Aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht met een regeling over behandeling van klachten over bestuursorganen; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19981999-25837, nr. 88b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

23-04-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25837 nr. 88b

20-04-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25837Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 837Aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht met een regeling over de
behandeling van klachten door bestuursorganennr. 88bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 20 april 1999De regering constateert met tevredenheid dat de leden van de fracties
van het CDA, de SGP, de RPF en het GPV met belangstelling kennis hebben genomen
van het wetsvoorstel en dat de voorgestelde regeling hun sympathiek is. Het
voorbereidend onderzoek gaf de commissie aanleiding tot enkele vragen en opmerkingen.De leden van de VVD-fractie hadden met gemengde gevoelens kennis genomen
van het wetsvoorstel. Zij stelden weliswaar voorop dat een goede behandeling
van klachten tot de normale taak van ieder bestuursorgaan behoort, maar vroegen
zich af of dit in de wet moet worden geregeld. Zou langs de lijn van de democratische
verantwoording niet een voldoende garantie voor een behoorlijke klachtbehandeling
bestaan?In antwoord hierop kan erop worden gewezen dat ook thans al in de wet
op verschillende terreinen klachtregelingen tot stand zijn gebracht. Die regelingen
lopen echter onderling nogal uiteen. Dit komt de kenbaarheid en de toegankelijkheid
niet ten goede, en bemoeilijkt een eenduidige lijn in de uitspraken van de
Nationale ombudsman, die de toepassing van uiteenlopende klachtregelingen
moet beoordelen.Nu er in de wetgeving en in de uitspraken van de Nationale ombudsman normen
voor de klachtbehandeling tot ontwikkeling zijn gekomen, leidt de regeling
in de Awb eerder tot vereenvoudiging en verheldering van de geldende normen
dan tot het stellen van nieuwe eisen. Dat ligt geheel in het verlengde van
de doelstellingen van de Awb, die tot doel heeft de eenheid binnen de bestuursrechtelijke
wetgeving te bevorderen en waar mogelijk te vereenvoudigen. Het nieuwe hoofdstuk
in de Awb zal tot gevolg hebben dat veel thans van kracht zijnde klachtregelingen
kunnen vervallen.Het voorgaande betekent ook dat dit wetsvoorstel niet leidt tot enigerlei
verschuiving van beslissingsbevoegdheid van het bestuur naar de rechter of
tot een versterking van de juridisering. Integendeel: een terughoudende en
uniforme wettelijke regeling als nu voorgesteld is vanuit dit laatste gezichtspunt
juist te verkiezen boven een veelheid van uiteenlopende wettelijke voorschriften.De Awb-klachtregeling zal niet aanstonds van toepassing zijn op het terrein
van de politie. De Politiewet 1993 bevat in de artikelen 61 en volgende
een regeling voor de behandeling van klachten. In 1997 hebben de B&A Groep
en de Universiteit Utrecht, in opdracht van de Ministers van Justitie en van
Binnenlandse Zaken, onderzoek gedaan naar de kwaliteit van de klachtregelingen
van de politiekorpsen en naar het functioneren daarvan in de praktijk. Het
onderzoeksrapport, «Klagen bij de politie», is op 20 januari 1998
toegezonden aan de Tweede Kamer. Uit het rapport blijkt dat de suggestie dat
klagers de klachtprocedure zien als tactisch middel om politiefunctionarissen
te ontmoedigen, op zijn minst eenzijdig is. Het merendeel van de klagers gaf,
gevraagd naar hun reden om te klagen, aan herhaling te willen voorkomen of
gehoor te willen vinden. Ongeveer een kwart van de ondervraagden wenste een
sanctie voor de betrokken agent. Enkelen wilden met hun klacht bereiken dat
de politie leert van fouten. Ook de stelling dat in het algemeen een politiefunctionaris
waartegen een of meerdere malen na een interventie op straat een klacht is
ingediend een volgende keer gewoon doorloopt, komt niet overeen met de praktijk.
Uit de onderzoeksresultaten blijkt dat 35% van de geënquêteerde
politiefunctionarissen positief tot zeer positief is over hun ervaringen met
de klachtprocedure en dat 30% hierover neutraal oordeelt. De resterende 35%
oordeelt negatief tot zeer negatief. De resultaten rechtvaardigen zeker niet
de stelling dat een agent waartegen een klacht is ingediend, risicomijdend
gedrag zal gaan vertonen. Van dergelijk gedrag behoort ook geen sprake te
zijn en het is niet nodig. Een politiefunctionaris die behoorlijk handelt,
hoeft immers geen vrees te hebben voor negatieve bevindingen naar aanleiding
van het klachtonderzoek. Indien het geen reële klacht betreft, maar een
klacht wordt gebruikt als oneigenlijk middel, is bovendien een snelle afhandeling
mogelijk (artikel 9:8, tweede lid, en artikel 9:10, tweede lid).De leden van de VVD-fractie uitten bedenkingen bij de plicht schriftelijke
klachten te registreren en te publiceren. De plicht zorg te dragen voor registratie
en jaarlijkse publicatie van schriftelijk ingediende klachten, die door aanvaarding
van het amendement-Brood aan het wetsvoorstel is toegevoegd, moet worden gezien
als een minimumeis. Bij de behandeling in de Tweede Kamer heeft de eerste
ondergetekende niet verheeld dat uit deze verplichting enige bestuurslasten
zullen voortvloeien. Anderzijds moet worden geconstateerd dat in de uiteindelijk
tot stand gekomen tekst bestuursorganen kunnen volstaan met het louter registreren
en – geanonimiseerd – openbaar maken van de binnengekomen schriftelijke
klachten. Artikel 9:12a schrijft immers niet voor dat de bevindingen en conclusies
worden geregistreerd en in het jaarverslag worden opgenomen. Het kan overigens
niettemin nuttig zijn, bijvoorbeeld als een bestuursorgaan veel contacten
met burgers heeft en veel klachten ontvangt, om (de behandeling van) klachten
te evalueren.De regeling als geheel is, zoals hiervoor reeds is gesteld, sober en terughoudend.
Er wordt geen plicht opgelegd aan bestuursorganen om een klachtregeling vast
te stellen. De regeling bevat niet meer dan een aantal minimumeisen voor het
geval er een klacht wordt ingediend bij een bestuursorgaan. In veel gevallen
zal daarmee kunnen worden volstaan en zal een aanvullende klachtregeling niet
nodig zijn. Voor aanhouding van dit wetsvoorstel, hetgeen de leden van de
VVD-fractie als mogelijkheid opperden, ziet de regering dan ook geen reden.Met tevredenheid stelt de regering vast dat de leden van de CDA-fractie
sympathie hebben voor de voorgestelde regeling. Wat betreft de onderwerpkeuze
bij de verdere ontwikkeling van de Algemene wet bestuursrecht merkt zij het
volgende op. Dat thans wordt gekomen met een regeling over de behandeling
van klachten door bestuursorganen vloeit rechtstreeks voort uit de notitie
«Bevoegdheid van de Nationale ombudsman ten aanzien van mede-overheden»
en uit het regeerakkoord van het vorige kabinet. Daarin is voorgesteld
minimumeisen in de Algemene wet bestuursrecht op te nemen die een harmoniserend
en sanerend effect hebben op bestaande interne klachtregelingen. De Commissie
wetgeving algemene regels van bestuursrecht heeft vervolgens op 28 juni 1995
van de toenmalige Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken, J. Kohnstamm, het
verzoek gekregen over dit onderwerp advies uit te brengen, hetgeen uiteindelijk
heeft geleid tot het voorliggende wetsvoorstel. Wat betreft de onderwerpen
in behandeling bij de Commissie algemene regels van bestuursrecht kan het
volgende worden opgemerkt. Op dit moment heeft de afronding van het voorontwerp
voor de vierde tranche de meeste prioriteit. Daarin zal onder meer de bestuurlijke
boete worden geregeld; in verband met de in de Tweede Kamer uitgesproken wens
een regeling over de gevolgen van attributie aan ambtenaren te ontwerpen,
zal dat onderwerp ook deel uitmaken van de vierde tranche. Voorts heeft de
problematiek van de coördinatie van besluitvorming, genoemd in het regeerakkoord,
een hoge prioriteit. Voor dat onderwerp is een speciale subcommissie werkzaam.
Een ontwerp voor het vervangen van de beide openbare voorbereidingsprocedures
van hoofdstuk 3 Awb door een enkele procedure is in dit kader voorbereid en
inmiddels aan het kabinet aangeboden. Ook andere onderwerpen die verband houden
met het regeerakkoord, zoals het met instemming van alle partijen mogelijk
maken van een rechtstreeks beroep op de rechter met overslaan van de bezwaarschriftprocedure
(prorogatie), staan hoog op de agenda.Anders dan de leden van de CDA-fractie lijken te suggereren, past de regeling
goed in de systematiek van de Awb. Begrippen worden gebruikt die ook elders
in de Awb voorkomen. De betekenis van de term «werkzaam zijn onder verantwoordelijkheid
van een bestuursorgaan» is dezelfde als bijvoorbeeld wordt gebruikt
in artikel 10:4, eerste lid van de Awb. Zoals de leden van de CDA-fractie terecht veronderstellen, zijn de leden
van het openbaar ministerie, de inspecteurs van het staatstoezicht op de volksgezondheid
en belastinginspecteurs zulke onder verantwoordelijkheid van een ander bestuursorgaan
werkzame bestuursorganen, zij het dat de Awb op het handelen van het openbaar
ministerie in veel gevallen niet van toepassing is (artikel 1:6). Een ander
voorbeeld is de in artikel 26, derde lid, respectievelijk artikel 40, zesde
lid, Paspoortwet opgenomen bevoegdheid van het hoofd van de daartoe aangewezen
diplomatieke of consulaire post tot het in ontvangst nemen van aanvragen voor
en het verstrekken van reisdocumenten in het buitenland. De bedoeling van
artikel 9:2 in dit geheel is vast te leggen dat de zorg voor de behandeling
van klachten, gericht tot personen of colleges met dergelijke geattribueerde
bevoegdheden, behoort tot de bevoegdheden van het hiërarchisch bovengeschikte
bestuursorgaan. Dit betekent bijvoorbeeld dat de bewindspersonen van Financiën
de verantwoordelijkheid hebben voor een goede behandeling van klachten over
gedragingen van personen voor wie zij politiek verantwoordelijk zijn, in dit
verband met name de inspecteurs der belastingen. Bezwaar en beroep daarentegen
kunnen worden aangewend bij het bestuursorgaan dat het besluit heeft genomen.
Gaat het bijvoorbeeld om bestuursbevoegdheden van de inspecteur der belastingen
dan kan derhalve bij hem, en niet bij de minister of staatssecretaris van
Financiën bezwaar worden gemaakt.Klachten hebben betrekking op de wijze waarop het bestuursorgaan of een
persoon die werkzaam is onder verantwoordelijkheid van het bestuursorgaan
zich jegens de klager hebben gedragen. Wat bestuursorganen zijn volgt uit
de definitie, opgenomen in artikel 1:1 van de Algemene wet bestuursrecht.
Behalve op de bestuursorganen zelf, kunnen klachten niet alleen betrekking
hebben op gedragingen van ambtenaren die in ondergeschiktheid aan het bestuursorgaan
werken, maar onder meer ook op arbeidscontractanten en leden van bestuurscolleges
(voor zover zij werkzaam zijn onder verantwoordelijkheid van het
bestuursorgaan).In artikel 9:12 is de verplichting van het bestuursorgaan neergelegd om
aan de klager schriftelijk mee te delen wat de bevindingen zijn van «het
onderzoek naar de klacht» en welke conclusies daar eventueel aan worden
verbonden. Met «het onderzoek naar de klacht» wordt dan niet alleen
bedoeld het onderzoek naar de gedraging waarop de klacht betrekking heeft,
maar ook het onderzoek naar de gevolgde procedures rond de klacht zelf (is
deze bijvoorbeeld bij het juiste bestuursorgaan ingediend). Het begrip «onderzoek
naar de klacht» moet dus ruim worden uitgelegd, zo antwoordt de regering
de leden van de CDA-fractie. Overigens kan er, gelet op de context van artikel
9:12, geen misverstand bestaan over de bedoeling van deze bepaling.De term «beleidsterrein(en)» in de artikelen V en VI is gebruikt
om te voorkomen dat een uitputtende opsomming moet worden gegeven van geldende
klachtregelingen waarvan dient te worden onderzocht in hoeverre zij aan hoofdstuk
9 moeten worden aangepast. Bovendien is er nog een aantal klachtregelingen
in ontwikkeling die in materiële zin zullen moeten worden aangepast aan
de bepalingen van hoofdstuk 9 van de Algemene wet bestuursrecht. Het gaat
onder meer om de beleidsterreinen onderwijs, zorg, jeugdhulpverlening, verpleging
van ter beschikking gestelden, penitentiaire inrichtingen en justitiële
jeugdinrichtingen. De term «beleidsterrein» is daarvoor het meest
geschikt. Bij de toepassing van de bepalingen kan door het aanwijzen van bepaalde
klachtregelingen nauwkeurig worden aangegeven om welke beleidsterreinen het
gaat, namelijk die beleidsterreinen waarvoor de klachtregelingen gelden.De beoogde datum van inwerkingtreding van hoofdstuk 9 van de Algemene
wet bestuursrecht waar de leden van de CDA-fractie naar vroegen, is 1 juli
1999. Voor het beleidsterrein politie zal dat 1 januari 2001 zijn. De in de
Politiewet 1993 opgenomen klachtregeling zal dan zijn aangepast aan hoofdstuk
9 Awb. Concrete termijnen voor de beleidsterreinen onderwijs en justitie kunnen
thans nog niet worden gegeven.Ondertekeningen worden geplaatst in de volgorde van de mate van betrokkenheid
van de minister(s) of staatssecretarissen (aanwijzing 205 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving). Voor de Algemene wet bestuursrecht zijn de Ministers
van Justitie en van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties de ondertekenaars.
Het onderhavige onderwerp, dat in een apart wetsvoorstel is neergelegd en
geen onderdeel uitmaakt van een tranche, ligt primair op het terrein van het
Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Om die reden staat
in dit geval de verantwoordelijke bewindspersoon van dit ministerie en niet
die van Justitie als eerste ondertekenaar van het wetsvoorstel vermeld. Overigens
betreft dit geen novum. Ook de Wet van 4 mei 1995, houdende wijziging van
de Algemene wet bestuursrecht in verband met opneming van regels betreffende
het gebruik van de taal in het bestuurlijk verkeer (Stb. 302) had de toenmalige
Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken, J. Kohnstamm, als eerste ondertekenaar.In antwoord op de vragen van de leden van de fracties van de SGP, de RPF
en het GPV merkt de regering het volgende op. Indien schriftelijke klachten
kennelijk onjuist zijn geadresseerd, dient het bestuursorgaan het klaagschrift
onverwijld door te zenden naar het bestuursorgaan dat bevoegd is de klacht
te behandelen. Gelijktijdig met de doorzending dient het bestuursorgaan daarvan
mededeling te doen aan de afzender van het klaagschrift. Dit volgt uit de
algemene doorzendverplichting, opgenomen in artikel 2:3 van de Algemene wet
bestuursrecht, die ook op (schriftelijke) klachten van toepassing
is (kamerstukken II 1988/89, 21 221, nr. 3, blz. 52). Wat betreft mondelinge
klachten merkt de regering op dat uit het zorg- vuldigheidsbeginsel voortvloeit
dat, indien er blijk is van een kennelijk onjuiste adressering, de klager
verwezen zal moeten worden.Met het woord «kennelijk» wordt aangegeven dat indien op grond
van de klacht niet eenvoudig is na te gaan welk bestuursorgaan bevoegd is
de klacht te behandelen, er geen verwijsplicht is. Wanneer de klager gebrekkige
gegevens verstrekt, brengt het zorgvuldigheidsbeginsel niet met zich dat het
bestuursorgaan alles in het werk moet stellen om zelf de gegevens te verkrijgen
die nodig zijn om te bepalen welk bestuursorgaan in dezen bevoegd is. Als
het gaat om een schriftelijke klacht, moet dan retournering aan de afzender
plaatsvinden (artikel 2:3, tweede lid, Awb).De regels inzake de klachtbehandeling van de Algemene wet bestuursrecht
hebben in hoofdzaak een dwingendrechtelijk karakter. Ze moeten bij iedere
klachtbehandeling worden gevolgd. Het voordeel van deze algemene regels is
dat speciale bepalingen in vele bijzondere klachtregelingen overbodig worden.
Deze regels hebben algemene gelding, ook indien een lager wettelijk voorschrift
over hetzelfde onderwerp onverhoopt een regel met een andere inhoud geeft.
Uit de aard van de dwingendrechtelijke regels in de Awb vloeit voort dat alleen
de formele wetgever, en niet de lagere wetgever, van de inhoud van deze regels
mag afwijken. De klachtregeling van de Awb is derhalve van toepassing, tenzij
er een bijzondere formeel-wettelijke klachtregeling bestaat. Een eigen klachtregeling
is echter in beginsel niet nodig. Bestaande klachtregelingen kunnen in de
meeste gevallen vervallen, tenzij ze noodzakelijk geachte extra waarborgen
voor de klager bevatten. Een klager mag er dus vanuit gaan dat als hij een
klacht indient, deze in ieder geval wordt behandeld met inachtneming van de
minimumeisen, neergelegd in hoofdstuk 9 Awb. Indien een regeling daarvan afwijkt
(meer waarborgen) of, waar mogelijk, aanvullende bepalingen bevat, zal het
bestuursorgaan in reactie op de ingediende klacht erop moeten wijzen dat de
klacht volgens die regeling wordt behandeld.De leden van de fracties van de SGP, de RPF en het GPV vragen zich af
of het begrip «bestuursorgaan» voldoende transparantie bezit.
In verreweg de meeste gevallen zal dit begrip geen problemen opleveren. Zoals
bij iedere begripsomschrijving het geval is, roept ook die van «bestuursorgaan»
soms afgrenzingsvragen op. Die zijn niet te vermijden, maar door de verwijzingsplicht
zoals hierboven aangegeven worden de gevolgen daarvan niet op de burger afgewenteld.De leden van de fracties van de SGP, de RPF en het GPV vragen of het wetsvoorstel
eraan in de weg staat dat gebruik wordt gemaakt van de diensten van mediators.
Voor vormen van bemiddeling («mediation») is zeker ruimte. De
wet eist dat de klachtbehandeling geschiedt door een persoon die niet bij
de gedraging waarop de klacht betrekking heeft, betrokken is geweest. Dat
staat niet in de weg aan het gebruik maken van bemiddelaars. Bemiddelaars
kunnen juist nuttig zijn wanneer een te grote betrokkenheid bij de zaak op
grond van een bestuurlijke of ambtelijke verantwoordelijkheid zo veel mogelijk
moet worden vermeden. Artikel 9:14 geeft aan dat in dit soort gevallen het
bestuursorgaan of de wet een persoon of commissie kan belasten met de behandeling
en advisering over de klachten conform de klachtadviesprocedure, neergelegd
in afdeling 9.3. De wet geeft niet aan dat deze persoon of commissie werkzaam
moet zijn onder verantwoordelijkheid van het bestuursorgaan. Artikel 9:7 geeft
wel aan dat de klachtadvisering niet (mede) mag geschieden door degene op
wie de klacht betrekking heeft. Dit laat de mogelijkheid voor het bestuursorgaan
onverlet om gebruik te maken van de diensten van bemiddelaars. Het inschakelen
van bemiddelaars tast de eindverantwoordelijkheid van het bestuursorgaan
niet aan. Het betrokken bestuursorgaan spreekt altijd het definitieve oordeel
uit over de klacht.De leden van de fracties van de SGP, de RPF en het GPV betreuren het dat
niet alle gemeenten en provincies zich bij de Nationale ombudsman als externe
klachtinstantie hebben aangesloten. Vooropgesteld zij, dat alle provincies
(evenals de waterschappen) momenteel onder de competentie van de Nationale
ombudsman vallen. Wat de gemeenten betreft, merkt de regering het volgende
op. De regering hecht zeer aan en stimuleert een landelijk dekkend stelsel
van externe, onafhankelijke klachtvoorzieningen als onderdeel van een kwalitatief
goed bestuur. Zij heeft daarbij gekozen voor een decentrale aanpak. Gemeenten
kunnen zich aansluiten bij de Nationale ombudsman (zoals thans 38 gemeenten
hebben gedaan), of kiezen voor een eigen klachtvoorziening, al dan niet in
samenwerking met andere gemeenten. De regering is voornemens om volgend jaar
te bezien in hoeverre de gemeenten gevorderd zijn met het voorzien in externe
klachtvoorzieningen. Afhankelijk daarvan zal vervolgens worden overwogen of
het gewenst is een wettelijke regeling voor te stellen, waarbij gemeenten
verplicht worden zich aan te sluiten bij de Nationale ombudsman dan wel anderszins
te voorzien in een externe klachtvoorziening. Externe klachtvoorzieningen,
bijvoorbeeld een gemeentelijke ombudsman, een ombudscommissie of een in regionaal
verband getroffen voorziening, zullen wel moeten voldoen aan een aantal vereisten
die zullen worden opgenomen in de Algemene wet bestuursrecht. De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,A. PeperDe Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19981999-25837-88b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl