Wijziging enkele artikelen van de Comptabiliteitswet onder andere de verdere invoering van het baten-lastenstelsel; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26974, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

21-06-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26974 nr. 6

15-06-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Interne reserveringInterne begrotingsreserve naast andere instrumentenBudgettaire besluitvorming en transparantieToepassingsgebied interne begrotingsreserve3. Baten-lastenstelselNaamgeving baten-lastendienst versus agentschapPlaats van vastlegging van de toelatingscriteriaEis van een goedkeurende accountantsverklaringGevolgen voor de parlementaire controletakenDoelmatigheidswinstenArtikelsgewijze toelichtingArtikel 5Artikel 14Artikel 17Artikel 19Artikel 38Artikel 636. SlotopmerkingenOndertekeningBIJLAGE 1 Agentschappen per 1 januari 2000*
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26974Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 54 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 974Wijziging van enkele artikelen van de Comptabiliteitswet houdende onder
andere de verdere invoering van het baten-lastenstelsel als begrotingsstelsel
bij het Rijk en de invoering van een interne begrotingsreserve (Zevende wijziging
van de Comptabiliteitswet)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 15 juni 2000Ik dank de leden van de verschillende fracties voor hun schriftelijke
inbreng bij de behandeling van dit wetsvoorstel. Hun opmerkingen geven mij
aanleiding daarop als volgt te reageren.1. AlgemeenDe leden van de VVD-fractie wijzen op de intermediaire stichtingen waar
overheidsdiensten tijdelijk overtollige middelen onderbrengen. Deze constructie
bemoeilijkt de democratische controle. Zij vragen de regering of zij verwacht
dat met dit wetsvoorstel een einde komt aan het bestaan van deze stichtingen.
Zo nee, gaat de regering aanvullende maatregelen nemen om dit alsnog te bereiken.De eerste vraag kan positief beantwoord worden voor intermediaire of parkeerstichtingen
in de meest zuivere vorm. Een goed voorbeeld hiervan is het Museaal Aankoopfonds.
Oorspronkelijk was de constructie van een stichting al vergaand voorbereid.
Van de oprichting van een stichting is uiteindelijk afgezien, toen als alternatief
de constructie van de begrotingsreserve bij OCW werd uitgewerkt. In het geval
van de stichting SENO (Stichting Economische Samenwerking Nederland –
Opkomende Markten) is de bestaande stichting zelf niet opgeheven – de
stichting heeft nog een adviesfunctie – maar het «geparkeerde»
fonds is bij de stichting opgeheven en overgebracht naar een begrotingsreserve
bij EZ.De praktijk is echter veelvormig. Vaak is er sprake van een combinatie
van fondsvorming en van een specifieke taak die met die middelen mede bekostigd
wordt. Als voor de taakvervulling geen volledige ministeriële verantwoordelijk
bestaat – de rechtspersoon dus een eigen verantwoordelijkheid heeft
waarop de minister door de Staten-Generaal niet of niet volledig kan worden
aangesproken –, dan ligt de opheffing van zo'n stichting niet direct
in de rede. In zulke situaties kan onnodige fondsvorming buiten het Rijk tegen
worden gegaan door het instrument van de bevoorschotting kritisch –
dus niet te ruim, niet te vroeg – toe te passen.De fractie van het CDA wijst op het feit dat in het onderhavige wetsvoorstel
niet is meegenomen een wijziging van de controlebevoegdheden van de Algemene
Rekenkamer met betrekking tot de controle op Europese geldstromen
in Nederland, alsmede het toezicht op specifieke uitkeringen aan lagere overheden.
Zij vraagt in dit verband naar het tijdschema van de Achtste wijziging van
de CW.Wat het tijdschema van de Achtste wijziging van de CW betreft, kan ik
meedelen dat ik het concept-wetsvoorstel op 6 december 1999 om commentaar
aan de Algemene Rekenkamer heb voorgelegd. Op 5 april jl. ontving ik daarop
van de Rekenkamer een reactie. Op 9 juni jl. heeft de regering vervolgens
het concept-wetsvoorstel vastgesteld en dit concept aansluitend voor advisering
naar de Raad van State gestuurd. Nadat het advies van de Raad van State is
ontvangen, zal het wetsvoorstel zo spoedig mogelijk aan de Tweede Kamer worden
aangeboden. Naar verwachting zal dat in het najaar 2000 kunnen plaatsvinden.Uit dit tijdschema blijkt dat zonder een aanzienlijke vertraging van de
overige onderdelen van de Zevende wijziging van de CW het niet mogelijk zou
zijn geweest een wijziging van de controlebevoegdheden van de Algemene Rekenkamer
in die zevende wijziging op te nemen.De fractie van GroenLinks constateert met spijt dat waar de regering ten
aanzien van de Europese geldstromen en publieke middelen van instellingen
buiten het Rijk, de juiste route kiest, ten aanzien van de besteding van specifieke
uitkeringen door lagere overheden om nog immer niet verklaarde redenen de
Algemene Rekenkamer geen reguliere bevoegdheden toekomen. Zij vraagt of de
opstelling van de regering hierover al vaststaat en of de nieuwe Minister
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijkrelaties wellicht een andere opvatting
is toegedaan dan zijn voorganger.Zoals ik in mijn brief van 16 juli 1999 aan de Voorzitter van de Tweede
Kamer heb uiteengezet, is de regering van oordeel dat de bestaande controlebevoegdheden
van de Algemene Rekenkamer ten aanzien van de besteding van specifieke-uitkeringsgelden
toereikend zijn (zie Kamerstukken II 1998/99, 24 479 en 24 500,
nr. 5). Een minister is gehouden om zich op verzoek van de Algemene Rekenkamer,
wanneer naar het oordeel van de Algemene Rekenkamer de op het ministerie beschikbare
gemeentelijke of provinciale informatie tekortschiet, tot het gemeente- of
provinciebestuur te wenden met het verzoek om verstrekking van (aanvullende)
informatie, waarna de minister deze aan de Algemene Rekenkamer ter beschikking
stelt. Verzoeken om nadere informatie dienen naar het oordeel van de regering
uitsluitend via de desbetreffende minister te worden geleid. Op 16 december
1999 zond de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties mede namens
ondergetekende een brief aan de Voorzitter van de Tweede Kamer waarin nogmaals
is uiteengezet waarom een uitbreiding van de controlebevoegdheden van de Algemene
Rekenkamer ten aanzien van specifieke uitkeringen niet past in de Nederlandse
bestuurlijke verhoudingen (zie Kamerstukken II 1999/2000, 24 479, nr.
10).Naast een controlebevoegdheid voor de Algemene Rekenkamer ten aanzien
van Europese gelden, bevat het wetsvoorstel tot Achtste wijziging van de CW
een parallelle bevoegdheid voor de minister om informatie in te winnen en
controles ter plaatse te verrichten. Overige wenselijk geachte ministeriële
bevoegdheden (zoals een aanwijzingsbevoegdheid en een verhaalsrecht) zullen
via de Wet toezicht Europese subsidies tot stand worden gebracht. Op 15 maart
2000 heb ik een concept-voorstel van deze wet voor een reactie voorgelegd
aan het Interprovinciaal Overleg, de Vereniging van Nederlandse Gemeenten,
de Unie van Waterschappen, de Sociaal-Economische Raad en de Algemene Rekenkamer.
Inmiddels heb ik van al deze instanties een reactie ontvangen. Het concept-wetsvoorstel
zal binnenkort voor advies worden toegezonden aan de Raad van State. De leden van de fractie van GroenLinks vragen of de nieuwe uitzonderingen
op het kas-verplichtingenstelsel nog steeds de regel van dat stelsel bevestigen
of dat met de Zevende wijziging een belangrijke stap gezet wordt naar een
gemengd stelsel. In welke mate kan een ruime toepassing van het baten-lastenstelsel
de bestaande systematiek ondermijnen en is er nog sprake van een voldoende
overzichtelijk stelsel mede gegeven reeds bestaande bijzondere faciliteiten.Ik merk op dat de Zevende wijziging van de CW slechts één
nieuwe uitzondering op het kas-verplichtingenstelsel introduceert, te weten
de interne begrotingsreserve. Het baten-lastenmodel via de agentschapsconstructie
(thans baten-lastendiensten genoemd) is al in 1995 bij de Zesde wijziging
geïntroduceerd. Toen is een stap gezet naar een gemengd stelsel, een
stap die belangrijker zal blijken te worden naar de mate dat er meer dienstonderdelen
de overstap naar baten-lastendienst zullen gaan maken.Gelet op de stringente criteria die voor de instelling van een begrotingsreserve
zullen worden gehanteerd en mijn inzet om dit instrument met terughoudendheid
toe te passen, ben ik niet bevreesd dat met dat instrument het kas-verplichtingenstelsel
aanzienlijk zal worden ondermijnd. In vergelijking met de baten-lastendienstconstructie
is het instrument van de begrotingsreserve slechts een marginale stap.De leden van de GroenLinksfractie stellen de vraag of en in welke mate
het recente rapport van de Algemene Rekenkamer over vermogensvorming en -beheer
bij instellingen buiten het Rijk nieuwe inzichten bevat die alsnog van invloed
zijn op dit wetsvoorstel en met name op de parkeerstichtingen. Naar het oordeel
van deze leden wordt met het wetsvoorstel «als het ware een legalisering
van deze werkwijze via de introductie van een interne begrotingsreserve»
voorgesteld. Verder wordt gevraagd of de regering voornemens is om in de nieuwe
Kaderwet ZBO's regels op te nemen voor vermogensvorming en -beheer door instellingen
buiten het Rijk.Het belangrijkste aspect van het genoemde rapport van de Rekenkamer is
het risico-aspect. Vermogensvorming met collectieve middelen buiten het Rijk
blijkt in de praktijk in een aantal gevallen te leiden tot risicovol beleggingsgedrag.
De interne begrotingsreserve sluit hier in zo verre goed op aan dat met gelden
die worden aangehouden op een interne begrotingsreserve geen enkel beleggingsrisico
wordt gelopen.Overigens vormt de interne begrotingsreserve voor het overgrote deel van
de vermogens die in het rapport onderwerp van onderzoek zijn, geen alternatieve
beleggingsvorm. Het betreft namelijk vermogens van rechtspersonen met een
wettelijke taak. De ministeriële verantwoordelijkheid voor het beheer
van die vermogens is, gegeven de bestaande wettelijke bepalingen, beperkt.
Om die risico's terug te dringen zijn andere wettelijke voorzieningen nodig.
Het bestaansrecht van de begrotingsreserve is daarbij niet in het geding.
Bij de regering bestaat het voornemen om nadere regels ter beperking van risicovol
beheer van vermogens bij instellingen buiten het Rijk op te nemen in de Negende
wijziging van de CW en niet in de kaderwet ZBO's.Wat de opmerking inzake de legalisering betreft, merk ik op dat met de
bepaling inzake de interne begrotingsreserve fondsvorming als zodanig niet
ter discussie wordt gesteld. Gegeven de wenselijkheid in bepaalde situaties
tot fondsvorming te komen, gaat het erom daarvoor die vorm te kunnen toepassen
die uit een oogpunt van bestuurlijke transparantie en doelmatigheid de voorkeur
verdient. In die zin bevordert de introductie in de CW van een begrotingsreserve
de transparantie en de doelmatigheid. 2. Interne reserveringHet merendeel van de vragen die de leden van de Commissie voor de Rijksuitgaven
stellen over de interne begrotingsreserve, kan worden samengenomen onder de
volgende aspecten; plaats en betekenis van de interne begrotingsreserve naast
andere instrumenten, budgettaire besluitvorming en transparantie en toepassingsgebied.Interne begrotingsreserve naast andere instrumentenHet kasstelsel kent naast tal van voordelen onontkoombaar als één
van de knelpunten de in de tijd tot een jaar begrensde horizon. Dit jaarstelsel
wordt met behulp van verschillende instrumenten verzoend met het voor verstandige
beleidsbeslissingen soms noodzakelijke meerjarenperspectief. Zo worden jaarbegrotingen
aangevuld met meerjarenramingen en maakt de rijksoverheid al langer gebruik
van de zogenaamde eindejaarsmarge en afspraken omtrent intertemporele compensatie.
In essentie betreffen deze beide laatste instrumenten interne kabinetsafspraken,
die onderdeel vormen van de regels budgetdiscipline. De Staten-Generaal krijgen
de gevolgen van deze uit de budgetdiscipline-afspraken voortvloeiende budgettaire
mutaties ter autorisatie voorgelegd bij ontwerpbegrotingen en suppletore begrotingen.
Gaat het bij de eindejaarsmarge materieel om het tegengaan van te snelle,
dus ondoelmatige, betalingen (decemberkoorts), bij intertemporele compensatie
gaat het om het in de tijd – in een eerder jaar of in een later jaar –
compenseren van budgetoverschrijdingen. De benutting van de constructie van
begrotingsfondsen, van oudsher bedoeld om specifieke ontvangsten te oormerken
ten behoeve van specifieke bestedingen, kan ook soelaas bieden wanneer ontvangsten
en uitgaven niet synchroon verlopen. Het gaat daarbij meestal om omvangrijke
bedragen.In tegenstelling tot deze drie instrumenten moet de interne begrotingsreserve
uitkomst bieden voor een andersoortige specifieke problematiek. Problematiek,
waarvoor naar mijn opvatting goed financieel beleid vergt dat via interne
begrotingsreserves verstandige (interne) voorzieningen worden getroffen en
dus geen externe voorzieningen in de vorm van het parkeren van begrotingsgelden
bij stichtingen e.d. Begrotingsreserves moeten zo verstoringen van het budgettaire
beeld beperken zonder enige vermindering van de parlementaire betrokkenheid,
integendeel. Ik heb in het wetsvoorstel juist gemotiveerd aangegeven dat ten
opzichte van parkeerstichtingen de reserve verregaande voordelen heeft.De begrotingsreserve doet niets af aan bestaande instrumenten, maakt deze
ook niet overbodig maar vormt voor een select en beperkt aantal gevallen een
nuttige aanvulling. De interne begrotingsreserve is geen wondermiddel. Ook
via de reserve kan niet – zoals de commissie vraagt – «zeker
worden gesteld» dat de langs deze weg in eerdere jaren gegenereerde
middelen toereikend zijn om toekomstige onvoorziene maar niet uit te sluiten
beroepen op bijvoorbeeld een garantiefaciliteit volledig af te dekken; het
is geen sluitende «verzekering». Anderzijds is – zoals de
commissie terecht verwoordt – ook niet uit te sluiten dat de omvang
gaandeweg te omvangrijk kan worden in relatie tot de doelstelling. In het
eerste geval van intredende risico's is echter een belangrijke weerstand gevormd
tegen een omvangrijke budgettaire belasting van een departement in enig jaar,
hoewel nogmaals het beroep op middelen altijd onvoorzien groter kan zijn.
In het tweede geval van te omvangrijke reserves bestaat de al voorziene mogelijkheid
voor de minister van Financiën om afromingsvoorwaarden te stellen. Budgettaire besluitvorming en transparantieHet wetsvoorstel voorziet in een nauwe betrokkenheid van de Staten-Generaal
bij de instelling van interne begrotingsreserves alsook bij de jaarlijkse
toevoegingen en onttrekkingen. Daarmee wordt een informatievoorziening beoogd
die «VBTB1 -proof» en volledig transparant
is, een door leden van de commissie genoemd aandachtspunt.Wanneer een departement overweegt een interne begrotingsreserve te gaan
vormen – na instemming van de Minister van Financiën – zal
in de memorie van toelichting van de betrokken begrotingswet bij het begrotingsartikel
waaraan de begrotingsreserve wordt gekoppeld, een expliciete motivering voor
de instelling van de begrotingsreserve moeten worden opgenomen. Als (mede)-begrotingswetgever
hebben de Staten-Generaal op dat moment een afweging te maken bij de merites
van het voorstel tot instelling van iedere te vormen begrotingsreserve.De benutting van de begrotingsreserve kan betekenen dat middelen die in
de ene kabinetsperiode worden terzijde gelegd pas in latere jaren onder een
volgende regering tot besteding komen, zoals de commissie terecht opmerkt.
Ik vind dit echter – ook gezien de (wettelijke) randvoorwaarden –
geen ongewenste vorm van meerjarig financieel beleid, integendeel. Beter dan
dat men latere regeringen of generaties verrast met onvoorziene uitgaven,
is hier sprake van verstandig begrotingsbeleid doordat eerdere regeringen
in samenspraak met de Staten-Generaal budgettaire dekking bieden voor bijvoorbeeld
eventuele tegenvallers op garanties later.Iedere jaarlijkse voorgenomen toevoeging van of onttrekking aan de interne
begrotingsreserve wordt uit oogpunt van budgetrecht expliciet voorgelegd als
onderdeel van de ontwerpof van de suppletore begrotingen. Eventuele verschillen
tussen raming en realisatie moeten in de financiële verantwoording worden
toegelicht en onderbouwd. Verder dient steeds in de toelichting bij het betrokken
begrotingsartikel de omvang van de reserve te worden gepresenteerd.Ook de feitelijke besteding van middelen – die altijd ten laste
van een begrotingsartikel plaatsvindt – zal niet buiten de Staten-Generaal
als mede-begrotingswetgever om geschieden en zal, zoals de commissie terecht
veronderstelt, transparant en in VBTB-termen zijn. Het beoogde doel van reserves
moet blijken uit het voorstel tot instelling. Doelverschuiving is zonder mijn
en parlementaire goedkeuring niet mogelijk. Er is dus voorzien in een vergaande
en veelvuldige betrokkenheid van de Staten-Generaal bij de toepassing van
interne begrotingsreserves.Met het feit dat de feitelijke besteding van (een gedeelte van) de begrotingsreserve
in het jaar van de besteding in de begroting moet worden opgenomen, is indirect
ontkennend de vraag van de fractie van het CDA beantwoord naar de aanbeveling
om artikel 4 van de CW – dat regelt dat het begrotingsjaar samenvalt
met het kalenderjaar – te veranderen. De wijze waarop de begrotingsreserve
vorm wordt gegeven doet alle recht aan het uitgangspunt van een jaarlijkse begroting.Ook wordt hiermee duidelijk gemaakt dat er formeel noch materieel –
zoals de leden van de fractie van D66 suggereren – sprake zou zijn van
het geven van een goedkeuring (autorisatie) voor verscheidene jaren. Bij het
trekken op de reserve in een jaar, dus op het moment van de behandeling van
de begroting waarin de feitelijke besteding wordt geraamd en toegelicht, kan
het middel van de amendering van de begroting worden toegepast op dezelfde
wijze als waarop dat voor andere uitgaven op de begroting mogelijk is. Het
is een onjuiste voorstelling van zaken als wordt gesteld dat dan slechts via
het middel van een motie invloed door de Tweede Kamer kan worden uitgeoefend. Toepassingsgebied interne begrotingsreserveDe betrokkenheid van de Staten-Generaal als mede-begrotingswetgever bij
de vulling van een begrotingsreserve impliceert dat zij betrokken zijn bij
de instelling van een begrotingsreserve. Als zo'n instelling in de begroting
wordt voorgesteld, zullen op grond van de bepaling in artikel 5, vijfde lid,
van de CW in de memorie van toelichting bij het betrokken begrotingsartikel
de motieven (en daarmee impliciet de gehanteerde criteria) voor de instelling
van de begrotingsreserve uiteengezet moeten worden. Het is dus niet mogelijk
zonder de expliciete instemming van de Staten-Generaal tot de instelling van
begrotingsreserves over te gaan.Als de instelling van een reserve op deze wijze aan de orde is, zullen
daarbij – naast de criteriastelling – de doelformulering en de
voorziene tijdsperiode betrokken kunnen worden, al zal de tijdsperiode op
voorhand, gelet op de aard, natuurlijk juist de nauwelijks in te schatten
variabele betreffen. Wanneer doen zich geen unieke kansen meer voor? Wanneer
zijn er geen garantiemiddelen meer nodig?Het is mijn voornemen bij de periodieke evaluatie van wet- en regelgeving
te evalueren welke criteria in de praktijk worden gehanteerd bij de benutting
van begrotingsreserves. Ik denk goede argumenten te hebben voor de nu in de
toelichting op het wetsvoorstel geformuleerde criteria, maar ik sta bij dit
nieuwe instrument open voor de beleidspraktijk. Het in de CW vastleggen thans
van de criteria beperkt de mogelijkheid om adequaat op de beleidspraktijk
in te haken en is – gegeven vorenstaande uiteenzetting – niet
noodzakelijk om toch de controlemogelijkheden van de Staten-Generaal bij de
instelling van begrotingsreserves voldoende tot haar recht te laten komen.
Overigens merk ik op dat ook de criteria van de andere instrumenten –
de eindejaarsmarge, de intertemporele compensatie en de instelling van een
begrotingsfonds – niet in de CW zijn vastgelegd om dezelfde reden van
flexibiliteit.Ik wijs er nog op dat de interne begrotingsreserve niet zonder meer gelijk
gesteld kan worden aan een investeringsreserve. Sommige leden van de commissie
wekken die indruk. In het algemeen zijn investeringsprojecten budgettair goed
te plannen en via de meerjarenramingen bij te stellen als de uitvoering daar
aanleiding toegeeft. Een begrotingsreserve is juist bedoeld voor moeilijk
te voorziene uitgaven (met een aanzienlijke budgettaire impact) die zowel
een investeringskarakter kunnen hebben (bijvoorbeeld een unieke-kans-investering
in een kunstvoorwerp door het Museaal Aankoopfonds) als het karakter van een
lopende uitgave (een begrotingsreserve als garantiefonds). Het is uitdrukkelijk
niet de bedoeling dit instrument in te zetten voor geplande of te plannen
investeringen. In feite is de begrotingsreserve het best te vergelijken met
een bestemmingsreserve (de bestemming waaraan en wanneer is nog ongewis: Museaal
Aankoopfonds) dan wel met een voorziening Assurantie Eigen Risico (garantiefonds).Op voorhand lijkt me geen uitspraak mogelijk over het aantal in te stellen
interne begrotingsreserves respectievelijk over een al te ruimhartig gebruik
van dit instrument. Het lijkt me geenszins te verwachten dat dit aantal belangrijk
veel groter zal worden dan de nu in een jaar ingestelde twee reserves. Wanneer
in de praktijk blijkt dat dit instrument, bedoeld voor een goed financieel
beleid, onvermoed veel vaker wordt voorgesteld dan thans voorzien, stel ik
mij voor daarover nader met de Staten-Generaal te overleggen aan de hand van
een tussentijdse evaluatie.Ook de omvang van reserves, waarover in het algemeen geen getalsmatige
uitspraken te doen zijn, wil ik zo mogelijk nader proberen te preciseren door
deze na enkele ervaringsjaren onderwerp van evaluatie te maken.
Op dit moment kan ik geen kwantitatieve normen formuleren zonder aan flexibiliteit
en ervaringsmogelijkheden te verliezen.In verband met de omvang van de begrotingsreserves wordt door de fractie
van de PvdA gevraagd hoe de budgettaire beheersbaarheid gewaarborgd blijft.
De fractie van GroenLinks vraagt expliciet naar de gevolgen voor de ijklijnen,
het beleidsrelevante tekort en het EMU-tekort.In de toelichting is uiteengezet dat de constructie zo vorm wordt gegeven
dat het uitgavenkader (toetsing aan de ijklijnen) wordt belast op het moment
van het vullen van een reserve. Het trekken op de reserve loopt altijd over
de ontvangsten- en de uitgavenkant van de begroting en is dan per saldo steeds
neutraal voor het uitgavenkader. Het EMU-saldo daarentegen wordt belast op
het moment dat er op de reserve wordt getrokken en het geld daadwerkelijk
de schatkist verlaat. Zolang de 3%-norm voor het EMU-saldo niet wordt benaderd,
zal het trekken op een reserve vanuit de budgettaire beheersbaarheid geen
grote bezwaren ondervinden.De leden van de fracties van RPF en GPV vragen naar de uitkomsten van
de inventarisatie van rechtspersonen, waarbij sprake is van fondsvorming.
Zij vragen zich bovendien af of er niet een hogere ambitie aan de dag gelegd
moet worden ten aanzien van het weer onder de CW brengen van gelden die zijn
betrokken bij fondsvorming bij rechtspersonen buiten het Rijk. Voorts willen
zij weten of het ook voorkomt dat gelden bij bestaande rechtspersonen worden
ondergebracht in plaats van bij nieuw op te richten parkeerstichtingen.Eind vorig jaar is er een inventarisatie gehouden onder de directies FEZ
van de ministeries. Daarbij is gevraagd op te geven met welke privaatrechtelijke
rechtspersonen het departement een financiële relatie heeft in de vorm
van een subsidie, lening of garantie, waarbij de relatie niet is gebaseerd
op een formele regeling en waarbij sprake is van fondsvorming van meer dan
fl. 1 miljoen. Het ging er om een globaal beeld te krijgen van de privaatrechtelijke
rechtspersonen waaraan op incidentele basis financiële middelen zonder
directe bestedingsplicht zijn toegekend.Bewust is niet gevraagd naar publiekrechtelijke rechtspersonen (veelal
ZBO's of RWT's) omdat in die gevallen de financiële relatie een wettelijke
grondslag heeft. Om die reden zijn ook financiële relaties uitgesloten
die gebaseerd zijn op een formele lagere regeling.De inventarisatie leverde een beperkt aantal rechtspersonen op. De eerder
genoemde stichting SENO, de Stichting Nationaal Groenfonds, de Stichting Nationaal
Restauratiefonds, de Stichting Ontwikkelings- en Saneringsfonds voor de Landbouw,
de Stichting Ontwikkelings- en Saneringsfonds voor de Visserij en het Borgstelllingsfonds
voor de Landbouw. Zoals in de memorie van toelichting uiteen is gezet, is
de ondoelmatigheid die van deze fondsvorming buiten het Rijk uitgaat, bij
het merendeel van deze rechtspersonen ondervangen doordat afspraken zijn gemaakt
op grond waarvan deze fondsen bij de schatkist in rekening-courant worden
aangehouden. De besteding van deze gelden loopt evenwel niet over de begrotingen
van de daarbij betrokken departementen, waardoor geen sprake is van een bestuurlijk
transparante situatie noch van een betrokkenheid van de Staten-Generaal bij
de daadwerkelijke besteding van deze gelden.De vraag of het voorkomt dat gelden bij bestaande rechtspersonen worden
ondergebracht in plaats van bij nieuw op te richten parkeerstichtingen kan
positief beantwoord worden. Een voorbeeld daarvan is het Nationaal Restauratiefonds.
In 1996 is daaraan ten laste van de begroting van OCW een bedrag van ca. f 275
mln. toegevoegd. Dit bedrag is bestemd ter financiële ondersteuning van
restauraties door particulieren van monumenten die zijn ingeschreven in het
Monumentenregister. Dit bedrag komt over een periode van ca. 12 jaar tot besteding. 3. Baten-lastenstelselIn het wetsvoorstel tot Zevende wijziging van de CW is een aantal wijzigingen
opgenomen waar het gaat om de toepassing van het baten-lastenstelsel bij de
rijksoverheid.In «Verder bouwen aan beheer»
is het agentschapmodel geïntroduceerd als intern verzelfstandigingsalternatief
voor de externe verzelfstandigingsvorm van de zelfstandige bestuursorganen.
Het agentschap wordt gekenmerkt door het voeren van een baten-lastenstelsel
in combinatie met een resultaatgericht besturingsmodel. In de Zesde wijziging
van de CW is dit vastgelegd. Doordat het niet mogelijk is om de diensten op
voorhand te benoemen die in aanmerking komen voor de agentschapstatus, is
gekozen voor drie criteria die de toelating tot de agentschapstatus regelen.
Dit is de visie van waaruit wordt geopereerd. Deze visie is herbevestigd in
de nota «Van uitgaven naar kosten».
Op 1 januari 1994 zijn de eerste vier agentschappen van start gegaan. Per
1 januari 2000 bestaan er inmiddels 22 agentschappen (in bijlage 1 is de gevraagde
informatie opgenomen over deze agentschappen). Een lijst van onderdelen van
de rijksoverheid waarvoor het agentschapmodel van meerwaarde is, valt niet
te geven. Door toelatingscriteria te formuleren, wordt de invoering van het
baten-lastenstelsel bij onderdelen van de rijksoverheid gereguleerd. Met de
nota «Van beleidsbegroting tot beleidsverantwoording» (VBTB) is
een weg ingeslagen om een betere samenhang aan te brengen tussen beleid, prestaties
en middelen. Het gebruik van prestatiegegevens neemt daarin een belangrijke
plaats in, ook beleidsevaluaties zijn van belang. Voorshands is niet te verwachten
dat door de implementatie van VBTB grote delen van de overheid potentieel
voldoen aan de instellingsvoorwaarden voor agentschappen. Bovendien is het
niet in alle gevallen noodzakelijk een resultaatgericht besturingsmodel te
combineren met het administreren in baten en lasten.Terecht wijzen leden van de commissie in het verslag op de onvolkomenheden
in het financieel beheer bij bestaande agentschappen. Dat hiervan bij diverse
agentschappen sprake is, kan niet alleen een constatering blijven. Het stoppen
met toelating van nieuwe agentschappen, of zelfs het ongedaan maken van bestaande
agentschapstatussen is voor de regering echter geen optie. Ondanks de tekortkomingen
moet worden beseft dat aan het financieel beheer bij de agentschappen door
toepassing van het baten-lastenstelsel specifieke inrichtingseisen worden
gesteld die bij «gewone» dienstonderdelen niet aan de orde zijn.
Agentschappen staan in de spotlights en voeren een resultaatgericht besturingsmodel.
Het beëindigen van het agentschapmodel geeft de desbetreffende diensten
de gelegenheid om in de anonimiteit te verdwijnen. Daarmee wordt geen recht
gedaan aan de ambitie om de kwaliteit van de rijksdienst te vergroten. De
oplossing moet eerder gezocht worden in aanvullende maatregelen om de kwaliteit
van onder meer het financieel beheer van de agentschappen structureel op een
hoger plan te brengen. Daartoe heb ik in mijn brief van 31 januari jl. (Kamerstukken
II, 26 541 en 26 627, nummer 70) reeds enkele maatregelen voorgesteld.
Deze maatregelen betreffen:• Task forces en expertisegroepen bij enkele agentschappen
om de kwaliteit van deze diensten te verbeteren: De task forces betreffen
de agentschappen CBI (BuZa), KNMI (VenW) en CBG (VWS) en de expertisegroepen
betreffen de agentschappen van BZK, te weten IVOP, ITO, CAS, KLPD en BPR.
Deze hebben tot doel in nauwe samenwerking tussen het betrokken vakministerie
en mijn ministerie om de kwaliteit van de agentschappen te vergroten. Kwaliteit
heeft daarbij betrekking op de begroting, de verantwoording, het financieel
beheer en het gebruik van prestatiegegevens.• Een nieuwe en gedetailleerd uitgeschreven instellingsprocedure
voor kandidaat-agentschappen: De drie eisen die voor
de toelating tot de agentschapstatus worden gesteld, zijn naar aanleiding
van de rijksbrede evaluatie van het agentschapmodel gewijzigd. In de eerder
aangehaalde brief inzake het financieel beheer zijn deze nader geoperationaliseerd
tot acht eisen.• Een interdepartementaal project met het oog
op kennisfundering ten behoeve van toekomstige agentschappen: Met
dit project wordt beoogd een aantal aspecten van het agentschapmodel gedegen
uit te werken. Dit betreft de onder het vorige punt genoemde instellingsprocedure,
een handleiding verandermanagement, een regeling verslaggevingsvoorschriften,
een evaluatiekader en een handleiding financiering agentschappen.• Wijzigingen in de financiering van agentschappen: introductie van de leen- en depositofaciliteit, het «afrekenen»
door het agentschap met het moederministerie voor het overgedragen saldo van
bezittingen en schulden en maximering van het eigen vermogen. Ten aanzien
van de leenfaciliteit is van belang dat deze een verplicht karakter heeft.
Het niet toestaan van eigen vermogen voor de financiering van investeringen
betekent dat deze financiering door beroepen op de leenfaciliteit moet worden
verkregen. Door het Ministerie van Economische Zaken zijn «Aanwijzingen
werken voor derden» opgesteld. Het verstrekken van interne leningen
aan agentschappen past binnen dit kader. Er is immers – evenmin als
aan «gewone» rijksdiensten – geen zelfstandig beroep op
de geld- en kapitaalmarkt aan deze diensten toegestaan. De werkzaamheden van
de agentschappen worden aan deze aanwijzingen getoetst om te voorkomen dat
er sprake kan zijn van concurrentievervalsing.De regering hecht veel waarde aan de kwaliteit van agentschappen. Uit
het voorgaande blijkt dat de nodige energie gestoken wordt in de kwaliteitsverbetering
van bestaande agentschappen. Ook een hoger kwaliteitsniveau bij de start van
nieuwe agentschappen acht de regering van belang. Om die reden is besloten
terughoudend te zijn met nieuwe aanvragen gericht op 1 januari 2002. De Belastingdienst
van mijn ministerie ligt weliswaar op schema voor invoering van het baten-lastenstelsel
op 1 januari 2002, maar zal daarom pas een jaar later overgaan. De adempauze
van een jaar betekent dat de voorbereidingen wel doorgaan en het extra jaar
gebruikt wordt om extra in kwaliteit te investeren. Daarnaast heeft de regering
besloten om een nieuw kandidaat-agentschap pas in de voorhangprocedure bij
de Tweede Kamer te brengen, wanneer de Algemene Rekenkamer bij de bestaande
agentschappen van het desbetreffende ministerie geen tekortkonmingen constateert.Naamgeving baten-lastendienst versus agentschapUit de rijksbrede evaluatie van het agentschapmodel is naar voren gekomen
dat de term agentschap bij een aantal ministeries negatieve associaties oproept
van ongewenste beleidsmatige autonomie. Dat is de reden geweest om naast het
begrip agentschap een nieuwe benaming te introduceren, te weten de baten-lastendienst.
De term baten-lastendienst is opgenomen in de
CW, de term agentschap is daaruit verdwenen. In lagere regelgeving wordt term agentschap gehandhaafd. Uit de vragen concludeer ik dat
in de beleving van een aantal leden verschillende toelatingscriteria worden
gehanteerd, mede ingegeven door de aanduiding bredere beschikbaarstelling.Ik merk op dat behoudens de wijziging van de criteria als uitvloeisel
van de rijksbrede evaluatie er geen sprake is van onderscheidende toelatingscriteria. Plaats van vastlegging van de toelatingscriteriaIn het wetsvoorstel tot Zevende wijziging van de CW is ervoor gekozen
om de drie instellingsvoorwaarden niet in de wet zelf op te nemen. Deze keuze
is ingegeven door de wens flexibiliteit te behouden waar het gaat om de formulering
van de criteria; dit ook tegen de achtergrond van allerlei dynamische ontwikkelingen
binnen de maatschappij in het algemeen en de collectieve sector in het bijzonder.
Het is gewenst de criteria aan de ontwikkelingen te kunnen blijven aanpassen.
Ik vat uw vraag naar opname in de wet op als een vraag naar de zekerheid dat
de criteria daadwerkelijk worden toegepast bij de beoordeling van kandidaat-baten-lastendiensten.Wat dat betreft is het volgende van belang. De drie criteria die uit de
rijksbrede evaluatie van het agentschapmodel naar voren zijn gekomen, zijn
nader geoperationaliseerd. Door deze operationalisering is feitelijk sprake
van acht eisen waaraan voldaan moet worden. Aan de acht eisen is beter te
toetsen dan aan de eerder geformuleerde drie eisen, doordat ze praktischer
van aard zijn. In die zin is de toetsing van kandidaat-baten-lastendiensten
door de ministeries van Financiën en BZK stringenter geworden. De uitwerking
is vastgelegd in de instellingsprocedure voor baten-lastendiensten. In de
instellingsprocedure worden de geoperationaliseerde eisen voorzien van concrete
toetspunten. Zo wordt bijvoorbeeld ten aanzien van de eis van de aanwezigheid
van een kostprijsmodel benoemd aan welke toetspunten het kostprijsmodel moet
voldoen. Tevens is er meer dan tot op heden aandacht voor de toetsing van
de eenduidigheid van het besturingsmodel. De instellingsprocedure voorziet
verder in een tijdschema met kritische momenten erin. Op deze wijze is de
aard, inhoud en procesgang van de toetsing aan de instellingsvoorwaarden veel
transparanter gemaakt. Het is mijn voornemen de uitgewerkte procedure vast
te leggen in een ministeriële regeling. Ik verwacht deze kort na de zomer
voor advies aan de Algemene Rekenkamer te kunnen voorleggen en deze daarna
aan u te zenden.Eis van een goedkeurende accountantsverklaringHet niet hebben van een goedkeurende accountantsverklaring is vaak te
herleiden tot een onvoldoende financieel beheer. Een goedkeurende verklaring
betekent echter niet dat het financieel beheer op alle noodzakelijke punten
(structureel) op orde is. Voor de kwaliteit van de bedrijfsvoering van het
agentschap is het bestaan van een structureel goed financieel beheer echter
onmisbaar en maakt dan ook deel uit van de instellingsvoorwaarden. Alle ten
tijde van de aanvraag nog van belang zijnde te verbeteren punten in het financieel
beheer moeten worden opgenomen in een plan van aanpak dat een zodanig tijdpad
bevat dat deze punten tijdig, dat wil zeggen nog voor het verwerven van de
status van baten- en lastendienst, zijn opgelost. De accountantsdienst heeft
tot taak de voortgang die gemaakt wordt met de uitvoering van het plan van
aanpak te monitoren.Daarnaast blijft de eis van de goedkeurende accountantsverklaring bij
de financiële verantwoording van een kandidaat-baten-lastendienst gehandhaafd.
Dit betekent dat een kandidaat in maart van het jaar t-1 een goedkeurende
accountantsverklaring moet hebben; bovendien moet de verwachting gerechtvaardigd
zijn dat dit ook het komende jaar het geval zal zijn. Ook nadat een dienst
baten-lastendienst is geworden, moet blijvend jaarlijks een accountantsverklaring
voor de desbetreffende dienst worden afgegeven. Deze verklaring vervult primair
een functie in het interne proces van het afleggen van verantwoording aan
de departementsleiding. Gevolgen voor de parlementaire controletakenHet feit dat bij onderdelen van de rijksdienst het baten-lastenstelsel
in combinatie met een resultaatgericht besturingsmodel wordt gevoerd, vormt
in de ogen van de regering een versterking van de mogelijkheden voor de parlementaire
controle. De informatie over de agentschappen is uitgebreider dan de informatie
over de reguliere onderdelen van de ministeries. Zo is er informatie beschikbaar
over producten en daarbij behorende kostprijzen. Voor de autorisatie via de
begroting is het volgende van belang. De bijdrage van het moederministerie
wordt als onderdeel van de begrotingsstaat door het parlement geautoriseerd.
Doordat agentschappen een baten-lastenstelsel voeren kan het werkelijke kasuitgavenpatroon
daarvan op twee manieren afwijken. In de eerste plaats doordat baten en lasten
niet gelijk zijn aan ontvangsten en uitgaven. Om die reden autoriseert het
parlement het totaal van de baten, het totaal van de lasten en het saldo van
baten en lasten als onderdeel van de departementale begroting. Dit wordt toegelicht
aan de hand van de staat van baten en lasten van agentschappen. Om de vermogensvorming
de allocatiefunctie van het parlement niet te laten doorkruisen, is in het
kader van de financiering van de agenschappen het toegestane eigen vermogen
gemaximeerd. Jaarlijks laten agentschappen in de departementale verantwoording
de meerjarige vermogensontwikkeling zien. Dit vormt eveneens een toelichting
bij de baten en lasten. In de tweede plaats doordat investeringen buiten de
begroting van het moederministerie om gefinancierd worden door de leenfaciliteit
van het ministerie van Financiën. De autorisatie komt dan tot uitdrukking
in de kapitaalontvangsten (de ontvangen leningen) en de kapitaaluitgaven (de
met de leningen gefinancierde investeringen). De verstrekking van de lening
door Financiën wordt tot nog toe buiten begrotingsverband geadministreerd.
Om de transparantie op dit punt te vergroten heb ik in het kader van het opstellen
van de voorbeeldbegroting IX A besloten de verstrekking van een interne lening
in het vervolg eveneens binnen begrotingsverband te brengen op de begroting
IX A.Het is de beleving van de regering dat ook een toename van het aantal
baten-lastendiensten geen negatieve gevolgen heeft voor de parlementaire controle.
Met het binnen begrotingsverband brengen van de leningverstrekking en met
de aanvullende informatieverschaffing in de Miljoenennota en het Financieel
Jaarverslag van het Rijk is de regering van mening dat het stelsel overzichtelijk
blijft.DoelmatigheidswinstenIn het verslag wordt aangegeven dat doelmatigheidswinsten bij agentschappen
niet of moeilijk aan te tonen zijn. Hieromtrent zijn twee overwegingen van
belang. Doelmatigheidswinsten moeten niet te eng geïnterpreteerd worden.
Het gaat niet alleen om effecten op de kostprijs, maar ook om effecten op
de kwaliteit van de producten van en dienstverlening door de agentschappen.
Bij een aantal agentschappen zijn deze effecten aantoonbaar opgetreden, bij
andere niet. Het feit dat niet altijd effecten meetbaar te maken zijn, is
te verklaren door methodologische problemen. Het veranderingstraject dat kandidaat-agentschappen
doorlopen was vaak dermate ingrijpend dat de gekozen productdefinitie niet
tijdbestendig bleek te zijn met als gevolg dat vergelijking en meten van verbeteringen
niet mogelijk was. In de instellingsprocedure is erin voorzien dat de productdefinitie
een meer zekere praktische waarde krijgt doordat eerst wordt proefgedraaid
in een resultaatgericht besturingsmodel. Ook dan is het niet geheel zeker
te stellen dat historische vergelijkbaarheid gegarandeerd is, maar de waarschijnlijkheid
ervan wordt aanzienlijk vergroot. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 5De leden van de VVD-fractie vragen zich af of de opsomming in de memorie
van toelichting van de soorten fondsen die voor een interne begrotingsreserve
in aanmerking komen, te weten deunieke-kansen-fondsen en
de garantiefondsen als een limitatieve opsomming moet worden beschouwd.Zij informeren verder naar de mogelijkheid om binnen deze twee soorten
fondsen te reserveren voor toekomstige investeringen in vaste activa en naar
de wijze waarop de hoogte van een garantiefonds zal worden bepaald.De opsomming is in beginsel niet limitatief bedoeld. Zoals hiervoor onder Algemeen uiteen is gezet, willen we niet op voorhand uitsluiten
dat de beleidspraktijk de komende jaren situaties aandraagt op grond waarvan
nieuwe criteria worden geformuleerd. Wel is het de bedoeling restrictief te
zijn.Gegeven de huidige criteria die voor het instellen een begrotingsreserve
worden gehanteerd, is een begrotingsreserve niet bedoeld als een investeringsreserve
om budgettaire problemen die samenhangen met de financiering van vaste activa
op te lossen. Reserveren voor dit doel is in beginsel niet mogelijk. Ook baten-lastendiensten
wordt de mogelijkheid tot het vormen van een investeringsreserve uit macro-doelmatigheid
niet geboden. Voor investeringen moet budgettaire ruimte vrijgemaakt worden
in het jaar waarin de investering wordt voorzien (gewone dienstonderdelen),
dan wel dient daarvoor met gebruikmaking van de leenfaciliteit bij het Ministerie
van Financiën (intern) te worden geleend (baten-lastendiensten).Bij de vaststelling van de financiële omvang van een garantiefonds
zullen onder andere de aspecten risico-inschatting, wet van de grote aantallen
en de budgettaire buffermogelijkheden van de betrokken departementale begroting
meewegen. De wenselijke omvang van een garantiefonds hoeft overigens niet
altijd direct bij de instelling te worden bereikt. Er kan ook gekozen worden
voor een vulling gespreid over een aantal jaren. Dit is mede afhankelijk van
de termijn waarop de risico's worden ingeschat.Artikel 14De leden van de VVD-fractie vragen zich af of onder de regeling in artikel
14 inzake de financiële gevolgen voor andere maatschappelijke sectoren
dan het Rijk ook de administratieve lasten voor ondernemers vallen.Deze vraag kan bevestigend worden beantwoord. In de memorie van toelichting
is het bedrijfsleven als een van de maatschappelijke sectoren aangemerkt die
in dit artikel worden bedoeld.Artikel 17De leden van de VVD-fractie vragen waarom in artikel 17 niet het begrip
doeltreffendheid aan die van rechtmatigheid en doelmatigheid is toegevoegd.
Dit begrip is volgens hen een hoeksteen van de operatie VBTB.Deze leden hebben gelijk. In de huidige Comptabiliteitswet wordt het begrip
doelmatigheid als een containerbegrip gehanteerd. In het kader van de uitwerking
van de VBTB-ideeën in de Negende wijziging van de CW, welke wijziging
thans interdepartementaal wordt voorbereid, zal dit artikel worden herschreven.
Daarbij zal ook het criterium doeltreffendheid worden meegenomen.
Ik stel uit praktische overweging voor de discussie over deze bepaling met
name dan te voeren.Artikel 19De leden van de VVD-fractie vragen of alle baten-lastendiensten verplicht
zullen worden gebruik te maken van de leen- en depositofaciliteit. Zij vragen
zich daarbij af hoe een dergelijke verplichting zich verhoudt tot de discussie
over het uitvoeren van taken door de overheid die ook door private partijen
uitgevoerd kunnen worden. Verder vragen zij of ook lagere overheden en onderwijsinstellingen
onderwerp van studie zijn in het kader van het verplicht aanhouden van kasmiddelen
door andere overheidsorganisaties bij het Ministerie van Financiën.De leen- en depositofaciliteit geldt thans voor agentschappen en zal na
de inwerkingtreding van de onderhavige wetswijziging gaan gelden voor baten-lastendiensten.
Organisatorisch is er geen verschil tussen agentschappen en baten-lastendiensten;
het is een verschillende benaming voor dienstonderdelen van het Rijk die resultaatgericht
worden aangestuurd en daartoe mede het baten-lastenstelsel voeren. Alle regelingen
die op agentschappen van toepassing zijn, zullen dus ook op baten-lastendiensten
van toepassing zijn. Op geen enkele wijze is bij deze organisatievorm sprake
van enige externe zelfstandigheid; evenals alle andere dienstonderdelen van
het Rijk vallen zij onder de volledige ministeriële verantwoordelijkheid.
De discussie over het uitvoeren van taken door de overheid die ook door private
partijen uitgevoerd kunnen worden, is hier dan ook niet aan de orde. De eenheid
van 's Rijks kas sluit uit dat anderen dan de Minister van Financiën
extern geld kunnen lenen.De vraag over het verplicht aanhouden van kasmiddelen door andere overheidsorganisaties
bij het Ministerie van Financiën betreft het onderwerp van het schatkistbankieren.
Momenteel bereidt de regering nieuw beleid op dit terrein voor. De verwachting
is dat dit beleidsonderwerp in de Negende wijziging van de CW kan worden meegenomen.
Welke overheidsorganisaties in concreto er uiteindelijk door dit beleidsonderwerp
zullen worden geraakt, is thans nog niet aan te geven. De lagere overheden
worden daarbij in elk geval niet betrokken, de onderwijsinstellingen mogelijk
wel.Artikel 38De tikfout die de leden van de fractie van D66 in artikel 38, tweede lid,
hebben ontdekt, komt alleen voor in de tekst van dit artikellid zoals die
is herhaald in de memorie van toelichting. De wettekst zelf is – gelukkig –
foutloos.Artikel 63De fractie van D66 refereert aan het interpretatieverschil over artikel
63, eerste lid, tussen de AR en de regering. Dit artikellid heeft tot doel
de Rekenkamer de mogelijkheid te bieden om voorafgaande aan de oprichting
van een rechtspersoon (stichting, nv of zbo) te beoordelen of de controle-
en verantwoordingsstructuur adequaat zijn. Volgens de leden van de fractie
van D66 is het standpunt van de AR het enige juiste. Ook de Raad van State
zou dit standpunt delen. Gevraagd wordt of hier sprake is van halsstarrigheid
van de zijde van de regering of van koudwatervrees.Uit de discussie die met de AR over artikel 63, eerste lid, bij de voorbereiding
van het onderhavige wetsvoorstel is gevoerd, is duidelijk geworden dat de
door de AR voorgestelde wijziging tot interpretatieverschillen leidt tussen in elk geval de AR en de Minister van Financiën. Ook is
geconstateerd dat de bestaande tekst van dit artikellid en de daarop toegepaste
interpretatie in de praktijk, volgens de eigen waarnemening van de AR, goed
werkbaar is gebleken. Om praktische reden acht ik het daarom verstandig om
geen wijziging aan te brengen in de bestaande tekst. Bij wijziging kan er
immers een praktijk ontstaan die niet goed werkbaar blijkt. Daarmee is niemand
gediend. Dat heeft niets met halsstarrigheid of koudwatervrees te maken.Uit het advies van de Raad van State, dat in het geheel niet ingaat op
artikel 63, kan ik overigens niet afleiden dat de Raad van State het standpunt
van de AR zou delen.6. Slotopmerkingen1. In het algemeen deel van de memorie van toelichting bij de Zevende
wijziging CW wil ik op blz. 9 aan de eerste alinea graag nog de volgende zinsnede
toevoegen.Overigens betekent dit dat ook na de start van een
baten-lastendienst blijvend een accountantsverklaring over de deelverantwoording
van de desbetreffende dienst moet worden gegeven.2. Bij deze Nota naar aanleiding van het verslag
voeg ik een Nota van wijziging op het wetsvoorstel.De daarin opgenomen wijzigingen hebben betrekking op artikel 6, tweede
lid, op artikel 59, dertiende en veertiende lid, en op artikel 71, tweede
en vierde lid, van de CW.a. De wijziging met betrekking tot artikel 6, tweede lid, betreft een
aanpassing van de bepalingen inzake de begroting van Nationale Schuld (IXA).
De Vaste commissie van Financiën heeft mij onlangs tijdens de behandeling
van de financiële verantwoording 1999 van IXA gevraagd zo snel mogelijk
in de CW de formele basis te regelen voor andere boekingen op IXA dan die
momenteel limitatief in artikel 6 zijn opgesomd. Het betreft onder andere
(interne) boekingen ten laste van IXA van rentevergoedingen die worden geboekt
ten gunste van het AOW Spaarfonds, ten gunste van de wachtgeldfondsen in het
kader van het geïntegreerd middelenbeheer, ten gunste van agentschappen
in het kader van de Leen- en Depositofaciliteit en ten gunste van het Fonds
Economische Structuurversterking in het kader van de vrijval van rente-uitgaven
uit hoofde van onder meer de verkoop van staatsdeelnemingen. Ik heb de commissie
toegezegd te zullen bezien of via een Nota van wijziging op de Zevende wijziging
van de CW een en ander snel kan worden gerealiseerd.b. In de artikelen 59 en 71 heeft per abuis geen adequate doorwerking
plaatsgevonden van wijzigingen die in andere artikelen van de CW door middel
van dit wetsvoorstel worden aangebracht. Deze omissies worden door middel
van een nota van wijziging alsnog recht gezet.De Minister van Financiën,G. Zalm BIJLAGE 1 Agentschappen per 1 januari 2000*naam agentschapministeriedatum oprichtingaantal fte's eigen vermogenbatenImmigratie en Naturalisatiedienst (IND)Justitie1994 2 896 77497Plantenziektenkundige Dienst (PD)LNV1994 314640SenterEZ1994 2251181 Dienst Justitiële Inrichtingen
(DJI)Justitie1995 16 4603742 443Dienst
Informatievoorziening Overheidspersoneel (IVOP)BZK1995 48321 Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut (KNMI)V&W1995 4404593 College Beoordeling Geneesmiddelen (CBG)VWS1996 82128 Dienst Centrale Financiën Instellingen (CFI)OcenW1996 39216108 Centraal Justitieel Incassobureau
(CJIB)Justitie1996 4531071 Dienst Gebouwen Werken en
Terreinen (DGW&T)Defensie1996 1 00756175Rijksarchiefdienst (RAD)OCenW1996 3351354Rijksdienst voor de Radiocommunicatie (RDR)V&W1996 3384462 Centrale Archief Selectiedienst (CAS)BZK1997 110414 Bureau HeffingenLNV1998 246752 Centrum tot Bevordering
van Import uit Ontwikkelingslanden (CBI)BuiZa1998 17219 Defensie Telematica Organisatie (DTO)Defensie1998**1 284270533Organisatie informatie- en communicatietechnologie
voor de openbare orde en veiligheid (ITO)BZK1998 36844161 Korps Landelijke Politie Diensten (KLPD)BZK1998 2 855154504Basisadministratie Persoonsgegevens en Reisdocumenten
(BPR)BZK1999 51364Rijksgebouwendienst (RGD)VROM1999
 9151081 862LaserLNV1999 47010145 Inspectie Gezondheidsbescherming, Waren en Veterinaire Zaken (IW&V)1VWS2000 874n.b.n.b.* De cijfers in deze tabel zijn ontleend aan de financiële verantwoordingen
1999 (eigen vermogen per 31-12-1999 en gerealiseerde baten over 1999; bedragen
in miljoenen guldens) en de aantallen fte's in 1998.** Het agentschap DTO is ontstaan door een samenvoeging van het agentschap
DCC (Duyverman Computer Centrum, agentschap sinds 1994) en enkele andere telematica-onderdelen
van het Ministerie van Defensie.n.b. Deze gegevens zijn niet bekend omdat het desbetreffende agentschap
te kort bestaat om reeds over een verantwoording te beschikken. 1 Inmiddels van naam gewijzigd tot «Keuringsdienst van
waren».XNoot1VBTB: Van Beleidsbegroting tot Beleidsverantwoording. Betreft de regeringsnota
van 19 mei 1999 (Kamerstukken II, 26 573). De voorstellen in die nota
zullen door middel van de Negende wijziging van de CW in de Comptabiliteitswet
worden verwerkt. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26974-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl