Economie met open grenzen; Verslag nota-overleg op 6 november 2000 over de nota "Internationaal is de norm" (kamerstuk 21670, nr. 10)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 21670, nr. 11

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

16-11-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

21670 nr. 11

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningStenografisch verslag van een notaoverleg van de vaste commissie voor
Economische ZakenEerste
termijn van de zijde van de commissieEerste termijn van de zijde van de regeringTweede termijn van de zijde van de commissieTweede termijn van de zijde van de regering
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 21670Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 67 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
21 670Economie met open grenzennr. 11VERSLAG VAN EEN NOTAOVERLEGVastgesteld 9 november 2000De vaste commissie voor Economische Zaken1
heeft op 6 november 2000 overleg gevoerd met minister Jorritsma-Lebbink van
Economische Zaken over de nota «Internationaal is de norm» (21 670,
nr. 10).Van het overleg brengt de commissie bijgaand stenografisch verslag uit.De voorzitter van de vaste commissie voor Economische Zaken,BiesheuvelDe griffier van de vaste commissie voor Economische Zaken,Tielens-Tripels Stenografisch verslag van een notaoverleg van de vaste commissie voor
Economische ZakenMaandag 6 november 2000 10.15 uurDe voorzitter: BiesheuvelAanwezig zijn 5 leden der Kamer, te weten:Biesheuvel, Herrebrugh, De Haan, Van Walsem en De Swart,alsmede mevrouw Jorritsma-Lebbink, minister van Economische Zaken.Aan de orde is de behandeling van:de nota "Internationaal
is de norm" (21670, nr. 10).Eerste
termijn van de zijde van de commissieDe heerDe Haan(CDA)Voorzitter! Ik heb vrij veel tijd aan de bestudering van deze nota kunnen
besteden dankzij het herfstreces. Hoewel het nogal taaie kost is, betreft
de nota tegelijkertijd een verschrikkelijk belangrijk onderwerp. Het gaat
eigenlijk om het goed functioneren van markten met als kernbegrip transparantie.
Die transparantie kan bereikt worden via normalisatie, certificatie en accreditatie,
hetgeen absoluut leidt tot een win-winsituatie. Overigens geldt dat laatste
niet voor iedereen, want de technische normen worden vaak ook gebruikt als
protectionistisch element. Dat neemt niet weg dat de maatschappij er altijd
op vooruitgaat als je het goed organiseert. De transactie- en informatiekosten
gaan er bijvoorbeeld door omlaag.Desalniettemin heb ik toch wat gemengde gevoelens over de nota en die
hebben met name betrekking op het tot nu toe gevoerde beleid. Het MDW-project
normalisatie en certificatie heeft tot nu toe magere resultaten opgeleverd.
Er is een interdepartementaal overleg geweest en daarin is een soort harmonisatiecode
voor de verschillende departementen die betrokken zijn bij dit onderwerp,
tot stand gekomen. Dat is mooi, maar in de nota wordt nauwelijks aangegeven
waaruit de handleiding als zodanig bestaat en of er werkelijk ook sprake is
van harmonisatie ten aanzien van normalisatie en certificatie. Kan de minister
op dit punt meer helderheid verschaffen?De heerVan Walsem(D66)Ik meen dat in de nota staat dat de evaluatie van het MDW-project nog
aan de orde komt. Misschien is dat een mooi moment om nog eens te kijken naar
de resultaten tot nu toe.De heerDe Haan(CDA)Als het in de nota staat, had ik inmiddels ook al graag wat resultaten
gezien. Als het natuurlijk nog maar net is ingevoerd, dan heeft het nog geen
zin om over realisaties te spreken. Maar dat punt is mij dus nog onhelder.Van het streven naar een normalisatiecode is helemaal niets terechtgekomen.
Het was van meet af aan duidelijk dat het een doodlopende weg zou zijn, omdat
het onduidelijk is wat de definitie en de inhoud van die code zou moeten.
Daarnaast is niet helder wat de afbakening van het publieke domein is. Welk
deel van de normalisatie- en certificatieprocessen behoort nu eigenlijk tot
het gebied van de overheid? De regering verschaft in de nota geen helderheid
over deze zaak. Ik heb in een vorig overleg met de voorganger van deze minister
al eens gezegd dat deregulering een modebegrip is dat vaak wordt aangeduid
met "minder regels en het afstoten van taken door de overheid". Dit zijn zeer
vage aanduidingen. Deregulering houdt in werkelijkheid meestal in dat er niet
zozeer minder regels maar andere regels en soms meer regels komen. Wanneer
je zaken aan de private sector overlaat, betekent dit niet dat je geen regels
meer moet stellen, maar soms zelfs dat je meer regels moet stellen. Bij het
afstoten van taken die tot nu toe tot het publieke domein behoren, moeten
er regels worden gesteld voor de particuliere sector. Zelfregulering betekent
geenszins deregulering.De kern van mijn kritiek blijft dat de regering niet duidelijk maakt welk
deel van het normalisatie-, certificatie- en accreditatieproces tot het publieke
domein moet behoren. Als dit niet nauwkeurig wordt vastgesteld, loopt een
discussie over een normalisatiecode altijd vast.Nauw verbonden met de kwestie van de afbakening van het publieke domein
is de formele positie van de raad van accreditatie- en certificatie-instellingen.
De regering erkent terecht in de nota dat, indien de raad en de instellingen
publieke taken uitvoeren en zelfs juridische dwangmaatregelen kunnen opleggen,
de raad in dezen een positie inneemt van een zelfstandige bestuursorganisatie.
In het derde deel van de nota met betrekking tot de beleidsvoornemens wordt
gesteld dat de beslissing over het uitvoeren van de publieke taken van de
raad van accreditatie moet wachten op de uitkomst van de discussie over de
ZBO's die nog gevoerd moet worden. Dat moge begrijpelijk zijn, maar er is
geen enkele reden om de discussie over het publieke domein bij normalisatie
en certificatie op te schorten totdat de positie van de ZBO's helder is. Een van de hoofdmoten van mijn inbreng en mijn kritiek is dat de regering
niet weet duidelijk te maken welke bij dit proces van normalisatie en certificatie
de taken van de overheid zijn en welk deel van die taken de overheid kan afstoten
naar de particuliere sector. Ik denk dat dit een van de kernpunten van het
debat van vandaag zou moeten zijn, al mag ik natuurlijk niet voor mijn collega's
spreken. Ik hoor wel of zij het daarmee eens zijn.Voorzitter! Dit wat de kritische noot betreft, want ik heb gesproken over
gemengde gevoelens. Er komen in de nota namelijk ook een heleboel goede zaken
aan de orde. Uit de opzet van de nota blijkt dat het departement zelf enorm
met dit probleem heeft geworsteld. Het is een bar en boos onderwerp en het
is heel moeilijk om in de chaos enigszins orde te scheppen. Ik heb uit de
nota overigens heel duidelijk de indruk gekregen dat er in de afgelopen jaren
vooruitgang is geboekt. De positie van het NEN is veel helderder geworden.
Er is door de ontplooide activiteiten veel meer discussie ontstaan en er is
veel meer aandacht gekomen voor certificatie en de regels daaromtrent. Dat
is positief. Ik ondersteun ook de positieve instelling van de minister in
Europees verband. Onder de nieuwe aanpak zijn vele nieuwe richtlijnen totstandgekomen.
De bijlagen geven daarvan een goed beeld. Onduidelijk is echter hoeveel Europese
richtlijnen reeds in Nederland zijn doorgevoerd. Waarom ontbreekt deze informatie?
Zijn er te weinig notified bodies geaccrediteerd? In welke mate is de Nederlandse
regering verantwoordelijk voor de invoering van die richtlijnen, die voornamelijk
in de particuliere sector moeten worden uitgevoerd? Ik hoor hier graag het
oordeel van de minister over.De ontwikkelingen sinds 1995 zijn in de nota redelijk goed in beeld gebracht,
zowel op mondiaal, Europees als nationaal niveau. Uitdrukkelijk wordt gesteld
dat de wederzijdse erkenningsovereenkomsten op mondiaal niveau niet of nauwelijks
van de grond komen. Dat is jammer, want 60% van de wereldhandel bevindt zich
in het OESO-gebied, de VS, Japan en de Europese Unie. De infrastructuur met
betrekking tot de normalisatie en certificatie loopt nogal uiteen. Er zijn
dus grote verschillen. In de nota wordt bovendien gesteld – en dat is
naar mijn mening correct – dat het wederzijdse vertrouwen in ieders
normen en certificaten ontbreekt. Dat is in de Europese Unie zelfs het geval.
Ik had vorige week maandag het genoegen om een werkbezoek te brengen aan een
ketelfabriek in Zuidoost-Friesland. Daar worden grote tanks gemaakt waarin
benzine, dieselolie en dergelijke onder de grond wordt bewaard. Als die lui
moeten exporteren naar Duitsland, erkent Duitsland het KEMA-keur niet, maar
moet er opnieuw gekeurd worden. Dat kost per tank duizenden guldens. Dit,
overigens buitengewoon goede, Friese bedrijf kan derhalve niet of nauwelijks
een poot aan de grond krijgen in Duitsland. Er ligt dus ook in Europees verband
een geweldige taak. Dat is van wezenlijk belang.De WTO ligt op het ogenblik eigenlijk op z'n gat. Het gaat in dit geval
veelal om de handel tussen de rijke landen. Is het dan niet beter om de OESO
hier als platform te gebruiken? Ik hoor graag de visie van de minister daarop.
Wellicht kan in dat verband meer succes worden behaald dan bij de WTO, die
op het ogenblik erg "navelstaarderig" is. Ik denk dan ook dat de WTO op dit
terrein niet zo'n belangrijke rol kan spelen.Ook hier doet zich echter de volgende vraag voor. Als je stelt dat normalisatie
en certificatie in wezen een zaak is voor de particuliere sector – dat
kunnen overigens dus ook consumenten zijn – hoe zit het dan eigenlijk
in internationaal verband? In internationaal verband zijn het in de eerste
plaats de regeringen die met elkaar onderhandelen. Kan de minister aangeven
hoe zij de internationalisering van deze materie kan rijmen met het houden
van een pleidooi dat het bedrijfsleven dat eigenlijk zelf maar moet doen?Een volgend probleem is dat de rol van ICT buitengewoon groot kan zijn.
Bij de verspreiding van normen en standaarden is dat van eminent belang. De
kosten van de toegankelijkheid kunnen daarmee enorm omlaag gebracht worden.
Nu is er zelfs een tendens gaande om die informatie zelfs gratis aan te bieden.
Maar als informatie om niet wordt aangeboden, heeft niemand meer belang bij
de productie van die informatie. Wordt dat niet dodelijk voor de normalisatie-
en standaardisatie-instellingen? Als de kosten van de normalisatieverspreiding
voor de afnemer nul worden, leidt dit dan niet tot het einde van de particuliere
normalisatie- en standaardisatie-instituten? Je komt onherroepelijk terecht
in een "informatieparadox". Iedereen heeft belang bij informatie, maar als
informatie gratis wordt, zal zij niet meer totstandkomen. Ligt hier dus niet
een taak voor de overheid en moet informatie niet worden gezien als een publiek
goed dat dan maar om niet moet worden aangeboden? Ik hoor graag de opvatting
van de minister over dit probleem? Dit probleem kan zich sneller aandienen
dan menigeen denkt.Voorzitter! In de beleidsnotitie wordt steeds gezegd dat het beleid met
betrekking tot normalisatie en standaardisatie moet aansluiten bij het industriebeleid.
Dat is natuurlijk logisch, daar kun je nooit op tegen zijn. Maar nergens in
de nota wordt duidelijk gemaakt waarom dat zo zou moeten zijn. Voorts is het
de vraag of het niet moet aansluiten bij het totale bedrijfsleven, inclusief
de agrarische sector die ook veel met normalisatie en standaardisatie te maken
heeft, de dienstensector waaronder banken en noem maar op, en het verzekeringswezen.
Dit is een kritische noot. Ik denk dat ik daar volstrekt gelijk in heb. Als
de minister daar "ja" op roept, ben ik tevreden. Zij moet gewoon erkennen
dat ook die andere sectoren van belang zijn en dat, als je gewag maakt van
aansluiting bij het industriebeleid, dan maar eens duidelijk gemaakt moet
worden wat nu eigenlijk nog het Nederlandse industriebeleid is. Dat is er
naar mijn mening helemaal niet meer. Industrie is prima, maar de dienstensector
en de agrarische sector zijn minstens net zo belangrijk.MinisterJorritsma-LebbinkWij hebben industrie- en dienstenbeleid. Ik beschouw de agro natuurlijk
als een onderdeel van de industrie.De heerDe Haan(CDA)Dat is natuurlijk zo, maar ik wil afsluiten met een mooi verhaal. Mijn
vrouw en ik eten graag het biologische vlees van onze collega Waalkens. Ik
geloof hem op zijn blauwe ogen als hij mij zegt waar dat vlees vandaan komt,
maar iedereen kan er het stempel "biologisch" op zetten. Ik heb Waalkens gevraagd
welke garantie ik kan krijgen dat ik dat vlees inderdaad van hem krijg. Toen zei hij dat ik hem maar op zijn blauwe ogen moest geloven; ik geloof
inderdaad dat hij blauwe ogen heeft, maar ik heb er niet nauwkeurig naar gekeken.
De agrarische producenten gaan certificeren; op dat punt ligt wel degelijk
een taak voor de overheid, niet om de certificaten zelf af te geven, maar
wel om de certificering te controleren; dat is zowel voor consumenten als
voor boeren van belang. Waalkens laat ik daarbij buiten beschouwing, want
die geloof ik onherroepelijk.De heerDe Swart(VVD)De heer De Haan heeft een opmerking gemaakt over de slagers en heeft zijn
bezorgdheid uitgesproken over keuring, certificatie en dat soort zaken. Scharrelslagers
hebben voor zichzelf echter een heel strak regime in het leven geroepen.De heerDe Haan(CDA)Integraal ketenbeheer is belangrijk en als die lui dat goed doen, is dat
prima, maar ook op dit punt vraag ik mij af waar het publieke domein ophoudt
en of er geen controle op de controleurs moet komen. Daar gaat het om. Het
zal best allemaal goed gaan, maar individuele consumenten kunnen dat niet
controleren. Dit behoort dus bij de door mij aan de orde gestelde kwestie
inzake het publieke domein: in hoeverre bemoeit de overheid zich met het gedecentraliseerde
controleorgaan?De voorzitter:U bedoelt: heetten alle producenten maar Waalkens.De heerDe Haan(CDA)Precies.De heerHerrebrugh(PvdA)Na het uiterst doorwrochte en ook visionaire betoog van mijn voorganger
vrees ik dat ik het een stuk prozaïscher moet houden, maar ook een stuk
korter. Ik heb geprobeerd de nota te lezen, maar dat ging mij zeer moeilijk
af. Ik vond het een "ondoorkoombaar" stuk papier. Het had ook wat korter gekund,
want het herhaalt zich drie keer. Het had dus veel beter gekund: gecomprimeerder
en duidelijker.Ik heb de nota beschouwd als een voortgangsrapportage over de uitwerking
van het beleid op het terrein van de normalisaties en dergelijke. In de nota
wordt gerapporteerd hoe het met de voortgang staat. Daar is maar één
woord voor: knudde. Het schiet niet op. De afstemming tussen de landen binnen
de EU is traag; de afstemming tussen de EU en derde landen, zoals de VS, Japan
en de Derde Wereld, zit in het slop. De harmonisatie van producteisen komt
hierdoor onder druk te staan en er zijn handelstegenstellingen; dat is logisch,
want het gaat om Europa, Japan en de VS. Het overkoepelend internationaal
normalisatie-instituut komt niet van de grond. Dat heeft een aantal oorzaken.
De normalisatieeisen kunnen niet gecodeerd worden; goedkeuringsprocedures,
die wederzijdse erkenning mogelijk moeten maken, zijn uitermate slepend. Er
zijn nogal wat culturele, maar vooral economische verschillen. Veel certificaties
worden gebruikt om handelsstromen te beïnvloeden of handelsbarrières
op te werpen. Er is een discussie over de status van de normalisatie-instituten:
is het een ZBO of moet het een dienstuitvoering zijn? Er is ook een zekere
wildgroei van door bedrijven verzorgde certificaties, waardoor de doorzichtigheid
van de systemen afneemt en het vertrouwen wordt ondermijnd. Vertrouwen overigens
van wie? Is dat het vertrouwen van andere bedrijven, die producten in de business
to business-sfeer willen afnemen? Is dat het vertrouwen van landen die bijvoorbeeld
niet vertrouwen op de certificaties die andere landen toelaatbaar achten?
Is dat het vertrouwen van het publiek? Wij hebben allemaal de kreet van de
Consumentenbond gehoord dat de consument geen wegwijs meer weet uit de overvloed
aan keurmerken die hij alleen al in de schappen van de supermarkt tegenkomt.
Ik beschouw dat altijd maar een beetje als het "end of pipe" in de productiestromen,
omdat de producten die in het systeem voortgebracht worden daar aan de uiteindelijke
consument worden aangeboden. Hier kan de consument er al bij een heel beperkt
onderdeel, namelijk de directe consumptiegoederen, geen wijs uit worden.Ik moet zeggen dat al dit soort problemen netjes worden opgesomd in de
nota. In sommige gevallen gebeurt dit wel drie keer, zo heb ik gezien. Dat
is waarschijnlijk bedoeld om het er goed in te stampen. Er komt echter geen
echte keuze uit voort. Ik heb wel een lijstje gezien, de beleidsagenda voor
de periode tot 2003. Ik vind het allemaal heel mooi – het is geen verwijt
aan de minister dat zij niets doet – maar ik vraag mij af wat wij nu
precies willen. Waar stevenen wij op af? Wat wil de minister bereiken, behalve
het algemene? Wat zijn de keuzen en wat zijn bijvoorbeeld de prioriteiten
daarbinnen? Hoe zetten wij dat op en hoe sturen wij dat bij als wij de doelstellingen
niet kunnen halen? Er staat bijvoorbeeld dat de komende jaren de volgende
concrete activiteiten worden voorzien. Dan denk ik: nu komt het. Maar het
stelde mij weer teleur, want zo concreet was het allemaal niet. Ook staat
er dat het kabinet overleg zal voeren met belanghebbende partijen in Nederland.
Het gaat dan over de resolutie van de Raad over de rol van de normalisatie.
Heeft de minister dat dan nog niet gedaan? Dan wordt het wel tijd. Het doel
is om gezamenlijk voorstellen te formuleren. Daar komen wij nu pas achter.
Het schiet niet op.Het volgende punt is een EU-studie naar de economische betekenis van normalisatie.
Het kabinet hecht veel waarde aan de studie naar de economische betekenis
van normalisatie die de Europese Commissie binnenkort zal laten uitvoeren.
Hoe binnenkort is dat? Die studie is er dus nog niet. Hangen wij daar een
belangrijk deel van ons beleid in deze periode aan op? Een volgend punt is
harmonisatie van het aanwijzingsbeleid. Nederland zal onderzoeken of het aanwijzingsbeleid
van de EU-landen kan worden geharmoniseerd. Het is één van tweeën.
Óf je vindt dat er harmonisatie moet plaatsvinden en je zet daarop
in. De argumenten kent de minister wel. Óf je vindt dat het niet kan
of niet hoeft en je doet het niet. Waarom moet je eerst onderzoeken of het
wel kan worden geharmoniseerd? Dat is een schot in de lucht. Als laatste punt
noem ik de implementatie van de "mutual recognition agreements", dat zijn
de keuringseisen die wederzijds aanvaardbaar moeten zijn om met name de internationale
handel te bevorderen.De implementatiewetgeving wordt in 2000 door het ministerie van Economische
Zaken voorbereid. Wij leven nu op 6 november 2000. Je ziet hier ogenblikkelijk
het probleem dat zich daarmee voordoet. Is die wetgeving nu voorbereid? Kunnen
wij die binnenkort verwachten? Is men nog aan het voorbereiden? Zo ja, is
wetgeving dan überhaupt nog in het volgende jaar te verwachten? Kortom, uit mijn betoog spreekt enige ontevredenheid, maar dan niet
zozeer over de lijn die is ingezet. Dat klopt allemaal wel. Dat wordt ook
breed gesteund. Daar is op zichzelf niet zoveel over op te merken. Het probleem
is dat het niet opschiet. Laten wij als Nederland eerst eens kijken of wij
in beeld kunnen brengen hoe onze eigen normalisaties en certificaties kunnen
gaan verlopen.Er worden nogal wat woorden vuil gemaakt aan het zelfinvullend vermogen
van het bedrijfsleven, de zelfregulering. Als het bedrijfsleven echter met
een acceptatiecode, het begin van een zelfregulerend model, komt, wijst het
kabinet die af. De argumenten die daarvoor worden gebruikt, zijn legitiem
en begrijpelijk. Het blijft echter de vraag wat het kabinet dan wel verwacht
van het zelfregulerend vermogen van het bedrijfsleven. Moet iedereen zijn
eigen certificaatje aan zijn product hangen? Welke mogelijkheden om te controleren
zijn er dan? Al met al ben ik van mening dat het kabinet ervoor moet zorgen
dat een en ander in Nederland goed is geregeld. Daarbij moet zoveel mogelijk
worden aangesloten bij de Europese en eventuele mondiale ontwikkelingen.Voorzitter! Mijn belangrijkste punten zijn dat ervoor moet worden gezorgd
dat er in internationaal verband geen concurrentienadeel ontstaat voor het
Nederlandse bedrijfsleven en dat de overheid zich moet beperken tot die wetgeving
die op het terrein van het openbaar bestuur ligt, zoals veiligheid en milieuvoorschriften.
Alle andere zaken moeten worden overgelaten aan het bedrijfsleven. Die vechten
elkaar vanzelf wel de tent uit op het moment dat het niet lukt.De heerVan Walsem(D66)Mijnheer de voorzitter! Het algemene kader is heel goed neergezet door
de heer De Haan. Ik kan mij verder goed vinden in de principiële vragen
die hij hierbij heeft gesteld. Kortheidshalve sluit ik mij bij zijn vragen
aan. Ik kan daardoor mijn bijdrage bekorten en mij beperken tot het leggen
van een aantal accenten.Het spreekt voor zich dat ik het belang van normalisatie, certificatie
en accreditatie voor onze economie onderschrijf. Ik mocht in 1995 de commissievergadering
bijwonen waar dit onderwerp voor het eerst met de minister werd behandeld.
De vooruitgang die na die tijd is geboekt, is niet echt evident. Als ik dit
zeg, ga ik misschien wat kort door de bocht, maar door de bank genomen denk
ik dat gesteld mag worden dat het niet echt opschiet.Normalisatie en certificatie zijn vooral van belang voor het door ons
veel geprezen streven naar administratieve lastenvermindering. Het onderwerp
dat wij vandaag behandelen, kan een behoorlijke bijdrage leveren aan die vermindering.
Alleen daarom al is dit onderwerp van groot belang.De regering merkt over het ISO-systeem en het landenmodel op dat daarmee
niet zoveel voortgang is geboekt, omdat de stemverhoudingen enigszins scheef
liggen. De VS en Japan hebben namelijk ieder één stem en de
Europese Unie vijftien stemmen. Ik kan mij voorstellen dat het daardoor niet
echt opschiet. Bij mij komt zelfs de vraag op of het dan nog wel zin heeft
om hiermee door te gaan. Vindt de minister misschien ook dat het beter is
om hiermee te stoppen?Normalisatie en certificatie kunnen belangrijke stimulansen voor de handelsbevordering
zijn. Een en ander is zeker van belang voor Nederland, omdat als er één
land is dat het moet hebben van handel, Nederland dat is.De beleidsagenda die wordt gegeven op blz. 6, onderschrijf ik.De regering schrijft dat de economische betekenis van de normalisatie
zal worden onderzocht. Mijn voorganger vroeg zich al af waarom dat al niet
gedaan was. Ik wil nog een stap verder gaan en vraag mij af of het überhaupt
wel nodig is om een dergelijk onderzoek uit te voeren. De economische betekenis
van normalisatie en certificatie is immers evident. De vraag hoe groot die
betekenis is, kan ik niet beantwoorden, maar het lijkt mij al met al niet
zinnig om hieraan al te veel tijd te besteden.In een interruptie heb ik er al op gewezen dat de rapportage van de evaluatie
van het MDW-project nog moet komen. In juni is aangekondigd dat wij die rapportage
nog dit jaar zullen krijgen. Ik neem daarom aan dat dit rapport binnenkort
zal worden aangeboden. Als wij over dat rapport beschikken, kunnen wij wellicht
meer in detail over de Nederlandse voortgang op dit terrein spreken.Voorzitter! Ook al worden er in de rapportage hier en daar woorden aan
gewijd, ben ik toch van mening dat het belang van participatie door het MKB
wordt onderbelicht. Ik heb in 1995 al aangeven dat deelname door het MKB,
gezien de kosten en de inspanningen die hiermee gepaard gaan, waarschijnlijk
moeizaam zal verlopen. Het zijn immers per definitie kleine bedrijven die
over minder mensen, tijd en middelen beschikken. Toch is het van belang dat
het MKB meedoet aan het normalisatie- en certificeringsproces. Ik denk dat
de overheid het MKB op dat gebied financieel-faciliterend tegemoet moet treden.
Ik heb dit vier of vijf jaar geleden ook gezegd, maar volgens mij is daar
niet veel uitgekomen. Als ik ongelijk heb, moet de minister dat direct zeggen.
Ik denk dat het MKB wat dit betreft nog een beetje in de kou staat, terwijl
de deelname van het MKB naar mijn mening echt belangrijk is. Wij moeten voorkomen
dat heel grote bedrijven hun normen opleggen, wat mogelijk is doordat zij
tijd en geld hebben om een en ander te bevorderen, waardoor andere bedrijven
het nakijken hebben. Dit geldt niet alleen voor grote bedrijven in Nederland,
maar ook in de rest van Europa.Wat de acceptatiecode betreft, zie ik het verschil niet zo tussen het
standpunt van het kabinet en dat van het bedrijfsleven. In elk geval houdt
het kabinet er nu een andere mening op na dan in 1997, want toen werd die
acceptatiecode nog door het kabinet aangehangen en nu blijkbaar niet meer.Ik lees op blz. 13 iets over het succes van de erkenning van de kwaliteit
van de Nederlandse accreditaties. Gesteld wordt: "overigens erkennen lidstaten
accreditaties uit andere EU-landen indien zij hetzelfde conformiteitsniveau
waarborgen als een Nederlandse accreditatie". Ik mag aannemen dat dit een
behoorlijk compliment is voor onze kwaliteit op dit gebied.Ik kom tot het nieuwe financieringsstelsel van het NEN. Men is meer naar
projectfinanciering gegaan dan naar de basisfinanciering. Sinds het verschijnen
van het rapport Kennis in beweging is D66 daarvan altijd voorstander geweest.
Toch denk ik dat, wanneer je je richt op projectfinanciering, die projecten
alleen maar uitgevoerd kunnen worden als er een basis is. Ik neem aan dat
de kosten voor de basisinfrastructuur gedekt zijn, maar daarover heb ik niets gelezen. Hoe gaat het met de financiering van de basisinfrastructuur?
Op welke wijze wordt het MKB betrokken, financieel ondersteund, bij het NEN?Overeenkomsten tussen normen en octrooien worden onderzocht. Ik wil een
zijstapje doen. Volgens mij vindt eind november een conferentie plaats over
de herziening van de Europese Patentconventie. Ik heb hierover niets gelezen.
Ik heb begrepen dat op die conventie van Nederlandse zijde standpunten worden
ingenomen door mensen van Justitie. Ik heb daar niets tegen, maar ik heb er
wel graag de standpunten van Economische Zaken bij. Er denk dat er bij die
herziening dingen dreigen te gebeuren die vooralsnog de instemming van D66
niet hebben. Ik zou deze zaak nog voor de conferentie over die herziening
aan de orde willen hebben. Kan de minister daarover al iets zeggen? Ik besef
overigens dat ik haar daarmee misschien nu overval.Op pagina 24 is sprake van wijziging van de Algemene productveiligheidsrichtlijn.
Die richtlijn is destijds opgezet als vangnet voor de producten die niet onder
een specifieke productveiligheidsrichtlijn vallen. Deze producten hebben toegang
tot de interne markt, maar krijgen geen CE-markering. Wie kan nog wijs worden
uit al die verschillen naast elkaar? De transparantie is daarmee niet gediend.Uitbreiding van de accreditatie-infrastructuur voor de landen in Midden-
en Oost-Europa lijkt mij prima.De noodzaak van toegankelijkheid en beschikbaarheid onderschrijf ik uiteraard.
ICT kan hierin een grote rol spelen, maar gezien het feit dat 55% van de inkomsten
van ons Nationaal Normalisatie Instituut uit de verkoop van die normen komt,
zul je eerst dat probleem moeten oplossen voordat je het allemaal vrij ter
beschikking stelt. Dat kan misschien uiteindelijk wel het doel zijn, maar
je moet wel de financiering oplossen.Toezicht, handhaving en controle op aspecten van gezondheids-, veiligheids-,
milieu- en hygiënerisico's behoren per definitie bij de overheid. De
overheid heeft de verantwoordelijkheid en daar dus een taak in. Is het bij
een verdergaande certificering ook geen kwestie dat de overheid de kosten
die zij van nature heeft om dat te handhaven en te controleren afwentelt op
het bedrijfsleven, waartegen wordt gezegd dat men maar moet gaan certificeren?
Certificeren is een dure grap en kost een hoop geld. Dan kan de overheid daarop
bezuinigen. Ik weet niet of dat een Leitmotiv is, maar de overheid moet de
eigen verantwoordelijkheid niet verwaarlozen. Het moet niet alleen een financiële
operatie worden.Kan de minister een toelichting geven op de verhouding tussen het Nederlandse
accreditatieprogramma binnen een in het kader van de EU geharmoniseerd domein
en de interne marktgedachte en het kabinetsuitgangspunt dat internationaal
de norm moet zijn?Ik sluit mij aan bij de opmerkingen van de heer De Haan over het ZBO.De heerDe Swart(VVD)Voorzitter! Wij hebben ook uitgebreid kennisgenomen van de nota en de
uitgebreide verslaglegging in de nota Internationaal is de norm. Wij vinden
het plezierig dat normalisatie, certificering en accreditatie op deze wijze
onder de loep wordt genomen. Het is tenslotte een belangrijk onderwerp voor
het Nederlandse bedrijfsleven, maar ook internationaal gezien.De nota, waar in het begin al wordt gesproken over de NCOG-nota, gaat
uit van een viertal hoofdlijnen. Ook eerder zijn daarover al opmerkingen gemaakt.
De conclusie is dat van die vier hoofdlijnen één gerealiseerd
is en dat op drie hoofdlijnen een aantal zaken al gerealiseerd zijn, maar
nog niet volledig zijn afgerond. Ik doel dan vooral op de bredere toepassing
van normalisatie en certificering, de versterking van de rol van het bedrijfsleven
en het scheppen van een open markt voor keurings- en certificeringsactiviteiten.
De minister gaat in de nota daarop in.Heb ik goed begrepen dat de beleidsagenda die wordt voorgesteld voor 2003,
eigenlijk een voortzetting is van de punten die in de NCOG-nota nog niet helemaal
zijn afgewerkt? De minister pakt ze op en gaat daar nieuw beleid mee maken,
als ik het goed heb gelezen. Op hoofdlijnen kunnen wij ons wel vinden in die
voorgestelde beleidsagenda voor 2003. Wij hebben dat ook in 1995 aangegeven.
Als je echter kijkt naar de periode die verstreken is en de komende drie jaar,
kun je je afvragen of er al voldoende gerealiseerd is.Een gegeven is dat het speelveld in elk geval steeds internationaler wordt.
Het ligt dan ook de hand dat het beleid internationaler zou moeten worden.Als je kijkt naar de verschillen binnen Europa alleen al, als het gaat
om de aanwijzing van keuringsinstellingen, dan zijn die nog enorm groot. De
minister onderkent dit probleem. Het heeft tot gevolg dat er een belemmering
van het vrije verkeer van goederen ontstaat. Hoe denkt de minister daar het
komend jaar wat ons betreft baanbrekend werk te kunnen verrichten?Daarnaast wil de VVD-fractie er bij de minister nog eens op aandringen –
de heer Van Walsem heeft dat in feite ook al gedaan, zoals mijn collega Voûte
dit in het verleden ook heeft gedaan – extra aandacht te hebben voor
het midden- en kleinbedrijf, in het bijzonder als het gaat om de toegankelijkheid
van normen en normalisatieprocessen voor het midden- en kleinbedrijf. Het
is namelijk voor het midden- en kleinbedrijf van vitaal belang om in deze
processen volop mee te kunnen draaien. Er zijn ook al wat opmerkingen gemaakt
over de kosten die dat met zich brengt. Ons gevoel is nog steeds dat de "groten"
de agenda te veel bepalen. Hoe denkt de minister hier de komende paar jaar
mee om te gaan?De voortgangsrapportage die er nu ligt, is eigenlijk een afronding van
een periode van vijf jaar. Wat betreft de nieuwe beleidsagenda voor 2000-2003
zou ik graag een eerste versie van een evaluatie zien in november 2001. Ik
hoor graag hoe de minister daarover denkt.Eerste termijn van de zijde van de regeringMinisterJorritsma-LebbinkVoorzitter! Ik heb goed geluisterd naar de Kamer. Daarbij is mij opgevallen
dat wellicht de heer De Haan de voorbereiding van de nota zo intensief gedaan
heeft, dat hij misschien nog wel beter dan anderen in de gaten heeft hoe razend
ingewikkeld de materie is en hoe taai het dus ook is om echt voortgang te
boeken. Ik voel me overigens niet helemaal aangesproken, als de heer Herrebrugh
zegt dat het zo ongeveer allemaal knulligheid is; ik denk dat dit iets te
ver gaat.De heerHerrebrugh(PvdA)Met het oog op de juiste toonzetting merk ik op dat ik niet gesproken
heb van knulligheid; ik zei dat het met de voortgang knudde was.MinisterJorritsma-LebbinkOok dat gaat me iets te ver.De heerVan Walsem(D66)Toen ik de nota las – ik had er ook wel enige moeite mee –
moest ik denken aan het boek, "Het bureau", van Voskuil.MinisterJorritsma-LebbinkIk moet u bekennen dat ik ook even nodig gehad heb om me helemaal thuis
te voelen in de materie. De zorg die u heeft dat het langzaam gaat, begrijp
ik en die is ook wel terecht, maar het is een materie die alleen maar heel
langzaam voort kan gaan. Dat is het lastige ervan. Dan is er het probleem
dat een flink deel van de voortgang gewoonweg internationaal bepaald wordt.
Daar weten we van – u allen met ervaring in het internationale, voorzover
u wel eens in Europa bent geweest of bij de Verenigde Naties, weet dit –
dat bij elke stap omhoog de bureaucratie groter is, dat het allemaal langer
duurt en dat er ook meer overleg nodig is. Toch denk ik dat het langzamerhand
wel de goede kant uit gaat, maar ik zeg er nadrukkelijk bij: langzamerhand.
De richting is wel goed, maar het duurt lang.Sommige onderwerpen raken ook nogal principiële punten, in de zin
van: wat is nu precies van de overheid? Dat is niet iets wat wij even kunnen
zeggen, want dat moet vervolgens ook internationaal worden afgesproken: waar
houdt het dan weer op en kun je het helemaal aan de markt overlaten? Dat vraagt
een zeer diepgaande analyse; het kan helaas niet anders. Ik hoop overigens
dat volgende voortgangsrapportages meer concreet kunnen worden, want naarmate
we verder zijn in dat overleg, moet daar ook meer duidelijkheid over komen.Ik wil wel zeggen dat het inderdaad gaat om een voortgangsrapportage:
het gaat niet om het bedenken van weer allemaal nieuwe dingen. Daarbij merk
ik overigens op dat we heel goed moeten opletten wat we doen, want het gaat
om een groot economisch belang, en niet alleen om een economisch belang, maar
ook om een maatschappelijk belang. Aan de ene kant betreft het de normen en
de keuren voor producten in verband met een veiligheids- of milieubelang;
aan de andere kant gaat het heel strategisch om het verwerven door het bedrijfsleven
van toegang tot de internationale markten. Wat we nu in feite gedaan hebben,
is ten opzichte van 1995 vooral de internationalisering nader neer te zetten,
omdat we constateren dat die steeds meer en ook steeds sneller plaatsvindt.
De hoofdlijnen zijn u bekend. Wij willen de internationale handschoen oppakken
en de handelsbelemmeringen in internationaal verband bestrijden. Ik ben het
met de heer De Haan eens dat de OESO daarbij een belangrijke rol kan spelen.
Dat betekent niet dat wij het uit het WTO-circuit moeten houden, maar de OESO
zou een interessant gremium kunnen zijn. Daaraan zullen wij zeker verder moeten
werken.Wij willen zelfregulering waar mogelijk en gewenst. Uiteraard moet er
goed toezicht zijn. Wij willen ook dat de normen dichterbij de gebruikers
komen. Het doel is een transparant systeem van certificatie en keurmerken
dat aansluit bij ons industrie- en dienstenbeleid. De kern daarvan is innovatie.
Het moet innovatie dan ook niet tegenwerken, maar juist bevorderen. Blijkbaar
is het niet iedereen duidelijk wat ik precies ga doen. Ook de grote handelsblokken
samen willen de technische handelsbelemmeringen verminderen. De Europese Unie
heeft inmiddels wederzijdse erkenningsovereenkomsten, de MRA's, gesloten met
die handelsblokken. In Nederland zal ik daaraan uitvoering geven, dus dat
gebeurt. Bij de OESO hebben wij inmiddels in afstemming met de Europese Commissie
een voorstel ingediend voor een onderzoek naar mogelijkheden en condities
voor internationale harmonisatie van normen. De Commissie heeft mij daarin
gesteund, dus dat is ook prima. De Europese Commissie heeft behoefte aan een
kwantitatief beeld van de economische effecten van het internationale normalisatiebeleid.
Daaraan zullen wij een bijdrage leveren. Ik meen dat wij dat kunnen.Op zichzelf heb ik vertrouwen in het zelfregulerende vermogen van de samenleving.
Natuurlijk hoort de overheid de essentiële eisen te stellen, die marktpartijen
kunnen uitwerken in normen. Het gaat om een combinatie van alle beschikbare
deskundigheid en om het creëren van draagvlak, want het opleggen van
zaken leidt daar heel vaak niet toe. Er is wel toezicht op de naleving nodig.
Dat is ook de lijn van de Europese Unie. Wij hebben eerder gesproken over
het MDW-project. Dat bestond uit drie delen. Het onderzoek naar de normalisatiecode
is afgerond; ik kom er dadelijk graag op terug. De aanwijzingen voor de regelgeving
zijn uitgebreid. Ook daarop kom ik terug in relatie tot de acceptatiecode.
Ik breng binnenkort het eindverslag uit over de resultaten van de departementale
deelprojecten en de lessen die wij daaruit kunnen trekken. Die evaluatie krijgt
u nog dit jaar, dat nog bijna twee maanden duurt.Alle sprekers hebben opmerkingen gemaakt over het MKB. Wij hebben geconcludeerd
dat de normalisatiecode niet haalbaar is. Dat heeft te maken met het gegeven
dat de standpunten over de inhoud veel te ver uiteenlopen. Een code is nu
eenmaal een vrijwillige afspraak. Als de standpunten zo ver uiteenlopen, moet
je die conclusie trekken. Dat betekent niet dat de doelstellingen niet overeind
blijven staan. Dat slaat natuurlijk vooral op de betrokkenheid van het MKB.
Die moet en kan wat mij betreft verder worden vergroot. Ik zeg niet dat het
gehele MKB onmiddellijk moet worden gesubsidieerd, want dat vind ik onzin.
Uit de normontwikkeling blijkt dat veel normen uitsluitend en alleen ten behoeve
van het MKB worden gemaakt. Sterker nog, zij hebben er ook economisch gezien
het grootste belang bij. Dan kun je niet zeggen dat zij het desondanks niet
kunnen betalen. Ik heb wel gezegd dat er een programma komt. Dat is het kenbaarheidsproject
geworden, waarbij wij ICT-ontwikkelingen gaan stimuleren om op alle fronten
de toegankelijkheid van het normalisatieproces te vergroten. Ik heb daarvoor
voor de komende drie jaar 4 mln. beschikbaar gesteld. Dat gaan wij dus ook
daaraan besteden. Het kenbaarheidsproject is erop gericht om de betrokkenheid
van het midden- en kleinbedrijf gemakkelijker te maken door een grotere toegankelijkheid.
De klacht van het midden- en kleinbedrijf betrof ook de slechte toegankelijkheid.
Wij willen nu aan de instanties die zich met normalisatie bezighouden, en
de belanghebbenden in het veld, dus ook het MKB, het initiatief geven om het
project in te vullen. Ik denk dat er op deze manier wel degelijk
iets gedaan kan worden aan de beperkte toegankelijkheid.De heer De Haan heeft een interessant verhaal gehouden over deregulering
van overheidstaken. Ik ben het daar zeer mee eens. Als wij naar het MDW-traject
en überhaupt naar liberalisering en privatisering kijken, zien wij heel
dikwijls dat, als de overheid een taak niet meer doet maar er wel vormen van
publiek belang aan zitten – dat is eigenlijk het criterium – een
en ander vraagt om regulering. Misschien is er dan zelfs wel meer regulering
nodig, omdat er een veel striktere scheiding wordt aangebracht tussen verantwoordelijkheden.
De overheid is daarbij vanuit het publieke belang verantwoordelijk voor de
kwaliteitsregulering. De uitvoerders moeten hier op de een of andere manier
op vastgepind worden. Daar zijn dikwijls regels en toezicht voor nodig. Vanmiddag
hebben wij een discussie over de Elektriciteitswet. Dan zal ook blijken dat
na de liberalisering en privatisering van de elektriciteitssector de regulering
groter is geworden. Daarvoor kon die sector rechtstreeks door de overheid
worden aangestuurd, maar nu gebeurt dat niet meer. In het kader van de regulering
moet ook steeds de vraag gesteld worden welk deel bij het publieke domein
hoort en wat dan de taken van de overheid zijn. Ik denk dat de overheid altijd
eindverantwoordelijk is en blijft, ook bij normering, als sprake is van een
publiek belang. Dan stelt de overheid de regels en houdt zij toezicht. Het
bedrijfsleven kan wel bijdragen aan de detaillering van de regels –
dat is normalisatie – en het kan ook zelf een systeem van toezicht opzetten.
De overheid zal echter moeten kunnen controleren of die certificering voldoende
is.De uitkomsten van het haalbaarheidsonderzoek zijn mede reden om het kenbaarheidsproject
op te zetten. Ook gezien de technologische mogelijkheden, denk ik dat het
steeds beter mogelijk wordt om iedereen tevreden te stellen. Ondanks het feit
dat normalisatie steeds meer Europees en internationaal is geworden, kan ICT
namelijk wel helpen om het voor iedereen veel toegankelijker te krijgen. De
heer De Haan en anderen hebben daar gelijk in. Ik vermoed trouwens dat dit
ook de reden is waarom ICT een buitengewoon belangrijke rol speelt en ook
moet spelen in het project dat wij nu gaan doen. Met andere woorden: als het
bedrijfsleven zelf voorstellen kan aandragen en daarbij ook nieuwe ICT-toepassingen
als middel gebruikt, dan moet dat ertoe kunnen leiden dat het midden- en kleinbedrijf,
maar ook andere partijen beter bij de normalisatie worden betrokken en dat
de toegankelijkheid verbeterd wordt.Ik heb gezien dat VNO-NCW sterk hecht aan operationalisering van begrippen
als transparantie, toegankelijkheid, kenbaarheid, legitimatie en consensus.
En dat is in feite precies datgene waar wij dan mee bezig zijn. Als de uitwerking
in de ogen van VNO-NCW nog tekortschiet, dan hoop ik dat die organisatie in
het kader van het kenbaarheidsproject met voorstellen komt. Dat moeten dan
echter wel concrete voorstellen zijn. De woorden zijn namelijk vaak wel mooi,
maar als het op daden aankomt, is het verdraaid moeilijk om iets concreets
te formuleren om de eventuele lacunes op te vullen. Ik ben tot de conclusie
gekomen dat de code daar niet het juiste instrument voor is en dat wij dus
moeten proberen om dat op een andere manier te doen.Wat Europa betreft proberen wij een actieve rol te spelen bij de uitwerking
van de Raadsresolutie over de rol van normalisatie in Europa. De Commissie
gaat ervoor zorgen dat de mandaten die aan de Europese normalisatie-instituten
worden gegeven, efficiënt worden opgesteld. De lidstaten wordt gevraagd
het strategisch belang van normalisatie te erkennen en een goed kader te bieden,
waarin normalisatie kan plaatsvinden. Ook moeten ze een passende bijdrage
aan het normalisatieproces leveren en actief deelnemen. Dat lijkt mij vanzelfsprekend.
Wij doen dat ook. Ik ga in Nederland overleg starten met alle belanghebbenden,
bedrijfsleven, vakbewegingen en consumenten, om samen voorstellen te formuleren
over hoe wij de Nederlandse participatie in de Europese processen verder kunnen
optimaliseren.De heer De Haan vroeg ook hoe het staat met het aantal EU-richtlijnen
en wie daarvoor verantwoordelijk is. Er zijn op dit moment 13 richtlijnen.
Op EU-niveau is de Commissie verantwoordelijk. Wij steunen daarnaast zeven
nieuwe richtlijninitiatieven. De implementatie daarvan moet via de individuele
departementen gebeuren. Wij hebben overigens geen enkele achterstand.De heer De Haan vroeg met betrekking tot de normen hoe het staat met het
gratis beschikbaar worden daarvan op internet. Ik ben er voorstander van dat
de toegang tot de normen via internet wordt uitgebreid, maar wij moeten ons
goed realiseren dat het NEN te maken heeft met auteursrechten. Ik hoop dat
wij uiteindelijk zover kunnen komen met het NEN dat de normen integraal via
internet te raadplegen zijn. De vraag of de normen dan ook gratis beschikbaar,
dus te downloaden zijn, moet het NEN zelf beantwoorden. Ik herinner mij dat
de SER er indertijd voor heeft gepleit de kosten van normalisatie juist zoveel
mogelijk via de verkoop van normen terug te verdienen. Het lijkt mij dat het
waarschijnlijk een andere richting opgaat, in die zin dat men de kosten betaalt
via de ontwikkeling van de normen en dat het daarna ter beschikking daarvan
stellen wellicht anders gaat. De SER heeft daar een andere opvatting over.
Wij moeten even bezien waar het naar toe gaat. Ik ga daar overigens niet over.
Dat moeten wij ook zo houden. De beslissing over waar de kosten komen te liggen,
wordt uiteindelijk door het NEN zelf genomen, want het is en het blijft een
privaat instituut. Het lastige is wel dat de normen een echte waarde vormen,
omdat er kennis in wordt vastgelegd. Als je die gratis zou laten zijn, dan
geef je in feite een verkeerd signaal af, te weten dat althans die kennis
geen waarde heeft. Dat is ook een beetje raar. Het NEN gaat overigens wel
in de richting van het meer in de ontwikkeling laten betalen en minder in
de eindafname.Zijn er problemen met de keurmerken in de markt, bijvoorbeeld met betrekking
tot biologisch vlees? Er zijn geen echt grote problemen op dit moment. Het
meest in het oog springende incident was de berichtgeving over de fakekeurmerken
op internet begin dit jaar. De Consumentenbond heeft daar adequaat op gereageerd
door een lijst van betrouwbare keurmerken op internet te publiceren. Wat dat
betreft kan de Consumentenbond af en toe heel zegenend werken als het gaat
om kritiek op wildgroei. Wij moeten ons wel goed realiseren dat er
geen regels voor private keurmerken bestaan. Iedereen kan op elk moment een
keurmerk voor zijn producten of diensten bedenken. Een consument die in zijn
belangen wordt geschaad, kan een beroep doen op het verbod op misleidende
reclame. In die zin komen de problemen wat minder gemakkelijk voor het daglicht.
Ik wil echter bereiken dat keurmerken het doel dienen, waarvoor ze zijn bedacht,
namelijk het creëren van transparantie en het versterken van zelfregulering.
Er zijn echter aanwijzingen dat keurmerken dit soms juist niet doen. Daarom
moeten wij daar nader naar kijken.De heerDe Haan(CDA)Het is mijns inziens erg belangrijk dat wij meer helderheid krijgen over
de kostenverdeling. Het is een illusie om er een prijskaartje aan te hangen,
want wanneer je het eenmaal gedownload hebt, is verdere verspreiding toch
niet meer controleerbaar. De minister wil nu dat er betaald gaat worden voor
de totstandkoming van de normering. Is dat echter niet het paard achter de
wagen spannen? Als het zoveel gaat kosten, heeft echt niemand meer belang
om die normering tot stand te brengen. Heeft de regering een visie op de wijze
waarop dit probleem opgelost kan worden?MinisterJorritsma-LebbinkIk ben iets minder pessimistisch. Op zichzelf kan men nu ook al NEN-bladen
kopiëren en toch worden ze gekocht. Als downloaden iets kost en je het
vervolgens kopieert, heb je hetzelfde probleem als nu met op papier gestelde
informatie. Wel zou het mooier zijn als iets minder van de kosten in het downloaden
wordt gestopt en iets meer in het ontwikkelen. Daar is op zichzelf iets voor
te zeggen. Ik zie dat het NEN die kant opgaat en dat de SER een andere kan
opwil. Het is mijns inziens niet goed wanneer kennis geheel gratis ter beschikking
komt, maar het is een zaak waar men uiteindelijk zelf de oplossing voor moet
vinden. Ik bepaal dat niet, want het is een private aangelegenheid. Het NEN
verwacht dat er meer combinatieproducten te leveren zijn en dat dit meer op
kan gaan leveren. Hoe meer men uit dat soort zaken kan halen, hoe minder men
natuurlijk aan de eerste fase behoeft te verdienen.De heerDe Haan(CDA)Waar de minister zegt dat het een private organisatie betreft en dat zij
er daarom niets over behoeft te vinden, is dat een antwoord dat de regering
zich überhaupt niet kan permitteren.MinisterJorritsma-LebbinkDat heb ik ook niet gezegd.De heerDe Haan(CDA)Mijn eerdere vraag was waar het publieke domein ophoudt. Ik besef overigens
dat die vraag niet gemakkelijk is te beantwoorden. Ik zeg ook niet dat ik
de oplossing in huis heb, maar als wij te laat tot de ontdekking komen dat
het tot stand brengen van normen en de verspreiding ervan spaak lopen op een
duidelijke uitspraak over de financiering, dan spreken wij de minister er
weer op aan. Dan moet zij niet zeggen dat het iets is wat de private sector
zelf maar moet regelen. In dat geval had zij dan überhaupt die hele nota
niet behoeven te schrijven.MinisterJorritsma-LebbinkIk vrees dat hier nu een beeld gaat ontstaan dat wij niet op zitten te
letten. Ik wil er geen misverstand over laten bestaan: het gaat heel goed
met het NEN. Men realiseert zich wel degelijk datgene wat u heeft gezegd.
Het probeert het op een zodanige manier te regelen, dat er voldoende wordt
gedaan aan normontwikkeling en er sprake is van een goede verspreiding van
de kennis. Daaraan besteedt het NEN heel veel aandacht. Uit de contacten die
wij met het NEN hebben, hebben wij er vertrouwen in dat het goed gaat. Als
minister wil ik mij het minst bemoeien met de bedrijfsvoering, maar ik bemoei
mij natuurlijk wel met de doelen.De heer De Haan heeft ook gevraagd wat de normen met industrie- en dienstenbeleid
te maken hebben. Ik heb al gezegd dat normen een belangrijke invloed hebben
op het kennisniveau in een land. Acceptatie van nieuwe technologie is vaak
sterk afhankelijk van de vraag of deze voldoende genormeerd is. Hier zit overigens
wel een probleem want de ontwikkeling van nieuwe technologie gaat steeds sneller,
terwijl normalisatie een lang proces is. Normen kunnen ook het rendement van
de publieke R&D-activiteiten versterken.De heer Herrebrugh heeft een vraag gesteld over MRA's. Het is duidelijk
geworden dat de tenuitvoerlegging van MRA met de VS en Canada door de betrokken
overheidsdiensten in die landen wordt tegengewerkt. In de VS ligt op medisch
gebied de FDA en op het gebied van de elektrische veiligheid de OSHA dwars.
We moeten dat in het kader van de totale handelsproblemen tussen de Verenigde
Staten en de Europese Unie zien. Dit heeft voor een deel een politiek karakter.
Ik ga ervan uit dat het vandaag of morgen opgelost zal worden, zodat het systeem
in werking kan treden. Het probleem ligt dus meer op het politieke dan op
het technische vlak.Voorzitter! Het is misschien goed om nog even in te gaan op de filosofie
van het MDW-rapport. De fundamentele eis voor overheidsoptreden is dat de
overheid niet nodeloos vergaand moet ingrijpen in de samenleving. Economische
activiteiten zijn in principe vrij. Zelfregulering en prijsmechanisme zorgen
ervoor dat het gedrag van producenten en consumenten op elkaar wordt afgestemd.
Wij zijn het er denk ik snel over eens waar de overheid een inperkende rol
moet vervullen. Dat is in geval er een echt publiek belang in het geding is,
zoals volksgezondheid, veiligheid, milieu, dierenwelzijn of hygiëne,
of wanneer zaken door de overheid beschermd moeten worden, omdat de samenleving
niet in staat is zichzelf te beschermen. In vele gevallen is dat echter wel
heel goed mogelijk. Wanneer je dus tot de conclusie komt dat zelfregulering
bij voedselveiligheid of gevaarlijke stoffen niet toereikend is, dan zul je
dit moeten motiveren. Het is niet automatisch zo dat de overheid alles moet
doen en dat de particuliere sector daarna ook nog een paar dingen zelf mag
doen. Als er een systeem werkt waarvan de maatschappij vindt dat het veilig
is, dan zul je als overheid moeten aangeven dat je het betreffende systeem
niet veilig vindt om het over te kunnen nemen. Het overheidsingrijpen moet
aansluiten bij wat de samenleving zelf kan doen. Ik sluit niet geheel uit
dat de filosofie van de heer Herrebrugh een iets andere is en dat hij vindt
dat de overheid het initiatief moet nemen en dat men vervolgens moet bekijken
wat men zelf kan.De heerHerrebrugh(PvdA)We zijn het over de terreinen wel eens, maar ik wil niet verhelen dat
mijn wat andere politieke opvattingen daarover niet geheel met
die van u in lijn zijn.MinisterJorritsma-LebbinkMaar het gekke is dat wij de afgelopen zes jaar vaak tot de ontdekking
zijn gekomen dat je vanuit een volstrekt verschillende filosofie toch tot
hetzelfde beleid kunt komen. Het MDW-proces is er in feite op gericht om te
kijken welke veranderingen er zijn in de opvattingen van de consument, het
bedrijfsleven en de burgers en ook van de overheid. Ook de overheid is niet
statisch op dit terrein. Ook de maatschappelijke opvattingen over bijvoorbeeld
voedselveiligheid zijn de afgelopen jaren zeer veranderd. Dat heeft weliswaar
met internationalisering te maken maar ook met nationale opvattingen. Bovendien
geeft het MDW-rapport een stappenplan om te beoordelen welke vorm van overheidsingrijpen
in een concreet geval van licht naar zwaar gewenst is. Een lichte maatregel
komt daarbij voor een meer ingrijpende maatregel. Als de overheid zware maatregelen
nodig vindt, dan moet zij dat ook motiveren, omdat je partijen anders mogelijk
te zwaar belast.De heer Herrebrugh heeft gevraagd waarom er nog geen acceptatiecode is
en of ik daar wellicht tegen ben. Wij hebben dat inmiddels geregeld. De aanwijzing
voor de regelgeving is aangepast. Daarin zit een verwijzing naar de norm.
Het kenbaarheidsproject gaat over vindbaarheid, toegankelijkheid en toepasbaarheid.
Dat geeft mijns inziens een goed alternatief. Het sluit ook aan bij de nieuwe
technologie. Ik denk dat wij nu eerst eens moeten kijken of het via de aanwijzing
van de regelgeving en de toepassing daarvan goed gaat lopen.De heer Van Walsem heeft nog iets gezegd over de kosten van de accreditatie
en de certificatie. De dagtarieven die de Raad voor de accreditatie hanteert,
liggen op een vergelijkbaar niveau als die van de ons omringende landen. Alleen
Portugal is aanzienlijk goedkoper. Dat wil overigens nog niet zeggen dat accreditatie
overal even duur is. In veel landen is accreditatie een overheidsaangelegenheid.
Wij zien dat de kosten van de overheidsmedewerkers van de accreditatiedienst
vaak niet worden doorbelast. Ik zal dit overigens wat nauwkeuriger uitzoeken,
want ik wil wel graag dat onze aangewezen keuringsinstellingen op de interne
markt voor CE-keuringen op een gelijk speelveld opereren. Zij moeten derhalve
dezelfde kosten doorberekenen als de keuringsinstellingen in andere landen
doen. Anders is het immers heel eenvoudig: dan ga je natuurlijk naar het land
waar het het goedkoopst is. Dat zou toch wel bizar zijn. Ik wil wel graag
dat er enige concurrentie ontstaat. Daar moet dus ook geen misverstand over
bestaan. Het is prima dat onze bedrijven ook in andere landen terecht kunnen,
en andersom.De heer Van Walsem heeft voorts een vraag gesteld over de productveiligheidsrichtlijn.
Dat is geen richtlijn met een nieuwe aanpak. Er staan geen essentiële
eisen in en er is geen CE-markering aan verbonden. Wat ik ervan begrijp, is
dat het bedrijfsleven wellicht bang is dat de Europese Unie, met name door
het ontbreken van essentiële eisen, een te grote volmacht krijgt bij
de formulering van de mandaten voor de Europese normalisatie-instituten. Dat
is overigens wel weer ondervangen. Ik maak mij daar dus iets minder zorgen
over. In de nieuwe tekst van de richtlijn is namelijk opgenomen dat de commissie
samen met de lidstaten in een zware procedure de mandaten zal invullen. Bij
de voorbereiding van de richtlijn is het bedrijfsleven door VWS ook meerdere
malen geconsulteerd. Dit punt is overigens destijds niet opgebracht. Ik ben
het zeer eens met de heer Van Walsem dat de certificatiemarkt niet moet worden
gereguleerd.De heer Van Walsem heeft verder opmerkingen gemaakt over de financiële
infrastructuur. Het beginsel is dat betrokkenen zelf hun bijdrage leveren.
Dat is het profijtbeginsel. Het levert toegang tot de markt. De overheid betaalt
op dit moment ongeveer 7 mln. per jaar aan het NEN. Dat is ongeveer 15% van
de omzet. Het NEN vraagt overigens, in tegenstelling tot wat in andere landen
gebeurt, geen contributie aan zijn leden. Ook de Raad voor de accreditatie
krijgt een financiële bijdrage van ons. Ongeveer 4% van zijn omzet komt
uit de financiële bijdrage. Wij lopen daar in internationaal opzicht
niet mee uit de pas.De heer De Haan maakte nog een opmerking over de positie van de Raad voor
de accreditatie. Hij sprak daarbij over juridische dwangmaatregelen.De heerVan Walsem(D66)Voorzitter! Mijn punt is dat wanneer wij deze instellingen van publiek
belang vinden, wij daaruit de consequentie zouden moeten trekken en verantwoordelijkheid
zouden moeten nemen voor een gedeelte van de basisinfrastructuur. Dat zou
dan ook in financiële zin moeten gebeuren. Wellicht doen wij dat ook
wel. Dat was ook mijn vraag.MinisterJorritsma-LebbinkDat doen wij ook, want wij betalen ook voor normalisatie als zodanig,
maar het interessante is dat er verder blijkbaar geen basisfinanciering is.
Ook de leden betalen immers geen contributie. Het is dus niet zo dat een flink
deel van het NEN via contributie en overheidsmiddelen wordt betaald uit een
soort basisfinanciering; wij betalen ook voor normalisatie als zodanig een
bijdrage; dat zou je moeten beschouwen als basisfinanciering door de rijksoverheid.De Raad voor de accreditatie kan geen juridische dwangmaatregelen nemen,
maar kan een accreditatie wel schorsen of intrekken; dat is echter privaat.
De raad heeft ook geen opsporingsbevoegdheid of een andere publieke taak;
de raad kan dus slechts controleren wat de raad zelf heeft toegestaan.Ik heb al gezegd dat het allemaal heel veel tijd kost; dat hoef ik niet
te herhalen, want dan zou ik hetzelfde doen als de heer Herrebrugh mij ten
aanzien van de nota al verwijt.Kortom: wij denken dat wij, aan de hand van het project dat wij nu mede
met behulp van overheidsmiddelen gaan starten en als ICT voldoende ingang
vindt in het hele proces van het tot stand brengen van normen, een heel mooie
manier hebben gevonden om het MKB een veel eenvoudiger toegang tot het ontwikkelen
van normen te geven. Het gaat mij iets te ver om te zeggen dat in alle gevallen
de groten altijd bepalen dat er een norm moet komen; ik zie immers buitengewoon
veel normen die in het geheel niet geïnitieerd zijn door het grootbedrijf;
nogal veel innovatieve en nieuwe technologische zaken worden ontwikkeld in
het MKB. Daarom heeft juist het MKB er het grootste belang bij om daar normalisatieprocessen
op los te laten. Ik zie dat niet als iets wat alleen voor de groten is; dat
moeten wij niet te makkelijk zeggen. Misschien kun je wel zeggen dat het gaat
om de wat grotere midden bedrijven, maar ik vrees dat dat verschil
altijd zal blijven bestaan.Tweede termijn van de zijde van de commissieDe heerDe Haan(CDA)Voorzitter! Ik dank de minister voor haar uitvoerige en heldere beantwoording.
Daar waar zij niet helder kon zijn, zijn de antwoorden moeilijk te geven.
Ik kan de afbakening van het publieke domein makkelijk opvoeren, maar ik geef
toe dat ik die vraag stelde omdat ik zelf het antwoord niet weet; anders had
ik de vraag natuurlijk niet hoeven te stellen. Toch is het buitengewoon goed
dat de regering daar bij het voortgaan van het beleid in de toekomst nog eens
over rapporteert. Dat moet niet gebeuren op de huidige manier: een soort trilogie
over verleden, heden en toekomst. Dan wordt inderdaad drie keer hetzelfde
geschreven; dat is buitengewoon vervelend lezen. Het zou beter zijn als in
de toekomstige nota wordt ingegaan op de relaties tussen overheid en overheden,
tussen overheid en bedrijfsleven, binnen het bedrijfsleven, tussen overheid
en consumenten. Wij nemen veel producten van de overheid af; op welke terreinen
zou er sprake moeten zijn van normalisatie en certificatie? Zou er bijvoorbeeld
niet een ISO-normering voor scholen moeten komen? Dat hoeft de minister van
Economische Zaken natuurlijk niet hoogstpersoonlijk te gaan doen, maar ten
aanzien van ontzaglijk veel transacties zou de regering moeten uitspreken
of certificatie en normalisatie al of niet wenselijk is. Moeten uitvoerende
overheidsbedrijven niet in de tang worden genomen? Daar kan de regering wel
wat over zeggen. Waarom zou je niet eens rubriceren wie diensten of producten
produceert en wie ze afneemt? Dan kan de overheid eens naar zichzelf kijken
en consumenten onder elkaar ook. Als ik een huis verkoop, dan moet de koper
er maar vertrouwen in hebben dat het geen verborgen gebreken heeft. Kan daar
ook geen certificatie ontstaan? Als wij de relaties in onze maatschappij eens
zouden rubriceren, dan denk ik dat wij een aanzienlijk helderder conceptie
van normalisatie en certificatie krijgen. Het lijkt mij plezierig als de regering
zou zeggen op welke terreinen certificatie echt noodzakelijk is. Dan kun je
ook beoordelen wie dat doet: de overheid zelf of de private sector. Dit wilde
ik graag nog voorleggen aan de minister.De heerDe Swart(VVD)Voor een deel begrijp ik de opmerkingen van de heer De Haan wel. Hij geeft
een aantal voorbeelden, bijvoorbeeld het kopen van een huis met verborgen
gebreken, maar daarvoor zijn in de wet allerlei zaken geregeld. Wij hebben
absoluut geen behoefte aan een ISO-certificaat of wat dan ook.De heerDe Haan(CDA)Ik vraag de regering alleen om met een nieuwe nota, met een wat nieuwer
concept te komen en in vredesnaam niet met deze nota. Ik vond er geen pest
aan om die te lezen. Je schiet er weinig mee op. Ik wil graag kijken waar
het goed gaat, waar voortgaand beleid moet worden ontwikkeld en wat dan de
positie van de overheid is. Dan kom ik met een voorbeeld als het kopen van
een huis. Ik weet ook wel dat er zaken voor zijn geregeld in het BW, maar
het zou mooi zijn als kopers naar een orgaan kunnen gaan voor certificatie.
Als de heer De Swart vindt dat er op dat terrein voldoende certificatie is,
dan geef ik mij graag gewonnen. Maar ik wil dat van andere producten wel eens
weten.De heerDe Swart(VVD)Het gaat mij niet om dat specifieke terrein. Wij vinden dat er op bepaalde
terreinen sprake moet zijn van certificatie, accreditatie en ISO-normering,
maar het aantal terreinen moet wel beperkt blijven. Straks hebben wij certificatie
voor als een kind een zebrapad wil oversteken, om in de sfeer van de voorbeelden
te blijven. Dat gaat ons veel te ver. Dat kan gewoon niet in deze samenleving.
De samenleving reguleert zichzelf, ook als het gaat om dit soort zaken. Natuurlijk
is er een aantal onderwerpen – daar praten wij hier over – waar
het goed geregeld moet zijn, maar ik vind dat de CDA-fractie daar wat ver
in gaat.De heerDe Haan(CDA)Ik ga niet ver. Ik wil in de toekomst alleen een betere nota krijgen,
zodat wij goed kunnen discussiëren over de vraag waar de taken van de
overheid ophouden en waar de taken van de particuliere sector beginnen en
of er überhaupt wel certificering moet komen. Die vragen moeten wij ons
hier stellen, los van de vraag wie het doet, de overheid of de particuliere
sector. Ik heb krachtens mijn diepe overtuiging natuurlijk een grote voorkeur
voor het zelfreinigend vermogen van de samenleving. Ik vind dat de overheid
zich uitermate terughoudend moet opstellen, maar de overheid heeft wel de
functie om de particuliere sector te stimuleren om iets te regelen als het
niet gebeurt.De heerHerrebrugh(PvdA)Ik had daarop kunnen ingaan, maar ik doe dat niet. Een ISO-norm voor het
aantal krenten in de krentenbol, waarmee men het predikaat krentenbol zou
kunnen opleggen en zou kunnen voeren, gaat ons ook te ver. Nu geeft de PvdA
politiek-ideologisch een andere invulling aan de overheid. De minister zei
het al.MinisterJorritsma-LebbinkMaar hier zijn wij het geheel eens.De heerHerrebrugh(PvdA)Ja, hier zijn wij het over eens.Voorzitter! Ik heb nog een concrete vraag over de MRA's. Uit het antwoord
van de minister heb ik begrepen dat een eventuele wetswijziging – de
implementatiewetgeving – er voorlopig nog niet aankomt, omdat er geen
afstemming is met andere handelsblokken. Ik noem met name Amerika –
ik neem aan dat er wat breder wordt gekeken dan alleen Amerika en dat NAFTA
wordt bedoeld – en Japan. Is dat zo? Is de eventuele problematiek die
voortvloeit uit de niet-wederzijdse erkenning van bijvoorbeeld keuringseisen
WTO-gevoelig? De minister zei zelf al dat het te maken heeft met andere handelsbelemmerende
ontwikkelingen die op het ogenblik tussen de blokken gaande zijn. Ik hoef
de voorbeelden niet te noemen. Gesteld dat er conflicten ontstaan over de
beoordeling van keuringseisen. Is dat dan een onderwerp dat in WTO-verband
kan worden aangekaart?De heerVan Walsem(D66)Voorzitter! In eerste termijn heb ik gevraagd om een nadere toelichting
op de verhouding tussen enerzijds het Nederlandse accreditatieprogramma, het
binnen de Europese Unie geharmoniseerde domein en de gedachten over de interne
markt en anderzijds het uitgangspunt van het kabinet dat internationaal de
norm is. Ik heb mij verder verstout om een zijsprongetje te maken naar de herziening
van de Europese patentconventie die voorzien is voor eind november. Het is
namelijk mijn angst dat de Nederlandse afvaardiging van Justitie daar een
in mijn ogen verkeerd standpunt zal innemen. Kan de minister hier alsnog op
ingaan?Voorzitter! Ik heb in eerste termijn een principiële vraag gesteld
over de taak van de overheid in dezen. De overheid heeft van oudsher een taak
in de handhaving van en de controle op risico's op het gebied van gezondheid,
veiligheid en milieuhygiëne. Door certificering wordt deze taak voor
een belangrijk deel overgedragen aan de private sector. Deze sector krijgt
hiervoor ook de rekening gepresenteerd. Is de minister het niet met mij eens
dat er moet worden gezorgd voor een gepaste financiering van deze oorspronkelijke
kerntaak van de overheid?De heerDe Swart(VVD)Voorzitter! In haar beantwoording heeft de minister aangegeven dat het
vaak heel lastig is om in het Europese overleg afspraken te maken. Ik begrijp
waarom zij dit zegt, maar ik houd toch een enigszins onbevredigend gevoel
aan dit antwoord over. Ik hoop dat de minister hier begrip voor kan opbrengen.
Ik zou echter toch graag zien dat een en ander iets vlotter verloopt.In eerste termijn heb ik een vraag gesteld over het voorstel om het huidige
beleid tot 2003 door te zetten en wel of het mogelijk is om een en ander jaarlijks
te evalueren. Hierdoor kan deze commissie beter de vinger aan de pols houden.Tweede termijn van de zijde van de regeringMinisterJorritsma-LebbinkVoorzitter! Om met het laatste te beginnen: ik ben natuurlijk bereid om
de Kamer jaarlijks per brief op de hoogte te brengen van de geboekte voortgang.
Het zal wel een dunne en heldere brief worden, want ik heb heel goed begrepen
dat deze commissie geen prijs stelt op nog een dikke nota over dit onderwerp.De heer De Haan heeft een aantal interessante vragen gesteld. Het is dan
ook heel verleidelijk om concreet op die vragen in te gaan en toe te zeggen
dat dit terreinen zijn waarop wij verder willen gaan. Ik zal dat echter niet
doen. Bij de MDW-operatie is in een stappenplan aangegeven hoe bepaald kan
worden waar en hoe te werk moet worden gegaan. Het is vervolgens echter wel
aan het ministerie zelf om te beslissen om dat wel of niet te doen. In de
evaluatie zal overigens wel een visie hierop worden opgenomen, maar zij zal
geen specifieke terreinen identificeren.Overigens kan de Kamer hier ook zelf een rol spelen. Zo zijn er opmerkingen
gemaakt over de mogelijkheid van ISO-certificatie voor scholen. Inmiddels
heb ik via de binnenlijnen vernomen dat er zeker over certificatie zal worden
gesproken in het traject dat hoort bij de MDW-scholingsmarkt, een project
dat op dit moment loopt. Ik kan mij verder heel goed voorstellen dat als ik
met de Kamer spreek over nieuwe MDW-onderwerpen, de Kamer een onderwerp aandraagt
dat volgens haar via certificatie kan worden opgelost.Ik wijs er verder op dat algemeenheden te gemakkelijk zijn. Dat neemt
natuurlijk niet weg dat ook ik het liefste zou spreken over concrete beleidsterreinen.
Dat is echter heel moeilijk, want ook beleidsterreinen zijn niet statisch.
Zo had niemand er tien jaar geleden aan gedacht dat op het terrein van voedselveiligheid
zaken zouden worden geregeld zonder zelfregulering. Nu zetten wij echter steeds
meer in op echte regulering.Elke keer zal moeten worden onderzocht of het opportuun is om over te
gaan tot zelfregulering. Het zal duidelijk moeten zijn of de markt hierdoor
niet te gecompliceerd wordt en of het wel in het belang is van de consument.
Daar hebben wij de handvatten denk ik wel voor aangereikt.De heer Herrebrugh heeft gelijk dat, als wij constateren dat er op grond
van politieke motieven geen sprake is van wederzijde erkenning van keuring
en certificering, er wel degelijk een case is voor de WTO. De wet, de basis,
moet worden geïmplementeerd, omdat anders het MRA-systeem niet eens kan
worden ingevoerd. Of dit oplossingen biedt, hangt af van de gang van zaken
in de WTO. Overigens ben ik van oordeel dat dit een belangrijk onderwerp is
voor de WTO.De heer Van Walsem sprak nog over problemen tussen Europese instituten.
Het mag nooit meer gebeuren dat men in Duitsland iets kan weigeren wat in
Nederland door een vergelijkbaar instituut als de T[f&]V is goedgekeurd.
Andersom geldt natuurlijk hetzelfde. Ik vrees overigens dat wij voorlopig
nog wel wat problemen zullen houden. Markten zijn nu eenmaal niet altijd even
transparant. De bedoeling is dat, als het hele zaakje geregeld is, enige concurrentie
tussen keuringsinstituten en certificatie-instituten gaat ontstaan. Dat vind
ik prima, want dat houdt de efficiency hoog. Wat wij zullen zien, is dat bepaalde
landen dit gebruiken om wat protectie te bieden voor de eigen markt. Wat dit
betreft, zullen wij heel hard moeten zijn en ook heel duidelijk.De heerVan Walsem(D66)Het KEMA-keur dat Nederland biedt, werkt ook protectionistisch.MinisterJorritsma-LebbinkNatuurlijk. Daar moeten wij ook op letten. Als er in een ander land een
vergelijkbaar iets is als ons KEMA-keur horen wij dat gewoon te accepteren.
Deze dingen mag je niet gebruiken om je eigen markt te beschermen. Het moet
wel om vergelijkbare keurmerken gaan. Met het oog daarop is een helder kader
nodig.Voorzitter! Ik ben het met de heer De Swart eens dat het overleg in Europa
sneller moet. Ik begrijp dat de Commissie dat ook graag wil. Overigens wijs
ik erop dat wij, als wij iets met ICT kunnen doen, onder meer elektronisch
kunnen vergaderen. Meestal gaat het om puur technische zaken. Het is op die
manier ook gemakkelijker, snel partijen te consulteren. Nu is het nog een
probleem dat je eerst naar Brussel gaat, daarna weer terug moet om met alle
partijen overleg te voeren, waarna je weer naar Brussel gaat. Ik denk dat
ICT een mooi hulpmiddel kan zijn om sneller te communiceren. De Commissie
rapporteert aan de Raad eind volgend jaar, zoals de planning nu luidt. Wat
wij doen, is elke keer aandringen op het betrachten van snelheid.De heer Van Walsem sprak opnieuw over de Patentconventie. Ik kan over
de beoogde wijziging en onze houding in dat kader nu geen zinnig woord zeggen.
Wij zullen bij mijn collega van Justitie nagaan wat er precies
aan de hand is. Ik denk dat het verstandig is dat ik hem vraag, de Kamer de
stand van zaken met betrekking tot dit onderwerp te melden.De heerVan Walsem(D66)Ik denk dat de minister het met mij eens is dat in het kader van het patentrecht
de economische invalshoek belangrijker is dan de justitiële invalshoek.MinisterJorritsma-LebbinkJa, maar zoals gebruikelijk hebben wij over dat soort zaken eerst goed
overleg. Ik zie niet goed in wat er fout zou kunnen gaan, maar u heeft mij
hierop attent gemaakt en ik zal heel snel nagaan of er problemen zijn die
met ons te maken hebben.Sluiting 11.53 uur.XNoot1 Samenstelling: Leden: Blaauw (VVD), Biesheuvel (CDA), voorzitter, Witteveen-Hevinga (PvdA),
Leers (CDA), Voûte-Droste (VVD), ondervoorzitter, Rabbae (GroenLinks),
Hessing (VVD), Giskes (D66), Marijnissen (SP), Crone (PvdA), Van Dijke (RPF/GPV),
M.B. Vos (GroenLinks), Van Walsem (D66), Hofstra (VVD), Wagenaar (PvdA), Stroeken
(CDA), De Boer (PvdA), Van den Akker (CDA), Geluk (VVD), Ravestein (D66),
Verburg (CDA), Blok (VVD), Hindriks (PvdA) en Dijsselbloem (PvdA). Plv. leden: Snijder-Hazelhoff (VVD), Atsma (CDA), Kalsbeek (PvdA), Wijn
(CDA), Klein Molekamp (VVD), Vendrik (GroenLinks), De Swart (VVD), Van den
Berg (SGP), Poppe (SP), Kuijper (PvdA), Van Middelkoop (RPF/GPV), Van der
Steenhoven (GroenLinks), Schimmel (D66), Van Baalen (VVD), Herrebrugh (PvdA),
Van der Hoeven (CDA), Smits (PvdA), De Haan (CDA), Van Beek (VVD), Bakker
(D66), Schreijer-Pierik (CDA), Udo (VVD), Hamer (PvdA), Koenders (PvdA) en
Schoenmakers (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-21670-11.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl