Wet deelgeschilprocedure voor letsel- en overlijdensschade; Nota naar aanleiding van het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31518, nr. 8

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

12-12-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31518 nr. 8

09-12-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1 Inleiding2 De aard van de deelgeschilprocedure3 Adviezen3.1 Administratieve lasten3.2 Verhouding tot de bestaande (buitengerechtelijke)
vormen van geschilbeslechting3.3 Belasting rechterlijke macht3.4 Toepassingsgebied deelgeschilprocedure3.5 Procesvertegenwoordiging3.6 Kosten3.7 Hoger beroep en status deelgeschiluitspraakARTIKELENArtikel IArtikel 1019xArtikel IIIArtikel 942Artikel IVOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31518Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 518Aanpassing van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering tot invoering
van een procedure voor deelgeschillen ter bevordering van de buitengerechtelijke
afhandeling van letsel- en overlijdensschade (Wet deelgeschilprocedure voor
letsel- en overlijdensschade)nr. 8NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 9 december 2008ALGEMEEN1 InleidingMet veel belangstelling heb ik kennis genomen van de opmerkingen en vragen
van de fracties van CDA, PvdA, SP en VVD. Het stemt daarbij tot tevredenheid
dat de meeste fracties het belang van de introductie van een deelgeschilprocedure
onderschrijven. Met deze fracties hoop en verwacht ik dat deze nieuwe procesvorm
een bijdrage zal leveren aan een snellere en minder belastende buitengerechtelijke
afhandeling van personenschades.2 De aard van de deelgeschilprocedureDe leden van de CDA-fractie vragen om ter verduidelijking aan te geven
welke meerwaarde de deelgeschilprocedure heeft ten opzichte van het bindend
advies en het kort geding.De deelgeschilprocedure heeft vooral meerwaarde in die situaties waarin
partijen in onderhandeling zijn en de wens en de verwachting hebben dat zij
er samen uit kunnen komen indien een geschil dat hen verdeeld houdt is opgelost.
De meerwaarde van de deelgeschilprocedure is dan dat deze procedure partijen
na het doorlopen daarvan ook daadwerkelijk in staat stelt om in onderhandelingen
tot een oplossing te komen. Partijen zullen daar doorgaans de voorkeur aan
geven boven een beslissing door een derde, zoals de kort-geding rechter of
een bindend adviseur. Partijen hebben dan immers aanzienlijk meer invloed
op de (totale) oplossing van hun geschil, welke oplossing dan door beide partijen
maximaal gedragen wordt. De meerwaarde van de deelgeschilprocedure boven het
bindend advies is daarnaast dat de deelgeschilprocedure ook openstaat voor
verzoeken van één van de partijen. Een geschil kan immers alleen
ter beslissing aan een bindend adviseur worden voorgelegd indien een bindendadviesclausule
is overeengekomen of beide partijen, nadat er een geschil is gerezen, daarmee
hebben ingestemd. De meerwaarde boven het kort geding is verder dat de deelgeschilprocedure
ook openstaat voor de wederpartij van degene die schade door dood
of letsel heeft geleden en ook indien er geen spoedeisend belang is.De leden van de CDA-fractie vragen voorts waarom partijen zullen kiezen
voor een deelgeschilprocedure boven mediation of arbitrage in het geval partijen
er overeenstemming over hebben bereikt om hun geschil ter beoordeling aan
een derde voor te leggen.Partijen zullen de deelgeschilprocedure boven arbitrage verkiezen indien
zij mogelijkheden zien en er de voorkeur aan geven hun geschil zoveel mogelijk
in onderling overleg op te lossen, in plaats van door een beslissing door
een arbiter. Voorts zullen zij de deelgeschilprocedure boven mediation verkiezen
indien zij verwachten dat de hulp van een mediator niet noodzakelijk is om
er onderling op een voor beide partijen bevredigende wijze uit te komen. Daarover
zij overigens opgemerkt dat ook een mediator gedurende zijn bemiddeling partijen
kan aanbevelen om een deelgeschil aan de rechter voor te leggen, bijvoorbeeld
indien blijkt dat een deelgeschil een succesvolle bemiddeling in de weg staat.Ten slotte vragen deze leden waarom de deelgeschilprocedure niet plaats
kan vinden voor de voorzieningenrechter.De deelgeschilprocedure is – ook indien er een spoedeisend belang
zou zijn – om de volgende twee redenen naar haar aard niet geschikt
om voor de voorzieningenrechter te laten plaatsvinden. In de eerste plaats
omdat in een kort geding alleen een voorlopige maatregel in de vorm van een
veroordeling kan worden gevraagd. Dit laatste kan weliswaar ook in een deelgeschilprocedure,
zoals een veroordeling tot het betalen van een voorschot. In de deelgeschilprocedure
zullen echter ook – en vermoedelijk zelfs voornamelijk – louter
juridische, procedurele en feitelijke vragen die partijen verdeeld houden
aan de orde worden gesteld. Dergelijke vragen kunnen in een kort geding niet
aan de orde komen omdat de voorzieningenrechter niet bevoegd is om een verklaring
voor recht uit te spreken. De tweede reden waarom de deelgeschilprocedure
niet voor de voorzieningenrechter kan plaatsvinden is omdat de aard van de
deelgeschilprocedure meebrengt dat de rechter zijn oordelen zoveel mogelijk
uitdrukkelijk en zonder voorbehoud formuleert, terwijl de voorzieningenrechter
zich beperkt tot voorlopige oordelen. Dit laatste past niet bij de aard van
de deelgeschilprocedure omdat voorlopige oordelen voor partijen onvoldoende
duidelijkheid bieden voor hun verdere onderhandelingen. Een oordeel in de
deelgeschilprocedure heeft in een eventuele bodemprocedure dan ook een zekere
bindende kracht, terwijl een oordeel van de voorzieningenrechter de bodemrechter
niet bindt.De leden van de SP-fractie vragen in hoeverre de deelgeschilprocedure
een gedeelte van de ongelijkheid in rechtsposities kan wegnemen. De leden
doelen daarbij op een ongelijkheid in die zin dat slachtoffers met letselschade
over minder tijd en geld beschikken dan een verzekeraar.Met de voorgestelde procedure wordt mede beoogd om de duur van het schaderegelings-traject
te bekorten. Dit is zeker in het voordeel van slachtoffers met letselschade.
Maar ook verzekeraars zijn gebaat bij een zo spoedig mogelijke afwikkeling.
Niet alleen omdat ook verzekeraars graag een dossier willen sluiten, maar
ook omdat iedere vertraging in de schadeafwikkeling kan leiden tot een verplichting
tot vergoeding van hogere bedragen aan wettelijk rente (art. 6:119 BW). Verder
wil ik erop wijzen dat een vertraging in de schadeafwikkeling weliswaar voor
slachtoffers doorgaans tot hogere kosten van rechtsbijstand zullen leiden,
maar dat die kosten ingevolge artikel 6:96, tweede lid, BW door de verzekeraar
dienen te worden vergoed. Ook in dat opzicht heeft een verzekeraar belang
bij een zo vlot mogelijke schadeafwikkeling.Deze leden vragen nogmaals te onderzoeken of een regeling tot stand kan
worden gebracht waarbij de deelgeschilprocedure alleen openstaat op verzoek
van beide partijen gezamenlijk, danwel op verzoek van alleen het slachtoffer
of diens naasten. Deze leden zijn van mening dat hierdoor een gedeelte van
de rechtsongelijkheid kan worden weggenomen.De deelgeschilprocedure beoogt de buitengerechtelijke afhandelingen van
personenschade te vereenvoudigen en te versnellen. Het wil daarmee tevens
bewerkstelligen dat deze afhandeling zo min mogelijk kostbaar, conflictueus
en belastend is. Dit is in het belang van beide partijen, derhalve –
zoals hierboven bleek – ook in het belang van de wederpartij van de
gedupeerde. Voorts is het ook in het belang van de samenleving als geheel
dat de beslechting van geschillen zo min mogelijk conflictueus, tijdrovend,
kostbaar en belastend is. Daarbij past niet dat één van de partijen
bij een geschil de toegang tot de deelgeschilprocedure wordt onthouden. De
beoogde doelstellingen van de voorgestelde procedure zouden daardoor maar
ten dele bereikt kunnen worden.De leden van de SP-fractie merken op dat afwikkeling van letselschade
jaren duurt, veelal ook buitengerechtelijk. Zij constateren dat er al meerdere
projecten zijn waarmee geprobeerd wordt om te komen tot een vereenvoudiging
en versnelling van de afhandeling en wijzen daarbij op het project van de
Haagse rechtbank, waarin door gespecialiseerde rechters in alle complexe letselschadezaken
meervoudig na antwoord wordt gecompareerd. Deze leden merken op dat dit buitengewoon
effectief is gebleken nu bijna 80% van de zaken ter zitting wordt geregeld
en in de overige zaken tot nu toe na de comparitie meteen eindvonnis is gewezen.
Deze leden vragen welke andere soortgelijke initiatieven er bij andere rechtbanken
zijn ontplooid en wat de resultaten van die initiatieven zijn.Het project bij de rechtbank Den Haag, inhoudende dat in alle complexe
letselschadezaken de comparitie na antwoord meervoudig is en door gespecialiseerde
rechters wordt geleid, is in 2005 gestart. De resultaten zijn bemoedigend.
In 2006 en 2007 zijn 70% van de zaken geschikt en is in de overige
30% van de zaken een eindvonnis gewezen. In 2008 is het schikkingspercentage
60%. Het project vindt inmiddels navolging bij de rechtbank Amsterdam
(zie ook Kamerstukken II 2007/08, 31 476,
nr. 2, p. 3). De resultaten daarvan zijn ook positief. In 2007 is 50%
van de zaken geschikt. In 2008 is dit percentage opgelopen tot 80.De leden van de SP-fractie vragen voorts waarop de verwachting is gebaseerd
dat er minder bodemprocedures nodig zullen zijn nu het bij de maximaal 5%
van de zaken die dit betreft toch vooral om zaken gaat met grote financiële
belangen. De genoemde leden vragen of de grote belangen niet een gebruik van
de deelgeschilprocedure waarin geen beroepsmogelijkheid is voorzien in de
weg staan. Daarbij wordt de vraag gesteld hoe groot de regering de kans acht
dat een eenzijdig gestarte deelgeschilprocedure zal leiden tot verwijdering
tussen partijen in plaats van het dichter bij elkaar brengen van partijen.
Ten slotte vragen deze leden of de opzet van de deelgeschilprocedure is om
als breekijzer te fungeren.De verwachting dat na de introductie van de deelgeschilprocedure minder
bodemprocedures aanhangig zullen worden gemaakt, is gebaseerd op het volgende.
De verwachting is dat bodemprocedures die thans worden ingesteld indien partijen
er met betrekking tot bijvoorbeeld een bepaalde schadepost na jaren onderhandelingen
toch niet uitkomen en vervolgens besluiten de hele zaak aan de rechter voor
te leggen, na introductie van de deelgeschilprocedure nog nauwelijks zullen
voorkomen. Die verwachting is ook door de Raad voor de rechtspraak uitgesproken.
Naar huidig recht zullen partijen, wanneer ze het over een deelgeschil niet
eens kunnen worden, in veel gevallen een bodemprocedure starten. Indien dit
wetsvoorstel in werking is getreden, zal in dat geval volstaan kunnen worden
met een deelgeschilprocedure. Dit voorkomt bovendien een onnodige vertraging
van de afwikkeling.De vraag of een deelgeschilprocedure de aangewezen weg is, hangt niet
zozeer af van de omvang van de betrokken financiële belangen als wel van de aard van de vraag die partijen verdeeld houdt. Wanneer partijen
het bijvoorbeeld niet eens zijn over de vraag of een deskundige benoemd moet
worden, kan daarover in een deelgeschilprocedure een oordeel van de rechter
worden gevraagd. De omvang van de financiële belangen is hierbij van
geen belang.Niet uitgesloten is dat een eenzijdig gestarte deelgeschilprocedure in
een concreet geval leidt tot verwijdering tussen partijen in plaats van het
dichter bij elkaar brengen van partijen. Partijen kunnen zich immers winnaar
of verliezer voelen nadat de rechter in een deelgeschilprocedure in het voordeel
van een van partijen heeft beslist. Daarbij dienen echter twee nuanceringen
te worden gemaakt. In de eerste plaats geldt dat een deelgeschilprocedure
wordt gestart omdat partijen er buitengerechtelijk niet uitkomen. Het is dus
niet zo dat een deelgeschilprocedure een in het verschiet liggende buitengerechtelijke
oplossing doorkruist. Een deelgeschilprocedure kan juist een buitengerechtelijke
oplossing mogelijk maken. In de tweede plaats geldt op grond van het voorgestelde
artikel 1019z Rv dat de rechter het verzoek om te beslissen over een deelgeschil
afwijst voor zover de verzochte beslissing naar zijn oordeel onvoldoende kan
bijdragen aan de totstandkoming van een vaststellingsovereenkomst. Indien
de rechter in een gegeven geval van oordeel is dat een deelgeschilprocedure
een vaststellingsovereenkomst juist zou bemoeilijken, zal hij het verzoek
om een beslissing over het deelgeschil dus afwijzen.De deelgeschilprocedure is niet bedoeld als breekijzer maar als middel
om een vastgelopen situatie vlot te trekken. Het stelt partijen in staat om
daar waar zij er op een bepaald punt buitengerechtelijk niet uitkomen, de
hulp van de rechter in te roepen om vervolgens het gehele geschil buitengerechtelijk
op te lossen.De leden van de VVD-fractie vragen nader inzichtelijk te maken hoe de «zekere
bindende kracht» van de deelgeschilbeslissing geïnterpreteerd moet
worden. Voorts vragen deze leden om aan de hand van enkele voorbeelden duidelijk
te maken in welke gevallen de rechter een dergelijke beslissing als «niet
bindend» terzijde kan schuiven.De deelgeschilprocedure biedt partijen de mogelijkheid om de rechter om
oordelen te vragen die richtinggevend zijn voor hun onderhandelingen. Dit
brengt mee dat de rechter zijn oordelen over het deelgeschil dan ook zoveel
mogelijk uitdrukkelijk en zonder voorbehoud formuleert. Aan een dergelijk
oordeel komt dan bindende kracht toe in die zin dat de rechter in eerste aanleg
daar in beginsel niet van terug kan komen. In artikel 1019cc, eerste lid,
Rv is in deze aangeknoopt bij de leer van de bindende eindbeslissing van een
tussenvonnis. Dit betekent dat van een oordeel over het deelgeschil dat uitdrukkelijk
en zonder voorbehoud is geformuleerd alleen kan worden teruggekomen indien
er inmiddels nadere gegevens voorhanden zijn waaruit blijkt dat de beslissing
berust op een onjuiste juridische of feitelijke grondslag. In dat geval kan
de bodemrechter het oordeel over het deelgeschil heroverwegen teneinde te
voorkomen dat hij op een ondeugdelijke grondslag een einduitspraak zou doen.
Bij omstandigheden waarin de rechter in eerste aanleg een beslissing dan als «niet
bindend» terzijde kan schuiven, kan bijvoorbeeld aan de volgende situaties
worden gedacht. Indien de rechter in een deelgeschilprocedure een oordeel
heeft gegeven over de levensverwachting van een gedupeerde die van belang
is voor de berekening van zijn inkomensschade, is denkbaar dat deze naar beneden
moet worden bijgesteld indien nadien geconstateerd is dat de gedupeerde (bovendien)
lijdt aan een ernstige ziekte. Voorts kan gedacht worden aan een door de deelgeschilrechter
gegeven uitleg van de wet die door een nadien door de Hoge Raad gewezen arrest
niet meer de juiste blijkt te zijn (vergelijk HR 25 april 2008, RvdW
2008, 481).De leden van de VVD-fractie vragen inzicht te geven in de status van een
deelgeschilbeslissing binnen het Europees juridisch kader. Indien de leden
doelen op de invloed van het Europese recht merk ik op dat een deelgeschilbeslissing
zich niet onderscheidt van andersoortige rechterlijke beslissingen en dat
het Europese recht daarbij een rol speelt indien het geschil waarover het
oordeel van de rechter gevraagd wordt mede door Europees recht beheerst zou
worden. Indien deze leden willen weten in hoeverre een deelgeschilbeslissing
in de andere EU lidstaten wordt erkend, geldt het volgende. Verordening (EG)
nr. 44/2001 van de Raad van 22 december betreffende rechterlijke bevoegdheid,
de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken
(Brussel I) bepaalt onder welke voorwaarden in een lidstaat gegeven beslissingen
in de overige lidstaten worden erkend. Uit artikel 32 Brussel I volgt dat
onder een beslissing in de zin van de verordening wordt verstaan: elke door
een gerecht van een lidstaat gegeven beslissing, ongeacht de daaraan gegeven
benaming. Ook beslissingen in een deelgeschilprocedure vallen dus onder het
toepassingsgebied van Brussel I. Ingevolge artikel 33 Brussel I geldt als
uitgangspunt dat een in een lidstaat gegeven beslissing in de overige lidstaten
wordt erkend zonder vorm van proces. Dit geldt derhalve ook voor een beslissing
in een deelgeschilprocedure.3 Adviezen3.1 Administratieve lastenDe leden van de VVD-fractie vragen met het oog op een effectieve evaluatie
die inzicht geeft in de gevolgen voor de administratieve lasten, de regering
nader te motiveren waarom wordt afgezien van een nulmeting. Juist inzicht
in de gevolgen voor de administratieve lasten is volgens deze leden van belang
bij de evaluatie van het instrument en voor de beoordeling van de mogelijkheden
en wenselijkheid het bereik uit te breiden.Het wetsvoorstel voorziet erin dat de doelmatigheid en de effecten van
het voorstel na vijf jaar worden geëvalueerd. Een onderzoek naar de administratieve
lasten voor het bedrijfsleven en voor burgers maakt daar geen deel van uit.
Het civiele procesrecht is ook uitgezonderd van een verplichte meting omdat
de vormvereisten die daarin zijn opgenomen nauw samenhangen met de waarborgfunctie
van het procesrecht. De verwachting is overigens wel dat de introductie van
de deelgeschilprocedure de duur van de buitengerechtelijke schadeafwikkeling
zal verkorten en deze afwikkeling zal vereenvoudigen. Dit maakt wel deel uit
van de voorziene evaluatie. Dit wetsvoorstel zal naar verwachting voor burgers
en bedrijven leiden tot een reductie van hun transactiekosten. De deelgeschilregeling
heeft overigens niet alleen een gunstig financieel effect, maar verlicht ook
de geestelijke belasting die de afwikkeling van letselschade voor slachtoffers
met zich mee kan brengen.3.2 Verhouding tot de bestaande (buitengerechtelijke)
vormen van geschilbeslechtingDe leden van de CDA-fractie menen dat het in letselschadezaken vaak noodzakelijk
zal zijn om deskundigen te raadplegen. Een bepaalde mate van kennis, zo merken
deze leden op, moet vaak voorhanden zijn wil een rechter een oordeel kunnen
geven. Deze leden erkennen dat het raadplegen van deskundigen gepaard zal
gaan met enige tijd, maar vragen of het toch mogelijk kan worden gemaakt om
deskundigen op te roepen.De voorgestelde regeling staat er niet aan in de weg om in de deelgeschilprocedure
deskundigen te raadplegen. Onder omstandigheden kan dit voor de rechter zelfs
noodzakelijk zijn om zijn oordeel zoveel mogelijk uitdrukkelijk en zonder
voorbehoud te kunnen formuleren. Indien aldus een deelgeschil aan hem wordt
voorgelegd waarbij het raadplegen van deskundigen noodzakelijk is, zal de
rechter zich ingevolge artikel 1019z Rv dienen af te vragen of
de daarmee te investeren tijd, geld en moeite opwegen tegen het belang van
de vordering en de bijdrage die zijn beslissing aan de totstandkoming van
een minnelijke regeling kan leveren. Goed denkbaar is dat deze afweging positief
uitvalt en het ook dan lonend is om de deelgeschilprocedure te doorlopen.De leden van de VVD-fractie achten het onwenselijk dat de deelgeschilprocedure
ook kan worden gevoerd indien al een bodemprocedure aanhangig is en vragen
of het de duidelijkheid ten goede komt deze mogelijke samenloop uit te sluiten.Een oplossing van een geschil door partijen zelf heeft in het algemeen
de voorkeur boven een beslissing door de rechter. Een dergelijke gezamenlijk
geformuleerde oplossing houdt immers rekening met de belangen van beide partijen
en heeft dientengevolge een hoge acceptatiegraad. Dit is ook de reden dat
de rechter bij wie een bodemprocedure aanhangig is niet zelden beproeft of
er mogelijkheden zijn om de procedure te schorsen en partijen door te verwijzen
naar een mediator. Indien vervolgens zou blijken dat slechts een deelgeschil
aan een minnelijke regeling in de weg staat, acht ik het een gemiste kans
als de deelgeschilprocedure dan niet voor partijen zou openstaan. Bedacht
zij bovendien dat een belemmering als door deze leden geopperd ertoe kan leiden
dat partijen die een deelgeschilprocedure aanhangig willen maken in zo’n
geval de bodemprocedure van de rol zullen afvoeren.De leden van de VVD-fractie vragen hoe vaak in een zaak een deelgeschilprocedure
aanhangig kan worden gemaakt en wanneer het starten van een bodemprocedure
meer voor de hand ligt. Tevens vragen deze leden hoe de rechter hieraan invulling
dient te geven. De leden van de PvdA-fractie vragen
waarom niet gekozen is voor een beperking van het aantal keren dat een deelgeschil
aan de rechter kan worden voorgelegd. Deze leden merken hierover op dat in
het geval bijvoorbeeld drie keer een verzoek kan worden gedaan dit niet meer
in het belang van een snelle afhandeling is en de kosten daarvan die van een
bodemprocedure zouden kunnen overschrijden. Tevens merken deze leden op dat
uit het meermalen aanhangig maken van een deelgeschil kan blijken dat men
niet spoedig tot een vergelijk kan komen. De leden van de SP-fractie zijn
daarentegen van mening dat het aantal deelgeschilprocedures in een zaak niet
moet worden beperkt, gelet op de vele vragen die voor deze procedure in aanmerking
komen. Een beperking, zo merken deze leden op, zou tot een tactisch gebruik
van de procedure kunnen leiden, hetgeen deze leden ongewenst vinden.Ik onderschrijf de opvatting van de leden van de PvdA-fractie dat indien
al één of meerdere deelgeschilprocedures aanhangig zijn gemaakt,
dit een sterke aanwijzing is dat een beslissing in een volgende procedure
geen voldoende bijdrage zal kunnen leveren aan de totstandkoming van een minnelijke
regeling (art. 1019z Rv). Ik wil daaraan echter niet de conclusie verbinden
dat het aanbeveling verdient om het aantal keren dat een deelgeschilprocedure
aanhangig kan worden gemaakt, wettelijk te limiteren. Dit kan naar mijn mening
beter aan de rechter worden overgelaten, die vanzelfsprekend in staat moet
worden geacht per geval te beoordelen of een volgende deelgeschilprocedure
de toets van artikel 1019z Rv nog kan doorstaan. Met de meer open norm van
deze bepaling kan naar mijn opvatting beter dan met een vaste limiet worden
ingespeeld op de specifieke omstandigheden van een zaak. In antwoord op de
vraag van de leden van de VVD-fractie hoe de rechter aan deze norm invulling
dient te geven, zij verwezen naar het antwoord hieronder op de vraag van dezelfde
leden naar de toepassing van artikel 1019z Rv door de rechter. Ter vermijding
van misverstanden zij hierover nog opgemerkt dat indien de rechter een volgende
procedure niet meer toestaat, dat niet noodzakelijkerwijze betekent dat dan
een bodemprocedure gestart zou moeten worden. Denkbaar is immers ook dat partijen
er dan voor kiezen om toch door te onderhandelen, dan wel de hulp
van bijvoorbeeld een mediator in te roepen. In dit verband valt nog te wijzen
op artikel 1019ij Rv dat de deelgeschilrechter de bevoegdheid geeft om een
comparitie van partijen te bevelen, in welk kader hij met partijen de verdere,
meest kansrijke behandeling van het geschil kan bespreken.3.3 Belasting rechterlijke machtDe leden van de CDA-fractie hebben behoefte aan een reactie op de twijfels
van de Raad voor de rechtspraak over de doeltreffendheid van onderhavig wetsvoorstel.
De Raad voor de rechtspraak stelt volgens deze leden dat door complexiteit
van letselschadezaken partijen toch vaak zullen kiezen om de zaak niet buitengerechtelijk
op te lossen. Tevens vragen deze leden wat de te verwachten gevolgen zijn
voor de lastendruk voor het rechterlijke apparaat.De Raad heeft naar mijn mening niet opgemerkt dat de deelgeschilprocedure
een beperkte rol zou spelen in alle letselschadezaken. De Raad heeft zijn
oordeel beperkt tot alleen complexe zaken en daarbij aangegeven niet te kunnen
aangeven om hoeveel zaken het dan gaat. De stelling dat door de complexiteit
van letselschadezaken partijen vaak zullen kiezen om de zaak niet buitengerechtelijk
op te lossen, wordt ook niet gesteund door de huidige praktijk. Slechts 1
tot 5% van de letsel- en overlijdensschadezaken wordt (uiteindelijk)
aan de rechter voorgelegd. Hieruit blijkt reeds dat de complexe zaken waarop
de Raad doelt slechts een gering percentage vormen van het geheel van letselschadezaken.De gevolgen voor de lastendruk voor het rechterlijk apparaat maken onderdeel
uit van de evaluatie van het wetsvoorstel (artikel V). De verwachting is dat
enerzijds de lastendruk zal afnemen doordat in een deel van de zaken waarin
nu een bodemprocedure wordt gevolgd met een minder omvangrijke deelgeschilprocedure
zal kunnen worden volstaan. Anderzijds zullen deelgeschilprocedures die worden
ingesteld in zaken die nu (vaak pas na lange tijd) buitengerechtelijk worden
afgewikkeld voor een toename van de lastendruk bij de rechterlijke macht zorgen.
Hoe de balans tussen deze twee ontwikkelingen uitvalt, zal duidelijk worden
na de genoemde evaluatie.De leden van CDA-fractie vragen voorts of voorkomen moet worden dat over
ieder deelgeschil een aparte procedure wordt gevoerd. Gezien het kostenaspect –
zo merken deze leden op – moet getracht worden om de verschillende deelgeschillen
zo veel mogelijk te bundelen. Daarbij wordt de vraag gesteld hoe een dergelijke
bundeling van deelgeschillen bereikt kan worden.Ik deel de mening van de leden dat voorkomen moet worden dat over ieder
deelgeschil een aparte procedure wordt gevoerd. Het voorgestelde artikel 1019z
Rv dient een dergelijke situatie te voorkomen. Deze bepaling luidt dat de
rechter het verzoek om te beslissen over een deelgeschil afwijst voor zover
de verzochte beslissing naar zijn oordeel onvoldoende kan bijdragen aan de
totstandkoming van een vaststellingsovereenkomst. Indien er naast het aan
de rechter voorgelegde geschil nog meer deelgeschillen zijn die partijen verdeeld
houdt, zal dit oordeel doorgaans negatief uitvallen. Denkbaar is dan wel dat
in een deelgeschilprocedure ook deze andere deelgeschillen aan de rechter
worden voorgelegd. De deelgeschilprocedure is er echter weer niet op ingericht
om de rechter over een groot aantal deelgeschillen te laten oordelen. Het
verder dooronderhandelen, al dan niet met behulp van een mediator, of het
instellen van een bodemprocedure, is dan een meer geëigende weg.De leden van de CDA-fractie vinden de waarschuwing van de Nederlandse
Vereniging voor Rechtspraak terecht dat de tuchtrechtelijke regels van advocaten
dat zij onderlinge correspondentie niet openbaar maken, beletselen kunnen
opwerpen voor de doeltreffendheid van voorliggend wetsvoorstel.
Deze leden verwijzen naar de memorie van toelichting waarin is aangegeven
dat indien zulks tot problemen leidt, de gedragsregels kunnen worden aangepast.
De genoemde leden vragen hoe de gedragsregels die voor advocaten onderling
gelden in dat geval kunnen worden aangepast. De leden van de VVD-fractie vragen
de regering eveneens nader in te gaan op de mogelijke complicaties en consequenties
ten aanzien van de tuchtrechtelijke normen van advocaten omtrent het openbaren
van confraternele correspondentie. Deze leden verzoeken in te gaan op mogelijke
problemen die hier zijn te voorzien en welke aanpassingen van de gedragsregels
dientengevolge het meest voor de hand liggen.Artikel 1019x, derde lid, onderdeel c, Rv schrijft voor dat het verzoekschrift
een zakelijk overzicht bevat van de inhoud en het verloop van de onderhandelingen.
Voor de deelgeschilrechter is kennis daarvan van belang om zich een beeld
van de zaak te kunnen vormen. Om te kunnen beoordelen of de verzochte beslissing
een voldoende bijdrage kan leveren aan een mogelijk akkoord, dient de rechter
immers te weten over welke punten al dan niet overeenstemming is bereikt.
Blijkt bijvoorbeeld dat naast het deelgeschil over wezenlijke andere geschilpunten
ook nog geen overeenstemming is bereikt, dan is de zaak (nog) niet geschikt
voor een deelgeschilprocedure. Regel 13 van de Gedragsregels 1992 van de Nederlandse
Orde van Advocaten werpt in verband hiermee geen beletselen op voor de doeltreffendheid
van de deelgeschilprocedure. Dit om twee redenen. Regel 13 bepaalt weliswaar
dat door een advocaat omtrent de inhoud van tussen advocaten gevoerde onderhandelingen
aan de rechter aan wiens oordeel de zaak is onderworpen, niets mag worden
medegedeeld zonder toestemming van de advocaat van de wederpartij, doch deze
Regel zal in letselschadezaken zelden toepassing vinden. De onderhandelingen
in het kader van de afwikkeling van letselschadezaken vinden immers in verreweg
de meeste gevallen van de zijde van verzekeraars plaats door bij hun in dienst
zijnde schaderegelaars. In die gevallen waarin de onderhandelingen mogelijk
wel plaatsvinden tussen twee advocaten zal Regel 13 geen toepassing kunnen
vinden indien er met de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel de wettelijke
verplichting bestaat om de in deze bepaling genoemde gegevens toch aan de
rechter mede te delen. Het is aan de Nederlandse Orde van Advocaten om te
beslissen of het noodzakelijk is om Gedragsregel 13 aan te passen voor die
gevallen waarin het daarin opgenomen verbod conflicteert met de wettelijke
verplichting van artikel 1019x, derde lid, Rv.De vragen van de fracties van de PvdA en SP over de mogelijkheid om in één
zaak meerdere deelgeschilprocedures aanhangig te maken, zijn hierboven reeds
beantwoord.De leden van de SP-fractie vragen aandacht voor de complexiteit van letselschadezaken.
Het is volgens deze leden de moeilijkste categorie zaken die aan de rechter
wordt voorgelegd. De leden merken op dat volgens de Raad voor de rechtspraak
juist in deze zaken de deelgeschilprocedure slechts een beperkte rol zal spelen.
Deze leden vragen hoe dit valt te rijmen met mijn verwachting dat deelgeschilprocedures
niet zullen leiden tot een extra belasting van de rechterlijke macht omdat
ze het aantal bodemprocedures zullen doen verminderen.De Raad voor de rechtspraak heeft gewezen op de positieve effecten van
de deelgeschilprocedure bij niet-complexe letselschadezaken. De deelgeschilprocedure
kan hier teweegbrengen dat er een einde komt aan bodemprocedures die thans
worden ingesteld indien partijen er met betrekking tot een bepaalde schadepost
na jaren onderhandelingen toch niet uitkomen en vervolgens besluiten de hele
zaak aan de rechter voor te leggen. Thans is niet goed te voorspellen of de
vermindering van de belasting van de rechterlijke macht die hier het gevolg
van is, opweegt tegen de werklastverzwaring die het gevolg is van de introductie
van dedeelgeschilprocedure. Het gebruik van de deelgeschilprocedure
zal immers worden bepaald door een nog te ontwikkelen praktijk die thans moeilijk
te voorspellen is. De effecten voor de belasting van de rechterlijke macht
zullen – zoals hierboven is opgemerkt – nadrukkelijk aan de orde
komen in de evaluatie die in dit wetsvoorstel is voorzien. Daarbij zal ook
aan de orde komen of – zoals de Raad veronderstelt – de deelgeschilprocedure
in complexe zaken inderdaad een beperkte rol zal spelen.Op de vraag van de leden van de SP-fractie waarom er niet voor gekozen
is om de deelgeschilprocedure niet open te stellen voor de aansprakelijke
partij en diens verzekeraar, is hierboven reeds ingegaan.De leden van de VVD-fractie vragen nogmaals in te gaan op de problematiek
van het stapelen van deelgeschilprocedures en naar de ruimte die de rechter
hier heeft, gelet op de afwijzingsgrond van artikel 1019z Rv. Zij vragen dit
aan de hand van voorbeelden te verduidelijken.De rechter zal zich bij elke deelgeschilprocedure moeten afvragen of de
investering daarvan in tijd, geld en moeite opweegt tegen het belang van de
vordering en de bijdrage die een beslissing kan leveren aan de totstandkoming
van een minnelijke regeling. De rechter heeft hier een ruime beoordelingsvrijheid.
Wel wil ik er nogmaals op wijzen dat in het geval er al meerdere deelgeschilprocedures
zijn doorlopen dit in zijn algemeenheid een sterke aanwijzing is dat niet
valt te verwachten dat een volgende procedure een voldoende bijdrage kan leveren
aan de totstandkoming van een vaststellingsovereenkomst. Doch uitzonderingen
zijn denkbaar en daarin komt de beoordelingsruimte van de rechter tot uitdrukking.
Indien bijvoorbeeld de voorgaande procedures uitsluitend aanhangig zijn gemaakt
door één van de partijen, dan ligt het minder voor de hand om
een volgende verzoek af te wijzen indien deze door de andere partij wordt
gedaan. Voorts is bijvoorbeeld denkbaar dat een volgende deelgeschilprocedure
toch zinvol is omdat partijen over vrijwel alle aspecten overeenstemming hebben
bereikt, maar er plotsklaps een nieuw geschil is gerezen dat verband houdt
met gewijzigde sociale wetgeving die van invloed is op de omvang van de vergoeding
van inkomensschade.3.4 Toepassingsgebied deelgeschilprocedureDe leden van de CDA-fractie zijn tevreden dat geen geschillen zijn uitgesloten.
In principe kunnen alle deelgeschillen worden behandeld. Met betrekking tot
de aansprakelijkheidsvraag – zo stellen deze leden – wordt in
de memorie van toelichting echter opgemerkt dat deelgeschillen waarvan te
verwachten is dat de beantwoording kostbaar zal zijn en veel tijd in beslag
zal nemen, zich minder snel zullen lenen voor behandeling in een deelgeschilprocedure.
Deze leden vragen wie de grens in zulke gevallen gaat bepalen. De vraag wordt
gesteld hoe een rechter tot de keuze komt om een deelgeschilprocedure niet
toe te staan.Beantwoording van de aansprakelijkheidsvraag leent zich zeer wel voor
de deelgeschilprocedure. In de memorie van toelichting is daarover opgemerkt
dat het evenals bij andere deelgeschillen aan de rechter is om te bepalen
of een verzochte beslissing daarover voldoende kan bijdragen aan de totstandkoming
van een vaststellingsovereenkomst. De rechter bepaalt dus de grens. De rechter
komt tot zijn beslissing door de investering in tijd, geld en moeite die met
de deelgeschilprocedure gepaard gaan af te wegen tegen het belang van de vordering
en de bijdrage die een beslissing aan de totstandkoming van een minnelijke
regeling kan leveren. Wanneer de rechter bijvoorbeeld van oordeel is dat meer
deelgeschillen partijen verdeeld houden dan alleen de aansprakelijkheidsvraag
en de verwachting is dat partijen ook die andere deelgeschillen niet eenvoudig
buitengerechtelijk zullen oplossen, zal de rechter het verzoek afwijzen. De leden van de CDA-fractie zijn van mening dat met name op het terrein
van de medische klachten veel deelgeschilprocedures kunnen worden verwacht.
Gesteld wordt dat problemen daarbij ook zullen kunnen optreden omdat het vaak
niet eenvoudig is om een deskundige te vinden of om de juiste vraagstelling
te formuleren. Tevreden zijn deze leden dan ook met het feit dat er door diverse
instanties onderzoek wordt gedaan naar stroomlijning en doorstroming van deze
categorie zaken. In de memorie van toelichting staat dat dit de aandacht van
de regering heeft. Deze leden vragen mij concrete voorstellen te doen.De problemen waarop deze leden doelen, zien vooral op het zogenaamde medisch
traject. Deze problemen kunnen overigens ook in andere letselschadezaken spelen.
Het medisch traject binnen de afwikkeling van letselschade kan voor het slachtoffer
transparanter worden door het opstellen van procedurebeschrijvingen, modelovereenkomsten
en vragenlijsten voor medische gegevens. Om die reden ondersteun ik het project «medisch
traject» binnen het Nationaal Platform Personenschade. Dat project moet
onder de leiding van prof. mr. A.J. Akkermans en prof. mr. J. Legemaate leiden
tot het toevoegen van een medische paragraaf aan de Gedragscode Behandeling
Letselschade. Deze medische paragraaf moet bijdragen aan een snelle procedure,
objectiviteit en het tot stand brengen van een dialoog tussen partijen. Ik
wacht de resultaten van dit project af alvorens te beslissen of aanvullende
maatregelen nodig zijn.De leden van de PvdA-fractie vragen of het afwijzen van het verzoek om
de reden dat de verzochte beslissing onvoldoende kan bijdragen aan de totstandkoming
van een minnelijke regeling, niet juist vertraging kan opleveren in het gehele
traject. Deze leden gaan er daarbij vanuit dat in dat geval een bodemprocedure
wordt gestart om de gehele letselschade af te handelen. De genoemde leden
vragen of het dan niet de voorkeur verdient om in de deelgeschilprocedure
tot een finale afhandeling te komen. In het bijzonder vragen deze leden zich
dat af in het geval het verzoek wordt afgewezen indien deze procedure als
vertragingstactiek wordt ingezet.Indien de rechter van oordeel is dat er een goede kans is om in c.q. met
behulp van de deelgeschilprocedure tot een finale afhandeling te komen, zal
hij het verzoek naar alle waarschijnlijkheid niet afwijzen. De verzochte beslissing
levert in dat geval een voldoende bijdrage aan de afronding van de zaak. Indien
dat echter minder duidelijk is, zal de rechter ook in zijn afweging betrekken
in hoeverre het afwijzen van het verzoek tot een vertraging in het gehele
traject kan leiden. Denkbaar is bijvoorbeeld dat naast het deelgeschil dat
aan de rechter wordt voorgelegd er nog vele andere (deel)geschillen zijn die
partijen verdeeld houden. Indien niet valt te verwachten dat partijen daar
uitkomen, zal een bodemprocedure minder tijd vergen dan het opsplitsen van
het geschil in vele deelgeschillen. Daarover zij ook nog opgemerkt dat het
afwijzen van het verzoek niet noodzakelijkerwijze tot gevolg zal hebben dat
nog slechts een bodemprocedure resteert. Denkbaar is immers ook dat partijen
er dan voor kiezen om toch door te onderhandelen, dan wel de hulp van bijvoorbeeld
een mediator in te roepen. Dit laatste kan bijvoorbeeld zinvol zijn indien
vele deelgeschillen partijen nog verdeeld houden. In dit verband wil ik nogmaals
wijzen op artikel 1019ij Rv dat de deelgeschilrechter de bevoegdheid geeft
om een comparitie van partijen te bevelen, in welk kader hij met partijen
de verdere, meest kansrijke behandeling van het geschil kan bespreken.Indien het verzoek wordt afgewezen omdat naar het oordeel van de rechter
een van de partijen de deelgeschilprocedure als vertragingstactiek inzet,
valt niet te verwachten dat deze afwijzing vertraging oplevert in het gehele
traject. Indien immers een partij zich ten doel stelt de afwikkeling van de
schade te vertragen, zal hij steeds een nieuw geschil naar voren brengen.
Een beslissing over een van die geschillen in een deelgeschilprocedure
lost dit probleem niet op. Ook een reeks deelgeschilprocedures zal in een
dergelijke situatie niet leiden tot de totstandkoming van een vaststellingsovereenkomst
omdat deze partij dat juist tracht te voorkomen.3.5 ProcesvertegenwoordigingDe leden van de CDA-fractie constateren dat de Vereniging Letselschade
Advocaten verplichte procesvertegenwoordiging in alle zaken nodig acht en
zij vragen of ik dit standpunt deel. Ook de leden van de SP-fractie achten
procesvertegenwoordiging in alle deelgeschilprocedures noodzakelijk.Dit standpunt deel ik niet. In die zaken waarin geen procesvertegenwoordiging
verplicht is gesteld indien het geschil in volle omvang aan de rechter wordt
voorgelegd, ligt het niet voor de hand dat wèl te doen indien slechts
een deel van dat geschil aan de rechter wordt voorgelegd. Daarom is in deze
aangesloten bij de vraag welke rechter het geschil behandelt: de kantonrechter
of de sector civiel van de rechtbank.Artikel 1019x Rv bepaalt aan welke rechter het verzoek moet worden gedaan.
Het verzoek wordt gedaan aan de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn
in de zaak, indien deze ten principale aanhangig wordt gemaakt. De leden van
de CDA-fractie vragen hierover hoe bij een deelgeschilprocedure waar de hoogte
van de geleden schade of de geëiste schadevergoeding nog niet vaststaat,
bepaald moet worden of de kantonrechter of de sector civiel van de rechtbank
bevoegd is.Om te beoordelen of de rechter bevoegd is, is niet nodig dat de omvang
van de schade exact bekend is. Die omvang kan zelfs voorwerp zijn van het
debat in de procedure. De partij of de partijen die het verzoek doen, dienen
dan ook ingevolge artikel 1019x, derde lid, Rv in het verzoekschrift het vermoedelijke beloop van de vordering te vermelden.
Dit zal in veel gevallen een zo nauwkeurig mogelijke schatting zijn. Op basis
daarvan beoordeelt de rechter zijn sectorcompetentie. Dit is overigens dezelfde
regel aan de hand waarvan bepaald wordt welke rechter een voorlopig getuigenverhoor
dient te behandelen.3.6 KostenDe leden van de CDA-fractie merken op dat in het voorstel de kosten van
de deelgeschil-procedure als buitengerechtelijke kosten worden aangemerkt
en vragen wat de relatie is met het rapport Voorwerk II en de daarin gedane
aanbevelingen.Het rapport Voorwerk II is in een bodemprocedure in beginsel ook van toepassing
op de buitengerechtelijke kosten ter zake van de afwikkeling van letselschades.
Het rapport wordt door rechters in letselschadezaken ook toegepast. Omdat
evenwel de afwikkeling van een letselschadezaak doorgaans aanmerkelijk meer
tijd en inspanning vergt dan een eenvoudige incassozaak, wordt in de praktijk
ook regelmatig ten gunste van de benadeelde afgeweken van het forfaitaire
uitgangspunt van het rapport. Daarvoor biedt het rapport ook de ruimte indien
de benadeelde gemotiveerd stelt en zo nodig bewijst dat de werkelijk gemaakte
kosten hoger zijn. De benadeelde maakt dan aanspraak op de werkelijk gemaakte
kosten, mits deze kosten redelijk zijn. Te verwachten valt dat zeker in letselschadezaken
waarin een deelgeschilprocedure wordt doorlopen, de forfaitaire vergoedingen
van het rapport doorgaans niet kostendekkend zijn. Artikel 1019aa Rv is dan
in het bijzonder van belang. Ingevolge deze bepaling begroot de rechter de
kosten van behandeling van het verzoek aan de zijde van de benadeelde. Daarmee
heeft de benadeelde het bewijs in handen dat hij deze kosten heeft gemaakt.
Dit kan de benadeelde behulpzaam zijn in het geval hij dient te stellen en
zo nodig te bewijzen dat de (totale) door hem gemaakte kosten de forfaitaire
vergoeding van het rapport overstijgen. Daarbij zij nog aangetekend
dat de rechter die ingevolge artikel 1019aa Rv de kosten van de deelgeschilprocedure
begroot, daarbij uitgaat van de werkelijk door de benadeelde gemaakte redelijke
kosten. De rechter dient deze kosten niet forfaitair volgens Voorwerk II te
begroten. De gedachte is immers dat partijen er na de deelgeschilprocedure
samen uitkomen en de benadeelde vervolgens aanspraak kan maken op de werkelijk
door hem gemaakte kosten.3.7 Hoger beroep en status deelgeschiluitspraakDe leden van de PvdA-fractie merken op dat geen hoger beroep openstaat
tegen de beslissing van de rechter in de deelgeschilprocedure. Zij vragen
of het wel mogelijk is om de uitspraak in het deelgeschil in het hoger beroep
in de bodemprocedure aan de rechter voor te leggen.Dat is inderdaad mogelijk. Ingevolge artikel 1019cc, derde lid, onderdeel
b, Rv kan beroep worden ingesteld tegen een beslissing in de deelgeschilprocedure
tegelijk met het hoger beroep van het eindvonnis in de bodemprocedure. Daarnaast
is het ingevolge onderdeel a van deze bepaling óók mogelijk
om dat hoger beroep in een procedure ten principale te doen plaatsvinden voordat
in deze laatste procedure een eindvonnis is gewezen. De bodemrechter dient
daarvoor wel verlof te verlenen. Aan die mogelijkheid kan behoefte bestaan
indien het om een wezenlijke rechtsvraag gaat die bepalend is voor de afloop
van de zaak en het daarom doelmatig is om niet de gehele bodemprocedure af
te ronden.De leden van de SP-fractie menen dat het vaststellen van de aansprakelijkheid
vaak een belangrijk breekpunt is, en dat in dat geval aan het horen van getuigen
en het raadplegen van deskundigen vaak niet kan worden ontkomen. Deze leden
vragen in hoeverre de deelgeschil-procedure dan nog een bijdrage kan leveren
aan het versnellen van de buitengerechtelijke afdoening.Ik wil hier vooraf over opmerken dat er in de praktijk vele deelgeschillen
kunnen rijzen, maar dat naar mijn inschatting de vaststelling van aansprakelijkheid
zeker het meest voorkomende geschilpunt is. Bij bijvoorbeeld verkeers- en
bedrijfsongevallen, is de aansprakelijkheid niet zeer regelmatig een geschilpunt.
Indien in een deelgeschilprocedure de aansprakelijkheidsvraag wel het geschilpunt
is, zijn voor de beantwoording daarvan niet altijd uitvoerige bewijsvoeringen
en deskundigenberichten noodzakelijk. Doch indien dat in een concreet geval
wel noodzakelijk zou zijn, zal de rechter zich hebben af te vragen of de daarmee
te investeren tijd, geld en moeite opwegen tegen het belang van de vordering
en de bijdrage die zijn beslissing aan de totstandkoming van een minnelijke
regeling kan leveren. Goed denkbaar is dat het dan toch lonend is om de deelgeschilprocedure
te doorlopen.Voorts vragen deze leden of het ontbreken van een beroepsmogelijkheid
niet juist zal leiden tot het raadplegen van meer deskundigen en getuigen.Dat is naar mijn mening niet het geval. Denkbaar is wel dat de rechter
om zijn beslissing zoveel mogelijk uitdrukkelijk en zonder voorbehoud te kunnen
formuleren van mening is dat het met het oog daarop noodzakelijk is om deskundigen
te raadplegen. Het ontbreken van een beroepsmogelijkheid is daarop echter
niet van invloed.Verder vragen de leden van de SP-fractie of het ontbreken van een beroepsmogelijkheid
niet juist een belemmering zal vormen voor het aan de rechter voorleggen van
een deelgeschil die van doorslaggevende betekenis is voor de afwikkeling van
de zaak, temeer omdat de verkregen beslissing bindend is.Denkbaar is dat een partij die niet erg zeker is van zijn standpunt in
een deelgeschil niet spoedig zelf het initiatief zal nemen om dat geschil
aan de rechter voor te leggen. Dit gegeven zou dan inderdaad versterkt kunnen
worden door het feit dat (afzonderlijk) hoger beroep niet openstaat en de
beslissing van de rechter in een bodemprocedure in beginsel bindend is. Voor de andere partij kan dat daarentegen juist een reden temeer zijn
om het deelgeschil aan de rechter voor te leggen. Het kan derhalve afhankelijk
zijn van de juridische posities van een partij of het ontbreken van hoger
beroep en de mate van bindendheid van de beslissing in zijn voordan wel nadeel
is en dientengevolge een stimulans dan wel een belemmering is om de deelgeschilrechter
te raadplegen.Ten slotte vragen deze leden waarop de verwachting gebaseerd is dat het
ontbreken van hoger beroep een stimulans voor de afwikkeling zal zijn.De beslissing van de rechter in de deelgeschilprocedure moet partijen
stimuleren de buitengerechtelijke onderhandelingen weer op te pakken en mogelijk
definitief af te ronden. Omdat tegen deze beslissing geen hoger beroep kan
worden ingesteld, zullen partijen ook daadwerkelijk de onderhandelingen verder
ter hand kunnen nemen. Dat zal in veel gevallen anders zijn indien de in het
ongelijk gestelde partij de mogelijkheid heeft om hoger beroep in te stellen.
Gedurende de periode dat het beroep dan loopt, zullen partijen immers afwachten
en hun onderhandelingen opschorten. Dit rechtvaardigt naar mijn mening de
verwachting dat het ontbreken van hoger beroep een stimulans voor de afwikkeling
zal zijn. Dit temeer omdat de mogelijkheid om dat wel te doen ook aangegrepen
kan worden om de afwikkeling te traineren en de vaart uit de onderhandelingen
te halen.ARTIKELENArtikel IArtikel 1019xDe leden van de CDA-fractie vragen hoe de woorden «het vermoedelijke
beloop van de vordering» moet worden begrepen en vragen hoe partijen
hieraan vorm dienen te geven.In het stadium waarin een deelgeschilprocedure aanhangig wordt gemaakt
zal vaak nog niet vaststaan wat de omvang van de schade is en tot welk bedrag
de aansprakelijk gehouden partij daarvoor aansprakelijk is. Denkbaar is zelfs
dat dit het twistpunt is dat aan de deelgeschilrechter wordt voorgelegd. Het
verzoekschrift dient daarom ingevolge artikel 1019x, derde lid, Rv het vermoedelijke beloop van de vordering te vermelden.
Dit zal in veel gevallen een met de dan voorhanden zijnde gegevens zo nauwkeurig
mogelijke schatting zijn van in de eerste plaats de door de gelaedeerde geleden
en nog te lijden schade en vervolgens van het bedrag daarvan waarvoor de laedens
mogelijk aansprakelijk is. Daarbij zij aangetekend dat de vermelding daarvan
in het verzoekschrift alleen van belang is ter bepaling van de sectorcompetentie
van de rechter.De leden van de SP-fractie vragen in hoeverre de voorziene verhoging van
de competentiegrens van 25 000 euro van invloed zal zijn op de verwachting
dat zaken veelal bij de sector civiel van de rechtbank behandeld zullen worden.Deze verhoging is ontegenzeggelijk van invloed op het aantal zaken dat
door de kantonrechter behandeld zal worden. Of met deze verhoging de meerderheid
van de deelgeschillen toch nog door de sector civiel behandeld zal worden,
valt niet met zekerheid te zeggen.Artikel IIIArtikel 942De leden van de CDA-fractie vragen of de ruime interpretatie van de woorden «iedere onderhandeling» niet zal leiden tot onnodig
lang stuiten van de verjaring.Daarvoor behoeft men niet bevreesd te zijn. De stuiting waarom het hier
gaat, is een duurstuiting. Een nieuwe verjaringstermijn vangt niet aan op
de dag nadat er (wederom) een daad van onderhandeling heeft plaatsvonden,
maar op de dag nadat de verzekeraar de aanspraak erkent, dan wel de onderhandelingen
op de voorgeschreven wijze afbreekt. Het is derhalve niet zo dat iedere onderhandeling
tot gevolg heeft dat er wederom een nieuwe verjaringstermijn aanvangt. Een
nieuwe verjaringstermijn vangt aan indien de verzekeraar op één
van de zojuist beschreven wijzen handelt. Dit betekent dat er na stuiting
niet door een handeling van de benadeelde of de verzekerde, maar door een
handeling van de verzekeraar een nieuwe verjaringstermijn gaat lopen.Artikel IVDe leden van de fracties van CDA en VVD vragen of de in de evaluatiebepaling
voorgenomen termijn van vijf jaar kan worden bekort. De leden van de CDA-fractie
stellen een termijn van twee jaar voor. De leden van de VVD-fractie denken
aan een termijn van drie jaar.Gekozen is voor een ruime termijn om met de voorgestelde procedure voldoende
ervaring op te kunnen doen. Van belang is immers dat er voldoende gegevens
beschikbaar zijn om betrouwbare conclusies te kunnen trekken. Een termijn
van vier jaar acht ik met het oog daarop nog voldoende en bij nota van wijziging
wordt voorgesteld de evaluatietermijn tot vier jaar te bekorten. Een verdere
bekorting verdient naar mijn mening geen aanbeveling omdat dan niet voldoende
ervaring kan zijn opgedaan met op deelgeschilprocedures aansluitende bodemprocedures.
Dit is voor de beoordeling van de effecten van de deelgeschilprocedure van
groot belang. In de eerste plaats omdat het anders niet goed mogelijk zou
zijn om te kunnen beoordelen of er ook daadwerkelijk minder bodemprocedures
worden ingesteld en, in de tweede plaats, om te beoordelen of een alsnog gevoerde
bodemprocedure ook sneller is verlopen. Tevens – en in de derde plaats –
zouden geen conclusie kunnen worden getrokken met betrekking tot de vraag
of het uitsluiten van hoger beroep er in de praktijk mogelijk ook toe leidt
dat een bodemprocedure wordt gestart om de beschikking van de deelgeschilrechter
toch ter discussie te kunnen stellen.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31518-8.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl