Europees Verdrag inzake wettelijke bescherming diensten die voorwaardelijk toegankelijk zijn; Straatsburg, 24-1-2003; Brief minister ter stilzwijgende goedkeuring van genoemd Europees Verdrag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29236, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

09-10-2003

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29236-(R1743) nr. 1;A

19-09-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamTOELICHTENDE NOTAI. InleidingAanbeveling over de juridische bescherming van geëncrypteerde
dienstenII. Situatie in Nederland en het Nederlandse belang bij
het VerdragIII. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1 Doel van het verdragArtikel 2 DefinitiesArtikel 3 BegunstigdenArtikel 4 Illegale activiteitenArtikel 5 SanctiesArtikel 6 Confiscatoire maatregelenArtikel 7 Civiele procedureArtikel 8 Internationale samenwerkingArtikel 9 Multilateraal overlegArtikel 11 Verhouding tot andere verdragen of akkoordenArtikel 14 Territoriale toepassingIV. KoninkrijkspositieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29236Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 236 (R 1743)Europees Verdrag inzake de wettelijke bescherming van diensten die op
voorwaarden toegankelijk zijn; Straatsburg, 24 januari 2003Anr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 19 september 2003Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 3 oktober 2003.De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens een van de Kamers of door ten minste
vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de Tweede Kamer
of door de Gevolmachtigde Ministers van de Nederlandse Antillen onderscheidenlijk
van Aruba te kennen worden gegeven uiterlijk op 2 november 2003.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste en tweede lid, en artikel
5, eerste en tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen,
de Raad van State van het Koninkrijk gehoord, heb ik de eer u hierbij ter
stilzwijgende goedkeuring over te leggen het op 24 januari 2001 te Straatsburg
totstandgekomen Europees Verdrag inzake de wettelijke bescherming van diensten
die op voorwaarden toegankelijk zijn (Trb. 2001, 138 en Trb. 2002, 111).Een toelichtende nota bij dit verdrag treft u eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt voor het gehele Koninkrijk gevraagd.Aan de Gouverneurs van de Nederlandse Antillen en van Aruba is verzocht
hogergenoemde stukken op 3 oktober 2003 over te leggen aan de Staten van de
Nederlandse Antillen en de Staten van Aruba.De Gevolmachtigde Ministers van de Nederlandse Antillen en van Aruba zijn
van deze overlegging in kennis gesteld.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. G. de Hoop Scheffer TOELICHTENDE NOTAI. InleidingIn oktober 2000 heeft het Comité van Ministers van de Raad van
Europa de definitieve tekst vastgesteld van het Verdrag inzake de wettelijke
bescherming van diensten die op voorwaarden toegankelijk zijn (hierna: het
Verdrag); het Verdrag is vervolgens op 24 januari 2001 voor ondertekening
door de regeringen van de lidstaten van de Raad van Europa opengesteld. Begin
2002 was het Verdrag ondertekend door zeven landen: Frankrijk, Luxemburg,
Zwitserland, Roemenië, Noorwegen, Moldavië en Cyprus.Het Verdrag beoogt de aanbieders van televisie- en radio-omroepdiensten
en zogenoemde informatiemaatschappijdiensten (on-line diensten) die tegen
betaling worden geleverd op basis van voorwaardelijke toegang, juridische
bescherming te bieden tegen de illegale ontvangst van hun diensten. Voorwaardelijke
toegang betekent dat een technische maatregel is ingevoerd (zoals smartcards,
decoders of software), die de toegang tot de dienst afhankelijk maakt van
een voorafgaande individuele toestemming die de vergoeding voor die dienst
door de consument aan de aanbieder zeker moet stellen. Het Verdrag richt zich
nadrukkelijk op diensten die tegen betaling worden aangeboden en bepaalt dat
activiteiten die gericht zijn om ongeautoriseerd toegang te verlenen tot de
beschermde diensten illegaal zijn. De ongeautoriseerde toegang op zich zelf
valt niet binnen de reikwijdte van het Verdrag. Verder dient de technologie
van voorwaardelijke toegang onderscheiden en gescheiden te worden van het
leveren van voorwaardelijke toegangsdiensten.Met het Verdrag wordt ook beoogd de daartoe strekkende wetgeving in de
verdragsstaten te uniformeren. De verbodsbepalingen richten zich op illegale
uitrustingen, die vanuit commerciële overwegingen zijn ontworpen om toegang
te verschaffen tot een beschermde dienst. Het gebruik van illegale uitrustingen
kan aanzienlijke schade veroorzaken, zoals het directe en indirecte verlies
aan inkomsten, de extra kosten voor het vervangen en verbeteren van de technische
maatregelen en een afnemend vertrouwen van de consument in de veiligheid van
dergelijke systemen. De Raad van Europa heeft dit Verdrag aangenomen met als
doel om de schade die Europese aanbieders van audiovisuele en on-line diensten
lijden te verminderen, in het belang van zowel de dienstenaanbieders als het
publiek.Het Verdrag vult een reeds bestaande, en vrijwel identieke, richtlijn
aan van de Europese Unie (Richtlijn 98/84/EC van de Europese Commissie van
20 november 1998, gepubliceerd op 28 november 1998, PbEG 1998, L 320/54, hierna
te noemen: EG-richtlijn). Deze EG-richtlijn vloeide voort uit de raadpleging
die de Europese Commissie in 1996 uitvoerde op basis van het «Groenboek
Rechtsbescherming van versleutelde diensten op de interne markt». Hierbij
bleek behoefte te bestaan bij de lidstaten en de industrie aan een communautair
rechtsinstrument teneinde de rechtsbescherming te harmoniseren van alle diensten,
waarvoor de beloning van een «voorwaardelijke toegang» afhangt.
Nederland was destijds voorstander van een dergelijke richtlijn, omdat adequate
regelgeving, strekkende tot een binnen de Europese Unie gelijkwaardige bescherming
tegen illegale ontvangst van voorwaardelijke toegangsdiensten nodig werd geacht
voor de bevordering van het vrije verkeer van elektronische diensten met voorwaardelijke
toegang binnen de Europese markt.De EG-richtlijn verplichtte lidstaten om vóór 28 mei 2000
te voorzien in een verbod op de in de richtlijn genoemde commerciële
gedragingen met betrekking tot illegale uitrustingen die vanuit commerciële
overwegingen ontworpen zijn om ongeoorloofde toegang te verschaffen tot beschermde
diensten en passende sancties mogelijk te maken om de inbreuk op dit verbod tegen te gaan. De EG-richtlijn laat het met het oog op het subsidiariteitsbeginsel
aan de lidstaten zelf over om te kiezen om op de onder deze richtlijn vallende
illegale activiteiten strafrechtelijke of bestuursrechtelijke sancties te
stellen. De regering heeft geconstateerd dat genoemde richtlijn reeds als
geïmplementeerd kon worden beschouwd in bestaande straf- en civielrechtelijke
wetgeving, te weten artikel 326c van het Wetboek van Strafrecht (illegaal
gebruik maken van diensten; Wet op de computercriminaliteit) en het onrechtmatige-daadsrecht
in het Burgerlijk Wetboek (art. 6:162 BW). Deze argumenten gaan ook op voor
de implementatie van het onderhavige Verdrag.Bij de voorbereiding van het Verdrag hebben enkele lidstaten – waaronder
Nederland – van de Raad van Europa de wens te kennen gegeven om in één
opzicht verder te gaan dan de bestaande EG-richtlijn, namelijk door de verbodsbepalingen
niet alleen te richten op gedragingen vanuit commerciële overwegingen
met betrekking tot illegale uitrustingen, die zijn ontworpen om toegang te
verschaffen tot een beschermde dienst, maar ook op het privé gebruik
van dergelijke uitrustingen. Hiervoor bleken niet alle lidstaten te voelen.
Om aan de voorkeuren van alle lidstaten tegemoet te komen is gesproken over
een mogelijkheid voor lidstaten om op dit punt een voorbehoud te maken dan
wel dit verbod juist niet in het Verdrag op te nemen en op dit punt aan Verdragspartijen
de vrije keuze te laten. Voor het laatste is uiteindelijk gekozen. Daartoe
bevat het onderhavige Verdrag een «opt-in» clausule in artikel
4.Een verschil tussen het onderhavige Verdrag en de genoemde EG-richtlijn
is te vinden in artikel 6, dat betrekking heeft op inbeslagname van illegale
uitrustingen. In de EG-richtlijn wordt slechts in algemene zin over sancties
gesproken. Artikel 6 van dit Verdrag bepaalt dat lidstaten passende maatregelen
treffen met betrekking tot inbeslagneming en confiscatie van illegale uitrustingen
of het materiaal dat wordt gebruikt voor de marketing van en reclame voor
het plegen van de overtreding, en met betrekking tot de verbeurdverklaring
van winsten of enig financieel voordeel dat is verkregen uit de illegale activiteit.
Dit artikel noopt echter niet tot aanpassing van de Nederlandse wetgeving
(zie artikelsgewijze toelichting).Aanbeveling over de juridische bescherming van geëncrypteerde
dienstenOverigens is op 27 september 1991 reeds een aanbeveling aangenomen door
het comité van Ministers van de Raad van Europa over de juridische
bescherming van geëncrypteerde televisiediensten (Recommendation No.
R (91) 14). Aanleiding van deze aanbeveling was de toen al toenemende ontwikkeling
in Europa van televisiediensten, met name betaaltelevisiediensten, waarvan
de toegang is beschermd door middel van encryptietechnieken, en de toenemende
mate van illegale toegang tot deze geëncrypteerde televisiediensten door
personen buiten het (betalende) publiek waartoe de diensten zijn beperkt door
de dienstenaanbieder. De aanbeveling tracht lidstaten er toe te zetten om
alle mogelijke stappen te nemen om de illegale toegang tot geëncrypteerde
televisiediensten te bestrijden. De aanbeveling heeft een belangrijke invloed
gehad op Europees niveau. Verschillende Europese landen hebben zich bij het
invoeren van nationale wetgeving op dit terrein door de aanbeveling laten
inspireren.De aanbeveling betreft niet alle soorten voorwaardelijke toegangsdiensten.
Zo vallen de informatiemaatschappijdiensten niet onder de aanbeveling. De
EG-richtlijn en het Verdrag stellen in tegenstelling tot de aanbeveling voor
juridische bescherming niet de voorwaarde van een eerdere encryptie van het
uitgezonden signaal. De EG-richtlijn en het Verdrag zijn daarom ook van toepassing
op scrambling en andere technieken als electronische sloten en
passwords en bieden dus een bredere bescherming van voorwaardelijke toegangsdiensten.II. Situatie in Nederland en het Nederlandse belang bij
het VerdragDe regering beschouwt uitbreiding van de bestaande juridische bescherming
naar landen buiten de Europese Unie als gevolg van de inwerkingtreding van
dit Verdrag, respectievelijk ratificatie door lidstaten van de Raad van Europa
die geen lid zijn van de Europese Unie, als een positief gegeven. Dit Verdrag
kan tevens een positieve bijdrage leveren aan de (versnelde) aanpassing door
de kandidaat-lidstaten van de Europese Unie aan het bestaande EU-acquis op
dit terrein. Het is overigens ook om deze redenen dat het juist de Europese
Commissie is geweest die bij de Raad van Europa heeft aangedrongen op een
initiatief tot het onderhavige Verdrag. Gelet op de nagenoeg identieke inhoud
van de EG-richtlijn en het onderhavige Verdrag zijn er vanzelfsprekend ook
geen argumenten die pleiten tegen ratificering van dit Verdrag door Nederland.De regering heeft in haar brief van 13 maart 2001 aan de Tweede Kamer
over de voortgang met betrekking tot het kabelbeleid (Kamerstukken II 2000/01,
27 088, nr. 18) gewezen op de nadelige economische effecten die de piraterij
van smartcards kan hebben voor de ontwikkeling van de digitalisering van de
ether en de kabel, daar digitale televisie vooralsnog alleen te ontvangen
zal zijn via decoders en smartcards. De ontwikkeling van digitale televisie
brengt hoge aanloopkosten met zich mee. Deze kosten zullen moeilijk kunnen
worden terugverdiend als voldoende mogelijkheden bestaan om de digitale programma's
ook zonder betaling te kunnen bekijken. De regering heeft aangegeven dat deze
vorm van piraterij adequaat aangepakt kan worden met behulp van het beschikbare
wettelijke instrumentarium en dat het de ontwikkeling op dit domein nauwgezet
zal blijven volgen.Om hun diensten adequaat te beschermen en de fraudeproblematiek met betrekking
tot voorwaardelijke toegang te beperken, hebben vanzelfsprekend de dienstenaanbieders
zelf de verantwoordelijkheid om de meest geavanceerde voorwaardelijke toegangssystemen
die beschikbaar zijn te gebruiken. In sommige Europese landen hebben aanbieders
zelfs de plicht dit te doen. In het toelichtend rapport bij het Verdrag wordt
het belang van zelfbescherming door dienstenaanbieders ook benadrukt, maar
wordt tegelijkertijd geconcludeerd dat dit nooit voldoende zal zijn, en dat
het bovendien lastig is om te definiëren wat de «state of the art»
versleutelingstechnologie is en op een adequate wijze toe te zien op toepassing
hiervan. Daaraan kan worden toegevoegd dat ook de meest moderne en geavanceerde
beveiligingssystemen in de praktijk toch vaak «gekraakt» blijken
te kunnen worden. Het Verdrag gaat tegen deze achtergrond uit van de noodzaak
van juridische bescherming van alle voorwaardelijke toegangssystemen, ongeacht
de mate van geavanceerdheid van de technologie. Deze techniekonafhankelijke
benadering sluit ook aan bij de Nederlandse uitgangspunten genoemd in de Nota
«Wetgeving Elektronische Snelweg» (Kamerstukken II 1997/98, 25 880,
nrs. 1–2).De situatie in internationaal en nationaal opzicht in ogenschouw nemend,
acht de regering het gewenst dat het onderhavige Verdrag zo spoedig mogelijk
door het Koninkrijk wordt ondertekend en geratificeerd. III. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1 Doel van het verdragHet doel van het Verdrag is vooral om activiteiten die gericht zijn om
ongeautoriseerd toegang te verlenen tot de beschermde diensten als illegaal
aan te merken, en beoogt de wetgeving in de lidstaten die partij zijn bij
het verdrag op dit gebied te uniformeren. Veel lidstaten zullen gedwongen
zijn om wetgeving aan te nemen om de belangrijkste bepaling van het Verdrag,
artikel 4, te kunnen handhaven. Artikel 2 DefinitiesArtikel 2 geeft de definities van de in het Verdrag gebruikte termen als
beschermde dienst, voorwaardelijke toegang, uitrusting voor voorwaardelijke
toegang en illegale uitrusting.Bij de beschermde diensten gaat het om diensten die worden aangeboden
tegen betaling en die daarenboven worden aangeboden op basis van voorwaardelijke
toegang (dit kan gebeuren door versleuteling van het signaal, «scrambling»,
elektronische sloten of toegang door middel van een wachtwoord). Concreet
gaat het om televisiediensten (zoals gedefinieerd in de op 5 mei 1989 te Straatsburg
totstandgekomen Europese Overeenkomst inzake grensoverschrijdende televisie
(Trb. 1989, 103)), radio-omroepdiensten en om informatiemaatschappijdiensten.Onder informatiemaatschappijdiensten worden verstaan diensten die op elektronische
wijze op afstand worden verleend, en op individuele aanvraag van de ontvanger.
Hierbij doet niet ter zake of de diensten worden gebruikt door middel van
een televisietoestel, een computer of enig ander hulpmiddel. Voorbeelden zijn
diensten zoals video-on-demand, video games, elektronische publicatiesystemen
en kranten, elektronische databestanden en overige betaalde on-line-diensten
zoals bankieren, onderwijs op afstand, reisbureaus, gezondheidsdiensten, aandelenhandel,
et cetera. Verwezen wordt naar de definitie in de Richtlijn 98/48/EG van de
Europese Unie inzake de transparantie van informatiemaatschappijdiensten (PbEG
1998 L 217/18).Het Verdrag heeft geen betrekking op diensten die om redenen van beveiliging
van commerciële transacties, privacybescherming of de bescherming van
rechthebbenden gecodeerd worden uitgezonden. De juridische bescherming van
technologische hulpmiddelen om de belangen van rechthebbenden veilig te stellen
worden geregeld in het op 20 december 1996 te Genève totstandgekomen
Verdrag van de Wereldorganisatie voor de intellectuele eigendom inzake auteursrecht
(WCT) (Trb. 1998, 247) en het op 20 december 1996 te Genève totstandgekomen
Verdrag van de Wereldorganisatie voor de intellectuele eigendom inzake uitvoeringen
en fonogrammen (WPPT) (Trb. 1998, 248) en de Auteursrichtlijn (Richtlijn 2001/29/EG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie betreffende de
harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten
in de informatiemaatschappij, PbEG 22 juni 2001, L 167/10).Voorwaardelijke toegang wordt in dit artikel gedefinieerd als iedere technische
maatregel en/of regeling waarmee toegang in begrijpelijke vorm tot een van
de in onderdeel a van dit artikel genoemde diensten wordt verleend onder voorbehoud
van voorafgaande individuele toestemming. Een uitrusting voor voorwaardelijke
toegang is elke apparatuur, software of regeling, die is ontworpen, ontwikkeld
en aangepast om toegang te bieden. Onder de brede definitie vallen bijvoorbeeld
set-top boxen (zgn. decoders), smartcards of wachtwoorden. Smartcards bevatten
één of meerdere chips, waardoor zeer veel informatie
in compacte vorm kan worden opgeslagen. Naast deze actieve geheugenchips bevat
een smartcard echter ook een microprocessor voor gegevensverwerking, waardoor
deze uitrusting zeer veel mogelijkheden kent.Een illegale uitrusting geeft toegang zonder toestemming van de dienstenaanbieder.
Hieronder vallen allerlei vormen van fraude met set-top boxen, smartcards
en ongeoorloofd gebruik van wachtwoorden.Artikel 3 BegunstigdenOnder begunstigde wordt verstaan elke juridische of natuurlijke persoon
die een beschermde dienst aanbiedt, zoals gedefinieerd in artikel 2 (onderdeel
a), ongeacht zijn nationaliteit en ongeacht de vraag of deze persoon onder
de jurisdictie valt van één van de Verdragsluitende partijen.
Ook doet niet ter zake of het land waar de persoon of dienstenaanbieder is
gevestigd een zelfde niveau van bescherming biedt voor buitenlandse aanbieders
in dat land, dat wil zeggen er hoeft geen sprake te zijn van wederkerigheid.
Deze bepaling volgt uit het principe van «universele bescherming».
Dit moet overigens niet zo worden geïnterpreteerd, dat iedere aanbieder
van een beschermde dienst beschermd is indien, waar ook ter wereld, een inbreuk
op zijn recht wordt gemaakt. Dat zou in strijd zijn met het beginsel van dubbele
strafbaarheid (vlg. artikel 5, eerste lid, Wetboek van Strafrecht). Dit artikel
moet dus uitdrukkelijk gelezen worden in samenhang met artikel 1 en artikel
4, waarin gesteld is dat activiteiten gericht op het omzeilen van voorwaardelijke
toegang alleen illegaal zijn op het grondgebied van de Verdragsluitende partijen.
Verdragspartijen verplichten zich niet tot maatregelen om illegale activiteiten
die buiten hun grondgebied zijn gepleegd strafrechtelijk te vervolgen.Artikel 4 Illegale activiteitenDe verbodsbepalingen in artikel 4 zijn gericht op illegale uitrustingen,
die vanuit commerciële overwegingen zijn ontworpen om toegang te verschaffen
tot een beschermde dienst. Het is verboden dergelijke voorzieningen voor commerciële
doeleinden te vervaardigen, in te voeren, te verspreiden, te verkopen of te
verhuren, te bezitten, te installeren, te onderhouden, te vervangen of commercieel
aan te prijzen.Zoals in het algemene gedeelte van deze nota reeds is aangegeven, kon
tijdens de onderhandelingen over dit verdrag geen overeenstemming worden bereikt
over het opnemen van een verbod inzake bepaalde gedragingen met illegale uitrustingen
in de privé-sfeer. Sommige landen waren daarvan een voorstander vanwege
het ontmoedigende effect op individuen en ter verhoging van bescherming van
de belangen van aanbieders van beschermde diensten. Andere lidstaten stelden
zich op dit punt terughoudend op. Nederland was van mening dat een verbod
op het enkele privé-bezit van een illegale uitrusting als te vergaand
moest worden beschouwd.In een omgeving met steeds meer elektronische apparatuur (televisietoestellen,
computers en draadloze verbindingen) zou iedere consument te maken kunnen
krijgen met een dergelijk verbod vanwege het simpele bezit van een apparaat
dat bijvoorbeeld codes of beveiliging niet herkent en daardoor onbedoeld signalen
doorgeeft of onvoldoende blokkeert. Daarvan moet overigens worden onderscheiden
het gebruik maken van een illegale uitrusting met het oogmerk om daarmee zonder
betaling toegang te krijgen tot een betaalde dienst. Dergelijk handelen is
in Nederland reeds strafbaar. Aanknopingspunt is in dat geval echter niet
het bezit van de illegale uitrusting zelf, maar het willens en wetens gebruik
daarvan maken teneinde zonder betaling een beschermde dienst te kunnen afnemen. Het strafrecht zal in Nederland echter pas in laatste instantie worden
ingezet, namelijk als een oplossing niet langs civielrechtelijke weg kan worden
verkregen of die aanpak anderszins ontoereikend wordt geacht (zie de antwoorden
op kamervragen terzake, Aanhangsel Handelingen II 2000/01, nr. 580 en Aanhangsel
Handelingen II 2002/03, nr. 340). Dit geldt voor zowel illegale handelingen
in de commerciële als in de niet-commerciële (privé) sfeer.
Een strafrechtelijk onderzoek zal in het bijzonder aan de orde zijn als er
sprake is van fraude in georganiseerd verband. In de praktijk blijkt dat zaken
op het gebied van smartcardfraude reeds succesvol langs civielrechtelijke
weg zijn opgelost (zie bijvoorbeeld Pres. Rb. Den Bosch, 13 maart 2001, LJN-nummer:
AB0664 Zaaknr: 61324 / KG ZA 01-51 en 61240 / KG ZA 01-37).Aangezien over eventuele verboden met betrekking tot gedragingen met illegale
uitrustingen tijdens de onderhandelingen over het Verdrag geen overeenstemming
kon worden bereikt, is aan het slot van artikel 4 een zogenaamde opt-in clausule
opgenomen. Op grond daarvan kunnen lidstaten in een verklaring aangeven dat
zij ervoor kiezen ook het gebruik van uitrustingen voor privé doeleinden
onwettig te maken.Dit artikel heeft geen gevolgen voor de Nederlandse rechtsorde. Artikel
4 van dit Verdrag is nagenoeg identiek aan artikel 4 van de EG-richtlijn.
Dit artikel is in de Nederlandse wetgeving geïmplementeerd in artikelen
326c, 48 en 49 van het Wetboek van Strafrecht. De in artikel 326c omschreven
gedragingen bestrijken, in een aantal gevallen in combinatie met artikel 48,
de activiteiten die zijn omschreven in artikel 4 van de EG-richtlijn en daarmee
ook in artikel 4 van het onderhavige verdrag. Bij de kennisgeving van implementatie
van de EG-richtlijn is voor wat betreft het in artikel 326c gebezigde begrip
van telecommunicatie verwezen naar Kamerstukken II 1991/92, 21 551, nr.
12, blz. 4–5.Artikel 5 SanctiesVerdragspartijen zijn gehouden om te voorzien in strafrechtelijke of bestuursrechtelijke
sancties om de in artikel 4 omschreven gedragingen tegen te gaan. Deze sancties
moeten effectief, ontmoedigend en proportioneel zijn aan de mogelijke gevolgen
van de inbreuk.Artikel 6 Confiscatoire maatregelenDit artikel bepaalt dat Verdragspartijen passende maatregelen treffen
met betrekking tot inbeslagneming en confiscatie van illegale uitrustingen
of het materiaal dat wordt gebruikt voor de marketing van en reclame voor
het plegen van de overtreding, alsmede met betrekking tot de verbeurdverklaring
van winsten of enig financieel voordeel dat is verkregen uit de illegale activiteit.
Gewezen wordt op de grote mate van effectiviteit van confiscatie van inkomsten
bij het bestrijden van criminaliteit.De Nederlandse wetgeving behoeft ook ter uitvoering van deze verdragsbepaling
geen wijziging te ondergaan. De voorwerpen die in het artikel worden genoemd
(de illegale uitrustingen alsmede het voorlichtings- of reclamemateriaal dat
gebezigd is bij overtreding van de in artikel 4 genoemde verboden; voor Nederland
artikel 326c van het Wetboek van Strafrecht) zijn op de voet van artikel 33a
van het Wetboek van Strafrecht vatbaar voor verbeurdverklaring. Als zodanig
kunnen zij op grond van artikel 94 van het Wetboek van Strafvordering in beslag
genomen worden. Voor wat betreft het financieel voordeel dat verkregen is
als gevolg van het begaan van het misdrijf van artikel 326c, geldt dat de
ontneming daarvan mogelijk is op grond van artikel 36e van het Wetboek van
Strafrecht.Artikel 7 Civiele procedureVerdragspartijen moeten de noodzakelijke maatregelen nemen om te verzekeren
dat aanbieders van beschermde diensten waarvan de belangen zijn geschaad door
illegale activiteiten als bedoeld in artikel 4, toegang hebben tot geschikte
rechtsmiddelen, inclusief schadevergoedingen, rechterlijke bevelen of andere
preventieve maatregelen en, waar van toepassing, een beroep op het verwijderen
van illegale uitrustingen uit het commercieel verkeer.Dit artikel komt geheel overeen met artikel 5, tweede lid, van de EG-richtlijn.
Bij de kennisgeving van implementatie van deze richtlijn is in dit verband
gewezen op de mogelijkheden op grond van artikel 161 van het Wetboek van Strafvordering
(bevoegdheid tot het doen van aangifte, i.c. ter zake van een van de feiten
in artikel 4 genoemd), artikel 51a van het Wetboek van Strafvordering (mogelijkheid
tot voeging in het strafproces voor diegene die schade heeft geleden door
een strafbaar feit) en artikel 6:162 van het Burgerlijk Wetboek (civielrechtelijk
kan een ieder die schade heeft geleden als gevolg van een jegens hem gepleegde
onrechtmatige daad schadevergoeding vorderen omdat in strijd met een wettelijke
plicht is gehandeld).Artikel 8 Internationale samenwerkingDe basisgedachte achter dit artikel is dat de implementatie van het Verdrag
gebaseerd zal zijn op samenwerking tussen de verschillende Verdragspartijen,
op het verlenen van wederzijdse assistentie. Verdragspartijen verbinden elkaar
op grond van dit artikel om binnen de grenzen van relevante bi- en multilaterale
verdragen en nationale wetgeving elkaar zoveel mogelijk te helpen bij onderzoek
en rechterlijke procedures.Artikel 9 Multilateraal overlegDit artikel regelt de procedure voor multilaterale consultatie, gericht
op de toepassing van dit Verdrag en de wenselijkheid om de bepalingen van
het Verdrag uit te breiden of te herzien, in het bijzonder met betrekking
tot artikel 2. Bij de bijeenkomsten in dit kader kan ook de Europese Unie,
die geen Verdragspartij is, vertegenwoordigd worden.Artikel 11 Verhouding tot andere verdragen of akkoordenArtikel 11 geeft de verhouding van dit verdrag tot andere verdragen en
overeenkomsten weer. Zo bepaalt lid 4 dat communautaire regelgeving boven
de bepalingen van het Verdrag gaan, voor zover deze op dezelfde materie betrekking
hebben. Als communautaire regelgeving ontbreekt met betrekking tot een specifiek
onderwerp, geldt het Verdrag.Artikel 14 Territoriale toepassingVerdragspartijen hebben de mogelijkheid om het grondgebied te specificeren
waarop het Verdrag van toepassing is. Deze bepaling is vooral gericht op overzeese
gebiedsdelen, en het is niet de bedoeling dat Verdragspartijen delen van hun
belangrijkste grondgebied uitzonderen.IV. KoninkrijkspositieDe Regeringen van de Nederlandse Antillen en Aruba beraden zich nog over
de wenselijkheid van medegelding van het Verdrag voor hun land. Teneinde mogelijk
te maken dat, wanneer de Regeringen van de Nederlandse Antillen en Aruba medegelding
wenselijk achten, die medegelding direct tot stand wordt gebracht,
wordt de goedkeuring voor het gehele Koninkrijk gevraagd.De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,M. C. van der LaanDe Minister van Buitenlandse Zaken,J. G. de Hoop Scheffer 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29236-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl