Wijz. Wetboek van Strafrecht i.v.m. bestrijding fraude en vervalsing niet-chartaal geldverkeer; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29025, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

10-09-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

29025 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleiding2. Het kaderbesluit2.1 Strafbare gedragingen2.2 Onderdelen waarop de Nederlandse strafwet reeds in
overeenstemming is met het kaderbesluit3. Financiële gevolgenARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGARTIKEL IABCDEARTIKEL IIARTIKEL IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29025Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 025Wijziging van het Wetboek van Strafrecht in verband met de bestrijding
van fraude en vervalsing in verband met andere betaalmiddelen dan contanten
(fraude niet-chartaal geldverkeer)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. InleidingBij besluit van de Raad van de Europese Unie van 28 mei 2001 is aangenomen
het kaderbesluit betreffende de bestrijding van fraude en vervalsing in verband
met andere betaalmiddelen dan contanten (PbEG L 149)1. Het doel van het kaderbesluit is om te verzekeren dat fraude met
alle vormen van andere betaalmiddelen dan contanten als strafbaar feit wordt
erkend en kan worden gestraft met doeltreffende, evenredige en afschrikwekkende
sancties in alle EU-lidstaten. Aanvullend optreden van de Europese Unie werd
noodzakelijk geacht naast de werkzaamheden die in dit verband reeds door verscheidene
internationale organisaties (te weten de Raad van Europa, de G-8, de OESO,
Interpol en de VN) worden verricht, gelet op de ernst en ontwikkeling, ook
op internationale schaal, van deze vormen van fraude.De Tweede Kamer der Staten-Generaal is tijdens de totstandkoming van het
kaderbesluit geïnformeerd over de stand van zaken (onder meer Kamerstukken
II 1999/2000, 23 490, nrs. 7F en 156, 7G en 157, 160 en Kamerstukken
II 2000/01, 23 490, nrs. 6H en 191, 6I en 192).Het kaderbesluit is een ten aanzien van het resultaat verbindend instrument
ingevolge artikel 34, tweede lid, onder b, van het Verdrag betreffende de
Europese Unie. Aan de nationale instanties wordt de bevoegdheid gelaten vorm
en middelen te kiezen. De uitvoering van dit kaderbesluit vergt de aanpassing
en aanvulling van enkele bepalingen in het Wetboek van Strafrecht. Daartoe
strekt dit wetsvoorstel.Daarnaast wordt een kleine wijziging gebracht in het artikel betreffende
afpersing, teneinde ook het afpersen van pincodes onder het bereik van dat
artikel te laten vallen. Tegen een dergelijke handelwijze kan, blijkens de
jurisprudentie, op grond van de bestaande strafbepalingen niet adequaat worden
opgetreden. De ernst van betaalpasfraude en de gevoelens van onveiligheid
op straat die incidenten met betrekking tot de afpersing van pincodes oproepen,
geven aanleiding tot aanpassing van de desbetreffende strafbepaling. Hoewel
het kaderbesluit niet tot deze wijziging noopt, past deze in het geheel van
aanpassingen op het gebied van betaalpas- en betaalkaartfraude, waartoe het
kaderbesluit wél verplicht. Bij wijze van uitzondering wordt deze wijziging
meegenomen bij de implementatie van het kaderbesluit omdat de
wijziging verband houdt met de inhoud en de strekking van de communautaire
regelgeving.Om dezelfde redenen worden twee andere wijzigingen in titel XII (Valsheid
in geschriften) voorgesteld. Deze aanpassingen hebben betrekking op de strafbaarstelling
inzake het vervalsen van reisdocumenten (artikel 231 van het Wetboek van Strafrecht)
en zijn op advies van het College van procureurs-generaal in het wetsvoorstel
opgenomen.In paragraaf 2.2 en in het artikelsgewijze gedeelte van deze Memorie
van Toelichting worden de voorgestelde wijzigingen toegelicht. Daarbij wordt
tevens het advies van het College van procureurs-generaal over dit wetsvoorstel
betrokken1.2. Het kaderbesluit2.1 Strafbare gedragingenIn artikel 1 wordt een definitie gegeven van het begrip betaalinstrument.
Een betaalinstrument is een materieel instrument, met uitzondering van wettige
betaalmiddelen, dat door zijn specifieke karakter, alleen of in combinatie
met een ander (betaal)instrument, de houder of gebruiker in staat stelt geld
of monetaire waarde over te dragen en dat is beschermd tegen namaak of bedrieglijk
gebruik, bijvoorbeeld door ontwerp, code of handtekening. Hierbij valt te
denken aan creditcards, andere door financiële instellingen uitgegeven
kaarten, reischeques, betaalcheques en andere cheques en wissels.Het kaderbesluit heeft de bedoeling om, door in de eerste plaats strafrechtelijke
bescherming te verlenen aan betaalinstrumenten die voorzien zijn van een speciale
vorm van bescherming tegen namaak of bedrieglijk gebruik, de uitgevende instellingen
aan te moedigen de door hen uitgegeven betaalinstrumenten van een dergelijke
bescherming te voorzien en aldus een preventief element aan het instrument
toe te voegen.In artikel 2 vraagt het kaderbesluit de lidstaten maatregelen te nemen
om er voor te zorgen dat een reeks van gedragingen met betrekking tot betaalinstrumenten
strafbaar wordt gesteld. Het gaat in de eerste plaats om diefstal of andere
vormen van wederrechtelijke toeeigening van betaalinstrumenten. Voorts dient
strafbaar gesteld te worden het namaken of vervalsen van betaalinstrumenten
met het oog op het bedrieglijk gebruik ervan. Vervolgens het ontvangen, verkrijgen,
vervoeren, verkopen of overdragen aan derden, dan wel het bezit van gestolen
of anderszins wederrechtelijk toegeëigende of nagemaakte dan wel vervalste
betaalinstrumenten met het oog op het bedrieglijk gebruik ervan. Tenslotte
gaat het om het bedrieglijk gebruik van betaalinstrumenten die zijn gestolen
of anderszins wederrechtelijk zijn toegeëigend of die nagemaakt dan wel
vervalst zijn.In artikel 3 wordt van iedere lidstaat gevraagd de nodige maatregelen
te treffen om ervoor te zorgen dat het onrechtmatig invoeren, wijzigen, wissen
of verwijderen van computergegevens of het onrechtmatig ingrijpen in de werking
van een computerprogramma of -systeem, met het oogmerk om zichzelf of anderen
een economisch voordeel te verschaffen, als strafbaar feit wordt aangemerkt.Ingevolge artikel 4 dient iedere lidstaat ervoor te zorgen dat het op
bedrieglijke wijze vervaardigen, ontvangen, verkrijgen, verkopen, overdragen
of in bezit hebben van instrumenten, voorwerpen, computerprogramma's of andere
middelen die naar hun aard bestemd zijn voor het namaken dan wel vervalsen
van betaalinstrumenten, strafbaar wordt gesteld. Daarnaast dient als strafbaar
feit te worden aangemerkt het op bedrieglijke wijze vervaardigen, ontvangen,
verkrijgen, verkopen, overdragen of in bezit hebben van computerprogramma's
die ten doel hebben een van de in artikel 3 bedoelde strafbare feiten te plegen.In artikel 5 van het kaderbesluit is bepaald dat iedere lidstaat de nodige
maatregelen treft om ervoor te zorgen dat deelneming aan, uitlokking van en
poging tot de in artikel 2, 3 en 4 genoemde gedragingen ook strafbaar wordt
gesteld.2.2 Onderdelen waarop de Nederlandse strafwet reeds in
overeenstemming is met het kaderbesluitAlvorens de wijzigingen in de artikelsgewijze toelichting worden besproken,
wordt eerst uiteengezet op welke onderdelen het kaderbesluit niet noopt tot
aanvullingen of wijzigingen, omdat de Nederlandse strafwet al aan de vereisten
voldoet.Het merendeel van de in artikel 2 van het kaderbesluit opgenomen gedragingen
is in de Nederlandse strafwet reeds strafbaar gesteld.Diefstal of andere vormen van wederrechtelijke toeeigening van enig goed
zijn strafbaar gesteld in artikel 310 respectievelijk artikel 321 van het
Wetboek van Strafrecht. Beslissend voor de vraag of iets als een goed moet
worden beschouwd is de vraag of het goed voor de bezitter waarde heeft. Nu
daarvan bij het bezit van een betaalinstrument steeds sprake zal zijn, is
diefstal of een andere vorm van wederrechtelijke toeeigening van een betaalinstrument
reeds strafbaar gesteld in de Nederlandse strafwet.Het namaken of vervalsen van geschriften en het namaken of vervalsen van
betaalpassen en waardekaarten is strafbaar gesteld in respectievelijk de artikelen
225 en 232 van het Wetboek van Strafrecht. Artikel 225 stelt het vervalsen
en namaken van geschriften strafbaar. Een geschrift is een weergave van al
dan niet dadelijk leesbare tekens die in min of meer duurzame vorm zijn vastgelegd.
Het begrip tekens dient ruim opgevat te worden; een codesysteem dat met behulp
van een decoderingssysteem kan worden gelezen, valt ook hieronder. Artikel
226 van het Wetboek van Strafrecht is een gekwalificeerd delict ten opzichte
van artikel 225. Artikel 226 van het Wetboek van Strafrecht stelt strafbaar
valsheid in geschrift in authentieke akten, in schuldbrieven of certificaten
via schuld van enige staat, enige provincie, gemeente of openbare instelling,
in aandelen of schuldbrieven van aandeel of schuld van enige vereniging, stichting
of vennootschap, in talons, dividend- of rentebewijzen of bewijzen in plaats
van deze stukken uitgegeven en in voor omloop bestemd krediet- of handelspapier.
Betaalcheques vallen niet onder dit artikel, nu betaalcheques niet voor omloop
bestemd zijn.Artikel 232 van het Wetboek van Strafrecht bevat strafbaarstelling van
het namaken en vervalsen van betaalpassen en waardekaarten die bedoeld zijn
voor het verrichten van betalingen langs geautomatiseerde weg. Onder betaalpas
wordt verstaan elk voorwerp dat op naam van een bepaalde persoon is gesteld
en is ingericht om uitsluitend door hem te kunnen worden gebruikt voor financiële
transacties langs geautomatiseerde weg. Hierbij valt te denken aan betaalpassen
met een pincode of smartcards.Onder waardekaart wordt verstaan elk voorwerp waarvan langs geautomatiseerde
weg een zeker geldbedrag kan worden afgeschreven, evenwel zonder dat de kaart
aan een bepaalde persoon gebonden is.Het kaderbesluit stelt dat een betaalinstrument de houder of gebruiker
in staat stelt geld of monetaire waarde over te dragen. Wanneer het gaat om
creditcards en andere door financiële instellingen uitgegeven kaarten,
is het namaken en vervalsen ervan strafbaar gesteld in artikel 232 van het
Wetboek van Strafrecht, nu een creditcard alsmede andere door financiële instellingen uitgegeven kaarten, gebruikt worden voor het verrichten
van een financiële transactie langs geautomatiseerde weg. Het namaken
en vervalsen van reischeques, betaalcheques en andere cheques en wissels is
niet strafbaar gesteld in artikel 232 van het Wetboek van Strafrecht, omdat
het in dat artikel gaat om geautomatiseerde gegevens en cheques en wissels
handmatige gegevens bevatten.Er is voor gekozen om het namaken en vervalsen van reischeques, betaalcheques
en andere cheques en wissels strafbaar te stellen in artikel 226 van het Wetboek
van Strafrecht, welk artikel een gekwalificeerd artikel is ten opzichte van
artikel 225. Voor een verdere toelichting wordt verwezen naar de artikelsgewijze
toelichting.Opgemerkt dient te worden dat het kaderbesluit stelt dat de betaalinstrumenten
beschermd moeten zijn tegen namaak of bedrieglijk gebruik, bijvoorbeeld door
ontwerp, code of handtekening. Het kaderbesluit stelt deze eis om er een preventieve
werking van uit te laten gaan, zodat financiële instellingen aangemoedigd
worden betaalinstrumenten van een dergelijke eis te voorzien. Er is voor gekozen
om deze eis als zodanig niet op te nemen in de artikelen 226 en 232 van het
Wetboek van Strafrecht, nu het namaken en vervalsen van geschriften en betaalpassen
en waardekaarten strafbaar is gesteld, zowel als deze beschermd zijn tegen
namaak en bedrieglijk gebruik, als wanneer ze dat niet zijn.In artikel 3 van het kaderbesluit is bepaald dat iedere lidstaat maatregelen
moet treffen met betrekking tot strafbare feiten in verband met computers.
Het gaat hierbij om het onrechtmatig invoeren, wijzigen of wissen van computergegevens
en het onrechtmatig ingrijpen in de werking van een computerprogramma of -systeem,
met het oogmerk zichzelf of anderen een onrechtmatig economisch voordeel te
verschaffen door het uitvoeren of veroorzaken van een overdracht van geld
of monetaire waarde waardoor een derde op ongeoorloofde wijze in zijn eigendom
wordt aangetast.In artikel 350a van het Wetboek van Strafrecht is strafbaar gesteld het
onrechtmatig invoeren, wijzigen, wissen, onbruikbaar of ontoegankelijk maken
van computergegevens. In artikel 138a van het Wetboek van Strafrecht is strafbaar
gesteld het opzettelijk wederrechtelijk binnendringen in een computer, waarbij
de beveiliging wordt doorbroken of de toegang wordt verworven door een technische
ingreep, met behulp van valse signalen of een valse sleutel of door het aannemen
van een valse hoedanigheid. Het in het kaderbesluit opgenomen element, dat
het onrechtmatig ingrijpen in de werking van een computerprogramma of -systeem
moet plaatsvinden met het oogmerk om zichzelf of een ander economisch voordeel
te verschaffen, is in deze artikelen voor de strafbaarheid niet relevant.Met vorenomschreven artikelen die bescherming bieden tegen het onrechtmatig
ingrijpen in de werking van een computerprogramma of -systeem voldoet de Nederlandse
strafwetgeving thans reeds aan de verplichtingen uit hoofde van artikel 3
van het kaderbesluit. Onder omstandigheden zullen overigens ook de artikelen
225 en 326 van het Wetboek van Strafrecht als vervolgingsgrond gebruikt kunnen
worden om op te treden tegen gedragingen als bedoeld in artikel 3 van het
kaderbesluit.Wat betreft de strafrechtelijke sancties, rechtsmacht, aansprakelijkheid
van rechtspersonen en sancties tegen rechtspersonen, voldoet Nederland aan
het kaderbesluit. Op het namaken, vervalsen, voorhanden hebben, vervoeren,
invoeren en uitvoeren, staat of zal staan een maximumgevangenisstraf van vier
jaar of een geldboete van de vierde categorie. Wat de rechtsmacht betreft,
heeft Nederland, naast territoriale rechtsmacht, een ruime extraterritoriale
jurisdictie (zie artikel 5, eerste lid, onder 2°, van het Wetboek van
Strafrecht).De strafrechtelijke aansprakelijkheid van rechtspersonen is geregeld in
artikel 51 van het Wetboek van Strafrecht, waarmee zowel de rechtspersoon
zelf als de feitelijke leidinggevenden kunnen worden vervolgd. Aan een strafbare
rechtspersoon kan een geldboete worden opgelegd van de vierde categorie. Indien
zulks geen passende bestraffing zou zijn, kan de maximaal op te leggen geldboete
verhoogd worden tot een geldboete van de vijfde categorie (zie artikel 23,
zevende lid, van het Wetboek van Strafrecht). Voorts kan, voor zover het geen
vrijheidsbenemende sancties of maatregelen betreft, het hele scala aan overige
sancties en maatregelen ingezet worden, dus bijvoorbeeld ook de maatregel
van artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht, namelijk de ontneming van
het wederrechtelijk verkregen voordeel.3. Financiële gevolgenFinanciële gevolgen worden niet verwacht van de voorgestelde wijzigingen.
Valsheid in geschrift en het vervalsen van betaalpassen of waardekaarten worden
nu reeds opgespoord, vervolgd en berecht. Er is geen aanleiding te veronderstellen
dat daarin grote veranderingen te verwachten zijn.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGARTIKEL IAEr is voor gekozen om het namaken en vervalsen van reischeques, betaalcheques
en andere cheques en wissels strafbaar te stellen onder artikel 226 van het
Wetboek van Strafrecht, welk een gekwalificeerd delict vormt ten opzichte
van artikel 225 van het Wetboek van Strafrecht. Het ligt niet voor de hand
om het namaken en vervalsen van reischeques, betaalcheques en andere cheques
en wissels onder de strafbaarstelling van artikel 225 van het Wetboek van
Strafrecht te brengen, omdat het wenselijk is dat artikel 225 een algemene
strekking behoudt.In het huidige artikel 226 van het Wetboek van Strafrecht is het namaken
en vervalsen van in het voor omloop bestemd krediet- en handelspapier strafbaar
gesteld. Daaronder vallen bijvoorbeeld zichtcheques. Betaalcheques vallen
niet onder het bestanddeel, omdat deze niet voor omloop bestemd zijn. Door
de zinsnede «voor omloop bestemd» te laten vervallen, wordt de
strafbaarstelling verruimd en is valsheid van geschrift in reischeques, betaalcheques
en andere cheques en wissels, strafbaar gesteld in artikel 226 van het Wetboek
van Strafrecht.De voorgestelde wijzigingen van het tweede lid van artikel 226 van het
Wetboek van Strafrecht, betreffen de toevoeging van nog niet in de wet opgenomen
gedragingen, te weten het ontvangen, zich verschaffen, vervoeren, verkopen
en overdragen. Het kaderbesluit vereist dat deze gedragingen worden opgenomen
in de nationale wetgeving.Met ontvangen en zich verschaffen worden de gedragingen aangeduid die
leiden tot het in bezit krijgen van valse of vervalste geschriften dan wel
valse of vervalste betaalpassen of waardekaarten. In relatie tot het voorhanden
hebben, zullen het ontvangen en zich verschaffen wellicht van ondergeschikte
betekenis zijn, maar deze gedragingen breiden de delictsomschrijving toch
enigszins uit, namelijk tot de gevallen van de overgang van het valse of vervalste
geschrift, betaalpas of waardekaart van een ander op de dader.Met de reeks vervoeren, verkopen of overdragen worden de overige bewegingsgedragingen
ten aanzien van valse of vervalste geschriften, betaalpassen of waardekaarten
omschreven.BVoor een toelichting op dit onderdeel wordt verwezen naar de artikelsgewijze
toelichting van artikel I, onderdeel D.CAan het tweede lid worden toegevoegd de gedragingen ontvangen, zich verschaffen,
vervoeren, verkopen of overdragen. Voor een nadere toelichting op deze gedragingen
wordt verwezen naar de artikelsgewijze toelichting bij artikel I, onderdeel
A.DIn artikel 234 van het Wetboek van Strafrecht is reeds strafbaar gesteld
het voorhanden hebben van stoffen of voorwerpen waarvan hij weet dat deze
bestemd zijn tot het plegen van enig in artikel 226, onder 2°–5°,
omschreven misdrijf. Aan de gedraging «het voorhanden hebben»
wordt toegevoegd het vervaardigen, ontvangen, zich verschaffen, verkopen en
overdragen, nu het kaderbesluit vereist dat deze gedragingen in de nationale
wet worden opgenomen. Voor een nadere toelichting op deze gedragingen wordt
verwezen naar de artikelsgewijze toelichting bij artikel I, onderdeel A. Voorts
wordt de verwijzing naar artikel 232, eerste lid, toegevoegd aan artikel 234
van het Wetboek van Strafrecht, nu het kaderbesluit vereist dat ook met betrekking
tot creditcards en andere door financiële instellingen uitgegeven kaarten,
het voorhanden hebben van stoffen of voorwerpen waarvan hij weet dat deze
bestemd zijn tot het vervalsen of namaken van deze betaalinstrumenten, strafbaar
wordt gesteld.Ook wordt, mede naar aanleiding van het advies van het College van procureurs-generaal,
de verwijzing naar artikel 231, eerste lid, aan artikel 234 van het Wetboek
van Strafrecht toegevoegd. In artikel 231 van het Wetboek van Strafrecht is
strafbaar gesteld het vervalsen van reisdocumenten. Onder een reisdocument
wordt verstaan: een nationaal paspoort, een diplomatiek paspoort, een dienstpaspoort,
een reisdocument voor vluchtelingen, een reisdocument voor vreemdelingen,
een «nooddocument», alsmede andere door de minister van Justitie
vast te stellen reisdocumenten. Bij het gebruik of aanvragen van waardekaarten
wordt door financiële instellingen en bedrijven steeds vaker gevraagd
naar identiteitsbewijzen. In de praktijk is gebleken dat veel vormen van fraude
met betaalpassen en waardekaarten gepaard gaan met vervalsing van identiteitsbewijzen.
Het kaderbesluit verplicht niet tot het strafbaar stellen van vervalsing van
identiteitsbewijzen, maar gelet op het feit dat fraude met betaalpassen en
waardekaarten vaak gepaard gaat met vervalsing van identiteitsbewijzen, is
van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook het voorhanden hebben van middelen
tot vervalsing van identiteitsbewijzen strafbaar te stellen. Door toevoeging
van artikel 231 aan artikel 234 van het Wetboek van Strafrecht is het om redenen
van consistentie gewenst ook de strafbedreiging van artikel 231 van het Wetboek
van Strafrecht gelijk te trekken met de strafmaat van de overige onder artikel
234 van het Wetboek van Strafrecht vallende bepalingen. Gelet hierop wordt
voorgesteld om de strafbedreiging te verhogen van gevangenisstraf van ten
hoogste vier jaren of geldboete van de vierde categorie naar gevangenisstraf
van ten hoogste zes jaren of geldboete van de vijfde categorie.Het voorhanden hebben van stoffen en voorwerpen is uitgebreid met het
voorhanden hebben van «gegevens». In artikel 80quinquies van het
Wetboek van Strafrecht is het begrip gegevens gedefinieerd als iedere weergave van feiten, begrippen of instructies, al dan niet op een overeengekomen
wijze, geschikt voor overdracht, interpretatie of verwerking door personen
of geautomatiseerde werken. Dit betekent dat door de toevoeging van het begrip
gegevens niet alleen strafbaar wordt gesteld het vervaardigen, ontvangen,
zich verschaffen, verkopen, overdragen en voorhanden hebben van stoffen en
voorwerpen, maar ook van computerprogramma's, waarvan men weet dat deze bestemd
zijn tot het namaken of vervalsen van reischeques, betaalcheques en andere
cheques en wissels.Naar aanleiding van het advies van het College van procureurs-generaal
is de redactie van artikel 234 van het Wetboek van Strafrecht gewijzigd. In
de voor advies voorgelegde formulering van artikel 231 werd zowel opzet als
wetenschap op de bestemming van het materiaal geëist. Het College van
procureurs-generaal heeft er terecht op gewezen dat dit tot bewijstechnische
problemen kan leiden. De thans voorgestelde redactie van artikel 234 is wat
betreft het opzetvereiste weer in lijn gebracht met het geldende artikel 234
van het Wetboek van Strafrecht. Voor de verhoging van de strafmaat van artikel
234 is aansluiting gezocht bij het strafmaximum van artikel 214 van het Wetboek
van Strafrecht, dat evenals artikel 234 van oudsher in het Wetboek van Strafrecht
is opgenomen. Ofschoon enig verschil zit tussen de strafmaxima van enerzijds
valsemunterij (ten hoogste negen jaren) en anderzijds gekwalificeerde valsheid
in geschrift (ten hoogste zeven jaren) is ten aanzien van de voorbereiding
van laatstbedoeld delict gekozen voor dezelfde strafpositie als die voor het
misdrijf van artikel 214 van het Wetboek van Strafrecht. Daarbij heeft meegewogen
dat deze strafmaat de toepassing van voorlopige hechtenis en de daarmee verbonden
overige dwangmiddelen mogelijk maakt.EArtikel 317 van het Wetboek van Strafrecht behelst strafbaarstelling van
het door geweld of bedreiging met geweld dwingen tot afgifte van enig goed,
het aangaan van een schuld of het tenietdoen van een inschuld of het ter beschikking
stellen van gegevens met geldswaarde in het handelsverkeer. In het arrest
van de Hoge Raad van 13 juni 1995 (NJ 1995, 635) is bepaald dat een pincode
geen goed is in de zin van artikel 317 van het Wetboek van Strafrecht en dat
het (onvrijwillig) noemen van een pincode niet kan worden aangemerkt als afgifte
in de zin van dit artikel. Dit betekent dat het iemand door bedreiging met
geweld dwingen tot het noemen van een pincode niet onder afpersing valt. Zie
hiervoor ook het regeringsstandpunt over de wettelijke strafmaxima van 20 mei
1999 aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal (Kamerstukken II, 1998/99, 26 564,
nr. 1, p. 11).Alhoewel het kaderbesluit op zichzelf niet vereist dat afpersing van een
pincode strafbaar wordt gesteld, past het in het geheel van aanpassingen op
het gebied van betaalpas- en betaalkaartfraude, waartoe het kaderbesluit wél
verplicht, om ter bestrijding van fraude met en vervalsing van andere betaalmiddelen
dan contanten, de strafbepaling betreffende afpersing zodanig te wijzigen,
dat ook het onder bedreiging van geweld iemand te dwingen een pincode te noemen,
strafbaar wordt. Bij wijze van uitzondering wordt deze wijziging meegenomen
bij de implementatie van het kaderbesluit omdat de wijziging verband houdt
met de inhoud en de strekking van de communautaire regelgeving.In artikel 317 van het Wetboek van Strafrecht is onder meer strafbaar
gesteld het door geweld of met bedreiging van geweld iemand dwingen tot het
ter beschikking stellen van gegevens met geldswaarde in het handelsverkeer.
Het gaat hierbij om gegevens die in het economische verkeer verhandelbaar
zijn. Onder gegevens wordt verstaan een weergave van feiten, begrippen of
instructies op een overeengekomen wijze, geschikt voor overdracht, interpretatie
of verwerking door personen of door automatische middelen (Kamerstukken II
1989/90, 21 551, nr. 3, pag. 5 en 8). Een pincode valt
onder het begrip «gegeven», maar heeft als zodanig geen geldswaarde
in het handelsverkeer. Daarom wordt voorgesteld om de zinsnede «met
geldswaarde in het handelsverkeer» te schrappen. Bij deze verruiming
van de strafbaarstelling in artikel 317 van het Wetboek van Strafrecht kan
aldus gedacht worden aan het ter beschikking stellen van een pincode, maar
bijvoorbeeld ook aan het ter beschikking stellen van bedrijfsgeheimen. De
verruiming van de strafbaarstelling blijft echter in zoverre beperkt, dat
artikel 317 van het Wetboek van Strafrecht vereist dat er sprake is van het
oogmerk tot wederrechtelijke bevoordeling en dat de afpersing plaats vindt
met geweld of bedreiging met geweld.ARTIKEL IIIn dit artikel is een bepaling opgenomen voor het geval het voorstel van
wet tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering
en de Telecommunicatiewet in verband met nieuwe ontwikkelingen in de informatietechnologie
(computercriminaliteit II) na dit wetsvoorstel tot wet wordt verheven en in
werking treedt.ARTIKEL IIIHet ligt in de bedoeling deze wet spoedig na plaatsing in het Staatsblad
in werking te laten treden. Voor inwerkingtreding bij koninklijk besluit is
gekozen opdat ervoor kan worden gezorgd dat in voldoende mate bekendheid is
gegeven aan de wijzigingen die het wetsvoorstel teweegbrengt.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29025-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl