Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Regering van de Caymaneilanden zoals gemachtigd krachtens de volmacht van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland inzake de uitwisseling van informatie betreffende belastingen, met Protocol; 's Gravenhage, 8 juli 2009; Brief minister ter aanbieding en ter stilzwijgende goedkeuring van de
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Staten-Generaal
 1/2
 Vergaderjaar 2009-2010 A
 
 
 
 KST137913
 2009-2010
 A
 
 32 233
 Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Regering van de
Caymaneilanden zoals gemachtigd krachtens de volmacht van het Verenigd Koninkrijk
van Groot-Brittannië en Noord-Ierland inzake de uitwisseling van informatie
betreffende belastingen, met Protocol; ’s Gravenhage, 8 juli 2009
 
 
 
 
 Nr. 
 1
 BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN
 Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 27 november 2009
 
 Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 27 november 2009.
 De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens één van de Kamers of door
ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 27 december 2009.
 
 Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 8 juli 2009 te ’s-Gravenhage totstandgekomen verdrag tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en de Regering van de Caymaneilanden zoals
gemachtigd krachtens de volmacht van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië
en Noord-Ierland inzake de uitwisseling van informatie betreffende belastingen,
met Protocol (Trb. 2009, 119).
 
 Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.
 
 De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.
 
 De minister van Buitenlandse Zaken,
 M. J. M. Verhagen
 
 TOELICHTENDE NOTA
 I. ALGEMEEN
 Inleiding
 De toenemende internationalisering van de economie heeft onder meer tot
gevolg dat steeds meer bestanddelen van het inkomen van Nederlandse belastingplichtigen
in het buitenland worden gegenereerd, ofwel naar het buitenland (met name
laag belastende jurisdicties) worden verplaatst. De informatie die de Belastingdienst
nodig heeft voor het vaststellen van de belastingschuld, dient steeds vaker
uit het buitenland te komen. Hoewel de belastingplichtige verplicht is deze
gegevens te verstrekken, is niet altijd te controleren of dit ook werkelijk
correct gebeurt. Een gebrek aan informatie over inkomensbestanddelen van Nederlandse
belastingplichtigen in het buitenland werkt belastingontwijking en fraude
in de hand. Daarom wordt het steeds meer van belang om hulp van het buitenland
te kunnen inroepen. Nederland is dan ook voorstander van een zo ruim mogelijke
internationale informatie-uitwisseling op het gebied van belastingen.
 In april 1998 heeft de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling
(OESO) het rapport «Harmful Tax Competition, an emerging
global issue» uitgebracht, waarin de lijnen zijn uitgezet voor
de aanpak van schadelijke belastingconcurrentie.
In juni 2000 heeft de OESO het vervolgrapport «Towards
a Global Tax co-operation» vastgesteld. In het kader van dit rapport hebben elf jurisdicties met een bijzonder
belastingregime («participating partners»)
een schriftelijke toezegging aan de OESO afgegeven om de als schadelijk gekenmerkte
fiscale praktijken te beëindigen. Hierop werden deze jurisdicties voortaan
aangeduid als «committed jurisdictions»
(hierna: «gecommitteerde landen»). Tevens hebben de gecommitteerde
landen in die toezeggingen beloofd transparantie en effectieve gegevensuitwisseling
tot stand te brengen. Op 18 april 2002 heeft de OESO in samenwerking
met deze elf gecommitteerde landen de «Model Agreement
on Exchange of Information on Tax Matters» voor de uitwisseling
van gegevens (hierna te noemen: het «OESO-modeluitwisselingsverdrag»)
openbaar gemaakt. Dit modelverdrag vormt de (minimum)
standaard voor effectieve gegevensuitwisseling op verzoek. De OESO beoogt
via deze gegevensuitwisseling internationale samenwerking in belastingaangelegenheden
tot stand te brengen en schadelijke belastingconcurrentie te bestrijden.
 Nederland was namens de OESO-landen co-voorzitter van de onderhandelingsgroep
die dit OESO-modeluitwisselingsverdrag opstelde. Na de totstandkoming van
dit modelverdrag hebben in het kader van het OESO-traject naar een betere
informatie-uitwisseling meer dan dertig gecommitteerde landen dit model onderschreven.
Deze gecommitteerde landen waren echter van oordeel dat, voordat zogenaamde «Tax Information Exchange Agreements» (TIEA’s)
daadwerkelijk tot stand kunnen komen, de OESO dient te zorgen voor wereldwijd
min of meer «gelijke concurrentievoorwaarden» («level playing field»).
Zonder gelijke concurrentievoorwaarden is het risico groot dat de financiële
dienstverlening in landen die overgaan tot meer transparantie en het verschaffen
van informatie, wordt beïnvloed en dat klanten zullen willen uitwijken
naar andere minder«bereidwillige» landen. Bovendien hecht een
laag belastend gecommitteerd land over het algemeen minder belang aan uitwisseling
van fiscale gegevens dan landen met een hogere belastingdruk. De gegevensuitwisseling
zal dan ook veelal eenrichtingsverkeer zijn: Nederland zal dan ook meer informatieverzoeken
aan een laag belastend gecommitteerd land doen, dan andersom.
 De gecommitteerde landen vroegen als compensatie voor dergelijke mogelijke
nadelen, om een aantal compenserende voordelen om de concurrentievoorwaarden
zo veel mogelijk gelijk te houden. Tegen deze achtergrond is Nederland in
onderhandeling getreden met een aantal gecommitteerde landen.
 Door recente politieke ontwikkelingen is de discussie over gelijke concurrentievoorwaarden
ingrijpend veranderd. De na de bijeenkomst van de groep twintig economisch
meest belangrijke staten (G-20) op 2 april 2009 door de OESO gepubliceerde
witte, grijze en zwarte lijsten bevatten de landen die respectievelijk de
OESO-normen naleven (wit), landen die gecommitteerd zijn maar nog niet aannemelijk
kunnen maken dat zij de normen naleven (grijs) en non-coöperatieve landen
(zwart). De op de zwarte lijst geplaatste landen zijn inmiddels alle op de
grijze lijst bijgeschreven na politieke verklaringen dat zij zich ook committeren.
Het criterium om van de grijze lijst af te komen is op dit ogenblik of het
betrokken land minstens twaalf overeenkomsten met verplichtingen tot gegevensuitwisseling
heeft gesloten, houdende verplichting tot gegevensuitwisseling conform de
internationale norm. Het vaak met een beroep
op het bankgeheim gebaseerde verzet tegen ruimere gegevensuitwisseling is
hiermee doorbroken. Wereldwijd heeft dit geleid tot een snelle uitbreiding
van het aantal bilaterale onderhandelingen over TIEA’s of belastingverdragen
met een modern artikel 26 (over gegevensuitwisseling) van het OESO-modelbelastingverdrag.
De laatste aanpassing van dit artikel vond plaats bij de publicatie van het
OESO-modelbelastingverdrag 2005. Eén van
de voornaamste elementen van dit moderne artikel 26 van het OESO-modelbelastingverdrag
is dat het de aangezochte staat geen ruimte biedt informatieverstrekking te
weigeren indien deze staat geen eigen (heffings)belang heeft («domestic interest») bij dergelijke informatie. Ook
kan een aangezochte staat informatieverstrekking niet weigeren op grond van
een nationaal bankgeheim.
 Nederland gaat mee in deze ontwikkelingen. Op grond van afspraken die
in OESO-verband zijn gemaakt, hebben enkele OESO-lidstaten, waaronder Nederland,
aangeboden met jurisdicties in een bepaalde regio onderhandelingen aan te
gaan voor het sluiten van een TIEA. Zo heeft Nederland gefungeerd als coördinator
van een multilaterale onderhandelingsronde in het Zuid-Caribisch gebied. Het
Verenigd Koninkrijk fungeerde als coördinator voor het Noord-Caribisch
gebied. Het OESO-secretariaat fungeerde als coördinator voor de Stille
Oceaan. Andere lidstaten kunnen ervoor kiezen zich hierbij aan te sluiten.
 Omdat het sluiten van dergelijke verdragen een wereldwijde trend is, zullen
de gecommitteerde landen in de toekomst minder reden hebben om uitgebreide
compenserende voordelen te vragen. In een wereld waarin gegevensuitwisseling
(op verzoek) de nieuwe norm is, zullen de concurrentievoorwaarden door het
sluiten van een TIEA immers niet ingrijpend worden verstoord.
 Verloop van de onderhandelingen met de Caymaneilanden
 Omdat zowel Nederland als de Caymaneilanden betrokken waren bij de totstandkoming
van het OESO-modeluitwisselingsverdrag bestonden al sinds het begin van de
eeuw ambtelijke contacten tussen beide landen ten behoeve van de totstandkoming
van een informatieuitwisselingsverdrag. Twee onderhandelingsrondes in 2004
respectievelijk 2006 hebben evenwel door diverse omstandigheden niet geresulteerd
in ambtelijke overeenstemming. De Caymaneilanden bleken niet verder te willen
gaan dan de informatie-uitwisseling waarin reeds werd voorzien op grond van
de spaarrenteovereenkomst die tussen Nederland en de Caymaneilanden tot stand
was gekomen.
 Een regeringswisseling in mei 2009 gecombineerd met de toegenomen internationale
druk op de implementatie van de internationale standaard inzake fiscale transparantie
en informatie-uitwisseling zorgde voor hernieuwing van de onderhandelingsrelatie.
De nieuwe regering van de Caymaneilanden wil de Caymaneilanden op de kaart
zetten als een kwalitatief hoogwaardig financieel centrum, dat voldoet aan
internationale standaarden van transparantie en informatie-uitwisseling. Eén
van de instrumenten die de Caymaneilanden daartoe wilde hanteren is implementatie
van nationale regelgeving die de Caymaneilanden de mogelijkheid geven informatie
uit te wisselen met andere landen, zonder dat daaromtrent een verdrag is gesloten.
Uit oogpunt van rechtszekerheid en wederkerigheid streefden de Caymaneilanden
ook naar een spoedige totstandkoming van verdragen. Naar aanleiding van hernieuwde
contacten tussen Nederland en de Caymaneilanden kon in de zomer van 2009 ambtelijke
overeenstemming worden bereikt over de tekst van een verdrag, waarbij de partijen
materieel zo dicht mogelijk bij het OESO-modeluitwisselingsverdrag willen
blijven. De wens van Nederland om een regeling ter waarborging van bescherming
van persoonsgegevens werd door de Caymaneilanden gehonoreerd, omdat een dergelijke
regeling past in het streven van de Caymaneilanden een hoogwaardig financieel
centrum te zijn. Zie ook artikel II van het Protocol.
 Budgettaire gevolgen en administratieve lasten
 Door het uitwisselen van informatie kan Nederland op een meer adequate
wijze zijn belastingwetgeving toepassen. De informatie-uitwisseling moet worden
gezien in de context van het voorkomen van het ontgaan van belasting, alsmede
de boven beschreven internationale context. Op langere termijn zal het Verdrag
naar verwachting positieve budgettaire gevolgen hebben voor de Nederlandse
schatkist, welke budgettaire gevolgen op dit ogenblik overigens niet nader
te kwantificeren zijn. Gelet op het feit dat met name Nederland om informatie
zal vragen en niet andersom, zijn aan het Verdrag in Nederland geen administratieve
lasten van betekenis verbonden.
 Nederlandse situatie
 De juridische grondslag voor de informatie-uitwisseling met de Caymaneilanden
door Nederland is gelegen in het Verdrag zelf. De Wet op de Internationale
Bijstandsverlening bij de heffing van belastingen (WIB) beoogt de benodigde
nationale maatregelen te treffen, zoals toegang tot de Algemene Wet inzake
Rijksbelastingen (AWR), tot maatregelen voor informatievergaring, maar ook
tot voorzieningen voor de rechtsbescherming van de burgers. Er bestaan in
Nederland dan ook geen wettelijke belemmeringen om te voldoen aan bepalingen
voor informatie-uitwisseling zoals in het thans voorliggende Verdrag zijn
neergelegd.
 II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
 II. Verdrag
 Het Verdrag is grotendeels gebaseerd op het OESO-modeluitwisselingsverdrag.
In de volgende onderdelen is een toelichting opgenomen over de bilateraal
overeengekomen bepalingen, indien en voor zover deze afwijken van de bepalingen
in het OESO-modeluitwisselingsverdrag. Daar waar de bepalingen niet substantieel
afwijken van dit modelverdrag, is de desbetreffende OESO-toelichting («commentary») van overeenkomstige
toepassing en wordt daarnaar verwezen. De Caymaneilanden hebben veel redactionele
wijzigingen voorgesteld. Inhoudelijk is geen materiële afwijking van
het OESO-modeluitwisselingsverdrag beoogd. Nederland kon instemmen met deze
redactionele voorstellen omdat het geen inhoudelijke wijzigingen impliceerde.
 Artikel 1 (Doel en reikwijdte van het Verdrag)
 Artikel 1 omschrijft in de eerste zin het doel van het Verdrag, te weten
de wederzijdse bijstand door informatie-uitwisseling. Verder wordt opgesomd
om wat voor informatie het hier gaat.
 Artikel 3 (Belastingen waarop het Verdrag van toepassing
is)
 In het OESO-modeluitwisselingsverdrag is aan partijen overgelaten welke
belastingen onder het Verdrag vallen. Dit Verdrag ziet op alle belastingmiddelen,
inclusief de belastingmiddelen die worden ingevoerd na de inwerkingtreding
van dit Verdrag.
 
 
 Artikel 4 (Begripsomschrijvingen)
 In artikel 4 zijn diverse definities overeengekomen die inhoudelijk overeenkomen
met het OESO-modeluitwisselingsverdrag.
 Zoals gebruikelijk in belastingverdragen, zal het Verdrag alleen voor
Nederland gelden. Op verzoek van Nederland is voorts in het eerste lid, onder
l, nadrukkelijk bepaald dat het Verdrag alleen zal gelden voor het in Europa
gelegen grondgebied van Nederland, inclusief de buiten het grondgebied gelegen
delen van de Noordzee waar Nederland overeenkomstig het internationale recht
soevereine rechten kan uitoefenen met betrekking tot de zeebodem, de ondergrond
daarvan en de daarboven gelegen wateren (conform de door het Koninkrijk der
Nederlanden aangegane internationale verplichtingen). Deze formulering sluit
buiten Europa gelegen wateren uitdrukkelijk uit.
 Wat betreft de Caymaneilanden geldt het Verdrag voor het grondgebied van
de Caymaneilanden, inclusief de territoriale wateren en gebieden, waar de
Caymaneilanden overeenkomstig het internationale recht soevereine rechten
kunnen uitoefenen met betrekking tot de zeebodem en de ondergrond daarvan.
 Voor wat betreft het begrip «strafrechtelijke belastingzaken»
sluiten beide partijen aan bij de ruime uitleg in de toelichting op het OESO-modeluitwisselingsverdrag.
Strafrechtelijke belastingzaken die Nederland administratiefrechtelijk afdoet,
zullen in de Caymaneilanden ook worden begrepen onder strafrechtelijke belastingzaken.
Tevens vallen onder dit begrip onderzoeken naar fraude die zouden kunnen leiden
tot strafrechtelijke vervolging, waarbij niet relevant is of er vervolgens
ook daadwerkelijk een strafvervolging plaatsvindt. Hierdoor vallen alle strafbare
feiten van artikel 69 van de AWR (opzetdelicten), waaronder het doen van een
onvolledige dan wel onjuiste aangifte, onder het onderhavige informatieuitwisselingsverdrag.
De definitie van «strafrechtelijke belastingzaken» is van belang
voor de toepassing van artikel 12, zie hierna.
 
 
 Artikel 5 (Uitwisseling van informatie op
verzoek)
 Dit artikel bevat belangrijke bepalingen, waarin conform het OESO-modeluitwisselingsverdrag
is vastgelegd dat de verzochte informatie moet worden uitgewisseld ook als
geen sprake is van een belang voor de eigen nationale belastingheffing of
geen sprake is van een feit dat zowel volgens de wet van de bevraagde partij
als volgens de wet van de vragende partij als strafbaar zou worden aangemerkt
(«dubbele strafbaarheid»). Ook wordt een eventueel bankgeheim
expliciet doorbroken. De gecommitteerde landen hebben zich hierop expliciet
moeten vastleggen in hun OESO-toezegging. Op grond van artikel 5, eerste lid,
van de WIB heeft Nederland geen probleem aan deze bepalingen te voldoen. Ook
de Caymaneilanden hebben de laatste jaren de nationale wetgeving aangepast
om te kunnen voldoen aan de verplichtingen die uit het Verdrag voortvloeien.
In hun streven naar een breed werkende informatie-uitwisseling zijn partijen
overeengekomen dat verzoeken ook kunnen zien op belastingzaken die betrekking
hebben op een verder verleden. In afwijking van het OESO-modelverdrag
is daarom geen weigeringsgrond opgenomen, die bijvoorbeeld toestaat verzoeken
af te wijzen die zien op belastingjaren langer dan vijf jaar terug.
 
 
 Artikel 7 (Mogelijkheid een verzoek af te
wijzen)
 Dit artikel bevat de uitzonderingen op de verplichting tot informatieverstrekking
op een verzoek. Hoewel de formulering enigszins afwijkt van het corresponderende
artikel in het OESO-modeluitwisselingsverdrag, komt de inhoud daarmee nagenoeg
volledig overeen. Zo is de afwijzingsgrond inzake informatie die onder het
beroepsgeheim van een raadsman valt in afwijking van artikel 7, derde lid,
OESO-modeluitwisselingsverdrag niet opgenomen in een afzonderlijk artikellid,
maar is deze geïntegreerd in artikel 7, tweede lid. Dit betekent dat
geen informatie hoeft te worden verstrekt als de informatie valt onder een
wettelijk verschoningsrecht.
 
 
 Artikel 8 (Vertrouwelijkheid)
 De tekst van het corresponderende artikel in het OESO-modeluitwisselingsverdrag
is goeddeels ontleend aan artikel 22, vierde lid, van het op 25 januari
1988 te Straatsburg totstandgekomen Verdrag inzake wederzijdse administratieve
bijstand in fiscale aangelegenheden («WABB-verdrag», Trb. 1991, 4). Naast de geheimhouding en de «doelbinding»
die in dit artikel afdoende worden geregeld (inhoudende dat de gegevens niet
verder mogen worden gebruikt dan het doel waarvoor ze worden verstrekt), zou
de bescherming van persoonsgegevens nog een vraagpunt kunnen zijn. Op grond
van de artikelen 25 en 26 van de EG-richtlijn van 24 oktober 1995 betreffende
de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens
en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (Richtlijn 95/46/EEG, PbEG L 281, blz. 31–50) kunnen gegevens worden uitgewisseld
met derde landen die een passend beschermingsniveau bieden. Zie ook artikel
II (ad artikel 5) van het Protocol. In die bepaling is voorzien in een niveau
van bescherming van persoonsgegevens dat overeenkomt met de in die toelichting
genoemde Richtlijn 95/46/EEG.
 Artikel 9 (Kosten)
 Aangezien de informatieverstrekking voornamelijk eenrichtingsverkeer zal
zijn (van de Caymaneilanden naar Nederland) zullen de bepalingen over de vergoeding
van kosten voor het verkrijgen van de informatie door de wederzijdse bevoegde
autoriteiten in onderling overleg nader worden vastgesteld.
 Artikel 10 (Taal)
 Om praktische redenen heeft Nederland er mee ingestemd om voor de informatieverzoeken,
alsmede de reactie hierop, alleen de Engelse taal te gebruiken. Het belang
om snel en adequaat informatie te verkrijgen zal vrijwel altijd aan Nederlandse
zijde liggen. Verzoeken in het Nederlands zouden dan eerst door de Britse
Maagdeneilanden vertaald moeten worden met alle nadelen van dien, zoals de
kosten van zulke vertalingen en de vertraging die dit kan veroorzaken in het
verkrijgen van de gevraagde informatie.
 Artikel 11 (Procedures voor onderling overleg en arbitrage)
 Dit artikel komt vrijwel overeen met artikel 13 van het OESO-modeluitwisselingsverdrag
en schept de mogelijkheid van een procedure voor onderling overleg om eventuele
problemen bij de tenuitvoerlegging of interpretatie van het Verdrag op te
lossen. In het tweede lid wordt de grondslag gelegd voor het in onderling
overleg overeenkomen van uitvoeringsregelingen, onder meer inzake het vaststellen
van standaardformulieren die zullen worden gebruikt voor het doen van verzoeken.
 Artikel 25 van het OESO-modelbelastingverdrag voorziet in zijn huidige
vorm in een bindende arbitrageprocedure. In navolging hiervan laat de formulering
in het vierde lid ruimte om eventueel te besluiten tot bindende arbitrage
als middel om onderlinge geschillen te beslechten. Een dergelijk besluit zal
dan het karakter hebben van een uitvoeringsovereenkomst.
 Artikel 12 (Inwerkingtreding)
 De datum van inwerkingtreding is afhankelijk van de ontvangst van de laatste
van de twee voor inwerkingtreding noodzakelijke mededelingen dat aan de grondwettelijke
of anderszins vereiste formaliteiten is voldaan.
 Voor niet-strafrechtelijke belastingzaken is het alleen mogelijk verzoeken
om informatie te doen die betrekking hebben op belastingtijdvakken die beginnen
op of na de datum van inwerkingtreding.
 Voor strafrechtelijke belastingzaken, als gedefinieerd in artikel 4, eerste
lid, onderdeel (p), is het belastingtijdvak niet van belang. Dit betekent
dat informatie kan worden ingewonnen zowel voor belastingtijdvakken die liggen
voor de datum van inwerkingtreding van het Verdrag, als voor belastingtijdvakken
die beginnen op of na de datum van inwerkingtreding van het Verdrag.. Deze
zaken moeten wel zien op belastingtijdvakken die beginnen op of na 1 januari
2004.
 Artikel 13 (Beëindiging)
 Partijen kunnen het Verdrag opzeggen. Dit dient plaats te vinden binnen
op zijn minst zes maanden voor het einde van het kalenderjaar, maar voor het
eerst na verloop van drie jaar na inwerkingtreding van dit Verdrag. Door de
slotzin van het eerste lid wordt verzekerd dat de Belastingdienst nog op zijn
minst zes maanden na een kennisgeving van opzegging van het Verdrag de tijd
krijgt om verzoeken te doen en in voorbereiding zijnde verzoeken af te ronden.
 III. Protocol
 
 Artikel I (betreffende artikel 5, vijfde lid,
onderdeel g)
 In artikel 5, vijfde lid, onderdeel g, is vastgelegd dat de bevoegde autoriteit
van de vragende partij alleen een verzoek om informatie-uitwisseling zal doen
in het geval het niet mogelijk is deze informatie op een andere manier in
eigen land te verkrijgen, dan wel wanneer hierdoor een onevenredige moeilijkheid
zou ontstaan voor de vragende partij («uitputtingsbeginsel»).
Doel van het uitputtingsbeginsel is uiteraard niet het beperken van gegevensuitwisseling,
maar wel het vermijden dat de ene belastingadministratie onnodig verzoeken
doet en dus extra werk schept voor de andere belastingadministratie. In deze
bepaling wordt op verzoek van de Caymaneilanden vastgelegd dat onder het gebruik
van alle in eigen land voorhanden middelen mede wordt begrepen het gebruik
van verdragen met derde landen als de gevraagde informatie zich in die derde
landen bevindt.
 
 
 Artikel II (betreffende artikel 5)
 In tegenstelling tot bij het Eiland Man, Jersey en Guernsey was geen advies
voorhanden van de Europese Commissie over het niveau van gegevensbescherming
op de Caymaneilanden. Evenals Duitsland heeft Nederland daarom voorgesteld
een aantal basisregels voor de behandeling van persoonsgegevens vast te leggen
zoals voortvloeiend uit de Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en
de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke
personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende
het vrije verkeer van die gegevens (PbEG L 281,
blz. 31–50). Deze regels zijn vastgelegd in artikel II van het Protocol.
Dezelfde regeling is ook overeengekomen met ondermeer Bermuda en de Turks
en Caicos-eilanden. De regeling waarborgt onder meer een inzagerecht
(onder sub e), dat betrokkenen de gelegenheid geeft op verzoek inzage te krijgen
in de gegevens die hen betreffen en in hoe deze gegevens worden aangewend.
Het gaat hierbij niet om een kennisgevingprocedure. Ook is voorzien in een
aansprakelijkheidsregeling voor het geval waarin schade wordt geleden door
gegevensverstrekking, met in achtneming van het nationale recht. Het doel
van deze regeling (onder sub f) is het verlagen van een drempel om in zulke
gevallen toekomende rechten in te roepen, mede gezien de grote geografische
afstand tussen de betrokkene(n) en de verdragsluitende staat of staten. Dit
doet evenwel niet af aan de eventuele aansprakelijkheid van de andere betrokken
overheid, zodat, waar toepasselijk, een regresrecht kan worden geëffectueerd.
 
 
 Artikel III (betreffende artikel 12)
 Op verzoek van de Caymaneilanden is ten aanzien van artikel 12 vastgelegd
dat, indien één van beide partijen de indruk heeft dat de andere
partij op basis van veronderstelde schadelijke belastingconcurrentie maatregelen
neemt tegen ingezetenen van het eerste land, zoals gedefinieerd in de onderdelen
a, b en c, op verzoek een overlegprocedure zal worden gestart om tot een oplossing
te komen.
 Artikel IV (betreffende herziening van het Verdrag)
 Deze bepaling bevat de bereidheid van beide partijen om zo spoedig mogelijk
besprekingen te beginnen wanneer Nederland (onderdeel a, onder i) of de Caymaneilanden
(onder ii) verdragen met derde landen sluiten waarin andere vormen van gegevensuitwisseling
(spontane en/of automatische verstrekking) worden voorzien of wanneer de Caymaneilanden
de nationale wetgeving aanpast om zulke andere vormen van gegevensuitwisseling
mogelijk te maken. Nederland hecht, zoals in de inleiding aangegeven, aan
een zo breed mogelijke internationale gegevensuitwisseling en ziet het huidige
Verdrag als een tussenstap naar verdergaande gegevensuitwisseling tussen de
Caymaneilanden en Nederland. Hoewel onderdeel a, onder (i) dat niet met zoveel
woorden zegt, omvat dit naar de intentie van de partijen ten tijde van de
onderhandelingen tevens het geval de OESO het OESO-modeluitwisselingsverdrag
aanpast. of de normen van transparantie en effectieve gegevensuitwisseling
aanscherpt. Als spiegelbeeld is voorzien (onderdeel b) dat ook de Caymaneilanden
om hernieuwde besprekingen kunnen vragen indien Nederland met landen (jurisdicties)
die vergelijkbaar zijn met de Caymaneilanden, minder vergaande verdragen sluit
dan het onderhavige verdrag.
 IV. Koninkrijkspositie
 Het Verdrag zal, wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, alleen voor
Nederland gelden.
 
 De staatssecretaris van Financiën,
 J. C. de Jager
 De minister van Buitenlandse Zaken,
 M. J. M. Verhagen
 
 
 
 
 OESO, Harmful tax competition: an emerging global issue, Parijs: OESO
1998.
 
 
 OESO, Towards a Global Tax co-operation, Parijs: OESO 2000, beschikbaar
via http://www.oecd.org/dataoecd/9/61/2090192.pdf.
 
 
 OESO, Agreement on exchange of information on tax matters (DAFFE/CFA(2002)24/FINAL),
Parijs: OESO 2002, inclusief Commentaar, beschikbaar via http://www.oecd.org/dataoecd/15/43/2082215.pdf.
 
 
 OESO-document DAFFE/CFA(2002)24/FINAL, paragraaf 4, onderdeel I («Introduction»): «An
adequate framework will be jointly established by the OECD and the committed
jurisdictions for this purpose particularly since such a framework would help
to achieve a level playing field where no party is unfairly disadvantaged.»
 
 
 Zie hiertoe: OESO, Overview of the OECD’s Work on Countering International
Tax Evasion, Parijs: OESO 21 april 2009, beschikbaar via http://www.oecd.org/dataoecd/32/45/42356522.pdf.
Op pagina 6 van dit document wordt een rapport aangekondigd , waarin het Global
Forum on Taxation van de OESO de OESO-normen nader uiteenzet. Bovendien zal
in dat rapport per jurisdictie sterke- en zwakke punten op het gebied van
transparantie en informatievoorziening uiteen gezet worden.
 
 
 OESO, Articles of the model convention with respect to taxes on income
and on capital, Parijs: OESO 2005, beschikbaar via http://www.oecd.org/dataoecd/50/49/35363840.pdf.
 
 
 Die toelichting bevindt zich achter de tekst van het OESO-modeluitwisselingsverdrag.