Europese regelgeving; Implementatie van Europese richtlijnen en handhaving van Europese verordeningen in Nederland
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31498, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

22-10-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31498 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam1. Inleiding2. Het karakter van het implementatietraject3. Verhoogde kans op problemen bij betrokkenheid
van meerdere actoren4. Handhaving verordeningen5. Puntsgewijze beantwoording van de vragen12345 en 67891011121314151617181920212223242526272829303132333435 en 3637 en 383940 en 4142, 43 en 44
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 31498, nr. 4 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31498Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 214 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 498Europese Regelgeving Implementatie van Europese richtlijnen en handhaving
van Europese verordeningen in Nederlandnr. 4LIJST VAN VRAGEN EN ANTWOORDENVastgesteld 17 oktober 2008De commissie voor de Rijksuitgaven1 heeft
over het rapport «Europese regelgeving; Implementatie van Europese richtlijnen
en handhaving van Europese verordeningen in Nederland» (Kamerstuk 31 498,
nr. 2) de navolgende vragen ter beantwoording aan het kabinet voorgelegd.De minister van Justitie en de staatssecretaris van Buitenlandse Zaken
hebben deze vragen beantwoord bij brief van 15 oktober 2008 beantwoord.Vragen en antwoorden, voorzien van een inleiding, zijn hierna afgedrukt.De voorzitter van de commissie voor de Rijksuitgaven,AptrootDe adjunct-griffier van de commissie voor de Rijksuitgaven,Van de Wiel1. InleidingEr is reeds sinds de jaren ’90 sprake van een duidelijk toegenomen
aandacht in politiek en wetenschap voor de implementatie van besluiten en,
in wijdere zin, de doorwerking van het Europese recht in de nationale rechtsorde.Wij achten dit een goede en wenselijke ontwikkeling. De doelen van de
Europese integratie worden slechts bereikt indien ook ernst wordt gemaakt
met de juiste en tijdige uitvoering in de praktijk daarvan. Een permanente
en kritische beschouwing van de Nederlandse prestaties op dat vlak is noodzakelijk
om waar nodig verbeterpunten te signaleren.Bij deze toegenomen kritische aandacht is het echter ook goed om in herinnering
te roepen dat Nederland in algemene zin geen slechte positie inneemt in het
Europese speelveld. Naast de zuiver cijfermatige indicaties (zoals die van
de implementatieachterstanden en de statistieken van de Europese Commissie
in bijvoorbeeld het Scoreboard van de interne markt1
) kijken wij daarbij ook naar meer kwalitatieve maatstaven, zoals de aard,
frequentie en ernst van de geschillen met de Europese Commissie over de uitvoering
van het Gemeenschapsrecht. Wij verwijzen op dit punt naar hetgeen daarover
is opgemerkt in onze reactie op het concept-Rekenkamerrapport, die we als
bijlage meezenden.2. Het karakter van het implementatietrajectDe doorwerking van het Europese recht in de nationale rechtsorde vereist
niet alleen dat op papier de nodige maatregelen zijn getroffen ter uitvoering
van Europese besluiten, maar ook dat deze in de praktijk daadwerkelijk uitgevoerd
en waar nodig gehandhaafd worden. Om dit te kunnen garanderen is meer nodig
dan alleen wetgeving. Dit is ook de reden dat wij de voorkeur geven aan de
term implementatie boven omzetting als beschrijving van het proces dat dient
plaats te vinden na vaststelling van een Europees besluit dat geïncorporeerd
dient te worden in de Nederlandse rechtsorde.Implementatie is geen lopendebandwerk. Elk implementatietraject brengt
andere eisen en werkzaamheden met zich. Van geval tot geval moet worden bezien
welke bestaande regelgeving en uitvoeringspraktijken worden geraakt door het
Europese besluit, en of nieuwe zelfstandige regelgeving gecreëerd dient
te worden, dan wel of volstaan kan worden met wijziging van bestaande regelingen.Dat leidt tot zeer uiteenlopende implementatietrajecten die bovendien
gerealiseerd moeten worden in verschillende werkomgevingen (ministeries, maar
ook andere overheidsorganen), langs verschillende wegen (formele wetgevingstrajecten
of vaststelling ministeriële regelingen) en onder steeds wisselende omstandigheden
die van invloed zijn op die werkzaamheden en agendering (zoals de capaciteit
versus de gegeven werklast en de politieke prioriteiten daarbinnen). Er bestaan
tussen de implementatieprocessen waarop het onderzoek en de vragen betrekking
hebben, in feite meer verschillen dan overeenkomsten.Deze ongelijksoortigheid wordt gemakkelijk uit het oog verloren wanneer
meer in abstracto over implementatie wordt gesproken. Bij het zoeken naar
oplossingen voor het probleem van implementatieachterstanden richt de aandacht
zich dan al snel op het vinden van «de» oorzaak daarvan. In werkelijkheid
zijn de factoren die aanleiding hebben gegeven tot een stijging of daling
van het gemiddelde aantal te late implementaties divers van aard en liggen
deze niet zelden buiten dat proces.Daarbij valt te denken aan zaken als toename of afname van het totaal
aantal te implementeren besluiten in een gegeven periode en de verdeling daarvan
over de ministeries, of het karakter daarvan (als gevolg waarvan implementatie
mogelijk is door middel van dynamische verwijzing of juist geheel nieuwe formele
wetgeving vraagt). Tot op heden is niet gebleken dat één
van die factoren prominenter in beeld is als veroorzaker van implementatieachterstanden,
terwijl ook door de tijd heen beschouwd de relatieve invloed van elk van de
factoren varieert.Het voorgaande impliceert dat de algemene eis aan het implementatieproces,
dat ongeacht de omstandigheden een tijdige implementatie gerealiseerd kan
worden, niet met één simpele actie te realiseren valt. Het proces
van implementatie vereist een grote mate van flexibiliteit en alertheid om
de specifieke problemen en bedreigingen van elk implementatietraject tijdig
te onderkennen en daar adequaat op te reageren.Daarbij is het zaak om meer inzicht te vergaren over de factoren die tijdige
implementatie bedreigen en de indicatoren die in die gevallen waarneembaar
zijn. Wij hebben de afgelopen periode reeds stappen in die richting gezet
door middel van met name het nieuwe voortgangsbewakingssysteem «i-Timer»
en zullen aan dit voornemen ook in de toekomst met kracht verder uitvoering
geven.3. Verhoogde kans op problemen bij betrokkenheid
van meerdere actorenIn het rapport van de Rekenkamer wordt zowel bij de implementatie van
richtlijnen als de uitvoering van verordeningen aandacht gegeven aan het verschijnsel
dat wanneer meer partijen bij de implementatie c.q. uitvoering betrokken zijn,
ook meer dan gemiddeld vertraging of andere problemen optreden. Enkele van
de door de commissie gestelde vragen zijn er op gericht duidelijkheid te krijgen
over de specifieke oorzaken die hier achter zitten, zoals een gebrek aan coördinatie.Het lijkt ons daarom goed in algemene zin te wijzen op het gegeven dat,
naarmate meer foutgevoelige schakels betrokken zijn in een proces, het simpelweg
op statistische gronden valt te verwachten dat dergelijke processen vaker
een fout vertonen dan de processen met minder schakels.Een voorbeeld: «de implementatie van een meervoudig besluit (d.w.z.
waarbij meerdere ministeries implementatieacties moeten ondernemen) is slechts
dan tijdig/correct als ieder van de betrokken actoren de benodigde acties
tijdig en correct heeft uitgevoerd. Wanneer één van de actoren
te laat is, wordt het besluit aangemerkt als te laat geïmplementeerd».
Dat betekent ook dat, zelfs wanneer elk van de betrokken ministeries even
goed (of slecht) presteert bij enkelvoudige als bij meervoudige implementaties,
de meervoudig te implementeren besluiten niettemin gemiddeld vaker te laat
zullen zijn. Dit effect staat dus los van eventuele coördinatieproblemen
in die gevallen, die nog een extra risico op vertraging geven.Ditzelfde statistische effect speelt mutatis mutandis een rol bij problemen
die optreden wanneer een verordening door meerdere instanties moet worden
uitgevoerd of gehandhaafd, maar ook bij het verschijnsel dat veelvuldiger
implementatieachterstanden optreden binnen formele wetgevingstrajecten. Bij
vraag 34 wordt dit laatste nader toegelicht.4. Handhaving verordeningenDe Rekenkamer wijst er terecht op dat uit onvoldoende handhaving van Europese
normen risico’s voor belangrijke terreinen van het maatschappelijk leven
kunnen voortvloeien. Het is echter onjuist om te menen dat de handhaving van
Europese normen in dit opzicht van kritischer belang zou zijn dan die van
nationale normen. Nationale normen zijn niet zelden van even groot of groter
belang om dergelijke risico’s ten aanzien van volksgezondheid etcetera
te minimaliseren. Het is naar onze mening daarom bepaald ongewenst
dat een tweesporenbeleid voor de handhaving zou moeten worden ontwikkeld,
waarin ten aanzien van Europese verordeningen procedures of normen worden
aangelegd die niet ook voor de handhaving van nationale voorschriften van
toepassing zijn. Alleen al het feit dat het Europees recht vereist dat lidstaten
ten aanzien van de Europese normen tenminste hetzelfde handhavingsniveau toepassen
als voor nationale normen, maakt het onwenselijk afzonderlijke wegen daarvoor
te bewandelen. In dat licht bezien vinden wij een integrale handhavingsaanpak,
waarin de handhaving van Europese én nationale normen op gelijke wijze
hun plaats vinden, te prefereren. Wel dient hierbij aandacht te bestaan voor
het gegeven dat bij Europese regels het minimumniveau van handhaving niet
door de lidstaat zelf bepaald mag worden, als gevolg waarvan bijvoorbeeld
een nationaal gedoogbeleid met betrekking tot overtreding van die regels niet
toelaatbaar is.Zoals wij in onze reactie aan de Rekenkamer al aangaven, zal een werkgroep
belast worden met de taak om de aanbevelingen te bezien, en waar nodig voorstellen
te doen om de voorbereiding en uitvoering van de handhaving te verbeteren.
Deze werkgroep zal in het najaar een plan van aanpak vaststellen, waarover
de minister van Justitie u zal informeren.Wij hechten er overigens aan om op te merken dat de kritiek van de Rekenkamer
op de wijze van handhaving van Europese regels door Nederland, geen weerklank
vindt in kritiek vanuit Brussel.5. Puntsgewijze beantwoording van de vragen1Welke consequenties heeft niet tijdige implementatie
en handhaving in Nederland of in andere Europese lidstaten voor het gelijke
speelveld en voor de concurrentiepositie van Nederland? Is het feit dat de
Europese Commissie een initiatief neemt op het gebied van milieustrafrecht
en dat zij minimumcriteria voor milieu-inspecties een meer verplichtend karakter
wil geven in dit kader een wenselijke ontwikkeling? Is het bereiken van een
gelijk speelveld altijd voldoende als argument voor het instemmen met of stimuleren
van Europese initiatieven ten aanzien van de manier waarop lidstaten Europese
wetgeving handhaven? Zo neen, welke criteria hanteert het kabinet bij het
beoordelen van dergelijke initiatieven? Zo ja, is het denkbaar dat de wijze
van uitvoering van Europese wetgeving op termijn geheel door Europese regels
wordt bepaald? Welke gevolgen kan dit hebben voor typisch nationale (Nederlandse)
elementen in bestuurs- en handhavingscultuur?Verschillen tussen lidstaten in het moment waarop Europese regelgeving
geïmplementeerd wordt of in de mate van handhaving daarvan, kunnen er
in theorie toe leiden dat geen sprake is van een level playing field. Aldus
kan immers de toestand bestaan dat voor ondernemers in lidstaat A feitelijk
of juridisch andere normen gelden dan voor ondernemers in lidstaat B.In algemene zin valt niet te zeggen of dat voor- of nadelig voor de concurrentiepositie
van Nederland is. Een vertraagde invoering van belemmerende voorschriften
zal een (onterecht) voordeel kunnen opleveren voor de betrokken ondernemers
in de betreffende lidstaat, terwijl een vertraging in het wegnemen van nationale
voorschriften ten faveure van minder stringente Europese normen meestal een
nadeel zal opleveren. Voor bedrijven die internationaal opereren werken discrepanties
tussen de eisen in lidstaten op zichzelf reeds belemmerend, ongeacht of de
geharmoniseerde normen nu meer of minder strikt zouden zijn.Over de mate waarin deze mogelijke effecten zich in de praktijk voordoen
als gevolg van vertragingen in de implementatie, vallen evenmin stellige uitspraken
te doen. Factoren die daarbij een rol spelen zijn bijvoorbeeld de duur van
de overschrijding, de aard van de regels, maar ook de aard van
de betrokken bedrijfstak. Een internationaal werkende bedrijfstak zal bijvoorbeeld
veelal anticiperen op geharmoniseerde eisen en die toepassen ook al zijn die
in het land van herkomst ten onrechte nog niet geïmplementeerd.Gegeven het feit dat verschillen in implementatie en/of handhaving in
ieder geval het risico op concurrentieverstoring geeft, vinden wij het een
goede zaak dat, daar waar de Unie bevoegd is regels te stellen, ook ernst
wordt gemaakt met de gelijke doorwerking van die regels in de praktijk. Dit
kan het wenselijk maken om ook over die uitvoeringspraktijk dwingende afspraken
te maken teneinde een gelijke mate van handhaving te garanderen. Om deze reden
staan wij positief tegenover het initiatief van de Commissie om de minimumcriteria
voor milieu-inspecties aan te scherpen en de reikwijdte ervan te vergroten,
waarbij zij aangetekend dat wij er niet zonder meer van overtuigd zijn dat
een verplichtend karakter van dergelijke criteria tot een betere handhaving
zou leiden. Voorts geldt ook voor voorstellen als hier bedoeld, dat deze net
als elk ander Europees initiatief, getoetst moeten worden op subsidiariteit
en proportionaliteit. Dit kan dus ook betekenen dat een voorstel niet gesteund
wordt door ons hoewel we positief staan tegen het achterliggende doel daarvan.Wij achten het niet aannemelijk dat binnen afzienbare tijd de toezicht
en handhaving van regelgeving op elk terrein geheel door Europese regels wordt
bepaald. Lidstaten zijn belast met de taak om feitelijk uitvoering te geven
aan deze handhaving binnen de bestaande nationale handhavingsstructuren, die
dus tevens moeten voorzien in de handhaving van de autonome regelgeving van
de lidstaat. Dat maakt een geheel «Europees aangestuurde» handhaving
weinig praktisch en wenselijk, en wij voorzien daarom niet dat zich op dit
vlak binnen afzienbare termijn grote wijzigingen zullen voordoen.2Is er een inschatting te maken van potentiële
boetes die Nederland boven het hoofd hangen doordat richtlijnen niet tijdig
geïmplementeerd worden of verordeningen worden gehandhaafd?In de huidige situatie kan geen boete of dwangsom worden opgelegd enkel
op grond van het feit dat een implementatietermijn is overschreden. Wel kan
de Commissie de oplegging van een boete of dwangsom vorderen wanneer een lidstaat
in gebreke is gebleven uitvoering te geven aan een arrest van het Hof van
de Europese Gemeenschappen. Het gaat dan om de situatie dat een lidstaat eerst
veroordeeld is wegens niet-nakoming van een implementatieverplichting en vervolgens,
nadat deze lidstaat heeft nagelaten om alsnog uitvoering te geven aan die
verplichting, wederom veroordeeld wordt door het Hof voor dit laatste verzuim.In de toekomst, na inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon zal de
Commissie direct al in de eerste Hofprocedure de oplegging van een boete of
dwangsom kunnen vorderen, waarbij de boete verschuldigd zal zijn wegens de
enkele overschrijding van de implementatietermijn.Voor de hoogte van de mogelijke boetes en dwangsommen zijn door de Commissie
rekenmaatstaven vastgesteld1 die per land verschillende
bedragen opleveren. Voor Nederland geldt dat de boete minimaal€ 3 925 000
bedraagt en de dwangsom tussen de € 4 710 en€ 282 600
per dag. Het Hof hoeft zich overigens niet te houden aan de bedragen zoals
vastgesteld door de Commissie.Wij achten het niet aannemelijk dat de Commissie na de verdragswijzigingen
zal overgaan tot het vorderen van een boete bij iedere overschrijding. Gelet
op de werklast die dat zou opleveren bij de huidige stand van zaken, afgezet
tegen de betrekkelijk geringe ernst van de meeste gevallen van overschrijding,
is het aannemelijk dat deze bevoegdheid zal worden gereserveerd voor incidentele
gevallen waarin sprake is van een ernstige mate van verzuim.3Welke gevolgen heeft het niet voldoen aan de Europese
voorschriften op het gebied van voedsel en chemische stoffen op de voedselveiligheid,
de volksgezondheid en het milieu in Nederland?Naar wij aannemen wordt hiermee gedoeld op een verzuim op het gebied van
implementatie of handhaving. Het niet tijdig of niet juist implementeren of
handhaven van deze voorschriften kan er in beginsel toe leiden dat een lager
veiligheidsniveau op de bedoelde beleidsterreinen bestaat dan wanneer geen
sprake zou zijn geweest van dit verzuim. Of dit ook leidt tot daadwerkelijke
risico’s voor voedselveiligheid, volksgezondheid of milieu, hangt echter
mede af van andere factoren. Met name speelt daarbij een rol of met de nieuwe
Europese voorschriften een hoger beschermingsniveau wordt nagestreefd dan
de reeds bestaande nationale en/of Europese normen, en of de situaties waarop
de voorschriften zien, zich ook daadwerkelijk voordoen in Nederland. Zie verder
ook onze opmerkingen in paragraaf 4.4Hoe vaak is het voorgekomen dat Nederland een financiële
sanctie opgelegd heeft gekregen van de Europese Commissie?Nederland heeft nimmer een financiële sanctie opgelegd gekregen van
de Commissie of het Hof ter zake van het niet tijdig of niet juist implementeren
van Europese regelgeving.5 en 6Hoe kan het dat al sinds de jaren 70 er geen substantiële
verbetering is bij het percentage van richtlijnen dat tijdig wordt geïmplementeerd?
Is hier sprake van een trend?Wat is de belangrijkste oorzaak voor het toenemen van
het aantal termijnoverschrijdingen in 2006 na een daling in de periode 2002–2005?Naar onze mening is er wel sprake van een verbetering. Uit de in het rapport
van de Rekenkamer genoemde getallen blijkt dat het aantal te implementeren
richtlijnen per jaar in de onderzochte tijdvakken meer dan verdubbeld is.
Verder blijkt dat de gemiddelde termijn van overschrijding is teruggelopen.
De Rekenkamer baseert de uitspraak over de toename van het aantal termijnoverschrijdingen
op de beschouwing van de in de periode 2001–2006 te implementeren besluiten,
waarbij het aantal nog te implementeren besluiten aan het einde van deze periode
aanleiding geven tot de conclusie die in de vraag wordt genoemd.Echter, daarbij werden te late implementaties uit het voorgaande tijdvak
en vroegtijdiger implementaties uit het volgende tijdvak niet in beschouwing
genomen. Dit leidt tot een vertekening ten nadele van de implementatieprestatie
tegen het eind van het tijdvak, zoals zichtbaar wordt in het figuur op de
volgende pagina.Wanneer we een uitspraak willen doen over trends in het tijdig implementeren,
is het naar onze mening relevanter om de onder – c.q. overschrijding
van de implementatietermijn af te zetten tegen de voorgeschreven
implementatiedatum. Dat levert voor de door de Rekenkamer bestudeerde
gevallen het volgende beeld op:De trend over de gehele beoordeelde periode is derhalve dat de gemiddelde
overschrijdingstermijn afneemt. Ook is de trend zichtbaar dat de onderschrijding
van de termijn (bij vroegtijdiger implementatie) juist toeneemt.Tenslotte is het gemiddeld percentage van op tijd geïmplementeerde
besluiten in de periode van 2007 tot heden nog steeds stijgend (zie overzicht
volgende pagina).Dit alles laat echter onverlet dat het streven er op gericht is en blijft
dat het aantal én het percentage van overschrijdingen, alsmede de gemiddelde
duur daarvan, nul zouden moeten zijn.7Gemeten naar het aantal procedures dat de Europese
Commissie aanspant tegen Nederland op grond van te late implementatie scoort
Nederland beter dan het Europese gemiddelde maar de implementatietermijn is
dat over het algemeen niet. Hoe is dat te verklaren?De cijfers waar op wordt gedoeld stammen grotendeels uit de periode waarin
het uitbrengen van een ingebrekestelling een expliciet besluit van de zijde
van de Commissie vereiste. Daartoe werd in het algemeen slechts overgegaan
na een inhoudelijke beschouwing van de zaak, eventueel nadat op informele
wijze inlichtingen bij de lidstaat over de stand van zaken was ingewonnen.Dit leidde ertoe dat in de praktijk voornamelijk ingebrekestellingen werden
verzonden ter zake van implementatieachterstanden die van langduriger aard
waren of dreigden te worden, dan wel waar het verzuim, gelet op de inhoud
van het te implementeren besluit, inhoudelijk bezien ernstiger van aard werd
geacht door de Commissie.Nederland heeft bij het voorkomen en wegwerken van achterstanden steeds
voorrang gegeven aan juist die categorie van gevallen. Effect daarvan was
dat Nederland relatief minder vaak in gebreke is gesteld dan landen met vergelijkbare
aantallen achterstanden.Voor de goede orde merken wij nog op dat sinds medio 2007 automatisch
een ingebrekestelling wordt gegenereerd door het voortgangbewakingssysteem
van de Commissie zodra een implementatietermijn is verlopen en geen bericht
van volledige implementatie is ontvangen. Dit leidt, bij gelijkblijvende omstandigheden,
tot een toegenomen aantal ingebrekestellingen in de hele Unie en dus ook in
Nederland.8Hoe is de coördinatie geregeld wanneer meerdere
ministeries betrokken zijn bij de omzetting van een richtlijn?Het beginpunt van coördinatie van de implementatie is steeds de werkgroep
BNC, omdat daarbinnen wordt vastgesteld welke ministeries betrokken dienen
te zijn bij het te implementeren besluit en welk ministerie eerstverantwoordelijk
is. Vervolgens is het afhankelijk van de inhoud van het te implementeren besluit
op welke wijze te werk wordt gegaan.Bij eenvoudige implementaties (bijvoorbeeld: wijziging van een exportvoorschrift
dat moet leiden tot aanpassing van de formulieren die bij verschillende diensten
in gebruik zijn) kan ieder betrokken ministerie zelfstandig te werk gaan.
Bij implementaties waar het werk van het ene ministerie van belang is voor
datgene wat het andere ministerie dient te regelen, is meer inhoudelijke en
procedurele afstemming vereist.De ICER-I is het algemeen platform voor overleg over implementatie. Daarnaast
bestaat soms de noodzaak om over een concreet implementatietraject overleg
van diepgaander, meer inhoudelijke aard te voeren tussen de betrokkenen van
de verschillende ministeries. Het hangt daarbij van het onderwerp af of daarbij
aangehaakt kan worden bij bestaande vakinhoudelijke overlegstructuren of dat
op ad hoc basis daartoe een overlegvorm (dossierteam) wordt gecreëerd.Verder kunnen in voorkomend geval ook de permanente interdepartementale
overlegstructuren met een meer algemeen karakter een rol spelen. Daarbij valt
bijvoorbeeld te denken aan de algemene overlegorganen als de Interdepartementale
Commissie voor de Coördinatie van Wetgevingsvraagstukken (ICCW) of aan
de meer inhoudelijk-technisch gerichte overlegorganen als het Interdepartementaal
Steunoverleg, de Werkgroep interne markt of het aanbestedingsoverleg.9Ook ministeriële regelingen worden te laat tot
stand gebracht, hoe valt dat te verklaren?Het totstandkomingstraject van een ministeriële regeling is procedureel
eenvoudiger en kent minder betrokkenen dan dat van een wet of een amvb. Er
treden daardoor minder vaak onvoorziene vertragingen op.Het kan zich echter voordoen dat een ministeriële regeling pas tot
stand gebracht kan worden als een hogere, nieuw te creëren regeling daarvoor
een toereikende grondslag biedt. Vertraging in het totstandbrengen van die
hogere regeling leidt dan vervolgens ook tot vertraging bij de vaststelling
van die ministeriële regeling.Ten tweede kan zich ook bij ministeriële regelingen het probleem
voordoen dat er in de loop van het implementatietraject onvoorziene problemen
onderkend worden van een feitelijke of juridische aard, die vertraging opleveren
bij de implementatie.10Tot nu toe genomen maatregelen en afspraken hebben
nog niet tot een substantiële verbetering geleid omdat de afspraken niet
altijd zijn nagekomen. Waarom worden deze afspraken niet nagekomen? Welke
oorzaken liggen hieraan ten grondslag?Zoals bij het antwoord op de vragen 5 en 6 is aangegeven, delen wij niet
het oordeel dat er geen sprake is van een substantiële verbetering. Onmiskenbaar
is echter dat nog niet het eindresultaat is bereikt dat ons voor ogen staat,
onder meer met de afspraken waar de vraag op doelt.Naast het feit dat politieke prioriteiten soms noodzaken tot een afwijking
van de voorgenomen prioritering en agendering, speelt ook een rol dat die
afspraken soms nog onvoldoende op de praktijk toegesneden zijn. Een voorbeeld
is de voorrangsregel. Strekking daarvan is dat regelgeving ter implementatie
van Europese besluiten voorrang wordt gegeven ten opzichte van regelgeving
met een strikt nationale herkomst en dat afwijkingen gemeld moeten worden
in de ministerraad en aan de Kamer. In het algemeen is er wel degelijk sprake
van voorrang, maar een concreet keuzemoment is niet altijd even makkelijk
aan te wijzen. De capaciteitsverdeling over werkvelden, die vaak wordt vastgesteld
lang voordat een concreet implementatietraject zich aandient,
is veelal bepalend voor het vermogen om tijdig te implementeren.Voor de toekomst is dit dus een aandachtspunt, dat onder meer aan de orde
zal komen in het programma versterking juridische functie (Kamerstukken 2007–2008,
31 201, nr. 33).11Een rijksbrede ambtelijke werkgroep bespreekt de omzettingsopdrachten
van de ministeries. Waarom heeft de werkgroep geen macht om bindende besluiten
te nemen of maatregelen te treffen? Zij kunnen dus alleen constateren? Wat
doet de werkgroep met de uitkomsten van de gesprekken over de omzettingsopdrachten?In het Nederlandse staatsbestel is het sinds jaar en dag gebruik dat elk
van de ministers en staatssecretarissen de politieke en bestuurlijke eindverantwoordelijkheid
draagt voor de onderwerpen die tot zijn of haar portefeuille behoren.Tijdige implementatie is vaak een kwestie van keuzes maken tussen prioriteiten
en posterioriteiten. Een prioritering van implementatiewerkzaamheden vereist
in de praktijk meestal dat andere lopende of toegezegde acties stilgelegd
moeten worden. Dat betekent dat dergelijke besluiten een hoog politiek/bestuurlijk
karakter hebben die het karakter van een ambtelijke werkgroep te boven gaan.Het resultaat van de besprekingen in de ICER-I kan zijn dat waar nodig
op hoger niveau (waaronder dat van de betrokken bewindslieden) een geconstateerd
implementatieprobleem onderwerp van bespreking wordt.12Wordt de omzettingsindicator voor omzettingsprestatie
nog altijd niet gerelateerd aan het totaal aantal om te zetten richtlijnen,
of is dit inmiddels veranderd?Er heeft zich nog geen gelegenheid voorgedaan om deze kwestie in Europees
verband aan de orde te stellen. Wij wijzen er wel op dat het geen vanzelfsprekendheid
is dat de door de Rekenkamer gewenste aanpassing ook doorgevoerd zal worden.
Zoals de Rekenkamer aangaf, zijn er verschillende kwantitatieve maatstaven
in gebruik om de implementatieprestatie in kaart te brengen. Wat de beste
indicator is, hangt af van de vraag die men beantwoorden wil met behulp van
de gegevens daarvan. Voor een oordeel over de mate waarin een lidstaat zijn
nationale regelgeving in overeenstemming heeft gebracht met het Europese recht
is het een zinvolle en valide indicator om het totale aantal door dat land
gerealiseerde omzettingen af te zetten tegen het totale aantal om te zetten
richtlijnen. Wanneer men daarentegen de ontwikkeling van het percentage tijdig
geïmplementeerde richtlijnen wil monitoren, is het weer zinvol om op
gezette tijden te bezien hoeveel richtlijnen op dat moment ten onrechte nog
niet geïmplementeerd zijn.Als men daarenboven ook de ernst van overschrijdingen zou willen monitoren
moet ook de duur van de overschrijdingen en de inhoudelijke ernst daarvan
worden ingecalculeerd. Het is kortom bepaald geen uitgemaakte zaak wat nu
in Europees verband de meest wenselijke indicator zou zijn.13Is de staatssecretaris van Europese Zaken voornemens
inzicht te geven in de tegen Nederland lopende procedures op grond van de
late of incorrecte omzetting?Wij verwijzen op dit punt naar de appreciatiebrief bij het meest recente
kwartaaloverzicht, waarin deze informatie is opgenomen (Kamerstuk 2007/2008,
21 109, nr. 185). Een dergelijke brief wordt u ieder kwartaal toegezonden.14Informeert het kabinet de Kamer nu wel over de oorzaken
van de late omzetting van richtlijnen?Zoals ook in reactie op het Rekenkamerrapport is aangegeven is in de appreciatiebrieven
bij de kwartaaloverzichten die u sinds begin dit jaar heeft ontvangen ingegaan
op de oorzaken van de achterstanden. Daar waar er bij de vakcommissie van
uw Kamer behoefte bleek te bestaan aan nadere informatie is deze verstrekt
door middel van een aanvullend schrijven van de betrokkken bewindspersoon.15Waarom is bij bijna de helft van de verordeningen de
handhaver pas aangewezen nadat de verordening in werking is getreden?Voor alle duidelijkheid merken wij op dat deze uitspraak betrekking heeft
op de helft van de door de Rekenkamer onderzochte verordeningen waarin gebreken
werden geconstateerd. Deze uitspraak is gebaseerd op een analyse van 35 verordeningen.
Deze 35 verordeningen waren weer een selectie uit een totaal van 49 door de
Rekenkamer beoordeelde verordeningen die in de periode 2001–2006 zijn
vastgesteld; 13 verordeningen zijn verder buiten beschouwing gelaten omdat
in die gevallen geen enkel gebrek is geconstateerd. Dit aantal van 49 nieuw
vastgestelde verordeningen moet op zijn beurt weer worden gezien in verhouding
tot het totale aantal geldende verordeningen dat op dit moment ca. 7000 bedraagt.Meer inhoudelijk merken wij op dat de door de Rekenkamer gesignaleerde
handhavingsrisico’s in de loop der tijd gaandeweg worden verminderd
in het kader van de plancyclus van handhavende instanties. Bij wijze van voorbeeld
valt daarbij te denken aan de situatie waarin geen incidentele herziening
van handhavingsplannen heeft plaatsgevonden bij gelegenheid van het van kracht
worden van een verordening, maar deze alsnog verwerkt wordt bij de periodieke
vaststelling van de reguliere handhavingsplannen van de handhavende instantie.
Verder wijzen we er op dat bij de handhaving van verordeningen in de meeste
gevallen sprake is van de situatie dat de handhaving plaatsvindt binnen een
bestaand toezichtsarrangement en/of dat het regelgevingscomplex waarop de
verordening valt, exclusief aan één toezichthouder is toegedeeld.Het is in die gevallen ook zonder expliciet besluit tot aanwijzing evident
welke instantie belast is met het toezicht van de verordening in kwestie.16Bij de helft van het aantal verordeningen is niet gekeken
naar de strijdigheid met de nationale wet- en regelgeving. Hoe wordt dit opgelost?Strijdigheid met nationale wet- en regelgeving wordt vaak al gedurende
het Europese totstandkomingstraject van verordeningen, waar inspecties veelvuldig
aan deelnemen, gesignaleerd en waar mogelijk voorkomen. Wanneer zo’n
strijdigheid niet op dat moment, en evenmin bij gelegenheid van de uitvoering
daarvan in de Nederlandse praktijk wordt onderkend, zal deze zich manifesteren
doordat in een concreet geval wel aan de ene maar niet aan de andere set van
regels is voldaan, terwijl duidelijk is dat het niet mogelijk is om gelijktijdig
aan beide te voldoen. Dat geeft dan aanleiding tot nader beraad bij het verantwoordelijke
ministerie en leidt waar nodig alsnog tot aanpassing van de nationale regelgeving.
Overigens merken wij op dat bij strijdigheid er juridisch geen enkele twijfel
bestaat over het feit dat het Europees recht in dat geval voorrang heeft.
Hoewel zo’n situatie onwenselijk is vanwege de onduidelijkheid die dit aanvankelijk kan oproepen, is het dus niet zo dat dit problemen oproept
die niet binnen het recht zelf reeds hun oplossing kunnen vinden.Het is ons overigens niet bekend dat dit probleem zich in de praktijk
ook met enige regelmaat zou voordoen.17Is er geen coördinatie wanneer er meerdere ministeries
of handhavers betrokken zijn bij de handhaving van een verordening, of is
er een andere verklaring waarom in meer dan de helft van het aantal gevallen
de voorbereiding bijna altijd onvoldoende is?Wij wijzen hierbij op de eerste plaats naar hetgeen in paragraaf 3
is gezegd over het effect van de betrokkenheid van meerdere instanties op
de kans op tekortkomingen. Verder zullen wij de in paragraaf 4 bedoelde
werkgroep ermee belasten over deze kwestie aanbevelingen te doen.18Waarom is er slechts in 3 van de 35 onderzochte verordeningen
een handhaafbaarheidstoets uitgevoerd?Er zijn uiteenlopende redenen aan te wijzen waarom niet standaard een
handhaafbaarheidstoets wordt uitgevoerd:a. De verordening betreft een mineure aanpassing in het geheel van te
handhaven normen zodat bij eerste lezing vastgesteld kon worden dat deze niet
tot aanpassingen van de handhavingspraktijk aanleiding hoefde te geven;b. Een handhaafbaarheidstoets heeft met name zin in de situatie dat de
uitkomsten daarvan aanleiding kunnen geven tot aanpassing van de normen. Bij
reeds vastgestelde normen, met name waar die in Europees verband zijn vastgesteld,
moet vaak pragmatisch te werk gegaan worden door de handhavingsinspanningen
te conformeren aan de vastgestelde normen.19Wat gaat er gebeuren in die gevallen waarin de handhavers
niet of onvoldoende beschikken over een handhavingsplan of activiteitenoverzicht
voor de desbetreffende verordening?Wij verwijzen naar ons antwoord op vraag 15, waar is aangegeven op welke
wijze de periodieke activiteitenplanning leidt tot het (eventueel alsnog)
opnemen van de vereiste handhavingsinspanningen in de algemene planning.20Is de informatievoorziening aan de Kamer met betrekking
tot de conceptverordeningen inmiddels verbeterd?Wij menen van wel maar het is aan de Kamer om indien gewenst nadere informatie
te verzoeken.21Welke oorzaak of oorzaken zijn er dat de Kamer soms
pas na afloop van de onderhandelingen informatie heeft gekregen over de conceptverordeningen?Verordeningen komen vaak onder hoge tijdsdruk tot stand. Met name in situaties
waarin de inhoud daarvan weinig opzienbarend is leidt dit er wel eens toe
dat de tijdigheid van de informatievoorziening te wensen overlaat.22Waarom wordt de zeswekentermijn zoals afgesproken in
2003 nog altijd niet gehaald?Er bestaat een spanning tussen enerzijds het snel en anderzijds het goed
informeren van de Kamers. Het door de werkgroep beoordeling nieuwe Commissievoorstellen
op te stellen BNC-fiche vraagt om een eerste oordeel over de gevolgen van
het voorstel voor de nationale praktijk. In bepaalde gevallen vraagt deze
analyse meer tijd. Dat doet zich met name voor als het uiteindelijk verschenen
voorstel afwijkt van eerdere concepten ofwel moeilijk direct inschatbare gevolgen
voor Nederland heeft.23Welke maatregelen gaat het kabinet nemen nu bekend
is dat slechts twee handhavers weten op welke objecten ze in het kader van
de verordening toezicht moeten uitoefenen?De betrokken ministeries zullen hierop actie ondernemen indien hierin
inmiddels nog niet is voorzien. Meer in het algemeen zal dit vraagstuk onderwerp
van aandacht van de in paragraaf 4 bedoelde werkgroep zijn.24Door tekorten in de handhaving bestaan er risico’s
voor de volksgezondheid, de veiligheid, het milieu. Wordt dit nu aangepakt?
En zo ja, op welke wijze?Wij verwijzen hierbij op de eerste plaats naar ons antwoord op vraag 15,
waarin is aangegeven hoe de periodieke plancyclus van handhavende instanties
waar nodig leidt tot verbetering van de handhaving. De structurele aanpak
van dit probleem zal onderwerp zijn van de in paragraaf 4 bedoelde werkgroep.25Welke waarborgen zijn er om te voorkomen dat met de
wijze van handhaving (risicogestuurd) de kwaliteit van de handhaving onder
een minimaal aanvaardbare grens komt?Wij verwijzen hiervoor naar onze reactie op het concept-rapport van de
Rekenkamer, waarin wij uiteenzetten waarom risicogestuurde handhaving geen
oorzaak van, maar remedie tegen een onvoldoende handhavingsniveau kan zijn,
zoals ook uiteengezet wordt in het antwoord op de vragen 37 en 38.26Tekortkomingen in de handhaving blijken hardnekkig,
welke maatregelen worden er nu getroffen om het handhavingsprobleem op te
lossen?Wij verwijzen op dit punt naar paragraaf 4 van deze brief.27Er blijkt nergens voldoende adequate informatie beschikbaar
over de mate waarin verordeningen worden gehandhaafd en de mate waarin zij
worden nageleefd. Is voorgaande aanleiding voor verbeteringen? Welke concrete
plannen zijn er?Het oordeel dat er geen adequate informatie beschikbaar is, is een kwalificatie
van de Rekenkamer over het niveau en de gedetailleerdheid van informatie,
dat mede stoelt op het uitgangspunt dat de handhaving van Europese verordeningen
een afgezonderde sturing en verantwoording zou vereisen. Wij delen dit uitgangspunt
en deze kwalificatie in zijn algemeenheid niet. Desalniettemin
zal de in paragraaf 4 bedoelde werkgroep mede tot taak hebben hierover,
indien nodig, aanbevelingen te doen.28Hoe objectief is de informatievoorziening over de handhaving
aan de Europese commissie wanneer deze via (informele) werkgroepen verloopt?
Wie bereikt deze informatie?Wij constateren dat de twijfels van de Rekenkamer over de kwaliteit en
objectiviteit van de informatievoorziening langs deze weg klaarblijkelijk
niet wordt gedeeld door de Commissie, ten behoeve waarvan de informatie verstrekt
wordt.29Kan uiteengezet worden welke van de aanbevelingen over
implementatie van richtlijnen worden overgenomen, op welke wijze uitvoering
gegeven zal worden aan de aanbevelingen en op welke termijn deze uitgevoerd
gaan worden?Wij verwijzen voor het antwoord op deze vraag kortheidshalve naar de in
bijlage meegezonden reactie aan de Rekenkamer op het conceptrapport, waarin
wij ons standpunt hebben aangegeven met betrekking tot de aanbevelingen van
de Rekenkamer en waarin wij de voorgenomen acties schetsen. Overigens merken
wij op dat een deel van de aanbevelingen zich richt tot het parlement, zodat
het niet op onze weg ligt daarover een standpunt in te nemen30De bewindspersonen zijn positief over het feit dat
Nederland minder dan gemiddeld in gebreke wordt gesteld, maar hoe oordelen
zij over het feit dat Nederland in gebreke wordt gesteld?Voor wat betreft de categorie ingebrekestellingen wegens een inhoudelijk
tekortschietende implementatie duidt een ingebrekestelling er op dat Nederland
(naar mening van de Commissie) niet aan een op haar rustende verplichting
heeft voldaan. Dat is per definitie onwenselijk. Dat wil echter niet zeggen
dat achter iedere ingebrekestelling ook werkelijk een fout aan Nederlandse
zijde schuilgaat. Het komt ook voor dat de Commissie of het Hof op basis van
de reactie van Nederland oordeelt dat er geen sprake is van een verzuim.Voor wat betreft de categorie ingebrekestellingen wegens het uitblijven
van de melding van volledige omzetting ligt dit anders, omdat de lidstaat
in deze zaken per definitie in gebreke is. Wij merken daarbij wel op dat niet
aan iedere ingebrekestelling een even groot gewicht moet worden toegekend.
Sinds de invoering van het notificatiesysteem «NUM» (medio 2007)
is ingebrekestelling na verloop van de implementatietermijn een automatisme,
en vormen zij minder dan in het verleden de uitdrukking van de opvatting over
de ernst van het verzuim. 31Kan een overzicht worden gegeven van de financiële
gevolgen van het in gebreke stellen van Nederland?Een ingebrekestelling heeft als zodanig geen financiële gevolgen,
zie ook het antwoord op vraag 2.32Is het wel terecht om te stellen dat het vrijmaken
van capaciteit voor de onderhandelingsfase ten koste gaat van de capaciteit
voor de implementatiefase? Immers spelen de mogelijke gevolgen en manieren
waarop een resultaat moet worden geïmplementeerd ook een
rol bij de onderhandelingen? En er wordt toch ook een implementatietermijn
afgesproken tijdens de onderhandelingen?Tegenover het verlies van productieve uren die aangewend zouden kunnen
worden voor het opstellen van implementatiewetgeving, staat de mogelijke winst
die behaald wordt doordat die deelname aan de onderhandelingen een beter en
of sneller implementeerbaar resultaat oplevert. Gegeven de numerieke verhoudingen
in het Europese onderhandelingsproces is het echter niet gezegd dat die inzet
ook tot resultaat leidt. Verder is een beter implementeerbaar resultaat (dat
bijvoorbeeld nauwer aansluit bij de Nederlandse praktijk) niet per se ook
sneller implementeerbaar.33Gaat het kabinet ook kijken naar de interdepartementale
organisatie van omzetting?De interdepartementale organisatie van omzetting is een permanent punt
van aandacht en de bevindingen van de Rekenkamer geven daarbij aanleiding
voor kritische zelfbeschouwing. Voor een specifieke actie ter uitvoering van
de aanbeveling van de Rekenkamer om een eerstverantwoordelijke bewindspersoon
voor implementatie aan te wijzen zien wij geen aanleiding, zulks op de onder
vraag 11 aangegeven gronden.34Een van de opgegeven redenen voor vertraging is het
formele wetgevingsproces. Wordt hiermee bedoeld dat het handelingen vanuit
de Tweede Kamer en Eerste Kamer zijn, die leiden tot vertraging?Het formele wetgevingsproces leidt op zichzelf niet tot vertraging voor
zover de planning daarvan overeenstemt met de realisatie. Het formele wetgevingsproces
kent echter meer schakels dan b.v. het proces van totstandbrenging van een
ministeriële regeling. Ieder van die schakels introduceert een extra
risico op onvoorziene vertragingen. In het geval van de Kamers schuilen die
risico’s bijvoorbeeld in het ontstaan van tijdrovende discussies over
een wetsvoorstel (en soms de noodzaak tot aanpassing daarvan) waardoor de
voorziene behandelingsduur langer wordt. Ook kan vertraging zitten in de wens
van de kamer om aparte wetsvoorstellen samen te voegen. Verder is het «over
het reces heen tillen» van de behandeling van een voorstel in verband
met de andere prioriteiten op de agenda van een Kamer, vormt een voorbeeld
van een specifiek risico op vertraging bij implementatie door middel van formele
wetgeving.Gegeven het feit dat er in het formele wetgevingsproces meer mogelijke
oorzaken van onvoorziene vertraging bestaan, is het niet meer dan een statistische
vanzelfsprekendheid dat die risico’s zich ook vaker manifesteren in
termijnoverschrijdingen.35 en 36Wat wordt er bedoeld met de toezegde extra aandacht
in de ICER-i?Kan de vraag van de Algemene Rekenkamer beantwoord
worden over wat concreet wordt bedoeld met «extra aandacht».Bij de maandelijkse vergadering van de ICER-I wordt als afzonderlijk,
vast agendapunt de stand van zaken doorgenomen met betrekking tot besluiten
die door meer dan één ministerie geïmplementeerd moeten
worden. Daarbij wordt met name bezien of de voortgang van afzonderlijke trajecten
gelijke tred houdt, en of voldoende afstemming heeft plaatsgevonden daarover.
Indien er reden is om aan te nemen dat aanvullende coördinatieafspraken
wenselijk zijn, wordt dat in ICER-verband of rechtstreeks in
contact met de betrokken ministeries aangekaart, waar nodig op bewindsliedenniveau.37 en 38De Algemene Rekenkamer is van mening dat de risico’s
van niet-naleving van de EU-regels bepalend moeten zijn voor de mate en diepgang
van controles en niet de daarvoor beschikbare menskracht. Neemt het kabinet
voorgaande over? Zo neen, waarom niet?Wat is het oordeel van het kabinet over de opmerking
die de Algemene Rekenkamer maakt over dat de risico’s die men loopt,
bepalend moeten zijn voor de mate en diepgang van controles en niet de menskracht.
Worden op departementaal niveau überhaupt de kosten van menskracht voor
handhaving afgezet tegen de kosten die voortvloeien uit de risico’s
die bestaan bij onvoldoende handhaving?Deze stelling veronderstelt een tegenstelling die wij niet herkennen.
Besluitvorming over controlecapaciteit en -inzet is, zoals in feite bij iedere
capaciteitsvraagstuk het geval is, een iteratief proces. Indien in een gegeven
situatie zou blijken dat met de beschikbare middelen de beoogde doelen niet
bereikt kunnen worden (i.c. een toereikende mate en diepgang van controle)
leidt dat normaliter tot een re-allocatie van middelen of tot een herbezinning
op de taken.Dat laat echter onverlet dat het tevens wenselijk is om steeds te bezien
wat, bij een gegeven handhavingscapaciteit, de meest effectieve en efficiënte
inzet daarvan is. Wanneer er de facto zwaarder zou worden gecontroleerd op
bagateldelicten dan op essentiële vertaalt zich dat aan de zijde van
de bedrijven in onnodige toezichtslasten, terwijl er aan overheidszijde sprake
is van een suboptimale inzet van middelen.Een vergelijking van de kosten van handhaving versus de kosten van onvoldoende
handhaving (en daarmee: niet-naleving) vindt in zijn algemeenheid niet plaats.
Weliswaar speelt natuurlijk ook op dit vlak de eis van proportionaliteit van
het overheidshandelen een rol speelt, is het niet zo dat de twee genoemde
kostensoorten gelijksoortig en uitwisselbaar zijn. Kosten van handhaving drukken
primair op de overheid terwijl de (schade)kosten van niet-naleving primair
door een nog onbekende, soms kleine groep van burgers of bedrijven gedragen
zouden moeten worden.Bovendien is het vaak gewoonweg niet mogelijk om een betrouwbare raming
te maken van de schade die onvoldoende handhaving kan veroorzaken. Verder
zijn sommige mogelijke gevolgen van onvoldoende handhaving simpelweg niet
in een financieel bedrag uit te drukken, met name in het geval van risico’s
voor leven of gezondheid.Tenslotte wijzen we er nog op dat het Europeesrechtelijk niet toegestaan
is om op basis van een dergelijke kostenafweging de keuze te maken om Europeesrechtelijke
voorschriften onvoldoende te handhaven.39Kan de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
ingaan op het probleem dat geconstateerde overtredingen niet voldoende worden
bestraft?Dit probleem is onderkend. In het kader van de implementatie van de actielijnen
uit het rapport Handhaven met Verstand en Gevoel (Kamerstuk 2006–2007,
26 991, nr. 147) wordt er op het terrein van de dierlijke bijproducten
een specifiek maatregelbeleid ontwikkeld. In dit maatregelbeleid wordt ook
opgenomen welke interventies plaats vinden bij het aantreffen van overtredingen.
De medewerkers worden hier specifiek op getraind.40 en 41Wordt er geanticipeerd op de ontwikkelingen in de EU
die en 41 ertoe leiden dat lidstaten in de toekomst sneller zullen worden
veroordeeld door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap
en dat de kans op financiële sancties toeneemt? Zo ja, op welke wijze?
Zo neen, waarom niet?Wordt de observatie van de Algemene Rekenkamer, dat
er een aanmerkelijke kans is dat de Europese Commissie in de nabije toekomst
wel ook boetes gaat uitdelen voor het niet tijdig implementeren, door het
kabinet gedeeld?Zoals wij aangeven is en blijft het streven te komen tot de situatie dat
geen sprake is van achterstanden. Dat dit een ontwikkelingsproces is, wordt
ook geïllustreerd door het feit dat de Europese Commissie interimdoelstellingen
heeft geformuleerd ten aanzien van implementatie van internemarkt-richtlijnen
op weg naar het eindresultaat van 0% achterstand (zie hiervoor het
eerder genoemde scoreboard). Zowel voor wat betreft het streefpercentage van
minder dan 1% implementatiedeficit als het streefpercentage van 0%
achterstanden van meer dan 2 jaar ligt Nederland op koers. Mede in verband
met hetgeen wij bij vraag 2 opmerkten over de noodzaak van prioritering bij
de Europese Commissie, delen wij de observatie van de Algemene Rekenkamer
niet.42, 43 en 44Worden de kwartaaloverzichten aangepast zodat het totaalbeeld
inzichtelijk wordt?Onduidelijk is de gemiddelde duur van de overschrijdingen
en hoe een achterstand zich verhoudt tot de totale omzettingslast. Wordt dergelijke
informatie voortaan opgenomen in de kwartaaloverzichten?Krijgt de Kamer ook inzicht in uitersten ook inzicht
in de mate waarin de termijnen gemiddeld zijn overschreden?Naar onze mening wordt met de recente aanpassingen in de inhoud van de
kwartaaloverzichten op adequate wijze informatie verschaft aan de Kamers over
de stand van zaken op het gebied van implementatie. Zo merken we ten aanzien
van de gemiddelde duur van de overschrijdingen op dat het overzicht uit de
i-Timer deze informatie in feite al biedt, in de op de laatste pagina aangegeven
kolom «achterstand in dagen». Het gemiddelde van de daar genoemde
getallen is de gemiddelde overschrijdingsduur. Onzerzijds achten wij het echter
niet erg zinvol dat getal als indicator te presenteren voor de implementatieprestatie.
Zo zou een stijging van het aantal overschrijdingen in het meest recente kwartaal
een daling van dat gemiddelde kunnen veroorzaken, zonder dat dat in enig opzicht
als een vooruitgang gezien zou kunnen worden.XNoot1Samenstelling:Leden: Van der Vlies (SGP), Kant (SP), Blok (VVD), Ten Hoopen (CDA), Weekers
(VVD), Van Haersma Buma (CDA), De Nerée tot Babberich (CDA), Aptroot
(VVD), voorzitter, Dezentjé Hamming-Bluemink (VVD), Omtzigt (CDA),
Koşer Kaya (D66), Luijben (SP), Van der Veen (PvdA), Kalma (PvdA),
Van Gerven (SP), Blanksma-van den Heuvel (CDA), Cramer (CU), Van Dijck (PVV),
Gesthuizen (SP), Ouwehand (PvdD), Heijnen (PvdA), Tang (PvdA), Vos (PvdA),
ondervoorzitter, Sap (GL) en Vacature (algemeen).Plv. leden: Van der Staaij (SGP), Roemer (SP), Van der Burg (VVD), Jonker
(CDA), Snijder-Hazelhoff (VVD), De Vries (CDA), Van Hijum (CDA), Van Beek
(VVD), Boekestijn (VVD), De Pater-van der Meer (CDA), Van der Ham (D66), Gerkens
(SP), Vermeij (PvdA), Kuiken (PvdA), Vacature (algemeen), Vacature (CDA),
Anker (CU), De Roon (PVV), Irrgang (SP), Thieme (PvdD), Heerts (PvdA), Besselink
(PvdA), Depla (PvdA), Vendrik (GL) en Mastwijk (CDA).XNoot1http://ec.europa.eu/internal_market/score/index_en.htmXNoot1Mededeling van de Commissie over de uitvoering van artikel 228 van het
EG-verdrag d.d. 14 december 2005, SEC(2005) 1658. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31498-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl