Uitbreiding van de Wet milieubeheer (milieuverslaglegging); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24572, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

11-01-1996

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24572 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamHOOFDSTUK 1. ACHTERGRONDEN VAN HET WETSVOORSTEL 1.1. Inleiding; onderwerp van het wetsvoorstel1.2. Doelstellingen van het wetsvoorstel1.3. De doelstellingen nader uitgewerkt; functies van
de milieuverslaglegging 1.3.1. Het stimuleren van de invoering van milieuzorgsystemen1.3.2. Het uitwerken van de verantwoordingsplicht van
bedrijven1.3.3. Stroomlijning van rapportages aan de overheid1.4. De noodzaak van een wettelijke regeling van het milieuverslag 1.4.1. Garanties voor een minimum aan kwaliteit en uniformiteit1.4.2. Garanties voor een adequate openbaarmaking1.4.3. Terugdringen van rapportageverplichtingen1.4.4. Ontmoedigen van free-rider gedrag1.5. Voorgeschiedenis van het wetsvoorstel1.6. Plaats van het wetsvoorstel in het Nederlands milieubeleid;
ontwikkelingen met betrekking tot bedrijfsinterne milieuzorg1.7. EMAS-verordening1.8. Wetgeving in andere landen; internationale ontwikkelingenHOOFDSTUK 2. HET OPSTELLEN VAN MILIEUVERSLAGEN 2.1 Wie is verslagplichtig?Tabel 1 Toelichting aan te wijzen bedrijven 2.2. Het opstellen van milieuverslagen; algemeen 2.2.1. Referentiekader2.2.2. Bundeling van verslagen2.2.3. Externe verificatie van verslagen2.3. Het opstellen van publieksverslagen 2.3.1. Inleiding2.3.2. Inhoud van het publieksverslagThema milieubelastingThema bedrijfsinterne milieuzorgVormvereistenVooruitblik2.3.3. EMAS-milieuverklaringen2.4. Het opstellen van overheidsverslagen 2.4.1. Inleiding2.4.2. Inhoud van het overheidsverslagOverzicht van milieuthema's2.4.3. Aard van de in het overheidsverslag op te nemen
gegevens2.4.4. Aanvullende gegevens die in het overheidsverslag
kunnen worden opgenomen2.4.5. Kwaliteit van de in het overheidsverslag op te
nemen gegevens2.4.6. Andere rapportages naast het overheidsverslag2.4.7. Inzage door de overheid in gegevens bij het bedrijf2.4.8. Schematische weergave van informatiestromen van
bedrijf naar bevoegd gezag na invoering overheidsverslagTabel 2 Gegevensverstrekking door bedrijven na invoering
overheidsverslag HOOFDSTUK 3. OPENBAARMAKING VAN MILIEUVERSLAGEN 3.1. Openbaarmaking van publieksverslagen3.2. Verstrekking van milieuverslagen aan de ondernemingsraad3.3. Verstrekking van overheidsverslagen aan de overheid3.4. GeheimhoudingHOOFDSTUK 4. HANDHAVING VAN MILIEUVERSLAGVERPLICHTINGEN 4.1. Handhaving door middel van het burgerlijk recht4.2. Handhaving door middel van het bestuursrecht4.3. Handhaving door middel van het strafrecht5. Uitvoering van de wettelijke regeling 5.1. Bedrijfseffectentoets5.2. Lasten voor de uitvoerende overheden en het justitiële
apparaat5.3. Invoering van verslagverplichtingen5.4. Implementatie en evaluatie van de wettelijke regelingHOOFDSTUK 6. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I ABCDArtikel 12.1Artikel 12.2Artikel 12.3Artikel 12.4Artikel 12.5Artikel 12.6Artikel 12.7Artikel 12.8Artikel 12.9EFGArtikel IIArtikel IIIArtikel IVArtikel VOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24572Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 108 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 572Uitbreiding van de Wet milieubeheer (milieuverslaglegging)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING    INHOUDSOPGAVE   Hoofdstuk
1.Achtergronden van het wetsvoorstel00   1.1.Inleiding; onderwerp van het wetsvoorstel00 1.2.Doelstellingen
van het wetsvoorstel00 1.3.De doelstellingen nader uitgewerkt;
functies van het milieuverslag00 1.4.De noodzaak van een
wettelijke regeling van het milieuverslag00 1.5.Voorgeschiedenis
van het wetsvoorstel00 1.6.Plaats van het wetsvoorstel in
het Nederlands milieubeleid; ontwikkelingen met betrekking tot bedrijfsinterne
milieuzorg00 1.7.EMAS-verordening00 1.8.Wetgeving
in andere landen; internationale ontwikkelingen00    Hoofdstuk
2.Het opstellen van milieuverslagen00   2.1.Wie
is verslagplichtig?00 2.2.Het opstellen van milieuverslagen;
algemeen00 2.3.Het opstellen van publieksverslagen002.4.Het opstellen van overheidsverslagen00             Hoofdstuk
3.Openbaarmaking van milieuverslagen003.1.Openbaarmaking
van publieksverslagen00 3.2.Verstrekking van milieuverslagen
aan de ondernemingsraad00 3.3.Verstrekking van overheidsverslagen
aan de overheid00 3.4.Geheimhouding00    Hoofdstuk
4.Handhaving van milieuverslagverplichtingen004.1.Handhaving
door middel van het burgerlijk recht00 4.2.Handhaving door
middel van het bestuursrecht00 4.3.Handhaving door middel
van het strafrecht00 Hoofdstuk 5.Uitvoering van
de wettelijke regeling005.1.Bedrijfseffectentoets005.2.Lasten voor de uitvoerende overheden en het justitiële
apparaat00 5.3Invoering van verslagverplichtingen005.4.Implementatie en evaluatie van de wettelijke regeling00   Hoofdstuk 6.Artikelsgewijze toelichting00      HOOFDSTUK 1. ACHTERGRONDEN VAN HET WETSVOORSTEL 1.1. Inleiding; onderwerp van het wetsvoorstelHet onderhavige wetsvoorstel strekt ertoe de Wet milieubeheer uit te breiden
met een regeling inzake een verplicht door bedrijven uit te voeren milieuverslaglegging.
Onder de regeling vallende bedrijven zullen jaarlijks aan publiek en overheid
verslag moeten doen van de door hen veroorzaakte milieubelasting en van de
zorg die zij bij het drijven van de onderneming aan het milieu besteden. Over
deze onderwerpen moeten bedrijven informatie verschaffen aan het publiek door
middel van een jaarlijks op te stellen, specifiek voor een algemeen publiek
geschreven milieuverslag. Dit milieuverslag wordt hierna ook wel aangeduid
als publieksverslag. Voorts moeten zij over die onderwerpen bepaalde, bij
algemene maatregel van bestuur (amvb) te omschrijven, gegevens verstrekken
aan de overheid in een specifiek ten behoeve van die overheid op te stellen
milieuverslag. Laatstbedoeld verslag wordt in het vervolg ook aangeduid als
overheidsverslag.De verplichting tot het uitbrengen van een verslag aan de overheid voor
de bedrijven betekent niet dat er een extra verslag moet worden uitgebracht
in aanvulling op bestaande rapportageverplichtingen. Integendeel, de wettelijke
regeling strekt er juist toe de rapportage van milieugegevens aan de overheid
efficiënter te maken door een groot aantal wettelijke en buitenwettelijke
rapportages te integreren in het overheidsverslag. Het gaat daarbij niet alleen
om het bundelen en omvormen van al die afzonderlijke rapportages tot één
samenhangend verslag, maar ook om het bewerkstelligen van een verbetering
van de wijze waarop de gegevens uit die verschillende rapportages worden verzameld
binnen de bedrijven.Door deze dubbele kwaliteitsslag kan een wezenlijke verbetering worden
bereikt van de informatieverstrekking door bedrijven aan betrokken overheden;
voor beide zijn daarvan belangrijke voordelen te verwachten. Bij het opstellen van het wetsvoorstel is getracht zo veel mogelijk aan
te sluiten bij bestaande ontwikkelingen op het gebied van de milieuverslaglegging.
Dit geldt zowel voor de huidige praktijk waarbij bedrijven overgaan tot enigerlei
vorm van verslaglegging aan het publiek als voor de reeds in gang gezette
projecten om de rapportagestroom van bedrijven aan de overheid te stroomlijnen.In dit hoofdstuk worden de achtergronden van het wetsvoorstel geschetst.
In de paragrafen 1.2 en 1.3 wordt een uiteenzetting gegeven van de doelstellingen
van het wetsvoorstel en de functies van de milieuverslaglegging. Daarbij wordt
met name ook stil gestaan bij de rol die de milieuverslagen spelen in de ontwikkelingen
met betrekking tot de bedrijfsinterne milieuzorg.In de paragrafen 1.6 en 1.7 wordt op die ontwikkelingen verder ingegaan.
In paragraaf 1.8 wordt aan een deels daarmee verband houdende, internationale
ontwikkeling aandacht besteed: het voor het publiek toegankelijker maken van
milieu-informatie van bedrijven. Tegen de achtergrond van de in de paragrafen
1.2 en 1.3 geschetste doelstellingen van het wetsvoorstel wordt in paragraaf
1.4 beargumenteerd waarom een wettelijke regeling van de milieuverslaglegging
noodzakelijk is. In paragraaf 1.5 tenslotte wordt kort de voorgeschiedenis
van het wetsvoorstel beschreven. 1.2. Doelstellingen van het wetsvoorstelVan een actieve zorg voor het milieu binnen een bedrijf is sprake als
het bedrijf zich voortdurend inspant om inzicht te krijgen in de effecten
van de bedrijfsvoering op het milieu en zelf alle nodige aktiviteiten ontplooit
om die effecten te beheersen en waar mogelijk te verminderen.
Om deze zorg in de bedrijfsvoering te verankeren gaan steeds meer (vooral
middel- grote en grote) bedrijven over tot invoering van een bedrijfsintern
milieuzorgsysteem. Dit is de systematische toepassing door een bedrijf van
het geheel van organisatorische, administratieve en technische voorzieningen,
gericht op het inzicht krijgen in, het beheersen van en waar mogelijk beperken
van de beïnvloeding van het milieu door de bedrijfsaktiviteiten.De overheid behoort uiteraard de nodige ruimte te bieden voor bedrijven
die met de toepassing van bedrijfsinterne milieuzorg invulling geven aan de
eigen verantwoordelijkheid ten aanzien van het milieu. Deze ruimte om meer
zelf de milieuzorg ter hand te kunnen nemen kan zowel bij de vergunningverlening
als bij handhaving worden geschapen. Aan de vergunning kan een ander karakter
worden gegeven in die zin dat de vergunning deels kan worden vereenvoudigd
tot een aantal kaderstellende doel- en procedurevoorschriften (vergunning
op hoofdlijnen). Ook kan het bevoegd gezag besluiten over te gaan tot een
andere vorm van handhaving, waarbij het toezicht beperkt wordt tot hoofdzaken
en aansluit op de controle door het bedrijf zelf en de informatie die het
bedrijf op eigen initiatief aan de overheid beschikbaar stelt.In de praktijk vindt de bedrijfsinterne milieuzorg met een daarop afgestemd
overheidsoptreden langzaam maar zeker ingang.Daarnaast is ook een tendens merkbaar dat bedrijven waarbij de milieuzorg
zich ontwikkelt tot een integraal onderdeel van de bedrijfsvoering, overgaan
tot een meer open en rechtstreekse communicatie over hun milieubeleid met
hun maatschappelijke omgeving, bij voorbeeld door het uitbrengen van milieuverslagen.Om verschillende redenen is het wenselijk dat deze ontwikkelingen zich
voortzetten. De eigen verantwoordelijkheid van bedrijven voor de zorg voor
het milieu – en daarmee een proces van zelfregulering binnen die bedrijven –
wordt versterkt. Tevens kan een meer horizontale relatie tussen bedrijf en
overheid ontstaan, die sterker gebaseerd is op vertrouwen en op een «win-win»-situatie
zowel voor overheid als voor bedrijf.Tegelijkertijd kan er voor wat betreft de vergunningverlening sprake zijn
van een zekere deregulering. Verder kan een meer effectieve en efficiënte
uitvoering van het milieubeleid door de overheid worden bereikt, mede omdat
meer capaciteit kan worden ingezet bij toezicht op naleving van milieuvoorschriften
door bedrijven, die nog weinig aandacht voor milieuzorg in de bedrijfsvoering
hebben.In de geschetste situatie ontstaat voorts de flexibiliteit die bij het
zoeken naar wegen om de milieubelasting te verminderen gelet op de toenemende
complexiteit en dynamiek van zowel de bedrijfsvoering als de milieutechnologie
nodig is.De ontwikkeling naar een meer actieve communicatie tussen bedrijf en maatschappelijke
omgeving tenslotte leidt tot een grotere transparantie van de milieu-effecten
en milieuzorg van bedrijven en bijgevolg tot meer mogelijkheden tot correctie
van het milieu-optreden van het bedrijf door zijn omgeving.In het algemeen kan worden gesteld dat het wetsvoorstel past in de tendens
naar meer zelfregulering in de samenleving waarbij de verschillende actoren
ruimte krijgen om zelf hun gedrag te bepalen en tegelijkertijd elkaar voor
dat gedrag ter verantwoording kunnen roepen. De voorgestelde wettelijke regeling
van het milieuverslag sluit namelijk nauw aan bij de geschetste ontwikkelingen
van zelfregulering waarbij bedrijven zelf de zorg voor het milieu actief ter
hand nemen (door het opzetten van milieuzorgsystemen) en het verkeer tussen
die bedrijven, overheid en maatschappelijke omgeving zich daaraan
aanpast. De doelstellingen van dit wetsvoorstel zijn vooral aan die ontwikkelingen
gerelateerd.Enerzijds wordt met het wetsvoorstel beoogd de verdere invoering van bedrijfsinterne
milieuzorg te bevorderen. De verplichting om extern verantwoording af te leggen
versterkt de noodzaak om in de bedrijfsvoering voorzieningen te treffen om
inzicht te krijgen in de milieubelasting van de verschillende bedrijfsaktiviteiten.
Bovendien ontstaat hierdoor een stimulans om de milieuprestaties te verbeteren
en ook anderszins meer aandacht te schenken aan de bedrijfsinterne milieuzorg.Anderzijds wordt met dit wetsvoorstel de verantwoordingsplicht geëxpliciteerd,
die bedrijven jegens overheid en publiek hebben in de situatie waarin aan
hen meer ruimte voor een eigen invulling van de zorg voor het milieu geboden
wordt. Het wetsvoorstel heeft mede tot doel om duidelijkheid te scheppen over
de wijze waarop bedrijven verantwoording dienen af te leggen door rapportage
aan de overheid en het informeren van het publiek.Bij de milieuverslaglegging speelt zelfregulering derhalve op twee manieren
een rol. De milieuverslagen zijn een instrument ten behoeve van de interne
communicatie binnen een bedrijf.Tevens stimuleren de verslagen de externe communicatie tussen dat bedrijf
enerzijds en overheid en maatschappelijke omgeving anderzijds. Bij het eerste
facet valt de nadruk op een vergroting van de noodzaak om over een adequaat
systeem van bedrijfsinterne milieuzorg te beschikken. Zonder goed werkend
milieuzorgsysteem zal het inzicht bij het bedrijf in de huidige en toekomstige
milieubelasting immers onvoldoende zijn om de verlangde verantwoording aan
de omgeving te kunnen afleggen. Bij het tweede facet ligt het accent op het
reageren van de andere actoren – overheid en maatschappelijke omgeving –
op het milieu-optreden van het bedrijf en de daarmee gepaard gaande –
beïnvloeding van het gedrag van het bedrijf door die actoren.Tenslotte wordt met het deel van het wetsvoorstel dat specifiek betrekking
heeft op het aan de overheid uit te brengen milieuverslag mede beoogd de condities
te scheppen voor een stroomlijning van rapportages aan de overheid. Deze stroomlijning
houdt waar mogelijk een integratie en reduktie van de verschillende, nu nog
afzonderlijke, rapportages aan de overheid in evenals een kwaliteitsverbetering
van de daarin op te nemen milieugegevens. Het ligt in de rede dat alleen de
verplichting tot het uitbrengen van een overheidsverslag zal worden opgelegd
aan bedrijven waarbij bedoelde integratie- en kwaliteitsslag gerealiseerd
kan worden. 1.3. De doelstellingen nader uitgewerkt; functies van
de milieuverslaglegging 1.3.1. Het stimuleren van de invoering van milieuzorgsystemenHet beleid van de overheid is erop gericht bedrijven te stimuleren de
eigen verantwoordelijkheid voor het milieu gestalte te geven door invoering
van een milieuzorgsysteem. Van de verplichting om jaarlijks verslag te doen
van de inspanningen die met het oog op de zorg voor het milieu zijn gepleegd,
zal een sterke stimulans uitgaan voor bedrijven om een adequaat milieuzorgsysteem
op te zetten en in de bedrijfsvoering te integreren.In de praktijk van bedrijven, die in het recente verleden reeds op vrijwillige
basis een milieuverslag hebben gemaakt, is gebleken dat de wens of noodzaak
om een extern milieuverslag te maken er toe leidt dat binnen het bedrijf milieuzorgvoorzieningen
worden opgezet om het mogelijk te maken de benodigde informatie te genereren,
zoals het opzetten van een meet- en registratiesysteem, het aanwijzen
van een milieucoördinator en het uitvoeren van interne controles.Bovendien blijkt dit proces vaak als een «eye-opener» te werken
en overtuigt het bedrijf ervan dat de milieuprestaties verbeterd kunnen en
moeten worden. Dit kan dan aanleiding zijn voor het invoeren van andere milieuzorgelementen
binnen het bedrijf, zoals het formuleren van een eigen milieubeleid, het opstellen
van een milieuprogramma en het directer betrekken van werknemers bij (of door
middel van) voorlichting en opleidingen.Indien binnen het bedrijf eenmaal een milieuzorgsysteem is ingevoerd en
de elementen die voor het opstellen van het milieuverslag essentieel zijn
werken adequaat, dan zal het redigeren van een milieuverslag in volgende jaren
bovendien een veel beperktere inspanning van het bedrijf vergen.Uiteraard heeft het jaarlijks uitvoeren van een verslaglegging voor het
betreffende bedrijf zelf ook het nuttige effect dat het bedrijf periodiek
een compleet overzicht ter beschikking krijgt van alle relevante milieugegevens.
Het bedrijf kan mede op basis daarvan zijn milieuzorg en milieubeleid evalueren,
waar nodig bijstellen en verder ontwikkelen. In zoverre voorzien de in het
wetsvoorstel geregelde milieuverslagen aan publiek en overheid in een belangrijke
informatiebehoefte van het bedrijf zelf en vormt het een vanzelfsprekend onderdeel
van een integraal bedrijfsintern milieuzorgsysteem. Door aan de verslagverplichtingen
te voldoen, verkrijgt de bedrijfsleiding dus ook zelf inzicht in eventuele
feilen van een bestaand systeem van bedrijfsinterne milieuzorg. Voor ondernemingsraden
kan de milieuverslaglegging een goed aanknopingspunt vormen om periodiek de
betrokkenheid van de werknemers bij de bedrijfsmilieuzorg concreet in te vullen.In de paragrafen 1.6 en 1.7 van deze toelichting worden de recente beleidsontwikkelingen
met betrekking tot de bedrijfsinterne milieuzorg en daarmee samenhangend de
implementatie in Nederland van de EEG-verordening inzake de vrijwillige deelneming
van bedrijven uit de industriële sector aan een communautair milieubeheer-
en milieu-audit-systeem1, hierna aangeduid
als de EMAS-verordening, nader geschetst. 1.3.2. Het uitwerken van de verantwoordingsplicht van
bedrijvenBedrijven die een adequaat milieuzorgsysteem hebben, krijgen meer ruimte
om zelf binnen door de overheid aangegeven kaders de wijze te bepalen waarop
zij bij hun bedrijfsaktiviteiten zorg dragen voor het milieu. Zoals in paragraaf
1.2 aangegeven zal de vergunning hierop zijn afstemd (voorschriften op hoofdlijnen)
en ligt het voortouw bij toezicht en controle grotendeels bij het bedrijf
zelf. De bedrijven zullen derhalve meer nog dan voorheen een verantwoordelijkheid
hebben om voor overheid en publiek inzichtelijk te maken hoe zij aan de aan
hen toevertrouwde milieuzorg inhoud geven en tot welke milieuresultaten dit
leidt.Een milieuverslag is een geschikt middel om aan publiek en overheid de
benodigde informatie verschaffen. Een door een bedrijf opgesteld milieuverslag
dat voldoet aan bepaalde inhoudelijke eisen en volgens een bepaalde procedure
is openbaar gemaakt, kan publiek en overheid in staat stellen de milieu-effecten
en milieuprestaties van het betrokken bedrijf te volgen, te beoordelen en
dat bedrijf daarop zo nodig aan te spreken. Tot het publiek behoren in elk
geval omwonenden van het bedrijf en milieu-organisaties. Het bedrijf is verder
vrij om de algemene doelgroep publiek naar eigen wensen verder in te vullen.
Het kan er dus voor kiezen om nog andere groepen van geïnteresseerden
door middel van het publieksverslag van informatie te voorzien. In dit verband
kan bij voorbeeld worden gedacht aan de werknemers van het bedrijf en de ondernemingsraad,
personen of instellingen die een financiële of zakelijke relatie
hebben met het bedrijf en consumenten. Publiek en overheid zullen overigens,
gegeven de verschillen in verantwoordelijkheid en deskundigheid, de informatie
van het bedrijf niet in dezelfde vorm en gedetailleerdheid wensen te krijgen.
Om die reden brengt het wetsvoorstel een onderscheid aan tussen een publieks-
en overheidsverslag.Aangezien de te behandelen thema's (milieubelasting en bedrijfsinterne
milieuzorg) in beide verslagen dezelfde zijn, zal een verslagplichtig bedrijf
overigens met behulp van hetzelfde informatiesysteem en door het verrichten
van grotendeels dezelfde werkzaamheden het publieks- en overheidsverslag kunnen
opstellen. 1.3.3. Stroomlijning van rapportages aan de overheidHet overheidsverslag moet leiden tot een substantiële reduktie van
rapportages aan de overheid en daarmee tot een afname van de lastendruk voor
verslagplichtige bedrijven. Met het overheidsverslag dienen zo veel mogelijk
rapportages op te gaan in één integrale rapportage. In paragraaf
2.4 wordt nader aangegeven aan welke rapportages daarbij gedacht kan worden.De in het overheidsverslag te vermelden gegevens dienen bovendien van
een hoog kwaliteitsniveau te zijn.De in het kader van het overheidsverslag tot stand te brengen integratie-
en kwaliteitsslag moet gestalte krijgen in een gezamenlijk project waarin
alle betrokken partijen participeren.Daarbij zal ook het uitvoeren van proefprojecten overwogen kunnen worden.
Het project zal moeten resulteren in een aantal wettelijke voorschriften (bij
of krachtens amvb op te stellen) en afspraken. In bedoelde voorschriften zal
ook worden aangegeven in hoeverre het bevoegd gezag in de vergunning op grond
van de Wet milieubeheer of de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (Wvo)
nog andere rapportageverplichtingen kan opleggen – bij voorbeeld met
het oog op de handhaving – in aanvulling op het milieuverslag. Bij het
redigeren van nieuwe vergunningen zal met bedoelde voorschriften rekening
gehouden moeten worden. Voor zover in bestaande vergunningen verslagver- plichtingen
zijn opgenomen, zal moeten worden nagegaan of die verenigbaar zijn met bedoelde
voorschriften.Uiteindelijk zal met het overheidsverslag een situatie moeten worden bereikt
waarin de verstrekking van milieugegevens door bedrijven aan de overheid minder
omvangrijk, minder versnipperd, overzichtelijker, meer in samenhang, doelmatiger
en met een hogere kwaliteit zal verlopen dan thans het geval is. 1.4. De noodzaak van een wettelijke regeling van het milieuverslag In de voorgaande paragrafen is aangegeven waarom het wenselijk wordt gevonden
om thans de milieuverslaglegging door bedrijven aan publiek en overheid in
enige mate te reguleren. In deze paragraaf wordt uiteengezet waarom een regeling
bij wet daarvoor het meest geschikte of aangewezen middel is. 1.4.1. Garanties voor een minimum aan kwaliteit en uniformiteitEen wettelijke regeling biedt bij uitstek de mogelijkheid om een aantal
basisvereisten met betrekking tot de uit te brengen milieuverslagen bindend
voor te schrijven. Daarmee kan een constante minimumkwaliteit van de inhoud
van die verslagen worden bewerkstelligd. Met een wettelijke regeling kan voorts waar nodig een bepaalde mate van
uniformiteit van de milieuverslagen worden bewerkstelligd. Daardoor kan
eenduidigheid en onderlinge vergelijkbaarheid van gegevens in de verschillende
milieuverslagen worden bereikt.Uniformiteit van de verslagen aan de overheid is tevens wenselijk vanuit
de behoefte om de daarin voorkomende gegevens te aggregeren. 1.4.2. Garanties voor een adequate openbaarmakingDe informatie aan het publiek moet op grond van de voorgestelde regeling
zodanig zijn opgesteld, dat aan de hand daarvan een algemeen publiek zich
een beeld kan vormen van de door het bedrijf veroorzaakte milieubelasting
en de door het bedrijf betrachte milieuzorg.De publieksverslagen waarin die informatie is vastgelegd, moeten echter
ook gemakkelijk beschikbaar zijn. Op grond van het wetsvoorstel moet het bedrijf
op verzoek burgers inzage geven in het publieksverslag. Tevens moet het bedrijf
zelf een exemplaar van de door hem opgestelde publieksverslagen tegen kostprijs
aan burgers verstrekken.Met deze openbaarheidsregeling wordt recht gedaan aan de primaire verantwoordelijkheid
van het bedrijf zelf om op adequate wijze aan de omgeving inzicht te verschaffen
in de milieu-effecten en milieuzorg van het bedrijf; de overheid dient in
deze niet het eerste aanspreekpunt voor de burger te zijn. Tevens wordt in
deze opzet bereikt dat de informatie voor de burger toegankelijker is dan
wanneer die burger via een omweg bij de overheid de betreffende informatie
moet opvragen. Dit laatste gebeurt thans veelal: met een beroep op de Wet
openbaar van bestuur (Wob) verzoeken burgers de overheid om openbaarmaking
van door bedrijven aan die overheid verstrekte informatie. Op die indirecte
wijze kan de burger kennis nemen van bij voorbeeld de gegevens die in het
kader van de landelijke emissieregistratie en in het kader van de jaarlijkse
rapportages over de uitvoering van bedrijfsmilieuplannen door bedrijven aan
de overheid worden verstrekt.Uitsluitend door een regeling van de milieuverslaglegging bij wet kan
een direct afdwingbaar recht worden gecreëerd voor een ieder die belangstellend
of belanghebbend is om rechtstreeks bij het verslagplichtig bedrijf de door
dat bedrijf opgestelde publieksverslagen op te vragen of in te zien. 1.4.3. Terugdringen van rapportageverplichtingenEen wettelijke regeling van het overheidsverslag zoals thans wordt voorgesteld,
is naar onze mening het meest effectieve middel om op termijn een integratie
en reduktie van rapportages aan de overheid met succes door te voeren. Het
bevoegd gezag zal in beginsel het in de wet verankerde overheidsverslag als
het aangewezen medium moeten beschouwen voor verslagplichtige bedrijven om
aan de overheid te rapporteren, al blijven uitzonderingen mogelijk (bij voorbeeld
vanwege een gewenste hogere frequentie van gegevensverstrekking). Verslagplichtige
bedrijven zullen er aan de andere kant voor moeten zorgen dat de door hen
opgestelde overheidsverslagen voldoen aan de daaraan gestelde eisen. Is er
sprake van inadequate verslaglegging, dan zullen de benodigde gegevens alsnog
aan het bevoegd gezag beschikbaar gesteld moeten worden. 1.4.4. Ontmoedigen van free-rider gedragEen wettelijke regeling van de milieuverslaglegging biedt de zekerheid
dat in beginsel alle bedrijven met een aanzienlijke milieubelasting verslag
uitbrengen over hun milieuprestaties.Bedrijven die op milieuterrein tot nu toe geen of weinig extra inspanningen
hebben gepleegd en die ten aanzien van de zorg voor het milieu in het algemeen
een passieve houding hebben ingenomen, worden door het wetsvoorstel
min of meer gedwongen deze houding op te geven. Met het wettelijk vastleggen
van een milieuverslagplicht wordt dus «free-ridergedrag» van afwachtende
bedrijven, die met deze houding ook nog concurrentievoordeel zouden kunnen
behalen, ontmoedigd. Bedrijven die nog aarzelden om hun milieuverantwoordelijkheid
verder op te pakken, bij voorbeeld door vrijwillige deelname aan de EMAS-verordening
van de EU of door ondertekening van het convenant met betrekking tot de integrale
milieutaakstelling voor de betreffende bedrijfstak, kunnen door het wetsvoorstel
als het ware over de streep worden getrokken.Free-ridergedrag bij het rapporteren van gegevens aan de overheid kan
er ook toe leiden dat het totaalbeeld voor de betreffende bedrijfstak onvolledig
is doordat de aggregeerde gegevens incompleet zijn. Thans bestaat de situatie
dat een aantal industriële bedrijven met een grote milieubelasting niet
of onvolledig rapporteren aan de overheid over hun milieuprestaties.Sommige van die bedrijven hebben het convenant voor de bedrijfstak waartoe
zij behoren niet ondertekend en hebben geen bedrijfsmilieuplan (BMP) opgesteld.
Sommige andere bedrijven nemen wel deel aan het convenant, maar rapporteren
niet naar behoren aan de overheid. Bedrijven die onder de voorgestelde regeling
zullen gaan vallen, zullen wettelijk verplicht zijn aan de overheid te rapporteren.
Aldus zal free-ridergedrag bij die bedrijven worden ontmoedigd en bestaat
er minder risico dat de voor de monitoring benodigde informatie niet compleet
is. 1.5. Voorgeschiedenis van het wetsvoorstelHet onderwerp van het onderhavige wetsvoorstel, een verplichte milieuverslaglegging
voor bepaalde, milieubelastende bedrijven, is meermalen in het overleg tussen
de verantwoordelijke bewindslieden en de Tweede Kamer direct of indirect aan
de orde geweest.Bij brief van 30 augustus 1989 heeft de toenmalige Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer mede namens zijn ambtgenote van Verkeer
en Waterstaat de notitie Bedrijfsinterne milieuzorg aan de Tweede Kamer aangeboden.
In de aanbiedingsbrief en in de notitie werd als doelstelling geformuleerd,
dat in 1995 alle 10 000 tot 12 000 bedrijven met een (middel)grote
milieubelasting of bijzondere milieurisico's zouden moeten beschikken over
een goed functionerend milieuzorgsysteem. De totstandkoming van milieuzorgsystemen
werd via een door de overheid gefinancierd programma gestimuleerd. Bij het
voorschrijven van periodieke milieurapportages zou vooralsnog worden volstaan
met bestaande mogelijkheden tot het opnemen van rapportageverplichtingen in
vergunningvoorschriften1. Op dit onderdeel is
het regeringsstandpunt naderhand bijgesteld. Bij brief van 12 maart 1990 aan
de vaste commissie voor milieubeheer uit de Tweede Kamer is namens de regering
een nuancering aangebracht op de door het vorige kabinet uitgebrachte notitie.Verwezen werd naar de uitvoering van het NMP. De daar genoemde doelstellingen
vergen vaak bij bedrijven een programmatische implementatie van maatregelen,
die in overleg met doelgroepen tot stand komen. Milieurapportages kunnen hiervoor
nodig zijn, zo werd in de brief gesteld. Om deze te zijner tijd voor bepaalde
categorieën van bedrijven algemeen te kunnen verlangen, zou een wettelijke
regeling worden voorbereid. Bij deze wettelijke regeling zou het gaan om in
beginsel – dat wil zeggen: behoudens de bescherming van bedrijfsgeheimen –
openbare milieurapportages aan het bevoegd gezag. Tijdens een mondeling overleg
op 15 maart 1990 hebben de leden van de vaste commissie voor milieubeheer
uit de Tweede Kamer met instemming op dit voorstel gereageerd.In de stukken die daarna in het kader van het voorbereidend onderzoek
van het wetsvoorstel Vergunningen en algemene regels (21 087) werden ingediend, werd steeds meer de term milieuverslag gebruikt in plaats
van het begrip milieurapportage. De term milieuverslag wordt, zo moge ook
uit het voorgaande blijken, in het algemeen gehanteerd voor informatieverstrekking
zowel aan de overheid als aan derden, terwijl bij een milieurapportage wordt
gedacht aan een rapportage die exclusief voor de bedrijfsleiding (de interne
milieurapportage) of overheidsinstanties (de externe milieurapportage) is
bestemd1. Bij brieven van 21 november 1990 en
19 februari 1991 werd aan de Tweede Kamer meegedeeld dat werd afgezien van
het eerdere voornemen om de regeling milieuverslaglegging bij nota van wijziging
op te nemen in het wetsvoorstel Vergunningen en algemene regels2. Een belangrijk argument daarvoor was, dat over zo'n belangrijke uitbreiding
eerst de Raad van State moest worden gehoord.Het milieuprogramma 1992–1995 vermeldde vervolgens dat in 1992 een
voorstel voor een regeling van de milieuverslaglegging aan de Raad van State
zou worden voorgelegd3. Door de Tweede Kamer werd
op 9 november 1993 een motie aanvaard van de leden Van Rijn-Vellekoop en Lansink,
waarin de regering wordt uitgenodigd op korte termijn te komen met een wetsvoorstel
dat de openbare milieuverslaglegging regelt4.Over het onderhavige wetsvoorstel is overleg gevoerd met de meest betrokken
partijen zoals IPO, VNO/NCW en de milieu-organisaties. Tevens is door KPMG
Milieu in opdracht van het Ministerie van VROM een advies opgesteld voor de
implementatie van het wetsvoorstel. In paragraaf 5.4 worden een aantal voornemens
met betrekking tot het implementatietraject van het wetsvoorstel geschetst,
die mede gebaseerd zijn op aanbevelingen uit bedoeld advies. 1.6. Plaats van het wetsvoorstel in het Nederlands milieubeleid;
ontwikkelingen met betrekking tot bedrijfsinterne milieuzorgSinds het uitkomen van het eerste Nationaal Milieubeleidsplan in 1989
heeft de eigen verantwoordelijkheid van bedrijven om de milieubelasting van
hun aktiviteiten terug te dringen een prominente plaats binnen het Nederlands
milieubeleid. Bij de inzet van verschillende beleidsinstrumenten wil de overheid
dit tot uiting laten komen. De eigen verantwoordelijkheid is uitgangspunt
geweest bij het afsluiten van integrale milieuconvenanten met een aantal geselecteerde
sectoren binnen de industrie (o.a. de basismetaalindustrie, de chemische industrie,
de zuivelindustrie en de metaalproduktenindustrie). Centraal staat daarin
dat bedrijven eenmaal per vier jaar BMP's opstellen en over de uitvoering
van die plannen jaarlijks rapporteren. De overheid heeft daarbij een toetsende
rol. Ook zal zij de vergunningverlening zoveel mogelijk baseren op het door
het bedrijf opgestelde BMP.Bedrijven die de milieubelasting als gevolg van hun bedrijfsaktiviteiten
willen beheersen, beperken en zoveel mogelijk voorkomen, bij voorbeeld langs
de weg van het opstellen en uitvoeren van een BMP, zullen binnen de bedrijfsvoering
de nodige voorzieningen moeten treffen om aan dat voornemen uitvoering te
kunnen geven. Zo zal een adequaat meet- en registratiesysteem moeten worden
opgezet om de gegevens beschikbaar te hebben voor het opstellen van het BMP
en de rapportage over de voortgang van de uitvoering. Voorts zal het BMP «vertaald»
moeten worden naar een milieuprogramma voor de kortere termijn (doorgaans
jaarlijks), waarin concrete milieumaatregelen worden gepland. Concrete verantwoordelijkheden
voor milieuzorg en milieubeheer zullen doorgaans ook tot uitdrukking komen
in het personeelsbeleid. Zo zal wellicht een aparte milieucoördinator
moeten worden aangesteld. Door opleiding en voorlichting zal de kennis en
deskundigheid van het personeel op milieugebied moeten worden verbeterd en
vervolgens bijgehouden. Het samenhangend geheel van al deze voorzieningen
vormt een bedrijfsintern milieuzorgsysteem. Binnen het bedrijfsleven is in
de afgelopen jaren een ontwikkeling op gang gekomen, die ertoe
heeft geleid dat een groeiende groep bedrijven tot de invoering van een milieuzorgsysteem
is overgegaan. Zoals hierboven al is aangegeven heeft de overheid deze ontwikkeling
gestimuleerd, o.a. met een subsidieregeling in de periode 1990–1994.
Uit een eind 1992 uitgevoerd onderzoek is gebleken dat het bedrijfsleven over
de gehele linie op dat moment met de invoering van milieuzorgsystemen goede
vorderingen had gemaakt. Geconstateerd werd dat deze ontwikkeling gestaag
en onomkeerbaar lijkt, alhoewel de in 1989 geformuleerde doelstelling dat
in 1995 alle 10 000 tot 12 000 bedrijven met een (middel-) grote
milieubelasting of bijzondere milieurisico's zouden moeten beschikken over
een goed functionerend milieuzorgsysteem, bij ongewijzigd beleid niet haalbaar
bleek.In een notitie aan de Tweede Kamer1 heeft
de toenmalige minister van VROM kenbaar gemaakt dat het beleid gericht op
de vrijwillige invoering van milieuzorgsystemen gecontinueerd zou worden.
Van het maken van een integrale wettelijke regeling van bedrijfsinterne milieuzorg
werd afgezien, omdat uit ervaringen in de praktijk kon worden opgemaakt dat
een bedrijfsintern milieuzorgsysteem zich niet goed wettelijk laat voorschrijven.
Een milieuzorgsysteem dat van buitenaf wordt opgelegd kan moeilijk passend
worden gemaakt op de structuur en cultuur van het betreffende bedrijf. Wel
is in die notitie aangekondigd dat door de overheid gewerkt zou worden aan
een aantal ontwikkelingen en beleidsinstrumenten, waarmee de druk op het invoeringstempo
bij de genoemde 10 000 tot 12 000 bedrijven wordt vergroot. Deze
ontwikkelingen zijn: het versterken van de relatie tussen bedrijfsmilieuzorg
en het vergunningen- en handhavingsbeleid en het doelgroepenbeleid voor de
industrie, de normalisatie en certificatie van milieuzorgsystemen, het uitbreiden
van het bestuurlijk handhavingsinstrumentarium met een milieudoorlichting
en de wettelijke verplichting tot het uitbrengen van een milieuverslag, zoals
in onderhavig wetsontwerp is vastgelegd.Speerpunt in het beleid is het aansturen op een ontwikkeling waarbij een
bedrijfsintern milieuzorgsysteem de basis vormt voor een andersoortige relatie
tussen een bedrijf en de overheid.Zoals reeds eerder in dit hoofdstuk is aangegeven, zou bij bedrijven met
een adequaat werkend bedrijfsintern milieuzorgsysteem de inhoud van de vergunning
en de wijze waarop toezicht en controle plaatsvinden op de werking van het
milieuzorgsysteem kunnen aansluiten. De vergunning kan deels tot voorschriften
op hoofdlijnen – in voorkomende gevallen onder andere gebaseerd op de
overeengekomen doelstellingen in het BMP – beperkt blijven. Hierdoor
zal in die gevallen een aanzienlijke reduktie van het aantal voorschriften
mogelijk zijn. Ook de handhaving zal op termijn van karakter moeten veranderen.
Er moet toegewerkt worden naar een situatie waarbij het toezicht zich richt
op hoofdzaken en waarbij ervan uitgegaan wordt dat het bedrijf meer zichzelf
controleert. Zo'n systeem van vergunningverlening en handhaving biedt het
bedrijf veel meer flexibiliteit bij de invulling van de milieuzorg. Ook kunnen
vergunningprocedures overbodig worden in geval van wijzigingen van de bedrijfsvoering,
die passen binnen de vergunning op hoofdlijnen.Uiteraard dienen wel waarborgen te bestaan dat het milieuzorgsysteem adequaat
werkt en dat de daaruit gegenereerde gegevens correct zijn. Een goede garantie
in dit verband kan zijn het certificeren van het systeem op basis van een
algemeen aanvaarde norm. Een certificaat, afgegeven door een door de Raad
voor de Certificatie erkende instelling op basis van een door de overheid
erkende norm, is een goede indicatie voor de betrouwbaarheid van de door het
bedrijf gegenereerde gegevens en de effectieve werking van het milieuzorgsysteem.
In Nederland is het beleid vooral gericht op de certificatie van milieuzorgsystemen
op basis van de Britse norm B(ritish) S(tandard) 7750; in het verlengde daarvan
wordt deelname aan de EMAS-verordening (zie verder paragraaf 1.7) gestimuleerd;
daarbij geldt dat het hebben van een op basis van BS 7750 gecertificeerd milieuzorgsysteem de toelating tot deelname aan de EMAS-verordening
aanzienlijk vergemakkelijkt.De wijze waarop de relatie tussen milieuzorgsystemen en vergunningverlening
en handhaving kan worden uitgewerkt en de rol van certificering van milieuzorgsystemen
daarbij, is neergelegd in een handreiking voor bedrijven en overheden met
de titel «Bedrijfsinterne milieuzorg als basis voor een andersoortige
relatie tussen overheden en bedrijven», die bij circulaire van de Minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en de Minister
van Verkeer en Waterstaat van 17 oktober 1995 onder provincies, gemeenten
en waterkwaliteitsbeheerders is verspreid.Adequate en betrouwbare bedrijfsinformatie en een goede communicatie daarover
is een noodzakelijke voorwaarde voor de operationalisering van de geschetste,
andersoortige vergunningverlening en handhaving. De wettelijk geregelde milieuverslaglegging
zal in de toekomst het aangewezen medium moeten zijn waarmee in de nieuwe
verhoudingen het bedrijf richting overheid en ook richting maatschappelijke
omgeving communiceert.Tegelijkertijd vormt het verslag een verdere stimulans voor bedrijven
om de bedrijfsinformatie en transparantie van de bedrijfsvoering te verbeteren
en te optimaliseren. 1.7. EMAS-verordeningOok op Europees niveau staat de bedrijfsinterne milieuzorg en milieuverslaglegging
door bedrijven volop in de belangstelling.Vanaf november 1995 kunnen industriële bedrijven deelnemen aan de
zogenaamde EMAS-verordening van de Europese Unie. Bij de EMAS-verordening
gaat het om de vrijwillige deelneming van bedrijven uit de industriële
sector aan een communautair milieubeheer- en milieu-auditsysteem. Het doel
van de EMAS-verordening is bedrijven te stimuleren milieuzorgsystemen in te
voeren en hun milieuprestaties voortdurend te verbeteren. Om deel te kunnen
nemen aan de EMAS-verordening moet het milieubeleid van bedrijven aan een
aantal voorwaarden voldoen; zij moeten voorts een milieuzorgsysteem in werking
hebben, regelmatig audits uitvoeren en periodiek een – voor het publiek
bestemde – milieuverklaring opstellen. Zowel het milieuzorgsysteem als
de milieuverklaring moeten worden goedgekeurd door een onafhankelijke milieuverificateur.
Bedrijven met een op basis van BS 7750 gecertificeerd milieuzorgsysteem kunnen
volstaan met het opstel- len en laten goedkeuren van de milieuverklaring.De EMAS-verordening sluit goed aan op het Nederlandse beleid, gericht
op stimulering van de invoering bij bedrijven van bedrijfsinterne milieuzorg.
Deelname aan die verordening wordt dan ook gestimuleerd. Tevens voldoet de
in de EMAS-verordening voorgeschreven externe verslaglegging in de vorm van
periodieke milieuverklaringen vrijwel geheel aan de in het wetsvoorstel geregelde
milieuverslaglegging aan het publiek. Op grond van het wetsvoorstel is een
bedrijf dan ook niet verplicht om jaarlijks een publieksverslag uit te brengen
indien het conform de EMAS-verordening milieuverklaringen opstelt. 1.8. Wetgeving in andere landen; internationale ontwikkelingenHet wetsvoorstel sluit met name voor wat betreft de milieuverslaglegging
aan het publiek aan bij ontwikkelingen in een aantal andere landen en internationale
ontwikkelingen gericht op een betere toegang voor burgers tot milieu-informatie
van bedrijven.In de Verenigde Staten geldt sinds 1987 de federale «Emergency Planning
and Community Right to Know Act» die bedrijven verplicht tot onder meer
het opstellen van een jaarlijks overzicht van emissies van gevaarlijke
stoffen. De door de bedrijven opgestelde overzichten zijn openbaar. Dezelfde
gegevens worden bovendien door de overheid opgeslagen in een centraal, algemeen
toegankelijk databestand.In Vlaanderen is begin 1995 een voorontwerp van wet inzake milieuhygiëne
gereed gekomen, dat artikelen bevat over een verplicht milieujaarverslag.
Een aangewezen categorie van bedrijven dient jaarlijks gegevens te verstrekken
over de gemeten emissies en immissies, de toepassing of verwijdering van afvalstoffen
en eventueel over het energie- en grondstoffenverbruik. Zo wordt aan bepaalde
bedrijven de verplichting opgelegd om de overheid en het publiek inzicht te
geven in de door het bedrijf veroorzaakte milieubelasting in het afgelopen
jaar.In het voorjaar van 1995 is in Denemarken een vergelijkbaar wetsvoorstel
door het parlement aangenomen. Deze Deense wet heeft tot doel om het publiek
jaarlijks toegankelijke informatie te garanderen over de milieubelasting van
bedrijven. Bepaalde vergunningplichtige bedrijven, circa tweeduizend, zijn
verplicht om aan de hand van een materiaalbalans op een eenvoudige en begrijpelijke
manier periodiek inzicht te verschaffen over de milieu-omstandigheden in hun
bedrijf. Doordat het publiek de milieu-omstandigheden in de bedrijven op de
voet kan volgen, worden bedrijven gestimuleerd om waar mogelijk de milieubelasting
te verminderen door nog meer te letten op onder meer de keuze voor grondstoffen,
het verbruik van hulpbronnen en de produktieprocessen. De materiaalbalans
dient eveneens te worden toegezonden aan de autoriteiten die met het toezicht
op de milieuregelgeving zijn belast. Om te zorgen voor uniformiteit heeft
de minister de bevoegdheid om algemene regels te stellen betreffende uitwerking,
inhoud en vorm van de materiaalbalans.In andere omringende landen, zoals Frankrijk en Duitsland, heeft men tot
nu toe niet gekozen voor een wettelijke regeling van het milieuverslag. Verschillende
bedrijven publiceren vrijwillig informatie over hun milieuprestaties. De hoeveelheid
informatie, de wijze waarop en de vorm waarin de informatie aan het publiek
wordt verschaft varieert in sterke mate; door gebrek aan regulering van milieuverslagen
aan het publiek ontbreekt uniformiteit.Tijdens de Conferentie van de Verenigde Naties inzake Milieu en Ontwikkeling
van juni 1992 is de Verklaring van Rio de Janeiro inzake milieu en ontwikkeling
aangenomen. Beginsel 10 daaruit luidt als volgt: «(...) Op nationaal
niveau dient elk individu passende toegang te hebben tot informatie betreffende
het milieu die in bezit is van de overheid, waaronder informatie over gevaarlijke
stoffen en aktiviteiten in hun leefomgeving, en de mogelijkheid te hebben
deel te nemen aan besluitvormingsprocessen. Staten dienen de publieke bewustwording
en deelneming te vergemakkelijken en te stimuleren door informatie op grote
schaal beschikbaar te stellen. (...)» Tijdens dezelfde conferentie is
Agenda 21 aanvaard. Dit document vermeldt als aktiviteit in het kader van
het verbeteren van besluitvormingsprocessen: «Het waarborgen van de
toegang van de bevolking tot relevante informatie, het uitbreiden van de mogelijkheden
voor het publiek om zijn mening kenbaar te maken, en het bevorderen van een
effectieve participatie.» Bovendien bevat Agenda 21 in het hoofdstuk
over gevaarlijke stoffen een erkenning van het recht van de gemeenschap om
de gevaren van blootstelling aan chemische stoffen te kennen. In het kader
van het Internationale Programma voor de Veiligheid van Chemische Stoffen
van een drietal VN-organisaties (UNEP, WHO en ILO) is inmiddels begonnen aan
de uitvoering van de aanbeveling tot het opstellen van een adviesdocument
voor regeringen die een programma voor verspreiding van informatie van bedrijven
naar het publiek willen toepassen.Binnen de Europese Unie krijgt openbaarheid van milieugegevens van bedrijven
eveneens de nodige aandacht. Inmiddels zijn de richtlijn inzake de vrije toegang
tot milieu-informatie1 en de eerder genoemde
EMAS-verordening vastgesteld. De EG-richtlijn moest door de lidstaten uiterlijk op 31 december 1992 in nationaal recht zijn omgezet. Op
grond van de genoemde EG-richtlijn zijn overheidsinstanties gehouden aan een
ieder toegang te verlenen tot alle milieu-informatie waarover zij beschikken.
De in de EG-richtlijn gemaakte uitzonderingen betreffen onder meer vertrouwelijke
commerciële en industriële gegevens, met inbegrip van industriële
eigendom, en gegevens die door derden zijn verstrekt zonder dat deze daartoe
wettelijk verplicht waren. De EMAS-verordening is reeds in paragraaf 1.7 besproken.In internationaal kader zijn ook door het bedrijfsleven zelf initiatieven
ontplooid die mede strekken tot een goede publieksvoorlichting over gevolgen
van de bedrijfsvoering voor het milieu. Zo heeft de Europese organisatie voor
de chemische industrie (CEFIC) in haar Responsible Care-programma de aanbeveling
aan haar leden opgenomen, dat aan het publiek de inlichtingen moeten worden
verstrekt die het nodig heeft om de mogelijke milieu-effecten van de aktiviteiten
van het bedrijf te kunnen begrijpen. Daarnaast spreekt de Internationale Kamer
van Koophandel in haar Handvest voor duurzame ontwikkeling voor het bedrijfsleven
onder meer over het «bevorderen van openheid en dialoog met werknemers
en het publiek» en over periodieke verslaglegging aan het publiek.De Business Council for Sustainable Development (BCSD) bestaande uit directeuren
van de belangrijkste grootste bedrijven ter wereld adviseert om te komen tot
een standaardisering van milieuverslagen, zodat daarmee de vergelijkbaarheid
en continuïteit van milieuverslaglegging kan worden verbeterd. HOOFDSTUK 2. HET OPSTELLEN VAN MILIEUVERSLAGEN 2.1 Wie is verslagplichtig?Op grond van het onderhavige wetsvoorstel zullen bij amvb de categorieën
van inrichtingen worden aangewezen, waarvoor een verplichting tot milieuverslaglegging
zal gelden. Aanwijzing voor uitsluitend het publieksverslag of uitsluitend
het overheidsverslag is op grond van de voorgestelde wettelijke regeling mogelijk.
Het eerste zal zich naar verwachting niet snel voordoen. Het tweede is wel
denkbaar. Vooralsnog bestaat echter het voornemen beide verslagplichten tegelijkertijd
op te leggen.Het is de bedoeling om alleen de grotere bedrijven, die te zamen verantwoordelijk
zijn voor het leeuwedeel van de uitstoot van vervuilende stoffen en een grote
bijdrage leveren aan andere vormen van milieubelasting, als verslagplichtig
aan te wijzen.Het wetsvoorstel zelf kadert daarom de mogelijkheid om inrichtingen aan
te wijzen aanmerkelijk in door twee voorwaarden te stellen. In de eerste plaats
gaat het om inrichtingen die «ernstige nadelige gevolgen voor het milieu
kunnen veroorzaken».Het ligt voor de hand dat zowel het publiek als de overheid met name in
de milieuprestaties van deze bedrijven geïnteresseerd zullen zijn. De
aanduiding «ernstige nadelige gevolgen voor het milieu» is ook
gehanteerd in artikel 8.15 van de Wet milieubeheer. De ernst van de milieubelasting
van een bedrijf wordt met name bepaald door de omvang van directe emissies
van milieubelastende stoffen naar lucht, water en bodem, de hoeveelheid vrijkomende
afvalstoffen, de mate waarin stank, geluids- overlast, trillingen, straling
of risico's worden veroorzaakt, het energieverbruik en de onttrekking van
grondwater ten behoeve van produktieprocessen. Hantering van dit criterium
kan in beginsel betekenen dat op termijn de aanwijzing als verslagplichtig
bedrijf vervalt, indien gebleken is dat de inrichting geen ernstige nadelige
gevolgen meer voor het milieu kan veroorzaken. Die situatie zou zich bij voorbeeld
voor kunnen doen in het geval de aard en omvang van de produktieprocessen
in de loop der jaren zijn gewijzigd of de milieuprestaties van het bedrijf
zodanig zijn verbeterd dat de milieubelasting van het bedrijf aanzienlijk
en definitief is teruggebracht.Het tweede criterium dat wordt gehanteerd, is dat de bedrijven tot de
groep behoren, waarvoor de provincie bevoegd is om de Wm-vergunning te verlenen.
De provincies zijn immers voor het overgrote deel van de groep van belangrijkste
emittenten het bevoegd gezag.Tabel 1 vermeldt de bedrijfstakken waartoe de verslagplichtige bedrijven
behoren, inclusief de daarbij behorende SBI-codering van het Centraal Bureau
voor de Statistiek. Daarbij is in bepaalde gevallen ook aangegeven welke nadere
specificatie voor een bedrijfstak zal gelden, naast het (in de wet verankerde)
criterium dat de provincie het bevoegd gezag is voor de Wm-vergunning van
de betreffende bedrijven. Ook is per bedrijfstak het thans bekende aantal
bedrijven, waarvoor de verslagplicht zal gelden, genoemd. De tabel is verder
als volgt samengesteld.In de gevallen waarin de aard en omvang van de milieubelasting van de
bedrijfstak als geheel, als ook van de individuele bedrijven afzonderlijk
zodanig belangrijk is, betreft het genoemde aantal in de tabel alle bedrijven
waarvoor de provincie bevoegd gezag is voor de Wm-vergunning, zonder nadere
specificatie. Het betreft de basismetaalindustrie, de chemische industrie,
de rubber- en kunstofindustrie, de papier- en kartonindustrie, de textiel-
en tapijtindustrie, en de afvalverbrandingsinstallaties. Deze bedrijfstakken
zijn vaak ook geselecteerd in het kader van het doelgroepenbeleid voor de
industrie.Voorts betreft het de bedrijven uit een aantal andere bedrijfstakken.
Van deze bedrijven kan eveneens worden gezegd dat zij ernstige nadelige gevolgen
voor het milieu kunnen veroorzaken. De genoemde aantallen in de tabel zijn
bepaald aan de hand van het relatieve aandeel in de milieubelasting dat die
groep bedrijven heeft in de totale milieubelasting door het bedrijfsleven,
zoals dat is vastgesteld in het kader van de emissieregistratie. Voor enkele
van deze bedrijfstakken geldt dat het genoemde aantal bedrijven correspondeert
met het aantal bedrijven in die bedrijfstak, waarvoor het Besluit emissie-eisen
stookinstallaties milieubeheer A (het BEES A) geldt. In deze bedrijfstakken –
de voedingsmiddelenindustrie, de aardolie- en steenkoolverwerkende industrie
en elektriciteitproduktiebedrijven – zullen uitsluitend die bedrijven
met een provinciale Wm-vergunning, die onder de werking van het BEES A vallen,
worden aangewezen. Overigens zijn de bedrijven die onder de werking van het
BEES A vallen, veelal dezelfde bedrijven die vóór de inwerkingtreding
van de Wet milieubeheer vergunningplichtig waren op grond van de Wet inzake
de luchtverontreiniging.Voor de overige bedrijfstakken zullen in de amvb nog nadere criteria worden
uitgewerkt voor de selectie van de bedrijven, die eveneens van belang zijn
in verband met het relatieve aandeel in de milieubelasting van het totale
bedrijfsleven in het kader van de emissieregistratie. Dit betreft de metaal-
en elektronische industrie, de bouwmaterialenindustrie, op- en overslagbedrijven
en luchthavens, alsmede een groep diversen. Tabel 1 Toelichting aan te wijzen bedrijven bedrijfstakSBI-coderingnadere
specificatie (bijv. ondergrenzen)aantal basismetaalindustrie271-274 23chemische industrie241-247, 145 87 rubber- en
kunststofindustrie251, 252BEES
A11 metaal- en elektro-technische industrie275-355nadere
specificatie bij amvb30 papier- en kartonindustrie211-212 29textiel- en tapijtindustrie171-177 11 voedingsmiddelenindustrie150-160BEES-A25aardolie- en steen-koolverwerkende industrie231, 232BEES-A8bouwmaterialenindustrie261-268 nadere specificatie
bij amvb30 elektriciteits-produktiebedrijven400BEES-A32op- en overslagbedrijven en luchthavens631, 632nadere specificatie
bij amvb20 afvalverbrandingsinstallaties900 11diversen nadere specificatie   bij amvb10  Totaal327Binnen de in de tabel genoemde aantallen kunnen in het kader van de uitwerking
van de amvb nadere nuanceringen worden aangebracht op basis van de daarin
vast te leggen definitieve milieurelevante aanwijzingscriteria.Nucleaire inrichtingen zullen niet in de groep van verslagplichtige bedrijven
worden opgenomen. De Kernenergiewet kent voor deze inrichtingen een eigen
vergunningstelsel, dat mede strekt tot bescherming van het milieu. Overigens
zijn er significante verschillen met het inrichtingenregime uit de Wet milieubeheer.
Zo moet het inrichtingenbegrip in de Kernenergiewet beperkter worden opgevat,
zodat er naast de Kernenergiewet- vergunning milieuvergunningen vereist zijn
voor onderdelen van de bedrijvigheid die geen verband houden met splijtstoffen
of radioactieve stoffen.Ten aanzien van de nucleaire installaties bestaan reeds diverse, voor
het publiek gemakkelijk toegankelijke rapportages die jaarlijks verschijnen.
Gewezen kan worden op de jaarlijkse storingsrapportages van het Ministerie
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan de Tweede Kamer. Deze verschijnen
mede in de Staatscourant. Voorts wordt door de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer jaarlijks over het vervoer van splijtstoffen
aan de Tweede Kamer rapport uitge- bracht. Via de Kamerstukken zijn deze rapporten
voor een ieder kenbaar. Aan de Europese Commissie worden jaarlijks lozingsgegevens
gerapporteerd, die vervolgens in het Publicatieblad van de Europese Unie verschijnen.
Gegevens die op grond van beveiligings- en non-proliferatieoverwegingen als
vertrouwelijk moeten worden beschouwd, zijn overigens van openbaarmaking uitgezonderd.
Al met al wordt het niet zinvol geacht de mogelijkheid te scheppen om voor
inrichtingen die wel onder de Kernenergiewet, doch niet onder de Wet milieubeheer
vallen, een milieuverslag verplicht te stellen.Er is van afgezien om de mogelijkheid te openen om mijninrichtingen als
verslagplichtig aan te wijzen. De door deze inrichtingen veroorzaakte milieubelasting
geeft geen aanleiding om voor die bedrijven een verplichting tot het uitbrengen
van een publieks- of overheidsverslag in het leven te roepen. Voor inrichtingen die onder méér vergunningstelsels dan
die van de Wet milieubeheer vallen, volstaat het opnemen in de Wet milieubeheer
van de mogelijkheid dat die onder de verslagplicht worden gebracht. Dat geldt
onder meer voor inrichtingen die mede een vergunning nodig hebben op grond
van de Destructiewet, de Wvo, de Wet op de waterhuishouding of de Grondwaterwet.
De vergunningstelsels uit die wetten zijn niet als inrichtingenregime te kwalificeren,
aangezien het vergunning- vereiste niet, of althans niet uitsluitend aan de
werking van een inrichting is verbonden. Een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer kan mede onder het regime van een of meer van de vier genoemde
wetten vallen. Of een inrichting waarbij zich dit voordoet, al dan niet onder
de verslagplicht moet worden gebracht, zal dus louter op grond van de Wet
milieubeheer kunnen worden bepaald. 2.2. Het opstellen van milieuverslagen; algemeen 2.2.1. ReferentiekaderAls gemeenschappelijke noemer voor de inhoud van het publieks- en overheidsverslag
kan de milieubelasting en milieuzorg van het bedrijf worden genoemd. Bij het
opstellen van die verslagen kan – globaal gesteld – als referentiekader
dienen het geheel van voor de inrichting geldende wettelijke milieuvoorschriften,
het voor de inrichting – al dan niet in overleg met het bevoegd gezag –
geformuleerde milieubeleid, de gegevens met betrekking tot de feitelijke uitvoeringspraktijk
van de milieuzorg (maatregelen en voorzieningen) binnen de betrokken inrichting
en de gegevens die zijn verzameld over de door de inrichting geëffectueerde
milieubelasting en milieuprestaties. Publieks- en overheidsverslag zullen
binnen dat kader elk hun eigen inhoud hebben. De twee verslagen zullen van
elkaar kunnen verschillen zowel voor wat betreft de inhoudelijke uitwerking
van de thema's milieubelasting en bedrijfsinterne milieuzorg als voor wat
betreft de presentatie van de daarover gegeven informatie. 2.2.2. Bundeling van verslagenDe in het wetsvoorstel voorgeschreven milieuverslagen – publieks-
en overheidsverslag – dienen steeds op één verslagjaar
en één inrichting betrekking te hebben. Het op elkaar laten
aansluiten van verschillende vormen van verslaglegging is op diverse wijzen
mogelijk, mits aan de eisen van de wet wordt voldaan. Zo zal het mogelijk
zijn om publieksverslagen te laten verschijnen in combinatie met andere soorten
jaarverslagen.Vennootschappen die nu in hun jaarverslag afzonderlijk aan het milieu
aandacht besteden, kunnen dat blijven doen. Bedrijven die kiezen voor een
integratie van de zorg voor de arbeidsomstandigheden en die voor het milieu,
kunnen daarvan blijk geven door een gecombineerde publikatie van het publieksverslag
en het jaarverslag dat op grond van de Arbeidsomstandighedenwet moet worden
uitgebracht. Een concern kan er verder voor kiezen om de publieksverslagen
van verschillende tot het concern behorende inrichtingen als verzameling te
publiceren. Het is voorts denkbaar dat een bedrijf publieks- en overheidsverslag
wil opnemen in één document.Het wetsvoorstel vormt geen beletsel voor deze vormen van bundeling van
verschillende verslagen in één gezamenlijke publikatie. Wel
dient bij bundeling voor ogen te worden gehouden, dat de lezers van milieuverslagen
(overheid, publiek) zo efficiënt mogelijk – dus zonder voor hen
overtollige ballast – kennis moeten kunnen nemen van de (specifiek voor
hen bestemde) milieu-informatie over één bepaalde inrichting.
Met name voor het publiek geldt verder dat het tegen de laagst mogelijke kosten
in het bezit moet kunnen komen van die informatie. Dit betekent
voor een gebundeld verslag dat alle relevante milieu-informatie met betrekking
tot één bepaalde inrichting direct en makkelijk toegankelijk
moet zijn voor de lezer die alleen daarin is geïnteresseerd. Bovendien
moet informatie die specifiek bestemd is voor ofwel de overheid ofwel het
publiek ook voor die betrokken doelgroep eenvoudig zijn te traceren. Bundeling
van verslagen moet er voorts niet toe leiden dat de milieu-informatie slechts
tegen extra hoge kosten beschikbaar komt. Tenslotte mag bundeling uiteraard
geen afbreuk doen aan de eisen die in het wetsvoorstel worden gesteld aan
de inhoud en presentatie van de milieuverslagen en moeten ook bij bundeling
zonder meer de regels inzake openbaarmaking van milieuverslagen worden gevolgd. 2.2.3. Externe verificatie van verslagenEen waarborg voor de kwaliteit van de milieuverslaglegging kan gelegen
zijn in de controle op die verslaglegging door onafhankelijke externe deskundigen,
in de praktijk meestal aangeduid als externe verificatie. Het inschakelen
van milieuverificateurs kan soms bijdragen aan de betrouwbaarheid en leesbaarheid
van milieuverslagen.Externe verificatie kan met name bij de milieuverslaglegging aan het publiek
een functie hebben. De bepalingen in het wetsvoorstel geven slechts een globaal
kader aan waarbinnen de verslaglegging aan het publiek moet plaatsvinden.
Een verslagplichtig bedrijf kan bij het opzetten van het publieksverslag wel
goed gebruik maken van wat het bedrijf ten behoeve van de verslaglegging aan
de overheid heeft ontwikkeld aan procedures, werkwijzen e.d. op het terrein
van het meten, registreren, agregeren en rapporteren van milieugegevens. De
voor het overheidsverslag verzamelde gegevens vormen de belangrijkste basis
voor de in het publieksverslag op te nemen informatie. Dit neemt niet weg
dat bedrijven onder de wettelijke regeling een grote speelruimte hebben om
naar eigen inzicht en op basis van eigen wensen het publieksverslag op te
stellen. In deze situatie kan het voor een verslagplichtig bedrijf zinvol
zijn om milieuverificateurs in te schakelen ter ondersteuning van de verslaglegging.Voor het overheidsverslag zal externe verificatie specifiek met het oog
op de verslaglegging in het algemeen minder relevant zijn. De wijze waarop
de milieugegevens moeten worden verzameld en gerapporteerd zal immers in de
vorm van afspraken en voorschriften meer of minder gedetailleerd worden vastgelegd.Het bedrijf en de betrokken overheden die primair de geadresseerden zijn
van het overheidsverslag, zullen vrij eenvoudig zelfstandig kunnen nagaan
of bij de verslaglegging wordt voldaan aan de gestelde eisen. 2.3. Het opstellen van publieksverslagen 2.3.1. InleidingMet de in het wetsvoorstel opgenomen regeling van het publieksverslag
is beoogd zo veel mogelijk aan te sluiten op en ruimte te laten voor de huidige
ontwikkelingen met betrekking tot de milieuverslaglegging door bedrijven aan
het publiek.Het publieksverslag verschilt van het overheidsverslag doordat het bestemd
is voor een andere, bredere en meer gevarieerde doelgroep, die niet zozeer
geïnteresseerd is in kwantitatieve milieugegevens of milieudata zonder
meer, als wel in informatie die antwoord geeft op een aantal uiteenlopende
vragen over milieubelasting en milieuprestaties van het bedrijf.
Het publieksverslag is in de eerste plaats bedoeld voor de omwonenden van
het bedrijf en voor milieu-organisaties.Daarnaast kan het andere geïnteresseerden van de door hen gewenste
of benodigde informatie voorzien. In hoofdstuk 1 werden in dit verband bij
voorbeeld de werknemers en ondernemingsraad van het bedrijf genoemd. Publiek
kan dus breder worden opgevat; het is aan het bedrijf om te bepalen hoe het
dit begrip verder invult en wie het met het verslag van informatie wil voorzien.De vraag naar milieu-informatie zal niet bij elk bedrijf dezelfde zijn.
De informatiebehoefte van het publiek, zal afhangen van een groot aantal factoren
zoals de grootte van het bedrijf, het maatschappelijk en economisch belang
van het bedrijf, de locatie van het bedrijf, de aard en mate van de door het
bedrijf veroorzaakte milieubelasting, de «milieukwaliteit» van
de produkten van het bedrijf, de financiële positie van het bedrijf,
de milieu-eisen die aan het bedrijf zijn opgelegd of die het bedrijf zichzelf
stelt, het milieubeleid van het bedrijf enz. enz. De vraag naar informatie
zal bovendien door de tijd heen kunnen veranderen. De zojuist genoemde factoren
zijn aan verandering onderhevig. Ook het terrein zelf, milieuverslaglegging
door bedrijven aan het publiek, is nog duidelijk in beweging.Een bedrijf onderzoekt zelf waaruit in zijn situatie de informatiebehoefte
van het publiek bestaat. Het maakt vervolgens ook zelf bepaalde keuzes ter
zake: welke informatievragen acht het relevant? ; in welke informatiebehoeften
zou het verslag moeten voorzien; op welke wijze kan dat het beste gebeuren,
e.d. 2.3.2. Inhoud van het publieksverslagHet publieksverslag moet op hoofdlijnen een beschrijving geven van de
nadelige gevolgen voor het milieu die door het bedrijf in het verslagjaar
zijn veroorzaakt. Tevens moet het verslag op hoofdlijnen een beschrijving
bevatten van de maatregelen en voorzieningen die door het bedrijf in dat jaar
zijn getroffen in het belang van de bescherming van het milieu.Deze beschrijvingen in het publieksverslag moeten te zamen een getrouw
beeld van milieubelasting en bedrijfsinterne milieuzorg van het betrokken
bedrijf opleveren. Thema milieubelastingVolgens het wetsvoorstel moet verslag worden gedaan over: «de nadelige
gevolgen voor het milieu, veroorzaakt door de inrichting». Dit betekent
dat in het verslag ten minste informatie moet worden opgenomen over de milieu-effecten
van al die aktiviteiten die (direct) verband houden met het drijven van de
inrichting. Deze milieu-effecten kunnen zich voordoen in alle milieucompartimenten.
Zij kunnen alle vormen van milieubelasting betreffen. Als een richtsnoer voor
het bepalen van de reikwijdte van het verslag kan de regelgeving voor inrichtingen
uit de Wet milieubeheer en de overeenkomstige regeling uit de Wvo dienen.Daarnaast kunnen, gelet op de aktiviteiten van het bedrijf ook andere
milieuvoorschriften – bij voorbeeld bepalingen met betrekking tot bodemsanering
op grond van de Wet bodembescherming – relevant zijn. Thema bedrijfsinterne milieuzorgBedrijfsinterne milieuzorg omvat alle relevante maatregelen, aktiviteiten
en inspanningen gericht op het inzichtelijk maken, controleren, beperken en
voorkomen van de door het bedrijf veroorzaakte nadelige effecten op het milieu.
Ruim opgevat heeft milieuzorg bij bedrijven betrekking op alle aspecten van
de bedrijfsvoering – processen, diensten en produkten – met gevolgen
voor het milieu. Het wetsvoorstel schrijft echter voor dat op hoofdlijnen
een beschrijving wordt gegeven van de technische, organisatorische en administratieve
maatregelen en voorzieningen die met betrekking tot de inrichting zijn getroffen
in het belang van de bescherming van het milieu.Ook hier geldt voor de voorgeschreven inhoud van het verslag dus de begrenzing
tot de inrichting; als wettelijk minimum geldt dat in het verslag informatie
wordt verschaft over de milieuzorg die verband houdt met het drijven, het
in bedrijf hebben van de inrichting. Dit houdt in dat er (vooralsnog) geen
wettelijke verplichting zal bestaan om in het verslag op de milieu(zorg)aspecten
van de door het bedrijf gemaakte produkten in te gaan. De reden voor deze
beperking is gelegen in het feit dat pas meer recentelijk ook produktgerichte
milieuzorg als onderdeel van de totale bedrijfsinterne milieuzorg de nodige
aandacht krijgt; dit deelterrein staat nog aan het begin van een ontwikkeling.
Het wordt intussen toegejuicht indien bedrijven reeds op vrijwillige basis
in het publieksverslag verantwoording gaan afleggen van de milieu-aspecten
van stoffen en produkten die als verhandelbaar produkt de inrichting verlaten. VormvereistenHet verslag moet op een beknopte en voor een algemeen publiek begrijpelijke
wijze zijn geformuleerd. Dit houdt in dat de informatie voor het publiek zodanig
moeten worden gepresenteerd, dat de informatie helder en inzichtelijk is voor
de lezer, bij voorbeeld door het gebruik van tabellen, grafieken of diagrammen
met een duidelijke toelichting.Het verslag moet, zo schrijft het wetsvoorstel expliciet voor, op hoofdlijnen
de inrichting beschrijven en een beeld geven van de aktiviteiten en processen
in die inrichting beschrijven.Kwantitatieve gegevens met betrekking tot de door het bedrijf veroorzaakte
milieubelasting moeten ten minste in een samengevatte vorm in het verslag
worden opgenomen. VooruitblikHet publieksverslag dient ook een vooruitblik te geven van de te verwachten
ontwikkelingen op het terrein van milieubelasting en milieuzorg van het bedrijf.
Het publiek wordt hierdoor in staat gesteld zich een beeld te vormen van de
mate waarin de milieubelasting door een inrichting zal af- of toenemen. 2.3.3. EMAS-milieuverklaringenHet wetsvoorstel bepaalt dat voor een bedrijf de verplichting tot het
opstellen van publieksverslagen niet geldt, indien het deelneemt aan het milieubeheer-
en milieu-auditsysteem van de EMAS-verordening en volgens de regels van die
verordening milieuverklaringen uitbrengt.Om in aanmerking te komen voor een verklaring van deelneming aan de EMAS-verordening
moet een bedrijf een adequaat milieuzorgsysteem hebben en moet het regelmatig
milieuverklaringen opstellen en laten goedkeuren.De milieuverklaring is bedoeld om het publiek te informeren over de milieuprestaties
van het deelnemende bedrijf. De milieuverklaring moet daarvoor goedgekeurd
worden door een erkende en onafhankelijke milieuverificateur.Met het periodiek uitbrengen van milieuverklaringen in het kader van de
EMAS-verordening wordt het publiek op een adequate wijze en regelmatig geïnformeerd
over de milieu-aspecten van het bedrijf. De verklaring beslaat zowel de milieubelasting
van het bedrijf als de maatregelen en voorzieningen die door
het bedrijf worden getroffen om de milieu-effecten te minimaliseren.Om die reden ligt het voor de hand om de milieuverklaring op één
lijn te stellen met het publieksverslag. Voor bedrijven die milieuverklaringen
opstellen is uit het wetsvoorstel alleen nog de regeling inzake openbaarmaking
van milieuverslagen relevant.De wijze van openbaarmaking is namelijk in het kader van de EMAS-verordening
niet geregeld. 2.4. Het opstellen van overheidsverslagen 2.4.1. InleidingIn hoofdstuk 1 is reeds aandacht besteed aan de stroomlijning (integratie
en kwaliteitsverbetering) van de rapportagestroom van bedrijven aan de overheid,
die met het verplichte overheidsverslag wordt beoogd. Zoals in paragraaf 2.1.
is aangegeven zijn de bedrijven, die onder de wettelijke verslagplicht zullen
vallen, thans reeds gehouden om een groot aantal separate rapportages aan
de overheid uit te brengen. Het is de bedoeling om zoveel mogelijk de bestaande
rapportages samen te voegen tot één samenhangend, kwalitatief
hoogstaand overheidsverslag. Het gaat daarbij zowel om de verplichte rapportages
op grond van wettelijke bepalingen, vergunningvoorschriften of convenanten
als ook om een aantal nu nog vrijwillige rapportages. Voor de chemische industrie
is onderzoek gedaan naar de mogelijkheden om te komen tot één
geïntegreerde jaarlijkse rapportage aan de overheid1. Daarbij is geconcludeerd dat het in principe mogelijk en wenselijk
is om alle (bestaande) jaarlijkse rapportages te koppelen. Voor de chemische
bedrijven gaat het dan om de VNCI-enquête, de BMP-rapportage, de KWS-2000
rapportage, de Individuele Emissieregistratie, de BSB- rapportage, de BEES-rapportage
en de vergunningrapportages in het kader van de Wet milieubeheer en de Wet
verontreiniging oppervlaktewateren. Tevens is voorgesteld om toe te groeien
naar een situatie waarin het jaarlijkse geïntegreerde verslag ook zo
veel mogelijk de functie kan overnemen van de huidige niet-jaarlijkse rapportages.
Daarvoor moeten echter wel afspraken worden gemaakt over eenduidig te hanteren
definities voor stoffen, standaard meet- of rekenmethodes, methoden van registratie
en aggregatie e.d. Een gebundelde, volgens bepaalde zorgvuldigheidseisen tot
stand te brengen rapportage biedt op het vlak van efficiënte informatie-voorziening
voor zowel overheid als bedrijven voordelen. Om deze voordelen zoveel mogelijk
te benutten, zullen de aan het overheidsverslag te stellen eisen zodanig worden
geformuleerd, dat zo veel mogelijk kan worden voorkomen dat naast het overheidsverslag
nog een separate rapportage nodig zal zijn. 2.4.2. Inhoud van het overheidsverslagMet betrekking tot de te rapporteren gegevens (om welke gegevens gaat
het?; in welke vorm dienen deze te worden gepresenteerd?) zullen bij en krachtens
amvb regels worden gesteld. De krachtens amvb bij ministeriële regeling
te stellen regels zullen beperkt blijven tot technische onderwerpen en detailpunten.
Te denken valt in dit verband aan de vaststelling van formulieren e.d.Teneinde een zo groot mogelijke stroomlijning van de huidige rapportages
aan de overheid te realiseren, en te komen tot een voor zowel bedrijven als
overheden optimale vorm van verslaglegging, zal bedoelde amvb in nauw overleg
en door intensieve samenwerking met vertegenwoordigers van de betrokken overheden
(provincies en waterkwaliteitsbeheerders) en de verslagplichtige bedrijven
worden opgesteld. Het wetsvoorstel geeft wat dit betreft reeds een bepaalde richting aan
en stelt daarmee ook een aantal beperkingen: op grond van het wetsvoorstel
zullen in het overheidsverslag (uitsluitend) gegevens worden opgenomen met
betrekking tot de door de inrichting veroorzaakte milieubelasting in het verslagjaar
en de in dat jaar getroffen maatregelen en voorzieningen ter beperking van
die belasting. Het gaat hier derhalve, globaal genomen, om dezelfde onderwerpen –
de milieubelasting en de interne milieuzorg van het bedrijf – als die
welke in het publieksverslag moeten worden behandeld. Ook het overheidsverslag
zal verder een vooruitblik voor het volgende verslagjaar moeten bevatten.
Voorts bepaalt het wetsvoorstel dat bedoelde milieugegevens nodig moeten zijn
in verband met de handhaving van de voor het bedrijf geldende milieuvoorschriften,
het formuleren en monitoren van milieubeleid door de diverse daarvoor verantwoordelijke
overheden of de uitvoering van regelgeving van de Europese Unie.Met betrekking tot de gegevensverstrekking ten behoeve van de handhaving
kan nog het volgende worden opgemerkt. Bij het inhoud geven aan de amvb dient
te worden gewaarborgd dat de overheid kan beschikken over voldoende mogelijkheden
tot doelmatige handhaving van de milieuvoorschriften van de verslagplichtige
bedrijven. De amvb dient ten minste een niveau van handhaving mogelijk te
maken, dat gelijk is aan het niveau dat met de huidige voorzieningen kan worden
bereikt.In dit verband kan als voorbeeld gewezen worden op de wijze waarop de
Wvo-vergunningen thans worden gehandhaafd. In de huidige situatie wordt de
basis voor de handhaving van de in die vergunning opgenomen voorschriften
gevormd door meet-, analyse- en rapportageverplichtingen. De op grond van
die verplichtingen verkregen lozinggegevens worden momenteel veelal in kwartaalrapportages
aan de overheid gerapporteerd; in toenemende mate gebeurt dit met gebruikmaking
van geautomatiseerde gegevensdragers. Het gaat hier overigens om basisgegevens
die reeds door het bedrijf routinematig worden verzameld en die tevens onderdeel
dienen uit te maken van een goed werkend bedrijfsintern milieuzorgsysteem.
Bedoelde gegevens spelen een belangrijke rol bij het toezicht van de overheid
op de bedrijven en vormen een basis voor de inrichting van een controleprogramma
meting en bemonstering door de overheid. De overheid beschikt langs deze weg
tijdig over de voor de handhaving benodigde gegevens. Deze gegevens hebben
bovendien het voor de vergunningcontrole vereiste detailniveau. Bij de opstelling
van de amvb moet worden voorkomen dat barrières ontstaan waardoor het
bevoegd gezag niet meer zoals thans op het juiste tijdstip en op eenvoudige
en doelmatige wijze de beschikking kan krijgen over de benodigde gegevens
voor de handhaving van milieuvoorschriften in lozingsvergunningen. Dit overigens
zonder het uitgangspunt van het verminderen van de rapportages door bedrijven
geweld aan te doen.Zoals aangegeven wordt de regeling in het wetsvoorstel met betrekking
tot de in het overheidsverslag op te nemen gegevens verder uitgewerkt bij
of krachtens amvb. Het bovengeschetste wettelijk kader geldt daarbij als uitgangspunt.
Hierna wordt een voorlopige indicatie gegeven van de nadere regelgeving bij
of krachtens amvb.De amvb zal voor wat betreft de inhoudelijke eisen die aan het overheidsverslag
zullen worden gesteld, aansluiten bij de milieuthema's zoals die in de nationale
milieubeleidsplannen tot nu toe worden gehanteerd. Deze themabenadering wordt
ook gebruikt in de rapportages over de uitvoering van bedrijfsmilieuplannen,
die veel verslagplichtige (industriële) bedrijven nu reeds dienen op
te stellen in het kader van het milieuconvenant dat is afgesloten met de bedrijfstak
waartoe zij behoren.Bedoelde rapportages worden gebruikt voor onder meer de monitoring van
beleidsdoelstellingen voor het milieubeleid voor de industrie. Het hieronder volgende overzicht van bedoelde milieuthema's zou moeten
dienen als vertrekpunt bij het opstellen van de amvb die uitwerking geeft
aan het overheidsverslag. Het overzicht is bedoeld als indicatie voor de inhoud
van het overheidsverslag.Het geeft de richting aan die gevolgd zou moeten worden bij het opstellen
van de amvb en de daarop gebaseerde nadere regelgeving. Zoals gesteld, wordt
de uiteindelijke inhoud van die regelgeving in nauw overleg met bedrijfsleven
en betrokken overheden vastgesteld. Overzicht van milieuthema's1. Klimaatverandering.2. Verzuring.3. Verspreiding naar lucht.4. Verspreiding naar oppervlaktewater.5. Verspreiding van radioactieve straling.6. Vermesting.7. Verwijdering.8. Bodembescherming en -sanering.9. Verstoring door geluid.10. Verstoring door geur.11. Verstoring/externe veiligheid.12. Bedrijfsinterne milieuzorg. 2.4.3. Aard van de in het overheidsverslag op te nemen
gegevensAls hoofdregel zal in de amvb worden aangehouden dat de in het overheidsverslag
op te nemen gegevens die betrekking hebben op één kalenderjaar,
worden uitgedrukt in jaarvrachten en op het niveau van de gehele inrichting
worden gepresenteerd.Op deze regel zullen evenwel de volgende uitzonderingen mogelijk moeten
zijn.Op beleidsmatige gronden en in lijn met internationale verplichtingen
is in het BEES A een verplichting tot vaststelling van de totale uitworp per
stookinstallatie opgenomen. Ook de Staat heeft op grond van internationale
afspraken of richtlijnen bepaalde verplichtingen om milieuge- gevens te verstrekken.
Daartoe zijn soms gegevens van bedrijven nodig, die gedetailleerder zijn dan
gegevens over jaarvrachten op inrichtingenniveau. Zo bepaalt EEG-richtlijn
88/609 inzake emissiebeperkingen door grote stookinstallaties dat de lidstaten
van de Europese Unie aan de Raad voor sommige bedrijven gegevens verstrekken
over de uitworp van SO2 en NOx, op het niveau van de
installaties zelf. Een ander voorbeeld betreft het CORINAIR, het Europees
informatiesysteem voor emissies naar de lucht waarvoor iedere lidstaat van
de Europese Unie jaarlijks gegevens moet verstrekken over emissie naar de
lucht van een achttal stoffen: SO2, NOx, VOS, CH4, NH3, CO, CO2 en N20. Deze gegevens
dienen te worden verstrekt per bedrijf op het niveau van installaties en zodanig
gespecificeerd te zijn dat een validatie op hoofdlijnen door het bevoegd gezag
mogelijk is. Bij het voorschrijven van de inhoud van het overheidsverslag
zal hiermee rekening moeten worden gehouden.Denkbaar is verder dat de lokatiespecifieke omstandigheden van een bedrijf
zodanig zijn, dat het met het oog op een goede handhaving en controle van
de voor dat bedrijf geldende milieuvoorschriften noodzakelijk is, dat het
bevoegd gezag voor sommige van bovengenoemde vormen van milieubelasting ook
nog over meer gedetailleerde informatie beschikt. Het gaat dan om in het overheidsverslag
op te nemen, aanvullende gegevens op een ander aggregatieniveau – bij
voorbeeld op bronniveau of in maand- of kwartaalvrachten. Van dergelijke specifieke
omstandigheden kan sprake zijn bij voorbeeld een industrieel bedrijf dat is
gesitueerd in een waterwingebied of op een lokatie op zeer korte afstand van een dichtbevolkt gebied. De ruimte om in deze bijzondere gevallen
voor te kunnen schrijven dat bedoelde gegevens in het overheidverslag worden
opgenomen, kan in de amvb door middel van de figuur van de nadere eis waar
nodig verschaft worden. 2.4.4. Aanvullende gegevens die in het overheidsverslag
kunnen worden opgenomenHet is denkbaar dat het bevoegd gezag in individuele gevallen nog andere
milieugegevens van het bedrijf wenst te ontvangen.Het zal dan kunnen gaan om gegevens met betrekking tot vormen van milieubelasting,
die onder het bereik van de Wet milieubeheer of de Wvo vallen en in desbetreffende
vergunningen zijn genormeerd, maar die niet betrekking hebben op de milieuthema's
welke hierboven onder 1 tot en met 12 staan vermeld. Gedacht kan worden aan
bij voorbeeld gegevens over het verbruik van grondstoffen in de inrichting.
Voor zover het bevoegd gezag die gegevens met een jaarlijkse (rapportage)frequentie
wenst te ontvangen, zouden deze gegevens in het overheidsverslag moeten worden
opgenomen om zo geen afbreuk te doen aan het uitgangspunt van één
jaarlijkse, geïntegreerde rapportage aan de overheid. Ook hiervoor zal
in de amvb ter uitwerking van het overheidsverslag een voorziening worden
getroffen. 2.4.5. Kwaliteit van de in het overheidsverslag op te
nemen gegevensDe in het overheidsverslag op te nemen gegevens zullen op een goede wijze
tot stand moeten zijn gekomen; het meten, registreren en aggregeren van die
gegevens zal aan bepaalde zorgvuldigheidseisen moeten voldoen. Dit is een
voorwaarde voor een correcte en betrouwbare verslaglegging. Bij het verder
uitwerken van de milieuverslaglegging aan de overheid zal aan dit aspect uitdrukkelijk
aandacht worden besteed. Daarbij zal bij voorbeeld het inrichten van meet-
en registratiesystemen en het verstrekken van gegevens via geautomatiseerde
systemen aan de orde kunnen komen. In het kader van de opstelling van de amvb
die het overheidsverslag nader regelt, zal onderzocht worden welke afspraken
hierover gemaakt kunnen worden tussen betrokken overheden en bedrijfsleven.
Indien dit nodig zou blijken, zouden ook in de regelgeving zelf enige globale,
procedurele vereisten kunnen worden opgenomen met betrekking tot de wijze
waarop de relevante milieugegevens moeten worden verkregen. 2.4.6. Andere rapportages naast het overheidsverslagDe regering wil het aantal milieurapportages van bedrijven aan de overheid
zoveel mogelijk beperken. Andere (bestaande) rapportageverplichtingen buiten
het overheidsverslag om zullen dan ook alleen nog mogen worden opgelegd aan
verslagplichtige bedrijven, indien daarvoor duidelijke redenen aanwezig zijn.Uitzonderingen op dit principe van integratie van rapportages in het overheidsverslag
en corresponderende beperking van rapportages daarbuiten zullen mogelijk zijn
in gevallen, die in de amvb zullen zijn aangegeven. Gedacht moet worden aan
gevallen waarin per sé alleen gerapporteerd moet of kan worden volgens
een niet-jaarlijkse frequentie. Daarbij kan het gaan om rapportages die betrekking
hebben op bovengenoemde, naar milieuthema gerangschikte categorieën van
gegevens of die betrekking hebben op andere binnen het kader van de Wet milieubeheer
en de Wvo relevante milieugegevens. De noodzaak tot het opleggen van deze
rapportages bestaat in de volgende situaties.In de eerste plaats is denkbaar dat van individuele, qua aard of omvang
bijzondere bedrijven, dan wel bedrijven waarvoor locatiespecifieke omstandigheden
gelden, in verband met de handhaving van de milieuvoorschriften nog enkele,
qua frequentie afwijkende rapportages in aanvulling op het overheidsverslag
moeten worden verlangd (bij voorbeeld kwartaal- of maandrapportages).In de tweede plaats moet gedacht worden aan situaties waarin een bedrijf
het overheidsverslag niet overeenkomstig de ter zake geldende voorschriften
en afspraken opstelt en het bevoegd gezag dus niet naar behoren gebruik kan
maken van dat verslag. In die gevallen is het bevoegd gezag gerechtigd de
benodigde gegevens ook langs andere weg op te vragen. Aan een gebrekkige overheidsverslag
kunnen verschillende oorzaken ten grondslag liggen: het meet- en registratiesysteem
van het bedrijf functioneert niet goed; de aggregatie van gegevens vindt niet
volgens de afspraken plaats; de wijze van rapporteren is ontoereikend, enz..In de derde plaats moet worden gewezen op de incidentele rapportages.
De stroomlijning via het verplichte overheidsverslag heeft primair betrekking
op jaarlijkse en ook niet jaarlijkse periodieke milieurapportages en niet
op incidentele vormen van informatievoorziening aan de overheid. In de milieuwetgeving
komen tal van bepalingen voor die een eenmalige kennisgeving of aangifte voorschrijven.
Te denken valt hierbij aan wettelijke verplichtingen tot het onmiddellijk
bij een overschrijding op de hoogte stellen van het bevoegd gezag, dat niet
meer wordt voldaan aan bepaalde emissie-eisen, zoals die welke bij voorbeeld
op grond van EEG-regelgeving zijn neergelegd in het Besluit luchtemissies
afvalverbranding. Ook de melding van ongewone voorvallen op grond van hoofdstuk
17 van de Wet milieubeheer draagt een incidenteel karakter. Ook in individuele
vergunningvoorschriften is nogal eens de verplichting voor het bedrijf opgenomen
om bij storingen of calamiteiten of bij (ernstige) incidentele overschrijdingen
van bepaalde emissieplafonds te melden. In al deze gevallen wordt gerapporteerd
naar aanleiding van en direct volgend op een bepaalde gebeurtenis. De functie
van dit soort verplichtingen kan niet (volledig) door een jaarlijks milieuverslag
worden overgenomen.Voor al deze gevallen zal in de amvb een voorziening worden getroffen
om te voorkomen dat de noodzakelijke informatie niet meer van de verslagplichtige
kan worden gevraagd.Opgemerkt zij nog dat andere rapportages van bedrijven die niet primair
op het terrein van het milieu liggen, uiteraard niet onder het bereik van
het overheidsverslag vallen. Te denken valt in dit verband bij voorbeeld aan
de gegevensverstrekking in het kader van de aanslag voor de verontreinigingsheffing
oppervlaktewateren. 2.4.7. Inzage door de overheid in gegevens bij het bedrijfBehalve dat bedrijven (aktief) rapporteren over allerlei milieu-onderwerpen
aan de overheid, zijn zij ook vaak verplicht bepaalde milieugegevens desgevraagd
ter inzage te geven aan die overheid. In veel gevallen is daarbij tegenwoordig
ook sprake van een geautomatiseerde vorm van aanlevering van gegevens. Dat
verandert in beginsel niet met de invoering van het onderhavige wetsvoorstel.
In het belang van de handhaving van de milieuvoorschriften is het onontkoombaar
dat het bedrijf bepaalde vormen van milieubelasting regelmatig meet of op
andere wijze monitoort – soms met een dagelijkse frequentie –
en de uitkomsten daarvan systematisch registreert en dat de overheid wanneer
zij dat wenst de betreffende gegevens kan inzien bij het bedrijf. De bevoegdheid
van het vergunningverlenend gezag om in de vergunning de nodige meet- en registratieverplichtingen
op te nemen blijft dan ook onverkort gelden. Wel is overigens denkbaar dat
de behoefte bij het bevoegd gezag om bepaalde gegevens in te zien zal afnemen
wanneer bedrijven een geïntegreerd overheidsverslag gaan uitbrengen,
dat binnen de mogelijkheden van een jaarlijks verslag de overheid
op optimale wijze voorziet van een breed scala aan relevante milieugegevens. 2.4.8. Schematische weergave van informatiestromen van
bedrijf naar bevoegd gezag na invoering overheidsverslagHieronder is in samengevatte vorm weergegeven hoe de relevante milieu-informatie
van het bedrijf het bevoegd gezag zal bereiken na invoering van het overheidsverslag. Tabel 2 Gegevensverstrekking door bedrijven na invoering
overheidsverslag 1. overheidsverslag
waarin opgenomen: gegevens m.b.t.
milieuthema's zoals aangegeven bij amvb; zie § 2.4.2 en § 2.4.3.aanvullende
gegevens (met een jaarlijkse frequentie), voor zover bij amvb aangegeven;
zie § 2.4.4. 2. andere rapportages met een niet-jaarlijkse frequentie,
voorzover bij amvb aangegeven; zie § 2.4.7 3. terinzagelegging
van gegevens bij het bedrijf (ondergaat geen verandering); zie § 2.4.7HOOFDSTUK 3. OPENBAARMAKING VAN MILIEUVERSLAGEN 3.1. Openbaarmaking van publieksverslagenDe openbaarmaking van publieksverslagen behoort tot de verantwoordelijkheid
van de bedrijven zelf. Openbaarmaking geschiedt door ervoor te zorgen dat
belangstellenden desgevraagd van de inhoud kennis kunnen nemen. Van de betrokken
bedrijven wordt in dat kader ook eigen initiatief verwacht. Volgens het wetsvoorstel
moeten zij namelijk uiterlijk zes maanden na afloop van een verslagjaar kennis
geven van de mogelijkheid tot inzage en de verkrijgbaarheid van de publieksverslagen.
Om te verhinderen dat geld een barrière vormt, is bepaald dat inzage
kosteloos moet worden verleend en dat voor de verstrekking van exemplaren
niet meer dan de kostprijs in rekening mag worden gebracht. Redelijk is in
dit verband dat een vergoeding wordt gevraagd voor de kosten van het drukken
van het verslag.De termijn van zes maanden sluit aan bij het tijdstip waarop organen van
rechtspersonen in normale gevallen een jaarverslag opgemaakt moeten hebben.
Dat geeft bedrijven die op grond van zowel de Wet milieubeheer als het Burgerlijk
Wetboek verslagplichtig zijn, de mogelijkheid om beide stukken gelijktijdig
openbaar te maken. Naamloze en besloten vennootschappen, coöperaties
en onderlinge waarborgmaatschappijen zijn verplicht, behoudens voorzover zij
daarvan wettelijk zijn vrijgesteld, hun jaarverslag openbaar te maken. Zij
zijn verplicht dit te deponeren ten kantore van het handelsregister van de
plaats waar de rechtspersoon statutair zijn zetel heeft. Van nederlegging
bij de plaatselijke Kamer van Koophandel en Fabrieken mag echter worden afgezien,
indien op het kantoor van de rechtspersoon inzage wordt geboden en op verzoek
aan geïnteresseerden afschrift wordt verstrekt. Kennisneming door inzage
is kosteloos, afschriften worden tegen betaling van de kostprijs verstrekt1. Het is goed denkbaar dat de faciliteit van het handelsregister
ook voor de openbaarmaking van milieuverslagen beschikbaar komt. Daarover
zal het bedrijfsleven zelf moeten beslissen.Wanneer burgers kennis willen nemen van overheidsverslagen die de overheid
van een bedrijf heeft ontvangen, geldt het principe van openbaarheid van bestuur;
de openbaarmaking vindt plaats overeenkomstig de daarvoor gestelde regels
in de Wet openbaarheid van bestuur. 3.2. Verstrekking van milieuverslagen aan de ondernemingsraadVolgens het wetsvoorstel zal ongevraagd aan de ondernemingsraad –
indien het betrokken bedrijf een ondernemingsraad heeft – een exemplaar
van elk milieuverslag moeten worden verschaft. Gegeven het grote belang van
betrokkenheid van de werknemers bij de bedrijfsmilieuzorg, moet het niet van
het eigen oordeel van de ondernemer of van het initiatief van een of meer
werknemers afhangen of ondernemingsraden in het bezit komen van de voor hen
relevante milieuverslagen. Door een wijziging van de Wet op de ondernemingsraden
wordt de ondernemer ertoe verplicht de verslagen zo spoedig mogelijk na opstelling
uit eigen beweging aan de ondernemingsraad te verstrekken. 3.3. Verstrekking van overheidsverslagen aan de overheidIn het wetsvoorstel is bepaald dat van het overheidsverslag twee exemplaren
door het bedrijf worden overgelegd aan het ten aanzien van de milieuvergunning
en de Wvo-vergunning bevoegde gezag.Het voor de Wet milieubeheer bevoegde gezag – bij de groep van aan
te wijzen bedrijven is dit in beginsel steeds de provincie – zendt een
exemplaar door naar de regionaal inspecteur, belast met het toezicht op de
milieuhygiëne. Het voor de Wvo bevoegde gezag, de waterkwaliteitsbeheerder,
stuurt een exemplaar door naar het Rijksinstituut voor Integraal Zoetwaterbeheer
en Afval-waterbehandeling (RIZA). Deze doorzendregeling is om de volgende
redenen in het wetsvoorstel opgenomen.De regionale inspecties voor de milieuhygiëne kunnen de in de verslagen
opgenomen informatie gebruiken wanneer zij advies uitbrengen in procedures
op grond van de Wet milieubeheer.De milieuverslagen – met name het overheidsverslag – zijn
voor de rijksoverheid verder van belang voor de berekening van landelijke
emissies van een bepaalde stof of per bedrijfstak.Geïnteresseerden bij de rijksoverheid zijn in dit verband met name
de afdelingen bij het Directoraat-Generaal Milieubeheer en bij Rijkswaterstaat
die zich bezighouden met emissieregistraties en met het doelgroepenbeleid
voor de industrie (inclusief raffinaderijen en de energiesector), het Rijksinstituut
voor Volksgezondheid en Milieuhygiëne (RIVM), het RIZA en het Centraal
Bureau voor de Statistiek (CBS).Provincies en waterkwaliteitsbeheerders behoeven niet met de volledige
distributie van de verslagen op rijksniveau te worden belast. Het wetsvoorstel
voorziet slechts in doorzending aan twee adressen binnen de rijksoverheid,
namelijk dat van de regionale inspecteur en het RIZA. Daarmee is de rijksoverheid
voldoende op de hoogte gesteld. De verspreiding binnen de overheid behoeft
verder geen wettelijke regeling, aangezien deze intern kan worden geregeld.Voor zover in het overheidsverslag informatie is opgenomen, die het bedrijf
op grond van afspraak of wettelijke verplichting moet overleggen aan een andere
(overheids)instantie die niet behoort tot de rijksoverheid, zal dat bedrijf
die informatie kunnen verstrekken door het toezenden van een exemplaar van
het overheidsverslag.Voor het publieksverslag geldt, dat ervan mag worden uitgegaan dat bedrijven
een exemplaar daarvan uit eigen beweging zullen toesturen aan het bevoegd
gezag. 3.4. GeheimhoudingDe openbaarheid van milieuverslagen is niet onbeperkt. De bepalingen in
verband met openbaarheid uit de Wet milieubeheer geven reeds een mogelijkheid
aan de belanghebbende om geheimhouding te verkrijgen van bedrijfsgeheimen
en beveiligingsgegevens, die voorkomen in een stuk waarvoor een verplichting
tot openbaarmaking geldt. Wanneer die verplichting op de overheid rust, kan
volgens de bestaande regeling de belanghebbende aan het bestuursorgaan dat
met de openbaarmaking is belast om geheimhouding verzoeken. Indien het bestuursorgaan
in het verzoek bewilligt, wordt slechts een door dat orgaan goedgekeurde,
tweede tekst openbaar gemaakt, waarin de bewuste gegevens niet zijn opgenomen.
Voorgesteld wordt om zoveel mogelijk dezelfde procedure toe te passen bij
openbaarmaking van milieuverslagen door bedrijven. Tegen een beslissing omtrent
geheimhouding, genomen door het bevoegde gezag, kan vanzelfsprekend bezwaar
worden gemaakt en beroep worden ingesteld. Zolang niet in beroep is beslist,
behoeft een milieuverslag niet openbaar te worden gemaakt. Het is de bedoeling
dat een eenmaal genomen beslissing omtrent geheimhouding ook voor latere verslagjaren
geldig blijft, zodat niet elk jaar voor dezelfde, geactualiseerde gegevens
de hele procedure opnieuw moet worden doorlopen. HOOFDSTUK 4. HANDHAVING VAN MILIEUVERSLAGVERPLICHTINGEN 4.1. Handhaving door middel van het burgerlijk rechtHet niet aan het publiek openbaar maken van een door de wet voorgeschreven
publieksverslag zal, vanuit het burgerlijk recht bezien, kunnen leiden tot
een veroordeling door de rechter op vordering van «een ieder».
Dit blijkt uit de bepaling van het wetsvoorstel die inhoudt dat aan een ieder
een vordering tot openbaarmaking toekomt jegens degene op wie die verplichting
rust. Niet alleen individuen, doch bij voorbeeld ook belangenorganisaties
die rechtspersoonlijkheid bezitten, kunnen, evenals andere rechtspersonen,
bij de burgerlijke rechter een rechtsvordering tot inzage van een publieksverslag
instellen.Belangenorganisaties die rechtspersoonlijkheid bezitten, behoeven hun
rechtsvordering derhalve niet te baseren op het Burgerlijk Wetboek zoals dit
is gewijzigd na inwerkingtreding van de Wet van 6 april 1994 tot regeling
van de bevoegdheid van bepaalde rechtspersonen om ter bescherming van de belangen
van andere personen een rechtsvordering in te stellen (Stb. 1994, 269). Immers,
zij krijgen als rechtspersoon een eigen, op de Wet milieubeheer gebaseerde
vordering, die zij bij de burgerlijke rechter kunnen instellen.Degene die niet de milieugegevens kan krijgen die op grond van de wet
aan een ieder moeten worden verstrekt, zal dus naar verwachting al snel voldoende
belang hebben om met succes een rechtsvordering te kunnen instellen. Voor
het al te lichtvaardig aanspannen van procedures behoeft niet te worden gevreesd.Wanneer immers het belang gering is, zal men meestal op grond van de te
leveren inspanning, de aanloopkosten en het risico van een kostenveroordeling
wel van een procedure afzien.De onderhavige in het wetsvoorstel geopende rechtsgang ziet op kwesties
betreffende het al dan niet openbaar maken c.q. al dan niet opstellen van
publieksverslagen. Voor zover al in die procedure de inhoud van een verslag
aan de orde zou kunnen komen, zal slechts van een marginale beoordeling daarvan
sprake kunnen zijn.Het openbaar maken van een publieksverslag dat niet voldoet aan de daaraan
in de wet gestelde eisen zou onder omstandigheden kunnen leiden tot een actie
uit onrechtmatige daad door degene die van de foutieve verslaglegging schade
leidt. Het zal daarbij dan wel moeten gaan om ernstige onjuistheden of onvolkomenheden
in het verslag; bovendien moet de persoon of organisatie een
duidelijk belang hebben bij een goede verslaglegging.Het publiek staat uiteraard ook een andere – niet juridische –
wegen open om op te komen tegen een bedrijf dat ernstig te kort schiet in
zijn milieuverslaglegging. Indien een publieksverslag wordt uitgebracht, dat
aperte onjuistheden bevat of waarin essentiële informatie is weggelaten –
wat bij voorbeeld blijkt bij raadpleging van het corresponderende overheidsverslag –
kan de belanghebbende burger, milieugroepering, aandeelhouder e.d. die van
het bedrijf geen bevredigende verklaring krijgt met zijn wetenschap de publiciteit
zoeken. 4.2. Handhaving door middel van het bestuursrechtHet bestuurlijk toezicht op het naleven van de voorgestelde regeling komt
ingevolge artikel 18.2 van de Wet milieubeheer toe aan het bestuursorgaan
dat de Wm-vergunning verleent. In geval een Wvo-vergunning vereist is, heeft
op grond van artikel 24 van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren tevens
het bestuursorgaan dat bevoegd is die vergunning te verlenen de bestuurlijke
handhaving van de voorschriften inzake milieuverslaglegging tot taak.Voor de handhavingspraktijk zal een onderscheid moeten worden gemaakt
tussen overheids- en publieksverslag.Voor het overheidsverslag geldt in beginsel hetzelfde als voor bij voorbeeld
bestaande rapportages die op grond van de Wm- of Wvo-vergunning aan de overheid
moeten worden verstrekt. Het is een communicatiemiddel met behulp waarvan
het bedrijf aan het bevoegd gezag milieu-informatie verschaft. Het is dan
ook niet de bedoeling, dat het bevoegd gezag een formele beslissing neemt
of een formeel oordeel uitspreekt naar aanleiding van elk binnengekomen overheidsverslag
(in de zin van goed- of afkeuring van het verslag). Overigens mag ervan worden
uitgegaan dat de bestudering en controle van het verslag van het bevoegd gezag
in vergelijking tot de huidige situatie geen extra inspanningen zal vergen.
Het verslag komt immers in de plaats van een groot aantal bestaande rapportages,
die daarmee komen te vervallen.Bovendien zal de kwaliteit en betrouwbaarheid van de in het overheidsverslag
vermelde gegevens aan bepaalde eisen moeten voldoen (de gegevens zullen op
zorgvuldige wijze moeten zijn gemeten, geregistreerd, geaggregeerd en gerapporteerd).
Daarmee zou op termijn een aanzienlijke efficiencywinst ook aan de kant van
de ontvanger – de overheid – kunnen worden bereikt.Bij een overheidsverslag dat voldoet aan alle daaraan gestelde vereisten
zal het bevoegd gezag in het algemeen alleen reageren door het bedrijf te
berichten dat het verslag heeft ontvangen.Denkbaar is nog wel dat de overheid naar aanleiding en aan de hand van
het verslag samen met het bedrijf bepaalde zaken op milieugebied doorspreekt,
de stand van zaken opmaakt en zo nodig tot afspraken komt. Een meer inhoudelijke reactie zal in het algemeen pas aan de orde zijn
bij verslagen die duidelijk onjuist of onvolledig zijn. Ontoereikende verslagen
zullen voor het bevoegd gezag aanleiding kunnen zijn om in contact te treden
met het betrokken bedrijf. Het bedrijf kan in de gelegenheid worden gesteld
om conform de aanwijzingen van het bevoegd gezag het verslag te corrigeren
of completeren.Een gebrekkig rapporteren staat overigens in sommige gevallen niet op
zich zelf: soms zal het leiden tot een vermoeden bij het bevoegd gezag, dat
het bedrijf bepaalde, voor hem geldende milieuvoorschriften onvoldoende naleeft,
dat het zijn eigen milieubeleid niet adequaat ter hand neemt, enz. Het bevoegd
gezag zal, als dat het geval lijkt te zijn, inzage kunnen verlangen in meer
gedetailleerde meetgegevens die het betrokken bedrijf – bij voorbeeld
op grond van de vergunning – moet registreren, rapportages
over die gegevens van het bedrijf kunnen verlangen, of controles bij dat bedrijf
kunnen uitvoeren.Wanneer het bedrijf te kort schiet bij het uitbrengen van het jaarlijkse
overheidsverslag kan het bevoegd gezag de toepassing van één
van de bestaande bestuursrechtelijke sancties overwegen.In feite komt in deze situatie alleen hantering van het instrument van
de bestuurlijke dwangsom in aanmerking. Het op deze wijze dwingen van het
bedrijf om alsnog een (correct en volledig) verslag uit te brengen heeft overigens
alleen zin, indien de voor het verslag benodigde gegevens bij het bedrijf
voorhanden zijn of gereconstrueerd kunnen worden.Tegen het niet uitbrengen van het publieksverslag kan bij de burgerlijke
rechter rechtstreeks door het publiek worden geageerd. Het ligt dan ook niet
voor de hand dat de overheid in een dergelijke geval met bestuursrechtelijke
sancties optreedt.Ook het openbaar maken van een publieksverslag dat duidelijke onvolkomenheden
bevat, zal in de eerste plaats en vooral door het publiek moeten worden aangekaart
bij de rechter of in de media.Alleen in zeer bijzondere situaties kan dit anders komen te liggen. Dit
kan bij voorbeeld het geval zijn indien een bedrijf met grote regelmaat zijn
verplichting tot het uitbrengen van een deugdelijk publieksverslag niet nakomt
en ook uitspraken van de burgerlijke rechter of negatieve publiciteit kennelijk
onvoldoende aansporing vormen om (goede) verslagen uit te brengen. Onder omstandigheden
zou dan hantering van de bestuurlijke dwangsom door het bevoegd gezag denkbaar
kunnen zijn.Op grond van artikel 18.14 van de Wet milieubeheer kan een ieder aan het
bevoegd gezag verzoeken een dwangsom vast te stellen. 4.3. Handhaving door middel van het strafrechtIn gevallen waarin geen verslagen worden uitgebracht en hantering van
andere sanctiemiddelen onvoldoende soelaas heeft geboden, is strafvervolging
een laatste middel dat ingezet zou kunnen worden tegen het bedrijf dat in
gebreke blijft. Het wetsvoorstel voorziet in een zodanige wijziging van de
Wet op de economische delicten dat overtreding van de voorschriften tot het
openbaar maken van milieuverslagen strafbaar wordt gesteld. 5. Uitvoering van de wettelijke regeling 5.1. BedrijfseffectentoetsVoor een indicatie van het aantal bedrijven dat onder het wetsvoorstel
zal gaan vallen, wordt verwezen naar paragraaf 2.1.Het uitbrengen van een overheidsverslag zal in eerste instantie mogelijk
voor sommige verslagplichtige bedrijven enige extra inspanningen vergen. Deze
kunnen verband houden met de noodzaak om ten behoeve van het overheidsverslag
het meet- en registratiesysteem op onderdelen aan te passen en/of andere maatregelen
te nemen op het vlak van de informatievoorziening binnen het bedrijf (aggregatie/verslaglegging).
Op termijn zal het overheidsverslag echter tot een lastenvermindering kunnen
en moeten leiden. Het overheidsverslag zal immers zo veel mogelijk bestaande
en potentiële rapportageverplichtingen aan de overheid overbodig maken.
De informatiestroom naar de overheden wordt grotendeels gekanaliseerd en gestroomlijnd
via het overheidsverslag en zal daarmee aanzienlijk efficiënter kunnen
verlopen. Bij het opstellen van de nadere regelgeving (amvb en ministeriële
regeling) met betrekking tot het overheidsverslag zal meer in detail worden
aangegeven welke lasten aan het overheidsverslag verbonden zijn en hoe deze
zich door de tijd heen zullen verhouden tot de lasten die thans
verbonden zijn aan het rapporteren over milieu-onderwerpen aan de overheid.Het uitbrengen van een publieksverslag betekent een extra last voor de
betrokken bedrijven. Deze kan echter beperkt blijven, doordat een bedrijf
het publieksverslag voor een groot deel gelijktijdig en in samenhang met het
overheidsverslag kan opmaken. Zo zal het meten, registreren, aggregeren en
verwerken van milieudata goeddeels als één doorlopende aktiviteit
ten behoeve van beide verslagen kunnen plaatsvinden. Ook bij het schrijven
van het publieksverslag zelf kan gebruik gemaakt worden van (delen) van het
opgestelde overheidsverslag.Overigens zullen de lasten van het publieksverslag per individueel verslagplichtig
bedrijf verschillen afhankelijk van de invulling die elk bedrijf aan dat verslag
geeft. In het wetsvoorstel is aan bedrijven de ruimte geboden om binnen de
wettelijke normen naar eigen inzicht tot een juiste, optimale invulling te
komen. Met name de omvang en intensiteit van de veroorzaakte milieubelasting,
maar ook de concrete informatiebehoefte van het publiek zoals ingeschat door
het bedrijf, zullen van invloed kunnen zijn op het op te stellen verslag en
de daaraan verbonden werkzaamheden.De kosten die verband houden met de milieuverslaglegging aan het publiek
kan het bedrijf niet bij het publiek in rekening brengen. Voor één
kostenpost is echter een uitzondering gemaakt.In het wetsvoorstel is bepaald dat de verkrijging van het publieksverslag
tegen betaling van ten hoogste de kostprijs geschiedt. Dit houdt in dat voor
de kosten die het drukwerk betreffen, waarmee eventueel het verslag wordt
vermenigvuldigd, een vergoeding van het publiek kan worden gevraagd.Als administratieve last kan nog worden genoemd de verplichting om een
tweetal exemplaren van het overheidsverslag over te leggen aan provincie en,
indien van toepassing, aan de waterkwaliteitsbeheerder. Dit zal in vergelijking
tot de huidige situatie echter geen grotere last voor de bedrijven betekenen.
Immers met het overheidsverslag vervallen een groot aantal separate rapportages
die nu nog elk jaar of zelfs met een hogere frequentie naar de verschillende
overheden verzonden moeten worden.Voor een schets van de stand van zaken met betrekking tot milieuverslaglegging
in de ons omringende landen wordt verwezen naar paragraaf 1.8. 5.2. Lasten voor de uitvoerende overheden en het justitiële
apparaatDe regering verwacht dat de verplichting tot het uitbrengen van een publieksverslag
en een geïntegreerd overheidsverslag een belangrijke stimulans kunnen
betekenen voor de betrokken bedrijven om hun milieuprestaties verder te verbeteren.
Daarmee zal ook het rendement van het milieubeleid van de overheid toenemen.Bij bedrijven die een actiever milieubeleid gaan voeren zal de handhaving
van milieuregels door de overheid globaler kunnen zijn. De beschikbare financiële
en personele middelen van de overheid kunnen dan selectiever worden ingezet.Voor het overheidsverslag geldt verder dat deze moet leiden tot een efficiëntere
informatiestroom van bedrijf naar overheid; ook aan de zijde van de overheid
zal dit op den duur tot een lastenverlichting kunnen leiden.Aangezien het publieksverslag als instrument niet primair voor de overheid
is bedoeld en de overheid niet de eerste geadresseerde van dat
verslag is, zijn de uitvoeringslasten in verband met het publieksverslag voor
de overheid gering.Het wetsvoorstel zal enige extra administratieve belasting voor provincies
en waterkwaliteitsbeheerders met zich brengen. Zij worden belast met het doorzenden
van een exemplaar van elk overgelegd verslag aan de inspecteur voor de milieuhygiëne
respectievelijk het RIZA. Verwacht mag worden dat de toename van de lasten voor het justitiële
apparaat als gevolg van de invoering van het wetsvoorstel klein zal zijn.
De groep van verslagplichtige bedrijven zal immers voorlopig beperkt blijven
tot enige honderden. Geschillen over het publieksverslag zullen aan de commune
rechter kunnen worden voorgelegd. De mate waarin dit werkelijk zal geschieden,
is nog moeilijk voorspelbaar. Het lijkt niet voor de hand te liggen dat in
het kader van de bestuursrechtelijke handhaving van de voorgestelde regeling
het aantal beroepen bij de Raad van State aanzienlijke uitbreiding zal ondergaan.
De extra belasting voor de strafkamers van de rechtbanken en voor het openbaar
ministerie tenslotte is zeer beperkt, aangezien aan het strafrecht bij de
handhaving slechts de functie van sluitstuk is toegedacht. 5.3. Invoering van verslagverplichtingenHet streven is erop gericht om de verplichtingen tot het opstellen van
het publieksverslag en het overheidsverslag gelijktijdig in te voeren. Het
eerste verslagjaar zal in elk geval niet eerder zijn dan 1998. Bepalingen
van het wetsvoorstel zullen pas in werking treden wanneer ook de uitvoeringswetgeving
gereed is.Het is in dit verband niet geheel uit te sluiten dat de bepalingen van
het wetsvoorstel inzake het overheidsverslag enige tijd na de bepalingen welke
betrekking hebben op het publieksverslag van kracht zullen worden. De in paragraaf
1.3.3 geschetste uitwerking van het overheidsverslag zal namelijk de nodige
tijd vergen. Zoals daar reeds aangegeven, ligt het in de bedoeling om in nauw
overleg tussen bedrijfsleven, de overheden aan wie verslag moet worden gedaan
(provincies, waterkwaliteitsbeheerders) en de betrokken ministeries de vereisten
voor het overheidsverslag nader uit te werken. Die vereisten zullen moeten
worden vastgelegd in voorschriften (amvb en eventueel ministeriële regeling)
en voor zover mogelijk en wenselijk in afspraken tussen de verschillende belanghebbende
partijen. 5.4. Implementatie en evaluatie van de wettelijke regelingAls voorbereiding op de inwerkingtreding van het wetsvoorstel zullen verschillende
voorlichtingsaktiviteiten plaatsvinden om bedrijven, betrokken overheden en
het publiek te informeren over de nieuwe wettelijke regeling. Indien van de
zijde van het bedrijfsleven daaraan behoefte bestaat, kan door het Ministerie
van VROM in samenspraak met betrokkenen een handreiking worden ontwikkeld,
die verslagplichtige bedrijven kunnen gebruiken als hulpmiddel bij het opstellen
van publieksverslagen.Vanaf het tijdstip van inwerkingtreding zal de uitvoering van de gehele
regeling samen met het bedrijfsleven nauwgezet worden gemonitoord. Voor het
publieksverslag zal daarbij ook de doelgroep(en) van dat verslag worden betrokken
(met name de milieu-organisaties). Voor het overheidsverslag zal daarbij vooral
nauwe betrokkenheid van de andere overheden wenselijk zijn. De regeling zal
worden geëvalueerd. Voor het overheidsverslag zal bij de evaluatie met
name aandacht worden besteed aan de gerealiseerde stroomlijning van rapportages
aan de overheid en de daardoor bereikte lastenverlichting voor het bedrijfsleven.
Evaluatie zal overeenkomstig artikel 21.2 van de Wet milieubeheer binnen 3
jaar na haar inwerkingtreding plaatsvinden. HOOFDSTUK 6. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I AAangezien in de voorgestelde titel 12.1 bepalingen voorkomen ter afstemming
met de EEG-verordening milieubeheer- en milieu-audit- systeem (de zgn. EMAS-verordening)
is als toevoeging aan artikel 1.1 van de Wet milieubeheer voorzien in een
definitie van deze verordening. BArtikel 8.12, derde lid, van de Wet milieubeheer bevat thans de verplichting
voor het bevoegd gezag om indien het doelvoorschriften aan de vergunning verbindt
daarbij tevens controlevoorschriften te stellen alsmede voorschriften voor
het ter beschikking stellen van de bij controle verkregen gegevens aan het
bevoegd gezag. Deze laatste voorschriften zijn te typeren als verslagverplichtingen.
Aangezien voor de verslagplichtige bedrijven het overheidsverslag in beginsel
het exclusieve kader vormt voor milieuverslaglegging aan de overheid is op
dit punt een afstemmingsbepaling nodig. Verwacht mag worden dat het overgrote
deel van de gegevens, bedoeld in artikel 8.12, derde lid, reeds krachtens
artikel 12.4 in het overheidsverslag zal moeten worden opgenomen. Het is niet
nodig en ook niet wenselijk dat het bedrijf dezelfde gegevens in het overheidsverslag
opneemt en ook nog eens op grond van vergunningvoorschriften ex artikel 8.12,
derde lid, een separate rapportage aan het bevoegd gezag verstrekt. Daarom
is hier voorzien in een bepaling dat de in artikel 8.12, derde lid, genoemde
verplichting voor het bevoegd gezag om ter zake voorschriften aan de vergunning
te verbinden niet geldt, indien de desbetreffende gegevens:– reeds krachtens artikel 12.4, tweede lid, in het milieuverslag
moeten worden opgenomen (zie het voorgestelde artikel 8.12, vierde lid, onder
a) , of– krachtens artikel 12.4, vijfde lid, of artikel 12.5 anderszins
beperkingen aan het bevoegd gezag zijn gesteld ten aanzien van het voorschrijven
van rapportages al dan niet als onderdeel van het overheidsverslag (zie het
voorgestelde artikel 8.12, vierde lid, onder b). CArtikel 8.13, eerste lid, onderdelen a en b, geeft de bevoegdheid aan
het bevoegd gezag aan de vergunning voorschriften te verbinden die inhouden
dat bepaalde metingen, berekeningen, tellingen of onderzoeken moeten worden
verricht ter bepaling van de mate waarin de inrichting nadelige gevolgen voor
het milieu veroorzaakt. Onderdeel c van dat artikellid bepaalt dat de uitkomsten
daarvan moeten worden geregistreerd en bewaard dan wel moeten worden gemeld
of ter beschikking gesteld van aangewezen bestuursorganen. Toepassing van
onderdeel c kan leiden tot een overlap met de milieuverslaglegging door bedrijven
aan de overheid op grond van titel 12.1. Om die overlap en daarmee een mogelijke
opeenstapeling van verslagverplichtingen te voorkomen is in een nieuw tweede
lid een bepaling opgenomen, inhoudende dat van de betreffende bevoegdheid
alleen gebruik kan worden gemaakt voorzover daardoor geen strijd ontstaat
met de regels van titel 12.1 met betrekking tot milieuverslaglegging aan de
overheid.Het gaat dan in het bijzonder om de regels (bij of krachtens amvb) die
aangeven:– aan welke eisen het milieuverslag moet voldoen krachtens artikel 12.4, tweede lid (waaronder eisen ten aanzien van de gegevens die
het milieuverslag moet bevatten),– in hoeverre een bestuursorgaan mag afwijken of nadere eisen kan
stellen met betrekking tot bepaalde onderwerpen van het milieuverslag aan
de overheid (artikel 12.4, vijfde lid), en– in hoeverre een bestuursorgaan naast het milieuverslag nog aanvullende,
andere verslagverplichtingen kan opleggen (artikel 12.5).Een bestuursorgaan dat met gebruikmaking van de bevoegdheid van artikel
8.13 bepaalde informatie in het milieuverslag dan wel in een afzonderlijk
verslag wil zien opgenomen, zal dit dan ook alleen kunnen doen met inachtneming
van het bepaalde krachtens de artikelen 12.4, tweede en vijfde lid, alsmede
12.5. DDit onderdeel geeft deels invulling aan het eerder gereserveerde hoofdstuk
12 van de Wet milieubeheer. De oorspronkelijke titel «Meet- en registratieverplichtingen»
van dit hoofdstuk is in verband met de opneming van de bepalingen inzake het
milieuverslag gewijzigd in «Verslag-, registratie- en meetverplichtingen».
Verslagverplichtingen kunnen registratie- en meetverplichtingen impliceren.
Evenzo kunnen registratieverplichtingen meebrengen dat metingen moeten worden
verricht. De meest omvattende verplichting is voorop gesteld.De bepalingen inzake milieuverslaglegging zijn ondergebracht in een afzonderlijke
titel. Deze betreft uitsluitend verslagverplichtingen voor bedrijven. Daarnaast
bestaan verplichtingen voor bestuursorganen om verslag uit te brengen over
de uitvoering van de Wet milieubeheer. Deze zijn ondergebracht in hoofdstuk
21 (Verdere bepalingen). Artikel 12.1Het eerste lid definieert het begrip verslagjaar als het voorafgaande
kalenderjaar. Voor zover het milieuverslag mede betrekking heeft op het lopende
kalenderjaar, heeft het voornamelijk het karakter van een prognose.Het tweede lid bepaalt dat de bepalingen van titel 12.1 met betrekking
tot milieuverslaglegging slechts gelden in bepaalde gevallen, nl. de bij amvb
aangegeven categorieën van gevallen waarin inrichtingen ernstige nadelige
gevolgen voor het milieu kunnen veroorzaken. Zoals in paragraaf 2.1 van het
algemene deel van deze toelichting is uiteengezet, gaat het hier alleen om
een deel van de inrichtingen waarvoor gedeputeerde staten bevoegd gezag zijn.
Die inrichtingen zijn in het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer
als zodanig aangewezen. Bij algemene maatregel van bestuur zullen daaruit
die inrichtingen worden geselecteerd die de grootste risico's voor het milieu
kunnen meebrengen. Of een bepaalde inrichting potentieel ernstige nadelige
gevolgen voor het milieu veroorzaakt, is op zich niet uitsluitend af te leiden
uit de bestaande indeling in een bepaalde categorie of uit het aanwijzen van
gedeputeerde staten als bevoegd gezag. In de algemene maatregel van bestuur
zullen daarom niet de categorieën van inrichtingen, maar de categorieën
van gevallen worden aangewezen waarvoor de verslagplicht geldt.In onderdeel b is erin voorzien dat de provinciale bevoegdheden met betrekking
tot deze inrichtingen kunnen worden gedelegeerd aan regionale openbare lichamen
in de zin van de Kaderwet bestuur in verandering.Het criterium voor de aanwijzing «ernstige nadelige gevolgen voor
het milieu« komt overeen met het wettelijk criterium voor de aanwijzing
van bedrijven waaraan de verplichting tot het stellen van financiële
zekerheid kan worden opgelegd. Het feit dat in dit wetsvoorstel voor de aanwijzing
dit criterium is opgenomen, betekent overigens niet dat van alle bedrijven die milieuverslagen openbaar moeten maken ook financiële zekerheid
zal kunnen worden verlangd of, omgekeerd, dat alle bedrijven waarvan financiële
zekerheid wordt verlangd ook milieuverslagen zullen moeten uitbrengen. Aan
de verplichting tot het laten verschijnen van milieuverslagen liggen immers
andere motieven ten grondslag dan aan de verplichting tot het stellen van
financiële zekerheid.De tekst van de bepaling laat in de tweede zin de mogelijkheid open om
de verplichting tot het uitbrengen van een publieksverslag te leggen op een
categorie van bedrijven die geheel of ten dele afwijkt van de categorie waarvoor
de verplichting geldt tot het opstellen van een overheidsverslag. Artikel 12.2Dit artikel bevat de verplichting voor de betrokken, krachtens artikel
12.1, tweede lid, aangewezen inrichtingen tot het opstellen van een milieuverslag
dat bedoeld is voor een algemeen publiek (publieksverslag). Ten behoeve van
de toegankelijkheid is voorgeschreven dat het beknopt en op een begrijpelijke
wijze geformuleerd is. Het verslag kan beperkt blijven tot de hoofdlijnen.
Ter vergroting van het inzicht in de in het verslag op te nemen milieu-informatie
wordt in het tweede lid, onder a, voorgeschreven dat het verslag ook informatie
moet bevatten over de aard van de inrichting en de daarin plaatsvindende aktiviteiten.
Zonder een beschrijving daarvan is de lezer van het verslag veel moeilijker
in staat een inschatting te maken van de oorzaken en de ernst van de door
het bedrijf veroorzaakte milieubelasting.In het tweede lid, onder b en c, en derde lid is bepaald welke informatie
het verslag voorts moet bevatten. De in die artikelleden voorgeschreven informatie
moet als geheel een getrouw beeld opleveren van de relevante gevolgen die
de inrichting voor het milieu veroorzaakt.De gegevens dienen zowel betrekking te hebben op het afgelopen verslagjaar
als op het komende verslagjaar (derde lid). Voor zover de prognose voor het
komende jaar niet significant afwijkt van de op grond van het tweede lid verstrekte
gegevens, kan met die mededeling worden volstaan.Het staat het betrokken bedrijf vrij nog andere, voor het bedrijf relevante
milieu-informatie in het publieksverslag te verstrekken. Gedacht kan worden
aan informatie met betrekking tot de milieu-eigenschappen van door het bedrijf
gefabriceerde produkten – het bedrijf is echter op grond van artikel
12.2 niet verplicht dergelijke informatie in het verslag op te nemen, zie
hiervoor verder paragraaf 2.3 van het algemeen deel.Ook het opnemen van het verslag in andere stukken van het bedrijf is toegestaan,
mits dat de verkrijgbaarheid van het verslag niet bemoeilijkt. Artikel 12.3Dit artikel regelt de afstemming met de EMAS-verordening.Bedrijven die vrijwillig een milieuverklaring op grond van die verordening
opstellen zijn niet verplicht ook nog een publieksverslag op grond van het
voorgestelde artikel 12.2 van de Wet milieubeheer op te stellen. De milieuverklaring
is qua vorm en inhoud vergelijkbaar met het in dit wetsvoorstel geregelde
publieksverslag, zie verder paragraaf 2.3 van het algemeen deel.Ten aanzien van de openbaarmaking van de milieuverklaring is in verdere
artikelen een voorziening getroffen. Artikel 12.4Dit artikel bevat de verplichting om ten behoeve van de vergunningverlenende
instanties op grond van de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging oppervlaktewateren
een milieuverslag (overheidsverslag) op te stellen. De inhoud
van dit verslag zal bij of krachtens amvb worden bepaald. Op de beoogde inhoud
is uitgebreid ingegaan in het algemeen deel van de memorie van toelichting
(zie paragraaf 2.4).Als referentiekader is in het tweede lid aangegeven waarop de gegevens
die in het verslag moeten worden vermeld, betrekking hebben. In het vierde
lid is bepaald dat er slechts gegevens ter vermelding in het overheidsverslag
worden aangewezen, die nodig zijn voor de vervulling van de taken die de betrokken
bestuursorganen ten aanzien van de handhaving en de uitvoering van het beleid
hebben. Daarnaast kunnen gegevens worden gevraagd die de overheid nodig heeft
ter uitvoering van door de Europese Unie opgelegde informatieverplichtingen.
Dit voorkomt dat het overheidsverslag «vervuild» wordt met gegevens
waaraan bij de bestuursorganen geen behoefte is; dit zou bovendien onnodig
lastenverzwarend werken bij het bedrijfsleven.In het vijfde lid is voorzien dat bij amvb bepaald kan worden in hoeverre
de voor de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging oppervlaktewateren bevoegde
bestuursorganen zelf nog voorschriften kunnen geven met betrekking tot het
overheidsverslag.Uitgangspunt is dat de verplichting met betrekking tot het op te stellen
overheidsverslag op uniforme wijze wordt geregeld. Wel kunnen, indien dit
bij voorbeeld met het oog op de handhaving van milieuvoorschriften noodzakelijk
is, ook nog decentrale verslagvoorschriften worden gesteld op grond waarvan
andere, aanvullende of meer gedetailleerde gegevens in het overheidsverslag
worden verlangd. Bij amvb worden de mogelijkheden tot het stellen van die
voorschriften geregeld. Bij amvb zal ook aan- gegeven kunnen worden in welke
vorm die voorschriften gesteld moeten worden. Bij ministeriële regeling
kan op ondergeschikte punten nog uitwerking worden gegeven aan de over een
en ander bij de amvb gestelde regels. Het bevoegd gezag kan dan in de vergunningvoorschriften
de nodige verplichtingen opleggen.Het op grond van dit lid bepaalde werkt door naar de verplichting c.q.
bevoegdheid van het bevoegd gezag zoals opgenomen in artikel 8.12, derde lid,
resp. artikel 8.13, eerste lid, onder c. Zie daarover de toelichting hierboven
onder B en C.In het derde lid is de mogelijkheid geopend om bij of krachtens amvb eisen
te stellen aan de wijze waarop de in het overheidsverslag op te nemen gegevens
worden gemeten, geregistreerd, geaggregeerd en gepresenteerd. Artikel 12.5Om zo veel mogelijk te voorkomen dat naast het overheidsverslag weer andere
verslagverplichtingen worden opgelegd door bestuursorganen is in het eerste
lid bepaald dat bij of krachtens amvb wordt aangegeven in hoeverre daar nog
ruimte voor is. Het bepaalde in dit lid heeft gevolgen voor de verplichting
(op grond van artikel 8.12, derde lid, van de Wet milieubeheer) voor het bevoegd
gezag om afzonderlijke verslagverplichtingen te stellen bij doelvoorschriften
(zie hierboven onderdeel B).Dit lid werkt eveneens door bij gebruikmaking door het bevoegd gezag van
de bevoegdheden in artikel 8.13, eerste lid, onder c.In artikel 8.13 is dan ook voorzien in de nodige afstemming met de onderhavige
bepaling. Zie daarover de toelichting onder C.Het tweede lid maakt het mogelijk regels te stellen met betrekking tot
de invoering van het overheidsverslag. Wellicht zijn overgangsbepalingen noodzakelijk
in verband met verslagverplichtingen die thans in vergunningvoorschriften
zijn opgenomen. Te denken valt in dit verband aan het stellen van een overgangstermijn
waarbinnen vergunningen moeten zijn aangepast aan de nieuwe regels inzake
het overheidsverslag. Als zo'n termijn niet wordt gesteld of als niet binnen
die termijn de voorschriften zijn aangepast, blijven de betrokken
voorschriften verder buiten toepassing: ze zijn immers in strijd met de hogere
regeling bij amvb. Artikel 12.6Dit artikel wordt voorgesteld met het oog op de goede toegankelijkheid
van de milieuverslagen. Dat een milieuverslag in de Nederlandse taal moet
worden gesteld, sluit niet uit dat het mede beschikbaar komt in een taal die
beter toegankelijk is voor de directe omgeving (Fries) of voor bepaalde doelgroepen
zoals buitenlandse aandeelhouders, de buitenlandse leiding en de andere, buitenlandse
werknemers van het concern, waartoe het betrokken bedrijf behoort (Engels).Aangezien de Algemene wet bestuursrecht de mogelijkheid bevat om de Friese
taal te gebruiken in het bestuurlijk verkeer in de provincie Friesland, bevat
het tweede lid een afwijking van het verplichte gebruik van de Nederlandse
taal voor het overheidsverslag. Wel is er in voorzien dat op verzoek een Nederlandse
vertaling verkregen kan worden. Het derde lid voorkomt tenslotte dat toestemming tot geheimhouding (zie
het nieuwe artikel 19.7 in dit wetsvoorstel) van bepaalde soorten gegevens
door het betrokken bedrijf elk jaar opnieuw moet worden verzocht. Een onherroepelijke
beslissing op zo'n verzoek blijft van kracht. Wel is het noodzakelijk dat
uit het verslag blijkt, dat op grond van die beslissing bepaalde gegevens
ontbreken. Artikel 12.7Dit artikel betreft de openbaarmaking van publieksverslagen.Uitgangspunt is dat openbaarmaking geschiedt door degene die de inrichting
drijft. Artikel 12.7 maakt duidelijk hoe dit dient te geschieden. De formulering
is ontleend aan de artikelen uit de Algemene wet bestuursrecht en de Wet milieubeheer
die de openbaarmaking regelen van (ontwerp-)beschikkingen als bedoeld in artikel
13.1 van de Wet milieubeheer1. De redactie verschilt
in zoverre van de Algemene wet bestuursrecht, dat overeenkomstig de terminologie
van de Wet milieubeheer van het publieksverslag desgevraagd niet «afschrift»,
maar «een exemplaar» zou moeten worden verstrekt. Het publieksverslag
heeft immers niet één bepaalde geadresseerde.Zo spoedig mogelijk na het opstellen van het publieksverslag, maar niet
later dan zes maanden na afloop van het verslagjaar moet dat verslag bij het
bedrijf voor een ieder gereed liggen.Daarvan moet in het openbaar kond zijn gedaan.De feitelijke verstrekking of inzageverlening geschiedt op verzoek. Zo'n
verzoek is niet aan een termijn gebonden, zodat het ook geruime tijd later
nog kan worden gedaan.De openbaarmaking bestaat dus uit een complex van handelingen, waarin
de kennisgeving het beslissende moment vormt. Die kennis- geving kan bijvoorbeeld
in een dag-, nieuws- of huis-aan-huisblad worden geplaatst.Het derde lid voorziet erin dat in de gevallen dat een bedrijf geen publieksverslag
maar een milieuverklaring krachtens de EMAS-verordening opstelt, daarop dezelfde
openbaarmakingsregeling van toepassing is. Alleen indien in enig verslagjaar
krachtens de verordening geen milieuverklaring behoeft te worden opgesteld,
geldt ook geen verplichting tot openbaarmaking (tweede volzin).Het vierde lid geeft een ieder het recht bij de burgerlijke rechter nakoming
te vorderen van de elementen die te zamen de verplichting tot openbaarmaking
uitmaken.Overlegging van het publieksverslag aan het bevoegd gezag is niet voorgeschreven.
Aangenomen wordt dat dit op basis van vrijwilligheid toch wel
zal gebeuren. Als dat niet zo blijkt te zijn, kan het bevoegd gezag het verslag
op basis van dit artikel zelf opvragen. Artikel 12.8Het eerste lid regelt het overleggen van het overheidsverslag aan de bestuursorganen
die op grond van het vergunningstelsel uit de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren bevoegd gezag voor de inrichting zijn.Net als voor het publieksverslag is voorgeschreven, moet het overheidsverslag
zo spoedig mogelijk na het opstellen ervan, maar niet later dan zes maanden
na afloop van het verslagjaar aan de betrokken bestuursorganen worden overgelegd.Het tweede lid bepaalt dat de regionale inspectie voor de milieuhygiëne
alsmede het RIZA een exemplaar van dat milieuverslag ontvangen. In het eerste
lid is daarom bepaald dat steeds twee exemplaren dienen te worden overgelegd,
zodat één exemplaar aan de inspectie en één aan
het RIZA kan worden doorgezonden. Artikel 12.9Dit artikel geeft bedrijven de mogelijkheid om aan verslagverplichtingen
ten opzichte van andere bestuursorganen dan die genoemd in artikel 12.4 te
voldoen via het overheidsverslag. De desbetreffende gegevens dienen te zijn
opgenomen in dat verslag; het verslag wordt aan die andere bestuursorganen
toegezonden onder verwijzing naar het betrokken onderdeel. Het voordeel hiervan
is dat bedrijven zoveel mogelijk door middel van één document
(het overheidsverslag) aan verslagverplichtingen kunnen voldoen. De mogelijkheid
voor bedrijven om naar het betrokken onderdeel van het overheidsverslag te
verwijzen, betreft uit- sluitend gegevens die «in de vereiste vorm»
in dat verslag voorkomen, dat wil zeggen dat verder geen uitsplitsingen of
berekeningen nodig zijn om de verlangde gegevens te verkrijgen. EDe formulering van artikel 19.1 is meer in overeenstemming gebracht met
de Algemene wet bestuursrecht, naar aanleiding van de voorgestelde redactie
van artikel 12.7, eerste lid. De betekenis verandert daarmee niet. FArtikel 19.7 geeft in aanvulling op de bestaande artikelen van hoofdstuk
19 van de Wet milieubeheer een regeling voor de bescherming van bedrijfsgeheimen
en beveiligingsgegevens die kunnen voorkomen in een milieuverslag dat overeenkomstig
titel 12.1 is opgemaakt, alsmede voor de geheimhouding van gegevens in het
belang van de veiligheid van de Staat of de nakoming van internationale verplichtingen.De beslissing over verzoeken tot geheimhouding vanwege bedrijfs-geheimen
of beveiligingsgegevens wordt genomen door het bestuursorgaan dat bevoegd
is ten aanzien van het betrokken onderwerp. Heeft het verzoek betrekking op
gegevens over milieuaspecten waarop de Wet milieubeheer van toepassing is,
dan beslist het krachtens die wet bevoegde bestuursorgaan. Indien het verzoek
gegevens over de verontreiniging van oppervlaktewater betreft, zal het op
grond van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren aangewezen bestuursorgaan
oordelen over geheimhouding daarvan. In gevallen waarin het verzoek betrekking
heeft op beide soorten van gegevens, ligt het voor de hand dat de beslissing
pas genomen wordt na overleg tussen de beide bevoegde bestuursorganen. Om de openbaarmaking van het verslag of de tweede tekst niet onnodig op
te houden, is het doen van een verzoek om geheimhouding aan een bepaalde termijn
gebonden.Een tweede tekst moet tegelijk met het verzoek om geheimhouding ter goedkeuring
worden overgelegd. Gebeurt dat niet, of – na aanmaning door het bevoegd
gezag – niet binnen de daarbij aangegeven termijn, dan zal geheimhouding
moeten worden geweigerd. In zo'n geval moet het oorspronkelijke milieuverslag
dus worden gepubliceerd.Indien het gegevens betreft waarvan de geheimhouding geboden is in het
belang van de veiligheid van de Staat of de nakoming van internationale overeenkomsten,
wordt volgens het tweede lid de tweede tekst opgemaakt met inachtneming van
aanwijzingen van de betrokken minister. Die aanwijzingen hoeven niet tot een
bepaald verslagjaar beperkt te blijven, maar zij kunnen mede worden gegeven
voor volgende verslagjaren, zolang de gronden voor geheimhouding blijven bestaan.
Een voorziening als opgenomen in artikel 12.6, derde lid, is daarom voor dit
soort gegevens niet nodig. GHet eerste lid regelt de medeverantwoordelijkheid van de Ministers van
Verkeer en Waterstaat, van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij en van Economische
Zaken voor de voordracht van algemene maatregelen van bestuur betreffende
het milieuverslag, voor zover die betrekking hebben op onderdelen van het
milieubeleid die primair tot hun verantwoordelijkheid behoren. Voorts is in
dit lid vastgelegd dat de Minister van Defensie mede verantwoordelijk is voor
de voordracht van een algemene maatregel van bestuur waarin ten aanzien van
defensie-inrichtingen een verslagplicht in het leven wordt geroepen.In het tweede lid wordt voorgesteld de in titel 12.1 bedoelde algemene
maatregelen van bestuur toe te voegen aan de opsomming in artikel 21.6, vierde
lid, Wet milieubeheer. Dit betekent dat het ontwerp-besluit moet worden gepubliceerd
waarna een inspraakronde plaatsvindt. Ingevolge artikel 21.6, vijfde lid,
van die wet vindt bovendien een zogenaamde voorhangprocedure plaats in de
vorm van door het parlement gecontroleerde delegatie. Dit betekent dat een
algemene maatregel van bestuur nadat hij is vastgesteld, toegezonden dient
te worden aan de Staten-Generaal en niet eerder in werking kan treden dan
vier weken na de datum van uitgifte van het Staatsblad waarin hij is geplaatst.Het ligt overigens in de rede dat de door de Kroon ingevolge dit wetsvoorstel
te stellen regels in één maatregel vervat zullen worden. Artikel IIDit artikel bevat het voorstel om strafbaar te stellen via de Wet economische
delicten:– het niet opstellen, het onjuist opstellen of het niet (tijdig)
overleggen aan de overheid van overheidsverslagen, en– het niet (tijdig) of op een onjuiste wijze openbaar maken van
publieksverslagen. Artikel IIIDit artikel bevat de wijziging van de Wet op de ondernemingsraden, die
de ondernemer verplicht de door hem opgestelde milieuverslagen zo spoedig
mogelijk na het opstellen ervan aan de ondernemingsraad toe te zenden. Het
is niet uitgesloten dat de ondernemingsraad meer dan één milieuverslag
ontvangt, indien de ondernemer meer inrichtingen exploiteert. Met de woorden
«zo spoedig mogelijk« wordt bedoeld: zodra de inhoud van het milieuverslag
is vastgesteld. Het kan zijn dat het milieuverslag al enige tijd
gereed is vóórdat het naar buiten wordt gebracht, bijvoorbeeld
omdat het nog in druk moet verschijnen. In zo'n geval zal de toezending aan
de ondernemingsraad dus niet kunnen wachten tot het tijdstip van de publieke
kennisgeving dat het verslag verkrijgbaar is. Artikel IVDit artikel is een overgangsbepaling die noodzakelijk is om aan te geven
welk kalenderjaar als eerste verslagjaar geldt. Om aan de betrokken bedrijven
voldoende tijd te geven om zich voor te bereiden op het uitvoeren van de verplichtingen
tot het opstellen van milieuverslagen is bepaald dat het jaar waarover voor
de eerste maal een verslag moet worden uitgebracht, niet eerder zal zijn dan
1998. Wanneer deze regeling gaat werken na 1 juli 1997, zal om dezelfde reden
het eerste verslagjaar 1999 zijn. Artikel VDe amvb ter uitvoering van artikel 12.4 moet gereed zijn, voordat de wettelijke
regeling kan gaan werken. Omdat niet nu al kan worden gewaarborgd dat de amvb
tegelijk met de wet in het Staatsblad kan worden geplaatst, wordt voorzien
in het vaststellen van de inwerkingtreding bij klein kb. Uiteraard is het
streven gericht op gelijktijdige plaatsing van beide regelingen in het Staatsblad. De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,M. de BoerDe Minister van Verkeer en Waterstaat a.i.,M. de Boer XNoot1Verordening (EEG) nr. 1836/93 van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 29 juni 1993 (PbEG L 168).XNoot1Kamerstukken II, 20 633, nr. 2 en nr. 3, § 5.1 en § 5.2.3.XNoot1Notitie Bedrijfsinterne milieuzorg, kamer- stukken II 1988/89, 20 633,
nr.3, § 4.3.7.XNoot2Kamerstukken II, 21 087 en 21 109, nr. 10 en nr. 11, bijlage
III.XNoot3Kamerstukken II, 22 302, nrs. 1–2, blz. 86.XNoot4Motie op stuk 23 400-XI,nr. 18.XNoot1Bedrijfsinterne milieuzorg, Standpunt naar aanleiding van de tussenevaluatie
bedrijfs- milieuzorgsystemen 1992, Kamerstukken II 1993/94, 20 633, nr.
5.XNoot1Richtlijn nr. 90/313/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
7 juni 1990 inzake de vrije toegang tot milieu-informatie (PbEG L 158).XNoot1Rapport integrale verslaglegging van de Overleggroep Chemische Industrie,
mei 1995.XNoot1Burgerlijk Wetboek, boek 2, artikel 394, vierde lid, en voorts de Handelsregisterwet,
artikel 30, vierde, juncto eerste en tweede lid, en het Handelsregisterbesluit.XNoot1AWB, artikelen 3:19, tweede lid, en 3:22, derde lid, en Wet milieubeheer,
artikel 19.1. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24572-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl