Internationale kinderontvoering; Verslag algemeen overleg van 22 juni 2005
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30072, nr. 9

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

25-07-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

30072 nr. 9

19-07-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissiesHet antwoord van de bewindsliedenNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30072Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 072Internationale kinderontvoeringnr. 9VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 19 juli 2005De vaste commissie voor Justitie1 en de vaste
commissie voor Buitenlandse Zaken2 hebben op 22 juni
2005 overleg gevoerd met minister Donner van Justitie en minister Bot van
Buitenlandse Zaken over:de brief van de minister van Justitie d.d. 5 april
2005 inzake Internationale kinderontvoering (30 072, nr. 1).Van dit overleg brengen de commissies bijgaand beknopt verslag uit.Vragen en opmerkingen uit de commissiesMevrouw Timmer (PvdA), die mede namens D66
en GroenLinks spreekt, onderstreept dat internationale kinderontvoering helaas
weinig aandacht krijgt. Met een aantal relatief eenvoudige ingrijpen kan veel
leed de wereld worden uitgeholpen.Op dit moment zijn er in Nederland nauwelijks ruimtes waar beveiligde
omgang na echtscheiding kan plaatsvinden. In eerdere brieven heeft het kabinet
laten weten, op dit gebied geen actie te ondernemen. Mevrouw Timmer vraagt
om een toelichting op dat standpunt. Veel landen zijn geen partij bij het
Haags verdrag tegen kinderontvoering. Volgens de minister hoeft er weinig
te worden verwacht van bilaterale afspraken of verdragen met niet-verdragslanden.
Zij vraagt wat de minister naast overleg met Egypte nog meer doet. Wat is
trouwens de stand van zaken rond Egypte? Er moet volgens mevrouw Timmer eerder
strafrechtelijk worden ingegrepen bij dreigende ontvoering. De politie kan
niet of te laat ingrijpen, omdat voorbereiding van kindontvoering lang niet
altijd strafbaar is. Mevrouw Timmer bereidt een initiatiefwetsvoorstel voor
dat internationale kinderontvoering in de voorbereidende fase strafbaar stelt,
waarvoor zij denkt aan twee wijzigingen in het strafrecht. Om te beginnen
moet de strafmaat voor internationale kinderontvoering worden verhoogd. Verder
is wellicht een apart artikel voor voorbereiding van internationale kinderontvoering
nodig.Mevrouw Timmer benadrukt dat het niet haar bedoeling is, elke alleenstaande
ouder te verdenken van «foute» plannen. Als een kind wordt vermist
maar nog niet in het buitenland is, is er nog veel te winnen. Sinds een tijdje
is het mogelijk, zonder controle aan de grens vanaf buitenlandse vliegvelden
te vertrekken, iets wat in de praktijk vaak gebeurt. In de praktijk kan een
kind dat in Nederland als vermist wordt opgegeven, gewoon onder eigen naam
in een ander land op het vliegtuig stappen. Waarom is dit mogelijk, en waarom
wordt kinderontvoering niet tijdig doorgegeven aan het buitenland? Zijn er
andere belemmeringen? Vindt signalering plaats via Interpol? Mevrouw Timmer
onderstreept dat aanhouding vanaf Schiphol vaak lastig is, aangezien er gesjoemeld
kan worden met paspoorten. Mevrouw Timmer vraagt of het mogelijk is recente
pasfoto's van kinderen in het paspoort te verplichten? Zij sluit zich aan
bij het pleidooi dat uit de hoorzitting is gekomen voor een expertisecentrum.
Waarom wil de minister daar eerst een onderzoek naar verrichten? Dat is overbodig,
en leidt alleen maar tot vertraging. Een protocol voor het KLPD is mooi voor
de eenheid, maar mevrouw Timmer vindt dat niet genoeg.Financiële ondersteuning van ouders die te maken krijgen met ontvoering
van hun kind is erg belangrijk. Volgens de minister kan het bestaande Schadefonds
geweldsmisdrijven uitkomst bieden. Mevrouw Timmer vindt dat te weinig. Bovendien
is haar bij navraag gebleken dat er slechts één verzoek bekend
is waarin een beroep op het Schadefonds is gehonoreerd. Kan de minister aangeven,
in welke gevallen hij een beroep op het Schadefonds honorabel vindt? Zij is
voorstander van oprichting van een fonds waaruit de meest schrijnende gevallen
bijstand kunnen krijgen. Dat fonds moet niet alleen openstaan voor uitgaande
ontvoeringen, maar ook voor inkomende ontvoeringen.De centrale autoriteit wordt verweten dat de communicatie ermee traag
verloopt. Met name informatie aan de ouders blijft bij inkomende en uitgaande
ontvoering onder de maat. Ziet de minister dit probleem ook in en zo nee,
is hij dan bereid dit te onderzoeken? Zo ja, welke activiteiten gaat hij dan
ondernemen? De wijze waarop in de praktijk met het Verdrag wordt omgesprongen,
verschilt sterk, met name op het punt van teruggeleiding. Mevrouw Timmer vraagt
de mening van de minister over het laatste. Is er eenduidig beleid voor het
OM? Is daarvoor wel eens een aanwijzing gegeven door de minister? Zo ja, kan
de Kamer die dan krijgen? Wat verstaat de minister onder «eenduidig
strafrechtelijk vervolgingsbeleid» en welke vorderingen worden op dat
punt gemaakt? Het nadeel van stille diplomatie is dat het zo stil is, waardoor
ouders van ontvoerde kinderen geen idee hebben wat er in het buitenland wordt
ondernomen om hun kind terug in Nederland te krijgen. Kan de minister aangeven
waar deze ouders recht op hebben. Wanneer wordt gekozen voor stille diplomatie
en waarom? Mevrouw Timmer benoemt voorbeeld ontvoerde peuter uit Goor! Zelfs
op ambassades in Nederland is informatie bekend die voor de betreffende ouders
in Nederland van het grootste belang is. Ziet de minister een oplossing voor
het probleem van informatie-uitwisseling met landen waar de doodstraf wordt
uitgevoerd?De heer Çörüz (CDA) denkt
dat dit nu al grote probleem alleen maar zal worden vergroot door de toename
van het aantal internationale huwelijken, dubbele nationaliteit en alles wat
daarbij komt kijken. Hij wil toe naar een structureel overleg, en naar het
hoger op de agenda zetten van dit onderwerp. Er zou een soort besloten register
moeten komen, waarmee de Kamer regelmatig wordt bijgepraat over dit onderwerp.
De afstemming van alle betrokkenen moet beter van de grond komen. Er zou gedacht
kunnen worden aan de oprichting van een internationaal kinderontvoeringskenniscentrum.
Waarom moet daarmee worden gewacht? Hij ziet de toegevoegde waarde van zo'n
centrum goed in.Volgens de heer Çörüz moet er worden gezocht naar praktische
oplossingen voor dit probleem. Hij doet de suggestie het bijschrijven van kinderen in een paspoort te bemoeilijken, door van ouders te eisen
dat ze in persoon verschijnen. Verder moet de vader bij dreigende kinderontvoering
het paspoort worden ontnomen. Kan Egypte niet worden aangepakt via het met
dat land gesloten Associatieverdrag? De positie van de centrale autoriteit
is niet helemaal duidelijk: enerzijds toezichthouder op het verdrag, anderzijds
procesvertegenwoordiger. Verdient het geen voorkeur hierin een duidelijke
scheiding aan te brengen, zoals in andere landen ook is gebeurd? Hoe kan het
dat Nederlandse burgers niet op de hoogte zijn van rechtszaken die tegen hen
in het buitenland lopen, waardoor geen sprake kan zijn van hoor en wederhoor?
Heeft de centrale autoriteit daarin geen rol? Wat denkt de minister hiervan?
Bij dit soort zaken mogen geen culturele verweren worden toegestaan. Er moeten
daarvoor richtlijnen van het college van PG's komen. Wil de minister daarover
overleg plegen met dat college?De heer Van Bommel (SP) sluit zich op hoofdlijnen
aan bij de woorden van mevrouw Timmer. In de brief van de minister klinkt
volgens hem weinig urgentie door. Deelt de minister de verwachting dat dit
probleem groter wordt, zodat er van de kant van de overheid en de instanties
meer moet worden ondernomen om slachtoffers van kinderontvoering en hun omgeving
te helpen? Het expertisecentrum kinderontvoering is van groot belang, vooral
om te voorkomen dat na een ontvoering kostbare tijd verloren gaat. Immers,
hoe langer wordt gewacht, hoe moeilijker het wordt om te komen tot echte oplossingen.
Ook steunt de heer Van Bommel het idee voor een schadefonds voor slachtoffers
van kinderontvoering. Vindt de minister ten principale dat in dit soort gevallen
financiële bijstand moet worden verleend? Zo ja, dan moet worden gezorgd
voor een regeling die toegankelijk is, en ondersteuning biedt. De aanwezigheid
van beveiligde omgangshuizen is een mes dat aan twee kanten snijdt: dreigende
ontvoeringen kunnen worden voorkomen, en er kan worden voldaan aan de gerechtvaardigde
wens, vaak van de vader, om zijn kind te kunnen zien.De heer Van Bommel steunt het voorstel van mevrouw Timmer om te komen
tot strafbaarstelling van de voorbereidingshandeling. Eerder ingrijpen betekent
immers dat zaken kunnen worden voorkomen. Wat hulp van ambassades betreft,
vraagt hij of sprake moet zijn van meer geld, of moet er een mentaliteitsomslag
komen? Als het gaat om het eerste, biedt hij op voorhand zijn steun aan.Mevrouw Örgü (VVD) vindt dat dit
onderwerp vanuit de Kamer urgentie verdient. Zij sluit zich aan bij de woorden
van de heer Van Bommel over het gevoel van urgentie bij de minister.Mevrouw Örgü vindt het idee van de minister voor een ad- hoc
werkgroep te vrijblijvend. Dit zou structureel moeten gaan plaatsvinden. Zij
vraagt of de Kamer kan worden gerapporteerd over het tweemaal per jaar te
houden beleidsoverleg. De in de brief genoemde verbeterpunten zijn voornamelijk
van praktische aard, en niet doorslaggevend. De klachten over de centrale
autoriteit gaan vooral over de onduidelijke positie van die autoriteit. Wat
vindt de minister daarvan? Kan er onderzoek worden gedaan naar de communicatie
met de centrale autoriteit? Daarbij zou ook moeten worden gekeken naar de
handhaving van de wetgeving. Welke afspraken worden er met landen gemaakt,
en welke rol moeten de ambassades en de consulaten hierin spelen? Moeten daar
geen eenduidige regels voor komen? Onderzoeken die de minister wil laten uitvoeren,
mogen allerlei maatregelen die moeten worden genomen niet in de weg staan.
Als er dan toch wordt onderzocht, moet ook worden gekeken naar kinderen in
de landen waar zij uiteindelijk terecht komen. Wanneer is het onderzoek gereed?Mevrouw Örgü sluit zich aan bij wat de andere sprekers hebben
gezegd over het expertisecentrum kinderontvoering, iets wat er al veel eerder
had moeten komen. Stille diplomatie is belangrijk, maar wat betekent
dit voor de rechten van de ouders? Er kan inderdaad een beroep worden gedaan
op het Schadefonds Geweldsmisdrijven, maar meestal kan niet worden aangetoond
waarom je recht hebt op een uitkering. In welke gevallen kan dat wel? Er zijn
op dit moment te weinig omgangshuizen, waardoor de kans dat kinderen worden
ontvoerd groter wordt. Zij pleit derhalve voor een uitbreiding van het aantal
omgangshuizen. Voorbereiding van kinderontvoering zou eerder strafrechtelijk
moeten worden gestraft. Daarbij moet ook worden gekeken naar het onderwerp«gezag».
Gezamenlijk gezag, in Nederland een vanzelfsprekendheid, staat in de weg als
het kind in het buitenland verkeert. MevrouwÖrgü vraagt wat de minister
gaat doen aan het definiëren van eenduidig beleid.De heer Eerdmans (LPF) vindt dat sprake is
van een groeiend, aangrijpend probleem. De aard van deze misdrijven rechtvaardigt
een voortvarende aanpak. Hij vindt de conclusie dat er nog meer onderzoek
moet plaatsvinden treurig, want er is inmiddels genoeg bekend. De zomer leidt
om bekende redenen tot meer kindontvoeringen. Volgens hem is het aantal zaken
bekend, maar de zaken zelf niet. Er moet actie worden ondernomen, om te beginnen
met een wetsvoorstel. De heer Eerdmans ondersteunt derhalve het aangekondigde
initiatief van de PvdA-fractie. Artikel 46 moet worden ingevoegd in artikel
2.79 en de voorbereidingshandelingen moeten onmiddellijk strafbaar worden
gesteld. Verder moet er een strikter vervolgingsbeleid komen. Hij neemt aan
dat het overleg met het OM hierover inmiddels is afgelopen, en vraagt wat
de uitkomst ervan is. De heer Eerdmans vraagt aandacht voor de voorlichting
vanuit het departement aan gescheiden ouders. Bijschrijving in het paspoort
is een stap op weg naar ontvoering, dus daar moet goed naar gekeken worden.
Is het niet mogelijk om een A4-tje te maken met tips en adviezen? Hij sluit
zich aan bij de suggestie van het CDA voor het in persoon verschijnen op het
stadhuis bij verlenging. De heer Eerdmans benadrukt dat Egypte en Marokko
hierbij de grootste probleemlanden zijn. Er moet financiële steun worden
gegeven aan Nederlandse ouders die in het buitenland moeten procederen om
hun kind terug te krijgen. Hij signaleert in dit kader rechtsongelijkheid:
de Nederlandse ouder die zijn ontvoerde kind vanuit het buitenland via de
rechter terug moet zien te halen krijgt geen rechtsbijstand, en buitenlandse
ouders die hetzelfde proberen te bereiken krijgt dat wel. Die rechtsongelijkheid
moet worden opgelost. De heer Eerdmans kan zich goed voorstellen dat ouders
van ontvoerde kinderen op een gegeven moment als het lang duurt, ondanks stille
diplomatie lawaai gaan maken.Het antwoord van de bewindsliedenDe minister is het niet eens met de verwijten
dat uit zijn brief geen urgentie spreekt: hij is zich zeer wel bewust van
deze schrijnende problematiek. Aan dat punt zal voortaan aandacht moeten worden
besteed. Belangrijker is echter, wat er in de praktijk gebeurt. Daarbij gaat
het vooral om vragen van internationale samenwerking. Wel moet worden bedacht
dat als iemand op een vliegtuig stapt, er doorgaans nog geen sprake is van
ontvoering; meestal wordt dat achteraf geconstateerd. De minister benadrukt
dat het grote aantal internationale contacten opsporing en signalering ernstig
bemoeilijkt.Het Haags Kinderontvoeringsverdrag is in de praktijk een effectief instrument
om een juridisch kader te scheppen, waarbinnen beslissingen over gezag kunnen
worden uitgevochten, en waarbij de terugleiding eventueel kan worden georganiseerd.
De problemen ontstaan overigens bij een aantal landen die geen partij zijn
bij dat verdrag, waarbij vooral moet worden gedacht aan Egypte – daarbij
gaat het om twaalf meer permanente gevallen – maar het daarop volgende
land ligt niet rond de Middellandse Zee. De minister is niet voornemens,
alle betrekkingen tussen Nederland en Egypte afhankelijk maken van het voorkomen
van kinderontvoering. Er zal wel worden geprobeerd, deze problemen bilateraal
op te lossen. De praktijk leert dat bilaterale contacten niet automatisch
leiden tot toetreding tot het Haags Verdrag. Daarom wordt geprobeerd kinderontvoering
meer tot een vraag van de EU te maken. In 2003 ging het om 96 kinderen, waarbij
voor 22 kinderen geldt dat de zaak niet in behandeling is genomen of is ingetrokken
en van de 74 overblijvende kinderen zijn er inmiddels 41 teruggekeerd, zodat
er 33 kinderen overblijven.De minister benadrukt het belang van de discussie die wordt gevoerd over
het echtscheidingsrecht en het gemeenschappelijk omgangsrecht. Een oplossing
zoals voorgesteld door mevrouw Örgü wordt daarmee uitgesloten. Hij
onderstreept dat door deze algemene ontwikkelingen optreden moeilijker wordt.
Oplossing via de wet is niet mogelijk. Het is doorgaans een kwestie van duwen,
trekken en vaak onbevredigende resultaten. Wat er precies wordt ondernomen,
is afhankelijk van het betrokken land, daar is geen algemene uitspraak over
te doen. Het standaardprotocol bij een kinderontvoering naar een niet-Verdragsland
is dat zo snel mogelijk een terugleidingsverzoek wordt ingediend bij het desbetreffende
land, welk verzoek in persoon wordt uitgereikt. Er wordt zo goed mogelijk
geprobeerd de betrokkenen in Nederland op de hoogte te stellen, en er wordt
systematisch gerappelleerd. Dat buitenlandse ambassades in Nederland dossiers
over betrokkenen hebben die Nederland niet heeft, is niet te voorkomen. De
aard van procedures in het buitenland kan consequenties hebben voor de erkenning
van dat soort procedures in Nederland. De minister onderstreept dat de Nederlandse
Staat niet mee wil werken aan ontvoering terug naar Nederland. Sommige problemen
hebben geen oplossing, er kan alleen maar worden geprobeerd de toestand te
verbeteren. Er wordt druk uitgeoefend die proportioneel is aan deze zaken;
het verbreken van de banden met een land behoort daar niet toe.De minister geeft aan dat de inschatting van de regering is dat er gewerkt
zal gaan worden aan het tot stand brengen van een bilaterale commissie, waarin
deze problemen kunnen worden besproken. Het is vooralsnog niet de inschatting
van de regering dat de betrekkingen met een land als Egypte in hun totaliteit
vanwege dit probleem aan de orde moeten komen. Als dat volgens de Kamer wel
zo is, moet zij dit bespreken met de minister van Buitenlandse Zaken.De minister benadrukt dat, als het gaat om iemand met de Nederlandse nationaliteit,
vanuit het buitenland sneller zal worden meegewerkt aan de terugleiding, dan
in andere gevallen. Wat het strafbaarstellen van kinderontvoering betreft,
gaat het om de vraag uit welke feiten, voordat er iets is gebeurd, mag worden
afgeleid dat wat er gebeurt maar op één doel is gericht, namelijk
op ontvoering van een kind. Dat wordt niet opgelost door twee artikelen uit
het strafrecht met elkaar in verband te brengen. Bij een kind verandert het
uiterlijk ongeveer ieder jaar, waardoor de ouders ieder jaar een nieuw paspoort
zouden moeten aanvragen. Zij kiezen dan snel voor bijschrijving. De minister
is bereid dit punt op te nemen met zijn collega van BZK. Maar als er twee
paspoorten zijn, kan er wel één worden ingetrokken, waarna het
andere paspoort geldig blijft.De minister geeft aan dat de Centrale Autoriteit zich vooral bezighoudt
met de vertegenwoordiging in het buitenland, zij het dat deze Autoriteit zich
in de praktijk meer is gaan richten op de problematiek van het terugleiden,
ook in andere landen. In dat verband zal hij zo snel mogelijk door het WODC
laten onderzoeken, in hoeverre een apart expertisecentrum wenselijk is. Wel
onderstreept hij hier positief tegenover te staan, omdat dat kan bijdragen
aan meer duidelijkheid op dit punt. De minister neemt er kennis van dat een
meerderheid van de Kamer een onderzoek niet nodig vindt, zij het dat die meerderheid
zich moet bevestigen als de begroting aan de orde is. Uitgangspunt van het
kinderontvoeringsverdrag is de onmiddellijke terugleiding na een ongeoorloofde
overbrenging en achterhouding van een kind. Dat veronderstelt
regels over de vraag wie daarover beslist, en wie gezaghebbend is.De minister heeft in de brief aangegeven dat in bepaalde gevallen een
beroep kan worden gedaan op het schadefonds. Onderdeel van de afspraken in
het verdrag is dat in het land waar het proces wordt gevoerd rechtsbijstand
wordt verleend. Er is volgens de minister geen reden te noemen waarom deze
specifieke gevallen anders moeten worden behandeld dan andere gevallen. Doet
men dat wel, dan ontstaat een totaal versnipperde regeling. Dit is volgens
de minister de reden dat hij heeft gewezen op het Schadefonds Geweldsmisdrijven.
Het feit dat het misdrijf in Nederland is gepleegd, is geen reden voor een
bijzondere aanpak. De minister zegt toe, de punten die hij niet heeft behandeld
schriftelijk te beantwoorden. Over het strafrechtelijk vervolgingsbeleid is
de minister in overleg met het OM, wat nog niet heeft geleid tot aanwijzingen.
Het toepassen van het strafrecht is overigens ondergeschikt aan het oplossen
van het probleem, namelijk het terugleiden van het kind. Ook dat kan een factor
zijn waardoor niet in alle gevallen wordt opgetreden.De minister is zich er niet van bewust dat ook in dit soort gevallen een
beroep op een cultureel verweer kan worden gedaan. Hij zegt op voorhand het
wat vreemd te vinden als dat wel kan. De problematiek van de omgangshuizen
is uitvoerig aan de orde gekomen in het kader van de bespreking van het echtscheidingsrecht,
een onderwerp dat onder de verantwoordelijkheid van de staatssecretaris van
VWS valt. Er zijn geen speciale omgangshuizen voor deze gevallen van kinderontvoering.
De staatssecretaris heeft aangegeven dat zij dat zal bevorderen, maar niet
als een apart verschijnsel. De minister ziet niet in dat er een landelijk
netwerk van omgangshuizen moet komen om de kinderontvoeringen te voorkomen.
Dat lijkt hem geen doeltreffend middel.Nadere gedachtewisselingMevrouw Timmer (PvdA) blijft ook na de beantwoording
door de minister teleurgesteld over het gevoerde beleid.De heer Çörüz (CDA)herhaalt
dat actie moet worden ondernomen in het kader van de Associatieraad. Hij is
blij met de diverse door de minister gedane toezeggingen, en vraagt nogmaals
aandacht voor het opzetten van een register.De heer Van Bommel (SP) vindt dat ook in de
praktijk te weinig een gevoel van urgentie wordt getoond door de minister.
De Kamer moet daarom druk uitoefenen op de regering, om er zo voor te zorgen
dat de gewenste stappen worden gezet, vooral op het gebied van de omgangshuizen.Mevrouw Örgü (VVD) is teleurgesteld
door het antwoord van de minister. Zij vraagt om een nadere toelichting op
de financiële gevolgen voor betrokkenen. Omgangshuizen zijn cruciaal,
zeker preventief gezien. De minister had op het gebied van de oprichting van
een expertisecentrum zijn eigen creativiteit mogen tonen.De heer Eerdmans (LPF) sluit zich volledig
aan bij het initiatief van mevrouw Timmer. Hij had een offensieve aanpak verwacht
van de minister, maar het is een verdediging van de bestaande situatie geworden.Minister Donner herhaalt dat alleen wordt
ingezet waar resultaat kan worden verwacht. Alles kan inderdaad voorkomen
worden, maar dat is volgens hem geen reële optie. Een stap als de oprichting
van een expertisecentrum moet worden gezien in het totaal.De voorzitter constateert dat de punten, genoemd
door mevrouw Timmer, schriftelijk zullen worden becommentarieerd. De minister
zal nader ingaan op de vragen over het cultureel verweer, het paspoort, het
register, het Schadefonds, de omgangshuizen en het expertisecentrum.De voorzitter van de vaste commissie voor Justitie,Pater-van der MeerDe voorzitter van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken,De HaanDe adjunct-griffier van de vaste commissie voor Justitie,Van BemmelXNoot1Samenstelling:Leden: Rijpstra (VVD), Dijksma (PvdA), De Haan (CDA), voorzitter, Koenders
(PvdA), Karimi (GroenLinks), Timmermans (PvdA), ondervoorzitter, Van Bommel
(SP), Albayrak (PvdA), Geluk (VVD), Wilders (Groep Wilders), Van Baalen (VVD),
Van As (LPF), Herben (LPF), Ormel (CDA), Ferrier (CDA), Duyvendak (GroenLinks),
Huizinga-Heringa (ChristenUnie), Van Velzen (SP), De Nerée tot Babberich
(CDA), Van Dijk (CDA), Fierens (PvdA), Tjon-A-Ten (PvdA), Eijsink (PvdA),
Van der Laan (D66), Brinkel (CDA), Szabó (VVD), Jonker (CDA) en Nijs
(VVD).Plv. leden: Snijder-Hazelhoff (VVD), Dubbelboer (PvdA), Van Fessem (CDA),
Samsom (PvdA), Vos (GroenLinks), Arib (PvdA), De Wit (SP), Leerdam (PvdA),
Van Miltenburg (VVD), Hirsi Ali (VVD), Varela (LPF), Van den Brink (LPF),
Haverkamp (CDA), Rambocus (CDA), Halsema (GroenLinks), Van der Staaij (SGP),
Kant (SP), Eski (CDA), Çörüz (CDA), Wolfsen (PvdA), Duivesteijn
(PvdA), Waalkens (PvdA), Dittrich (D66), Van Winsen (CDA), Veenendaal (VVD),
Kortenhorst (CDA) en Oplaat (VVD).XNoot2Samenstelling:Leden: Van de Camp (CDA), Klaas de Vries (PvdA), Van Heemst (PvdA), Vos
(GroenLinks), Rouvoet (ChristenUnie), Adelmund (PvdA), De Wit (SP), Albayrak
(PvdA), Luchtenveld (VVD), Wilders (Groep Wilders), Weekers (VVD), De Pater-van
der Meer (CDA), voorzitter, Çörüz (CDA), Verbeet (PvdA),
ondervoorzitter, Wolfsen (PvdA), Jan de Vries (CDA), Van Haersma Buma (CDA),
Eerdmans (LPF), Van Vroonhoven-Kok (CDA), Van Fessem (CDA), Straub (PvdA),
Van der Laan (D66), Visser (VVD), Azough (GroenLinks) en Van Egerschot (VVD).Plv. leden: Jonker (CDA), Dijsselbloem (PvdA), Timmer (PvdA), Halsema
(GroenLinks), Van der Staaij (SGP), Kalsbeek (PvdA), Van Velzen (SP), Tjon-A-Ten
(PvdA), Van Baalen (VVD), Blok (VVD), Hirsi Ali (VVD), Aasted Madsen-van Stiphout
(CDA), Jager (CDA), Van Heteren (PvdA), Arib (PvdA), Buijs (CDA), Sterk (CDA),
Varela (LPF), Joldersma (CDA), Ormel (CDA), Van Dijken (PvdA), Lambrechts
(D66), Rijpstra (VVD), Karimi (GroenLinks), Örgü (VVD), Hermans
(LPF) en Vergeer (SP). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30072-9.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl