Verklaring over voorstel wijziging bepalingen in Grondwet inzake onschendbaarheid brief-, telefoon-, telegraafgeheim; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19981999-25443, nr. 40

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

23-10-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25443 nr. 40

20-10-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Het wetsvoorstel3. Artikelen Artikel 13 eerste lidtweede lidderde lidvierde lidOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25443Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 443Verklaring dat er grond bestaat een voorstel in overweging te nemen
tot verandering in de Grondwet van de bepalingen inzake de onschendbaarheid
van het brief-, telefoon- en telegraafgeheimnr. 40VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR BINNENLANDSE ZAKEN EN
DE HOGE COLLEGES VAN STAAT1Vastgesteld 20 oktober 1998Het voorbereidend onderzoek gaf de commissie aanleiding tot het formuleren
van de volgende opmerkingen en vragen. 1. AlgemeenDe leden behorende tot de PvdA-fractie wilden vooreerst hun
standpunt verwoorden ten aanzien van de wijze waarop de voorstellen tot wijzigingen
van de Grondwet, door de regering sinds de vorige grondwetswijziging ingediend,
waren voorbereid.Zij hadden de indruk dat de regering bij deze voorstellen zonder voldoende
omzichtigheid te werk was gegaan.Wetsvoorstellen zijn aan de beide Kamers voorgelegd zonder voldoende vooraf
de tekst daarvan in het publieke debat te hebben getoetst. Deze leden hadden
de indruk dat de regering onvoldoende blijk heeft gegeven van een besef dat
het bij grondwetsherziening meestentijds om wetsvoorstellen gaat die moeten
berusten op een brede consensus. Dit is zeker ook het geval wanneer het, zoals
bij artikel 13 Grondwet, gaat om de formulering van een grondrecht.Met name hadden de wetsvoorstellen inzake de verdediging (Kamerstuk nr.
25 367), alsmede die inzake het binnentreden (Kamerstuk nr. 25 442)
en het briefgeheim, nadat deze in de Tweede Kamer ingrijpend waren geamendeerd
zonder dat over de nieuwe teksten het publieke debat voldoende kon worden
bevorderd, naar de mening van deze leden beter niet afgehandeld kunnen worden.Ten aanzien het onderhavige wetsvoorstel, inzake artikel 13 Grondwet,
heeft de Eerste Kamer die conclusie dan ook getrokken.Het is mogelijk dat die conclusie ten aanzien van het wetsvoorstel inzake
artikel 12 (binnentreden) ook getrokken zal moeten worden, gezien het plenaire
debat terzake in de Eerste Kamer in eerste lezing. En, wat de verdediging
betreft, dit voorstel bevat in artikel 99a Grondwet een begrip «civiele
verdediging», over de betekenis waarvan onzekerheid bestaat.Daarenboven bood de regering een «Notitie inzake de positie van
de Eerste Kamer» (Kamerstuk nr. 21 427, nr. 164) aan, waarin voorstellen
worden aangekondigd die grondwetsherziening met zich meebrengen. Daarover bracht de Kamer op 28 oktober 1997 een zeer kritisch Voorlopig
Verslag uit, welk verslag niet eens meer door de regering is beantwoord. Toch
zijn daarover in het regeerakkoord 1998 opnieuw afspraken gemaakt.Het geheel levert een indruk van slordigheid en van onderschatting van
het project van grondwetsherziening. Onvoldoende is aangegeven waarom sommige
wijzigingen wel zijn geëntameerd (zoals inzake zelfstandige bestuursorganen)
en andere, meer wezenlijke (zoals vermelding in de Grondwet van de constitutionele
positie van de Europese Unie) niet.Er is ook geen Staatscommissie op gezet die, zoals weleer, zowel qua politieke
samenstelling als qua deskundigheid waarborgen kon bieden voor een grondige
voorbereiding en voor het noodzakelijke publieke debat. Er is een hap-snap
beleid gevoerd dat bij dit onderwerp niet past, zo meenden deze leden. Deze
leden hadden dan ook behoefte om bij het nieuw aangetreden kabinet aan te
dringen op heroverweging van het beleid inzake grondwetsherziening, en op
presentatie van dat nieuwe beleid aan de Staten-Generaal.De leden behorende tot de PvdA-fractie misten in de toelichting en in
de behandeling van het voorstel een betoog over de relatie tot andere grondrechten,
en tot de daarbij horende uitvoeringswetgeving. Zo heeft artikel 13, voorzover
het gaat over communicatie, een nauwe relatie tot artikel 7 (informatievrijheid).
Voorzover het gaat over de privésfeer heeft artikel 13 een nauwe relatie
met de artikelen 10 (persoonlijke levenssfeer) en 12 (binnentreden in woningen).Deze leden vroegen om een samenhangende visie over de rol van elk van
deze grondrechten naast en in verband met artikel 13. In zijn bijdrage aan
de binnenkort op initiatief van het ministerie van Binnenlandse Zaken te verschijnen
bundel «150 jaar Grondwet» schetst prof. mr E. Dommering een opzet
voor zulk een samenhangende benadering.De leden van de fractie van GroenLinks waren van mening dat:– wetteksten en zeker de tekst van een grondwetsartikel niet voor
velerlei uitleg vatbaar mag zijn;– de wettekst als zodanig duidelijk moet zijn zonder daarvoor allerlei
andere documenten te moeten raadplegen.In dat kader wilden deze leden een aantal vragen stellen. 2. Het wetsvoorstelDe leden van de VVD-fractie hadden met gemengde gevoelens kennisgenomen
van de voorgenomen wijziging van artikel 13 van de Grondwet. Enerzijds onderschreven
zij het belang van een techniek onafhankelijke formulering van het recht op
vertrouwelijke communicatie, anderzijds betwijfelden zij of de nu voorliggende
formulering wel doeltreffend is.Het voorstel gaat uit van invoering over vijf jaar. De feitelijke bescherming
van vertrouwelijke informatie zal in uitvoeringswetgeving geregeld moeten
worden. In de nu bij de Eerste Kamer voorliggende Telecommunicatiewet (Kamerstuk
nr. 25 533) is dat ook het geval. De leden van de VVD-fractie vroegen
zich af of het niet wenselijker is eerst de formuleringen in de Telecommunicatiewet,
de nog in te dienen Wet Computercriminaliteit en de Wet op de Veiligheidsdiensten
(Kamerstuk nr. 25 877) af te wachten en dan over drie jaar tot een eenduidige
formulering in de Grondwet te komen?De leden van de VVD-fractie hadden naast de gekozen formulering ook grote
moeite met de tweede volzin van artikel 13 waarmede verkeersgegevens onder
de werking van de Grondwetsartikel worden gebracht. Ter toelichting dient
het volgende. In de Europese Richtlijn Telecommunicatie en Privacy
worden de zogenoemde verkeersgegevens gedefinieerd. De verwerking van de verkeersgegevens
wordt daarin geconditioneerd. Deze Regeling is overgenomen in de nu bij de
Eerste Kamer voorliggende Telecommunicatiewet.In de Europese Richtlijn gegevensbescherming en het wetsvoorstel Wet Bescherming
Persoonsgegevens wordt een specifiek strak regime ontwikkeld voor de zogenoemde
bijzondere gegevens (ras, geloofsovertuiging, sexuele voorkeur etc.). De mogelijkheden
om deze gegevens te verwerken worden beperkt.De leden van de VVD-fractie vroegen zich af waarom verkeersgegevens die
niet in de Wet Bescherming Persoonsgegevens als bij zonder worden aangemerkt
wel een strengere grondwettelijke verankering behoeven.Is het juist dat Nederland als enige EU lidstaat met dit voorstel verdergaande
regels implementeert? Betekent de nu voorgestelde wijziging dat dit de concurrentiepositie
van het Nederlandse bedrijfsleven nadelig kan beïnvloeden? Mogen klantenservice
centra of call centers dan niet langer gebruik zouden mogen maken van verkeersgegevens
die nodig zijn voor de juiste routering en/of het opnemen van de juiste bedrijfsnaam?Is het juist dat diensten als 112, die gebruik maken van doorschakelmogelijkheden
door de operator om bij de dichtstbijzijnde meldkamer uit te komen, dan niet
meer optimaal zouden kunnen functioneren?Naar de mening van de leden van de VVD-fractie zijn verkeersgegevens naar
hun aard niet gevoeliger dan de zogenoemde bijzondere gegevens als genoemd
in de Wet Bescherming Persoonsgegevens en is er derhalve onvoldoende grond
om in de Grondwet strengere regels op te leggen.De leden van de CDA-fractie hadden met ernstige twijfel kennisgenomen
van het van het vorige kabinet afkomstige wetsvoorstel betreffende de grondwettelijke
bescherming van het brief-, telefoon- en telegraafgeheim.Allereerst wezen zij op de onduidelijke redactie van het nieuwe artikel
13. Als dezelfde bewoordingen de regering eerst tot de opvatting kunnen leiden
dat e-mail en gewoon faxverkeer daaronder niet begrepen zijn, en later tot
het tegengestelde standpunt, deugt de redactie van het voorstel niet. Deelt
het nieuwe kabinet deze opvatting?Uitgaande van de later van de kant van de regering aanvaarde ruime uitleg
van de in het wetsvoorstel neergelegde bescherming, rees bij de leden van
de CDA-fractie de vraag of naast e-mail ook chat-boxes daaronder vallen.Daarbij is van belang dat deze twee vormen van communicatie van het internet
juist wegens hun «persoonlijk» karakter worden gebruikt om aanbieders
en afnemers van kinderpornografie met elkaar in contact te brengen en afbeeldingen
door te geven. Daarom valt, aldus de leden van de CDA-fractie, te vrezen dat
het wetsvoorstel de opsporing van dit soort criminaliteit op het internet
verder zal bemoeilijken. In het licht van de huidige opvattingen over opsporingsmethoden
zal immers worden betoogd dat opsporingsambtenaren het in artikel 13 beschermde
«geheim» beperken wanneer zij «under cover» in deze
kinderporno-netwerken doordringen. Is deze consequentie niet zo schadelijk
voor de bestrijding van kinderporno en de bescherming van kinderen in elementaire
mensenrechten dat het wetsvoorstel reeds daarom in heroverweging moet worden
genomen?Gaat de regering ervan uit dat het nieuwe artikel 13 horizontale werking
heeft?Welke consequenties heeft dat voor het werk van «internet-watches»
die in dit soort chat-boxes proberen door te dringen?De leden van de CDA-fractie herinnerden voorts aan de waarde van een registratie
van gebelde nummers in het kader van de opsporing. Is het inderdaad de bedoeling
van de regering deze belgegevens grondwettelijk even sterk te
beschermen als de gesprekken zelf? Acht de minister van Justitie dit uit zijn
verantwoordelijkheid aanvaardbaar? Is het eigenlijk wel juist hier te spreken
van «het geheim van de gegevens met betrekking tot communicatie»,
nu deze gegevens in de samenleving niet als hoogstpersoonlijk plegen te worden
beschouwd? Is het de regering bijvoorbeeld bekend dat deze gegevens bij aanwezigheid
van een simpele voorziening voor nummer-identificatie op een telefoontoestel
door anderen die zich ter plaatse bevinden, gemakkelijk kunnen worden meegelezen?Wat de methode van bescherming betreft, bevreemdde het de leden van de
CDA-fractie dat de machtiging door een enkele minister – dus door de
uitvoerende macht – de enige grondwettelijke waarborg is. Zou hier niet
juist toezicht door een afzonderlijk college moeten worden voorgeschreven?Ten slotte herinnerden de leden van de CDA-fractie aan hun opmerkingen
bij het wetsvoorstel tot wijziging van de grondwetsbepaling inzake het binnentreden
(Kamerstuk 25 442). Wat zij daar naar voren brachten, geldt ook bij dit
wetsvoorstel, en dus bestaat ook hier de behoefte uitwerking in voorstellen
voor formele wetgeving af te wachten of liever nog de grondwetsbepaling beter
te redigeren.De leden behorende tot de PvdA-fractie wilden niet verhelen
dat zij aanstichters waren van het besluit van de Eerste Kamer in februari
1998 om het voorliggende wetsvoorstel niet meer tijdig in eerste lezing te
behandelen.Naar hun mening is de tekst van het voorstel, zoals deze na een ingrijpende
nota van wijziging (stuk nr. 6) en een evenzeer ingrijpende amendering bij
de Eerste Kamer voorlag, onrijp. Over de gewijzigde versie is ternauwernood
een openbaar debat gevoerd, terwijl met de nieuwe wetgeving op het gebied
van de telecommunicatie nog geen ervaring is opgedaan, laat staan met de nu
bij de Staten-Generaal voorliggende voorstellen tot herziening daarvan.Naar de mening van deze leden behoort de gang van zaken zo te zijn dat: – eerst vorm wordt gegeven aan uitvoerende wetgeving;– daarin vormen van grondrechtelijke bescherming van – in
dit geval – het «briefgeheim» behoorlijk moet zijn geformuleerd;– ook de samenhang met andere uitvoerende wetgeving duidelijk moet
zijn (zoals die inzake telecommunicatie, bescherming persoonsgegevens, bijzondere
opsporingsbevoegdheden, inlichtingen- en veiligheidsdiensten);– vervolgens pas tot wijziging van de Grondwet wordt overgegaan
wanneer ervaring met die wetgeving en een openbaar debat uitwijzen dat sprake
is van brede consensus over een wenselijke tekst voor het grondrecht.Een voorbeeld hoe een andere aanpak tot problemen leidde was te zien in
de wetsgeschiedenis van artikel 12 Grondwet (binnentreden). De nieuwe tekst
vastgesteld bij de Grondwetsherziening van 1983 bleek bij de uitvoeringswetgeving
feilen te bevatten. Deze werden in 1987 hersteld, waarna in de praktijk, gezien
het wijzigingsvoorstel dat de regering heeft ingediend, opnieuw feilen zijn
gebleken. Daaruit had lering kunnen worden getrokken over het eerst eens worden
over passende uitvoeringswetgeving alvorens grondwetteksten te formuleren.De voorbereiding en behandeling van het voorliggende wetsvoorstel was
te weinig omzichtig. De regering kwam pas laat (juli 1997) met het voorstel.Daarin omhelsde zij een nieuwe, nog onbeproefde theorie over «vertrouwelijke
communicatie» welke zij ontleende aan het verdienstelijke in 1995 aan
de Vrije Universiteit verdedigde proefschrift van mr J. A. Hofman.Zij gaf bijvoorbeeld eerst een zodanige uitleg aan dit begrip dat b.v.
fax en e-mail daar niet onder zouden vallen omdat berichten langs deze weg
verstuurd onvoldoende beveiligd zouden zijn. Vervolgens liet zij deze uitleg vallen na kritiek van de Tweede Kamer, waardoor de onzekerheid
over de betekenis van de grondwettekst werd bevorderd. En tot slot werkte
zij er aan mee dat op de valreep in een nachtelijk overleg tijdens het debat
in de Tweede Kamer in januari 1998 alweer een geheel andere formulering van
het te beschermen grondrecht werd vastgesteld. Naar de mening van deze leden
had de geamendeerde versie op zijn minst opnieuw aan de Raad van State voor
advies moeten worden voorgelegd. Het ging immers om grondwetsherziening, en
wel om de formulering van een grondrecht, terwijl wezenlijke veranderingen
tijdens de behandeling zijn aangebracht. Voorts had er tijd moeten zijn voor
een nader openbaar debat over de nieuwe tekst.De leden behorende tot de PvdA-fractie meenden dat de problemen bij het
zoeken naar een passende formulering voor een grondrecht van briefgeheim «nieuwe
stijl» mede zijn gelegen in de vraag tegen wie de grondwettelijke bescherming
zich richt. De formulering sinds 1983 opgenomen in artikel 13 «Het briefgeheim....
is onschendbaar» suggereert een absolute werking van dit grondrecht
jegens eenieder. De oude tekst, van 1848, richtte zich specifiek tegen de
overheid («Het geheim der aan de post of andere openbare instellingen
van vervoer toevertrouwde brieven is onschendbaar»).Het betrof dus een klassiek grondrecht, een onthoudingsplicht van de overheid
ten aanzien van een specifiek element van de privésfeer.Ging het over het recht van de burger om gevrijwaard te worden van schending
van het briefgeheim door zijn medeburgers, dan bestonden daarvoor bepalingen
in het civiel- en het strafrecht.Het komt genoemde leden voor dat een oplossing van de problemen die zijn
onderkend bij de formulering van de tekst van artikel 13 mede daarin zou moeten
worden gezocht dat onderscheid wordt gemaakt tussen de onthoudings- en de
zorgplicht van de overheid. Het klassieke recht zou kunnen worden geformuleerd
in de geest van de tekst van 1848 (onschendbaarheid van aan openbare instellingen
toevertrouwde stukken kennelijk niet bestemd voor de openbaarheid), de horizontale
werking zou in een opdracht aan de wetgever kunnen worden geformuleerd (o.m.
in Postwet en Telecomwet).De leden van de fractie van D66 zeiden met gemengde gevoelens
kennis te hebben genomen van het voorliggende voorstel tot wijziging van de
Grondwet inzake het brief-, telefoon- en telegraafgeheim. Enerzijds staat
buiten kijf dat actualisering en modernisering van het onderhavige grondwetsartikel
geboden is. De leden van de fractie van D66 zijn er echter nog niet van overtuigd
dat de voorliggende tekst een einde maakt aan de discussie en onzekerheid
op dit punt. De aanvaarding van de motie-Van Zuijlen bij de behandeling van
het onderhavige wetsvoorstel in de Tweede Kamer onderstreept deze opvatting.
Kan de regering nog eens overtuigend beargumenteren wat de meerwaarde is van
het op dit moment wijzigen van het grondwetsartikel inzake het brief-, telefoon-
en telegraafgeheim, nu tegelijkertijd aan de regering is verzocht over dit
onderwerp een nota uit te brengen, waarbij bepaald niet is uitgesloten dat
een nieuwe wijziging van de Grondwet noodzakelijk zal blijken te zijn. Kan
uit deze gang van zaken niet de conclusie getrokken worden dat een wijziging
van de Grondwet op dit moment een prematuur karakter heeft?Tijdens de behandeling van het onderhavige wetsvoorstel in de Tweede Kamer,
zo memoreerden de leden van de fractie van GroenLinks,is verwezen
naar te stellen regels in de Wet inlichtingen- en veiligheidsdiensten.Deze wet is nog in behandeling bij de Tweede Kamer, Het lijkt deze fractie
onjuist om het onderhavige wetsvoorstel aan te nemen, terwijl nog niet duidelijk
is wat de inhoud van de Wet inlichtingen- en veiligheidsdiensten wordt.
Er is geen noodzaak om het onderhavige wetsvoorstel op korte termijn plenair
te behandelen. Als dit wetsvoorstel wordt afgehandeld vóór het
einde van deze zittingsperiode van de Eerste Kamer, wordt de voortgang van
de grondwetsprocedure niet belemmerd.Ook uitvoering van de aangenomen motie nr. 15 lijkt in strijd met een
zorgvuldige wetgeving. Is de minister bereid om het onderhavige wetsvoorstel
te heroverwegen?De leden van de fracties van SGP, RPF en GPVhadden
met zeer gemengde gevoelens van het wetsvoorstel, zoals dat deze Kamer is
aangeboden, kennisgenomen. Kennisneming van het verloop van zowel de schriftelijke
als de mondelinge gedachtenwisseling in de Tweede Kamer staafde hen in de
opvatting dat het wetsvoorstel onder grote tijdsdruk tot stand is gekomen,
hetgeen zij, zeker in de onderhavige materie, een ongunstige conditie achtten
voor een afgewogen revisie van een grondwetsbepaling.Deze leden was verder niet duidelijk geworden waarin de urgentie van het
wetsvoorstel bestond (bestaat)? Is de regering van oordeel dat een extensieve
uitleg door wetgever en rechter van de bestaande grondwettelijke bepaling,
waarbij nieuwe communicatietechnieken of -vormen onder eenzelfde regime vallen
als post, telefoon en telegraaf, afbreuk doet aan de grondrechtelijke bescherming
van burgers? Zij vroegen of ook de opneming van een overgangsbepaling (artikel
XXXII), met een termijn van vijf jaar, er niet op duidt dat urgentie van de
voorgenomen wijziging afwezig is.Deze leden zouden gaarne hebben gezien dat juist met het oog op actualisering
van artikel 13 Grondwet – de doelstelling om de onschendbaarheid van
het brief-, telefoon- en telegraafgeheim ook voor moderne vormen van communicatie
vorm te geven – de voorgenomen aanpassing in concept ter consultatie
aan deskundigen, bijvoorbeeld gebruikers en providers, was voorgelegd. Is
de regering niet van mening dat een dergelijke consultatie én publieke
discussie dienstig zou kunnen zijn ten behoeve van een afgewogen opbouw en
redactie van de beoogde bepaling?Voorts vroegen deze leden of het gekozen tijdstip voor een herziening
van artikel 13 wel zo gunstig is te noemen. Daartoe wezen zij erop dat een
voorstel van wet inlichtingen- en veiligheidsdiensten en een (tweede) voorstel
tot strafbaarstelling van computercriminaliteit nog behandeld dienen te worden.
Verder is tijdens de mondelinge behandeling van het onderhavige voorstel in
de Tweede Kamer de vraag aan de orde geweest of de woorden «bij de wet
te bepalen gevallen» in de laatste zin van het vierde lid om een algemene
wet of specifieke wetgeving vragen. Voornamelijk met het oog op de reeds ingediende
voorstellen vroegen deze leden of de totstandkoming van deze wetgeving wordt
gehinderd door het feit dat artikel 13 Grondwet (nog) niet is aangepast. 3. Artikelen Artikel 13 eerste lidDe leden behorende tot de PvdA-fractie hadden, zoals gezien,
een probleem met de absolute formulering van het hier gepostuleerde recht.
Voorts merkten zij op dat het euvel dat verbonden is aan de bestaande tekst –
namelijk dat een geheim wordt verondersteld van de brief, de telefoon en de
telegraaf – thans wordt uitgebreid tot «daarmee vergelijkbare
communicatietechnieken». Kan de regering uitleggen wat «het geheim van communicatietechnieken»
is?De term «briefgeheim» is wel een spraakgebruikelijke afkorting
van de bescherming van aan deze techniek toevertrouwde boodschap. Ondanks
het voorbeeld gegeven in artikel 10 van het Duitse Grundgesetz behoort zo'n
term echter, naar de mening van deze leden, eigenlijk niet in een wettekst
thuis. Immers, nu is niet duidelijk wat eigenlijk onschendbaar zou zijn: het
transportmiddel of de boodschap.Naar deze leden voorkomt behoort de bescherming zich uit te strekken tot
die boodschappen c.q. informatie welke kennelijk zijn toevertrouwd aan een
communicatiekanaal met de bedoeling dat deze alleen voor de geadresseerden
zijn bestemd.Wat betreft de omschrijving van het te beschermen belang gaven deze leden
in overweging om het begrip «correspondentie» (briefverkeer) te
hanteren.Spraakgebruikelijk dekt dit het rechtsgoed waar het om gaat: de boodschap
die wordt medegedeeld aan een ander langs de weg van een technisch medium
en waarvan de inhoud kennelijk alleen bestemd is voor de geadresseerde(n).Voorts zeiden deze leden de voorkeur te geven aan een formulering waarbij
enerzijds de staatsonthouding blijkt wanneer het gaat om door de overheid
beheerste kanalen, en anderzijds een opdracht aan de wetgever wordt geformuleerd,
waarbij aan private transporteurs van informatie een zelfde onthouding wordt
opgelegd.De leden van de fractie van GroenLinks merkten op dat de te
beschermen geheimen worden gekoppeld aan het woord technieken.Vallen faxberichten, e-mail, berichten op Internet en wat nog meer aan
moderne communicatiemethoden te bedenken valt, onder de reikwijdte van dit
artikel?Hoe moet die bescherming in praktijk worden gebracht?Valt ook communicatie zonder hulp van technieken (bijv. een gesprek) onder
werking van artikel 13? Als dat inderdaad zo is, waarom is dan het woord «technieken»
gebruikt? tweede lidOok hier stelden de leden behorende tot de PvdA-fractie vast
dat een taalkundig ongelukkige formulering wordt gebruikt. «Beperking
van geheimen» bestaat niet. Bedoeld is beperking van de uitoefening
van het grondrecht. De leden van de fractie van D66 sloten zich
bij deze opmerking aan.Voorts stelden de leden van de PvdA-fractie vraagtekens bij het begrip
«nationale veiligheid». De Grondwet kent deze term nog niet. Hiermee
is kennelijk aansluiting gezocht bij de tekst van de Europese Conventie tot
bescherming van de rechten van de mens (ECRM): 's lands veiligheid («securité
nationale»).Als dat zo is dan is het van belang te weten of de jurisprudentie van
het Straatsburgse hof inderdaad in deze term al die omstandigheden vervat
waarin de regering beperking van het grondrecht mogelijk wil maken.Deze leden zouden daarom graag een analyse willen ontvangen van de wij
ze waarop deze term in het ECRM wordt geïnterpreteerd. Aan de hand daarvan
willen zij beoordelen of niet een te brede mogelijkheid wordt geschapen om
het grondrecht te beperken.Als niet bedoeld is om aan te sluiten op het ECRM en de Straatsburgse
jurisprudentie, welke is dan – zo vroegen deze leden – de betekenis
van de term «nationale veiligheid».«De geheimen, bedoeld in het eerste lid, kunnen worden beperkt in
de gevallen bij de wet bepaald», aldus de leden van de fractie van GroenLinks.De enig juiste opvatting van de formulering «bij de wet»
lijkt als de onderhavige wet, dus artikel 13 van de Grondwet wordt bedoeld.
Wordt dit artikel hier inderdaad bedoeld?Indien dit niet het geval is waarom wordt dan niet de formulering «bij
wet» gebruikt?En welke wet wordt hier dan wel bedoeld?Geheimen kunnen niet worden beperkt, merkten de leden hier aan het woord
woord op. Had de tekst niet moeten luiden:«De onschendbaarheid van de geheimen kan worden beperkt»?«Beperking van de geheimen,...... kan slechts plaatsvinden op last
van de rechter».Wil dat inderdaad zeggen dat beperking van de onschendbaarheid pas kan
plaatsvinden als er een uitspraak van de rechter ligt? Dat met het beperken
niet op een uitspraak van de rechter kan/mag worden geanticipeerd? «Of,
indien de beperking in het belang van de nationale veiligheid plaatsvindt,
met machtiging van een bij de wet aangewezen minister». Dezelfde vraag
als hierboven over gebruik van het woord «de wet». Als niet de
Grondwet wordt bedoeld, welke wet wordt dan wel bedoeld? «Beperking
van het geheim,.....door of met machtiging van hen die daartoe bij de wet
zijn aangewezen». Welke wet wordt hier bedoeld? De leden van de fracties van SGP, RPF en GPVwilden
weten of, alvorens de reikwijdte van het vierde lid kan worden beoordeeld,
niet, conform bij de behandeling in de Tweede Kamer gebleken communis opinio,
in het tweede lid een grondslag zou moeten worden aangegeven die beperking
van geheimen (en dus van de verslagplicht) in het belang van de openbare orde
mogelijk maakt. derde lidDe leden van de fractie van GroenLinks vroegen in welke wet
regels ter bescherming van de geheimen worden opgesteld. vierde lidDe tekst «Degene van wie een geheim... is beperkt» is taalkundig
onjuist, zo meenden de leden behorende tot de PvdA-fractie.Voorts vroegen zij zich af of dit artikel niet meer precies zou kunnen
worden geformuleerd. Zou de gegrondheid van het maken van een uitzondering
op de verplichting tot kennisgeving aan de betrokkene (dus van de inbreuk
op zijn grondrecht) in het geval van strafvordering niet aan de rechter ter
beoordeling kunnen worden gegeven, en in het geval van de «nationale
veiligheid» aan een daartoe door de wet geschapen gespecialiseerd orgaan,
zo vroegen deze leden.Ook de leden van de fractie van GroenLinks hadden over de zin:«Degene van wie een geheim als bedoeld in het eerste lid, eerste
volzin, is beperkt, wordt van dit beperking zo spoedig mogelijk in kennis
gesteld», een vraag.Is er een tijdslimiet gesteld aan «zo spoedig mogelijk»?In de volgende zinnen is sprake van uitstel en afstel van kennisgeving. In welke wet worden die regels gesteld? Kan met voorbeelden worden aangegeven
in welke gevallen de kennisgeving achterwege wordt gelaten? De voorzitter van de commissie,StoffelenDe griffier van de commissie,Hordijk XNoot1Samenstelling: Postma (CDA), Holdijk (SGP), Van Dijk (CDA), Stoffelen
(PvdA), (voorzitter), De Beer (VVD), Batenburg, Rensema (VVD), Schoondergang-Horikx
(GL), Jurgens (PvdA), Bierman, Wiegel (VVD), (plv. voorzitter), Hirsch Ballin
(CDA), Hessing (D66) en Ruers (SP). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19981999-25443-40.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl