Wet personenvervoer 2000; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26456, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

30-03-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26456 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 28 augustus 1998,
no. W09.98.0184, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.Voorstel van wetMemorie van toelichting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26456Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 456Nieuwe regels omtrent het openbaar vervoer en besloten busvervoer (Wet
personenvervoer 2000)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 28 augustus
1998 en het nader rapport d.d. 23 maart 1999, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Verkeer en Waterstaat. Het advies van de Raad van State is
cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 13 mei 1998, no. 98.002381, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Verkeer en Waterstaat, bij de Raad van State
ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting,
houdende nieuwe regels omtrent het openbaar vervoer, besloten busvervoer en
taxivervoer (Wet personenvervoer 2000).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 13 mei 1998,
nr. 98.002381, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 28 augustus 1998, nr. WO9.98.0184, bied ik U hierbij
aan.1. Aan het wetsvoorstel ligt een aantal externe rapporten, kabinetsstandpunten
en beleidsnota's ten grondslag, alsmede door de Tweede Kamer der Staten-Generaal
terzake aangenomen moties. Wat betreft het taxivervoer heeft Uwe Majesteit
bij koninklijke boodschap van 5 maart 1998 een voorstel van wet tot wijziging
van de wet personenvervoer bij de Tweede Kamer ingediend (kamerstukken II
1997/98, 25 910, nr. 1–3). De inhoud van dat voorstel is in
het voorliggende voorstel verwerkt. De Raad van State verwijst voor het aspect
taxivervoer naar zijn eerder uitgebrachte advies van 11 februari 1998 (kamerstukken
II 1997/98, 25 910, B). Met het voorstel van wet wordt beoogd door een beheerste vorm van marktwerking
de kwaliteit van het regionaal openbaar vervoer te verbeteren en de kostendekkingsgraad
te verhogen. Een samenhangend aanbod van vervoer moet het voor de potentiële
reiziger aantrekkelijker maken het openbaar vervoer te verkiezen boven de
eigen auto.Hoewel de Raad instemt met deze doelstelling acht hij niet aannemelijk
gemaakt dat de invoering van een beheerste vorm van marktwerking daadwerkelijk
zal leiden tot terugdringing van de automobiliteit. De Raad verwacht dat de
aan het marktmechanisme ten grondslag liggende afweging tussen commercieel
meer en minder aantrekkelijke vervoerdiensten niet alleen tot gevolg zal hebben
dat minder aantrekkelijke diensten – die veelal ook een sociaal ontsluitende
functie hebben voor mensen die afhankelijk zijn van het openbaar vervoer (paragraaf 1.2
van de memorie van toelichting) – niet langer optimaal worden uitgevoerd,
maar dat ook overigens het voorzieningenniveau van het openbaar vervoer zodanig
achteruitgaat dat de potentiële reiziger blijft bij zijn voorkeur voor
de eigen auto. Voor het terugdringen van de automobiliteit zijn
naar het oordeel van de Raad naast het voorgestelde in dit voorstel van wet
ook andere maatregelen nodig.1. Het kabinetsbeleid inzake het regionaal openbaar vervoer heeft een
tweeledige doelstelling: een selectieve en regionaal gedifferentieerde groei
van het openbaar vervoer en een substantiële verbetering van de kostendekkingsgraad.
Het openbaar vervoer moet een aantrekkelijker alternatief voor de particuliere
auto worden. Dit wetsvoorstel is één van de instrumenten die
deze doelstellingen dichterbij brengt. Uiteraard is de introductie van marktwerking
geen panacee. Het maakt onderdeel uit van een scala aan maatregelen, waarvan
de decentralisatie van bevoegdheden voor openbaar vervoer en investeringen
in de infrastructuur van het openbaar vervoer eveneens essentieel zijn. Door
decentrale overheden verantwoordelijk te maken voor het openbaar vervoer,
wordt de mogelijkheid gecreëerd om dit in te bedden in het brede verkeer-
en vervoersbeleid van die overheden. Het is van het grootste belang dat de
medeoverheden een samenhangend beleid voeren waarin ondermeer parkeerbeleid,
de toegankelijkheid van binnensteden voor de particuliere auto, besluiten
inzake ruimtelijk ordening, bedrijfsterreinen en woningbouw en de mate waarin
openbaar vervoer aanwezig is elkaar versterken.Uit voorbeelden in het buitenland waar het openbaar vervoer een sterke
groei heeft doorgemaakt blijkt ook dat een integraal verkeer- en vervoersbeleid
essentieel is, waarvan marktwerking een onderdeel kan zijn («Werkt marktwerking?
Ervaringen uit het openbaar vervoer van 10 Europese steden», Ministerie
van Verkeer en Waterstaat, 1998; dit rapport is aangeboden aan de voorzitter
van de Tweede Kamer der Staten Generaal bij brief van 23 september 1998, kenmerk
DGP/V-823173). Het onder concurrentie plaatsen leidt tot een betere prijs/kwaliteit
prestatie van ondernemingen zodat met minder financiële middelen hetzelfde
product geleverd kan worden, of met gelijkblijvend budget een beter product
verkregen kan worden. Louter de introductie van prijsconcurrentie leidt tot
impulsen voor kostenreductie waardoor bij handhaving van dezelfde kwaliteit
van openbaar vervoer met een lagere overheidsbijdrage kan worden volstaan,
maar leidt daarmee niet zonder meer tot beter openbaar vervoer. Omdat met
dit wetsvoorstel echter geen bezuinigingsdoelstelling wordt nagestreefd, kunnen
behaalde efficiencyvoordelen omgezet worden in verbeteringen in het openbaar
vervoer door niet op prijs maar op kwaliteit te laten concurreren. Dit wetsvoorstel
geeft de decentrale overheden het instrument van (openbare) aanbesteding van
openbaar vervoer waardoor de verhouding met vervoerders wordt verzakelijkt
en de overheid meer waar voor haar geld krijgt. Doordat de subsidie wordt
gekoppeld aan vervoersopbrengsten zal de vervoerder zich moeten inspannen
zo veel mogelijk aan de wensen van de reizigers tegemoet te komen. Op deze
wijze toegepast zal marktwerking kunnen leiden tot beter openbaar vervoer
dat een aantrekkelijk alternatief vormt voor de particuliere auto.2. In artikel 3 is bepaald dat bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur kan worden afgeweken van het bepaalde in de hoofdstukken II en III
ten behoeve van experimenten met openbaar vervoer. Artikel 3 moet worden gezien tegen de achtergrond van het vraagstuk van
de toepassing van wetgeving die «knel» zit tussen de eisen van
het legaliteitsbeginsel enerzijds en de behoefte aan een flexibel beleid dat
inspeelt op maatschappelijke ontwikkelingen anderzijds. De behoefte aan een
oplossing voor dit probleem acht de Raad legitiem. Over de voorgestelde oplossing
merkt de Raad echter het volgende op.a. De voorgestelde oplossing is naar de mening van de Raad onvoldoende
afgewogen, omdat de niet geringe implicaties en nadelen van het voorstel –
zoals een dreigende aantasting van het materiële primaat van de wetgever
en van de staatsrechtelijke positie van de Staten-Generaal, het op losse schroeven
zetten van rechtsgelijkheid en rechtszekerheid – zelfs niet worden genoemd
in de toelichting op artikel 3, laat staan dat de nadelen zorgvuldig worden
afgewogen tegen de beoogde voordelen.b. De Raad wijst voorts op de noodzaak dat in het kader van het afwegingsproces
dat aan een beslissing tot het invoeren van een experiment zal voorafgaan
een zogenoemde ex ante evaluatie zal plaatsvinden, dat wil zeggen dat voorafgaande
aan de implementatie van het beleid een beoordeling plaatsvindt van de waargenomen
inhoud, processen of effecten van dat beleid aan de hand van bepaalde
criteria. De Raad dringt erop aan het voornemen daartoe in de memorie van
toelichting tot uitdrukking te brengen.c. Met betrekking tot de onderhavige bepaling maakt de Raad de volgende
kanttekeningen.– De Raad heeft, als de noodzaak tot afwijking van wettelijke regels
al zou vaststaan, bezwaar tegen het niveau van de experimenteerregeling. Deze
laat de mogelijkheid open van subdelegatie. De Raad is van oordeel dat de
keuze voor een ministeriële regeling dient af te hangen van de mate van
concreetheid van de experimenteerbasis. Naarmate het onderwerp waarop het
experiment betrekking kan hebben, nauwkeuriger en concreter is begrensd, kan
een lager niveau van regelgeving worden gekozen. Nu de formulering van artikel
3 vrijwel ongeclausuleerd is, ligt subdelegatie naar het oordeel van de Raad
niet in de rede.– In de tweede plaats dient de maximumduur van experimenten zo beperkt
mogelijk te zijn. Naar het oordeel van de Raad is niet overtuigend gemotiveerd
waarom in dit verband wordt aangesloten bij de wettelijk toegestane maximale
concessieduur van zes jaar.– In de derde plaats dient in het tweede lid van artikel 3 te worden
bepaald dat een voordracht voor een experimenteer-algemene maatregel van bestuur
niet zal worden gedaan indien een aantal leden van een van de kamers der Staten-Generaal –
bijvoorbeeld een vijfde deel van het grondwettelijk aantal – bedenkingen
heeft tegen de voordracht.– Gelet op het specifieke, tijdelijke karakter van de experimenteerregeling
dient in het wetsvoorstel een evaluatiebepaling te worden opgenomen.De Raad adviseert artikel 3 en de toelichting daarop aan te passen.2. Met genoegen heb ik kennis genomen van de opvatting van de Raad dat
hij de behoefte aan een oplossing voor het geschetste probleem legitiem acht.
Over de opmerkingen en kanttekeningen van de Raad van de in het wetsvoorstel
(oorspronkelijk) voorgestelde oplossing, merk ik het volgende op.a. Het experimentartikel maakt een uitvoering in afwijking van de wet
mogelijk in situaties die door de ontwikkelingen van de markt voor openbaar
vervoer worden veroorzaakt en die tevoren niet door de wetgever zijn onderkend
dan wel tevoren niet nauwkeurig zijn aan te geven. De situaties dienen wel
aan te sluiten bij de beginselen die aan de wet ten grondslag liggen. Een
voorbeeld van de toepassing van dit artikel is het experimenteren met geautomatiseerde
vervoerbewijzen waarbij het effect op bekostiging van het openbaar vervoer
of op kaartintegratie wordt bekeken. Een ander voorbeeld is gelegen in situaties
waarbij wordt geëxperimenteerd met nieuwe vervoertechnieken voor openbaar
vervoer. Een bedrijf zal de grote investeringen waarmee de ontwikkeling van
die technieken vaak gepaard gaan, in het algemeen eerst willen doen nadat
de mogelijkheid tot experimenteren is geboden. Het is dan niet gewenst dat
een concessie voor dergelijk openbaar vervoer verplicht moet worden aanbesteed.
Ook moet het in zo'n geval mogelijk zijn dat de desbetreffende concessiehouder
niet hoeft te beschikken over een verklaring van geen bezwaar.Dat aan een wettelijke experimentvoorziening belangrijke voordelen zijn
verbonden moge duidelijk zijn. Op deze wijze kan snel worden gereageerd op
onvoorziene ontwikkelingen in de vervoersmarkt waarop de wet nog niet is toegesneden
en waarvan ook nog niet op voorhand vaststaat dat een structurele regeling
in de wet wenselijk is. Anderzijds moet worden onderkend dat zo'n experimentvoorziening
met de nodige waarborgen moet zijn omgeven. Allereerst is het primaat van
de wetgever in het geding. De regelgevende bevoegdheid wordt immers gedelegeerd
aan een lager niveau waarbij de mogelijkheid wordt geboden af te wijken van
een wet in formele zin. Voorts moet worden voorkomen dat de afwijkingsmogelijkheid
van het beleid dat aan de wet ten grondslag ligt te ruim is. Dit kan zich
voordoen, indien het experimentartikel een ongenormeerde mogelijkheid tot
afwijking mogelijk maakt. Het kunnen afwijken bij experimenten mag er –
zoals de Raad terecht stelt – niet toe leiden dat afbreuk wordt gedaan
aan de beginselen van rechtszekerheid en rechtsgelijkheid. In het voorgestelde
artikel 3, zoals het naar aanleiding van het advies van de Raad is gewijzigd,
is hiervan ook rekenschap gegeven.De regering is van mening dat de voordelen van een grondslag voor een
experimentregeling zodanig zijn, dat deze een belangrijke toegevoegde waarde heeft naast het voorgestelde formeel-wettelijk instrumentarium. Overeenkomstig
het advies van de Raad is de memorie van toelichting aangevuld met de afwegingen
die hebben geleid tot het opnemen van het artikel.b. Ik onderschrijf de opmerking van de Raad dat het artikel voldoende
geclausuleerd moet zijn. De onderwerpen waarmee geëxperimenteerd kan
worden en de gevallen waarin van die bevoegdheid gebruik mag worden gemaakt
dienen nauwkeurig begrensd te zijn. Op deze wijze wordt bereikt dat toepassing
van de afwijkingsmogelijkheid evenwichtig en zorgvuldig geschiedt. In artikel
3 zoals dat aan de Raad is voorgelegd, zijn de hoofdstukken II en III aangeduid
waarvan bij of krachtens algemene maatregel van bestuur mag worden afgeweken.
Deze bevoegdheid is nader afgebakend door in het artikel een limitatieve opsomming
op te nemen van de artikelen waarvan kan worden afgeweken. De formulering
van artikel 3 is conform deze lijn verscherpt. Daarnaast zal steeds worden
getoetst of het voorgenomen experiment past binnen de bedoeling van artikel
3 van de wet. Een ex ante evaluatie kan daartoe een goed middel zijn. In de
toelichting bij artikel 3 is dit thans aangegeven.c. Over de afzonderlijke kanttekeningen van de Raad merk ik het volgende
op.– De Raad wijst erop dat nadere regelgeving naar het hoogst mogelijke
niveau dient te worden gedelegeerd. In artikel 3 van het wetsvoorstel is dit
ook geschiedt. De regering heeft de bevoegdheid om nadere regels te stellen
waarbij kan worden afgeweken van het bij wet bepaalde. Het bezwaar van de
Raad richt zich echter tegen de mogelijkheid van subdelegatie naar het ministerieel
niveau vanwege de ongeclausuleerdheid van artikel 3. Door de nadere clausulering
van artikel 3 is het bezwaar van de Raad tegen subdelegatie reeds voor een
belangrijk deel is weggenomen. Bovendien is voor de algemene maatregel van
bestuur waarin de bevoegdheid van de minister nader is geregeld, voorwerp
van een voorhangprocedure zodat de beide kamers der Staten-Generaal ook zicht
hebben op de mate van subdelegatie.– Inherent aan een experiment is de tijdelijke duur ervan. De maximaal
toegestane duur van de experimenten die met toepassing van artikel 3 van het
wetsvoorstel tot stand komen, is zes jaar. Reden voor de relatief lange maximumduur
van experimenten is gelegen in het gegeven dat de verwachte innovaties in
de openbaar vervoermarkt gepaard zullen gaan met grote investeringen. Een
kortere experimenteerperiode belemmert de totstandkoming van innovaties en
is om die reden niet wenselijk.– Om de inbreng van de Staten-Generaal zo goed mogelijk te positioneren,
is de voorhangprocedure in artikel 3, zoals aan de Raad voorgelegd, gewijzigd.
Voordat een voordracht voor een algemene maatregel van bestuur wordt gedaan,
wordt deze volgens het voorgestelde artikel aan de Staten-Generaal gezonden.
Derhalve zijn de beide kamers in een vroegtijdig stadium in de gelegenheid
opmerkingen te maken over het ontwerp.– Indien de experimentbepaling zelf een tijdelijk karakter zou dragen,
zou de suggestie van de Raad om een separate evaluatiebepaling op te nemen
een juiste zijn. In onderhavig geval betreft het geen bepaling met een tijdelijke
werking maar maakt deze bepaling het mogelijk om tijdelijk van de wet af te
wijken. In dat geval is een separate wetsevaluatie geen voor de hand liggend
instrument om zicht te houden op de experimenten. Evaluatie van experimenten
is zinvol en noodzakelijk maar de verplichting hiertoe zou zijn plaats moeten
krijgen in de ministeriële regeling. Dit neemt overigens niet weg dat
de werking van artikel 3 wel deel uit zal maken van de algemene wetsevaluatie
op grond van het voorgestelde artikel 98 (oorspronkelijk: artikel 102). Een
separate bepaling acht ik daarom niet aangewezen.3. Gelet op de in artikel 16 geregelde bevoegdheden van de Minister van
Verkeer en Waterstaat acht de Raad het overbodig in artikel 15, tweede lid,
te bepalen dat de directeur-generaal de hem in deze wet toegekende bevoegdheden
uitoefent onder verantwoordelijkheid van de minister. Voorts plaatst het college
vraagtekens bij de in artikel 17, tweede lid, geregelde bevoegdheid van de
minister het verslag van de directeur-generaal van commentaar te voorzien
en acht hij het raadzaam dat commentaar eerst te geven naar aanleiding van
eventuele reacties van de beide kamers der Staten-Generaal. Het college adviseert
zowel artikel 15, tweede lid, als artikel 17, tweede lid, te laten vervallen. 3. Artikel 16 regelt de wijze waarop de Minister van Verkeer en Waterstaat
aanwijzingen geeft aan de directeur-generaal. Het betreft hier vormvoorschriften,
namelijk dat de aanwijzingen worden vastgelegd in beleidsregels, dat deze
worden geplaatst in de Staatscourant en dat aanwijzingen omtrent individuele
gevallen in schriftelijke vorm worden gegeven. De bevoegdheid tot het geven
van die algemene aanwijzingen vindt juist haar grondslag in het tweede lid
van artikel 15. In dit artikel is de verantwoordelijkheid van de Minister
van Verkeer en Waterstaat neergelegd voor de taakuitoefening door de Nederlandse
mededingingsautoriteit (Nma). Deze expliciete vastlegging is ook noodzakelijk
vanwege het ontbreken van een hiërarchische verhouding tussen de Minister
van Verkeer en Waterstaat en de directeur-generaal van de Nederlandse mededingingsautoriteit.
Tevens drukt dit artikellid de verdeling van verantwoordelijkheden uit tussen
de Minister van Verkeer en Waterstaat en de Minister van Economische Zaken
jegens de Nederlandse mededingingsautoriteit. De Minister van Verkeer en Waterstaat
is verantwoordelijk voor de bevoegdheden van de directeur-generaal die voortvloeien
uit dit wetsvoorstel. De Minister van Economische Zaken blijft echter verantwoordelijk
voor de beheersmatige aspecten aangaande de Nederlandse Mededingingsautoriteit.
De regering hecht er derhalve aan om het tweede lid van artikel 15 te handhaven.In het tweede lid van artikel 17 wordt bepaald dat de Minister van Verkeer
en Waterstaat het verslag van de directeur-generaal van commentaar voorziet
en het ter kennis brengt van de beide kamers der Staten-Generaal. De directeur-generaal
is een ambtenaar, voor wiens beslissingen de minister politiek verantwoordelijk
is. Het is dus van belang dat de beide kamers op de hoogte zijn van de mening
van de minister. Een dergelijke bepaling is om diezelfde reden ook opgenomen
in de Mededingingswet. De Mededingingswet en onderhavig wetsvoorstel hebben
derhalve op dit punt dezelfde systematiek. In de artikelsgewijze toelichting
is dit nader verduidelijkt.4. Het tijdvak waarvoor een concessie is verleend kan eenmaal door de
concessieverlener voor een periode van ten hoogste twaalf maanden worden verlengd
indien de aanbesteding van een concessie voor een aansluitend tijdvak niet
heeft geleid tot een concessieverlening. Blijkens de toelichting op artikel
44 is voor een vaste termijn van 12 maanden gekozen om misbruik van deze verlengingsmogelijkheid
tegen te gaan. Het hanteren van een vaste termijn kan evenwel een «vacuüm»
tot gevolg hebben in die gevallen waarin het ook binnen de (extra) termijn
niet mogelijk blijkt een nieuwe concessie te verlenen. Dan zal in het geheel
geen openbaar vervoer meer mogen worden verricht in de gebieden waarvoor de
oude concessie gold (artikel 19 van het wetsvoorstel). Deze consequentie kan
niet zijn bedoeld. De Raad beveelt aan artikel 44 in het licht van het vorenstaande
aan te passen.4. Of de situatie die de Raad schetst zich kan voordoen, is afhankelijk
van de mogelijkheden die de verplicht te volgen aanbestedingsprocedure biedt.
In artikel 44 (oud artikel 45) is een grondslag opgenomen om deze procedure
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen. Blijkens de toelichting
op dit artikel zal in beginsel hetgeen voor overheidsopdrachten betreffende
diensten is bepaald in de zogenoemde richtlijn diensten (richtlijn 92/50/EEG)
worden overgenomen. Deze richtlijn maakt het mogelijk om nadat een openbare
of niet openbare aanbesteding niets heeft opgeleverd in bepaalde gevallen
in tweede aanleg te kiezen voor een onderhandelingsprocedure met of zonder
voorafgaande bekendmaking. Een onderhandelingsprocedure met voorafgaande bekendmaking
kan bij voorbeeld worden gevolgd, indien de inschrijvingen in de voorafgaande
aanbesteding onregelmatig zijn of onaanvaardbaar zijn volgens nationale bepalingen.
Dit zou het geval kunnen zijn, indien geen van de inschrijvers in aanmerking
komt voor verlening van een verklaring van geen bezwaar. Indien zich zo'n
situatie heeft voorgedaan, mag de concessie onderhands worden gegund aan een
vervoerder die wel aan alle gestelde voorwaarden voldoet. Een onderhandelingsprocedure
zonder voorafgaande bekendmaking kan worden gevolgd ingevolge de richtlijn
diensten, indien bij de voorafgaande openbare of niet openbare aanbesteding
geen sprake is van inschrijvingen dan wel van niet passende inschrijvingen.
Er is bij voorbeeld sprake van een niet passende inschrijving, indien geen
van de aanbieders een inschrijving heeft gedaan die voor wat betreft prijs
of aanbod ligt bij hetgeen de aanbesteder redelijkerwijs mocht
verwachten. Overigens zal de aanbesteder hiertoe wel op verzoek van de Europese
Commissie een verslag moeten overleggen waaruit blijkt dat geen van de aanbiedingen
markt-conform zijn. Ik ben derhalve van mening dat een aanbesteder, indien
de eerste aanbesteding geen resultaat heeft opgeleverd, via een onderhandse
procedure genoeg mogelijkheden heeft om binnen 12 maanden alsnog een concessie
te verlenen. De toelichting op artikel 43 (oorspronkelijk: artikel 44) is
in deze zin worden uitgebreid.5. Ingevolge artikel 47 is het verboden openbaar vervoer te verrichten
op grond van een concessie welke is verleend na aanbesteding, indien de concessiehouder
niet beschikt over een verklaring van geen bezwaar inzake de desbetreffende
concessie. Een concessie als bedoeld in artikel 47 wordt evenwel uitsluitend
verleend aan een vervoerder die beschikt over een verklaring van geen bezwaar
inzake de desbetreffende concessie (artikel 48). Het is niet op voorhand duidelijk
hoe de situatie van artikel 47 zich kan voordoen. Het lijkt de Raad gewenst
dat in ieder geval in de memorie van toelichting nader wordt ingegaan op de
verhouding tussen de artikelen 47 en 48.5. De artikelen 46 en 47 (oorspronkelijk: artikelen 47 en 48) kennen verschillende
normadressaten. Het verbod in artikel 46 richt zich tot de vervoerders, terwijl
het verbod in artikel 47 zich richt tot de concessieverlener. Hoewel erkend
wordt dat beide situaties, zoals de Raad aangeeft, nauw met elkaar zijn verbonden,
is het niet zo dat ze naast elkaar geen zelfstandige betekenis kennen. Beide
artikelen hebben een zelfstandige functie. De situatie kan zich bij voorbeeld
voordoen dat de concessieverlener zich aan het gebod van artikel 47 houdt,
maar dat de concessiehouder in strijd met artikel 46 handelt. Dit is het geval
wanneer de concessieverlener de concessie verleent aan een vervoerder die
in het bezit is van een verklaring van geen bezwaar, maar wanneer de NMa de
verklaring van die concessiehouder later op grond van artikel 53 intrekt.
Indien de concessiehouder doorgaat met het verrichten van openbaar vervoer,
handelt hij in strijd met artikel 46. Aan de concessieverlener is in dit geval
niets te wijten. Een ander voorbeeld is dat de concessiehouder de concessie
overdraagt aan een vervoerder aan wie geen verklaring van geen bezwaar is
verstrekt. De concessieverlener is in deze situatie op grond van artikel 37
verplicht zijn toestemming te onthouden. Indien de nieuwe concessiehouder
ondanks dat de concessieverlener geen toestemming heeft gegeven toch openbaar
vervoer verricht op grond van die concessie, handelt hij in strijd met artikel
46. In navolging van de suggestie van de Raad, is de artikelsgewijze toelichting
bij beide artikelen op dit punt verduidelijkt.6. In artikel 53, eerste lid, is bepaald dat de directeur-generaal binnen
vier weken na ontvangst van een aanvraag beslist omtrent het afgeven van een
verklaring van geen bezwaar. In het tweede lid is bepaald dat deze termijn
aanvangt met ingang van de eerstvolgende dag na ontvangst van de aanvraag,
die niet een zaterdag, zondag of algemeen erkende feestdag is in de zin van
de Algemene termijnenwet. Deze terminologie wijkt af van artikel 1, eerste
lid, van de Algemene termijnenwet, waarin is bepaald dat een in de wet gestelde
termijn die op zaterdag, zondag of algemeen erkende feestdag eindigt, wordt
verlengd tot en met de eerstvolgende dag die niet een zaterdag, zondag of
algemeen erkende feestdag is. De Raad acht een afwijking van de in deze wet
neergelegde algemene regeling ongewenst. Aangezien bovendien materieel geen
verschil bestaat tussen de voorgestelde bepaling en de Algemene termijnenwet,
adviseert de Raad artikel 53, tweede lid, van het wetsvoorstel te schrappen.6. Artikel 52, tweede lid, van het wetsvoorstel (oorspronkelijk: artikel
53) bevat een regeling voor de aanvang van een fatale termijn van vier weken.
Zoals in de toelichting op artikel 52 is uiteengezet is deze regeling opgenomen
ten einde te voorkomen dat, doordat de aanvrager een «handig»
tijdstip van indienen van een aanvraag kiest, deze toch al scherpe fatale
termijn teveel wordt gekort. De ervaringen bij de toepassing van het concentratietoezicht
in de Mededingingswet, waar in artikel 37 eveneens een fatale termijn van
vier weken is opgenomen, leren dat het wenselijk is in zo'n geval ook een
regeling te treffen die de aanvang van zo'n termijn preciseert. Deze regeling
vormt geen afwijking maar een aanvulling op de Algemene termijnenwet. Door
deze regeling zijn immers niet alleen als gevolg van artikel 1,
eerste lid, van de Algemene termijnenwet de zon- en feestdagen aan het einde
van de beslistermijn daarvan uitgezonderd, maar ook die aan het begin van
die termijn. In de toelichting op artikel 52 wordt thans expliciet dit aanvullende
karakter aangegeven.7a. De directeur-generaal kan een verklaring van geen bezwaar intrekken
indien de aanvrager onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de
verstrekking van juiste of volledige gegevens zou hebben geleid tot een andere
beschikking op de aanvraag om een verklaring van geen bezwaar (artikel 54,
eerste lid). Zoals ook in de memorie van toelichting wordt opgemerkt, betekent
dit dat indien sprake is van een verklaring van geen bezwaar op grond van
artikel 53, vierde lid (een zogenoemde fictieve verklaring), de verklaring
niet kan worden ingetrokken (toelichting op artikel 54). Een houder van een verklaring van geen bezwaar komt in aanmerking voor
een concessie (artikel 48). Door gelijkstelling van het niet tijdig nemen
van een beschikking met het afgeven van een verklaring van geen bezwaar (artikel
53, vierde lid) is het mogelijk dat een vervoerder die in het geheel niet
voldoet aan de eisen met betrekking tot het maximum marktaandeel (artikelen
49 en 50) niettemin een verklaring van geen bezwaar krijgt en daarmee in aanmerking
komt voor een concessie. Dit is een onwenselijke situatie. Daarom adviseert
de Raad alsnog te voorzien in een bevoegdheid om een fictieve verklaring als
bedoeld in artikel 53, vierde lid, ongedaan te maken.b. Een beschikking tot intrekking van een verklaring van geen bezwaar
treedt niet eerder in werking dan dertien weken na de datum van haar bekendmaking
(artikel 54, vierde lid). Blijkens de toelichting op deze bepaling is hiervoor
gekozen om de concessieverlener de gelegenheid te bieden een nieuwe concessie
te verlenen. Bij de Raad is de vraag gerezen of de voorgestelde termijn van
dertien weken voldoende lang is om én een nieuwe concessie te verlenen
én de vervoerder aan wie de concessie wordt verleend voldoende tijd
te laten om zich op een verantwoorde uitoefening van de concessie voor te
bereiden. De Raad beveelt aan in de memorie van toelichting aan te geven waarom
voor deze termijn is gekozen en zo nodig de keuze van de termijn te heroverwegen.7a. Het risico dat de Raad onderkent bij het afgeven van een fictieve
verklaring is in theorie aanwezig. De regering acht dat risico aanvaardbaar.
De mogelijkheid van een fictieve verklaring van geen bezwaar is bovendien
in het wetsvoorstel opgenomen ten einde snelle besluitvorming te bevorderen
en met het oog op de rechtszekerheid voor concessieverlener en inschrijver.
De fictieve verklaring geeft dan zekerheid aan inschrijver en aan concessieverlener
over het al dan niet kunnen verlenen van een concessie aan de desbetreffende
inschrijver. De procedure omtrent het verlenen van een verklaring van geen
bezwaar vindt plaats gedurende de aanbesteding van de concessie waarvoor de
verklaring wordt gevraagd. Het is derhalve van belang dat die procedure een
betrekkelijk korte tijd in beslag neemt opdat de aanbestedingsprocedure niet
onnodig wordt opgehouden. Na overleg met de Nederlandse Mededingsautoriteit
is gebleken dat een procedure van acht weken haalbaar moet zijn. De lengte
van de termijn is niet zodanig dat de aanbestedingsprocedure hierdoor onnodig
door wordt opgehouden.Overigens schort de beoordelingstermijn op als de aanvraag niet volledig
is ingediend. Een goede beoordeling door de NMa is immers mede afhankelijk
van een goede informatievoorziening. De aanvraag zal dan ook vergezeld moeten
gaan van alle gegevens die de NMa nodig acht. Artikel 51 (oorspronkelijk:
artikel 52) geeft de grondslag om het overleggen van een aantal gegevens bij
de aanvraag verplicht te stellen. Indien de Nederlandse Mededingingsautoriteit
na termijnoverschrijding alsnog een negatief besluit over de aanvraag zou
kunnen nemen, zou dit leiden tot nietigheid van de inmiddels verleende concessie
wegens strijd met de wet. Wil de concessieverlener dat risico niet lopen,
dan zal deze met het verlenen van de concessie moeten wachten totdat de NMa
heeft beslist. Dit acht ik een onwenselijke situatie. Bovendien verwacht ik
dat een fictieve verklaring slechts in een enkel geval aan de orde zal zijn
en ben ik van mening dat gezien deze verwachting de balans moet doorslaan
naar de vlotte afhandeling alsmede de rechtszekerheid bij inschrijver en concessieverlener. b. Het vierde lid van artikel 53 (oorspronkelijk: artikel 54) bepaalt
de minimumtermijn voor inwerkingtreding van de intrekking van de verklaring
van geen bezwaar door de Nederlandse Mededingingsautoriteit. Deze minimumtermijn
is 13 weken. De directeur-generaal kan echter ook een langere termijn bepalen.
Het derde lid van dit artikel verplicht de directeur-generaal om zijn voornemen
tot intrekking aan de concessiehouder en de concessieverlener kenbaar te maken
en hen in de gelegenheid te stellen hun zienswijze hierop naar voren te brengen.
Dit stelt de concessieverlener onder meer in staat om gemotiveerd aan te geven
of naar zijn mening de termijn van inwerkingtreding langer moet zijn dan de
gestelde minimumtermijn. Dit kan bij voorbeeld het geval zijn wanneer de concessie
een zeer omvangrijk gebied betreft. De toelichting op artikel 53 is naar aanleiding
van het advies van de Raad aangepast.8. In de toelichting op de artikelen 65 tot en met 69 wordt slechts verwezen
naar de thans geldende overeenkomstige bepalingen; de artikelen 30 tot en
met 34 van de Wet personenvervoer. Ten aanzien van artikel 65 ontbreekt evenwel
een verklaring voor het niet overnemen van het geldende artikel 30, tweede
lid, van de Wet personenvervoer. Op grond van die bepaling dient degene die van een geldig vervoerbewijs
moet zijn voorzien, dit desgevraagd ter controle te tonen of te overhandigen.
Voorts behoeft naar aanleiding van het voorgestelde artikel 65, tweede lid,
verduidelijking in welke (bij algemene maatregel van bestuur te bepalen) gevallen
het verbod om zonder geldig vervoerbewijs gebruik te maken van het openbaar
vervoer niet van toepassing zal zijn.8. Het tweede lid van artikel 30 waarnaar de Raad verwijst is op 1 januari
1998 vervallen bij de inwerkingtreding per 1 januari 1998 van de wijziging
van de Wet personenvervoer op grond van de Aanpassingswet derde tranche Awb
II (Stb. 1997, 580). Reden voor het schrappen van artikel 30, tweede lid,
is gelegen in het feit dat artikel 5:17 van de Algemene wet bestuursrecht
reeds bepaalt dat een toezichthouder bevoegd is inzage te vorderen van zakelijke
gegevens en bescheiden. De voorgestelde tekst in artikel 64 (oorspronkelijk:
artikel 65) is derhalve een juiste weergave van het geldende artikel 30 en
behoeft geen aanpassing. De Raad vraagt zich voorts af wanneer de in het tweede
lid van artikel 64 genoemde situatie zich zal voordoen. Deze bepaling biedt
dezelfde mogelijkheid als de huidige delegatiebepaling in artikel 30 van de
Wet personenvervoer. Nu dit niet anders is dan in de huidige Wet personenvervoer,
is dit niet in de toelichting uitgewerkt.9. In artikel 81 van het wetsvoorstel is bepaald dat ter uitvoering van
internationale overeenkomsten of besluiten van volkenrechtelijke organisaties
dan wel om redenen van internationaal vervoerbeleid bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur regels kunnen worden gesteld over een aantal onderwerpen.
In de memorie van toelichting wordt slechts aangegeven dat dit artikel overeenkomt
met artikel 64 van de vigerende Wet personenvervoer. Niet wordt ingegaan op
de reikwijdte van deze bepaling en de vraag waarom de voorgestelde voorziening
noodzakelijk is. In het bijzonder is onduidelijk of deze bepaling zich beperkt
tot die gevallen waarbij regelgeving noodzakelijk is in verband met de uitvoering
van internationale verplichtingen of dat zij het ruimer mogelijk maakt om
regels te stellen en of daarbij kan worden afgeweken van het bij of krachtens
de wet bepaalde. Naar het oordeel van de Raad is implementatie op een lager niveau dan
de wet in formele zin in gevallen waar implementatie op het niveau van de
wet in formele zin meer voor de hand ligt (bijvoorbeeld gelet op aanwijzing
24 van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar)) slechts aanvaardbaar indien
de implementatietermijn zo kort is dat implementatie op het niveau van de
wet in formele zin niet tijdig tot stand zou kunnen worden gebracht. Daarbij
merkt de Raad op dat implementatie op het niveau van ministeriële regeling
slechts toelaatbaar is als daarbij geen beleidskeuzes hoeven te worden gemaakt.
De Raad adviseert hierop ten minste in de memorie van toelichting in te gaan
en, indien niet overtuigend kan worden aangetoond dat de (te) korte implementatietermijnen
een implementatievoorziening rechtvaardigen, artikel 81 van het wetsvoorstel
te schrappen.9. Artikel 77 (oorspronkelijk: artikel 81) geeft aan dat de onderwerpen
die bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden geregeld slechts betrekking mogen hebben op grensoverschrijdend personenvervoer of het
personenvervoer dat zich buiten de Nederlandse grenzen afspeelt. Het nationale
personenvervoer vindt zijn grondslag in de wet, ook indien dit een uitwerking
is van internationale overeenkomsten of besluiten van volkenrechtelijke organisaties.
Zo zijn de eisen die artikel 9, eerste lid, aan een vergunning voor collectief
personenvervoer stelt een uitwerking van Richtlijn 96/26/EG van de Raad van
de Europese Unie van 29 april 1996 inzake de toegang tot het beroep van ondernemer
van goederen-, resp. personenvervoer over de weg, nationaal en internationaal,
en inzake de wederzijdse erkenning van diploma's, certificaten en andere titels
ter vergemakkelijking van de uitoefening van het recht van vrije vestiging
van bedoelde vervoersondernemers (PbEG L 124).Het grensoverschrijdend en buitenlandse personenvervoer wordt geregeld
door overeenkomsten die landen onderling hebben afgesloten. Binnen de Europese
Unie wordt dit geregeld door verordeningen. Deze bepalingen hebben dus rechtstreekse
werking. Om die reden geeft artikel 77 ook aan dat de onderwerpen die bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur worden geregeld, slechts uitvoeringsbepalingen
mogen betreffen omdat dit soort bepalingen niet noodzaken tot wettelijke bepalingen.
De memorie van toelichting is overeenkomstig het bovenstaande aangepast.10. Ingevolge het geldende artikel 80, derde lid, van de Wet personenvervoer,
is de vervoerder bevoegd personen aan te wijzen, belast met het toezicht op
de naleving van het bepaalde bij of krachtens de artikelen 30 tot en met 34,
eerste en tweede lid, onderdelen a en b (bepalingen voor de reiziger). Deze
bevoegdheid is niet overgenomen in het wetsvoorstel. Uit de memorie van toelichting
kan niet worden opgemaakt waarom hiervan is afgezien. De Raad beveelt aan
op dit punt duidelijkheid te verschaffen.10. Het nu geldende artikel 80, derde lid, was abusievelijk niet in onderhavig
wetsvoorstel overgenomen. Deze omissie is hersteld door aanpassing van het
voorgestelde artikel 78 (oorspronkelijk: artikel 82).11. Artikel 102 van het wetsvoorstel bevat een evaluatiebepaling en legt
de verplichting tot evaluatie op aan de Minister van Verkeer en Waterstaat.
De Raad is van mening dat deze dient te geschieden in overeenstemming met
de Minister van Economische Zaken. Doel van de evaluatie is immers, in lijn
met het rapport van de werkgroep Visser en het kabinetsstandpunt terzake (kamerstukken
II 1997/98, 24 036, nr. 73), mede om te beoordelen of de sectorspecifieke
mededingingsregels gehandhaafd dienen te blijven naast de algemene mededingingsregels
van de Mededingingswet die worden uitgevoerd door de Nederlandse mededingingsautoriteit,
ressorterende onder de Minister van Economische Zaken. In die afweging dient
derhalve ook zijn oordeel te worden betrokken. Het feit dat het Europese en
Nederlandse mededingingsregime in beweging is, hetgeen consequenties kan hebben
voor de sectorspecifieke regels, is een reden te meer voor een gezamenlijke
evaluatie. Het artikel verdient, naar het oordeel van de Raad, aanpassing
in vorenbedoelde zin.11. Aan het advies van de Raad is gevolg gegeven. De algemene wetsevaluatie
is neergelegd in artikel 98 (oorspronkelijk: artikel 102) van dit wetsvoorstel.
Dit artikel is in die zin aangepast dat de Minister van Verkeer en Waterstaat
het verslag van de doeltreffendheid en de effecten van deze wet in overeenstemming
met de Minister van Economische Zaken aan de Staten-Generaal dient te zenden.
Overigens zij opgemerkt dat wetsevaluatie in het algemeen een onderwerp van
algemeen regeringsbeleid betreft en aldus in de regel in de ministerraad wordt
behandeld.12. In paragraaf 1.2 van de memorie van toelichting wordt medegedeeld
dat het wetsvoorstel is aangemeld bij de Europese Commissie ingevolge de beschikking
van de Raad van de Europese Economische Gemeenschap van 21 maart 1962, houdende
vaststelling van een procedure voor het voorafgaande onderzoek en overleg
omtrent bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen welke door de
lidstaten op het gebied van het vervoer worden overwogen (PbEG L 720). In het kader van de aanmeldingsprocedure hebben de Europese Commissie
en de lidstaten de gelegenheid opmerkingen te maken over de regeling. De Raad
acht het gewenst dat in de memorie van toelichting melding wordt gemaakt van
de ontvangen reacties en wordt aangegeven in hoeverre deze hebben geleid tot
aanpassing van het ontwerpbesluit.De Raad gaat ervan uit dat het wetsvoorstel nogmaals aan hem voor advies
zal worden voorgelegd, indien het oordeel van de Europese Commissie of van
de lidstaten aanleiding geeft tot verandering van meer dan bijkomstige aard
en dat de reacties van de Europese Commissie en de lidstaten aan hem zullen
worden toegezonden.12. Zodra de reactie van de Europese Commissie is ontvangen, zal worden
aangegeven op welke wijze daaraan gevolg zal worden gegeven.13. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink 13. De redactionele opmerkingen in de bijlage van het advies zijn, waar
mogelijk, overgenomen.14. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om het wetsvoorstel en de daarbij
behorende toelichting aan te passen.a. Paragraaf 1 van hoofdstuk VI van het aan de Raad voorgelegde wetsvoorstel
is geschrapt. In deze paragraaf waren de bepalingen over taxivervoer opgenomen
met inbegrip van de wijzigingen als gevolg van het bij de Tweede Kamer ingediende
voorstel tot wijziging van de Wet personenvervoer in verband met de deregulering
in het taxivervoer (kamerstukken II 1997/98, 25 910, nrs. 1–3).
De regering acht het beter de besluitvorming over de voorstellen ten aanzien
van het taxivervoer te laten plaatsvinden via dat wetsvoorstel. Het openbaar
vervoer en besloten busvervoer krijgen in het voorliggend wetsvoorstel hun
regeling. De regels inzake taxivervoer blijven in de Wet personenvervoer neergelegd.
Artikel 113 van dit wetsvoorstel voorziet in de daarvoor benodigde wijzigingen
van de Wet personenvervoer. Hiermee wordt voorkomen dat het voorliggend wetsvoorstel
telkenmale moet worden aangepast aan wijzigingen die gedurende de parlementaire
behandeling in het wetsvoorstel over deregulering taxivervoer worden aangebracht.
Tevens kan die parlementaire behandeling van elk van de wetsvoorstellen plaatsvinden
via de eigen politieke dynamiek van die voorstellen.b. Aan de definitiebepalingen is de definitie van concessiehouder toegevoegd
om duidelijker tot uiting te laten komen dat een concessiehouder een vervoerder
is die beschikt over de voor het vervoer benodigde vergunning.c. In de artikelen 6, 8 en 90 (oorspronkelijk: artikel 94) is –
als aanvulling op de bevoegdheid tot intrekking, weigering en wijziging –
de bevoegdheid tot schorsing van de vergunning voor het verrichten van openbaar
vervoer en het besloten busvervoer opgenomen. De mogelijkheid tot schorsen
beoogt een bredere inzet van het instrument van de vergunning als sanctiemiddel
in geval van overtredingen van de voorgestelde wet en de daarop gebaseerde
regelgeving, die niet dermate ernstig zijn dat de vergunning voor langere,
onbepaalde tijd moet worden ingetrokken. Tot schorsing van de vergunning zal
in beginsel worden besloten in de gevallen dat het gerechtvaardigd is, dat
belanghebbende na enige tijd weer over de vergunning kan beschikken. Het feit
dat schorsing voor bepaalde tijd geldt, betekent dat de vervoerder zijn rechten
die uit de vergunning voortvloeien na afloop van de schorsing weer kan uitoefenen,
zonder dat de vergunning opnieuw hoeft te worden verleend. In de artikelsgewijze
toelichting is de schorsingsmogelijkheid uitgebreid gemotiveerd.d. Er is een aantal extra grondslagen gecreëerd voor het heffen van
leges. Het gaat om het verkrijgen van verklaringen die door de Minister van
Verkeer en Waterstaat worden afgegeven ten bewijze van het voldoen aan eisen
van kredietwaardigheid of vakbekwaamheid voor een vergunning
voor collectief personenvervoer (artikel 9) en het verkrijgen van vergunningen
die vereist zijn voor het grensoverschrijdend vervoer (artikel 77, oud: artikel
81).e. Artikel 14, dat bepalingen bevat over reisinformatiesystemen, heeft
ten opzichte van het voorstel dat aan de Raad is aangeboden, een wijziging
ondergaan in die zin dat vervoerders niet alleen verplicht zijn hun gegevens
te leveren, maar ook financieel verplicht kunnen worden bij te dragen aan
een reisinformatiesysteem met een landelijk bereik. Deze aanvulling is noodzakelijk
omdat het artikel zoals dat eerst luidde onvoldoende waarborgen gaf voor de
instandhouding van een reisinformatiesysteem met een landelijk bereik. Deze
wijze waarop het artikel in het huidige wetsvoorstel is geformuleerd komt
meer tegemoet aan de motie-Vos (kamerstukken II, 1996/97, 25 088, nr.
11). De toelichting is dienovereenkomstig aangepast.f. In artikel 23, tweede lid, onderdeel b, is de mogelijkheid opgenomen
om concessies voor openbaar vervoer per tram en metro voor een langer tijdvak
te verlenen dan zes jaar. Voor het verrichten van deze concessies aanzienlijke
investeringen in materieel noodzakelijk zijn. Derhalve is het reëel om,
evenals voor investeringen in infrastructuur al mogelijk was, in het wetsvoorstel
hiervoor een vrijstellingsmogelijkheid op te nemen. De artikelsgewijze toelichting
is dienovereenkomstig aangevuld.g. Artikel 27, eerste en derde lid, is gewijzigd om de gefaseerde introductie
van electronische vervoerbewijzen, de chipkaart, mogelijk te maken. Met de
chipkaart wordt het mogelijk om regionale tariefvrijheid te combineren met
landelijke kaartintegratie. Om te voorkomen dat een vervoerder verplicht is
om vervoerbewijzen met een onderling verschillende tariefgrondslag te accepteren,
kan het wenselijk zijn om bepaalde door de minister vastgestelde vervoerbewijzen
in gebieden waar de chipkaart wordt geïntroduceerd niet geldig te laten
zijn. Met de wijziging van het eerste lid is het mogelijk om bij ministeriële
regeling aan te geven in welke gebieden het desbetreffende vervoerbewijs geldig
is. In gebieden waar een bepaald vervoerbewijs geldig is, is de concessiehouder
verplicht de reiziger die in het bezit is van een dergelijk geldig vervoerbewijs
te vervoeren. De wijziging van artikel 27, derde lid, maakt dit duidelijk.
De toelichting is dienovereenkomstig aangepast.h. In artikel 28 is de overlegverplichting van de concessiehouders gewijzigd
in een verplichting van de concessiehouders om advies te vragen aan consumentenorganisaties.
Op deze manier wordt aan de consumentenorganisaties een sterker instrument
in handen gegeven om invloed uit te kunnen oefenen op de voorgenomen maatregelen
van de vervoerders die invloed hebben op de reizigers. Voorts is artikel 28
ten opzichte van het voorstel dat aan de Raad is aangeboden, in die zin uitgebreid
dat er een grondslag is opgenomen voor het bij algemene maatregel van bestuur
stellen van voorwaarden aan de consumentenorganisaties. De reden hiervan is
dat door het stellen van criteria, bereikt wordt dat de concessiehouder advies
vraagt aan die consumentenorganisaties waardoor de consument zich ook daadwerkelijk
vertegenwoordigd weet. De artikelsgewijze toelichting is dienovereenkomstig
aangepast.i. Ten gevolge van de wijziging van artikel 29, tweede lid, onderdeel
d, is de concessieverlener verplicht in de concessie tevens voorschriften
op te nemen over de bekendmaking van tarieven, vervoerbewijzen en vervoervoorwaarden.
Hiermee wordt bereikt dat de informatievoorziening voor de reiziger in alle
gevallen gewaarborgd is.j. Ten aanzien van de artikelen 32 tot en met 36 (oorspronkelijk: de artikelen
32 tot en met 37), heeft nader overleg met de werknemersorganisaties plaatsgevonden,
hetgeen geleid heeft tot de volgende wijzigingen ten opzichte van het voorstel
dat aan de Raad is aangeboden. In artikel 32 is een mogelijkheid opgenomen
voor betrokken partijen om af te wijken van de artikelen 33 en 34. Hiermee
wordt tegemoet gekomen aan de aanbevelingen van de Commissie-Laan en de bij
werknemersorganisaties levende wens om zo nodig met de nieuwe concessiehouder
andere afspraken te maken met betrekking tot de overgang van personeel en
rechten en plichten. Indien de overeenkomst niet binnen een maand na het besluit
tot verlening van de concessie tot stand komt, gelden de artikelen 33 en 34
onverkort. In artikel 33, eerste lid, onderdeel b, is toegevoegd de overgang
van rechten en verplichtingen als omschreven in artikel 34, die op dat tijdstip
voor de voormalige concessiehouder voortvloeien uit de privaatrechtelijke
of publiekrechtelijke arbeidsverhouding tussen hem en een indirect ten behoeve
van de verrichting van het openbaar vervoer waarvoor de concessie
werd verleend, werkzame personeel. Aangezien niet noodzakelijkerwijs al het
indirect werkzame personeel ook werkzaam is ten behoeve van de verrichting
van het openbaar vervoer waarvoor de concessie werd verleend, is in het tweede
lid is bepaald dat de vaststelling van het aantal indirect betrokken werknemers
geschiedt in beginsel naar evenredigheid van de verminderde omzet.Het eerste lid van artikel 34, onderdeel b, is aangevuld met de overgang
van rechten en plichten die op het tijdstip van overgang van de concessie
voortvloeien uit bedrijfsregelingen. In het tweede lid is ten aanzien van
het personeel van de zogenaamde gemeentelijke vervoerbedrijven eenzelfde voorziening
neergelegd. Deze voorziening impliceert dat de rechten en verplichtingen die
voortvloeien uit collectieve regelingen die op centraal, sectoraal en locaal
niveau zijn tot stand gekomen, op de nieuwe concessiehouder overgaan. Als
gevolg van het nieuwe tweede lid, heeft het oorspronkelijke derde lid geen
zelfstandige functie meer en is derhalve komen te vervallen.Artikel 35 van het voorstel zoals aan de Raad is aangeboden, is komen
te vervallen, omdat het waarborgen van pensioenrechten door sociale partners
zelf kan worden bewerkstelligd op grond van de Wet betreffende verplichte
deelneming in een bedrijfspensioenfonds De sociale partners kunnen op grond
van deze wet een verplichtstelling van een door hen gewenste pensioenregeling
voor de sector openbaar vervoer bewerkstelligen. Hierdoor is bij concessiewisseling
nauwelijks nog sprake van een pensioenovergangs-problematiek, omdat door verplichtstelling
dezelfde pensioenregeling voor en na de concessiewisseling geldt.k. Artikel 38, vijfde lid, onderdeel b, van het voorstel zoals aan de
Raad is aangeboden, is geschrapt omdat het in de praktijk aanleiding kan geven
tot onduidelijke situaties. Tevens is het onwenselijk dat de concessiehouder
als gevolg van onderdeel b ook verantwoordelijk worden geacht voor het niet
nakomen door de nieuwe vervoerder van verplichtingen die na de overdracht
zijn ontstaan. Hiervoor in de plaats is een zesde lid aan artikel 37 (oorspronkelijk:
artikel 38) toegevoegd waarin de concessiehouder mede-aansprakelijk wordt
gehouden voor de nakoming van verplichtingen die voor het tijdstip van overdracht
zijn ontstaan. Deze aansprakelijkheid houdt op zodra de concessieduur is verstreken
of zoveel eerder als de concessie wordt beëindigd. De artikelsgewijze
toelichting is dienovereenkomstig aangepast.l. Artikel 55, eerste lid, (oorspronkelijk: artikel 56) is geherformuleerd
in die zin dat het mogelijk is om ook na 1 januari 2003 over te gaan tot het
opleggen van een gedeeltelijke aanbestedingsplicht.m. Artikel 67 (oorspronkelijk: artikel 68) is zodanig gewijzigd dat niet
alleen degene die daadwerkelijk gebruik wil maken van het openbaar vervoer
de aanwijzingen van de vervoer moet opvolgen, maar een ieder die de indruk
wekt om hiervan gebruik te maken. De reden hiervan is dat bij overtreding
van het huidige artikel 33 van de Wet personenvervoer het dikwijls moeilijk
te bewijzen is dat de overtreder van de aanwijzingen ook echt een reiziger
is of dat hij zich alleen maar in de buurt van het vervoermiddel, halte of
station bevindt. De artikelsgewijze toelichting is op dit punt uitgebreid.n. Om onduidelijkheden te voorkomen in het geval hoofdstuk V krachtens
artikel 2, tweede lid, van de wet bij algemene maatregel van bestuur van toepassing
wordt verklaard op vervoervormen waarvoor geen concessie wordt verleend, is
artikel 71 (oorspronkelijk: artikel 72) redactioneel aangepast. In het voorstel
zoals aan de Raad voorgelegd, zou, indien het artikel van overeenkomstige
toepassing zou worden verklaard op andere vervoersoorten dan openbaar vervoer
waarop hoofdstuk II van toepassing is, kunnen worden geconcludeerd dat dit
vervoer slechts bekostigd wordt indien daarvoor een concessie is afgegeven.
Dit hoeft niet noodzakelijkerwijs het geval te zijn.o. Artikel 102 (oorspronkelijk: artikel 106) in de redactie zoals deze
aan de Raad is voorgelegd, voorzag niet in een voorziening voor de afhandeling
van aanvragen krachtens de huidige Wet personenvervoer voor vergunningen voor
het verrichten van openbaar vervoer per trein waarop nog geen beslissing is
genomen op de dag voorafgaande aan de inwerkingtreding van het wetsvoorstel.
In deze lacune wordt met de toevoeging van een tweede lid aan artikel 102
voorzien. De toelichting is uitgebreid met een toelichting op het tweede lid.p. In de loop van 1999 gaan twee experimenten van start, waarmee een verregaande
integratie van bus- en spoorvervoer wordt nagestreefd. Inmiddels is
bekend onder welke voorwaarden de experimenten zullen plaatsvinden. De looptijd
van beide experimenten verdraagt zich mogelijk niet met de aanbestedingsplicht
zoals deze in artikel 57 (oorspronkelijk: artikel 58) is neergelegd, indien
het bij of krachtens algemene maatregel van bestuur bepaalde tijdstip, zoals
bedoeld in artikel 57, is gelegen voor de einddatum van de experimenten. Het
wetsvoorstel zoals de Raad toegezonden voorzag niet in de mogelijkheid om
voor duur van de experimenten artikel 57 buiten toepassing te laten. Artikel
104, eerste lid, voorziet alsnog in deze mogelijkheid. Na verzending van het
wetsvoorstel aan de Raad is op grond van artikel 3 van de huidige Wet personenvervoer
de Regeling experimenten regionale treindiensten opgesteld. Op grond van deze
regeling worden treindiensten bekostigd die bij wijze van experiment zijn
gedecentraliseerd. Om ook na de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel de verschillende
treindiensten te kunnen bekostigen is het noodzakelijk de Regeling ongewijzigd
voort te zetten. Het tweede lid van artikel 104 laat de Regeling dan ook een
grondslag vinden in de voorgestelde nieuwe wet. Een en ander is in de toelichting
op het artikel nader toegelicht.q. Artikel 98 van het wetsvoorstel zoals aan de Raad aangeboden is om
wetstechnische redenen genummerd tot artikel 121. Tevens is in artikel 121
(oorspronkelijk: artikel 126) een wijziging van de Wet economische delicten
opgenomen. De overtreding van het in artikel 4 van het wetsvoorstel geregelde
verbod tot het rijden zonder vergunning, is opgenomen in de categorie van
delicten onder artikel 1, onder 3°, van de Wet economische delicten. Overtredingen
van bepalingen in deze categorie worden aangemerkt als misdrijf. Overtreding
van artikel 4 van het wetsvoorstel aanmerken als misdrijf beoogt het mogelijk
te maken dat ook de medeplichtigheid aan en een poging tot het rijden zonder
vergunning strafbaar kan worden gesteld. Hiermee wordt tegemoet gekomen aan
de behoefte tot strafvervolging van de praktijk dat vergunninghouders vergunning(bewijzen)
tegen betaling in bruikleen geven aan derden, die hiermee voor eigen rekening
en risico vervoer gaan verrichten. Het op deze wijze gebruik maken van de
vergunning is niet toegestaan en dient zowel aan de kant van de gebruiker
als aan de kant van de faciliterende vergunninghouder te kunnen worden bestraft.
In artikel 121 wordt de overtreding van artikel 4 van dit wetsvoorstel als
misdrijf aangemerkt. Een tweede reden om het rijden zonder vergunning als
misdrijf aan te merken, is dat een zwaardere sanctie mogelijk is bij overtreding.
Het verrichten van illegaal vervoer tast immers het fundament van de wet aan,
aangezien de wet ertoe strekt om via de vergunningplicht en de daaraan verbonden
eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid zorg te dragen voor een kwalitatief
en duurzaam aanbod van collectief personenvervoer. In de toelichting op artikel
121 is hierop nader ingegaan.r. Het wetsvoorstel en de memorie van toelichting zijn voorts op enkele
ondergeschikte punten, om louter wetstechnische of redactionele redenen, verbeterd.Ik moge U verzoeken het hierbij gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde
memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Verkeer en Waterstaat,T. Netelenbos Bijlage bij het advies van de Raad van State van 28 augustus 1998,
no. W09.98.0184, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.Voorstel van wet– In artikel 7, derde lid, na «op de aanvraag» toevoegen:
bedoeld in het tweede lid.– In artikel 12, tweede lid, voor wat betreft de formulering van
de opleidingseis, aansluiten bij de formulering van artikel 35 van de Wet
op de rechterlijke organisatie.– In artikel 21, eerste lid, de aanduiding «artikel 70»
vervangen door: artikel 71.– In artikel 41, derde lid, de eerste en de tweede volzin omdraaien
en in de tweede volzin (nieuw) de woorden «in dit geval» schrappen.– In artikel 74, eerste lid, aangezien wordt afgeweken van het uitgangspunt
dat aan de subsidieverlening een aanvraag ten grondslag dient te liggen, «De
bijdrage wordt jaarlijks verleend» vervangen door: In afwijking van
artikel 4:29 van de Algemene wet bestuursrecht wordt de bijdrage jaarlijks
verleend.– In artikel 81, mede gelet op artikel 93 van de Grondwet, «internationale
overeenkomsten» vervangen door: verdragen.– Artikel 116 laten vervallen, aangezien de intrekking van de wet
van 13 november 1997 tot wijziging van de Wet personenvervoer (Stb. 559)
inmiddels integraal in werking is getreden (Stb. 688) en derhalve –
gelet op artikel 126 – niet afzonderlijk behoeft te worden ingetrokken. Memorie van toelichting– De aanduiding van hoofdstukken van het wetsvoorstel afstemmen
op de in het wetsvoorstel gebezigde aanduidingen.– In paragraaf 1.2 de vindplaats vermelden van de beschikking
van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 21 maart 1962: (PbEG 1962,
nr. 023, 3 april 1962, bladzijde 720).– Aan de memorie van toelichting een lijst met gebruikte afkortingen
toevoegen (bijvoorbeeld: BOV (Beleidsorgaan Openbaar Vervoer), BOS (Beleidsorgaan
Openbaar vervoer Subsidiërende gemeenten en IBO (Interdepartementaal
Beleidsonderzoek)).– Naar communautaire besluiten verwijzen overeenkomstig aanwijzing
89 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.– In paragraaf 8.2.2 de vindplaats vermelden van het tussenarrest
in de zaak KPN/Denda.– De toelichting op artikel 1 ten aanzien van het begrip «dienstregeling»
verduidelijken nu wordt verwezen naar het inmiddels vervallen artikel 32 van
het Besluit personenvervoer. XNoot1De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij de < afdeling
Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26456-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl