Wijziging Arbeidstijdenwet en Wegenverkeerswet 1994 in verband met invoering van het digitale controleapparaat; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29366, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

15-12-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29366 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen deel§ 1. Inleiding§ 2 Europese regelgeving en de registratie van
rij- en rusttijden in het wegvervoer§ 2.1 Rij- en rusttijden in Europees perspectief§ 2.2 Doelstelling en kader§ 2.3 Wijziging van de Arbeidstijdenwet§ 2.4 Inwerkingtredingstermijnen verordeningen§ 2.5 De digitale tachograafkaartenBestuurderskaartBedrijfskaartWerkplaatskaartControlekaartLevensloop tachograafkaartSchema: levensloop digitale registratiemiddelenN.B: Voor de handelingen in de donker gearceerde blokken
regelt het wetsvoorstel een nieuwe grondslag in de Arbeidstijdenwet. Dat geldt
naar analogie voor de goedkeuring, aanvraag, verstrekking en gebruik van de
bedrijfskaart, controlekaart en werkplaatskaart.Registratie tachograafkaarten§ 3. Handhaving: toezicht en controle§ 3.1 Handhaving van de rij- en rusttijden§ 3.2 Fraudebestendigheid§ 4. Overige wetgeving§ 5. Administratieve lasten en bedrijfseffecten§ 5.1 Inleiding§ 5.2 Alternatieven§ 5.3 Bestuurders§ 5.4 OndernemersAanschafEigen rijdersKosten per jaar:AanvraagKosten per jaar:GebruikKosten per jaar:Controles§ 5.5 WerkplaatsenKosten per jaar:§ 5.6 BatenBedrijfseconomischMacro-economischMaatschappelijke baten§ 5.7 ConclusiesOverleg en communicatieARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel I, onderdeel AArtikel I, onderdeel B, artikel 7:6Artikel I, onderdeel B, artikel 7:7Artikel I, onderdeel CArtikel I, onderdeel D, artikel 8:5Artikel I, onderdeel D, artikel 8:6Artikel I, onderdeel EArtikel I, onderdeel FArtikel IIArtikel IIIArtikel IV, V en VIArtikel VIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29366Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 79 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 366Wijziging van de Arbeidstijdenwet en de Wegenverkeerswet 1994 in verband
met de invoering van het digitale controleapparaatnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeen deel§ 1. InleidingDe aanleiding van dit wetsvoorstel is de totstandkoming van een aantal
nieuwe Europese verordeningen op het gebied van de rij- en rusttijden in het
wegvervoer. Lidstaten zijn verplicht het analoge controleapparaat (tachograaf)
in bepaalde vrachtauto's en bussen geleidelijk te vervangen door een controleapparaat
met digitale werking en vier soorten bijbehorende kaarten, tachograafkaarten
genoemd. Een tachograaf is een in het voertuig ingebouwd controleapparaat
dat de rij- en rusttijden van de bestuurder registreert.Deze toelichting gaat in op de redenen om de Arbeidstijdenwet te wijzigen
als gevolg van Europese regelgeving (§ 2), toezicht en controle
op het gebruik van een controleapparaat (§ 3), de nadere regelgeving
(§ 4) en de administratieve lasten en bedrijfseffecten (§ 5).Bij brief van 23 juni 2003 (kenmerk: OVW 2003/150) hebben de Overlegorganen
Goederenvervoer en Personenvervoer van Verkeer en Waterstaat een instemmend
advies uitgebracht over het wetsvoorstel. Zij vragen daarbij wel aandacht
voor een uniforme uitvoering van regels tussen lidstaten in verband met de
concurrentiepositie van vervoerondernemingen binnen de Europese Unie. Bij
brief van 22 mei (kenmerk: RL/PL/2003/102) heeft het Adviescollege toetsing
administratieve lasten (Actal) geadviseerd het wetsvoorstel in te dienen nadat
met haar opmerkingen rekening is gehouden. Het Adviescollege heeft opgemerkt
dat de administratieve lasten voor een deel onvolledig zijn berekend en gekwantificeerd.
Een volledige verantwoording over deze lasten zal worden toegelicht in de
nadere regelgeving tot uitwerking van dit wetsvoorstel.§ 2 Europese regelgeving en de registratie van
rij- en rusttijden in het wegvervoer§ 2.1 Rij- en rusttijden in Europees perspectiefDe Arbeidstijdenwet en de daarop berustende bepalingen bevatten alle voorschriften op het gebied van arbeids- en rusttijden. In deze wet
worden onder meer grenzen gesteld aan de duur van de arbeids- en de rusttijd.De Arbeidstijdenwet heeft onder meer het bevorderen van de veiligheid,
de gezondheid en het welzijn van de werknemers als doelstelling en geldt voor
alle sectoren in de samenleving, dus zowel voor werknemers bij de overheid
als in het bedrijfsleven. Voor personen die werkzaam zijn in het wegvervoer
zijn bijzondere regels opgenomen in het Arbeidstijdenbesluit vervoer. De regels
zijn ook van belang voor de bevordering van de verkeersveiligheid. De regelgeving
in het Arbeidstijdenbesluit vervoer die betrekking heeft op het wegvervoer
is grotendeels ingevuld door Europese en. Verordening nr. (EEG) 3820/85 van
de Raad van de Europese Gemeenschappen van 20 december 1985 tot harmonisatie
van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer (PbEG L 370)
(hierna: verordening (EEG) nr. 3820/85) schrijft onder meer voor welke rij-
en rusttijden het internationale wegvervoer in acht moet nemen. Een en ander
brengt met zich dat de arbeidstijd in ruime zin vooralsnog voor het wegvervoer
nog niet is geregeld. Op grond van twee richtlijnen zal dit alsnog gebeuren1. Verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 20 december 1985 betreffende het controleapparaat in het
wegvoer (PbEG L 370)(hierna: verordening (EEG) nr. 3821/85) schrijft voor
dat er voor de naleving van de rij- en rusttijden in het wegvervoer een analoog
controleapparaat in bepaalde categorieën voertuigen moet worden gebruikt.Richtlijn nr. 88/599/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
23 november 1988 betreffende standaardprocedures voor de controle op de toepassing
van verordening (EEG) nr. 3820/85 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften
van sociale aard voor het wegvervoer en Verordening (EEG) nr. 3821/85 betreffende
het controleapparaat in het wegvervoer (PbEG L 325) (hierna richtlijn nr.
88/599/EEG) geeft voorschriften over de organisatie, de procedures en de middelen
voor het uitvoeren van controles door lidstaten om een goede naleving van
de toegestane rij- en rusttijden in het vervoer te verzekeren. De genoemde
verordeningen zijn geïmplementeerd via de Arbeidstijdenwet, het daarop
gebaseerde Arbeidstijdenbesluit vervoer en in de Regeling controleapparaten.In 1998 is Verordening (EG) nr. 2135/98 van de Raad van de Europese Unie
van 24 september 1998 tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 3821/85 betreffende
het controleapparaat in het wegvervoer en tot wijziging van Richtlijn nr.
88/599/EEG betreffende standaardprocedures voor de controle op de toepassing
van Verordening (EEG) nr. 3820/85 en Verordening (EEG) nr. 3821/85 (PbEG L
274) (hierna: verordening (EG) nr. 2135/98) tot stand gekomen. Deze (wijzigings)verordening
introduceert een digitaal controleapparaat en vier digitale tachograafkaarten.
Het is de bedoeling dat in bepaalde vrachtauto's en bussen het analoge controleapparaat
en het gebruik van registratiebladen geleidelijk worden vervangen door het
gebruik van een digitaal controleapparaat en digitale tachograafkaarten.De daarmee samenhangende gedetailleerde technische specificaties voor
het digitale controleapparaat en de tachograafkaarten zouden afzonderlijk
in een speciale bijlage bij verordening (EG) nr. 2135/98 worden geregeld.
Daartoe is in 2002 Verordening (EG) nr. 1360/2002 van de Commissie van de
Europese Gemeenschappen van 13 juni 2002 betreffende de zevende aanpassing
aan de vooruitgang van de techniek van Verordening (EEG) nr. 3821/85 van de
Raad betreffende het controleapparaat in het wegvervoer (PbEG L 207) (hierna:
verordening (EG) nr. 1360/2002) tot stand gebracht. Via verordening (EG) nr.
1360/2002 is de nieuwe bijlage 1B bij Verordening (EEG) nr. 3821/85 zoals
gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2135/98 gevoegd. Deze bijlage 1B regelt
de technische eisen voor het digitale controleapparaat en de bijbehorende
tachograafkaarten. De eisen hebben onder meer betrekking op de compatibiliteit
tussen het controleapparaat en de digitale kaart en de interoperabiliteit
tussen controleapparaten en kaarten uit verschillende lidstaten.§ 2.2 Doelstelling en kaderDe belangrijkste reden voor de Europese Gemeenschap om het analoge controleapparaat
geleidelijk te vervangen door een digitale variant is een verbeterde registratie
en de controle op de naleving van de rijen rusttijden in het Europese wegtransport.
De belangrijkste reden voor de invoering van het digitale controleapparaat
is de constatering dat de voorschriften over rij- en rusttijden in veel gevallen
niet worden nageleefd. Dit heeft niet alleen gevolgen voor de verkeersveiligheid,
maar genereert bovendien ongelijke concurrentie ten opzichte van bedrijven
die zich wel aan de regels houden. De Europese Gemeenschap is van oordeel
dat de bestaande controle op naleving van de rij- en rusttijden aan de hand
van gegevens op meerdere (kartonnen) registratiebladen, die in het voertuig
worden bewaard, beperkingen kent. In vergelijking met de automatische verwerking
van gegevens in het analoge controleapparaat is het nieuwe controleapparaat
door de digitale werking minder vatbaar voor fraude met de geregistreerde
gegevens en als gevolg daarvan minder vatbaar voor ontduiking van de voorschriften
over rij- en rusttijden. Alleen digitale controleapparaten en tachograafkaarten
die aan bepaalde, op Europees niveau voorgeschreven eisen voldoen, mogen in
het voertuig worden gebruikt. Daarnaast kan het digitale controleapparaat
voor andere doeleinden worden gebruikt vanwege het feit dat er ook andere
gegevens worden geregistreerd, namelijk over de ritafstand en de snelheid
van het voertuig.De reikwijdte voor het verplichte gebruik van een tachograaf zoals is
voorgeschreven in artikel 1 van verordening (EEG) nr. 3820/85 wordt met de
invoering van het digitale controleapparaat niet gewijzigd. Deze verordening
is van toepassing op het wegvervoer binnen de Europese Unie met bedrijfsauto's
boven de 3500 kg en met bussen voor het vervoer van meer dan 9 personen, inclusief
de bestuurder, over een geplande afstand van meer dan 50 km.§ 2.3 Wijziging van de ArbeidstijdenwetIn werking getreden Europese verordeningen hebben rechtstreekse werking
en zijn verbindend voor alle lidstaten. Een verordening wordt om die reden
in beginsel niet omgezet in nationaal recht. Redenen om een verordening wel
te implementeren in het Nederlandse recht hebben veelal betrekking op de uitvoering
van de verordening, de inpassing van de Europese regels in ons nationale rechtsstelsel
of het bevorderen van de begrijpelijkheid van het nationale recht in verhouding
tot de verordening. Daarnaast moeten lidstaten zorgdragen voor de rechtsbescherming
en het verbinden van sanctiebepalingen aan overtredingen van bepaalde Europese
regels.De huidige Arbeidstijdenwet geeft mogelijkheden om bij algemene maatregel
van bestuur regels te stellen voor de goedkeuring, constructie, installatie
en controle-eisen van controleapparaten op basis van verordening (EEG) nr.
3821/85. Ook biedt deze wet de mogelijkheid om bij algemene maatregel van
bestuur regels te stellen over de wijze waarop de registratieplichten moeten
worden gehanteerd. Het ligt dan ook voor de hand om in de Arbeidstijdenwet
mogelijkheden op te nemen om voorschriften over de goedkeuring, constructie,
installatie en controle-eisen van de digitale tachograaf en het verstrekken
van bijbehorende tachograafkaarten ook bij algemene maatregel van bestuur
uit te werken. Het voorliggende wetsvoorstel tot wijziging van de Arbeidstijdenwet
biedt de vereiste wettelijke basis om verordening (EG) nr. 2135/98
en verordening (EG) nr. 1360/2002 uit te voeren.§ 2.4 Inwerkingtredingstermijnen verordeningenVerordening (EG) nr. 2135/98 is op 5 augustus 2002 in werking getreden.
Ten eerste moeten volgens artikel 2, eerste lid, onderdeel a, van deze verordening,
uiterlijk op 6 augustus 2004, alle uitvoeringsmaatregelen die nodig zijn om
de wijzigingsverordeningen uit te kunnen voeren, gereed zijn. Ten tweede moet
in nieuwe voertuigen die vanaf 6 augustus 2004 geproduceerd worden, een
digitaal controleapparaat worden ingebouwd. Ten derde moeten vanaf 6
mei 2004 bestuurderskaarten kunnen worden afgegeven. Speciaal voor zeer zware
vrachtauto's van boven de 12 000 kg en bussen boven de 10 000 kg,
die vanaf 1 januari 1996 van een kenteken zijn voorzien en waarin een
analoog controleapparaat is ingebouwd, geldt een andere overgangsmaatregel.
Bij vervanging van het analoge controleapparaat, moet een digitaal controleapparaat
worden ingebouwd.De mogelijkheid bestaat dat de hiervoor aangegeven invoeringstermijnen
door wijziging van de verordening worden verlengd indien twaalf maanden na
inwerkingtreding van de verordening, dus op 6 augustus 2003, nog geen controleapparaat
is goedgekeurd. Omdat in de fasen van de ontwikkeling en het testen van de
digitale controleapparaten enige vertraging is ontstaan, is uitstel van de
invoeringstermijnen op voorstel van de Europese Commissie niet ondenkbaar.§ 2.5 De digitale tachograafkaartenZoals hiervoor al is vermeld, worden met de invoering van het digitale
controleapparaat tegelijkertijd digitale tachograafkaarten ingevoerd. Dat
houdt in dat de goedkeuring, de afgifte, de aanvraag, de verstrekking en het
gebruik moet worden geregeld van vier soorten tachograafkaarten: de bestuurderskaart,
de bedrijfskaart, werkplaatskaart en de controlekaart. Deze kaarten worden
uitgegeven voor vier verschillende doelgroepen en hebben verschillende gebruiksdoelen,
maar zijn alle bestemd voor toepassing in het controleapparaat. De tachograafkaarten
zijn zogenoemde smartcards met digitale detectie-eigenschappen en een geheugen,
bijvoorbeeld een bancaire chipcard. De kaarten geven toegang tot bepaalde,
voor de doelgroep relevante gegevens die zijn opgeslagen in een digitaal controleapparaat.
Het type van een tachograafkaart moet evenals het type digitale controleapparaat
zijn goedgekeurd volgens de eisen uit verordening (EG) nr. 1360/2002. Dit
is een EG-goedkeuring. Deze eisen strekken tot een betrouwbaar en interoperabel
gebruik tussen bestuurderskaarten en digitale tachografen in de verschillende
lidstaten.De verschillende tachograafkaarten zijn nodig om de rij- en rusttijdengegevens
van de digitale tachograaf te kunnen inlezen of registreren. De tachograaf
registreert deze gegevens daarnaast echter ook zonder een ingebrachte bestuurderskaart.
Indien de kaart als controlemiddel ontbreekt, kunnen de gegevens door de controleur
in het apparaat worden gelezen. De bestuurder en de werkgever zijn verplicht
de gegevens die in het apparaat zijn opgeslagen, uit te draaien ten behoeve
van de handhaving en het voor dat doel bewaren van deze gegevens in het bedrijf.
In het hieronder opgenomen schema over de levensloop
van de tachograaf, valt deze verplichting onder «gebruik in de wagen».BestuurderskaartDe bestuurderskaart wordt uitgegeven per bestuurder van een vrachtwagen
of bus en registreert de persoonlijke rij- en rusttijden, ongeacht het voertuig
waarin is gereden. De bestuurder moet de kaart aan het begin van zijn werkzaamheden
in het controleapparaat plaatsen en er uit halen als hij het voertuig achterlaat
of aan het einde van de werktijd. De kaart identificeert de bestuurder
en registreert verschillende tijdgroepen, zoals rijtijd, beschikbaarheid en
rusttijd. De tijdgroepen worden met uitzondering van de rijtijd door bediening
van het apparaat aangeduid. De beveiliging en de herleidbaarheid tot de chauffeur
van op de kaart geregistreerde rij- en rusttijden wordt gewaarborgd door een
certificaat (beveiliging codes) en digitale handtekening (unieke code). BedrijfskaartMet de bedrijfskaart kunnen de gegevens over de rij- en rusttijden aan
het betreffende bedrijf worden toegewezen (gelocked). Dit betekent dat de
gegevens van de bestuurder op de tachograaf alleen toegankelijk zijn voor
het bedrijf waar hij in dienst is. De geregistreerde rij- en rusttijden kunnen
vervolgens via de bedrijfskaart worden overgebracht naar een databestand of
de administratie van het verantwoordelijke bedrijf.WerkplaatskaartDe werkplaatskaart is een instrument voor (erkende) reparateurs en installateurs
om een controleapparaat te ijken voordat het voor het eerst in gebruik genomen
wordt, periodiek te onderzoeken en te testen. Met de kaart kunnen ook gegevens
uit een kapot controleapparaat worden opgeslagen en worden doorgegeven aan
de werkgever of eigenaar of houder van het voertuig. De werkplaatskaart is
één jaar geldig en heeft als enige kaart een persoonlijke pincode
van de gebruiker.ControlekaartDe controlekaart is een hulpmiddel voor opsporingsambtenaren bij het toezicht
op de naleving van de rij- en rusttijden in het wegvervoer. De kaart identificeert
de opsporingsambtenaar en verschaft toegang tot het geheugen van het controleapparaat
en de bestuurderskaart. Met de controlekaart kunnen vervolgens gegevens van
één of meer bestuurders worden ingezien. Ook kunnen met de controlekaart
gegevens uit het controleapparaat of van de bestuurderskaart worden ingezien
en opgeslagen in het bestand van de toezichthouder voor verder gebruik in
het kader van de handhaving.Levensloop tachograafkaartOmdat de bestuurderskaart in combinatie met de tachograaf bepalend is
voor de registratie van rij- en rusttijden, gaat de invoering gepaard met
eisen die de kwaliteit van de kaart, de uitgifte en het gebruik ervan moeten
waarborgen. Het model van een bestuurderskaart moet worden goedgekeurd door
een daartoe bevoegde instantie van een lidstaat. Na aanvraag door een bestuurder
wordt de kaart aangemaakt (geproduceerd) en daarbij digitaal voorzien van
de persoonlijke gegevenskenmerken van de bestuurder (personalisatie) met het
oog op een betrouwbare en individualiseerbare registratie van de rij- en rusttijden.
De verlening en het gebruik van de bestuurderskaart zijn handelingen waaraan
rechtsgevolgen zijn gekoppeld. Het niet bij zich hebben of onjuist gebruiken
van de kaart is namelijk een economisch delict en dientengevolge strafbaar.
Het houden en gebruiken van de kaart is verplicht voor bestuurders in de zin
van verordening (EEG) nr. 3820/85. De verlening van een bestuurderskaart is
een beschikking in de zin van de Algemene wet bestuursrecht . Vervolgens wordt
de digitale kaart met geheugen afgegeven. Hierbij gaat het om een feitelijke
handeling. Aan de verlening, de afgifte en de intrekking van een werkplaatskaart
zijn in vergelijking met de bestuurderskaart minder zware eisen gebonden.De gewijzigde verordening (EEG) nr. 3821/85 regelt niet expliciet de verlening
en afgifte van de bedrijfskaart en controlekaart, hoewel dit wel uit bijlage
1B van de verordening voortvloeit. De fasen in de levensloop van de
digitale variant van het controleapparaat zijn niet anders dan die van het
analoge apparaat.Hieronder worden de functies van de tachograafkaarten belicht.Hieronder volgt een schematisch overzicht van de levensloop van een bestuurderskaart
en de digitale tachograafSchema: levensloop digitale registratiemiddelenBestuurderskaart Tachograaf N.B: Voor de handelingen in de donker gearceerde blokken
regelt het wetsvoorstel een nieuwe grondslag in de Arbeidstijdenwet. Dat geldt
naar analogie voor de goedkeuring, aanvraag, verstrekking en gebruik van de
bedrijfskaart, controlekaart en werkplaatskaart.Registratie tachograafkaartenDe in Nederland en de overige lidstaten uitgegeven bestuurders- en werkplaatskaarten moeten worden geregistreerd. De belangrijkste reden
voor het bijhouden van de in omloop zijnde bestuurderskaarten, is het voorkomen
dat aan een bestuurder meer dan één kaart wordt verstrekt. Het
gebruik van meer dan één kaart maakt een goede controle op de
feitelijke rij- en rusttijden nagenoeg onmogelijk. Niet alleen de uitgifte,
maar ook het verlies, het verloop en de intrekking van een kaart worden derhalve
in de registers bijgehouden. Een andere reden voor centrale registratie is
dat de toezichthouders kaartgegevens van bestuurders in de lidstaten moeten
kunnen opvragen ten behoeve van de handhaving van de voorschriften over een
rechtmatig gebruik en bezit van bestuurderskaarten. Dit impliceert dat de
politie en de toezichthouders van de Inspectie Verkeer en Waterstaat en van
de Arbeidsinspectie de gegevens kunnen opvragen van (buitenlandse) bestuurders
die in Nederland rijden.De verordening verplicht eveneens dat werkplaatskaarten worden geregistreerd
om onrechtmatig of frauduleus gebruik van deze kaarten te voorkomen. De reparateurs
en installateurs onderzoeken en controleren met behulp van de werkplaatskaart
de juiste werking van controleapparaten. Een juiste werking van het apparaat
is doorslaggevend voor een juiste registratie van de rij- en rusttijden in
het wegvervoer.§ 3. Handhaving: toezicht en controle§ 3.1 Handhaving van de rij- en rusttijdenToezichthouders en opsporingsambtenaren kunnen met behulp van de controlekaart
en de controleapparatuur in één overzicht de rij- en rusttijden
van een bestuurder op de bestuurderskaart over tenminste de laatste 28 dagen
inzien. Op nagenoeg dezelfde wijze kunnen zij met de controlekaart de in het
controleapparaat geregistreerde rij- en rusttijden van de laatste 365 dagen
bekijken, dus ook van andere bestuurders die het voertuig in die periode hebben
gebruikt. Het controleapparaat kan een hoeveelheid gegevens opslaan die overeenkomt
met een jaar lang feitelijk gebruik van dat apparaat. De wegcontroles geven
een directer en breder inzicht in de rij- en rusttijden van de bestuurders
van een voertuig . De bestuurder van een vrachtwagen of bus met een analoog
apparaat moet de bijbehorende registratiebladen van de laatste zeven dagen
bewaren. De toegankelijkheid, de fraudebestendigheid en de overzichtelijkheid
van de gegevens uit het digitale controleapparaat bieden bovendien als voordeel
dat ook de bedrijfscontroles efficiënter kunnen worden uitgevoerd. Dat
betekent dat deze bedrijfscontroles op grotere schaal kunnen worden uitgevoerd,
omdat de gegevens inzichtelijk zijn en gemakkelijk kunnen worden verwerkt.
Dit is met name van belang voor Nederland waar de rij- en rusttijden vooral
worden gehandhaafd via deze bedrijfscontroles. Ook kunnen bedrijfscontroles
in de toekomst op afstand worden uitgevoerd via de digitale verzending van
gegevens.Er zijn situaties waarbij de werktijd van een bestuurder eerder begint
dan het voertuig met het digitale controleapparaat beschikbaar is. Een voorbeeld
daarvan is het laden of lossen van een aanhanger zonder trekker. De werktijd
kan niet direct worden geregistreerd, maar moet handmatig op de bestuurderskaart
worden ingevoerd op het moment dat het voertuig dat door de bestuurder wordt
gebruikt ter plaatse is. De handmatige invoer wordt in nadere regelgeving
op grond van de Arbeidstijdenwet uitgewerkt. Zie ook paragraaf 4 (Overige
wetgeving).§ 3.2 FraudebestendigheidDe digitale manier van registreren en opslaan van rij- en rusttijden is
in vergelijking met het analoge systeem in grote mate eenduidig en onweerlegbaar zodat een betere handhaving van de voorschriften mogelijk is.
Het controleapparaat en de bestuurderskaart moeten aan het begin van de werktijd
direct door de bestuurder worden gebruikt. Met de geregistreerde gegevens
kan niet worden gemanipuleerd. Het niet gebruiken, het beschadigen of het
ongeldig bewerken van de bestuurderskaart is verboden. Onrechtmatig gebruik
van de persoonlijke en beveiligde bestuurderskaart is goed te controleren.
De kaart bevat de persoonlijke gegevens van een bestuurder en bovendien een
digitale handtekening (unieke code) die is gecertificeerd (beveiligd). De
fraudebestendigheid is ook gediend met een dubbele registratie; zowel het
controleapparaat als de bestuurderskaart registreren de rij- en rusttijden.
Daar de registratie van rij- en rusttijden op de bestuurderskaart en in het
controleapparaat altijd is te herleiden totéén persoon, wordt
frauderen nagenoeg onmogelijk. De kartonnen registratiebladen van de analoge
tachograaf zijn daarentegen minder fraudebestendig vanwege het feit dat ze
uitwisselbaar zijn en gemakkelijker te bewerken zijn. Naast fraudebestendigheid
geeft de print uit het digitale controleapparaat een overzicht van de geregistreerde
rij- en rusttijden, dus een beter inzicht in de verschillende soorten gewerkte
uren (tijdgroepen). De in het voertuig geregistreerde gegevens bieden een
goede koppelingsmogelijkheid met de gegevensbestanden of salarisadministratie
van het bedrijf waarvan de bestuurder in dienst is. De bedrijfskaart identificeert
(locking) het bedrijf zodat alleen de in het controleapparaat opgeslagen gegevens
van de bij het bedrijf werkzame bestuurder naar het bedrijf worden overgebracht.§ 4. Overige wetgevingIn het voorliggende wetsvoorstel zijn de grondslagen tot het stellen van
nadere regels opgenomen die gelden voor verschillende personen of organen.
Het gaat dan om de bestuurder, de werkgever, de controleur (toezichthouder),
de werkplaatsen (installateurs en reparateurs van tachografen) en de Minister
van Verkeer en Waterstaat. De laatste zorgt voor het verstrekken van de controle-
en registratiemiddelen voor bestuurders, werkgevers, toezichthouders en werkplaatsen.
Dat houdt in dat bij of krachtens het Arbeidstijdenbesluit vervoer een regeling
wordt getroffen voor de goedkeuring, de verlening, de schorsing en de intrekking
van tachograafkaarten. Voor de werknemers, werkplaatsen en controleurs voorziet
het voorliggende wetsvoorstel in een grondslag voor de aanvraag en het gebruik
van de aan hen te verstrekken tachograafkaarten. In artikel 4:3, tweede lid,
Arbeidstijdenwet bestaat thans al een grondslag voor de aanvraag en het gebruik
door de werkgever (waaronder de eigen rijder) van een bedrijfskaart. De voorschriften
over de controlemiddelen in de sector wegvervoer zijn nader geregeld in het
Arbeidstijdenbesluit vervoer. Het ligt voor de hand deze nadere regels over
de goedkeuring, de aanvraag, de weigering, de intrekking, de schorsing en
het gebruik van de vier tachograafkaarten daarin te regelen. Gedacht kan worden
aan de zogenoemde «handmatige invoer» van gegevens met betrekking
tot de werktijd die begint voordat de vrachtwagen (met het controleapparaat)
ter plaatse is, bijvoorbeeld het laden en lossen van de aanhanger. Het onderhavige
voorstel tot aanpassing van de Arbeidstijdenwet zal ook leiden tot wijziging
van de Regeling controleapparaat, een ministeriële regeling die uitvoering
geeft aan het Arbeidstijdenbesluit vervoer. In een of meer ministeriële
regelingen worden naar verwachting de meer specifieke voorschriften over de
afgifte en het gebruik van tachograafkaarten uitgewerkt. § 5. Administratieve lasten en bedrijfseffecten§ 5.1 InleidingIn deze paragraaf wordt ingegaan op de bedrijfseffecten en de administratieve
lasten die de invoering van de digitale tachograaf voor de burger en het bedrijfsleven:
bestuurders, vervoerders en werkplaatsen, met zich brengt. De cijfers zijn
gebaseerd op het aantal ondernemingen en de (jaarlijks) te maken kosten voor
aanschaf en vervanging van verplichte zaken en de kosten voor het voldoen
aan nieuwe informatieverplichtingen. De cijfers gaan uit van een schatting
van de toekomstige lasten. Van de in te voeren digitale registratiemiddelen
bestaan alleen nog prototypes. Ook zijn de administratieve procedures voor
het ter beschikking stellen van de nieuwe middelen nog niet volledig uitgewerkt.
Dit wetsvoorstel geeft alleen delegatiebepalingen ter uitvoering van verordening
(EEG) nr. 3821/85. Een meer nauwkeurige beoordeling van de administratieve
lasten kan worden gegeven bij uitwerking van de wetsartikelen in nadere regelgeving.
Ook een beoordeling van bedrijfseffecten is pas goed mogelijk in de fase dat
de digitale apparatuur verder is (uit)ontwikkeld en in de praktijk kan worden
getest. Een aantal hier gebruikte kengetallen zijn afkomstig uit het rapport
van onderzoeksbureau Decisio BV, genaamd: Effecten van de digitale tachograaf,
Businesscase, van 25 april 2003, opgesteld in opdracht van de Inspectie Verkeer
en Waterstaat van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat. Het uitgangspunt
van dit onderzoek is vooral gericht op het duiden van de integrale effecten
voor de bedrijfsvoering. Dit onderzoek verschilt op dat punt van de in deze
paragraaf gemaakte berekening van de administratieve lasten die zullen ontstaan
door nieuwe regelgeving.Nederland telt ongeveer 930 ondernemingen in het besloten busvervoer en
72 000 ondernemingen in het beroepsgoederenvervoer, waarvan 60 000
eigen rijders, die gebruik maken van wagens met tachografen. Zij exploiteren
tezamen ongeveer 160 000 wagens. Er zijn bijna 162 000 bestuurders
werkzaam in de sector. Het aantal werkplaatsen bedraagt ruim 3600; het aantal
installateurs (tot installatie, reparatie en keuring bevoegde werknemers van
de werkplaatsen) ligt iets hoger: 3925. De veranderingen onder de gewijzigde
verordening EEG) nr. 3821/85 voor ondernemers en bestuurders betreffen specifiek
de aanschaf en het gebruik van digitale controleapparaten en tachograafkaarten.
Drie van de vier tachograafkaarten zijn relevant in het kader van een berekening
van de bedrijfslasten voor de sector: de bestuurderskaart, de bedrijfskaart
en de werkplaatskaart. De geleidelijke invoering van de digitale tachograaf
leidt tot vervanging van het reeds verplichte analoge model. De levensloop
van het digitale controleapparaat vangt aan bij de productie van het apparaat
op basis van een EG-goedkeuring van het type. In het proces van gebruik, onderhoud
en reparatie wordt een controleapparaat op den duur door slijtage of defecten
afgeschreven en uit roulatie gehaald. De levensloop van de tachograafkaarten
begint bij de productie van een kaart, eveneens na EG-goedkeuring van het
model. De bestuurder, de vervoerder en de erkende tachograafinstallateur vragen
een kaart aan voor gebruik in de wagen, het bedrijf respectievelijk de werkplaats
of garage. Na verloop, verlies of intrekking van de kaart moet een kaart opnieuw
worden aangevraagd. De EG-goedkeuring van tachografen is niet meegenomen in
de berekening van de administratieve lasten, omdat deze norm is gericht tot
de overheid en als verplichting nu al bestaat voor de analoge apparaten. Ook
is deze overheidstaak niet meer dan een flankerende maatregel ten opzichte
van de verplichte (digitale) registratie van rij- en rusttijden door de vervoersector. Bij de beoordeling van de administratieve lasten wordt in paragrafen 5.3
tot en met 5.5 onderscheid gemaakt tussen de voornoemde doelgroepen. Paragraaf 5.6
besluit met conclusies over de totale bedrijfseffecten (nalevingskosten) en
de administratieve lasten. Hieronder wordt eerst ingegaan op de mogelijke
alternatieven bij invoering van het digitale controlesysteem voor rij- en
rusttijden in het wegvervoer (paragraaf 5.2).§ 5.2 AlternatievenOp het niveau van vervanging van het analoge controlesysteem voor rijen
rusttijden in het wegvervoer door een digitaal controlesysteem (digitaal registrerend
apparaat en tachograafkaarten), is geen alternatief mogelijk. De verplichting
tot gebruik van het systeem alsmede de technische uitrusting van controleapparaat
en kaarten zijn voorgeschreven in de gewijzigde verordening (EEG) nr. 3821/85.
Voorts ligt ook de EG-goedkeuring van het type apparaat en het model tachograafkaarten
door lidstaten vast in Europese regelgeving. Ook de aanvraag door de sector
van die kaarten leent zich niet voor alternatieven. De verstrekking van een
tachograafkaart is een beschikking in de zin van de Algemene wet bestuursrecht
. De kaart wordt in overeenstemming met de daarvoor geldende publiekrechtelijke
procedures verleend en – eventueel – ingetrokken en geschorst.
De wijze van aanvraag en verkrijgen van tachograafkaarten is zoveel mogelijk
gericht op het gemak van bestuurder en bedrijf. Tachograafkaarten kunnen grotendeels
telefonisch (callcenter) en via internet worden aangevraagd. Bestuurderskaarten
en werkplaatskaarten (voor de installateurs) moeten vanwege de plicht van
een persoonlijke verificatie door de bestuurder of installateur wel in persoon
worden opgehaald bij een afhaalpunt. De afhaalpunten zullen via een fijnmazig
netwerk over Nederland worden verspreid (via postkantoren of gemeenten), zodat
de ophaaltijd van de bestuurders beperkt blijft. De verleende bedrijfskaarten
worden aan de vervoerders toegezonden. De wijze van aanvraag van de tachograafkaarten
zal bij nadere regelgeving, waaronder het Arbeidstijdenbesluit vervoer, op
grond van dit voorliggende wetsvoorstel worden uitgewerkt. De wijze van verspreiden
en het ter hand stellen van de tachograafkaarten wordt na een openbare aanbestedingsprocedure
contractueel geregeld met de afhaalpunten.§ 5.3 BestuurdersZoals hiervoor al is aangegeven zijn er ongeveer 162 000 bestuurders
van vrachtwagens en bussen in Nederland die de komende jaren een bestuurderskaart
zullen aanvragen. Het is niet waarschijnlijk dat alle bestuurders direct in
2004 een kaart aanvragen, omdat veel wagens, die tot augustus 2004 in gebruik
worden genomen, gebruik (kunnen) blijven maken van analoge apparatuur. Bij
de toename van lasten kan onderscheid worden gemaakt naar aanvraag (ter beschikking
krijgen) en aanschaf (voorwerp) van de kaart. De extra verplichtingen die
het nieuwe systeem meebrengt voor de (individuele) chauffeur zijn vooral gelegen
in de aanvraag van een kaart. Het gebruik en de controle van de kaart genereren
bepaalde verplichtingen in de uitoefening van het bedrijf of beroep en worden
derhalve onder de doelgroep «Ondernemers» (paragraaf 5.4)
behandeld. Een kaart heeft een geldigheid van vijf jaar. Beschadiging, intrekking,
verlies of diefstal kan leiden tot een kortere omlooptermijn. De handelingen
die een bestuurder verricht bij aanvraag bestaan uit het telefonisch of via
internet opvragen en vervolgens invullen van een aanvraagformulier. Na toekenning
van het recht op een kaart (de verlening), krijgt de bestuurder een bericht
om zijn kaart met geheugen af te halen op een afhaalpunt in zijn woonplaats
of de directe omgeving. Het tijdsbeslag van het «papierarme» aanvraagproces
wordt geschat op niet meer dan 10 minuten. Het administratieve tijdsbeslag
van het afhalen van de kaart is afhankelijk van de afstand en
wachttijden. Naar verwachting worden veel kaarten in de vrije tijd of niet
productieve tijd opgehaald. De visuele controle en administratieve afhandeling
in verband met afgifte aan de juiste persoon nemen ter plaatse ongeveer 5
minuten in beslag. De kosten van een kaart liggen waarschijnlijk op een bedrag
tussen de € 50 en € 100,– per vijf jaar. Als rekenvoorbeeld
wordt een aanschafprijs (leges) van € 75,– per vijf jaar als
uitgangspunt genomen. De inspanningen voor aanvraag en de kosten van de bestuurderskaart
zullen in de meeste gevallen voor rekening van de werkgever komen. Onderstaande
kosten zijn derhalve in paragraaf 5.4 herhaald, maar worden éénmalig
in de eindberekening verdisconteerd als kosten voor de ondernemer.Kosten per jaar (indien kaart in tijd van bestuurder wordt aangevraagd/opgehaald):Aanvragen bestuurderskaart: 162 000 bestuurders x 2 minuut (10 minuten:
5 jaar) = 324 000 minuten = 5400 uur x € 18,56,– (uurloon
chauffeur) = € 100 240,–.Ophalen bestuurderskaart: 162 000 bestuurders x 24 minuten (120 minuten:
5 jaar) = 3 880 000 minuten = 64 800 uur x € 18,56,
(uurloon chauffeur) = € 1 193 000,–. Naar verwachting
zal de helft de kaart in eigen tijd ophalen, = € 596 500,–.Kosten bestuurderskaart: 162 000 x € 15 (€ 75,–
: 5 jaar, geldigheidstermijn kaart) = € 2 430 000,–.§ 5.4 OndernemersMet betrekking tot de lasten van vervoerondernemers kan onderscheid worden
gemaakt tussen lasten bij aanschaf, aanvraag, gebruik en controles van de
tachograaf, de bedrijfskaart en de bestuurderskaart.AanschafBij aanschaf gaat het om de kosten voor het apparaat en voor de twee kaartsoorten.
De ondernemers dienen voor het bedrijf een bedrijfskaart aan te schaffen.
In de meeste gevallen zullen zij ook de kosten van de bestuurderskaarten voor
hun werknemers dragen. De wagens, die na 1996 zijn geregistreerd, moeten alleen
bij vervanging van de analoge unit met een digitale tachograaf worden uitgerust.De kosten van een eenvoudig model van de digitale tachograaf komen overeen
met die van een huidig, geavanceerd analoog model: een bedrag tussen de € 500,–
en € 750,–. Een eventuele verhoging van de kosten van een
apparaat moet worden bezien tegen de achtergrond van de kostprijs van een
nieuwe vrachtwagen of bus waarin het apparaat wordt geïntegreerd; in
dat opzicht is de kostenverhoging er niet of is deze slechts marginaal. De
inbouwkosten van een digitaal apparaat in een reeds tot het wagenpark behorende
wagen, liggen waarschijnlijk niet veel hoger dan de inbouwkosten voor een
analoog model. Een duiding van de meerkosten is niet goed mogelijk omdat thans
slechts een prototype van het apparaat voorhanden is.Om de bestuurderskaarten te kunnen lezen moeten bedrijven over een «kaartlezer»
beschikken. De benodigde kaartlezer leidt tot een nominale kostenverhoging
bij aanschaf van het digitale systeem; de prijs wordt op ongeveer € 40,–
geschat.De bedrijfskaart, bedoeld voor markering van de rij- en rusttijdenregistratie
van chauffeurs binnen één bedrijf, heeft een geldigheidsduur
voor onbepaalde tijd en een voorlopige richtprijs van ongeveer € 50,–
per stuk. De bedrijfskaart is een technologisch eenvoudigere en minder kostbare
kaart dan de gepersonaliseerde en individueel verstrekte bestuurderskaart.
De (technische) afschrijvingsduur wordt op zes jaar gesteld. Indien een bedrijf
meerdere bedrijfskaarten wenst, kunnen duplicaten worden aangevraagd. De kosten
voor aanschaf van bestuurderskaarten voor de eigen werknemers
kunnen worden afgezet tegen de aanschafkosten voor de huidige registratiebladen.
De kosten voor de aanschaf van kartonnen registratiebladen bedragen tussen
de € 50,– tot €100,– per vijf jaar per chauffeur;
voor de bestuurderskaart wordt een tarief van€ 75,– als rekenvoorbeeld
gehanteerd. Indien de bestuurderskaart niet tussentijds binnen de geldigheidstermijn
van vijf jaar wordt vervangen, leidt dit niet tot een (betekenende) stijging
van de kosten. Voor de kosten van de bestuurderskaart wordt een vervangingsopslag
van 10% van 162 000 (bestuurders) gehanteerd: 178 200. De vervangingsopslag
heeft betrekking op de extra aanschaf van kaarten in verband met onder meer
verlies en personeelswisselingen.Een nominale kostenstijging is wel te verwachten met de aanschaf van een
extra computer of laptop om de gegevens uit de tachograaf te downloaden naar
de (geautomatiseerde) bedrijfsadministratie. Dit scenario geldt indien in
de nadere regelgeving een downloadverplichting wordt opgenomen. Dit is afhankelijk
van Europese instemming met een downloadplicht vóór de inwerkingtreding
van de verordening. Er zijn geen beduidende meerkosten indien alleen de geprinte
gegevens op papier (ruwe data) worden gebruikt voor de bedrijfsadministratie.Tenslotte liggen de kosten van vervanging door een digitaal controleapparaat
in een bestaande wagen na afschrijving van de analoge unit hoger dan de kosten
van vervanging door eenzelfde soort apparaat. Dit geldt echter voor een zeer
beperkt aantal wagens, omdat de levensduur van (analoge) tachografen overeenkomt
met die van het vervoermiddel en vervanging alleen verplicht is in geval van
een defect én afgekeurd analoog apparaat.Eigen rijdersWat betreft de kosten van aanschaf van nieuwe registratiemiddelen, is
een stijging vooral te verwachten voor eigen rijders die zowel een bedrijfskaart
en een bestuurderskaart moeten aanschaffen. Deze combinatie betekent een extra
investering van ongeveer € 50,– per «eigen rijder».Kosten per jaar:Kosten bedrijfskaart: 200 000 (bedrijven plus duplicaten) x € 8,35
(€ 50 : 6 jaar levensduur gemiddeld) = € 1 670 000,–.Kosten kaartlezer: 200 000 (bedrijven plus duplicaten) x € 6,90
(€ 40 : 6 jaar levensduur) = € 1 380 000,–.Kosten bestuurderskaart: 178 200 (162 000 + 10%) x € 15
(€ 75,– : 5 jaar, geldigheidstermijn kaart) = € 2 673 000,– (ongeveer gelijk aan aanschafkosten
registratiebladen).Meerkosten vervanging/inbouw digitaal apparaat, marginaal: nog onbekend.Kosten aanschaf computer voor gegevensverwerking, facultatief: nog onbekend.AanvraagDe handelingen die een ondernemer verricht bij het aanvragen van een bedrijfskaart
en bestuurderskaarten zijn het via internet of telefoon opvragen en vervolgens
(laten) invullen van een aanvraagformulier. Na toekenning van het recht op
een kaart (de verlening), krijgt de ondernemer de bedrijfskaart met geheugen
thuisgestuurd. Het tijdsbeslag van de aanvraagprocedure wordt geschat op niet
meer dan 5 minuten. Aangenomen wordt dat een administrateur van een bedrijf
bij een gezamenlijke aanvraag van kaarten per kaart minder tijd kwijt is dan
een door de bestuurder persoonlijk aangevraagde kaart (5 om 10 minuten, zie
paragraaf 5.3). De bestuurderskaart kan alleen door de chauffeur persoonlijk
worden opgehaald; deze verplichting verandert niet. Navolgende kosten gaan
uit van het aanvragen en ophalen van de bestuurderskaart onder werktijd, dus
voor kosten van de werkgever. In die situatie vervallen de kosten
voor de bestuurderskaart onder paragraaf 5.3 (Bestuurders). Het uurloon
is na interviews met de branche vastgesteld op gemiddeld€ 18,56,–
per uur voor 2003.Kosten per jaar:Aanvragen bedrijfskaart: 72 000 bedrijven x 2,5 minuut (15 minuten
: 6 jaar levensduur gemiddeld) = 180 000 minuten = 3000 uur x € 25
(uurloon administrateur) = € 75 000,–.Aanvragen bestuurderskaart: 178 200 (162 000 + 10%) bestuurders
x 1 minuut (5 minuten : 5 jaar geldigheid) = 178 200 minuten = 2970 uur
x € 25,– (uurloon administrateur) = € 74 250,–.Ophalen bestuurderskaart: 178 200 (162 000 + 10%) bestuurders
x 24 minuten (120 minuten : 5 jaar) = 4 276 000 minuten = 71 300
uur x € 18,56,– (uurloon chauffeur) = € 1 323 000,–
: 2 (naar verwachting zal de helft de kaart in werkgeverstijd ophalen) = € 661 500,–.GebruikHet bedrijfsmatige gebruik van een digitaal controleapparaat leidt niet
tot meer tijdlasten dan het gebruik van een analoge variant. Het onderhoud
van digitale apparaten zal niet meer tijd vergen dan onderhoud van analoge
systemen. Dat geldt waarschijnlijk ook voor de keuring van het digitale apparaat;
de keuringsfrequentie is wettelijk geregeld en wijzigt niet. Het gebruik van
de bestuurderskaart en bedrijfskaart als registratiemiddel voor rijtijdengegevens
kan tijd besparen, omdat het tijdrovende handmatig bijhouden en invoeren en
administreren van de gegevens niet meer nodig is. Deze besparing van tijd
in de opslag en archivering van rij- en rusttijdengegevens is niet noemenswaardig;
de printouts van de computer of tachograaf vervangen de kartonnen registratiebladen.
De digitale methode van registreren noopt tot een instructie van gebruikers
en gaat gepaard met kosten voor de sector. Aangenomen wordt dat ongeveer een
vijfde van het bestaande bestand aan de bestuurders (dus zonder vervangingsopslag
van 10%) een cursus volgt en de kennis overdraagt aan de rest van de collega's.
Daarbij wordt er van uit gegaan dat vanaf 2005 in dienst getreden chauffeurs
het onderricht in het gebruik van de digitale tachograaf grotendeels van collega's
of in de chauffeursopleiding zullen ontvangen. In de nieuwe situatie is het
niet meer mogelijk dat grote ondernemingen hun eigen wagens met controleapparaten
mogen kalibreren. Het kalibreren van een digitale tachograaf moet worden uitbesteed
aan erkende bedrijven om ondeugdelijk gebruik zoveel mogelijk te voorkomen.
Omdat niet bekend is of het uitbesteden van deze dienst een prijsopdrijvend
effect heeft, is nog geen raming van de kosten gemaakt. Kosten per jaar:Cursuskosten: 35 000 bestuurders (20% van 162 000 personen)
x 8 uur cursus = 280 000 uur : 8 (8 personen per cursus) = 35 000
uur x € 45 (uurloon branche-trainer) = € 1 575 000,–.
Per jaar (bedrag gedeeld door cursus cyclus vijf jaar) = € 315 000,–.Gederfde werktijd: 35 000 bestuurders (20% van 162 000 personen)
x 8 uur cursus = 280 000 x € 18,56 = € 5 196 000,–.
Per jaar (bedrag gedeeld door cursus cyclus vijf jaar) = € 1 039 360,–.Meerkosten uitbesteding inbouw tachografen: nog onbekend.ControlesEen visuele controle op de weg van enkele kartonnen registratiebladen
(schijven) kost een ervaren inspecteur ongeveer drie minuten. Dit is tevens
wachttijd voor de bestuurder. De controle van de bestuurderskaart kost iets
meer tijd. Indien een groter aantal schijven moet worden gecontroleerd, bijvoorbeeld
van twee bestuurders in een wagen, levert een digitale controle tijdwinst
op. De tijdlasten die zijn gemoeid met controles op het bedrijf
zelf zullen naar verwachting sterk dalen bij een digitaal systeem. Een overzichtelijke
registratie van opgeslagen en geïntegreerde gegevens neemt minder tijd
in beslag dan controle van meerdere registratiebladen. Cijfers kunnen pas
bekend worden vanaf het moment dat nieuwe programma's voor handhaving in het
digitale tijdperk zijn vastgesteld.De ijking en keuring van de apparaten wordt uitgevoerd met een digitale
controlekaart van de werkplaatsen. De verwachting is dat een digitale ijking
evenveel tijd kost als een analoge ijking en dat weinig of geen tijd wordt
bespaard. Omdat werkplaatsen extra investeringen doen in werkplaatskaarten
en mogelijk in extra meetinstrumenten, zal dat onderdeel een kostprijsverhoging
in de hand kunnen werken (zie paragraaf 5.5).Kosten per jaar: positief, maar nog onbekend.§ 5.5 WerkplaatsenWerkplaatsen dragen zorg voor de installatie, reparatie en keuring (ijking)
van de controleapparaten. Het onderhoud in brede zin wordt uitgevoerd door
gespecialiseerde, erkende reparateurs en installateurs. De werkplaatsen moeten
per reparateur of installateur een werkplaatskaart aanvragen. De kaart is
persoonlijk en 1 jaar geldig. De verwachting is dat in tien jaar 34 680
kaarten worden aangevraagd voor 3925 installateurs. Installateurs en reparateurs
maken ook kosten voor aanvullende opleidingen. Het gebruik van de werkplaatskaart
bij het onderzoeken en repareren van (defecte) digitale controleapparaten
vergt immers een andersoortige vaardigheid en kennis voor deze beroepsgroep.
Gederfde werktijd wordt daarbij inbegrepen als kosten voor de werkgever van
de werkplaats. De werkplaatsen zijn verplicht een registratie van gekeurde
digitale apparaten bij te houden; dit geldt nu ook voor de analoge apparaten
en leidt niet tot meer of andersoortige lasten.Kosten per jaar:Kosten werkplaatskaart: 34 680 (totale verwachte uitgifte) x € 75,–
: 10 (in periode van 10 jaar) = € 260 100,–. Aanvraag werkplaatskaart in 10 jaar: 34 680 x 5 minuut = 2890
uur x € 25 (uurloon administrateur) = € 72 250,–
: 10 (jaar) = € 7 225,–.Cursuskosten installateurs: 3925 personen x 16 uur cursus = 62 800
uur : 8 (8 personen per cursus) = 7850 uur x € 45,– (uurloon
branche-trainer) = € 353 250,–. Per jaar (gedeeld door
vijf jaar, bijscholingcyclus) = € 70 650,–.Gederfde werktijd: 3925 personen x 16 uur = 62 800 uur x € 30,(uurloon)
= € 1 884 000,–. Per jaar (gedeeld door vijf jaar cyclus)
= € 376 800,–.§ 5.6 BatenDe invoering van de digitale tachograaf zal een aantal positieve effecten
teweeg brengen in het bedrijf, de vervoersector en de samenleving. Deze effecten
zijn hier onderscheiden naar bedrijfseconomische, macro-economische en maatschappelijke
baten.BedrijfseconomischTegenover de kosten voor de vervoersector staan de baten voor de doelgroepen
van het digitale controleapparaat en de verschillende smartcards. Een ondernemer
hoeft geen registratiebladen meer aan te schaffen en te bewaren. Dat levert
kostenbesparing voor het bedrijfsleven op van € 50,– tot €100,–
per vijf jaar per chauffeur. De digitale kaart levert meer gebruiksgemak op
voor administrateurs, bestuurders, bijrijders en toezichthouders. Er is tijdsbesparing
bij grote controles op de weg, maar vooral bij controle in het bedrijf. De
besparing is des te groter omdat de Nederlandse inspecteurs vooral
bedrijfscontroles uitvoeren. Daarnaast maakt de digitale wijze van registreren
een integratie mogelijk met andere systemen van bedrijfsvoering, zoals kwaliteitssystemen
(ISO), logistiek (fleetmanagement) of koppeling aan de salarisadministratie.
Het hiervoor genoemde rapport van Decisio raamt de baten van administratieve
automatisering op maximaal € 45 000 000,– op langere
termijn. Ook geeft het digitale systeembeheer chauffeurs een beter inzicht
in de dagelijkse rij- en rusttijden; er wordt namelijk een print gemaakt van
de dagelijks geregistreerde gegevens. De huidige registratiebladen moeten
eerst bij elkaar gelegd en ingelezen worden.Macro-economischDe grootste economische voordelen leveren de invoering van het digitale
controleapparaat en de vier kaartsoorten op voor de producenten, verkopers,
installateurs en herstelbedrijven van deze producten. Daarbij gaat het om
de producenten van smartcards, de ontwikkelaars van software, adviesbureaus
ICT, de importeurs, exporteurs en verkopers van de controleapparaten en softwaresystemen.
De ontwikkeling van deze apparaten en de smartcards kan leiden tot innovatieve
toepassingen of ontwikkelingen op andere terreinen. De installatie- en herstelbedrijven
die zich specialiseren in het keuren, inbouwen, onderzoeken en herstellen
van digitale apparaten kunnen een nieuwe markt aanboren. Het invoeren van
nieuwe technologie kan voor traditioneel werkende installatiebedrijven een
bedreiging zijn. Het aanbod van te keuren of herstellen analoge controleapparaten
zal op den duur verminderen en verdwijnen. Daarbij moet in aanmerking worden
genomen dat het aanpassen van het herstelbedrijf aan de behandeling van een
digitaal controleapparaat investeringen vergt in nieuwe apparatuur en de opleiding
van medewerkers.Maatschappelijke batenHet digitale systeem leidt ook tot maatschappelijke winst. De fraudebestendige,
digitale registratie van rij- en rusttijden zal algemeen leiden tot meer veiligheid
op de weg en verbeterde werkomstandigheden voor chauffeurs. Het digitale controleapparaat
heeft bijvoorbeeld bepaalde veiligheidskenmerken, zoals een waarschuwingssignaal
bij te lang rijden. Een verbeterde registratie en strengere naleving betekenen
ook een incentive voor het streven naar gezondere werkomstandigheden. Een
minder fraudegevoelige registratie zal daarnaast meer eerlijke concurrentie
tussen Europese vervoerders op de weg in de hand werken. De ontwikkeling en
het onderhoud van digitale systemen betekenen een stimulans voor hoogwaardige
werkgelegenheid.Van deze totale baten is nog geen berekening gereed.§ 5.7 ConclusiesDe totale meerkosten van invoering van het digitale registratiesysteem
voor de vervoersector en de werkplaatsen bedragen, voor zover berekend, naar
schatting € 8 500 000,– per jaar. De sector vervoer
neemt hiervan ongeveer € 7 800 000,– en de werkplaatsen
ongeveer € 665 000,– voor hun rekening. Indien de aanschafkosten
van bestuurderskaarten (€ 2 673 000) neutraal worden verondersteld,
in verband met afschaffing van de registratiebladen, resteert een bedrag van € 5 600 000,–.
De kosten van het aanvragen en ophalen van de bestuurderskaarten zijn aangemerkt
als kosten voor de ondernemer. De kosten zijn niet gekoppeld aan wetsartikelen
omdat dit wetsvoorstel alleen de algemene grondslagen noemt voor bij nadere
regelgeving uit te werken verplichtingen. De baten, met uitzondering van de besparing aan aanschaf registratiebladen,
en besparingen aan tijd onder het digitale registratiesysteem zijn niet berekend.De bedragen zijn hieronder onderverdeeld in bedrijfseffecten (nalevingskosten)
en administratieve lasten op jaarbasis in euro's: Bedrijfseffecten:Administratieve
lasten: Kosten bedrijfskaart:1 670 000,–Aanvraag
bedrijfskaart:75 000,– Kosten kaartlezer:1 380 000,–Aanvraag best. kaart:74 250,–Kosten best. kaart:2 673 000,–Ophalen best. kaart:661 500,– Cursuskosten verv:315 000,–Gederfde werktijd verv: 1 039 360,–  Kosten wkp kaart:210 100,–Gederfde werktijd wkp:376 800,–Cursuskosten wkp:70 650,–Aanvraag
wkp kaart:7 225,–Totaal:6 318 750,– 2 234 135,–Genoemde lasten en effecten worden verwacht in verband met de digitale
registratieverplichtingen van rij- en rusttijden op grond van voorgestelde
wijziging van de Arbeidstijdenwet, een toekomstige wijziging van het Arbeidstijdenbesluit
vervoer en de Regeling Controleapparaten en totstandkoming van een regeling
afgifte en gebruik van tachograafkaarten.Het totaalbedrag aan administratieve lasten (dus zonder bedrijfseffecten),
minus lasten in het kader van het dienstrooster, voor het goederenvervoer,
busvervoer en de werkplaatsen bedraagt in de nulmeting uit 2001 (van bureau
Cap Gemini Ernst & Young) omgerekend: € 140 000 000,–
(f 305 000 000,–).Overleg en communicatieIn het kader van invoering van het digitale registratie- en controlesysteem
voert het Ministerie van Verkeer en Waterstaat regelmatig overleg met de vertegenwoordigers
van werkgevers- en werknemersorganisaties in de vervoersector. Hierbij zijn
betrokken Koninklijk Nederlands Vervoer (KNV), Transport en Logistiek Nederland
(TLN) en de Vereniging Eigen Rijders Nederland (VERN). Incidenteel overleg
is er ook met de organisaties van reparateurs en installateurs (BOVAG en FOCWA)
en met de Dienst Wegverkeer (RDW), het Nederlands Meetinstituut (NMI Certin
B.V.) en de Stichting Overlegorganen APK.De communicatie met de organisaties en vertegenwoordigers van belanghebbenden
wordt geïnitieerd en begeleid door een aparte projectgroep. Een deel
richt zich op voorlichting aan bedrijven en chauffeurs (gebruikers), een andere
deel richt zich op werkplaatsen, importeurs van systemen, fabrikanten en carrosseriebouwers
(flankerende sectoren). De communicatie bevat meerdere activiteiten, waaronder
het verspreiden van folders met informatie over de invoering van het digitale
stelsel, het bemensen van stands op beurzen (RAI), het houden van lezingen
en periodiek overleg met vertegenwoordigende organisaties. De contacten met
koepelorganisaties zijn mede gericht op het zelfstandig doorgeven van informatie
aan de leden van deze organisaties. Tenslotte is een internetsite in ontwikkeling
die actuele informatie zal geven over de invoering van het digitale registratiesysteem
en de bedrijven en chauffeurs behulpzaam zal zijn bij de aanvraag van tachograafkaarten. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel I, onderdeel AHet huidige derde lid van artikel 4:3 Arbeidstijdenwet geeft aan dat bij
of krachtens een algemene maatregel van bestuur regels kunnen worden gesteld
over de wijze waarop de werknemer de hem terzake van een deugdelijke registratie
beschikbaar gestelde middelen gebruikt. In de voorgestelde wijziging van artikel
4:3, derde lid, Arbeidstijdenwet blijft deze delegatiemogelijkheid in tact,
maar wordt een nieuw element toegevoegd dat gerelateerd is aan de digitale
tachograaf. Het voorgestelde artikel maakt het mogelijk dat nadere regels
kunnen worden gesteld met betrekking tot de aanvraag en het gebruik van een
bestuurderskaart door de bestuurder van een zware vrachtauto of bus. De bestuurder
is niet alleen de werknemer, maar ook de persoon als bedoeld in artikel 2:7,
eerste lid, Arbeidstijdenwet, waarmee de eigen rijder wordt bedoeld. Op grond
van het huidige tweede lid van artikel 4:3 Arbeidstijdenwet kunnen nadere
regels worden uitgevaardigd voor de bedrijfskaart.Artikel I, onderdeel B, artikel 7:6Het voorgestelde artikel 7:6 Arbeidstijdenwet biedt de grondslag om bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur regels te stellen die betrekking
hebben op het goedkeuren, afgeven, verlenen, weigeren, schorsen, intrekken
of innemen van bepaalde controle- of registratiemiddelen. Dit voorgestelde
artikel 7:6 Arbeidstijdenwet heeft betrekking op de bestuursrechtelijke aspecten
die samenhangen met de verschillende controle- of registratiemiddelen. Het
gaat om dan om alle vier de soorten digitale tachograafkaarten, dus de bestuurderskaart,
de bedrijfskaart, de controlekaart en de werkplaatskaart. De besluiten waarvan
in het voorgestelde artikel 7:6 Arbeidstijdenwet sprake is, worden genomen
door de Minister van Verkeer en Waterstaat.Het voorgestelde artikel 7:6 Arbeidstijdenwet zal worden uitgewerkt in
het Arbeidstijdenbesluit vervoer. In dat besluit zullen regels worden opgenomen
over het model – via de goedkeuringsmogelijkheid –, de technische
eisen van de verschillende kaarten en de gronden van weigering, schorsing,
intrekking en inname van een kaart. Schorsing kan worden beschouwd als een
tijdelijke intrekking of ontzegging van de geldigheid van een kaart. Bij verlening
van een kaart gaat het om toekenning van een recht op een aangevraagde kaart.
Verlening gaat vooraf aan afgifte. Bij afgifte van een kaart staat het verstrekken
van een digitale kaart centraal, dus de wijze waarop de aanvrager de kaart
ter beschikking kan worden gesteld. In artikel 14, vierde lid, onderdeel c,
verordening (EEG) nr. 3821/85 zijn de gronden voor intrekking of schorsing
van de bestuurderskaart aangegeven. Deze kaarten kunnen worden ingetrokken
of geschorst wanneer is vastgesteld dat de kaart is vervalst, de bestuurder
geen (rechtmatig) houder is van de kaart of de kaart is verkregen op basis
van valse verklaringen of documenten. Indien een bestuurderskaart van een
buitenlandse bestuurder door een lidstaat is ingetrokken of geschorst, moet
de kaart worden teruggestuurd naar de lidstaat van de bestuurder waar de kaart
is afgegeven. In het Arbeidstijdenbesluit vervoer zullen om die reden ook
voorschriften worden opgenomen over de inname van de bestuurderskaart bij
(voorgenomen) intrekking of schorsing. Dit is geregeld in het voorgestelde
onderdeel a van het eerste lid van artikel 7:6 Arbeidstijdenwet. Dat geldt
overigens ook voor de bedrijfskaart.Het voorgestelde artikel 7:6 Arbeidstijdenwet geeft in het eerste lid,
onderdeel b, de mogelijkheid nadere regels te stellen over een controlekaart.
Hierbij kan worden gedacht aan nadere voorschriften over een gevolgde opleiding
of het hebben van een accreditatie als grond voor toekenning van
de kaart aan toezichthouders en opsporingsambtenaren. Over de aanvraag en
het gebruik van de controlekaart is het mogelijk op grond van het voorgestelde
artikel 8:5 Arbeidstijdenwet nadere regels te stellen (zie artikel I, onderdeel
C).Voor de werkplaatskaart blijkt uit artikel 12, eerste lid, verordening
(EEG) nr. 3821/85 dat een dergelijke kaart uitsluitend kan worden verleend
aan erkende installateurs en reparateurs. Ook bestaat de mogelijkheid om intrekking
van de werkplaatskaart te regelen op grond van vervalsing van de kaart. Een
en ander heeft zijn weerslag gevonden in onderdeel c van artikel 7:6, eerste
lid, Arbeidstijdenwet. Over de aanvraag en het gebruik van de werkplaatskaart
is het mogelijk op grond van het voorgestelde artikel 9:2 Arbeidstijdenwet
nadere regels te stellen (zie artikel I, onderdeel D).Artikel I, onderdeel B, artikel 7:7In het voorgestelde artikel 7:7, eerste lid, Arbeidstijdenwet is geregeld
dat de Minister van Verkeer en Waterstaat een register houdt van digitale
tachograafkaarten en de gegevens van de houders van deze kaarten. Afhankelijk
van het soort kaart kunnen de houders zijn: de bestuurders, bedrijven, werkplaatsen
en controleurs. De kaarten staan met uitzondering van de meeste bedrijfskaarten
op naam van de houder. Uit de artikelen 12, eerste lid, en 14, vierde lid,
onderdeel a, verordening (EEG) nr. 3821/85 vloeit voort dat bevoegde autoriteiten
van de lidstaten een register bijhouden van afgegeven, geschorste, ingetrokken,
defecte, verloren of gestolen bestuurderskaarten en werkplaatskaarten. Deze
kaarten vermelden beschermde persoonsgegevens, waaronder de naam, de woonplaats
en een op de kaart aangebracht foto van betrokkene. Daarnaast noopt artikel
14, derde lid, onderdeel d, verordening (EEG) nr. 3821/85 lidstaten er op
toe te zien dat een bestuurder die een kaart aanvraagt niet reeds houder is
van een eigen kaart. Op grond van artikel 14, derde lid, onderdeel a, verordening
(EEG) nr. 3821/85 mag een bestuurder slechts houder zijn van één
kaart. Een nauwkeurig bijgehouden register is hiervoor onontbeerlijk. Hoewel
de verordening geen registratie voorschrijft ten aanzien van controlekaarten
en bedrijfskaarten, is registratie noodzakelijk voor controle op het afgeven
en uit de omloop halen van deze kaarten.Het tweede lid van het voorgestelde 7:7 Arbeidstijdenwet is noodzakelijk
in verband met richtlijn nr. 95/46/EG betreffende de bescherming van natuurlijke
personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende
het vrije verkeer van die gegevens, van het Europees Parlement en de Raad
van de Europese Unie van 23 november 1995 (PbEG L 281) en de invoering van
de Wet bescherming persoonsgegevens. Genoemde richtlijn schrijft voor dat
persoonsgegevens alleen voor bepaalde, uitdrukkelijk omschreven en gerechtvaardigde
doeleinden mogen worden verkregen en gebruikt. Verder mag alleen bij wet worden
afgeweken van het verbod (gevoelige) persoonsgegevens te verwerken. Het voorgestelde
artikel 7:7, tweede lid, Arbeidstijdenwet voorziet in een wettelijke voorziening
om persoonsgegevens van betrokkenen te mogen gebruiken ten behoeve van afgifte
van digitale tachograafkaarten aan de juiste persoon, maar ook om een goed
toezicht op de naleving van een rechtmatig gebruik en bezit van deze kaarten
mogelijk te maken. De bestuurderskaart bevat de meest gevoelige persoonsgegevens,
waaronder naam, huisadres, rijbewijsnummer en pasfoto van de bestuurder. De
werkplaatskaarten en controlekaarten bevatten ook gevoelige gegevens, waaronder
naam, zakelijk adres en pasfoto van de houder. Van bedrijfskaarten wordt weliswaar
een register bijgehouden, maar de daarin opgenomen gegevens vallen meestal
buiten de categorie persoonsgegevens. Ze zijn met uitzondering
van eenmanszaken (eigen rijders) niet te herleiden tot een bepaalde persoon,
maar staan op naam van het bedrijf.Het derde lid van het voorgestelde artikel 7:7 Arbeidstijdenwet bepaalt
dat de Minister van Verkeer en Waterstaat nadere regels kan stellen met betrekking
tot het verstrekken van aan de digitale tachograafkaarten verbonden (persoons)gegevens
aan derden en de wijze waarop de gegevens kunnen worden verwerkt. Hierbij
kan worden gedacht aan het verstrekken van gegevens aan bepaalde instanties
die binnen de Europese Unie zijn belast met de uitvoering of handhaving van
regels inzake rij- en rusttijden. Ook is het denkbaar dat, gezien de uiteenlopende
aard van de gegevens en de verschillende categorieën kaarthouders, nadere
regels worden gesteld over de wijze waarop de Minister van Verkeer en Waterstaat
bepaalde gegevens registreert, muteert of doorgeeft. Bij het verstrekken van
gegevens aan derden moet de Minister van Verkeer en Waterstaat zich er van
vergewissen dat de ontvanger in staat is de gegevens te behandelen in overeenstemming
met de regels in voornoemde richtlijn nr. 95/46/EG.Artikel I, onderdeel CArtikel 16, eerste lid, derde alinea, van verordening (EEG) nr. 3821/85
biedt lidstaten de mogelijkheid het gebruik van voertuigen te verbieden tot
een defect van het controleapparaat is verholpen. Artikel 8.2, tweede lid,
van de wet wordt aangepast ter uitvoering van die mogelijkheid. Er is gekozen
voor wijziging van artikel 8:2 omdat daarin thans de vergelijkbare bevoegdheid
van opsporingsambtenaren is geregeld om de arbeid te doen staken bij ernstige
schending van de rijtijden. Deze repressieve bevoegdheid wordt uitgebreid
voor de gevallen waarin bestuurders (langdurig) zonder een goed werkend controleapparaat
rijden.Artikel I, onderdeel D, artikel 8:5Het voorgestelde artikel 8:5 Arbeidstijdenwet heeft onder meer betrekking
op het gebruik van de controlekaart. Dit voorgestelde artikel is ondergebracht
in een nieuwe paragraaf in hoofdstuk 8 Arbeidstijdenwet, dat handelt over
het toezicht. Om de naleving van de arbeids-, rij- en rusttijden van chauffeurs
te controleren, kunnen de toezichthouders een zogenoemde controlekaart gebruiken.
Deze kaart kan gegevens uit het digitale controleapparaat registreren en onttrekken.
Door dit voorgestelde artikel wordt het mogelijk in het Arbeidstijdenbesluit
vervoer voor de toezichthouders bepaalde eisen op te nemen over onder meer
het gebruik van deze controlekaart. Daarbij kan worden gedacht aan regels
die betrekking hebben op de bewijsvoering wanneer uit de met de controlekaart
waargenomen gegevens blijkt dat (mogelijk) sprake is van een overtreding.Artikel I, onderdeel D, artikel 8:6Het voorgestelde artikel 8:6 Arbeidstijdenwet regelt de mogelijkheid tot
invordering van de bestuurderskaart. De invordering van de kaart is nodig
ter uitvoering van artikel 14, vierde lid, onderdeel c, verordening (EEG)
nr. 3821/85. Dit artikel strekt tot het terugzenden van de bestuurderskaart
naar de bevoegde autoriteit in de lidstaat van een (buitenlandse) bestuurder
in geval van intrekking of schorsing van de kaart. Dat betekent dat een lidstaat
eerst een voorziening moet treffen om de kaart in ontvangst te kunnen nemen.
De intrekking of schorsing van een bestuurderskaart door de Minister van Verkeer
en Waterstaat op grond van het voorgestelde artikel 7:6, eerste lid, Arbeidstijdenwet
is een besluit in de zin van de Algemene wet bestuursrecht. Intrekking of
schorsing betekent dat het recht op een kaart (tijdelijk) kan
komen te ontvallen nadat een bepaalde beslistermijn in acht is genomen, niet
dat de bestuurderskaart zelf onmiddellijk en ter plaatse fysiek mag worden
ingenomen. De invorderingsbevoegdheid op grond van het voorgestelde artikel
8:6 Arbeidstijdenwet dient hiertoe.Het eerste lid van het voorgestelde artikel 8:6 Arbeidstijdenwet regelt
de bevoegdheid voor de toezichthouder om een bestuurderskaart (op de weg)
in te vorderen. Invordering komt overeen met de in het kader van het strafrecht
gegeven bevoegdheid aan opsporingsambtenaren om zaken in beslag te kunnen
nemen. In dit artikellid wordt geregeld dat bij algemene maatregel van bestuur
de gevallen worden genoemd waarin invordering op grond van het eerste lid
is toegestaan. De gronden voor intrekking (en schorsing) zijn uitputtend geregeld
in artikel 14, vierde lid, onder c, verordening (EEG) nr. 3821/85. Een kaart
kan uitsluitend worden ingetrokken of geschorst in geval van:1) onrechtmatig bezit van een kaart,2) bezit van een vervalste of valse kaart, of3) een onder valse voorwendselen verkregen kaart.Hierbij kan worden opgemerkt dat de door een bestuurder verkregen (gestolen)
kaart van een ander in beginsel niet kan worden ingetrokken. De rechtmatige
eigenaar van de kaart heeft geen overtreding begaan en ook geen belang bij
intrekking. Een vordering tot afgifte in de zin van artikel 8:6, eerste lid,
Arbeidstijdenwet kan worden beschouwd als een ordemaatregel om kaarten die
oneigenlijk in iemands bezit zijn uit de roulatie te halen en uiteindelijk
terug te zenden naar de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat. In Nederland
is dat de Minister van Verkeer en Waterstaat. Invordering van de bestuurderskaart
dient ook het doel van de artikelen 14 en 15 verordening (EEG) nr. 3821/85
dat verder misbruik van de kaart zoveel mogelijk wordt voorkomen. Het vereiste
dat de bestuurderskaart een persoonlijk karakter draagt opdat de rij- en rusttijden
tot een bepaalde bestuurder zijn te herleiden, onderstreept het belang dat
bestuurders geen kaarten in bezit hebben die er toe (kunnen) dienen de schijn
van een deugdelijke registratie te wekken.Het tweede lid het voorgestelde artikel 8:6 Arbeidstijdenwet verplicht
een ieder tot het overdragen van de bestuurderskaart aan de toezichthouder
indien tot hem een eerste vordering tot afgifte is gedaan.Het voorgestelde artikel 8:6, derde lid, Arbeidstijdenwet verplicht de
toezichthouder om een ingevorderd middel naar de Minister van Verkeer en Waterstaat
te sturen tezamen met een rapport waarin de toedracht van de vordering tot
afgifte is beschreven. Het afschrift van een eventueel opgemaakt proces verbaal
kan dienen als een in dit lid bedoeld rapport. De Minister van Verkeer en
Waterstaat kan dan vervolgens de kaart uit roulatie halen en zelf intrekken
of deze terugsturen naar de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de kaart
is afgegeven. Artikel 14, vierde lid, onderdeel c, verordening (EEG) nr. 3821/85
laat in het midden welke bevoegde autoriteit, die in de lidstaat van invordering
of in de lidstaat van afgifte, eventuele intrekking van de bestuurderskaart
op zich neemt.Artikel I, onderdeel EHet voorgestelde artikel 9:2 Arbeidstijdenwet sluit aan op hetgeen in
het huidige artikel 9:1 is bepaald over de werkzaamheden die door de Dienst
Wegverkeer worden uitgevoerd in het kader van controlemiddelen in het wegtransport.
Het voorgestelde artikel 9:2 Arbeidstijdenwet heeft betrekking op de werkplaatskaart
als controle- en registratiemiddel voor erkende installateurs en reparateurs.
De kaart wordt gebruikt tijdens werkzaamheden aan het controleapparaat en
kan dienen als hulpmiddel bij het testen van het controleapparaat. Ook kunnen
met behulp van de kaart gegevens uit het apparaat gedurende de
werkzaamheden (tijdelijk) worden onttrokken en opgeslagen. De voorgestelde
wijziging strekt ertoe in het Arbeidstijdenbesluit vervoer regels te kunnen
stellen over de aanvraag en het gebruik van deze werkplaatskaart door erkende
instanties. Daarmee kan bijvoorbeeld uitvoering worden gegeven aan de verplichting
de gegevens uit het controleapparaat op te slaan en door te geven aan de eigenaar
of houder van de betrokken wagen.Artikel I, onderdeel FNet als voor de stukken die worden opgemaakt op grond van deze wet, moet
ook voor de kosten van de opmaak van middelen een tariefgrondslag worden opgenomen.
De voorgestelde wijziging van artikel 12:38 Arbeidstijdenwet voorziet in de
mogelijkheid om de kosten voor het maken en verstrekken van tachograafkaarten
in rekening te brengen.Artikel IIDit voorgestelde artikel betreft een wijziging van artikel 127 Wegenverkeerswet
1994 in verband met het gebruik van rijbewijsgegevens bij de uitgifte en registratie
van een bestuurderskaart. De uitgifte van een bestuurderskaart dient omgeven
te zijn met bepaalde waarborgen. Zo moet worden voorkomen dat een bestuurder,
al dan niet via valse voorwendselen, in het bezit is van meerdere kaarten
op zijn naam. Een bestuurder die in het bezit is van twee of meer kaarten
kan gemakkelijker de regels omzeilen. Bij aanvraag van een bestuurderskaart
dient de Minister van Verkeer en Waterstaat er als bevoegd bestuursorgaan
op toe te zien dat een kaart volgens de regels wordt verstrekt en aan de juiste
persoon toekomt. Een maatregel met die strekking is het bij aanvraag van een
kaart controleren van de gegevens van de bestuurder met de rijbewijsgegevens
die in beheer zijn bij de Dienst Wegverkeer. Op grond van artikel 127 Wegenverkeerswet
1994 kunnen autoriteiten die belast zijn met de uitvoering en handhaving van
de Wegenverkeerswet 1994 in dat kader de rijbewijsgegevens bij de Dienst Wegverkeer
opvragen. De voorgestelde wijzing van artikel 127 Wegenverkeerswet 1994 opent
de mogelijkheid om de Minister van Verkeer en Waterstaat aan te wijzen als
autoriteit die de rijbewijsgegevens mede kan opvragen in het kader van de
uitoefening van haar taken op grond van de Arbeidstijdenwet. De aanwijzing
geschiedt bij algemene maatregel van bestuur; daarin kan tevens worden bepaald
dat rijbewijsgegevens opgevraagd kunnen worden ten behoeve van toetsing van
het recht op een bestuurderskaart en van de juistheid van de bij aanvraag
door een bestuurder verstrekte gegevens.Artikel IIIBij het opstellen van dit wetsvoorstel is uitgegaan van de tekst van de
Arbeidstijdenwet zoals deze gewijzigd wordt bij het voorstel van wet tot wijziging
van de Arbeidstijdenwet in verband met de invoering van bestuursrechtelijke
handhaving en de daarmee samenhangende bepalingen (Wet bestuurlijke boete
Arbeidstijdenwet) (kamerstukken II 2002–2003, 29 000). Dit wetsvoorstel
is op 14 augustus 2003 bij de Tweede Kamer aanhangig gemaakt. Artikel III
geeft een aanvulling op de nieuwe tekst van artikel 11:3, derde lid, van de
Arbeidstijdenwet. Het niet voldoen aan de in het voorgestelde artikel 8:6,
tweede lid, Arbeidstijdenwet geregelde afgifteverplichting van een valse of
onrechtmatig gehouden bestuurderskaart is strafbaar gesteld. Hetzelfde geldt
met betrekking tot het niet naleven van regels inzake het gebruik van een
werkplaatskaart op grond van artikel 9:2, eerste lid. Artikel IV, V en VIOmdat op dit moment nog niet duidelijk is of de Wet bestuurlijke boete
Arbeidstijdenwet in werking zal treden voordat deze wet in werking treedt,
zijn in deze artikelen voorzieningen getroffen om de samenloop van beide wetsvoorstellen
te stroomlijnen. Er moet ook rekening worden gehouden met de uitvoeringstermijn
genoemd in de Europese verordeningen die op 5 augustus 2004 afloopt. Dit wetsvoorstel
zou daarom eerder in werking kunnen treden dan de Wet bestuurlijke boete Arbeidstijdenwet.
Artikel IV geeft aan dat indien niet aangesloten kan worden bij de strafbepalingen
uit de te wijzigen Arbeidstijdenwet, aangesloten moet worden bij de (huidige)
strafbepalingen uit de Wet op de economische delicten (Wed) aangezien de bepalingen
uit de Arbeidstijdenwet via die wet (strafrechtelijk) gehandhaafd worden.Zodra echter de Wet bestuurlijke boete Arbeidstijdenwet in werking treedt,
moeten de eventueel toegevoegde strafbepalingen uit de Wed komen te vervallen
en geplaatst worden in het nieuwe artikel 11:3, derde lid, van de Arbeidstijdenwet.
Artikel V regelt dat ook de nieuw in de Wed geplaatste wijzigingen uit artikel
IV in zijn geheel vervallen door inwerkingtreding van de Wet bestuurlijke
boete Arbeidstijdenwet. Vervolgens regelt artikel VI dat op of na het moment
dat de Wet bestuurlijke boete Arbeidstijdenwet het in die wet opgenomen artikel
11:3, derde lid, zodanig wijzigt, dat de toegevoegde strafbepalingen uit dit
wetsvoorstel alsnog in het juiste artikel worden opgenomen.Artikel VIIDe inwerkingtreding van dit wetsvoorstel zal bij koninklijk besluit plaatsvinden
om zo de inwerkingtreding van de bijbehorende algemene maatregel van bestuur
(wijziging van het Arbeidstijdenbesluit vervoer) en enkele ministeriële
regelingen (waaronder een wijziging van de Regeling controleapparaat) goed
te kunnen stroomlijnen. De hier genoemde wet- en regelgeving betreffen allemaal
uitvoeringsmaatregelen ten behoeve van de omzetting van de verordeningen (EG)
nr. 2135/98 en (EG) nr. 1360/2002, die tegelijkertijd inwerking moeten treden,
namelijk op 5 augustus 2004.De Minister van Verkeer en Waterstaat,K. M. H. PeijsDe Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de GeusXNoot1Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal
aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PbEG L 307); gewijzigd bij
Richtlijn 2000/34 van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 2000 (PbEG
L 195) en Richtlijn 2002/15/EG van het Europees parlement en de Raad van 11
maart 2002 betreffende de organisatie van de arbeidstijd van personen die
mobiele werkzaamheden in het wegvervoer uitoefenen (PbEG L 80). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29366-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl