Wijziging van de Auteurswet 1912 inzake het reprografisch verveelvoudigen; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27617, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

26-02-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27617 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 10 december 1999,
no. W03.99.0441/I, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27617Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 617Wijziging van de Auteurswet 1912 inzake het reprografisch verveelvoudigenBADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 10 december
1999 en het nader rapport d.d. 14 februari 2001, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief
afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 18 augustus 1999, no. 99.003798, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Minister van Justitie, bij de Raad van State
ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting
tot wijziging van de Auteurswet 1912 inzake het reprografisch verveelvoudigen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 18 augustus
1999, kenmerk 99.003798, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovengenoemde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 10 december 1999, No. WO3.99.0441/I., bied ik U
hierbij aan.Hierna volgt de bespreking van de bezwaren en opmerkingen van de Raad.1. Het wetsvoorstel strekt ertoe een nadere regeling te geven voor het
reprografisch verveelvoudigen. Een eerder op dit gebied ingediend wetsvoorstel1 (hierna: wetsvoorstel 22 600) stuitte op kritiek
tijdens de parlementaire behandeling en heeft tot aanhouding van de behandeling
van dit wetsvoorstel geleid. Op verzoek van de Minister van Justitie heeft
de commissie auteursrecht (hierna: de commissie) vervolgens geadviseerd2 over de opzet van een nieuwe regeling voor het reprorecht.
Op aanbeveling van de commissie is een nieuw wetsvoorstel ontworpen en is
het eerdere wetsvoorstel ingetrokken. In het nu voorliggende wetsvoorstel
wordt in grote lijnen het advies van de commissie gevolgd.1. Op 3 augustus 2000 is het onderzoek afgerond naar de bedrijfseffecten,
dat in opdracht van het Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatiecentrum
is uitgevoerd door het bureau BA Groep Beleidsonderzoek en -Advies in Den
Haag. Voorts heeft op 9 november 2000 het Adviescollege Toetsing Administratieve
Lasten (Actal) op eigen initiatief advies uitgebracht over het wetsvoorstel.
Onderzoek en advies hebben aanleiding gegeven om in de toelichting nader in
te gaan op de bedrijfseffecten en de afweging rond de alternatieven voor de
paginaheffing, waarvan dit voorstel uitgaat. 2. De toelichting bij het wetsvoorstel strekt ertoe dat het voorstel een
nadere regeling geeft voor het reprografisch verveelvoudigen (oftewel fotokopiëren)
van geschriften.1 In het wetsvoorstel zelf komt
de term reprografische verveelvoudiging voor in de artikelen 16h tot en met
16k, maar wordt in artikel 16m, waarin de opgaveplicht is geregeld, alleen
gesproken over fotokopieën. In de memorie van toelichting bij wetsvoorstel
22 600 is vermeld dat het wetsvoorstel evenals het huidige reprorecht,
betrekking heeft op volgens deze toelichting overschrijven, overtypen, stencillen,
fotokopiëren en faxen.Het is niet duidelijk of in dit nieuwe wetsvoorstel bedoeld is een beperkter
begrip te hanteren en wat, indien dit het geval is, hiervoor de gronden zijn.
Wanneer reprografisch verveelvoudigen op één lijn wordt gesteld
met fotokopiëren dient dit uit de tekst van het voorstel duidelijk te
worden en dient slechts één begrip te worden gehanteerd. Indien
het fotokopiëren als slechts één vorm van reprografisch
verveelvoudigen moet worden beschouwd, voldoet de opgaveplicht in artikel
16m niet.De Raad van State adviseert in de toelichting gemotiveerd aan te geven
wat beoogd is en het wetsvoorstel dienovereenkomstig aan te passen.2. De Raad heeft terecht gewezen op het terminologische verschil tussen
het begrip «reprografische verveelvoudiging», zoals dat wordt
gebruikt in de artikelen 16h tot en met 16k van het voorstel en ook in het
wetsvoorstel 22 600 enerzijds en het begrip «fotokopieën»
in artikel 16m van dit voorstel anderzijds. Dit verschil berust evenwel op
een misslag. Bedoeld was ook in artikel 16m het begrip «reprografische
verveelvoudiging» te hanteren. Er zat niet de bedoeling voor de opgaveplicht
te beperken tot een categorie van reprografische verveelvoudigingen. Het voorstel
is dienovereenkomstig aangepast.3. Ingevolge het in artikel I, onderdeel A, voorgestelde nieuwe derde
lid van artikel 16b is in geval van een reprografische verveelvoudiging de
vrijstelling van het eerste lid slechts van toepassing op een natuurlijke
persoon die niet handelt in de uitoefening van beroep of bedrijf. De overige
leden zijn niet beperkt tot de reprografische verveelvoudiging en zien op
de verveelvoudiging als zodanig, waaronder ook de elektronische verveelvoudiging.Aangezien artikel 16h een regeling geeft over de reprografische verveelvoudiging,
lijkt het systematisch juister dat de uitzondering die thans wordt voorgesteld
in het derde lid van artikel 16b, wordt opgenomen in artikel 16h, zoals ook
in de proeve van een wettekst van de commissie2
is geschied. De Raad acht het gewenst dat het wetsvoorstel daartoe wordt aangepast,
maar dat indien dit niet gebeurt ten minste in de toelichting wordt verduidelijkt
waarom de inhoud van het derde lid geen deel uitmaakt van artikel 16h.3. De Raad heeft om redenen van systematiek voorgesteld artikel 16b, derde
lid (nieuw), op te nemen in artikel 16h, althans in ieder geval in de toelichting
in te gaan op de reden waarom dat niet aldus in het wetsvoorstel is gedaan.
Artikel 16b, eerste lid, bevat een algemene beperking op het auteursrecht,
inhoudende dat een verveelvoudiging die – kort gezegd – uitsluitend
dient tot eigen oefening, studie of gebruik, niet als inbreuk wordt beschouwd.
Deze beperking is dus ook buiten het terrein van reprografische verveelvoudigingen
van toepassing. Artikel 16b, tweede lid, bevat thans een inperking van die
beperking terzake van werken bedoeld in artikel 10, eerste lid, onder 1°
(alle geschriften). Het wetsvoorstel wijzigt de reikwijdte van deze inperking
in die zin dat artikel 16b, tweede lid, ziet op dag-, nieuws- of weekbladen
of tijdschriften of boeken en de in die werken opgenomen andere werken, en
dus niet op de alle geschriften omvattende categorie van artikel 10, eerste
lid, onder 1°. In het tweede lid wordt tevens bepaald onder welke voorwaarden
werken of stukken in hun geheel mogen worden gekopieerd. Systematisch staat
het derde lid, dat immers bepaalt wie zich terzake van reprografische verveelvoudigingen
van de in het tweede lid genoemde werken kan beroepen op de algemene beperking
van het eerste lid, in nauw verband met het eerste lid. Artikel 16h, eerste
en tweede lid, heeft daarnaast een ander karakter dan artikel 16b, eerste
en derde lid. Artikel 16h regelt een vergoedingsrecht ten behoeve van de maker
of zijn rechtverkrijgende, terwijl artikel 16b, eerste en derde lid, een algemene
beperking op het recht regelen, zonder enige verplichting tot betaling van
een vergoeding. Om deze redenen geef ik de voorkeur aan handhaving van de
opzet van het huidige voorstel. In de toelichting is op deze kwestie evenwel
nader ingegaan. 4. In artikel 16j van het wetsvoorstel is op basis van het huidige vijfde
lid van artikel 16b bepaald dat een met inachtneming van artikel 16h vervaardigde
reprografische verveelvoudiging zonder toestemming van de maker of zijn rechtverkrijgende
niet aan derden wordt afgegeven, tenzij de afgifte geschiedt ten behoeve van
een rechterlijke of administratieve procedure.De toelichting op dit artikel vermeldt dat onder derden dienen te worden
verstaan andere personen dan degenen ten behoeve van wie de verveelvoudigingen
zijn vervaardigd. Tevens wordt toegelicht dat de tweede volzin van artikel
16j is ontleend aan artikel 6 van het Reprobesluit. Artikel 16j bevat echter
geen tweede volzin. Ingevolge artikel 6 van het Reprobesluit wordt niet als
inbreuk beschouwd het afgeven van overeenkomstig de daar genoemde artikelen
vervaardigde verveelvoudigingen aan degenen te wier behoeve ze zijn vervaardigd.
Door het gebruik van de term derden is voldoende duidelijk dat afgifte van
de verveelvoudigingen aan degene voor wie ze zijn vervaardigd wel mogelijk
is zonder toestemming van de maker of zijn rechtverkrijgende. Het college
adviseert de tweede alinea van de toelichting op artikel 16j aan te passen.4. De Raad heeft terecht attent gemaakt op het ontbreken van een tweede
volzin van artikel 16j, naar welke volzin wordt verwezen in de memorie van
toelichting. Bij nader inzien blijkt de tweede paragraaf van het onderdeel
van de toelichting gewijd aan artikel 16j inderdaad tot onduidelijkheid te
leiden. De inhoud van deze paragraaf voegt niet iets toe aan hetgeen reeds
in de eerste paragraaf aan de orde is gekomen. Om die reden is de tweede paragraaf
van dit onderdeel van de toelichting geschrapt.5a. In artikel 16l, eerste lid, is bepaald dat de betaling van de vergoeding
geschiedt aan een rechtspersoon die met uitsluiting van anderen belast is
met de inning en de verdeling van deze vergoeding overeenkomstig een door
de Minister van Justitie goed te keuren reglement (hierna: de Rechtspersoon).
In het derde lid is voorts opgenomen dat de Rechtspersoon voor de verdeling
van de geïnde vergoedingen een reglement hanteert dat door de Minister
van Justitie is goedgekeurd. Daar de inhoud van het derde lid reeds volgt
uit het eerste lid, adviseert de Raad het derde lid te laten vervallen.5a. De Raad heeft voorgesteld om het derde lid van artikel 16l te laten
vervallen, omdat de inhoud daarvan reeds zou volgen uit het eerste lid van
dat artikel. Artikel 16l bevat regels omtrent de incasso en de uitkering van
de vergoeding voor het reprografisch verveelvoudigen en de aanwijzing van
de incasso-organisatie. De Raad heeft terecht gewezen op de doublure die in
het eerste en derde lid van artikel 16l is verscholen. In lijn met de systematiek
van andere, verwante bepalingen over reglementen inzake inning en verdeling
van vergoedingen, zoals artikel 15f, derde lid, Auteurswet 1912 en artikel
15, derde lid, zal het eerste lid van artikel 16l worden aangepast in die
zin dat de woorden «overeenkomstig een door Onze Minister van Justitie
goed te keuren reglement» worden geschrapt. Het derde lid van artikel
16l blijft daarmee dus in stand, maar bevat thans ook de toevoeging dat het
reglement de instemming van de Minister van Justitie behoeft.5b. Ingevolge het vijfde lid van artikel 16l, vinden het eerste en het
tweede lid geen toepassing voorzover degene die tot betaling van de vergoeding
verplicht is, bewijst dat hij met de maker of zijn rechtverkrijgende overeengekomen
is dat hij de vergoeding rechtstreeks aan hem zal betalen.In het tweede lid is bepaald dat in aangelegenheden betreffende de inning
van de vergoeding de Rechtspersoon, de makers of hun rechtverkrijgenden in
en buiten rechte vertegenwoordigt. De Raad acht het, mede met het oog op de
mogelijkheid dat de Rechtspersoon het onder meer gelet op precedentwerking
wenselijk zal kunnen oordelen procedures te coördineren wanneer het om
principiële kwesties gaat, wenselijk dat ook wanneer afspraken over rechtstreekse
betaling zijn gemaakt in het geval van betalingsproblemen in rechte vertegenwoordiging
door de Rechtspersoon kan plaatsvinden, voorzover de Rechtspersoon daartoe
bereid is en het niet strijdig is met de gemaakte afspraak. Het college beveelt
aan de mogelijkheid in het vijfde lid van het artikel te openen dat uitsluitend
het eerste lid geen toepassing vindt. 5b. Artikel 16l, vijfde lid, biedt in daartoe in aanmerking komende gevallen
de mogelijkheid van rechtstreekse afspraken tussen kopieerders en makers of
hun rechtverkrijgenden, dat wil zeggen met uitsluiting van de door mij aan
te wijzen incasso-organisatie. De vraag rijst of in geval van deze rechtstreekse
afspraken een taak is weggelegd voor de incasso-organisatie en zo ja of die
taak dan wettelijk verankerd zou moeten worden. De Raad heeft het wenselijk
geacht dat de rechtspersoon, die op grond van het tweede lid van artikel 16l
makers of hun rechtverkrijgenden in en buiten rechte vertegenwoordigt, ook
in het geval van deze rechtstreekse afspraken bevoegd tot vertegenwoordiging
in rechte kan zijn. De Raad heeft daartoe gesuggereerd dat in het vijfde lid
van artikel 16l de mogelijkheid wordt geopend dat uitsluitend het eerste lid
geen toepassing vindt. Ik ben daarvan geen voorstander. Bij die afspraken,
die de hoogte van de vergoeding of de vorm waarin deze wordt betaald, kunnen
betreffen, zullen naar verwachting namelijk ook andere wijzen van exploitatie
van beschermd materiaal dan via fotokopiëren worden betrokken. Het zou
bijvoorbeeld kunnen gaan om een uitgeverij van wetenschappelijke tijdschriften
die met een wetenschappelijke bibliotheek afspraken maakt over elektronische
levering van tijdschriften, over de mogelijkheid dat docenten en studenten
prints kunnen maken, over het aantal personen dat tegelijkertijd beschermd
materiaal kan raadplegen en over de afname van papieren exemplaren van boeken
en tijdschriften. Bij dergelijke afspraken kunnen onderwerpen zijn betrokken
die met reprografisch verveelvoudigen geen of zelfs geen enkel bijzonder verband
hebben. Niet valt in te zien dat in geval van geschillen omtrent dergelijke
onderwerpen vaak, laat staan altijd tegelijkertijd principiële kwesties
zullen rijzen die ertoe nopen dat wettelijk wordt geregeld dat de incasso-organisatie
in de positie dient te verkeren makers of hun rechtverkrijgenden in rechte
te vertegenwoordigen teneinde procedures te coördineren. Geschillen tussen
kopieerders en makers of hun rechtverkrijgenden dienen in eerste instantie
tussen deze partijen te worden beslecht, aangezien deze geschillen in eerste
instantie ook deze partijen aangaan. Het gaat immers om de uitvoering van
een overeenkomst. Ik meen dat in gevallen van rechtstreekse afspraken als
bedoeld in het vijfde lid het primaat bij de makers of hun rechtverkrijgenden
ligt, die evenwel kunnen besluiten om de incasso-organisatie een volmacht
te verlenen om namens hen de procedure te voeren. Ook is denkbaar dat de incasso-organisatie
zich in een dergelijk geschil voegt op basis van artikel 285 Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering. De tekst van het voorgestelde artikel 16l acht ik daartoe
geen belemmering.5c. In de toelichting bij het vijfde lid is vermeld dat de maker of rechtverkrijgende
de mogelijkheid krijgt rechtstreeks te contracteren met de kopieerder, waarbij
ook de hoogte van de vergoeding en de vorm waarin de vergoeding bestaat, kunnen
worden betrokken. De woorden «de vergoeding» in artikel 16l, vijfde
lid, verwijzen echter naar de vergoeding vastgesteld bij algemene maatregel
van bestuur op grond van artikel 16i, tweede lid. Uit het systeem van de voorgestelde
bepalingen volgt de contractsvrijheid met betrekking tot de hoogte en vorm
van deze vergoeding niet. Om deze contractsvrijheid te bewerkstelligen behoeft
het wetsvoorstel dan ook aanpassing.5c. De Raad heeft erop gewezen dat uit de toelichting volgt dat afspraken
die plaatsvinden in het kader van rechtstreeks contracteren tussen betalingsplichtigen
en makers of hun rechtverkrijgenden ook de hoogte en de vorm van de vergoeding
kunnen betreffen, maar dat deze vrijheid niet volgt uit het systeem van de
voorgestelde bepalingen. Dit oordeel van de Raad berust op een onjuiste lezing
van het wetsvoorstel. In het eerste en tweede lid van artikel 16l wordt immers
verwezen naar de vergoeding, als bedoeld in artikel 16h, waarin het de betekenis
heeft van een vergoeding als voorwaarde voor het rechtmatig reprografisch
verveelvoudigen. Artikel 16h, vijfde lid, verwijst naar het eerste en tweede
lid van dat artikel, zodat over de betekenis van het begrip «de vergoeding»
in die zin geen misverstand kan bestaan. Artikel 16h regelt dus in algemene
zin het recht op een vergoeding, terwijl artikel 16i, tweede lid, nadere regels
stelt over de wijze waarop de hoogte van de vergoeding wordt vastgesteld.
Artikel 16i regelt dus niet het geval waarin de vergoeding in het kader van
artikel 16h, vijfde lid, wordt vastgesteld. 6. In artikel 16m, eerste lid, is bepaald dat degene die gehouden is een
vergoeding te betalen aan de Rechtspersoon, gehouden is opgave te doen van
het totale aantal fotokopieën dat hij per jaar maakt.6a. In de toelichting bij dit artikel wordt gesteld dat een jaarlijkse
opgave niet is vereist en dat denkbaar is dat een opgave enkele jaren kan
worden aangehouden. Uit de toelichting volgt echter niet hoe deze termijn
van opgave zal worden bepaald. De Raad is van mening dat het omwille van de
duidelijkheid en handhaafbaarheid wenselijk is dat, evenals in wetsvoorstel
22 600 (artikel 17), bepaald wordt dat deze opgave jaarlijks geschiedt.
Opgenomen zou kunnen worden dat voor een bepaalde datum van een kalenderjaar
opgave dient te worden gedaan van het aantal reprografische verveelvoudigen
dat in het voorgaande jaar is vervaardigd. De Raad beveelt aan een dergelijke
bepaling te overwegen en in ieder geval in de toelichting nader op deze kwestie
in te gaan.6a. De Raad heeft er op gewezen dat uit de toelichting niet volgt hoe
een termijn van opgave zal worden bepaald en heeft aanbevolen wettelijk te
verankeren dat deze opgave jaarlijks geschiedt. Het recht op een vergoeding
in het geval van reprografisch verveelvoudigen is zodanig geredigeerd dat
de mogelijkheid van reprografisch verveelvoudigen slechts openstaat indien
een vergoeding wordt betaald. Dat betekent dat ingeval van betaling van een
vergoeding reprografisch verveelvoudigen in ieder geval niet kan worden verboden.
Om de incasso-organisatie beter in staat te stellen te bepalen welk bedrag
als vergoeding moet worden betaald bevat de wet een opgaveplicht. Zolang niet
wordt betaald, is reprografisch verveelvoudigen niet toegelaten, maar zolang
geen duidelijkheid bestaat omtrent het aantal kopieën dat wordt gemaakt,
aan de hand waarvan het aantal reproplichtige kopieën kan worden bepaald,
zal van toelaatbaarheid van reprografisch verveelvoudigen geen sprake kunnen
zijn. In zoverre fungeert de in artikel 16h opgenomen «mits-constructie»
als stok-achter-de-deur, niet alleen dat een vergoeding wordt betaald, maar
ook dat die vergoeding adequaat kan worden bepaald doordat opgave van het
totaal aantal kopieën kan worden gerealiseerd. Een verplichting als de
door de Raad voorgesteld, zou bovendien tot een aanmerkelijk administratieve
lastenverzwaring kunnen leiden, bijvoorbeeld in het geval waarin ondernemingen
of andere instellingen gedurende langere tijd een gelijkmatig kopieergedrag
vertonen en de noodzaak van een jaarlijkse opgave ontbreekt maar ook in het
geval de incasso-organisatie afspraken maakt met overkoepelende organisaties
en betaling geschiedt buiten een rechtstreeks contact tussen incasso-organisatie
en betalingsplichtige. In dergelijke gevallen is een jaarlijkse opgaveplicht
de facto overbodig en zinloos.6b. In tegenstelling tot wetsvoorstel 22 6001 is op het niet voldoen aan de opgaveplicht in het onderhavige voorstel
geen sanctie gesteld. In de toelichting2 is vermeld
dat het doen van opgave en medewerking aan de steekproeven zal worden bevorderd
door de bepaling dat het kopiëren rechtmatig is, mits een vergoeding
wordt betaald. Deze constructie was echter ook voorgesteld in wetsvoorstel
22 600 en destijds werden de vorengenoemde sanctiebepalingen nodig geacht
omdat, zoals in de memorie van antwoord bij dit wetsvoorstel3 is uiteengezet, het in het verleden schortte aan de onderhandelingsbereidheid
en medewerking van de betalingsplichtige.De toelichting op artikel 16m betoogt dat met deze bepaling tegemoet gekomen
wordt aan de kritiek die tijdens de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel
op deze bepaling is geuit. De Raad betwijfelt of alleen het opnemen van een
opgaveverplichting zonder dat hierop een specifieke sanctie is gesteld tot
naleving en uiteindelijk tot voldoende vergoeding zal leiden. Het college
beveelt dan ook aan de toevoeging van een minder vergaande sanctie dan opgenomen
in wetsvoorstel 22 600 te overwegen.6b. De Raad heeft twijfel geuit over het ontbreken van een sanctiebepaling
terzake van het doen van opgave en heeft aanbevolen om een minder vergaande
sanctie te overwegen dan in wetsvoorstel 22 600 was bepaald. Ook hier
meen ik echter dat de «mits-constructie» vooralsnog een voldoende
aansporing is voor betalingsplichtigen om te voldoen aan de opgaveverplichting.
Dit brengt immers mee dat het reprografisch verveelvoudigen zonder dat een
vergoeding wordt betaald onrechtmatig is. Op een vordering tot
schadevergoeding vanwege onrechtmatig reprografisch verveelvoudigen is bovendien
niet de korte vervaltermijn van artikel 16k, eerste lid van toepassing. Ook
het doen van een onzorgvuldige opgave, indien men weet of zou kunnen weten
dat de opgave van het totaal aantal kopieën onjuist of onvolledig is,
is als onrechtmatig jegens de incasso-organisatie op te vatten. Het primaat
voor handhaving ligt in dit geval bij de rechthebbenden. Voor strafrechtelijk
ingrijpen is pas plaats indien sprake is van grootschalige inbreuk, waarbij
ook algemene belangen zijn betrokken, zoals georganiseerde criminaliteit,
gevaar voor gezondheid of veiligheid, of een ernstige inbreuk op economische
belangen. Ik meen dat in dit geval terughoudendheid past bij het strafrechtelijk
sanctioneren.6c. Ingevolge het tweede lid van artikel 16m hoeft de opgave van het totale
aantal fotokopieën niet gedaan te worden indien minder dan een bij algemene
maatregel van bestuur bepaald aantal kopieën wordt gemaakt, waarbij gedacht
wordt aan een aantal van 50 000. Voorts is vermeld dat aan de betalingsverplichting
in dat geval kan worden voldaan door betaling van een bedrag ineens, maar
dat deze wijze van betaling niet prijsopdrijvend mag zijn. Ook zou het denkbaar
zijn dat bij bepaalde bedrijven, waar een verwaarloosbaar aantal vergoedingsplichtige
kopieën wordt gemaakt, wordt afgezien van inning omdat de kosten niet
opwegen tegen de opbrengsten.Zonder opgaveplicht ontbreekt enerzijds een controle door de Rechtspersoon
op het aantal kopieën, terwijl anderzijds de bedrijven wel zelf moeten
bijhouden of zij beneden het aantal in de algemene maatregel van bestuur aangegeven
kopieën blijven. Daar in de toelichting1
voorts is erkend dat de administratieve lasten op dit punt gering zijn, lijkt
het, mede met het oog op de belangen van de tot vergoeding gerechtigden, niet
onredelijk om ook wanneer minder dan het hiervoor genoemde aantal kopieën
wordt gemaakt, tot een opgave te verplichten. De Raad beveelt aan hiertoe
over te gaan.6c. Met het oog op de belangen van kleinere kopieerders en ter vermijding
van onnodige administratieve lasten opent artikel 16m, tweede lid, de mogelijkheid
om bij uitvoeringsmaatregel de opgaveplicht beneden een bepaalde grens niet
te laten gelden. Het Adviescollege toetsing administratieve lasten heeft mij
op 9 november 2000 geadviseerd omtrent de uitvoeringslasten van het voorstel.
Daartoe heeft het college een eigen onderzoek laten uitvoeren om kwantitatieve
gegevens te verkrijgen. De resultaten van het onderzoek zijn verwerkt in de
toelichting. Ik acht de te verwachten lasten voor het bedrijfsleven bij de
door het college onderzochte aangiftegrenzen in verband met de opgaveplicht
aanvaardbaar, ook in relatie tot de geschatte opbrengsten. Een redelijke verwachting
is namelijk dat het bedrag van de geïnde vergoedingen minimaal zal verdubbelen
en mogelijk zelfs zal verdrievoudigen. Deze verwachting is gebaseerd op het
feit dat de nieuwe regeling ook op het bedrijfsleven van toepassing zal zijn,
waar sprake is van zo'n 70% van het kopieervolume in Nederland. Eén
en ander zou, op basis van de gegevens die aan de jaarverslagen van de Stichting
Reprorecht zijn te ontlenen, kunnen betekenen dat de opbrengst van de reprovergoeding
stijgt naar een bedrag tussen de 17 en 25 miljoen gulden. Tegelijkertijd blijkt
uit het onderzoek van Actal dat de uitvoeringslasten zeer sterk kunnen stijgen
indien in het geheel geen aangiftevrijstelling wordt opgenomen. Bedacht dient
te worden dat zelfs bij een totaal van 50 000 kopieën het aantal
reproplichtige kopieën betrekkelijk gering zal zijn. In sommige gevallen
zal het gaan om slechts enkele procenten van het totaal. Aldus rijst de vraag
of de lasten die met de opgave zijn gemoeid bij een totaal van bijvoorbeeld
minder dan 50 000 kopieën wel opwegen tegen de opbrengsten en of
de incasso-organisatie niet op andere wijze kan komen tot een redelijke afdoening
van de betalingsplicht, die op zich blijft bestaan. De incasso-organisatie
staan daarvoor, zoals uiteengezet in de toelichting, verschillende mogelijkheden
open, zoals het maken van afspraken met branche-organisaties, het vaststellen
van een forfaitair bedrag of het rekening houden met enkele eenvoudig te verkrijgen
gegevens zoals aantallen werknemers of de aard van het bedrijf. In de toelichting
is aangegeven dat mijn gedachten uitgaan naar een aangiftegrens van 50 000.
De Raad heeft gesteld dat het niet onredelijk is om ook onder de in de toelichting
gesuggereerde grens een opgaveplicht voor te schrijven. Hierdoor kan de uitvoering
van de wet echter ernstig kan worden bemoeilijkt. De door Actal overlegde cijfers hebben mij gesterkt in de overtuiging dat het aantal van 50 000
kopieën een juiste grens is.7. In artikel I, onderdeel E, is bepaald dat het Besluit van 20 juni 1974,
(Stb. 351), zal worden ingetrokken. Uit de toelichting volgt dat een aantal
bepalingen uit dit besluit naar het wetsvoorstel zijn overgebracht en dat
voorts op basis van artikel 16b, zevende lid, (zesde lid oud) een nieuwe algemene
maatregel van bestuur tot stand zal komen. Ingevolge aanwijzing 241 van de
Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) dient de intrekking van een regeling
te geschieden door een regeling van gelijke orde en komt intrekking door een
hogere regeling alleen in aanmerking indien de in te trekken lagere regeling
niet wordt vervangen door een lagere regeling van gelijke orde. Het besluit
dient derhalve niet in dit wetsvoorstel te worden ingetrokken. De Raad beveelt
dan ook aan onderdeel E te schrappen.7. De Raad heeft er terecht op gewezen dat ingevolge aanwijzing voor de
regelgeving 241 het niet is toegestaan dat het Reprobesluit wordt ingetrokken
door het onderhavige voorstel. De uitzondering waar de Raad op wijst, is hier
niet aan de orde, aangezien het inderdaad de bedoeling is dat het Reprobesluit
wordt vervangen door een nieuwe algemene maatregel van bestuur. Het advies
van de Raad om onderdeel E van het wetsvoorstel te schrappen, wordt dan ook
gevolgd. Het intrekken van het Reprobesluit zal te zijner tijd plaatsvinden
via een op artikel 16b, zevende lid (nieuw), te baseren algemene maatregel
van bestuur.8. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.8. Op 28 september 2000 is het gemeenschappelijk standpunt van de Raad
van de Europese Gemeenschappen vastgesteld inzake het voorstel van de Europese
Commissie voor een richtlijn tot harmonisatie van bepaalde aspecten van het
auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (Publ. C
344 van 1 december 2000). Deze richtlijn bepaalt in hoofdzaak de gevolgen
van de toepassing van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij
maar heeft ook gevolgen voor dit wetsvoorstel. Artikel 5 lid 2a van het voorstel
bepaalt namelijk dat lidstaten een beperking op het reproductierecht kunnen
stellen ten aanzien van de reproductie op papier of een soortgelijke drager,
met behulp van een fotografische techniek of een andere werkwijze die een
vergelijkbaar resultaat oplevert, met uitzondering van bladmuziek, op voorwaarde
dat de rechthebbenden een billijke compensatie ontvangen. Het is onwaarschijnlijk
dat dit onderdeel van het richtlijnvoorstel in de verdere procedure tot vaststelling
van de richtlijn nog verandering zal ondergaan. Er is dus alle aanleiding
op die vaststelling te anticiperen teneinde strijd met de richtlijn te voorkomen.
Daaruit volgt dat de regeling van artikel 16h, eerste en tweede lid, niet
op de partituur of de partijen van een muziekwerk van toepassing is, hetgeen
in het aan de Raad van State voorgelegde voorstel nog wel het geval was. De
richtlijn schrijft namelijk voor dat de uitzondering op het reproductie niet
geldt voor bladmuziek, met andere woorden, voor de partituur of de partijen
van een muziekwerk geldt het verbodsrecht. Een en ander betekent dat reprografisch
verveelvoudigen van bladmuziek niet is toegestaan zonder toestemming van de
rechthebbenden.9. Voorts heeft de Raad enige redactionele kanttekeningen gemaakt. Met
deze kanttekeningen is rekening gehouden. Twee voorstellen tot aanpassing
zijn niet overgenomen.Het eerste voorstel is om de voorgestelde artikelen te nummeren en om
artikel 16b het derde tot en met het zevende lid te vernummeren. Ingevolge
aanwijzing voor de regelgeving 237 vindt nummering van leden van artikelen
die niet zijn genummerd niet plaats indien leden van alle artikelen van een
hoofdstuk, titel, afdeling of paragraaf niet zijn genummerd. In het algemeen
zijn leden van artikelen van de Auteurswet 1912 niet genummerd. Ik zie dus
geen goede reden om met dit wetsvoorstel dit stramien te doorbreken. Een ander
voorstel tot aanpassing, namelijk om het woord «zullen» in te
voegen in artikel 16h, tweede lid, na «ter beschikking», is evenmin
overgenomen. De formulering van artikel 16h, tweede lid, is ontleend aan artikel
16b, tweede lid. De Raad heeft voor dat laatste artikellid geen aanpassing
voorgesteld, terwijl tussen beide artikelen wel een onverbrekelijk
verband bestaat. Bovendien trachten het voorgestelde artikel 16b, tweede lid,
en het voorgestelde artikel 16h, tweede lid, een feitelijke situatie tot uitdrukking
te brengen, namelijk de situatie waarin bepaalde werken niet meer verkrijgbaar
zijn of worden gesteld. De tekstuele aanpassing waartoe de Raad adviseerde
zou leiden tot onduidelijkheid omtrent de toepassing van artikel 16h, tweede
lid, en mogelijk tot een niet gewenst verschil in reikwijdte in vergelijking
tot artikel 16b, tweede lid.De Raad van State heeft in overweging gegeven het voorstel van wet te
zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal nadat met de vorenbehandelde
bezwaren is rekening gehouden.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Justitie,A. H. Korthals Bijlage bij het advies van de Raad van State van 10 december 1999,
no. W03.99.0441/I, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– In de voorgestelde artikelen de leden van nummering voorzien (aanwijzing
99 van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar)).– In artikel 16b het derde tot en met zevende lid vernummeren (aanwijzing
238 Ar).– In artikel 16h, na «ter beschikking» invoegen: zullen.– In artikel 16k, tweede lid, «degene die tot betaling verplicht
is» vervangen door: de betalingsplichtige. Daarnaast «het recht
op vergoeding» vervangen door: het recht op de vergoeding.– In de artikelen 16k, tweede lid, en 16l, vijfde lid, gelet op
de reeds gebruikte terminologie in overige bepalingen, «bewijst»
vervangen door: kan aantonen.– In artikel 16l, eerste lid, in plaats van «goedkeuring»
spreken van «instemming» en de redactie laten aansluiten op die
van de artikelen 15f, derde lid, en 16d, eerste en tweede lid.XNoot1Voorstel van wet houdende wijziging van de Auteurswet 1912 inzake het
reprografisch verveelvoudigen van geschriften, kamer- stukken I 1993/94, 22 600,
nr. 62.XNoot2Interimrapport over het reprorecht aangeboden bij brief van 29 januari
1996 en Eindrapport over het reprorecht, aangeboden bij brief van 29 januari
1997.XNoot1Memorie van toelichting, Algemeen, eerste zin.XNoot2Eindrapport, bladzijden 20–23.XNoot1Ingevolge artikel 17, eerste lid, van wetsvoorstel 22 600 kon de
Stichting reprorecht bij het niet voldoen aan de opgaveplicht of bij het niet
overeenkomen van het aantal reprografische verveelvoudigingen waarvoor een
vergoeding verschuldigd is, een schatting van het aantal reprografische verveelvoudigingen
maken welke schatting als vaststaand gold, tenzij door de betalingsplichtige
een ander aantal werd bewezen. Daarnaast was het opzettelijk nalaten van de
opgave dan wel het opzettelijk een onjuiste of onvolledige mededeling doen
gekwalificeerd als een overtreding (artikel 35d). In het nader gewijzigd voorstel
van wet was naast de opgaveplicht ook een verplichting tot medewerking aan
een representatieve steek- proef opgenomen.XNoot2Algemeen, Uitvoerbaarheid en handhaaf- baarheid, vierde alinea.XNoot3Kamerstukken II 1992/93, 22 600 nr. 6, blz. 14.XNoot1Algemeen, Bedrijfseffectentoets, vijfde alinea, en Artikelsgewijs, artikel
16m, tweede lid. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27617-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl