Veegwet modernisering rechterlijke organisatie; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28958, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

15-03-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

28958 nr. 5

09-03-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingAlgemeenBijzonderPrivaatrechtelijk handelen door de gerechten en de Raad
voor de rechtspraakDe aanpassing van artikel 46n van de WrraARTIKELSGEWIJSArtikel I (De Wet op de rechterlijke organisatie)D en LOUArtikel II (Wet rechtspositie rechterlijke ambtenaren)GOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28958Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 958Partiële wijziging van de Wet op de rechterlijke organisatie, de
Wet rechtspositie rechterlijke ambtenaren, de Wet op de rechterlijke indeling,
de Beroepswet, de Wet op de economische delicten en enige andere wetten (Veegwet
modernisering rechterlijke organisatie)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 9 maart 2004De vaste commissie voor Justitie heeft op 17 september 2003 verslag
uitgebracht van haar bevindingen over het onderhavige wetsvoorstel. Met belangstelling
hebben wij kennisgenomen van het verslag. Het doet ons genoegen dat de commissie,
onder het voorbehoud dat de regering de gestelde vragen tijdig zal hebben
beantwoord, de openbare beraadslaging over dit wetsvoorstel voldoende voorbereid
acht.InleidingMet genoegen hebben wij gelezen dat de leden van de PvdA-fractie met instemming
hebben kennisgenomen van het wetsvoorstel en dat de leden van de fractie van
het CDA en de VVD op onderdelen met het wetsvoorstel kunnen instemmen. Graag
maken wij gebruik van de gelegenheid om de vragen die de leden van deze fracties
en de fractie van D66 hebben, te beantwoorden. Wij hebben ernaar gestreefd
de vragen zo spoedig mogelijk te beantwoorden. De zorgvuldigheid en het benodigde
externe overleg vergden echter helaas meer tijd dan aanvankelijk was voorzien.AlgemeenDe leden van de fracties van CDA, PvdA en D66 zijn – met de regering –
van mening dat een veegwet niet bedoeld is om inhoudelijke wijzigingen door
te voeren. Anders dan de regering, onderschrijven deze leden echter wèl
de opmerking van de Raad van State, dat de voorgestelde artikelen 35a en 104a –
die beogen het privaatrechtelijke handelen van de gerechten en de Raad voor
de rechtspraak in de Wet RO te regelen – wel degelijk een inhoudelijke
wijziging betreffen. De Raad van State adviseerde deze wijzigingen niet in
deze veegwet mee te nemen. Wij zijn verheugd dat de leden van de PvdA-fractie
van mening zijn dat het in dit specifieke geval niet noodzakelijk is deze
wijzigingen in een apart wetsvoorstel onder te brengen, aangezien het een
formalisering betreft van een al gevoerde discussie. Deze leden geven aan
zich te kunnen aansluiten bij de reactie van de regering op dit punt. De leden
van de fractie van D66 zijn echter niet overtuigd door deze reactie, te meer
daar in hun optiek de keuze om af te wijken van de Comptabiliteitswet allesbehalve
onomstreden is. Zij vragen de regering haar standpunt nader toe te lichten.
Voorts vragen zij of de regering bereid is de bewuste bepalingen alsnog in
een ander wetsvoorstel betreffende de rechterlijke organisatie op te nemen.Zoals de regering in het nader rapport opmerkte, is het aspect van het
privaatrechtelijk handelen van de gerechten en de Raad voor de rechtspraak
bij de modernisering van de rechterlijke organisatie onderbelicht gebleven.
Het privaatrechtelijk handelen komt noch in het rapport van de commissie-Leemhuis
(Rechtspraak bij de tijd, Den Haag 1998) ter sprake, noch in de Contourennota
(Kamerstukken II 1998/99, 26 352, nr. 2) of het Deskundigenoordeel Raad
voor de rechtspraak (Den Haag 1999). De verhouding tot de Comptabiliteitswet
komt in deze stukken uitsluitend aan de orde waar het betreft de positie van
de begroting van de rechtsprekende macht, als onderdeel van de Justitiebegroting.
Artikel 99 van de nieuwe Wet op de rechterlijke organisatie (hierna: Wet RO)
regelt de rol van de Raad voor de rechtspraak bij de voorbereiding en vaststelling
van het rechtspraakonderdeel van de begroting.Bij het opstellen van de moderniseringswetgeving is nadien ook op andere
punten nog van raakvlakken met de comptabiliteitswetgeving gebleken, in verband
waarmee bijzondere voorzieningen zijn getroffen in de Wet RO. Zo bevatten
de artikelen 33, vijfde lid, en 103, vierde lid, van de Wet RO een bijzondere
voorziening in verband met artikel 22, vierde lid, van de Comptabiliteitswet
2001 (aanwijzing budgetbeheerders). Een ander voorbeeld betreft artikel 97,
eerste lid, onderdeel e, van de Wet RO. Daarin wordt geregeld dat bij algemene
maatregel van bestuur wordt bepaald welk begrotingsstelsel de Raad voor de
rechtspraak en de gerechten hanteren, terwijl de Comptabiliteitswet 2001 in
algemene zin regels stelt over de begrotingsstelsels bij het Rijk. De afstemming
tussen de nieuwe Wet RO en de comptabiliteitswetgeving werd overigens gecompliceerd
doordat parallel aan de wetgevingsoperatie met betrekking tot de modernisering
van rechterlijke organisatie, de Comptabiliteitswet is vervangen door een
geheel nieuwe wet, de Comptabiliteitswet 2001.Dat de Comptabiliteitswet ook van betekenis was voor het privaatrechtelijk
handelen door de Raad voor de rechtspraak en de gerechten, is – achteraf
bezien – bij de totstandkoming van de modernisering van de Wet RO over
het hoofd gezien. Pas toen nà de inwerkingtreding van de nieuwe Wet
RO bleek dat als gevolg van de regeling in de Comptabiliteitswet 2001, de
Raad en de gerechten slechts op basis van een volmacht van de minister van
Justitie namens de Staat kunnen contracteren (bijvoorbeeld bij de aanschaf
van ICT-apparatuur in het kader van de bedrijfsvoering van de rechtsprekende
macht), sprong de ongerijmdheid van deze consequentie in het oog. Op die manier
zou de minister van Justitie immers nog steeds in uitvoerende zin betrokken
zijn bij de bedrijfsvoering van de rechtsprekende macht, terwijl met de modernisering
juist werd beoogd de bedrijfsvoering – bij wet – aan de nieuw
ingestelde gerechtsbesturen en de Raad voor de rechtspraak zelf op te dragen.
Zowel de rechtsprekende macht als de regering waren al snel van mening dat
een regeling van het privaatrechtelijk handelen van de Raad en de gerechten
in de Wet RO beter aansluit bij de bedoelingen van de wetgever met betrekking
tot de modernisering van de rechtsprekende macht. Dat deze regeling derogeert
aan de regeling in de Comptabiliteitswet is een uitvloeisel van eerder gemaakte
keuzes. De regering sluit zich graag aan bij de opmerking van de leden van
de PvdA-fractie dat het hier om de formalisering van een al gevoerde discussie
gaat. De afwijking die nu in het onderhavige wetsvoorstel wordt voorgesteld
is naar de mening van de regering dan ook niet omstreden. Bovendien zijn in
de Wet RO ook reeds op andere punten bijzondere voorzieningen getroffen in
verband met de Comptabiliteitswet 2001. Er is dan ook geen reden om het voorstel
het privaatrechtelijk handelen voortaan in de Wet RO te regelen
niet in het onderhavige wetsvoorstel op te nemen.De overige aanpassingen in het wetsvoorstel zijn, voorzover zij als inhoudelijk
kunnen worden aangemerkt, van ondergeschikte aard.De leden van de CDA-fractie hebben gevraagd naar de lange termijn-inzichten
van de regering met betrekking tot de financiering van de gerechten. Zij vragen
of het niet in de rede ligt om toe te groeien naar een stelsel waarbij de
wetgever een apart begrotingshoofdstuk voor de rechtspraak vaststelt, dat
uitsluitend in technische zin wordt beheerd door de minister van Justitie
(op de manier waarop de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
de begroting van de Tweede Kamer beheert). Reeds in het rapport van de commissie-Leemhuis
werd ervan uitgegaan dat de rechtspraakbegroting een onderdeel van de begroting
van het Ministerie van Justitie zou blijven. Ook de regering is daar bij het
opstellen van de nieuwe wetgeving vanuit gegaan. De keuze voor deze positionering
van de begroting van de rechtsprekende macht hangt samen met de omvang van
de publieke middelen die aan de rechtspraak worden besteed en met de verantwoordelijkheid
van de minister van Justitie voor het goed kunnen functioneren van de rechterlijke
organisatie als geheel (vgl. Kamerstukken II 2000/2001, 27 182, nr. 6,
p. 55). Uiteraard zal de minister van Justitie bij de uitoefening van het
begrotingsbeheer voorzover het de begroting van de Raad voor de rechtspraak
betreft, recht doen aan de onafhankelijkheid van de rechtsprekende macht.
In de Justitiebegroting voor het jaar 2004 is de herkenbaarheid van de bijzondere
positie van de rechtspraakbegroting versterkt door de begroting van de Raad
voor de rechtspraak in een apart wetsartikel in de begroting van het Ministerie
van Justitie onder te brengen (vgl. Kamerstukken II 2003/04, 29 200 VI,
nr. 1, artikel 3).Bij de evaluatie van de nieuwe wetgeving – waarover voor 1 januari
2007 aan het parlement wordt gerapporteerd – zal uiteraard ook de positionering
van de begroting van de Raad voor de rechtspraak aan de orde komen. Daarbij
zal de vraag kunnen worden betrokken of op de langere termijn niet een apart
begrotingshoofdstuk de voorkeur verdient. De regering meent dat het niet verstandig
is om thans op deze evaluatie vooruit te lopen.De leden van de PvdA-fractie merken op dat, nu het wetsvoorstel ook is
voorgelegd aan de President van de Hoge Raad en de Procureur-Generaal bij
de Hoge Raad, de Raad voor de rechtspraak en de Nederlandse Vereniging voor
Rechtspraak, het onduidelijk is of genoemden op alle onderdelen konden instemmen.
Indien dit niet het geval was, zien deze leden graag een toelichting van de
zijde van de regering op welke onderdelen niet instemmend is gereageerd.Wellicht ten overvloede wijzen wij erop dat de aanpassing van artikel
46n van de Wet rechtspositie rechterlijke ambtenaren (hierna: Wrra), het enige
onderwerp in het onderhavige wetsvoorstel is dat volgens artikel 51, eerste
lid, van de Wrra formeel instemming behoefde van de Nederlandse Vereniging
voor Rechtspraak (hierna: NVvR).Voor het overige kunnen wij op de gestelde vragen antwoorden dat het wetsvoorstel
de instemming heeft van de President van de Hoge Raad en de Procureur-Generaal
bij de Hoge Raad alsook van de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak. De
Raad voor de rechtspraak heeft een aantal opmerkingen gemaakt, zoals over
de ontslagtermijn van buitengriffiers, het systeem van toelagen, de onkostenvergoeding
en over de memorie van toelichting.Het verheugt ons dat de leden van de PvdA-fractie met instemming hebben
kennisgenomen van de gewijzigde juridische basis van de beëdiging van
de rechterlijke ambtenaren.In het wetsvoorstel is een tiental delegatiebepalingen opgenomen. Waarom
is in geen van deze gevallen in een voorhangprocedure voorzien, zo vragen
de leden van de fractie van D66 ten slotte.Uitgangspunt bij de delegatie van regelgevende bevoegdheden is dat slechts
in uitzonderlijke gevallen formele betrokkenheid van het parlement bij gedelegeerde
regelgeving wordt geregeld. Hiervoor kan aanleiding zijn indien de materie
een regeling bij wet zou rechtvaardigen, maar zich daarvoor niet goed leent
vanwege bijvoorbeeld haar sterk technisch karakter of de grote omvang van
de te stellen regels. Dit uitgangspunt is tot uitdrukking gebracht in de aanwijzingen
voor de regelgeving (onder andere Aanwijzing 35 en 36). Dit uitgangspunt wordt
ook gevolgd in systematiek van de Wet RO waarbij alleen een voorhangprocedure
is geregeld ten aanzien van delegatie van regelgevende bevoegdheden op het
punt van de nevenzittingsplaatsen van de rechtbanken en gerechtshoven en de
verdeling van zaken over de verschillende rechtspraaklocaties (artikelen 41
en 59 van de Wet RO) en op het punt van de financiering van de rechtspraak
(artikel 97 van de Wet RO). De Wrra kent gelet op de onderwerpen die in deze
wet worden geregeld (rechtspositie) geen enkele delegatiebepaling met een
voorhangprocedure. In het onderhavige wetsvoorstel wordt in drie artikelen
uit de Wet RO en in twee artikelen uit de Wrra de mogelijkheid geopend om
bij algemene maatregel van bestuur nadere regels te stellen. Het gaat in alle
gevallen om de regeling van rechtspositionele onderwerpen. In de artikelen
66 en 67 Wet RO gaat het om de regeling van een aantal interne (rechtspositionele)
aangelegenheden met betrekking tot de deskundige leden van de ondernemingskamer
en van de kamer inzake de vervroegde invrijheidstelling. In artikel 130 van
de Wet RO wordt de toelage van de voorzitter van het College van procureurs-generaal
geregeld: eveneens een rechtspositionele regeling. De delegatiebepalingen
opgenomen in artikel 1g en 1h van de Wrra zijn niet nieuw, maar overgenomen
uit het huidige artikel 1g, derde en vierde lid, van de Wrra. Uit het vorenstaande
volgt dat de delegatiebepalingen die zijn opgenomen in het wetsvoorstel geen
voorhangprocedure kennen, omdat in geen van deze delegatiebepalingen sprake
is van een onderwerp waarbij het geïndiceerd is af te wijken van het
algemene uitgangspunt inzake formele betrokkenheid van het parlement bij delegatie
van regelgevende bevoegdheid of van de huidige systematiek van de Wet RO en
de Wrra op dit punt.BijzonderPrivaatrechtelijk handelen door de gerechten en de Raad
voor de rechtspraakHet doet de regering genoegen dat de leden van de VVD-fractie zich in
beginsel kunnen vinden in het voorstel om het privaatrechtelijk handelen voortaan
in de Wet RO te regelen. De leden van de fracties van het CDA en van D66 zijn
echter nog niet overtuigd van de noodzaak van een regeling in de Wet RO. Voorts
wijzen alle genoemde fracties op de kritiek van de Raad van State dat de minister
minder mogelijkheden zou hebben om in te grijpen terwijl de aansprakelijkheid
van de Staat voor de gevolgen van de rechtshandelingen van de besturen van
de gerechten en de Raad voor de rechtspraak onverminderd blijft bestaan.Anders dan de leden van de CDA-fractie veronderstellen, is het niet zo
dat de regering bij de totstandkoming van de nieuwe wetgeving een regeling
in de Wet RO nog afwees omdat de Comptabiliteitswet daar reeds in voorzag,
maar is het veeleer zo, dat het privaatrechtelijk handelen bij de totstandkoming
van de nieuwe Wet RO over het hoofd is gezien. De noodzaak van
een volmacht werd eerst na 1 januari 2002 onderkend (artikel 32, vierde
lid, van de Comptabiliteitswet 2001). Daarvoor waren het immers de minister
van Justitie en de directeuren beheer bij de gerechten – in mandaat
namens de minister van Justitie – die privaatrechtelijke rechtshandelingen
in het kader van de bedrijfsvoering van de rechtsprekende macht konden verrichten
(artikel 32, eerste lid, van de Comptabiliteitswet 2001).De leden van de CDA-fractie vragen voorts naar de reden om de gerechten
en de Raad voor de rechtspraak anders te behandelen dan de hoge colleges van
staat in artikel 32, derde lid, van de Comptabiliteitswet 2001. De regering
kan niet nalaten om op te merken, dat de Raad van State juist kritiek had
op het «op één lijn stellen» van de besturen van
de gerechten en de Raad voor de rechtspraak met de hoge colleges van staat.
Feit is dat er zowel overeenkomsten als verschillen bestaan. Punt van overeenkomst
is dat zowel de hoge colleges als de gerechten en de Raad voor de rechtspraak
volgens het onderhavige wetsvoorstel de Staat zelfstandig privaatrechtelijk
kunnen binden. Een verschil is dat de Wet RO voorziet in toezichthoudende
bevoegdheden (van de minister van Justitie) ten aanzien van de Raad voor de
rechtspraak en de gerechten, die zich mede uitstrekken tot het privaatrechtelijke
handelen, waar deze bevoegdheden ten aanzien van de hoge colleges van staat
niet in die vorm bestaan. Een ander verschil is dat in de Comptabiliteitswet
2001 op diverse plaatsen bijzondere voorzieningen zijn getroffen voor de hoge
colleges van staat. De gerechten en de Raad voor de rechtspraak daarentegen
komen in de Comptabiliteitswet 2001 niet voor. Bijzondere comptabele voorzieningen
ten behoeve van de Raad en de gerechten worden daarom in de Wet RO opgenomen.In reactie op de vragen van de leden van de fracties van CDA, VVD en D66
naar de bevoegdheden van de minister van Justitie om in te grijpen in het
privaatrechtelijk handelen van de Raad en de gerechten wordt het volgende
opgemerkt. Zoals ook in het nader rapport is vermeld, zal de minister van
Justitie bij regeling van het privaatrechtelijk handelen in de Wet RO zeker
niet minder bevoegdheden hebben om in te grijpen dan bij regeling via de Comptabiliteitswet
2001. Hem staan op dit terrein immers alle (toezichthoudende) bevoegdheden
van de Wet RO ten dienste. Genoemd kunnen worden: het voordragen van besluiten
tot het verrichten van privaatrechtelijke rechtshandelingen door de Raad voor
de rechtspraak voor schorsing of vernietiging bij koninklijk besluit wegens
kennelijke strijd met het recht of het belang van de bedrijfsvoering van de
rechterlijke organisatie (artikel 106 van de Wet RO), alsmede het geven van
algemene aanwijzingen aan de Raad voor de rechtspraak met betrekking tot het
verrichten van privaatrechtelijke rechtshandelingen voorzover dit noodzakelijk
zou zijn met het oog op een goede bedrijfsvoering van de rechterlijke organisatie
(artikel 93 van de Wet RO). Bij regeling van het privaatrechtelijk handelen
via artikel 32, eerste lid, van de Comptabiliteitswet 2001 oefent de minister
op een andere wijze toezicht uit. Het toezicht verloopt dan namelijk via zijn
bevoegdheid tot volmachtverlening: de minister kan deze volmacht beperken
of (gedeeltelijk) intrekken. De regering is ervan overtuigd dat de toezichthoudende
bevoegdheden van de minister van Justitie in de Wet RO voor wat betreft het
privaatrechtelijk handelen door de Raad en de gerechten niet onder doen voor
de aan de volmachtverlening verbonden ministeriële bevoegdheden.De leden van de fracties van CDA en PvdA hebben vragen gesteld over de
passage met betrekking tot de huisvesting van de gerechten en de Raad voor
de rechtspraak. Beide fracties zijn van mening dat het antwoord op de vraag
of en in hoeverre de zorg voor de huisvesting van de rechterlijke macht
aan de Rijksgebouwendienst moet worden opgedragen, niet kan wachten tot de
evaluatie van het rijkshuisvestingsstelsel in 2004.De regering stelt voorop dat de zorg voor de huisvesting van de rechterlijke
macht nog altijd feitelijk is opgedragen aan de Rijksgebouwendienst. Het is
immers vanuit de bedrijfsvoeringsoptiek binnen de rijksdienst niet denkbaar
dat de rechtspraak eenzijdig de bestaande relatie met de Rijksgebouwendienst
zou verbreken. De Raad voor de rechtspraak heeft inmiddels dan ook een conceptbesluit
als bedoeld in artikel 4, eerste lid, onderdeel b, van het Besluit Rijksgebouwendienst
1999 ter instemming aan de bewindslieden van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer en van Justitie voorgelegd, teneinde duidelijk te
stellen dat de zorg voor de huisvesting door de Rijksgebouwendienst wordt
verzorgd, in elk geval totdat de in gang gezette evaluatie van het rijkshuisvestingsstelsel,
alsmede de besluitvorming daarover zijn afgerond. Zodra de instemming van
de beide bewindspersonen is verkregen zal het «Aanwijzingsbesluit huisvestingszorg
rechtspraak» in de Staatscourant worden gepubliceerd.De leden van de CDA-fractie hebben voorts gevraagd naar de huisvestingsproblemen
van de Hoge Raad. Deze huisvestingsproblemen hebben geen actueel karakter
maar spelen meer op de lange termijn. De huisvesting van de Hoge Raad is inmiddels
uitgebreid met de locatie aan de Lange Voorhout 7 waar de gehele belastingsector
van de Hoge Raad is gesitueerd. Voor de lange termijnoplossing van één
ongedeelde huisvesting lopen technische onderzoeken naar mogelijkheden tot
uitbreiding gekoppeld aan de Lange Voorhout 34. Zodra dit onderzoek is afgerond
en duidelijk is welke huisvestingsbehoefte de Hoge Raad voor de lange termijn
heeft (rekeninghoudend met de ontwikkeling van de belastingrechtspraak in
twee feitelijke instanties) zal verdere planvorming plaatsvinden. Gezien de
grote druk op het budgettaire kader zal uiteindelijk tot een afgewogen keuze
moeten worden gekomen, waarbij ook de bijzondere positie van de Hoge Raad
binnen het rechtsstelsel in acht genomen dient te worden.De aanpassing van artikel 46n van de WrraHet verheugt ons dat de leden van de CDA-fractie zich kunnen vinden in
het besluit van de regering om het wetsvoorstel waarin artikel 12a (oud) RO
zou worden aangepast als gevolg van het onder de Werkeloosheidswet brengen
van het overheidspersoneel, waaronder ook rechterlijke ambtenaren, in te trekken
en te vervangen voor een nieuwe regeling. Wel merken de leden van de CDA-fractie
op dat de aanpassing van het huidige artikel 46n van de Wrra aan de Wet overheidspersoneel
te lang heeft geduurd.Wij onderschrijven de opmerking van de leden van de CDA-fractie dat de
aanpassing van het huidige artikel 46n van de Wet RO te lang heeft geduurd.
De ontwikkelingen rond de invoering van de verschillende fasen van de Wet
overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen noopten echter tot zekere
terughoudendheid in tempo. Achteraf bezien heeft de lange totstandkoming van
de wijziging wel het voordeel dat tussentijdse wijzigingen als gevolg van
de uitgestelde, vervolgens afgestelde, invoering van fase 3 van de OOW, niet
nodig zijn gebleken.De leden van de CDA-fractie vragen voorts of de regering kan verzekeren
dat de lange tijd die de wijziging van artikel 46n van de Wet rechtspositie
rechterlijke ambtenaren nodig heeft, inderdaad niet tot onoverkomelijke problemen
leidt, omdat niet wordt voorzien dat vóór de inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel nog een groot aantal rechterlijke ambtenaren
wordt ontslagen. Ook vragen zij van welk acceptabel maximum de regering uitgaat.In de periode na 1945 is slechts één rechter, in verband
met aanhoudende lichaamsziekte, ontslagen door de Hoge Raad. Gelet op dit
enkele ontslaggeval, dat overigens op basis van de ontslaggrond niet heeft
geleid tot een uitkering op grond van het toenmalige artikel 12a van de Wet
RO, alsmede de vantoepassingverklaring van de Werkloosheidswet alsook het
feit dat de Hoge Raad niet verplicht is een uitkering op grond van het voorgestelde
artikel 46n van de Wrra toe te kennen, verwachten wij niet dat de uitkering
vaak zal worden toegekend. Tot dusverre zijn geen vorderingen tot ontslag
van een rechterlijke ambtenaar aangemeld bij de Procureur-Generaal van de
Hoge Raad. In dat verband blijven wij van mening dat de latere invoering van
de onderhavige aanpassing niet leidt tot onoverkomelijke problemen.Vraagtekens hebben de leden van de fractie van het CDA nog wel bij het
feit dat een voorziening blijft bestaan voor gevallen waarin het – naar
het oordeel van de Hoge Raad – redelijk is toch een financiële
voorziening te treffen c.q. het niet redelijk of disproportioneel zou zijn
om geen financiële voorziening te treffen. Ook vragen zij waarom het
redelijk zou zijn om ontslagen rechters een aanvullende financiële voorziening
toe te kennen. Verder vragen de leden aan de regering om aan de hand van een
voorbeeld uit te leggen op welke situaties de regering doelt.Voor de goede orde merken wij op dat het wetsvoorstel geen nieuwe situatie
creëert, maar het huidige artikel 46n van de Wrra handhaaft, weliswaar
in andere vorm. Op grond van het huidige artikel kan de Hoge Raad immers ook
in een geval dat als verwijtbare werkloosheid in de zin van de Werkloosheidswet
zou kunnen worden aangemerkt, een uitkering toekennen.De gewijzigde vorm van artikel 46n van de Wrra is ingegeven door de vantoepassingverklaring
van de Werkloosheidswet op het overheidspersoneel. Door die vantoepassingverklaring
kunnen ontslagen rechterlijke ambtenaren ook aanspraak maken op een WW-uitkering.
Deze uitkering kan dan de voorziening ex artikel 46n van de Wrra voor een
groot deel vervangen, ware het niet dat de Werkloosheidswet onderscheid maakt
tussen verwijtbare en niet-verwijtbare werkloosheid. De voorgestelde wijziging
treft een voorziening voor het geval dat de betrokkene mogelijkerwijs niet
in aanmerking komt voor een WW-uitkering, terwijl het gelet op de omstandigheden
van het geval niet redelijk zou zijn om hem geen financiële voorzieningen
te bieden. Mede gelet op de eis dat de betrokkene niet verwijtbaar werkloos
mag zijn geworden, is het bij bepaalde ontslaggronden denkbaar dat de voor
het leven benoemde rechterlijk ambtenaar zijn recht op een WW-uitkering niet
geldend zal kunnen maken, bijgevolg ook niet in aanmerking komt voor een bovenwettelijke
uitkering. Er kan daarbij worden gedacht aan de veroordeling wegens misdrijf,
bijvoorbeeld het onder invloed rijden, als ontslaggrond voor de voor het leven
benoemde rechterlijk ambtenaar (artikel 46m, onderdeel a, van de Wrra). Bij
het ontslag zal derhalve al snel sprake zijn van verwijtbare werkloosheid
in de zin van de Werkloosheidswet. Betrokkene wist, gegeven de door hem geldende
ontslaggronden, dat de desbetreffende gedraging tot ontslag kan leiden. De
vraag kan rijzen of het in dergelijke gevallen altijd redelijk is om de betrokkene
geheel uit te sluiten van financiële voorzieningen. Gelet op de huidige
aanspraken alsook met het oog op de rechtszekerheid is het wenselijk dat er
een financiële voorziening mogelijk blijft in dit soort gevallen.Verder is het zo dat de toetsing voor het al dan niet in aanmerking komen
voor een WW-uitkering in de regel geschiedt door de betrokken uitvoeringsinstelling.
Gezien de bijzondere staatsrechtelijke positie van voor het leven benoemde
rechterlijke ambtenaren zou het echter onjuist zijn als de uitvoeringsinstelling
nogmaals de verwijtbaarheid van het door de Hoge Raad gegeven ontslag beoordeelt
(zie ook artikel 117, derde lid, van de Grondwet). In het voorgestelde artikel
46n van de Wrra wordt vastgelegd dat de Hoge Raad oordeelt over
eventuele financiële voorzieningen bij het ontslag en daarbij de verwijtbaarheid
van het ontslag mede in zijn overwegingen betrekt.Het vorenstaande staat er niet aan in de weg dat wij wensen te benadrukken
dat terughoudendheid moet worden betracht bij het bieden van financiële
voorzieningen.De regering stelt dat er geen onoverkomelijke problemen ontstaan uit het
feit dat het huidige artikel 46n van de Wet rechtspositie rechterlijke ambtenaren
pas bij het thans voorliggende wetsvoorstel wordt aangepast. Kan de regering
aangeven welke exacte problemen dan precies zijn ontstaan, zo vragen de leden
van de VVD-fractie. Voorts vragen de aan het woord zijnde leden hoe de ontstane
problemen worden opgelost en wat de gevolgen ervan zijn.Het feit dat de wijziging van artikel 46n van de Wrra later wordt verwezenlijkt
dan aanvankelijk de bedoeling was, leidt niet tot problemen omdat er geen
aanhangige ontslagzaken dan wel vorderingen tot ontslag zijn op dit moment.ARTIKELSGEWIJSArtikel I (De Wet op de rechterlijke organisatie)D en LDe leden van de CDA-fractie vragen waarom het noodzakelijk is uitdrukkelijk
vast te leggen dat personeel dat is belast met griffierswerkzaamheden ook
bevoegd is deze werkzaamheden voor andere gerechten uit te voeren. Waarom
was dat tot voorheen niet vastgelegd?Evenals dat het geval is voor de rechterlijke ambtenaren geldt voor de
gerechtsambtenaren belast met griffierswerkzaamheden dat zij in beginsel bevoegd
zijn ambtshandelingen te verrichten ten behoeve van en binnen het rechtsgebied
van het gerecht waarbij zij in dienst zijn. Voor de rechterlijke ambtenaren
met rechtspraak belast (rechters en raadsheren) is sinds jaren geregeld dat
zij van rechtswege tevens plaatsvervanger zijn bij de andere gerechten en
als zodanig ook voor andere gerechten, werkzaamheden kunnen verrichten. Bij
de wetgeving modernisering rechterlijke organisatie is dit ook geregeld voor
de rechter-plaatsvervangers en de raadsheer-plaatsvervangers. Er is echter
verzuimd dat voor de gerechtsambtenaren te regelen, terwijl ook zij in beginsel
bevoegd moeten zijn werkzaamheden en ambtshandelingen te verrichten voor andere
gerechten. Desbetreffende regeling is nodig omdat als gevolg van de wetgeving
modernisering rechterlijke organisatie, gerechtsambtenaren van rechtswege
in dienst zijn gekomen van een gerecht en onder het gezagsbereik van het gerechtsbestuur
ressorteren dat territoriaal beperkt is tot het rechtsgebied van het gerecht.
Tot 1 januari 2002 waren zij ambtenaren van het ministerie van Justitie.
Zij vielen onder het landelijke gezagsbereik van de minister van Justitie,
waarbij zij te werk waren gesteld bij de gerechten. De organisatie van het
gerecht bestond voor 1 januari 2002 uitsluitend uit rechterlijke ambtenaren.
Om onduidelijkheden te voorkomen in de aansturing van of de rechtmatigheid
van de ambtshandelingen die gerechtsambtenaren verrichten voor andere gerechten
is nu uitdrukkelijk bepaald dat zij daartoe bevoegd zijn. Een voorbeeld waarbij
dit speelt, zijn de vreemdelingenzaken die buiten het rechtsgebied van rechtbank
worden behandeld.Wat is de reden dat de aanwijzing door het gerechtsbestuur aan de gerechtsambtenaar
om (griffiers)werkzaamheden te verrichten altijd schriftelijk moet worden
gegeven? Ook op een ministerie hoeven de werkzaamheden die door een bepaalde
ambtenaar worden verricht toch nietper se schriftelijk te worden
aangewezen? De artikelsgewijze toelichting geeft hiervoor geen argumenten,
aldus de leden van de CDA-fractie.Voor de schriftelijke vorm van een aanwijzing van het bestuur van een
persoon tot het verrichten van griffierswerkzaamheden is gekozen om duidelijk
te laten zijn wie binnen een gerecht bevoegd zijn om bedoelde werkzaamheden
te verrichten. Daarnaast maakt het voor alle specifieke bij wettelijk voorschrift
aan de griffier opgedragen werkzaamheden inzichtelijk door welke (groepen
van) personen binnen een gerecht die werkzaamheden mogen worden verricht.
Dit is met name van belang als formele handelingen worden verricht. Zo kan
er bijvoorbeeld geen misverstand over ontstaan wie nu wel of niet bevoegd
is een proces-verbaal van een zitting op te maken en daarin wijzigingen aan
te brengen. Voor ambtenaren, werkzaam bij een ministerie, geldt bijvoorbeeld
ook dat is beschreven welke werkzaamheden door de ambtenaar kunnen worden
verricht als het gaat om ambtshandelingen met een externe werking, zoals de
tekenbevoegdheid die doorgaans wordt vastgelegd in een mandaatbesluit.Heeft de regering overwogen om met betrekking tot buitengriffiers (artikel
I, onderdeel D, onder 3) ook andere ontslaggronden dan alleen «eigen
verzoek» op te nemen? In de ogen van de leden van de CDA-fractie zou
het wenselijk kunnen zijn om ook ontslag te kunnen verlenen bij gebleken ongeschiktheid,
plichtsverzuim of ander laakbaar gedrag. Weliswaar is het mogelijk om een
dergelijke buitengriffier in zulke situaties gedurende vier jaar (bij ongewijzigde
vaststelling van het wetsvoorstel: drie jaar) niet meer op te roepen, maar
zeker als het functioneren van een buitengriffier in negatieve zin de aandacht
heeft getrokken kan een zodanig passieve reactie minder wenselijk (of onduidelijk)
zijn. De leden van de CDA-fractie zien graag een reactie van de zijde van
de regering tegemoet.Met het onderhavige wetsvoorstel wordt de mogelijkheid vastgelegd om aan
een buitengriffier ontslag te verlenen, hetzij op eigen verzoek, hetzij na
het verlopen van een periode van ten minste drie jaar zonder oproeping voor
het verrichten van griffierswerkzaamheden. Hierdoor wordt het op zich mogelijk
om bijvoorbeeld bij gebleken ongeschiktheid een buitengriffier te ontslaan
en hem als zodanig niet onnodig lang aan een gerecht verbonden te laten zijn.
Aanvankelijk waren wij van oordeel dat op deze wijze de mogelijkheid van ontslag
van buitengriffiers voldoende geregeld was, mede omdat tot op heden in de
praktijk niet is gebleken van situaties waarbij het negatieve consequenties
heeft dat in plaats van ontslag volstaan wordt met het niet meer oproepen
van een buitengriffier. Terecht wijzen de leden van de CDA-fractie er echter
op dat zich in de toekomst toch situaties kunnen voordoen waarbij het minder
wenselijk is dat een buitengriffier pas na enkele jaren kan worden ontslagen.
Mede naar aanleiding daarvan, en na overleg met de Raad voor de rechtspraak
en de Hoge Raad, is besloten om de ontslaggronden uit te breiden. Deze uitbreiding
is opgenomen in een nota van wijziging bij dit wetsvoorstel. Een buitengriffier
kan hierdoor ook worden ontslagen op grond van ongeschiktheid anders dan wegens
ziekte of op grond van laakbaar gedrag.ODe leden van de CDA-fractie vragen of artikel 104a van de Wet RO in zekere
zin niet een farce is omdat het door de Raad voor de rechtspraak te beheren
deel van de Justitiebegroting aan de Raad moet zijn toegewezen, alvorens de
Raad privaatrechtelijke rechtshandelingen kan verrichten. Door het budget
niet aan de Raad toe te wijzen, zou de minister greep kunnen houden op het
budget van de Raad, zo redeneren deze leden.Het is een misverstand om te denken dat artikel 104a ruimte zou laten
voor de minister om een deel van het budget dat aan de Raad ter beschikking
wordt gesteld achter te houden. In artikel 99 is van de Wet RO is geregeld
hoe de begroting van de Raad en de gerechten gezamenlijk wordt voorbereid
en vastgesteld. Op grond van artikel 100 van de Wet RO kent de minister van
Justitie het begrotingsbedrag jaarlijks toe aan de Raad. Daarmee ligt ook
vast welk deel van de Justitiebegroting jaarlijks door de Raad wordt beheerd
en welk deel de Raad doorverwijst naar de gerechten. Artikel 104a doet daaraan
niet af.Deze leden vragen voorts een voorbeeld te noemen van een situatie waarin
een andere minister dan de minister van Justitie bevoegd is om privaatrechtelijke
rechtshandelingen te verrichten. Gewezen kan worden op artikel 33 van de Comptabiliteitswet
2001, dat bepaalt dat de Minister van Financiën overeenkomsten sluit
tot het aangaan van geldleningen door de Staat.UDe regering is voornemens de nevenvestigingsplaatsen Den Helder en Harderwijk
te veranderen tot nevenzittingsplaatsen. Als gevolg van onjuiste informatie
zouden beide aangewezen zijn als nevenvestigingsplaatsen. Is deze informatie
verstrekt door de griffies van betrokken kantongerechten? Het is de leden
van de PvdA-fractie niet duidelijk wanneer deze informatie onjuist bleek te
zijn en hebben behoefte aan toelichting. Voldeden de griffies ten tijde van
de aanwijzing aan het criterium? Hebben de griffies destijds onjuiste informatie
verschaft over de openingstijden?De aanwijzing van Den Helder en Harderwijk als nevenvestigingsplaatsen
berust helaas inderdaad op een vergissing. Den Helder onderscheidenlijk Harderwijk
fungeerden ten tijde van de parlementaire behandeling van de wetgeving inzake
de modernisering rechterlijke organisatie in juni 2001 al geruime tijd feitelijk
als nevenzittingsplaatsen. De griffies waren samengevoegd met die van de rechtbank
Alkmaar respectievelijk het kantongerecht Apeldoorn. Bij een onderzoek naar
de openingstijden van de griffies van een aantal kantongerechten, is abusievelijk
door de onderzoeker uitgegaan van de openingstijden van de griffie van Alkmaar
respectievelijk Apeldoorn als openingstijden van de griffies van Den Helder
en Harderwijk. De telefoonnummers van de griffies van Den Helder en Harderwijk
waren ook toen al naar de betrokken griffies doorgeschakeld. Gelet op de openingstijden
van Alkmaar en Apeldoorn is ervan uitgegaan dat Den Helder en Harderwijk moesten
worden aangewezen als nevenvestigingsplaats.Naar de leden van de PvdA-fractie hebben vernomen heeft de voorzitter
van de sector kanton van de rechtbank Zwolle erop gewezen dat de griffie van
de nevenvestigingsplaats Harderwijk slechts enkele dagen per week geopend
is en is verzocht Harderwijk aan te wijzen als nevenzittingsplaats. Aangezien
Harderwijk inmiddels een nevenvestigingsplaats is van de rechtbank Zutphen,
zou deze informatie en het daarmee samenhangende verzoek afkomstig moeten
zijn van de rechtbank Zutphen. Is de regering bereid het bestuur van de rechtbank
Zutphen te consulteren met betrekking tot deze beslissing aangaande de nevenvestigingsplaats
Harderwijk? Wil de regering het resultaat van deze consultatie doen toekomen
aan de Tweede Kamer?Er is ons geen verzoek bekend van de rechtbank Zwolle om Harderwijk aan
te wijzen als nevenzittingsplaats van de rechtbank Zutphen. In een brief aan
van 20 augustus 1999 (Kamerstukken II, 26 352, nr 16) heeft de toenmalige
minister van Justitie uw Kamer geïnformeerd over de voorgenomen sluiting
van enkele kantongerechtsgebouwen. In die brief wordt onder andere Den Helder
genoemd als mogelijk te sluiten vestiging. Ook wordt in de brief het kantongerecht
Harderwijk genoemd.Zoals eerder uiteengezet, berust de aanwijzing van Harderwijk als nevenvestigingsplaats
op een vergissing. Harderwijk functioneert al geruime tijd feitelijk als nevenzittingsplaats
van de rechtbank Zutphen. Met artikel I, onderdeel U, van het onderhavige
wetsvoorstel wordt deze situatie geformaliseerd. De leden van de PvdA-fractie
vragen ons ter zake het bestuur van de rechtbank Zutphen te consulteren. In
een brief van 28 maart 2002 aan de voorzitter van de Raad voor de rechtspraak,
waarvan de voorzitter mij een kopie heeft doen toekomen, geeft de sectorvoorzitter
kanton van de rechtbank Zutphen mede namens het bestuur een uitvoerige uiteenzetting
van de huidige situatie in Harderwijk en van de condities waaronder eerder
de transformatie naar nevenzittingsplaats heeft plaatsgevonden. In deze brief
verzoekt het bestuur conform de bedoeling van dit wetsvoorstel de wettelijke
situatie in overeenstemming te brengen met de praktijk. Een consultatie van
het bestuur van de rechtbank Zutphen acht ik overbodig nu aan de wens wordt
tegemoetgekomen.De leden van de PvdA-fractie maken zich grote zorgen over de toegankelijkheid
van de rechter voor burgers bij de transformatie van nevenvestigingsplaatsen
naar nevenzittingsplaatsen. Wil de regering nagaan of de behandeling van het
aantal zaken in nevenzittingsplaatsen ná de inwerkingtreding van de
Wet organisatie en bestuur gerechten is af- dan wel is toegenomen? Verder
vragen deze leden of rechtsconsumenten meer tijd en geld kwijt zijn aan het
reizen bij deze transformatie naar nevenzittingsplaatsen. In hoeverre speelt
de positie van rechtsconsumenten een rol bij de beslissing dan wel de beoordeling
van het verzoek een nevenvestigingsplaats te veranderen in een nevenzittingsplaats?
Is er bijvoorbeeld aandacht voor de reistijd van rechtsconsumenten?Meer in het bijzonder lijkt de reistijd met openbaar vervoer in de Veluwe
een belangrijk punt. Acht de regering de aanwezigheid van het openbaar vervoer
daar van zodanige kwaliteit dat burgers in alle gevallen binnen een redelijke
tijd in Zutphen kunnen zijn en zo ja, wat acht de regering dan een redelijke
tijd? Wil de regering in haar antwoord een onderscheid maken naar de huidige
situatie en de situatie na doorvoering van de aangekondigde bezuinigingen
in het openbaar vervoer in Gelderland waarbij tientallen buslijnen dreigen
te worden opgeheven dan wel aanzienlijk minder vaak zullen gaan rijden?Is bekend hoe betrokken gemeentebesturen denken over de voorgenomen verandering
naar nevenzittingsplaats? Zo neen, waarom niet, en is de regering bereid hierover
informatie in te winnen?Het onderscheid tussen nevenvestigingsplaatsen en nevenzittingsplaatsen
is alleen relevant voor de griffiefunctie. In een nevenvestigingsplaats is
een volledige griffiefunctie aanwezig, in een nevenzittingsplaats is dat niet
het geval. De openingstijden van de griffie van een nevenzittingsplaats zijn
dan ook beperkter dan in de nevenvestigingsplaatsen, het deponeren van zaken
is niet mogelijk bij de griffie van een nevenzittingsplaats en het gerechtsbestuur
kan bepalen dat in een nevenzittingsplaats geen stukken kunnen worden ingediend
(artikelen 10, 41, zevende lid, en 59, zevende lid van de Wet RO en artikel
11 van het Besluit orde van dienst gerechten). Voor het bepalen van de plaats
waar een kantonzaak wordt behandeld, is het niet relevant of er sprake is
van een nevenvestigingsplaats of een nevenzittingsplaats. In het Besluit nevenvestigings-
en nevenzittingsplaatsen zijn in artikel 7 regels gegeven voor de verdeling
van kantonzaken, waarbij bepalend zijn het territoriaal beschreven gebied
van de hoofdplaats, nevenvestigingsplaats en nevenzittingsplaats in de bijlage
bij genoemd besluit en de regels voor de relatieve competentie, die van overeenkomstige
toepassing zijn verklaard. Deze regels hebben een dwingend karakter als het
gaat om de behandeling van kantonzaken. Voor het bepalen van de plaats van
behandeling van kantonzaken is het onderscheid nevenvestigingsplaats en nevenzittingsplaats
dan ook niet van belang. Hiermee is gewaarborgd dat kantonzaken, ook na de
bestuurlijke onderbrenging van de kantongerechten bij de rechtbanken,
in dezelfde plaats als van vóór de modernisering behandeld blijven.De transformatie van nevenvestigingsplaats naar nevenzittingsplaats betekent
niet dat een rechtspraaklocatie wordt opgeheven. Het betekent evenmin dat
een kantonzaak op een andere locatie wordt behandeld. De transformatie betekent
wel dat de griffie beperkter open zal zijn en de burger voor het inzien van
stukken, op andere dagen dan zittingsdagen, nagaat wat de openingstijden van
de griffie zijn. Het betekent ook dat in het geval er zaken gedeponeerd dienen
te worden, dit niet in de nevenzittingsplaats kan gebeuren. Het deponeren
van zaken vindt overigens slechts in een beperkt aantal gevallen plaats.Uit het bovenstaande blijkt dat de burger niet meer tijd of geld kwijt
zal zijn met reizen voor de behandeling van de zaken. Er wordt immers geen
wijziging aangebracht in de locatie waar de zaak behandeld wordt. De transformatie
heeft alleen gevolgen als zaken gedeponeerd moeten worden en in het geval
het gerechtsbestuur in het bestuursreglement heeft bepaald dat in een nevenzittingsplaats
geen stukken kunnen worden ingediend. De rechtbank Alkmaar heeft een dergelijke
bepaling niet in het bestuursreglement opgenomen, de rechtbank Zutphen wel.
Deze gevolgen voor de rechtzoekende zijn beperkt van omvang, omdat de rechtzoekende
in de regel alleen naar een rechtbank reist om de behandeling van zijn zaak
bij te wonen. De transformatie van nevenvestigingsplaats naar nevenzittingsplaats
brengt daarin geen wijziging, omdat zowel Den Helder als Harderwijk als locatie
voor de behandeling van kantonzaken, en in het geval van Den Helder ook voor
politierechterzaken, behouden blijft. Consequentie van het openhouden van
een volledige griffiefunctie, zoals dat voor een nevenvestiging wordt vereist,
betekent dat afgezet tegen het zaaksaanbod van deze locaties onevenredig hoge
kosten moeten worden gemaakt en het personeel van de griffie onvoldoende werk
heeft om vijf dagen per week en zes uur per dag bezig te zijn. Vanuit een
oogpunt van een efficiënt en doelmatig gebruik van de beperkte overheidsmiddelen
is dit een ongewenste situatie.Betrokken gemeentebesturen worden geraadpleegd als rechtspraaklocaties
worden opgeheven of ingesteld. Bij een transformatie van nevenvestigingsplaats
naar nevenzittingsplaats is daarvan geen sprake, omdat de gemeente als rechtspraaklocatie
behouden blijft en op basis van artikel 7 van het Besluit nevenvestigings-
en nevenzittingsplaatsen dezelfde zaken behandeld zullen blijven. De betrokken
gemeentebesturen zijn dan ook niet geraadpleegd en er is ook geen reden de
betrokken gemeentebesturen te raadplegen.Ten slotte merken wij het volgende op naar aanleiding van de vraag van
de leden van de PvdA-fractie of de regering wil nagaan of de behandeling van
zaken op een nevenzittingsplaats na de inwerkingtreding van de Wet organisatie
en bestuur gerechten is toe- of afgenomen. Bij de parlementaire behandeling
van de wetgeving modernisering is toegezegd dat bij de evaluatie van de wetgeving
aandacht zal worden besteed aan de effecten van de bestuurlijke onderbrenging
van de kantongerechten bij de rechtbanken. Daarbij zal ook worden gekeken
naar de effecten voor de kantonrechtspraak in de voormalige kantongerechtlocaties,
thans nevenvestigings- of nevenzittingsplaatsen van de rechtbank.Artikel II (Wet rechtspositie rechterlijke ambtenaren)GDe leden van de CDA-fractie signaleren dat benadrukt wordt dat de Hoge
Raad de uitkering niet hoeft toe te kennen. In welke gevallen zal de Hoge
Raad niet tot uitkering overgaan? Kan de minister van Justitie nogingrijpen
als er naar zijn oordeel onterecht door de Hoge Raad tot uitkering is overgegaan,
zo vragen deze leden de regering tot slot.Het is aan de Hoge Raad om te oordelen of het gelet op de omstandigheden
van het geval redelijk is om een financiële voorziening te bieden. Wat
de vraag betreft welke omstandigheden aanleiding zijn om de toegekende uitkering
te herzien of in te trekken, merk ik op dat met de voorgestelde wijziging
de verplichtingen en sancties uit de Werkloosheidswet van overeenkomstige
toepassing worden op de uitkering. De betrokken uitvoeringsinstelling belast
met het toezicht op de naleving van de verplichtingen en met de uitvoering
van de sancties.Het hoeft onzes inziens geen nader betoog dat het niet aan de regering
noch de minister van Justitie is om zich uit te laten over het al dan terecht
zijn van het oordeel van de Hoge Raad in een individuele ontslagzaak.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28958-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl