Vaststelling begroting van het Ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 2004; Brief minister over werkbezoek Columbia, Nicaragua en Guatemala
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29200-V, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-10-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29200-V nr. 6

26-09-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamVERSLAG VAN DE REIS VAN DE MINISTER VOOR ONTWIKKELINGSSAMENWERKING
NAAR COLOMBIA, NICARAGUA EN GUATEMALA (4–9 SEPTEMBER 2003)SamenvattingColombiaNicaraguaGuatemalaDen Haag, 2 september 2003
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29200-VToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 47 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 200 VVaststelling van de begrotingsstaat van het Ministerie van Buitenlandse
Zaken (V) voor het jaar 2004nr. 6BRIEF VAN DE MINISTER VOOR ONTWIKKELINGSSAMENWERKINGAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 26 september 2003Graag bied ik u hierbij naar aanleiding van het verzoek van de vaste commissie
voor Buitenlandse Zaken (zie bijlage) van 2 september 2003 het verslag aan
van mijn werkbezoek aan Colombia, Nicaragua en Guatemala. Na een samenvatting
waarin ik inga op doelstellingen en algemene bevindingen, schets ik per land
de context, mijn inzet, mijn conclusies en mijn beleidsvoornemens.De Minister voor Ontwikkelingssamenwerking,A. M. A. van Ardenne-van der Hoeven VERSLAG VAN DE REIS VAN DE MINISTER VOOR ONTWIKKELINGSSAMENWERKING
NAAR COLOMBIA, NICARAGUA EN GUATEMALA (4–9 SEPTEMBER 2003)SamenvattingVan 4 t/m 9 september 2003 bracht ik een bezoek aan Colombia, Nicaragua
en Guatemala. Centraal stonden onderwerpen als vrede en veiligheid, goed bestuur,
mensenrechten en democratisering alsmede de rol die Nederland hierin speelt.
Het belang van de wisselwerking tussen politiek en ontwikkelingssamenwerking
is daarbij duidelijk. Ik heb een positieve indruk gekregen van het Nederlandse
OS-programma – niet alleen van de samenwerking van overheid tot overheid,
maar ook van de programma's van de MFO's, SNV en in het geval van Nicaragua
van de stedenbanden – in die drie landen en de wijze waarop dit aansluit
bij de politieke realiteit. De rol van het maatschappelijk middenveld en van
de private sector zijn nadrukkelijk aan de orde gekomen. Ik heb kunnen constateren
dat, ondanks de grote verschillen in die drie landen met name op het gebied
van vrede en veiligheid, het versterken van democratische instituties van
essentieel belang is. In Colombia en Guatemala wordt ingezet op een tweesporenbeleid:
steun aan civil society, maar ook aan bepaalde instituties van de staat die
democratiseringsprocessen en respect voor mensenrechten versterken alsmede
meehelpen aan de opbouw van een rechtsstaat. In Nicaragua gaat het veeleer
om het steunen van een regering die daadwerkelijk probeert orde op zaken te
stellen.Met waardering en respect heb ik kennis genomen van de werkzaamheden van
lokale NGO's. In Colombia en in Guatemala wordt met gevaar voor eigen leven –
bedreigingen en intimidatie zijn aan de orde van de dag, een niet gering aantal
NGO-medewerkers is omgebracht – aangedrongen op eerbiediging van de
mensenrechten en de rechten van de inheemse bevolking.ColombiaGetuige opiniepeilingen is de populariteit van de regering Uribe een jaar
na zijn aantreden nog steeds groot. Veel Colombianen stemmen in met de resolute
wijze waarop de president het gewapend conflict aanpakt. Deze aanpak heeft
een zeker succes. Volgens statistieken is het aantal moorden, ontvoeringen
en verdwijningen afgenomen. Straffeloosheid is een groot probleem; schenders
van mensenrechten en ook gewone criminelen worden zelden vervolgd.De regering Uribe tracht met een «democratisch veiligheidsbeleid»
(Política de Defensa y Seguridad Democrática) een eind te maken
aan het interne gewapend conflict dat wordt gevoed door inkomsten uit de drugshandel,
het witwassen van geld, de wapenhandel, ontvoeringen en afpersingen. Het centrale
doel is de controle van politie en leger over het nationale grondgebied te
herstellen en de veiligheid van de burger en de mensenrechten te garanderen.
De regering denkt dit te bereiken door versterking van het Ministerie van
Justitie en organen die van belang zijn voor de openbare orde (politie, leger
en veiligheidsdiensten) en via samenwerking met de bevolking op het terrein
van veiligheid en informatie. De regering is zich bewust van het feit dat
een militaire aanpak alleen niet kan leiden tot een oplossing en sluit onderhandelingen
niet uit. Voorwaarde is echter stopzetting van de vijandelijkheden door de
illegale gewapende groepen. Op die basis wordt thans onderhandeld met een
deel van de paramilitairen, die echter reïntegratie eisen zonder vervolging
voor schendingen van het internationaal humanitair recht en voor betrokkenheid
bij narco-misdrijven, alsmede politieke erkenning. De regering heeft wetsvoorstellen ingediend bij het parlement om over
de juridische instrumenten te kunnen beschikken ten einde de strijd tegen
de drugsmaffia en de gewapende groepen effectiever te kunnen voeren. Mensenrechtenjuristen
hebben kritiek op dit beleid, omdat de wetsvoorstellen eerder de rechtsstaat
verzwakken dan versterken. Ook wordt de rechtsstaat geen dienst bewezen met
het rekruteren van boerensoldaten en inschakelen van informanten om voor geld
inlichtingen te verschaffen over burgers die verdacht worden van banden met
de guerrilla.De Colombiaanse regering verzocht dit voorjaar om een donorconferentie
ter ondersteuning van haar beleid in oktober 2003. Het VK heeft daarop het
initiatief genomen voorafgaand daaraan in Londen een bijeenkomst te organiseren
om de steun van Colombia op meer politieke leest te schoeien. Het resultaat
is de zgn. London Declaration waarin enerzijds steun van de internationale
gemeenschap voor het beleid van de regering Uribe wordt bevestigd en anderzijds
het belang wordt benadrukt van implementatie van de aanbevelingen van de VN
Mensenrechten Commissie. De London Declaration is mijns inziens een belangrijke
stap voorwaarts omdat de regering, de VS, andere belangrijke donoren, VN-organisaties
en landen uit de regio het voor het eerst eens zijn over de aanpak van de
problemen in Colombia. De Colombiaanse regering wordt opgeroepen de rechtsstaat
te versterken en er is overeenstemming over de prioriteiten voor samenwerking:
het versterken van de instituties van de rechtsstaat, het aanpakken van de
humanitaire crisis, bescherming van de mensenrechten, het doorvoeren van sociaal-economische
hervormingen, de bescherming van het milieu, het stimuleren van alternatieven
voor de cocateelt en een betere onderlinge afstemming van donorinterventies.Tijdens mijn bezoek aan Colombia heb ik benadrukt dat de uitvoering van
de London Declaration hoger op de politieke agenda van zowel de Colombiaanse
regering als de internationale gemeenschap dient te komen. Deze verklaring –
die een multidimensionale aanpak van het conflict voorstaat – is mijns
inziens nog onvoldoende vertaald in binnenlands beleid van de regering Uribe.
De door deze regering voorgestelde maatregelen neigen meer naar een militaire
dan naar een politieke oplossing. Een voornamelijk militaire aanpak zal geen
duurzame oplossing brengen en kan zelfs leiden tot een escalatie van geweld
en toenemende schendingen van mensenrechten. Deze zorg heb ik in mijn gesprekken
met de President, met andere leden van het kabinet, zoals de Vice-president,
de Minister van Buitenlandse Zaken en de Vice-minister van Defensie, met de
internationale gemeenschap en met het Colombiaanse maatschappelijk middenveld
naar voren gebracht. Het betoog van de President dat zekere inperkingen van
rechtswaarborgen noodzakelijk zijn, overtuigde mij niet. De nog zwakke Colombiaanse
rechtstaat zou niet nog verder moeten worden aangetast. Er zou eerder gezocht
dienen te worden naar middelen om het justitiële apparaat te versterken
en uit te breiden en het verschaffen van recht door de overheid te verbeteren.Ik heb evenwel kunnen constateren dat de regering een discussie over de
aanpak van het conflict niet uit de weg gaat. In dit verband heb ik een intensievere
en actievere dialoog met de internationale gemeenschap, en zeker ook met de
EU bepleit. De vertegenwoordigers van de EU-lidstaten, de Europese Commissie
en like-minded donoren, die zich allen bij de London Declaration hebben aangesloten,
zouden thans actief de implementatie van de verklaring dienen te bevorderen
en de regering dienen te steunen in de uitvoering van alle aspecten ervan.
Ook de VN zal zich wat pro-actiever moeten opstellen. Ik heb een actievere
opstelling van de internationale donorgemeenschap op hoog politiek niveau
bepleit tijdens de jaarvergadering van de Wereldbank en IMF in Dubai en ben
voornemens dit te doen op de Algemene Raad van de Europese Unie
in oktober en bij de Secretaris-Generaal van de VN.Tijdens gesprekken met de internationale donorgemeenschap en de Speciale
Vertegenwoordiger van de Secretaris-Generaal van de VN bleek mij dat er te
weinig onderling overleg was over de follow-up van de London Declaration.
Ik heb aangedrongen op een gedachtewisseling tussen donoren over gevoelige
aspecten zoals steun aan de regering bij het ontwikkelen van een goede aanpak
van de onderhandelingen met de paramilitairen (AUC) en te zijner tijd ook
met guerrillagroeperingen (FARC en ELN). Ook over zaken als partiële
ontwapening, eventuele bijdragen aan de financiering van demobilisatie, ontwapening
en reïntegratie en over de sociaal-economische problemen waarin de oorzaken
van het conflict wortelen, zou frequenter moeten worden overlegd om tot een
eenduidige positie te komen. Alleen dan kan een constructieve en vruchtbare
dialoog met de Colombiaanse overheid worden gevoerd.Dit neemt niet weg dat ondertussen krachtig dient te worden aangedrongen
op uitvoering van de mensenrechtenaspecten van de London Declaration. De regering
werkt weliswaar aan de implementatie van de aanbevelingen van de Mensenrechtencommissie,
maar de voortgang is te traag. Bovendien druisen diverse wetsvoorstellen m.b.t.
terrorismebestrijding (zoals justitiële bevoegdheden voor politie en
strijdkrachten) tegen deze aanbevelingen in. Ik heb mijn zorgen hierover,
die werden gedeeld door de andere donor – en VN-vertegenwoordigers alsmede
NGO's, uitgesproken tegenover de President, de Vice-president en de minister
van Buitenlandse Zaken. Tevens heb ik de onwenselijkheid aangekaart van alternatieve
straffen voor leden van gewapende groepen die bereid zijn de wapens neer te
leggen, zoals thans verwoord in het voorstel van de regering dat in behandeling
is bij het parlement, omdat dit de geloofwaardigheid van de strijd van de
regering tegen de straffeloosheid aantast.Bij een groot deel van de bevolking wordt het dagelijks leven beheerst
door geweld: van de guerrilla, van de paramilitairen, maar ook van de strijdkrachten.
Indrukwekkend vond ik de pogingen van NGO's om «zones of peace»
te creëren waar lokale gemeenschappen het burgelijk gezag trachten te
herstellen door in onderhandelingen met gewapende groepen aan te dringen op
het afleggen van wapens bij betreding van hun dorpen. De NGO's keren zich
fel tegen fumigatie van cocaplantages. Dit biedt in hun visie geen oplossing,
omdat de boeren vervolgens een nieuw stuk oerwoud ontginnen en van voren af
aan beginnen, met daarbij nog negatieve effecten voor het milieu. Het met
wortel en al uittrekken van de cocaplanten verdient verreweg de voorkeur,
omdat dit wordt gedaan door de boeren zelf die bereid zijn over te schakelen
op alternatieve producten. Bovendien kost dit maar € 80 per hectare,
geld dat de boeren zelf ten goede komt, terwijl fumigatie, zoals die momenteel
met steun van de VS plaatsvindt, € 1000 per hectare kost.De oorspronkelijke oorzaken van het conflict – landrechten, sociaal-economische
achterstelling en uitsluiting, gebrek aan bestuurlijke hervormingen –
zijn langzamerhand op de achtergrond geraakt door de allesoverheersende problematiek
van productie van en handel in coca en cocaïne. De drugsindustrie is
bijzonder lucratief, zo bleek mij tijdens een gesprek met de KLPD. Verheugend
is de goede samenwerking van de Nederlandse KLPD met de Colombiaanse politie
die op allerlei terreinen haar medewerking verleent. President Uribe bleek
niet op de hoogte te zijn van het mede op Koninkrijksinitiatief tot stand
gekomen regionale verdrag inzake maritieme samenwerking op het terrein van
drugsbestrijding. Colombia heeft dit verdrag tot nu toe niet ondertekend.
De President zegde toe hier spoedig op terug te zullen komen. Tijdens mijn veldbezoek aan de Chocó constateerde ik dat de overheid
van Colombia gestand doet aan haar toezegging van 1991 om de inheemse bevolking
collectieve grondrechten te geven. Lokale organisaties helpen de bevolking
duurzaam gebruik te maken van de biodiversiteit. Het gaat niet alleen om bescherming
van het milieu, maar er is ook aandacht voor productie en marketing, hetgeen
de autonomie van de inheemse bevolking ten goede komt. De Vice-minister van
Milieu verwacht veel van een intensievere aanpak voor alternatieve producten
voor coca in het licht van de London Declaration. Ik heb toegezegd de markttoegang
voor deze producten bij mijn collega's van Landbouw en Economische Zaken te
zullen opbrengen.In mijn ontmoeting met vertegenwoordigers van het Nederlandse bedrijfsleven
in Colombia bracht ik de onderwerpen maatschappelijk verantwoord ondernemen
(MVO) en publiek-private samenwerking ter sprake. Hier werd onverdeeld positief
op gereageerd. Veel bedrijven konden voorbeelden uit de praktijk geven van
hun betrokkenheid bij de Colombiaanse samenleving. Velen waren van mening
dat MVO deel uitmaakt van de «corporate image». De Ambassade in
Bogota zal een werkgroep opzetten om deze ideeën verder uit te werken.Mijn beleidsvoornemens ten aanzien van Colombia kunnen als volgt worden
samengevat:• de Colombiaanse regering is verantwoordelijk voor de implementatie
van de London Declaration; de internationale gemeenschap dient hier een stimulerende
rol te vervullen;• in de politieke dialoog met de Colombiaanse regering blijven aandringen
op versterking van het justitiële apparaat, op handhaving van democratische
verworvenheden en op de implementatie van de aanbevelingen van de VN Mensenrechtencommissie;• voortzetten van financiële steun aan NGO's die zich bezighouden
met mensenrechten en vredesopbouw;• steunen van zowel overheid als niet-gouvernementele organisaties
bij milieuactiviteiten, met name in de Chocó en het oostelijk Amazonegebied;• bevorderen van een actievere rol van het (Nederlandse) bedrijfsleven
bij armoedebestrijding.NicaraguaTerwijl in Colombia en Guatemala geweld en schendingen van de mensenrechten
deels het beeld bepalen, zijn in Nicaragua andere zaken aan orde. Het conflict
in Nicaragua ligt al verder terug in het verleden. De tegenstellingen zijn
nog steeds aanwezig, maar worden merendeels op het politieke toneel uitgevochten.
Waar het nu om gaat, is de opbouw van een rechtsstaat waarin democratische
instituties vrij van inmenging van politieke partijen hun werk kunnen doen,
waar corruptie wordt teruggedrongen en waar de armoede wordt geadresseerd.Sinds het aantreden van de regering Bolaños begin 2002 heeft zich
een ware aardverschuiving in Nicaragua voorgedaan. Weinigen konden vermoeden
dat deze mildogende 77-jarige Bolaños, die als vice-president in de
vorige regering geen markante indruk had gemaakt, een ware kruistocht tegen
corruptie zou beginnen. Een aantal hooggeplaatste lieden is al achter de tralies
verdwenen. Belangrijkste hiervan is ongetwijfeld ex-president Alemán,
lid van dezelfde partij als Bolaños, die wordt aangeklaagd voor het
wegsluizen van tientallen miljoenen aan overheidsfondsen. Heel wat politici
in Latijns-Amerika volgen de anti-corruptie campagne van Bolaños met
ingehouden adem. Belangrijk is echter dat de strijd tegen corruptie
ook op andere niveaus wordt voortgezet en wordt ingebed in een brede strategie
om alle delen van de bevolking te bereiken bijv. via publiciteitscampagnes
en via het onderwijs.President Bolaños heeft ook het nodige gedaan om herhaling van
de wandaden van Alemán c.s. te voorkomen door het beheer van de overheidsfinanciën
sterk te verbeteren. Alle overheidsuitgaven die buiten het formele systeem
lopen zijn afgeschaft. De regering heeft met een pakket hervormings- en stabiliseringsmaatregelen
het land, dat na Alemán op de rand van bankroet verkeerde, weer «on
track» weten te krijgen. Eind 2002 kon de band met het IMF worden hersteld.
Een recent rapport van de Wereldbank geeft aan dat er weliswaar nog zwakke
punten zijn in het financieel beheer, maar dat de stand van zaken in combinatie
met de wil tot verdere verbetering macrosteun rechtvaardigt.Corruptie is echter maar één aspect van goed bestuur. Ook
op andere terreinen van «governance» heeft de regering vooruitgang
geboekt. De politieke committering aan decentralisatie is sterker geworden.
Onlangs is een wet aangenomen die moet leiden tot een forse toename van de
delegatie van middelen naar gemeenten. Er is een redelijk adequaat overlegmechanisme
tussen overheid, maatschappelijk middenvlak en private sector. Tekortkomingen
liggen op het terrein van de onafhankelijkheid van democratische instellingen,
zoals de Algemene Rekenkamer, de rechterlijke macht, en de kiesraad. Deze
instellingen zijn verdeeld tussen de twee voornaamste politieke partijen.Nicaragua, na Haïti het armste land van het Westelijk halfrond, heeft
sinds eind 2001 een PRSP (één van de betere volgens de Wereldbank)
die een uitstekende armoede-analyse geeft, goede aanknopingspunten biedt voor
de sociale sectoren, maar nog tekort schiet als het gaat om het definiëren
van een strategie voor economische groei. De regering heeft een economische
ontwikkelingsstrategie uitgewerkt waarin potentiële economische groeikernen
zijn geïdentificeerd waar de overheid haar investeringen zal opvoeren.
In de gebieden met relatief weinig economische potentie zullen de overheidsinvesteringen
zich beperken tot de sociale sectoren. De regering is aan een breed consultatieproces
begonnen over deze strategie, die eind oktober 2003 aan de Consultatieve Groep
zal worden voorgelegd.Het hoogtepunt van mijn bezoek aan Nicaragua vormde het ondertekenen –
in aanwezigheid van de president en de belangrijkste ministers – van
twee overeenkomsten, één inzake macrosteun ad € 6,5
mln. en één inzake sectorale begrotingsteun ad USD 1 mln. voor
gezondheidszorg. In mijn speech relateerde ik deze overeenkomsten aan mijn
waardering voor de strijd die de regering Bolaños heeft gevoerd tegen
corruptie en aan de inspanningen om duurzame ontwikkeling na te streven, een
waardering die de internationale donorgemeenschap met mij deelt. Ik bracht
echter ook het belang van de onafhankelijkheid van democratische instellingen –
en met name van de rechterlijke macht – naar voren, alsmede de noodzaak
om het financieel beheer verder te verbeteren.In mijn gesprekken met NGO's en met vertegenwoordigers van de bond van
boeren en veehouders en van micro-, midden- en kleinbedrijf stond de sociaal-economische
ontwikkeling van Nicaragua centraal. Een ander thema was de invloed die het
aanstaande vrijhandelsakkoord van de Midden-Amerikaanse regio met de VS (CAFTA)
zal hebben op de levensomstandigheden van kleine producenten.Het MKB en de NGO's delen de visie van de regering dat economische groei
een voorwaarde is voor verdere ontwikkeling, maar staan niet onverdeeld positief
tegenover de nationale economische strategie van de regering, omdat deze te
zwaar inzet op het aantrekken van directe buitenlandse investeringen en te
weinig rekening houdt met het kleinbedrijf. Ook uitten zij hun
bedenkingen tegen CAFTA. Vertegenwoordigers van het nationale en internationale
bedrijfsleven gaven aan dat Nicaragua zeker economisch potentieel heeft, maar
dat er nogal wat obstakels zijn om dit potentieel ten volle te kunnen benutten.
Naast het ontbreken van een goed opgeleide beroepsbevolking en van een goede
infrastructuur zijn dat een gebrekkig functionerende financiële sector,
onzekerheid over grondeigendom en het gebrek aan rechtszekerheid. Dit laatste
punt heb ik bij de president en bij verschillende ministers aangekaart. Ik
heb de Nederlandse instrumenten ter bevordering van het bedrijfsleven onder
de aandacht gebracht. Er bleek zeer zeker interesse voor te bestaan, met name
voor PUM en het CBI. Tevens heb ik gewezen op het belang van maatschappelijk
verantwoord ondernemen en van betrokkenheid van het bedrijfsleven bij de samenleving.Met een aantal burgemeesters van steden die een stedenband hebben met
Nederlandse gemeenten en met vertegenwoordigers van een federatie van organisaties
voor lokale ontwikkeling (FODEL)1 sprak ik over
het belang van stedenbanden en over decentralisatie. Het bleek mij dat er
veel waarde werd gehecht aan de stedenbanden, omdat deze vaak direct praktische
technische assistentie opleveren. De nationale overheid gaat voorbij aan de
behoeften van de gemeenten op het terrein van beleidsontwikkeling, zo luidde
de kritiek. Ook de directe relaties tussen verschillende groeperingen binnen
de gemeenten met counterparts in Nederland worden als een pluspunt beschouwd.
De kennis die men opdoet door samenwerking met Nederlandse gemeenten wordt
met andere gemeenten gedeeld, voornamelijk binnen eenzelfde departement. De
recent aangenomen wet inzake de delegatie van 4% van de nationale middelen
naar de gemeenten, waarbij de verdeling is gebaseerd op transparante criteria
en niet op vriendjespolitiek, is met instemming begroet. Maar – zo werd
er gezegd – «wij zijn er nog niet; ons streven is 10% van de nationale
begroting».Over enkele maatschappelijke vraagstukken blijkt een diepe kloof te bestaan
tussen verschillende standpunten. De hulpbisschop van Managua Jorge Solórzano
wees mij erop dat bepaalde aspecten van het reproductieve gezondheidsbeleid
in Nicaragua niet nodig zijn, gezien de omvang van het land. Dat de economische
groei nauwelijks tred kan houden met de bevolkingsgroei wordt door hem niet
als verontrustend beschouwd. Enkele vertegenwoordigers van het maatschappelijk
middenveld betoogden echter fel dat de regering veel meer op dit vlak zou
moeten doen, de grote armoede in aanmerking genomen. Gezien de invloed van
de conservatieve RK Kerk is dit geen eenvoudige zaak voor de overheid.Mijn conclusie is dat maatschappelijk middenveld, de private sector en
het lokaal bestuur waardering hebben voor het algemeen beleid van deze regering –
zij het met enige kanttekeningen. Of deze waardering zich over de komende
jaren zal uitstrekken hangt af van de aanname en de uitvoering van de nationale
ontwikkelingsstrategie die de PRSP moet complementeren. Wel werd herhaaldelijk
gewezen op de noodzaak het functioneren van politieke partijen te verbeteren.
Zij dienen het algemeen belang hoog in het vaandel te dragen in plaats van
het eigenbelang.Mijn beleidsvoornemens ten aanzien van Nicaragua kunnen als volgt worden
geresumeerd:• In de politieke dialoog met de regering blijven aandringen op het
verbeteren van een aantal governance aspecten in de politieke dialoog met
regering, mede t.b.v. een gezond ondernemersklimaat;• aandacht blijven vragen van de regering voor de grote inkomensverschillen; • bevorderen van een actievere rol van het (Nederlandse) bedrijfsleven
bij armoedebestrijding;• kritisch volgen van de uitvoering van het PRSP in het licht van
de MDG's en van de nationale ontwikkelingstrategie.• de door de regering in gang gezette donorcoördinatie steunen
en mogelijkheden voor donorcoördinatie actief onderzoeken;• voortzetten van de sectorale begrotingssteun voor gezondheidszorg
bij een verbetering van het financiële beheer van de overheid;• voortzetting van macrosteun;• in de sector gezondheidszorg HIV/Aids bestrijding en reproductieve
gezondheid centraal stellen;• dialoog met de Rooms-katholieke kerk bevorderen.GuatemalaZeven jaar geleden werden de Vredesakkoorden, die een eind maakten aan
een 36 jaar durende burgeroorlog, getekend. Het land bevindt zich onmiskenbaar
nog in een post-conflict situatie. De gevolgen van de burgeroorlog zijn nog
duidelijk merkbaar. Het politieke, economische en mensenrechtenklimaat wordt
voor een belangrijk deel nog steeds bepaald door de nasleep van het geweld
van de burgeroorlog, die 200 000 – meest indiaanse – slachtoffers
eiste en aanleiding gaf tot een miljoen ontheemden. De democratische traditie
is nog niet vast geworteld. Bepaalde groeperingen verzetten zich tegen veranderingen
die hun bevoorrechte positie aantasten. Dit is de reden waarom de uitvoering
van de Vredesakkoorden trager verloopt dan in 1996 werd voorzien. Toch is
op bepaalde terreinen vooruitgang geboekt, zoals een wet tegen discriminatie,
het instellen van ontwikkelingsraden op het platteland, de hervorming van
de gemeentewet, een commissie voor corruptiebestrijding, het tot stand komen
van een stand-by agreement met het IMF en inspanningen om te komen tot het
instellen van een internationale commissie voor onderzoek naar staatsondermijnende
krachten (CICIACS). De regering schiet met name tekort als het gaat om rechten
van indianen, bedreigingen en intimidatie van mensenrechtenactivisten, bij
financieringstekort voorrang geven aan het defensiebudget boven gezondheidszorg
en huisvesting, het achterblijven van het verstrekken van landtitels, het
geringe budget voor een civiel politieapparaat en voor justitiële instellingen
waardoor straffeloosheid voortduurt en criminaliteit toeneemt.Totale ontmanteling van de militaire bescherming van de president (EMP)
staat momenteel hoog op de agenda van hervormingsgezinden binnen de regering
en het parlement alsmede van de internationale gemeenschap. De instelling
van een internationale commissie (CICIACS), die onderzoek zal doen naar illegale
gewapende groeperingen, de zogenaamde parallelle krachten, is een ander belangrijk
punt. Deze parallelle krachten worden verantwoordelijk gehouden voor mensenrechtenschendingen,
moorden, ontvoeringen en drugs- en mensensmokkel. De indruk bestaat dat veelal
uit het leger gezuiverde hoge militairen die banden met nog actieve militairen,
lokale politici en georganiseerde criminaliteit onderhouden de facto onschendbaarheid
genieten. Dit versterkt de cultuur van straffeloosheid.Momenteel wordt het politieke toneel in Guatemala beheerst door de presidents-,
parlements- en gemeenteverkiezingen die op 9 november zullen plaatsvinden.
Indien geen van de presidentskandidaten op 9 november meer dan 50% van de
stemmen haalt, vindt op 28 december de tweede ronde plaats tussen de twee
kandidaten met de meeste stemmen. De Constitutionele Raad heeft, nadat de
Hoge Kiesraad de inschrijving van de ex-dictator en van genocide verdachte
Rios Montt van de huidige regeringspartij FRG drie keer had geweigerd, besloten
hem toch als kandidaat toe te laten, ook al bepaalt de grondwet
dat personen die via een machtsgreep aan de macht zijn gekomen van verkiesbaarheid
voor president zijn uitgesloten. De deelname van Rios Montt aan de verkiezingen
is overigens nog steeds geen uitgemaakte zaak. Zowel in het Hooggerechtshof
als in het Constitutionele Hof liggen nog beroepen van juristen en politieke
partijen waarover binnenkort uitspraak wordt verwacht.De verkiezingscampagne gaat met veel geweld gepaard. Aanhangers van Rios
Montt hebben eind juli op intimiderende wijze gedemonstreerd en vernielingen
aangericht in de hoofdstad. Er zijn sterke vermoedens dat de recente inbraak
in het kantoor van de Ombudsman voor de Mensenrechten (PDH) met betrokkenheid
van de regeringspartij is gebeurd, dit is echter nog niet bewezen.Tijdens mijn bezoek heb ik een dieper inzicht kunnen verwerven in de complexe
realiteit van een post-conflictland als Guatemala. Het verwerken van de trauma's
uit het verleden is noodzakelijk om de blik weer op de toekomst te kunnen
richten. Ik ben onder de indruk van de door Nederland gesteunde Stichting
Forensische Antropologie (FAF-G), die massagraven opent, onderzoek doet om
de identiteit en de doodsoorzaak vast te stellen om daarna rituele herbegrafenis
van de slachtoffers mogelijk te maken, iets wat in de indiaanse cultuur erg
belangrijk is. De nabestaanden krijgen psychosociale begeleiding, alsmede
juridische begeleiding om strafzaken te kunnen aanspannen tegen degenen die
verantwoordelijk zijn voor de gruweldaden. De medewerkers van FAF-G doen dat
met gevaar voor eigen leven. Ik heb bij de overheidsvertegenwoordiger, de
«Presidentiële Secretaris voor de Vrede» die bij het bezoek
aan FAF-G aanwezig was, aangedrongen op een spoedige regeling voor een schadevergoeding
aan de achtergeblevenen, die vaak hun levensstandaard zagen dalen door verlies
van een kostwinner. Ik heb aangegeven dat de trage totstandkoming van een
nationaal plan om compensatie te geven schril afsteekt bij de uitkering aan
voormalig gewapende burgerwachten (ex-Patrullas de Autodefensa Civil, ofwel
ex-PAC), waarvan leden worden beschuldigd van mensenrechtenschendingen tijdens
het conflict.Bij de Hoge Kiesraad (Tribunal Supremo Electoraal ) kreeg ik een indruk
van het werk van deze raad op het terrein van kiezerseducatie. Ongeveer 350 000
kinderen hebben via hun school inzicht gekregen in het belang en het verloop
van vrije en eerlijke verkiezingen, een boodschap die zij aan hun ouders kunnen
overdragen die vaak moeilijker te bereiken zijn. De TSE krijgt al enkele jaren
Nederlandse ondersteuning. De onafhankelijke en professionele taakopvatting
van de TSE is van groot belang voor een vrij en eerlijk verloop van de verkiezingen.
Ik heb een additionele bijdrage van € 200 000 uit gedelegeerde
middelen beschikbaar gesteld. Dit zal samen met bijdragen van andere donoren
de TSE de mogelijkheid bieden een specifieke campagne te starten om mensen
toch naar de stembus te krijgen, ondanks angst voor geweld of de veronderstelling
dat de uitslag toch gemanipuleerd wordt. Met de TSE concludeerde ik dat ondanks
het toegenomen geweld tijdens deze campagne er ook enige lichtpunten zijn
zoals het feit dat deze keer het kiesregister openbaar is. Tevens heb ik aangekondigd € 100 000
te zullen bijdragen aan de OAS verkiezingsmonitoringsmissie.Het Forum van Politieke Partijen bleek de samenwerking met Nederlandse
politieke partijen via het Institute for Multiparty Democracy op prijs te
stellen. Dit Forum, een uitvloeisel van een Nederlands-Noors-Deens project,
heeft afspraken gemaakt over een correcte («schone en ethische»)
verkiezingscampagne. Na de onlusten van eind juli is de FRG geschorst. Ik
benadrukte het belang van de participatie van vrouwen en van inheemsen aan de verkiezingen. Ik heb aangegeven het toegenomen geweld, de bedreigingen
en de straffeloosheid tijdens de campagne sterk te veroordelen.In mijn gesprek met Minister Gutierrez van Buitenlandse Zaken bracht ik
al bovenstaande punten van zorg van niet alleen Nederland, maar ook van de
internationale donorgemeenschap, naar voren. De Minister, die afkomstig is
uit de mensenrechtenbeweging, herkende deze zorgen maar wees ook op enkele
zaken waarop vooruitgang is geboekt zoals de anti-corruptie commissie, het
instellen van een presidentieel secretariaat voor de vrouw, en hervorming
van de politie en van de drugsbestrijdingsdienst. Ik zegde desgevraagd steun
toe tijdens de AVVN voor de totstandkoming van de CICIACS.Tegenover de leden van de internationale donorgroep (Grupo de Diálogo)
benadrukte ik het belang van een tweesporenbeleid ten aanzien van Guatemala:
ondersteuning van het maatschappelijk middenveld en daarnaast van democratische
instituties binnen de staat. Tijdens de bijeenkomst bij het Nationaal Bosbouw
instituut waar vertegenwoordigers van boeren- en indígena-organisaties
hun zorgen verwoordden over stagnerende landbouwhervormingen en het uitblijven
van juridische regulering van landrechten, legde ik de nadruk op institutionele
ontwikkelingen, decentralisatie, goed bestuur in de milieusector en de grotere
rol van de indígena bevolking daarbij, en de noodzaak van commerciële
productie en marketing.Concluderend kan ik stellen dat tal van problemen waarmee het post-conflictland
Guatemala zich geconfronteerd ziet dringend om een oplossing vragen. De steun
van de internationale gemeenschap is daarbij onontbeerlijk. De regering is
zwak, de politieke partijen zijn met uitzondering van de FRG slecht georganiseerd,
de anti-democratische tegenkrachten oefenen nog aanzienlijke invloed uit.
De regering zal in politieke dialoog voortdurend moeten worden aangespoord
op de ingeslagen weg verder te gaan. Nederland speelt een belangrijke rol
in deze dialoog, een rol die aan betekenis zal winnen tijdens het EU-voorzitterschap.
Als zeer positief heb ik de inzet van het maatschappelijk middenveld ervaren.
Ondanks alle gevaren, bedreigingen en intimidatie laten de verschillende organisaties
hun stem horen en boeken zij resultaten.Resumerend zijn mijn beleidsvoornemens voor Guatemala:• handhaven en verder versterken van het politieke karakter van het
OS-programma;• de invalshoeken goed bestuur/mensenrechten/vredesopbouw en milieu
blijven hanteren voor de Nederlandse OS-inspanningen;• een tweesporenbeleid volgen met aandacht zowel voor de ondersteuning
van maatschappelijk middenveld als voor het versterken van democratische instituties
binnen de overheid;• de samenwerking binnen de Dialooggroep voortzetten;• de politieke dialoog met de overheid blijven voeren en daarbij
de overheid niet alleen op haar verantwoordelijkheden wijzen, maar ook bereidheid
tonen de overheid te assisteren bij het uitvoering geven aan deze verantwoordelijkheden;• verder stroomlijnen van het Nederlandse OS-programma;• inventariseren hoe een grotere complementariteit kan worden bereikt
met de programma's van het Nederlands maatschappelijk middenveld. Den Haag, 2 september 2003Aan: de Minister voor OntwikkelingssamenwerkingNamens de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken verzoek ik u de commissie
zo spoedig mogelijk na afloop van uw voorgenomen werkbezoek aan Colombia,
Nicaragua en Guatemala een verslag van deze reis toe te zenden en in dit verslag
de beleidsvoornemens van de Nederlandse regering voor deze landen op te nemen.De griffier van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken,Van Oort XNoot1FODEL is een counterpart voor het Landelijk Beraad Stedenbanden Nederland–Nicaragua
(LBSNN). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29200-V-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl