Wet stedelijke vernieuwing; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20002001-26884, nr. 55

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

24-10-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

26884 nr. 55

23-10-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26884Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 8841Wet ter stimulering van integrale stedelijke vernieuwing (Wet stedelijke
vernieuwing)nr. 55MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 23 oktober 2000Met genoegen heb ik kennis genomen van het voorlopig verslag met inbreng
van de leden van de fracties van CDA, VVD, PvdA en D66.De leden van de CDA-fractie gaven aan dat de doelstelling van het wetsvoorstel
kon worden onderschreven. Zij stelden nog een beperkt aantal vragen waarop
ik in deze memorie antwoord zal geven.De leden van de VVD-fractie hadden blijkens het voorlopig verslag met
instemming kennis genomen van het wetsvoorstel. Zij noemden het voorstel helder
geformuleerd en overzichtelijk en constateerden dat het in belangrijke mate
een gedereguleerd karakter draagt. De regeling van de gecompliceerde overgang
van de bestaande naar de nieuwe regelingen in een apart wetsvoorstel vonden
zij een verstandige keuze. Hun vragen om nadere verduidelijking zal ik in
deze memorie behandelen.Ik ben ook blij met de door de leden van de PvdA-fractie uitgesproken
waardering voor en instemming met de opzet en de bedoelingen, die ten grondslag
liggen aan het wetsvoorstel.Evenzeer doet het mij deugd dat de leden van de D66-fractie kunnen instemmen
met de rode lijn die in het wetsvoorstel wordt gehanteerd: het stimuleren
van stedelijke vernieuwing op basis van de kernbegrippen integratie, interactie
en innovatie.Onderstaand ga ik op de vragen in.Naar aanleiding van een desbetreffende vraag van de leden van de CDA-fractie
kan ik het volgende actuele overzicht geven van het totale investeringsbudget
per jaar, dat voor het eerste investeringstijdvak 2000–2004 beschikbaar
is. jaar20002001200220032004totaalbeschikbare
kasbudget (x f 1 mln)3758789681 3081 3484 877Ter toelichting hierop merk ik het volgende op. Het vermelde (totale)
bedrag van f 4877 mln is afkomstig uit de ontwerp-rijksbegroting 2001.
Het betreft hier niet alleen de VROM-gelden maar ook de EZ- en LNV-gelden
voor (fysieke) stedelijke vernieuwing. Het verschil van f 587 mln tussen
dit (totale) bedrag van f 4877 mln en de f 4290 mln die genoemd
worden in de brief aan de Tweede Kamer van 28 juni 1999 over de indicatieve
verdeling van het ISV-budget (kamerstukken II 1998/99, 25 427, nr. 19)
wordt nagenoeg volledig veroorzaakt door de volgende mutaties: overheveling
van f 313 mln voor bodemsanering uit de begrotingsmiddelen op voet van
de Wet bodembescherming (Wbb-middelen) voor 20 rechtstreekse gemeenten, toevoeging
van f 126 mln vanwege prijsbijstelling, toevoeging van f 175 mln
voor het sociale aspect van het stedelijke vernieuwingsproces naar aanleiding
van de (concept-) Nota Wonen en verlaging met f 30 mln vanwege renteherziening
BLS.Naar verwachting wordt binnenkort nog circa f 500 mln voor het eerste
investeringstijdvak toegevoegd aan het budget voor stedelijke vernieuwing
door overheveling van nog een deel van de Wbb-middelen voor de overige rechtstreekse
gemeenten en de niet-rechtstreekse gemeenten.De leden van de CDA-fractie stelden verder een vraag omtrent de inwerkingtreding
van het wetsvoorstel Invoeringswet Wet stedelijke vernieuwing, dat op 22 mei
2000 bij de Tweede Kamer is ingediend (kamerstukken II 1999/2000, 27 160,
nrs. 1–2). In antwoord daarop deel ik mede dat in dat wetsvoorstel is
geregeld dat het na tot wet te zijn verheven op hetzelfde tijdstip in werking
treedt als de Wet stedelijke vernieuwing (Wsv) en ook dezelfde terugwerkende
kracht heeft als de Wsv, namelijk tot en met 1 januari 2000.Ik deel niet de mening van de aan het woord zijnde leden dat de uitvoeringswet
(bedoeld zal zijn: de invoeringswet) gelijktijdig met de Wsv had moeten worden
ingediend. Gelijktijdige inwerkingtreding is een absolute voorwaarde, gelijktijdige
indiening is dat niet, al geef ik toe dat het streven er op gericht moet zijn
om de tijd tussen de indiening van de «hoofdwet» en die van de
invoeringswet zo kort mogelijk te houden. Praktisch gezien zijn er echter
omstandigheden die gelijktijdige indiening in de weg staan. Het technische
karakter van invoeringsbepalingen heeft immers doorgaans tot gevolg dat daaraan
in de voorbereiding gemiddeld genomen veel tijd moet worden besteed in een
fase waarin het hoofdwetsvoorstel al zo goed als gereed is. Gevoegd bij de
ervaring dat de parlementaire behandeltijd ervan gemiddeld genomen korter
is dan die van de hoofdwet, die immers doorgaans meer principieel van aard
is, heeft mij ertoe gebracht de invoeringswet iets later in procedure te brengen
dan de Wsv zelf. Het wetsvoorstel Invoeringswet Wsv is in de Tweede Kamer
in een afrondend stadium van behandeling beland of wellicht zelfs op het tijdstip
dat uw Kamer van deze memorie kennis neemt, al bij uw Kamer ingediend. Tegen
een gelijktijdige verdere behandeling bestaat mijnerzijds geen enkel bezwaar,
mits de beoogde inwerkingtreding van beide wetsvoorstellen – en daarmee
de toekenning van het investeringsbudget stedelijke vernieuwing voor het eerste
investeringstijdvak 2000 tot en met 2004 – nog ruimschoots in 2000 kan
plaatsvinden.De leden van de aan het woord zijnde fractie vroegen of ervaring is opgedaan
met de tijd die nodig is voor het opstellen van een gemeentelijk ontwikkelingsprogramma.
Ik merk naar aanleiding van die vraag op dat zowel de dertig rechtstreekse
gemeenten als de 111 niet-rechtstreekse programmagemeenten een gemeentelijk
ontwikkelingsprogramma hebben opgesteld en dit tijdig hebben ingediend bij
respectievelijk het Rijk en de provincie. «Tijdig» wil in dit
verband soms ook zeggen: met inachtneming van een afspraak over een wat latere
indiening.Praktisch gezien (gerekend vanaf het moment dat er voldoende duidelijkheid
was over het beleidskader en de verdeling van het budget) hebben de rechtstreekse
gemeenten ongeveer een half jaar de tijd gehad voor het opstellen van hun
ontwikkelingsprogramma. Complicerend daarbij voor vijf van die gemeenten,
vergeleken met de 25 andere, was de langere onzekerheid over de
status van rechtstreekse gemeente. De niet-rechtstreekse programmagemeenten
hebben – afhankelijk van het tijdstip waarop een provincie de indicatieve
verdeling van het budget bekend maakte – ongeveer zes tot negen maanden
de tijd gehad om hun ontwikkelingsprogramma voor te bereiden. De tijd voor
het opstellen van een ontwikkelingsprogramma is over het algemeen door de
gemeenten als krap ervaren. Naast invoeringsproblemen ligt dit naar mijn mening
met name aan het feit dat deze keer nog weinig ervaring bestond met het opstellen
van ontwikkelingsprogramma's. Gemeenten hebben inmiddels de nodige ervaring
opgedaan. Ik verwacht dan ook dat in de toekomst het opstellen van ontwikkelingsprogramma's
sneller kan plaatsvinden.Voor het tweede investeringstijdvak geldt dat het wetsvoorstel een ruimere
planning kent voor het opstellen van ontwikkelingsprogramma's. Volgens het
wetsvoorstel wordt de indicatieve verdeling over de gemeenten voor de rechtstreekse
gemeenten bekend gemaakt op 1 april 2004 en voor de overige programmagemeenten
op 1 juli 2004. De ontwikkelingsprogramma's van zowel de rechtstreekse als
de niet-rechtstreekse gemeenten dienen uiterlijk 1 juli 2005 te zijn ingediend.Voor de ervaringen omtrent de tijdigheid van het opstellen van gemeentelijke
ontwikkelingsprogramma's in de relatie gemeenten-provincies verwijs ik verder
naar de beantwoording van de vragen van de leden van de D66-fractie.De leden van de CDA-fractie vroegen zich af of het integrale karakter
en het vele overleg dat met alle betrokkenen moet worden gevoerd, niet snel
kan leiden tot procedures waarmee zeer veel tijd gemoeid is en of in dat licht
bezien een planperiode van vijf jaar niet te kort is.Naar mijn mening kan niet gesteld worden dat een sterkere betrokkenheid
van meerdere partijen per definitie leidt tot langere procedures. Betrokkenheid
in het voortraject kan en zal doorgaans leiden tot een groter draagvlak. Dit
kan juist in de uitvoering weer leiden tot een wat soepeler verloop.In het kader van stedelijke vernieuwing heb ik gekozen voor een periode
van vijf jaar met een doorkijk naar tien jaar. Een periode van vijf jaar is
over het algemeen redelijk te overzien. Een langere planperiode zou al snel
leiden tot vagere toezeggingen van het Rijk over de ter beschikking staande
middelen, zou leiden tot vagere gemeentelijke plannen en zou inhouden dat
pas na zeer geruime tijd verantwoording zou kunnen plaatsvinden. Dit laatste
zou onherroepelijk leiden tot een grotere roep om mogelijkheden voor tussentijdse
bijsturing door het Rijk. Ik heb derhalve gekozen voor een periode van vijf
jaar.Naar aanleiding van de vragen van de aan het woord zijnde leden, aan welke
regelingen wordt gedacht bij de verdere integratie van stedelijke vernieuwingsmiddelen,
wanneer deze zijn te verwachten en of er niet iets voor te zeggen is om verdere
stappen pas te doen na afloop van het eerste investeringstijdvak, merk ik
het volgende op. Tot op heden is slechts in algemene termen verder nagedacht
over de ontwikkelingsrichting van het Investeringsbudget stedelijke vernieuwing
(ISV). Wordt in de memorie van toelichting nog neutraal opgemerkt dat «het
niet uitgesloten is dat in de toekomst ook geldstromen op andere beleidsterreinen
geïncorporeerd worden in het investeringsbudget stedelijke vernieuwing,
waarmee het onderscheid fysiek/niet-fysiek kan verdwijnen», in de ontwerp-Nota
Wonen wordt in dit verband meer richtinggevend opgemerkt dat «de toekomstige
plannen nog meer integraal zullen moeten ingaan op het wonen, dat wil zeggen
dat naast de fysieke investeringsmaatregelen meer nadruk moet komen te liggen
op de sociale component». Een antwoord op de vraag aan welke regelingen
concreet wordt gedacht bij verdere integratie is nu dus nog niet te geven.
De komende jaren zal hierover, onder andere in overleg met andere ministeries en met VNG en IPO duidelijkheid moeten komen. Integratie van
meer (bestaande) regelingen en daarmee gemoeide financiële middelen in
het ISV nog tijdens het eerste investeringstijdvak zal alleen plaatsvinden
wanneer dat zinvol en noodzakelijk zou blijken te zijn. Praktisch gezien is
alleen al het tijdstraject dat gemoeid is met noodzakelijke wijzigingen van
de regelgeving een stevige hinderpaal voor tussentijdse wijzigingen. Het beste
lijkt het om eerst – gedurende het eerste investeringstijdvak –
ervaring op te doen met het ISV in zijn huidige vorm alvorens tot uitbreiding
over te gaan.Naar aanleiding van de vragen van de leden van de VVD-fractie om aan te
geven wat in de praktijk het belangrijkste verschil zal blijken te zijn tussen
de huidige Wet op de stads- en dorpsvernieuwing (WSDV) en het voorliggende
voorstel van wet en of wellicht een groot verschil is gelegen in de nieuwe
verdeelsleutel, merk ik het volgende op. Zoals in de memorie van toelichting
is aangegeven zijn er veel verschillen tussen de oude en de nieuwe situatie.
Het belangrijkste verschil is naar mijn oordeel dat in de nieuwe situatie
alle gemeenten (behalve die waar de stedelijke vernieuwingsopgave gering is
of een eenzijdig karakter heeft) op voorhand een meerjarig integraal ontwikkelingsprogramma
(hebben) moeten maken met daarin opgenomen toetsbare prestaties, over de realisatie
waarvan men zich na afloop van de periode moet verantwoorden. Onder het regime
van de WSDV behoeft een gemeente zich vooraf niet op te leveren prestaties
vast te leggen maar alleen achteraf (jaarlijks) te laten zien dat de subsidie
besteed is aan «stads- of dorpsvernieuwing». Bij de WSDV gaat
het dus alleen om de rechtmatigheid van de bestede gelden, terwijl het bij
het ISV ook en vooral gaat om doeltreffendheid en doelmatigheid. Hoewel ik
die niet de belangrijkste vind, zijn er ook bij de verdeling van het budget
grote verschillen tussen de WSDV en het ISV. Zo werden de WSDV-gelden nog
volledig verdeeld op grond van de «zwaarte van de problematiek»
terwijl dat bij de ISV-gelden slechts gedeeltelijk het geval is. In de ISV-sleutel
wordt namelijk ook rekening gehouden met het investeringsklimaat: gemeenten
die relatief aantrekkelijk zijn voor particuliere investeerders krijgen relatief
minder budget dan minder aantrekkelijke gemeenten. Verder is bijvoorbeeld
een deel van het ISV-budget niet op voorhand versleuteld maar gereserveerd
voor knelpunten/gedane toezeggingen en voor het stimuleren van innovatieve
ontwikkelingen.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de VVD-fractie naar de betrokkenheid
van het Besluit woninggebonden subsidies 1995 bij het ISV, merk ik het volgende
op. Aan de verstrekking van middelen op voet van dit besluit zou ook zonder
de komst van het ISV een einde zijn gekomen. Bij de ontwikkeling van het ISV
en dus ook bij de nieuwe verdeelsleutel is dan ook geen rekening gehouden
met dit besluit. De afwikkeling van op voet van dit besluit toegekende subsidies
wordt geregeld in het (in voorbereiding zijnde) Invoeringsbesluit Wet stedelijke
vernieuwing, dat gebaseerd is op het wetsvoorstel Invoeringswet Wet stedelijke
vernieuwing.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de VVD-fractie of het de
bedoeling is dat innovatiesubsidies en tijdelijke stimuleringssubsidies zowel
aan gemeenten als aan derden kunnen worden uitgekeerd, merk ik op geen van
beide mogelijkheden nu op voorhand te willen uitsluiten. Wat betreft de innovatiesubsidies
stel ik me voor hierover in ieder geval uitsluitsel te geven in het in voorbereiding
zijnde Innovatiebesluit. In de memorie van toelichting is aangegeven dat er
slechts in uitzonderlijke situaties tijdelijke stimuleringsregelingen zullen
komen. Ik heb op dit moment dan ook geen concreet uitgewerkte plannen om ter
stimulering van activiteiten voor stedelijke vernieuwing enige tijdelijke
stimuleringsregeling te maken; zodra ik dat wel van plan ben, zal ik gelet
op de concrete situatie die zich dan voordoet, een keuze maken
tussen subsidieverstrekking aan alleen gemeenten dan wel aan gemeenten en
derden. Ik verwijs ook naar het antwoord op de hierna behandelde vraag.Voor innovatie en voor tijdelijke stimuleringsregelingen samen mag ingevolge
het wetsvoorstel ten hoogste 10% van het investeringsbudget beschikbaar worden
gesteld. Naar aanleiding van de vraag van de leden van de VVD-fractie of dit
percentage daadwerkelijk zal worden gehaald of dat het daar in de praktijk
ver onder zal liggen, merk ik op dat ik hierover nu nog geen duidelijkheid
kan bieden. Wel kan ik de volgende indicaties geven. Uit het hierboven gegeven
antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie naar de omvang van het
budget voor stedelijke vernieuwing is af te leiden dat dit budget naar verwachting
binnenkort circa f 5,4 mld zal bedragen. Tien procent hiervan is dus
circa f 540 mln. In de ontwerp-begroting 2001 is aangegeven dat het innovatiebudget
tot 2005 f 390 mln bedraagt (inclusief een nader te bepalen bedrag voor
knelpunten dat niet meetelt voor de berekening van het percentage). In het
antwoord op de vorige vraag heb ik aangegeven nu geen concrete plannen te
hebben voor een tijdelijke stimuleringsregeling. Dit impliceert dat ik mij
nog moet beraden op de grondslag van de in de ontwerp-begroting 2001 aangekondigde
extra f 175 mln ter stimulering van vooral het sociale aspect van het
stedelijke vernieuwingsproces, beschikbaar wordt gesteld. Daarbij stel ik
me voor in ieder geval naar artikel 19 (innovatiebudget) en artikel 20 (tijdelijke
stimuleringsregelingen) van het onderhavige wetsvoorstel te kijken. Als de
keuze op een inzet via deze artikelen zou vallen, dienen deze f 175 mln
dus mee te tellen bij de berekening van het percentage. Het voorafgaande overziend
kan voorlopig worden geconcludeerd dat het percentage in de buurt van de 10
zou kunnen uitkomen maar dat het ook aanzienlijk lager zou kunnen uitvallen.De VVD-fractie gaf in het voorlopig verslag een opsomming van de amvb's
die zijn te verwachten. Op hun vraag of die opsomming compleet is, antwoord
ik dat die opsomming niet geheel correct is. De volgende amvb's, gebaseerd
op het wetsvoorstel, zullen tegelijk met het wetsvoorstel in werking treden:1. een amvb waarin het landelijke beleidskader voor en nadere regeling
van de ontwikkelingsprogramma's is opgenomen (op grond van artikel 7, tweede
lid);2. een amvb waarin de aanwijzing van de rechtstreekse gemeenten is geregeld
alsmede de verdelingscriteria voor de berekening van de budgetten (artikelen
5, tweede lid, en 6, tweede lid); ingevolge artikel 26, tweede lid, kan na
interventie van het parlement de aanwijzing van rechtstreekse gemeenten in
een wetsvoorstel worden omgezet;Daarnaast zijn de volgende amvb's in voorbereiding:1. een amvb waarin het verantwoordingsverslag nader is geregeld (artikel
13, tweede lid);2. een amvb waarin het innovatiebudget is geregeld (artikel 19, eerste
lid).Het wetsvoorstel laat nog op enkele plaatsen regeling bij amvb toe, zoals
in artikel 20 (tijdelijke stimuleringsregelingen), maar ik heb thans geen
concrete voornemens om van een van die mogelijkheden gebruik te maken.De leden van de VVD-fractie stelden aan de orde de gevolgen van het overschrijden
van de termijn die gesteld is voor het aanvragen van het investeringsbudget.
Op overschrijding daarvan staat, aldus deze leden, een gemeente mogelijk vermindering
van het budget of zelfs intrekking te wachten. Wordt wel op tijd een aanvraag
ingediend, maar incompleet, dan dient ingevolge artikel 4:5 van de Algemene
wet bestuursrecht (Awb) de mogelijkheid te worden gegeven om de aanvraag aan
te vullen. Omdat op een incomplete aanvraag geen sancties staan,
vroegen deze leden of dit niet in de hand zal werken dat gemeenten, in tijdnood
gekomen, bewust een onvolledige aanvraag indienen om het risico van een sanctie
te ontlopen.De door de aan het woord zijnde leden geschetste problematiek met betrekking
tot het eerste investeringstijdvak kan zich niet voordoen. De 1 juli-datum
geldt namelijk ingevolge artikel 5, eerste lid, van het wets-voorstel Invoeringswet
Wet stedelijke vernieuwing niet voor het eerste investeringstijdvak; daarvoor
in de plaats geldt als uiterste datum van indiening van een aanvraag vier
weken na de dag waarop de invoeringswet in werking treedt. Van vermindering
of intrekking van het investeringsbudget zal derhalve om die reden geen sprake
zijn. Daarnaast kan nog worden opgemerkt dat het merendeel van de gemeenten
de aanvraag al vóór 1 juli 2000 heeft ingediend.Ik ben overigens in zijn algemeenheid van mening dat de door de betrokken
leden geschetste handelwijze van een gemeente met betrekking tot het opvangen
van de gevolgen van overschrijding van een uiterste aanvraagtermijn moeilijk
is tegen te gaan, maar overigens ook niet bezwaarlijk is en dus ook niet tegengegaan
behoeft te worden. Vanuit het oogpunt van bevordering van stedelijke vernieuwing
is er geen bezwaar tegen dat gemeenten een wettelijke mogelijkheid aangrijpen
om toch nog in aanmerking te komen voor investeringsbudget, waarvoor zij anders,
bij te late indiening, níet of niet geheel voor in aanmerking zouden
komen. Iedere gemeente dient immers de indieningstermijn in het oog te houden,
omdat overschrijding hiervan in principe leidt tot het niet in aanmerking
komen voor (de gehele) subsidie. Slechts in bijzondere gevallen kan het Rijk
dan wel de provincie hier een uitzondering op maken.De mogelijkheid tot herstel van de onvolledigheid is aan een door het
Rijk onderscheidenlijk de provincie te bepalen termijn gebonden. Het ligt
in de lijn der verwachting dat dit in de regel geen uitzonderlijk lange termijn
zal zijn, weshalve de onvolledigheid beperkt zal moeten zijn (om nog op tijd
te kunnen zijn weggenomen).De leden van de PvdA-fractie gaven aan te hopen dat stimulering van een
integrale aanpak voor de stedelijke vernieuwing door middel van het samenvoegen
van afzonderlijke regelgevingen een voorbeeld zou zijn voor andere beleidsterreinen.
In dat kader vroegen ze zich af of er een perspectief te geven is voor navolging
door de andere twee pijlers van het grotestedenbeleid. Verder vroegen deze
leden of het niet zo is dat de fysieke en sociale pijler zo op elkaar zijn
betrokken dat ontschotting en ontkokering van de sociale pijler bijna een
voorwaarde is voor het goed tot zijn recht komen van de fysieke pijler en
omgekeerd.Naar aanleiding van deze vragen merk ik het volgende op. Voor het in de
vragen gesignaleerde probleem wordt in overleg met de grote steden aan oplossingen
gewerkt. In dit verband wordt bijvoorbeeld in de brief aan de Tweede Kamer
van de Minister voor Grote Steden- en Integratiebeleid over de voortgang Grotestedenbeleid
van 17 maart 2000 (kamerstukken II 1999/2000, 21 062, nr. 87) opgemerkt
dat de stedelijke regie binnen de sociale pijler wordt bemoeilijkt door de
veelheid aan regelingen. Daarbij worden acties aangekondigd om de problematiek
scherper in beeld te brengen. In de brief wordt verder opgemerkt dat het tempo
waarin ontwikkelingen binnen de sociale pijler zich voltrekken afwijkt van
dat van andere pijlers terwijl de verdere ontwikkeling van het grotestedenbeleid
vergt dat de pijlergewijze opbouw van dat grotestedenbeleid zich op evenwichtige
wijze voltrekt omdat de integraliteit van dat grotestedenbeleid dat noodzakelijk
maakt. Verder wordt in de brief opgemerkt dat de eerste en tevens essentiële
stap die gezet moet worden in de nadere uitwerking van de GSB-systematiek
de stroomlijning is van de financiële verantwoording en dat daarbij in
eerste instantie zal moeten worden onderzocht hoe harmonisering of bundeling
van de afzonderlijke verantwoordingen vorm kan worden gegeven.
Hierover zal binnenkort aan de Tweede Kamer worden gerapporteerd. Wat betreft
het wonen heb ik in het antwoord op een eerdere vraag van de leden van de
CDA-fractie naar de gedachten over verdere integratie van stedelijke vernieuwingsmiddelen
reeds aangegeven dat in toekomstige plannen naast de fysieke investeringsmaatregelen
meer nadruk moet komen te liggen op de sociale component.De leden van de PvdA-fractie stelden een aantal vragen omtrent het karakter
van het wetsvoorstel, dat van een kaderwet, en de wijze waarop invulling wordt
gegeven aan het in het wetsvoorstel opgenomen kader.Het is op zich juist dat een kaderwet – zoals deze leden opmerkten –
bij uitstek is bedoeld om een duidelijk algemeen kader te scheppen, waarna
decentraal alle ruimte bestaat om creatief en passend maatwerk te leveren.
Juist bij stedelijke vernieuwing is deze ruimte van cruciaal belang. Ik merk
hierbij wel op dat, zoals de Raad van State ook aangaf in zijn advies onder
punt 1, het wetsvoorstel deels het karakter heeft
van een kaderwet. In het nader rapport heb ik daarop aangegeven dat de noodzaak
voor dat – gedeeltelijke – kaderwetkarakter is gelegen in de voorgestelde
nieuwe aanpak van bundeling van subsidiestromen teneinde te komen tot voldoende
beleidsruimte voor gemeenten voor een meer samenhangend en integraal beleid
ten aanzien van de steden. De ruimte om creatief en bij de stedelijke situatie
passend maatwerk te leveren is aanwezig doordat gemeenten weliswaar om voor
ISV in aanmerking te komen een ontwikkelingsprogramma dienen te maken, waarin
aan de in artikel 7 van het wetsvoorstel en de ingevolge artikel 7, tweede
lid, bij algemene maatregel van bestuur gestelde procedurele en inhoudelijke
eisen moet zijn voldaan, maar binnen die betrekkelijk algemeen geformuleerde
randvoorwaarden/kaders is er ruimte dat programma creatief te doen aansluiten
op de plaatselijke situatie. Uit de ingediende ontwikkelingsprogramma's is
gebleken dat die ruimte er inderdaad was.Gesteld kan dan ook worden dat het karakter van deze (gedeeltelijke) kaderwet
geen geweld wordt aangedaan, omdat er van de door deze leden genoemde verfijningen
in amvb's en ministeriële regelingen, zoals hierboven aangegeven, slechts
in beperkte mate sprake is. Van de verplichte amvb's en ministeriële
regelingen kunnen uitsluitend de amvb's inzake het beleidskader en inzake
de verantwoording gezien worden als maatregelen die enige verfijning aanbrengen,
welke maatregelen ook nog eens ten dele van procedurele aard zijn. Van de
onverplichte amvb's en ministeriële regelingen ben ik voornemens zeer
terughoudend gebruik te maken met uitzondering van de regelgeving die nodig
is voor het innovatiebudget. Daarvoor is regeling op lager niveau dan de formele
wet, in casu op amvb-niveau, gewenst juist omdat met een dergelijke vorm van
subsidiëring nog te weinig ervaring is opgedaan om de regeling ervan
verantwoord direct al in de wet zelf te kunnen opnemen; er is immers bij een
dergelijke nieuwe vorm van subsidiëring behoefte aan de mogelijkheid
snel te kunnen inspelen op nieuwe ontwikkelingen of gebleken lacunes (zie
voor dit laatste aspect ook de nota naar aanleiding van het verslag, kamerstukken
II 1999/2000, 26 884, nr. 6, p. 3).De vraag van de aan het woord zijnde leden, waar het decentrale karakter
van het wetsvoorstel omslaat in centralisme, is niet exact te beantwoorden.
Het wetsvoorstel beoogt een verdere decentralisatie van subsidiestromen op
het uitgestrekte terrein van de stedelijke vernieuwing. Gemeenten kunnen gebundelde
subsidiebedragen op dat hele terrein inzetten, mits aan een aantal door het
Rijk opgelegde voorwaarden wordt voldaan. Het Rijk wil wel aan de hand van
verplichte verantwoording door de gemeenten waken voor onverantwoorde uitgaven.
Dat is ook nodig voor de verantwoording die de regering zelf heeft af te leggen
aan het parlement. Mijn conclusie is dan ook dat het wetsvoorstel een voornamelijk decentraal karakter heeft dat uitsluitend zou kunnen omslaan
in centralisme wanneer van de geboden instrumenten om te sturen en in te grijpen
een aanzienlijk ruimer gebruik zou worden gemaakt dan blijkens het antwoord
op een eerdere vraag van de betrokken leden het geval zal zijn.Onder verwijzing naar het debat in de Tweede Kamer waarbij ik op vragen
van de heer Van Middelkoop naar het kaderwetaspect heb aangegeven dat ik terughoudend
gebruik zal maken van de delegatiebevoegdheden, stelden de aan het woord zijnde
leden de vraag of het niet beter zou zijn wanneer dit vraagstuk iets fundamenteler
aan de orde zou worden gesteld.In het midden latend of een fundamentelere behandeling van dit vraagstuk
beter zou zijn, merk ik op dat ik met de beantwoording van de eerdere vragen
van de betrokken leden hoop te hebben duidelijk gemaakt dat met het wetsvoorstel
is beoogd een goede mix te vinden tussen verdere bestedingsruimte voor gemeenten
voor de gehele stedelijke vernieuwing, voorzover het de fysieke kolom betreft,
en sturingsmogelijkheden van het Rijk waar dat uit een oogpunt van verantwoording
van gemeenschapsgeld absoluut noodzakelijk is. Het is aan (provincies en)
gemeenten om te laten zien dat een terughoudend gebruik van de delegatiemogelijkheden
die het wetsvoorstel het Rijk biedt, welke terughoudendheid geheel past bij
de door mij geuite voornemens, ook het meest aansluit bij de gekozen aanpak.
In het verslag dat ik ingevolge artikel 24 van het wetsvoorstel na afloop
van het eerste investeringstijdvak aan de Staten-Generaal zal doen toekomen,
zal ik aan dit aspect aandacht schenken. Een terughoudend gebruik van de delegatiemogelijkheden
acht ik in deze te passen in een goed wetgevingsbeleid.De leden van de PvdA-fractie vroegen zich af of voor het bevorderen van
verscheidenheid en benadrukken van verschillende identiteiten een wat minder
ver doorgevoerd systeem van prestatiemeting en monitoren, met alle daarbij
behorende administratieve handelingen, niet voor de hand zou liggen. Ze vroegen
verder of de conclusie die in het RMO-advies «ongekende aanknopingspunten»
voor de sociale sector werd getrokken, namelijk dat gemeenten meer energie
steken in meetbaarheid en monitoren dan in het nadenken over en ontwikkelen
van een vernieuwende aanpak voor hardnekkige problemen, niet ook voor de fysieke
sector een les is.Naar aanleiding van deze vragen merk ik het volgende op. Het formuleren
van toetsbare prestaties en het monitoren van ontwikkelingen zijn essentieel
voor het goed doorlopen van beleidscycli op welk terrein dan ook. Monitoring
van de voortgang is ook alleen maar mogelijk als er toetsbare prestaties zijn.
Natuurlijk moet het niet zo zijn dat deze activiteiten zo veel tijd vragen
dat ze de ontwikkeling van vernieuwend en lokaal gedifferentieerd beleid in
de weg staan. Integendeel, deze moeten daaraan juist een positieve bijdrage
leveren. Bij het ISV is hier als volgt invulling aan gegeven. Voor de formulering
van de toetsbare prestaties wordt een zeer grote vormvrijheid geboden. Bij
de verantwoording (één keer in de vijf jaar na afloop van een
ISV-periode) kan elke gemeente volledig aansluiten bij de eigen formuleringen
uit het ontwikkelingsprogramma. Innovatie en differentiatie worden in het
ISV, aanvullend op wat daarover al in het «reguliere» ontwikkelingsprogramma
is opgenomen, apart gestimuleerd via het innovatiebudget. De ISV-monitor van
het Rijk kent een inhoudelijk deel en een procesdeel. Met de monitoring van
de voortgang van de inhoudelijke activiteiten is voor de gemeenten weinig
tijd gemoeid. Het overgrote deel van de benodigde informatie wordt afgetapt
uit bestaande landelijke bronnen (bijvoorbeeld CBS-gegevens en WBO-gegevens).
Onderdeel van de monitoring van de voortgang van het proces van stedelijke
vernieuwing is een enquête bij een aantal gemeenten, die
ook weinig tijd van de gemeenten zal vragen. Het gaat hierbij om vragen waarop
de gemeenten voor zichzelf ook antwoord zullen willen hebben. Dit past ook
in het door de gemeenten op te zetten kwaliteitszorgsysteem. Beide onderdelen
van de ISV-monitor zijn in nauw overleg met de VNG ontwikkeld en zullen (voor
wat betreft de GSB-gemeenten) als geïntegreerd onderdeel van de GSB-monitor
worden uitgevoerd.De leden van de PvdA-fractie vroegen zich af of de resultaten van stedelijke
vernieuwing wel binnen vijf jaar zichtbaar te maken zijn.Ik merk op dat de verantwoording zodanig is ingericht dat de gemeenten
gevraagd wordt aan te geven wat de voorgenomen doelstellingen zijn geweest
en wat daarvan gerealiseerd is. De gemeenten hebben over het algemeen de doelstellingen
voor de periode van vijf jaar concreet toetsbaar in de ontwikkelingsprogramma's
kunnen aangeven. Ik veronderstel dat na vijf jaar ook concreet toetsbaar is
aan te geven wat daarvan terechtgekomen is. Zijn de doelstellingen niet gehaald
dan dient de gemeente te verklaren waarom de doelstellingen niet gehaald zijn.
Tegelijk met het verantwoordingsverslag voor de eerste periode dient de gemeente
het ontwikkelingsprogramma voor de volgende periode in. Ik verwacht van de
gemeenten dat de verantwoording en het programma voor de nieuwe periode goed
op elkaar aansluiten.Als een doelstelling niet is gehaald, zal niet automatisch een sanctie
worden getroffen. Belangrijk is dat een gemeente duidelijk maakt waarom die
doelstelling niet is gehaald. Er zal dan een beleidsmatige afweging plaatsvinden
of de gemeente voldoende inspanningen heeft geleverd. Het is denkbaar dat
als de gemeente niets te verwijten is er niet overgegaan wordt tot terugvorderen
van budget maar dat de gemeente eventueel voorwaarden opgelegd krijgt in de
subsidiebeschikking voor de volgende periode om bepaalde niet gerealiseerde
doelstellingen uit de eerste periode alsnog in de tweede periode uit te voeren.
Indien na de tweede periode blijkt dat de doelstellingen nog steeds niet zijn
gehaald zou tot budgetverlaging overgegaan kunnen worden. Daarentegen is het
zeker niet uitgesloten dat, als de gemeente wel te verwijten is dat meerdere
doelstellingen niet zijn gehaald, direct na de eerste periode tot budgetverlaging
wordt overgegaan.De aan het woord zijnde leden vroegen zich in relatie met de voorgaande
vraag voorts af of de tijd voor planvorming en visievorming wel voldoende
is.Ik wil hierbij aantekenen dat de visievorming voor het volgende investeringstijdvak
parallel kan plaatsvinden aan de uitvoering van de voorgenomen doelstellingen
voor het eerste investeringstijdvak. Visievorming vindt namelijk op een ander
schaalniveau (dat van de stad) plaats dan de uitvoering van de stedelijke
vernieuwing (wijk-, buurt- en straatniveau). Indien het overleg met partijen
en burgers inderdaad meer tijd vergt dan die waarvan bij het vaststellen van
het ontwikkelingsprogramma is uitgegaan, dan zal dit bij de verantwoording
naar voren komen. De gemeente heeft dan immers de doelstellingen nog niet
geheel kunnen realiseren. Bij de afweging of tot sancties moet worden overgegaan
zal de argumentatie de doorslag geven.Op de vraag van de leden van de D66-fractie naar de opvatting van de regering
over de rol van de Eerste Kamer als het gaat om de zorg voor de waarborgfunctie
van de wet, merk ik op dat het ten principale de Eerste Kamer zélf
is die bepaalt hoe zij aan haar rol als medewetgever invulling geeft. De Eerste
Kamer vervult uiteraard een belangrijke rol bij de bewaking van de waarborgfunctie
van de wet. In de beantwoording van de vragen van de leden van de PvdA-fractie
inzake het kaderwetkarakter van het wetsvoorstel heb ik mijns inziens impliciet
ook aangegeven dat de zorg voor de waarborgfunctie van de wet
geen gevaar loopt. Van de geboden delegatiemogelijkheden zal ik, zoals daar
aangegeven, immers terughoudend gebruikmaken en voorzover ik daarvan wel gebruikmaak,
betreft het regelgeving die voornamelijk technisch van aard is en uit dien
hoofde zich niet goed leent voor regeling in de wet zelf. Juist vanwege die
omstandigheden ben ik van mening dat de rol van de Eerste Kamer als het gaat
om de zorg voor de waarborgfunctie, bij afweging van alle in het geding zijnde
belangen, voldoende tot uitdrukking komt in de behandeling van het onderhavige
wetsvoorstel en het wetsvoorstel Invoeringswet Wet stedelijke vernieuwing.De leden van de D66-fractie stelden ook een vraag over de betekenis van
artikel 3, waarin de verantwoordelijkheid van de provincie ten aanzien van
de stedelijke vernieuwing is geformuleerd. Op grond van dat artikel is de
provincie verantwoordelijk voor de bevordering en ondersteuning van het gemeentelijk
stedelijk vernieuwingsbeleid, en dus niet voor het bepalen van een eigen beleid
terzake, hetgeen tot uitdrukking komt in de term uitsluitend. Ten aanzien van de rechtstreekse gemeenten bestaat de toegevoegde
waarde van de betrokkenheid van de provincie uit de advisering aan het Rijk
omtrent de verenigbaarheid van het gemeentelijke ontwikkelingsprogramma met
het op grond van een wettelijke bevoegdheid vastgesteld provinciaal beleid,
omtrent de mate van intergemeentelijke afstemming en omtrent de bodemsanering.
Voor de zogenoemde niet-rechtstreekse gemeenten beoordeelt de provincie zelf
de ontwikkelingsprogramma's op verenigbaarheid met het op grond van een wettelijke
bevoegdheid vastgesteld provinciaal of rijksbeleid en op intergemeentelijke
afstemming.De leden van de D66-fractie stelden een aantal vragen omtrent de precieze
rol van de provincie teneinde daarover volstrekte duidelijkheid te verkrijgen.In antwoord op de door deze leden gestelde vragen merk ik op dat de provincies
(alleen) bij de verdeling van de ISV-gelden een zekere beleidsvrijheid hebben.
Zij mogen eigen verdeelcriteria hanteren indien al doende beter rekening wordt
gehouden met de feitelijke aard en omvang van de stedelijkevernieuwingsopgave
in de betrokken gemeenten. De mogelijkheid om provinciale prioriteiten te
stellen bij de verdeling laat de gemeentelijke vrijheid onverlet wat betreft
de (inhoudelijke) invulling van het ontwikkelingsprogramma respectievelijk
de projectaanvraag. Een inhoudelijke beoordeling van de ontwikkelingsprogramma's
door de provincies is niet toegestaan anders dan ten aanzien van de in artikel
8, derde lid, van het wetsvoorstel opgenomen toetspunten, te weten:a. is het ontwikkelingsprogramma voldoende intergemeentelijk afgestemd,
enb. is het ontwikkelingsprogramma verenigbaar met op grond van een wettelijke
bevoegdheid vastgesteld provinciaal of rijksbeleid.Door het stellen van prioriteiten bij de verdeling zullen provincies ten
aanzien van projectgemeenten feitelijk toch een, zij het beperkte, inhoudelijke
sturing kunnen geven aan de stedelijke vernieuwingsactiviteiten in die gemeenten.De betrokken leden vroegen in dit verband ook of de regering een beeld
heeft van de provinciale indicatoren. In antwoord daarop merk ik op dat een
meerderheid van de provincies de rijksverdeelsleutel geheel heeft gevolgd.
Waar dat niet geheel is gebeurd, bestond de afwijking ervan bijvoorbeeld uit
indicatoren als de samenhang met de sociaal-economische problematiek, de leegstand,
het weerstandsvermogen en de kernenhiërarchie. Op korte termijn zal ik
aan de Tweede Kamer een rapportage over het proces van stedelijke vernieuwing
bij de provincies toezenden. Daarin zullen onder meer bovenstaande aspecten
uitvoeriger aan de orde komen. Zonder de discussie over het onderscheid tussen rechtstreekse en niet-
rechtstreekse gemeenten ten principale te willen openbreken vroegen de leden
van de fractie van D66 een oordeel over het idee dat ook gemeenten die weliswaar
niet onder vigeur van het GSB-beleid vallen, doch niettemin een zware fysieke
opgave wacht, als rechtstreekse gemeenten worden aangemerkt. Naar aanleiding
van deze vraag merk ik het volgende op. In de memorie van toelichting is aangegeven
dat de omvang en zwaarte van de stedelijke vernieuwingsopgave in hoofdzaak
bepalend is (geweest) voor het onderscheid tussen rechtstreekse en niet-rechtstreekse
gemeenten maar dat er uit het oogpunt van eenheid in het rijksbeleid voor
is gekozen de GSB-gemeenten als rechtstreekse gemeenten aan te wijzen. Het
gevolg van deze keuze is dat enkele gemeenten met een relatief geringe opgave
wel en enkele andere met een relatief zware opgave geen rechtstreekse gemeente
zijn geworden. Ik heb nu geen aanleiding om op het gemaakte onderscheid terug
te komen. Tijdens het algemeen overleg met de vaste commissie van de Tweede
Kamer voor VROM op 6 oktober 1999 over de indicatieve verdeling van het ISV-budget
(kamerstukken II 1999/2000, 25 427, nr. 21) heb ik aangegeven dat dit
onderscheid wat mij betreft voor het eerste investeringstijdvak vastligt en
dat aan het einde van dat tijdvak een evaluatie kan plaatsvinden, waaruit
kan blijken of er termen zijn andere keuzes te doen.De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,J. W. RemkesXNoot1De vorige stukken inzake dit wetsvoorstel zijn gedrukt onder EK nrs. 277
en 277a, vergaderjaar 1999–2000. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20002001-26884-55.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl