bepaalde
gevallen ook gevolgen gehad voor de werkwijze in de verhouding tussen minister
en OM. Een voorbeeld daarvan betreft de afspraken die gemaakt zijn in het
kader van de beheersovergang. In het kader van de verdere ontwikkeling van
het nieuwe Directoraat-Generaal zal met het oog op een adequate taakverdeling
tussen departement en OM worden bezien in hoeverre nadere afspraken noodzakelijk
zijn.De leden van de CDA-fractie informeren vervolgens naar de maandelijkse
ontmoetingen van de minister en diens ambtelijke adviseurs met het College
in de overlegvergadering. De ambtelijke adviseurs die aan deze vergadering
plegen deel te nemen zijn de secretaris-generaal, alsmede de directeurgeneraal
en de plaatsvervangend directeur-generaal Wetgeving, Rechtspleging en Rechtsbijstand.
In voorkomende gevallen nemen ook andere directeuren-generaal en zonodig ook
directeuren aan de vergadering deel. Het secretariaat van de vergadering berust
bij het departement. De departementale verantwoordelijkheid voor het strafrechtelijk
beleid berustte voorheen bij de directie strafrechtelijke handhaving, die
deel uitmaakte van het Directoraat-Generaal Wetgeving, Rechtspleging en Rechtshandhaving.
Deze directie is inmiddels verzelfstandigd en omgevormd tot het Directoraat-Generaal
Rechtshandhaving. De nieuwe directeur-generaal treedt op 15 maart a.s. aan
en zal als de eerste departementale adviseur van de minister op het terrein
van het strafrechtelijk beleid deelnemen aan de overlegvergadering. Wat mijn
eigen aanwezigheid betreft is mijn streven erop gericht iedere
maand in persoon bij de gehele vergadering aanwezig te zijn. Met name buitenlandse
en parlementaire verplichtingen hebben evenwel tot gevolg dat de vergadering
soms buiten mijn aanwezigheid plaatsvindt.De leden van de CDA-fractie stellen voorts enkele vragen over de besluitvorming
in de overlegvergadering. In juridische zin is de overlegvergadering geen
besluitvormend orgaan. Besluiten inzake het OM worden door hetzij de minister,
het zij het College, het zij op het niveau van het parket genomen. Aan de
overlegvergadering is daarentegen als zodanig geen wettelijke beslissingsbevoegdheid
toegekend. Wel is de overlegvergadering doorgaans «de sluis» door
middel waarvan in het kader van de verhouding tussen OM en minister de besluitvorming
plaatsvindt. Zo vindt de ministeriële toetsing van door het College vastgestelde
richtlijnen plaats door tussenkomst van de vergadering; worden in de vergadering
vervolgingsbeslissingen van het OM inzake euthanasie besproken; komen in de
vergadering de kernpunten in de planning & controlcyclus aan de orde «zoals
de vaststelling van de algemene kaders» het jaarplan en de trimesterverantwoording
inclusief het jaarverslag; worden de voortgangsrapportages inzake de reorganisatie
besproken; wordt er regulier door het College gerapporteerd op onderscheiden
gebieden als het milieubeleid, het fraudebeleid en het beleid inzake de georganiseerde
criminaliteit. Voor het overige worden al die punten aan de orde gesteld die
door het College of de minister ter bespreking naar voren worden gebracht.Voor de verslaglegging van het besprokene wordt zorggedragen door de secretaris
van de overlegvergadering. Het is – dit in reactie op een andere vraag
van de leden van de CDA-fractie – niet ondenkbaar dat de minister gehoord
de vergadering ter plaatse een besluit neemt dat het karakter heeft van een
aanwijzing, zoals bedoeld in het voorgestelde artikel 127 Wet RO. Dit is echter
zelden of nooit het geval. Wel neemt de minister in de vergadering beslissingen
in die zin dat hij bijvoorbeeld te kennen geeft in te stemmen met de inhoud
van het jaarplan en het jaarverslag, de toekenning van additionele middelen
etc. Zulks pleegt te worden vastgelegd in het verslag van de vergadering.De leden van de CDA-fractie hebben het juridische karakter van het veiligheidsplan
aan de orde gesteld. Voor zover de minister van Justitie in een centraal vastgesteld
veiligheidsplan het OM in algemene zin voorschrijft aan welke zaken het OM
bij de nadere invulling van zijn vervolgingsbeleid aandacht moet besteden,
is er in juridische zin inderdaad sprake van een algemene aanwijzing. Het
is vervolgens de verantwoordelijkheid van het College dat een dergelijke aanwijzing
wordt doorvertaald op het niveau van de parketten. Overigens wordt het OM,
het College voorop, uiteraard bij de voorbereiding van de besluitvorming omtrent
dit soort plannen intensief betrokken.Ten slotte vragen de leden van de CDA-fractie of ik van oordeel ben dat
leden van het College slechts voor vijf jaren moeten worden benoemd. Krachtens
het wetsvoorstel worden de leden van het College bij koninklijk besluit benoemd.
In het wetsvoorstel wordt op dit punt geen termijn voorgesteld. Dit ligt anders
voor de voorzitter van het College. Op grond van het voorgestelde artikel
130, derde lid, Wet RO wordt een van de leden van het College benoemd tot
voorzitter van het College voor een periode van drie jaar met de mogelijkheid
van eenmaal herbenoeming. Voor de overige PG's geldt dat een tijdelijke benoeming
door het wetsvoorstel formeel gezien niet wordt uitgesloten. In beginsel sta
ik positief tegenover de mogelijkheid van tijdelijke benoeming. Op dit moment
echter is het naar mijn oordeel nog niet aan de orde. In hoeverre in
de toekomst benoeming voor bepaalde tijd zal kunnen plaatsvinden, hangt met
name af van de verdere ontwikkelingen die zullen plaatsvinden in het kader
van de algemene bestuursdienst.In de memorie van antwoord heb ik in antwoord op vragen van onder meer
de PvdA-fractie gesteld dat de minister van Justitie in overleg met alle betrokkenen
de justitiële kaders vaststelt, waarna de minister van BZK zorgdraagt
voor adequate beheersmatige vertaling hiervan. Deze leden vragen thans wie
bedoeld worden met «alle betrokkenen». Daarmee wordt in de eerste
plaats het College bedoeld. Bij het overleg met het College wordt acht geslagen
op de opvattingen die verder in het OM «te beginnen bij de hoofdofficieren
van justitie, leven. Voorts betrekt de minister bij zijn afweging uiteraard
ook de opvattingen die elders in de justitieorganisatie leven.De leden van de PvdA-fractie vragen voorts of met de adequate beheersmatige
vertaling als hierboven beschreven, het Beleidsplan Nederlandse Politie 1999–2002
wordt bedoeld. Dit is niet het geval. Genoemd beleidsplan geeft een meerjarig
beleids- en beheerskader. De adequate beheersmatige vertaling zal plaatsvinden
in de jaarlijkse begrotingscyclus van de politie. De contouren hiervan staan
overigens wel in het Beleidsplan Nederlandse Politie waarop de genoemde leden
doelen.De justitiële politieprioriteiten zijn – dit in antwoord op
een andere vraag van de leden van de PvdA-fractie – voor de periode
1999–2002 met het uitkomen van het politie-beleidsplan inderdaad vastgesteld.
Het beleidsplan is aan Tweede en Eerste Kamer toegezonden. Dit beleidsplan
bevat als gezegd het meerjarige beleidskader. Met de justitiële kaders
wordt inderdaad gedoeld op de landelijke prioriteiten betreffende het te voeren
beleid op het terrein van de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde.
In de jaarlijkse begrotingscycli van de politie en het OM zullen deze nader
geconcretiseerd worden.Op de vraag van de leden van de PvdA-fractie hoe een en ander zich verhoudt
tot de dagelijkse praktijk, wil ik allereerst benadrukken dat met de landelijke
kaderstelling niet beoogd wordt alle activiteiten van de politie uitputtend
vast te leggen. Principieel gezien acht ik dit ongewenst, omdat een belangrijk
deel van de beleidskeuzes op lokaal niveau (nader) moet worden bepaald. Voorts
is dat om praktische redenen niet mogelijk; het aanbod van zaken bij de politie
is niet op voorhand aan te geven. In de praktijk zal – zoals door de
leden van de PvdA-fractie aan de orde gesteld – de werkdruk van de politie
ter plaatse een medebepalende factor zijn. Dat neemt niet weg dat zowel op
regionaal als op landelijk niveau, richting gegeven kan en moet worden aan
het dagelijkse politiewerk. Zonder landelijke kaderstelling zou bijvoorbeeld
het slachtofferbeleid bij politie en OM nooit tot stand zijn gekomen. Ook
de resultaten die zijn geboekt bij de bestrijding van milieucriminaliteit,
het financiële rechercheren en de aanpak van bovenregionale criminaliteit
zijn in belangrijke mate bevorderd en gestimuleerd door landelijk vastgesteld
beleid. Maatregelen die thans worden getroffen om de aanpak van kinderpornografie
te intensiveren en de prioritaire aandacht in beleidsmatig en organisatorisch
opzicht voor de bestrijding van mensenhandel, zijn eveneens in belangrijke
mate het gevolg van centrale kaderstelling. Binnen de beschikbare mogelijkheden
heeft de politie zich daarnaar te richten.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19981999-25392-46c.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl