Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa; Verslag van de zitting 2007 (tweede deel); 16-20 april 2007 te Straatsburg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20043, nr. 70

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

25-06-2007

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

20043 nr. 70;O

20-06-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVet: Onderwerpen waarover leden van de Nederlandse delegatie
in de plenaire vergadering gesproken hebben.Voldoen aan verplichtingen door AzerbeidzjanRapport – Herkel (Estland) en Lloyd (Verenigd Koninkrijk)
doc. 11 226, resolutie 1545De situatie in OekraïneFunctioneren democratische instituties in de UkraïneRapport – Severinsen (Denemarken) en Wohlwend (Liechtenstein),
doc. 11 255, resolutie 1549De situatie in het Midden-OostenRapporteur – Margelov (Rusland), doc. 11 250,
resolutie 1550De verstandhouding tussen de Raad van Europa en de Europese
UnieRapport – Ateş (Turkije), doc. 11 237
en 11 244, opinie 262Kandidaten voor het Europese Hof van de MensenrechtenRapporteur – Bemelmans-Videc (Nederland), doc. 11 208
Rapporteur – Mendes Bota (Portugal), doc. 11 243Eerlijk proces in criminele zaken betreffende spionage
en het onthullen van staatsgeheimenRapport – Pourgourides (Cyprus), doc. 11 031,
resolutie 1551 en aanbeveling 1792Bescherming van kinderen tegen seksuele exploitatie en
seksueel geweldRapport – Gardetto (Monaco), doc. 11 209 (herziene
versie) en doc. 11 256, opinie 263Stand van Zaken rondom de mensenrechten in EuropaRapport – Pourgourides (Cyprus), doc. 11 202
Rapport – Glesener (Luxemburg), doc. 11 216 Rapport – Van
Thijn (Nederland), doc. 11 217, resolutie 1547 en aanbeveling 1791Stand van Zaken rondom de democratie in EuropaRapport – Gross (Zwitserland), doc. 11 203
Rapport – Pirozhnikova (Rusland), doc. 11 215 Rapport – Melo
(Portugal), doc. 11 218 Rapport – Platvoet (Nederland), doc. 11 219
Rapport – Curdová (Tsjechië), doc. 11 220 Rapport –
Cekuolis (Litouwen), doc. 11 221Controle van de prestaties van landen: Voortgang van de
controle procedures van de assembleeRapport – Litner (Duitsland), doc. 11 214 +
addendum, resolutie 1548Andere onderwerpenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 20043Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
20 043Parlementaire Vergadering van de Raad van EuropaOnr. 70VERSLAG VAN DE ZITTING 2007 (TWEEDE DEEL)Vastgesteld 20 juni 2007De delegatie uit de beide Kamers der Staten-Generaal heeft van 16 tot
en met 20 april 2007 deelgenomen aan het tweede deel van de zitting 2007
van de parlementaire assemblee van de Raad van Europa in Straatsburg.Onderstaand brengt zij verslag uit over de onderwerpen, die in bovengenoemde
zitting aan de orde kwamen. Tevens worden vermeld de bij die onderwerpen aangenomen
aanbevelingen, resoluties en mogelijke orders.1Vet: Onderwerpen waarover leden van de Nederlandse delegatie
in de plenaire vergadering gesproken hebben.Voldoen aan verplichtingen door AzerbeidzjanRapport – Herkel (Estland) en Lloyd (Verenigd Koninkrijk)
doc. 11 226, resolutie 1545In de discussie is namens de groep Europees Verenigd Links het woord gevoerd
door de heer Platvoet. Hij noemde het document
een goed rapport, met name op het punt van politieke gevangenen en media in
Azerbeidzjan. Het bevat gedetailleerde, overtuigende informatie over de situatie
in Azerbeidzjan en bevat zowel goed als slecht nieuws. Er lijkt inderdaad
goed te worden samengewerkt met de Venetië-commissie ter verbetering
van het rechtskader voor de verkiezingen. Doel hiervan was een evenwichtige
samenstelling van de Centrale Verkiezingscommissie en een betere procedure
voor klachten en verzoekschriften met betrekking tot de verkiezingen. Dit
punt had echter een klein jaar geleden al moeten zijn opgelost. Er is inderdaad
een economische groei van ongeveer 30%, maar 25% van de bevolking
leeft nog steeds in armoede. De groei van de economie leidt niet tot meer
sociale welvaart, maar tot meer corruptie.Er is een presidentieel pardon uitgevaardigd. Tien politieke gevangenen
zijn vrijgelaten, maar het slechte nieuws is dat in Azerbeidzjan, dat lid
is van de Raad van Europa, mensen nog steeds kunnen worden gearresteerd op
grond van hun politieke overtuiging en dat er nog steeds politieke gevangenen
zijn. Na talrijke protesten heeft het onafhankelijke televisiestation
ANS zijn uitzendvergunning teruggekregen, maar het slechte nieuws is dat een
lidstaat van de Raad van Europa deze vergunning om onbekende redenen kan intrekken.
Bovendien is de oppositiekrant Azadliq door de
politie uit zijn pand gezet. Er blijken veel incidenten met geweld tegen journalisten
te hebben plaatsgevonden en journalisten gevangen zijn gezet.De vrijheid van vergadering wordt door de overheid ingeperkt en de oestand
in de gevangenissen is slecht. De regering weigert toestemming te verlenen
voor publicatie van de rapporten uit 2004 en 2005 van het Europees Comité
ter Preventie van Foltering en Onmenselijke of Vernederende Behandeling.Azerbeidzjan heeft een moeizame geschiedenis, waar het conflict om Nagorno-Karabach
deel van uitmaakt. De 5000 vermisten uit Azerbeidzjan als gevolg van het conflict
in Nagorno-Karabach vormen een diep litteken in de maatschappij. De rapporteurs
hebben enige aandacht aan deze zaak besteed en ik wil hun vragen de monitorprocedure
te implementeren – omdat het hier om mensenrechten gaat – op grond
van mijn rapport over vermisten in de zuidelijke Kaukasus.In de loop van vijf jaar zijn vele resoluties over Azerbeidzjan aangenomen
om het land zijn verplichtingen met betrekking tot de beginselen van de Raad
van Europa te laten vervullen. De presidentsverkiezingen van 2008 zijn een
nieuwe toetssteen. We kunnen echter niet aan de gang blijven met toetsstenen.De situatie in OekraïneDe heer Janoekovitsj (Minister-President van Oekraïne) heeft de vergadering toegesproken.Hij wierp de vraag op of de huidige poltieke situatie in de Oekraïne
het resultaat is van de processen op weg naar een parlementair systeem, waarmee
in 2004 is begonnen. Dat was niet noodzakelijkerwijs het geval en de huidige
situatie is ontstaan door een niet-levensvatbaar en ondoorzichtig systeem,
zonder duidelijke lijnen voor verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid. In
2004 heeft Oekraïne besloten van een presidentieel systeem over te stappen
op een parlementair systeem, analoog aan Europese democratische modellen.
Desondanks zou de president niet al zijn bevoegdheden verliezen. Hij zou onder
andere de verantwoordelijkheid houden voor het leger en de benoeming van gouverneurs.
Ook zou hij een vetorecht voor nieuwe wetten houden.Tijdens de overgangsperiode na de verkiezingen van 2004 en 2006, het jaar
waarin de hervormingen in gang zouden moeten worden gezet, heeft de president
het hervormingsproces heeft bemoeilijkt. Het zou echter geen goede zaak zijn
in deze fase het overgangsproces terug te draaien en de aanbevelingen van
de Raad van Europa terzijde te schuiven. Politiek eigenbelang mag de vorming
van een rechtsstaat niet in de weg staan. Oekraïne heeft besloten de
invoering van Europese democratische waarden en wetten onomkeerbaar te maken.De moeizame relatie van de minister-president met de president is deels
het gevolg van het gebrek aan consensus binnen de coalitieregering. De aanvankelijke
consensus is verdrongen door eisen rondom het vetorecht van de president.
Vervroegde verkiezingen worden alleen gewenst door radicale krachten binnen
de regering en door het deel van de politieke gemeenschap dat tegen de overgang
naar een parlementair systeem is. Spreker betwijfelt of zulke verkiezingen
nodig zijn. De coalitieregering heeft een programma van structurele
hervormingen opgesteld en er worden nieuwe mediaorganisaties en -structuren
ontwikkeld. Parlementaire hervormingen reflecteren economische groei.Het is een moeilijke tijd geweest voor Oekraïne. De timing van de
verkiezingen is niet de belangrijkste kwestie. Het belangrijkste is dat de
wet wordt gehandhaafd, ongeacht politieke overwegingen. Dat moet door rechters
worden gedaan en niet door de straat. Het besluit van de president om het
parlement te ontbinden op politieke in plaats van wettelijke gronden, verdient
een krachtige veroordeling. Er is een uitweg: acties die in overeenstemming
zijn met de grondwet moeten worden aangemoedigd, onderhandelingen moeten worden
voortgezet en de partijen moeten op zoek blijven naar een compromis. De mogelijkheid
van gebruik van geweld moet worden uitgesloten.Spreker’s politieke partij is niet bang voor verkiezingen: op welk
moment ze ook worden gehouden, hij is vol vertrouwen over een goede afloop.
Hij wil echter, in het belang van het Oekraïense volk, vóór
het einde van de regeringstermijn van zijn partij structurele hervormingen
implementeren. Als de huidige impasse niet wordt doorbroken, worden Oekraïne
en Europa mogelijk geconfronteerd met een gevaarlijk maatschappelijk conflict
en een economische crisis. In het verleden is bij grote meningsverschillen
altijd de weg van het compromis bewandeld en hebben politieke leiders terughoudendheid
betracht. Eind vorig jaar nog hebben de verschillende politieke krachten in
Oekraïne de handen ineengeslagen om wetten uit te vaardigen voor de toetreding
van Oekraïne tot de Wereldhandelsorganisatie.Oekraïne is de Raad van Europa veel verschuldigd en probeert de normen
van de Raad zo goed mogelijk te implementeren, bijvoorbeeld door de ontwikkeling
van een wettelijk kader voor het gevangenissysteem en een conceptwet voor
strafrechtelijke procedures. Nieuwe wetgeving voor de hervorming van de rechterlijke
macht staat op stapel. Er worden echter ook problemen verwacht. Corruptie
tiert welig en goedkeuring van wetten door het parlement is onvoldoende: de
wetten moeten worden gehandhaafd.Spreker verzekert de leden dat de door hem geplande maatregelen daadwerkelijk
zullen worden geïmplementeerd.Functioneren democratische instituties in de UkraïneRapport – Severinsen (Denemarken) en Wohlwend (Liechtenstein),
doc. 11 255, resolutie 1549In het debat over dit onderwerp heeft mevrouw Jonkergesproken. Zij was aanwezig toen President Joesjtsjenko van Oekraïne
een toespraak hield voor de assemblee van de Raad van Europa, waarbij hij
hooggestemde verwachtingen uitsprak over de hervormingen in zijn land. Ze
betreurt het zeer dat een debat over de huidige politieke situatie in Oekraïne
noodzakelijk was. Haar groep houdt zich niet bezig met de vraag wie van de
betrokken partijen gelijk heeft; de bedoeling is om alle betrokkenen een duidelijk
signaal te geven dat er een compromis nodig is om de bevolking van Oekraïne
perspectief te bieden. De president, de premier, de parlementsleden en alle
politieke partijen in Oekraïne moeten zich houden aan de verantwoordelijkheden
die ze van de bevolking hebben gekregen. Er moet een gemeenschappelijke noemer
worden gevonden binnen het constitutionele en juridische kader, die in overeenstemming
is met de normen van de Raad van Europa.De huidige situatie is het gevolg van hetgeen in de grondwet van Oekraïne
is bepaald, hoewel er sinds 2004 al vele hervormingen zijn doorgevoerd. Het
Constitutionele Hof moet in staat zijn om op normale wijze beslissingen te
kunnen nemen, zonder ongepaste invloed van buitenaf. Politici moeten worden
aangemoedigd om vooruitgang in de wetgeving niet te blokkeren. De drijfveer
hiervoor moet uit Oekraïne zelf komen maar kan worden ondersteund door
de Raad van Europa.De situatie in het Midden-OostenRapporteur – Margelov (Rusland), doc. 11 250,
resolutie 1550In de discussie over dit onderwerp is het woord gevoerd door mevrouw Meulenbelt. Zij zei dat indien de assemblee van de Raad
van Europa een rol wil spelen in de ondersteuning van een resolutie voor het
Israëlisch-Palestijnse conflict, moeten we allereerst een ondubbelzinnige,
eerlijke en rechtvaardige houding aannemen in de normen die we voor beide
partijen hanteren. Als parlementariërs moeten we aandringen op de vrijlating
van de 41 Palestijnse parlementariërs (een derde van de Wetgevende Raad)
die nu in Israëlische gevangenissen zitten. Speekster vroeg zich af hoe
we zouden reageren als een derde van de leden van de Knesset door Palestijnen
zou zijn ontvoerd.Spreekster was lid van de groep Europees Verenigd Links, maar sprak vooral
als aandachtige waarnemer van de situatie. Ze werkte nu twaalf jaar in de
Gaza-strook voor een organisatie voor gehandicapten: het National Centre for
Community Rehabilitation. Na de Oslo-akkoorden volgden er jaren van hoop,
maar de situatie in de Palestijnse gebieden is daarna verslechterd. Zo’n
80% van de bevolking leeft onder de armoedegrens. De situatie is nog
desastreuzer geworden na de sancties door de Europese regeringen, helaas inclusief
die van Nederland.Spreekster had waardering voor de inspanningen van de rapporteur en de
Politieke Commissie om een rapport te schrijven waarin beide kanten van de
zaak aan bod komen, maar het kan nog onpartijdiger. Neem de bekende drie eisen
aan de Palestijnse leiders, die ook in het rapport worden genoemd: geweld
afzweren, de staat Israël erkennen binnen de veilige, internationaal
erkende grenzen en voldoen aan de eerdere afspraken tussen Israël en
de Palestijnse Autoriteit. Nog afgezien van het feit dat er noch binnen Israël
zelf, noch internationaal overeenstemming bestaat over waar de grenzen van
Israël lopen: vragen we Israël om erkenning van de Palestijnse rechten
op zelfbeschikking en op een staat die economisch onafhankelijk is, met eigen
grenzen, gecontroleerd door een eigen overheid? Dat is in het rapport niet
terug te vinden.Vragen we alleen de Palestijnen om zich aan de eerder gemaakte afspraken
te houden? Zijn we vergeten dat Israël nooit is gestopt met de illegale
bouw van nederzettingen en de annexatie van Palestijns grondgebied?Als we terecht het afschieten van Kassam-raketten veroordelen, waarom
veroordelen we dan niet de militaire aanvallen, zoals die waarbij onlangs
een familie van 16 mensen in Beit Lahiya omkwam? Maken we onderscheid omdat
de Kassam-raketten zijn afgeschoten door amateurs, terwijl de familie is gedood
met wapens van een officieel leger? Vragen we Israël te stoppen met het
dagelijkse geweld tegen Palestijnen en met de illegale «gerichte»
eliminaties, waarbij meestal ook veel burgerslachtoffers vallen?Vorig jaar zijn er 27 Israëliërs gedood door Palestijnen. De
meesten van hen waren militairen. Ongeveer 583 Palestijnse burgers, waaronder
kinderen, zijn gedood. Strijders zijn niet meegeteld.In het rapport wordt gevraagd om de vrijlating van een Israëlische
soldaat die in Gaza wordt vastgehouden. De andere partij wordt alleen gevraagd
om de vrijlating van parlementsleden en ministers. Waarom vraagt het rapport
niet om de vrijlating van 11 000 politieke gevangenen, onder wie 500
kinderen, die vastzitten in Israëlische gevangenissen? Velen van hen
bevinden zich in administratieve hechtenis, wat betekent dat er geen aanklacht
tegen hen is ingediend, dat ze niet onder juridische procedures vallen en
niet weten wanneer ze worden vrijgelaten. Is het niet onze taak om ons druk
te maken over foltering, die goed is gedocumenteerd door een Israëlische
organisatie, namelijk het Publieke Comité tegen Foltering in Israël?
Dagelijks worden er Palestijnen ontvoerd; vorige week 29, onder wie een kind;
de week daarvoor 37, onder wie vijf kinderen. Dit jaar zijn er al 860 Palestijnen
ontvoerd, en het is pas april.Het zou te veel tijd vergen om een volledige opsomming van ernstige schendingen
te geven. Nauwere samenwerking met Israëlische, Palestijnse en internationale
mensenrechtenorganisaties is gewenst. Het is hoog tijd dat we de Palestijnse
regering van nationale eenheid, die nu bijna 95% van de Palestijnse
bevolking vertegenwoordigt, erkennen en dat we ermee in gesprek gaan. Het
is niet aan ons om te bepalen welk deel van de regering geschikt is als gesprekspartner.
We hoeven het niet eens te zijn met Hamas om ermee te praten. Vertegenwoordigers
van deze organisatie zijn door een groot deel van het Palestijnse volk gekozen.
Spreekster juichte de Noren toe, die als eersten beseften dat wij moeten samenwerken
met de Palestijnse regering.Wij moeten alle landen van de wereld het goede voorbeeld geven, inclusief
Israël en de Palestijnen, door volledig eerlijk, rechtvaardig en onpartijdig
te zijn.De verstandhouding tussen de Raad van Europa en de Europese
UnieRapport – Ateş (Turkije), doc. 11 237
en 11 244, opinie 262Aan het debat over dit onderwerp is deelgenomen door de leden Koxen Jurgens.De heer Kox merkte op dat de assemblee is
gevraagd om haar mening te geven over het conceptmemorandum van overeenstemming
tussen de Raad van Europa en de EU. Het opstellen ervan heeft twee jaar geduurd,
maar desondanks is de groep Europees Verenigd Links niet onder de indruk van
de inhoud. Het is een memorandum geworden over de status quo tussen de Raad
van Europa en de EU. Dat is niet goed genoeg.Spreker zei tegen de huidige voorzitter van het Comité van Ministers
dat we blij zijn dat hij hier is, maar dat we niet blij zijn met dit memorandum.
Wij hadden gedacht dat de uitkomst van de Warschau-top zou zijn dat de positie
van de Raad van Europa zou worden versterkt, zodat hij niet volledig door
de Europese Unie en haar instellingen zou worden overvleugeld. Die ontwikkeling
hebben we de laatste jaren namelijk geconstateerd.Wij begrijpen dat het moeilijk is om een beter resultaat te bereiken:
het Comité van Ministers wordt immers steeds meer gedomineerd door
een meerderheidsblok van vertegenwoordigers van EU-landen. We begrijpen het probleem, maar het is niet ons probleem. Onze landen moeten optreden
als leden van de Raad van Europa en de vertegenwoordigers van onze regeringen
moeten zich niet gedragen als dienaren van een andere belangrijke organisatie.
Doen ze dit wel, dan kunnen we misschien beter accepteren dat de Raad van
Europa zichzelf stilzwijgend heeft getransformeerd tot een raad van de EU:
een orgaan waarin de Europese Unie landen als Rusland, Turkije, Oekraïne
en enkele kleinere landen genadig toestaat om naar de grote EU-broer te luisteren.
De groep Europees Verenigd Links is tegen EU-imperialisme, vooral op dit belangrijke
gebied van mensenrechten, democratie en de rechtsstaat. Dat is een zaak van
de Raad van Europa. Wij verwachten en eisen dat onze regeringen zich gedragen
als regeringen van onafhankelijke Europese landen die vrij zijn om onafhankelijk
te beslissen wat het best is voor de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat
in Europa, en wat de instellingen van de Raad van Europa, deze assemblee en
het Europees Hof voor de Mensenrechten moeten doen om ervoor te zorgen dat
we naar behoren kunnen functioneren.Helaas moest spreker zeggen dat het conceptmemorandum van overeenstemming
niet aan onze criteria voldoet en dat het op veel punten verbetering behoeft
voordat het acceptabel is voor onze groep en hopelijk ook voor de assemblee
als geheel. Als er, zoals rapporteur Ateş verklaart, geen belangrijke
veranderingen zullen komen in het conceptmemorandum van overeenstemming, kan
er beter helemaal geen memorandum zijn. Spreker vroeg het Comité van
Ministers om te luisteren naar de wensen van deze assemblee en te horen wat
er naar onze mening aan deze belangrijke zaken moet worden gedaan, bijvoorbeeld
dat de Europese Unie zich snel moet aansluiten bij het Europese mensenrechtenverdrag,
de parlementaire kant van de samenwerking tussen de Europese Unie en de Raad
van Europa en bij andere belangrijke en redelijke voorstellen.Hij hoopte dat het Comité van Ministers in staat en bereid is om
te luisteren, zodat we ook in de toekomst in goede verstandhouding met elkaar
kunnen blijven omgaan.De heer Jurgens zei zich soms af te vragen
waar de vertegenwoordigers van de ministers in Straatsburg en Brussel mee
bezig zijn. Zij mogen de vergaderingen van de assemblee bijwonen, maar wij
die van hen niet. Hoe is het mogelijk dat pas na twee jaar na de Warschau-top
een beslissing wordt genomen over een kwestie die niet zo moeilijk hoeft te
zijn? Wij ontvingen het memorandum op maandag en de Socialistische Groep heeft
het woensdag – dat is snel – besproken. De meningen waren verdeeld.
Sommigen legden zich erbij neer en sommigen waren opstandig, maar we waren
allemaal boos. Sommigen legden zich neer bij de inhoud van het memorandum.
Ze zeiden: «Als we dit accepteren, hebben we na twee jaar tenminste íets.»
De opstandigen, waaronder spreker, vroegen wat het memorandum anders was dan
een bevestiging van de status quo. Waar zijn de voorstellen van de heer Juncker?
Wat hebben de leden van de twee comités al die tijd gedaan?Allemaal zijn we boos over de manier waarop het Comité van Ministers
de Parlementaire assemblee behandelt. Je stuurt geen brief op 10 april
aan de assemblee met het verzoek om in de week van 16 april een besluit
te nemen. Spreker ging ervan uit dat het Comité van Ministers niet
onbeleefd wil zijn en hij beschouwde het daarom als een voorbereidend overleg
waarop we later kunnen terugkomen.Vandaag nemen we een besluit over een conceptstandpunt, maar we verwachten
een antwoord en een dialoog voordat er een beslissing is genomen.
Die dialoog zou in de junisessie van deze Vergadering kunnen worden gevoerd.
In de tussentijd kunnen we onze eigen regeringen en ministers adviseren. Spreker
zal de onze desbetreffende minister in het Nederlandse Parlement aanspreken
op de door hem gegeven instructies: waren de instructies die hij aan zijn
permanent vertegenwoordiger in Straatsburg heeft gegeven anders dan die in
Brussel? Zo niet, waarom zijn er dan verschillende conclusies getrokken?Wat de inhoud van het memorandum betreft: hoe is het mogelijk dat twee
organisaties van respectievelijk 27 en 47 leden, waarvan de lidmaatschappen
elkaar overlappen, in bijna twee jaar geen vooruitgang kunnen boeken over
deze kwestie? Dat is absurd. Kan iemand hiervoor een verklaring geven? In
het Nederlandse parlement zou een minister hier normaal gesproken een verklaring
voor moeten geven.De Europese Unie hanteert de regel van subsidiariteit, wat betekent dat
zaken die goed worden afgehandeld door afzonderlijke leden, of gezamenlijk
in een intergouvernementele organisatie zoals de Raad van Europa, niet tot
de competentie van de Europese Unie behoren. De Raad van Europa doet goed
werk op het gebied van democratie, mensenrechten en de rechtsstaat. Het is
ons belangrijkste werkgebied. Het kan toch niet al te moeilijk zijn voor de
Europese Unie om dit in te zien en een memorandum te maken waarin dit feit
duidelijk wordt erkend.Kandidaten voor het Europese Hof van de MensenrechtenRapporteur – Bemelmans-Videc (Nederland), doc. 11 208
Rapporteur – Mendes Bota (Portugal), doc. 11 243Aan de discussie hebben de leden Platvoet en Jurgens deelgenomen.De heer Platvoet zei dat het zoals zo vaak
in deze debatten gaat het over de kloof tussen principes en de praktijk. Het
principe van het streven naar evenwicht tussen mannen en vrouwen in het Europees
Hof voor de Mensenrechten is goed. In één geval van de praktijk
blijkt Malta, een kleine lidstaat, niet te kunnen voldoen aan de eis dat er
geen lijst mag worden gepresenteerd met personen van slechts één
sekse als deze sekse in het Hof oververtegenwoordigd is.De groep Europees Verenigd Links beseft dat het de Commissie Juridische
zaken en mensenrechten en haar subcommissie ernst is met de desbetreffende
eis voor de lijst.Vorig jaar zijn er drie vrouwelijke rechters benoemd. Het Hof bestaat
nu uit 14 vrouwen (hiervoor dus 11) en 32 mannen. Naar de mening van de commissie
voor Gelijke kansen voor vrouwen en mannen is dit een lichte verbetering,
maar alleen wanneer wordt gekeken naar de samenstelling van het Hof over een
langere periode. Vrouwen zijn beter vertegenwoordigd dan in de meeste parlementen,
maar het is nog niet goed genoeg.De mening van de commissie voor Gelijke kansen voor vrouwen en mannen,
die ondubbelzinnig en helder geformuleerd is, bevat een interessant punt waarover
graag het standpunt van de rapporteur zou willen horen: staatsburgerschap
van het desbetreffende land is niet vereist. Dit geldt voor een rechter en
natuurlijk ook voor een kandidaat. Dat is een goede zaak, want een rechter
vertegenwoordigt niet zijn of haar land maar de waarden van de Raad van Europa,
zoals deze in de verdragen zijn vastgelegd.Je zou kunnen zeggen dat het voorstel om het mogelijk te maken in uitzonderlijke
omstandigheden, met een tweederde meerderheid, een lijst te presenteren met
personen van slechts één geslacht, louter een tijdelijke maatregel
is. Voor sommige lidstaten zal het immers enige tijd kosten om meer vrouwen
aan te stellen in de rechterlijke macht. Als dat zo is, waarom is er dan niet
nagedacht over een resolutie waarin de geldigheidsduur van het voorgestelde
amendement wordt beperkt? Misschien kan de rapporteur die vraag ook in overweging
nemen.In dit geval weegt voor de politieke groepering van de spreker het principe
zwaarder dan de praktijk. Het gaat te ver om een algemene uitzondering te
maken voor één land, dat ook nog de mogelijkheid heeft iemand
met een andere nationaliteit op zijn lijst te zetten. Dit zet de deur open
voor andere lidstaten om toch weer het «old boys network» naar
voren te schuiven in plaats van serieus te streven naar evenwicht tussen de
seksen.De heer Jurgens zei niet te spreken voor een
groep maar namens hemzelf. Hij was al zestien jaar lid van deze assemblee
en was al die jaren betrokken bij de aanstelling van rechters.De subcommissie inzake rechters is tien jaar geleden onder Lord Kirkhill
opgericht. Zij stelde als eerste voor dat volgens bepaalde regels zouden moeten
worden gehandeld. Later was Kevin MacNamara voorzitter en nu mevrouw Bemelmans-Videc.
De subcommissie heeft zichzelf altijd redelijke gedragsregels opgelegd. In
2004 is een besluit genomen over de kwestie die hier vandaag aan de orde is:
wij hebben de assemblee voorgesteld dat er voor elk land ten minste één
vrouwelijk lid moet zijn.Naar de mening van de spreker maakt de rapporteur van het Commissie voor
Gelijke kansen voor vrouwen en mannen de kwestie te emotioneel. Wij werden
geconfronteerd met een praktische kwestie en hielden ons streng aan onze regels.
Om algemene gelijkheid tussen de seksen te bevorderen doen mannen soms een
nog grotere stap terug dan van hen wordt verwacht. Of de subcommissie nu wel
of niet wordt gedomineerd door mannen: dit was niet het probleem. Het probleem
was dat in een specifiek geval de lijst tweemaal is teruggezonden. Dit komt
vaker voor dan je zou verwachten: de hele lijst gaat terug als wij kandidaten
beschouwen als geheel ongeschikt, en ook als wij denken dat de desbetreffende
nationale regering een onvoldoende transparante selectiemethode heeft gehanteerd.Soms treden wij heel streng op tegen lidstaten en deze zijn nogal eens
ontstemd over het optreden van de subcommissie. Wij hebben tweemaal met de
betrokkenen besproken waarom de lijst niet voldoet aan de door ons gestelde
regels en waren ervan overtuigd dat we in dat specifieke geval een uitzondering
moesten maken. We zijn naar het Bureau gegaan met het verzoek een uitzondering
te maken. Het Bureau, dat niet uit juristen bestaat, verklaarde dat de assemblee
geen uitzondering op haar eigen regel kon maken. Dat is een totaal verkeerde,
formalistische opstelling. Als de assemblee een regel opstelt, moet zij hierop
ook een uitzondering kunnen maken. Ons werd echter gezegd dat we een wijziging
in de regel moesten voorstellen, maar daar hadden we niet om gevraagd. Daarom
zeiden we: «Als het Bureau erop staat dat we een rapport maken, doen
we dat.»Het rapport is desalniettemin alleszins redelijk, omdat het alleen was
bedoeld om een bepaald probleem op te lossen dat af en toe optreedt; wij zouden
ons altijd aan de hoofdregel houden. De formulering van de rapporteur, mevrouw
Bemelmans-Videc, is zorgvuldig en objectief. We moeten proberen redelijk te
zijn Als de subcommissie om de drie jaar 20 nieuwe rechters moet
zien, moeten we drie of vier volle dagen in Parijs met de kandidaten spreken.
En dat is veel werk.Wij zijn er de mensen niet naar deze zaken licht op te vatten. Als de
uitvoerende commissie naar de Commissie Juridische zaken en mensenrechten
stapt en vraagt of er een uitzondering kan worden gemaakt, en als die commissie
dat unaniem een goed idee vindt, zou het dan héél misschien
een goed idee kunnen zijn? Zou dat kunnen betekenen dat we niet per se tegen
een voorstel moeten zijn, alleen omdat het een algemeen principe betreft?
We moeten in deze zaken praktisch denken. Als de mensen die het werk doen,
vragen of er een uitzondering kan worden gemaakt, dit verzoek objectief formuleren
en garanderen dat de uitzondering slechts in een zeer beperkt aantal gevallen
zal worden toegepast, lijkt het me een goed idee om deze collega’s tegemoet
te komen.Eerlijk proces in criminele zaken betreffende spionage
en het onthullen van staatsgeheimenRapport – Pourgourides (Cyprus), doc. 11 031,
resolutie 1551 en aanbeveling 1792In het debat over dit onderwerp heeft mevrouwBemelmans-Videc gezegd het rapport een mooi voorbeeld te vinden van de manier waarop
we een vervolg kunnen geven aan de uitstekende resolutie die we gisteren hebben
aangenomen. Het past bij de prioriteiten die we hebben gesteld voor de Assemblee
en voor de Raad van Europa als geheel: verdediging van de vrijheid van meningsuiting
en van wetenschappelijk onderzoek en publicatie.De rapporteur heeft nauwkeurig beschreven, tegen de achtergrond van de
jurisprudentie van het Europees Hof voor de Mensenrechten, hoe een aantal
wetenschappers, journalisten en juristen uit verschillende landen op zeer
twijfelachtige gronden is vervolgd wegens spionage. Overigens zijn twee gevallen
uit het rapport inmiddels goed afgelopen. Enkele weken geleden heeft het Duitse
Federale Constitutionele Hof vastgesteld dat het in strijd met de grondwet
was om het pand van het tijdschrift Cicero te
doorzoeken. Daar werd gezocht naar de bronnen van gelekte geheime informatie
over blunders van de Duitse geheime dienst. Het Hof betitelde dit als een
schending van de persvrijheid.Gisteren nog heeft een Zwitserse rechtbank de personen vrijgesproken die
zijn beschuldigd van het lekken van de zogenaamde Egyptische fax, die was
onderschept door de Zwitserse geheime dienst. In de fax zou informatie hebben
gestaan over de locatie van de geheime CIA-gevangenissen waarnaar dhr. Marty
op zoek is.Het door de rechtbank gebruikte argument was heel interessant: de informatie
kon geen staatsgeheim zijn, want het was al beschikbaar in het publieke domein.Dit is ook aan de orde in de Russische gevallen in het rapport zijn gepresenteerd.
Spreekster was aanwezig bij de hoorzitting van onze commissie met een Britse
wetenschapper, die op dit terrein een toonaangevende autoriteit is. Hij getuigde
dat de informatie die de heer Danilov aan een Chinees partnerinstituut had
doorgegeven, al heel lang in het publieke domein aanwezig was. De arme Danilov
kreeg vijftien jaar gevangenisstraf voor schending van een staatsgeheim omdat
hij deze informatie had doorgegeven. De informatie die door professor Soetjagin
was verzameld, was eveneens uit openbare bronnen afkomstig. In de discussie
in onze commissie kwam zelfs het argument ter sprake dat Soetjagin, door deze
publieke informatie te analyseren, in zijn eigen hoofd een staatsgeheim had
gecreëerd. In de ogen van de spreekster kan dit echter geen rechtvaardiging
voor veertien jaar gevangenisstraf zijn.Wetenschappers moeten op het scherp van de snede van de wetenschappelijke
vooruitgang werken. In ons aller belang moeten zij met collega’s uit
andere landen kunnen samenwerken zonder angst voor vervolging wegens spionage.
Daarom was spreekster de rapporteur dankbaar dat hij deze gevallen heeft opgepikt
en dat hij het voorstel heeft overgenomen dat die wetenschappers onderling
overeenstemming moeten bereiken over wat acceptabel is bij internationale
samenwerking. Wanneer zij een dergelijke gedragscode accepteren, moeten ze
worden beschermd tegen elke regering die hen probeert te vervolgen wegens
schending van staatsgeheimen. Positief geformuleerd: een gedragscode voor
internationale wetenschappelijke samenwerking moet bijdragen aan de academische
vrijheid.Uit het Duitse en het Zwitserse voorbeeld blijkt dat de overheid al gauw
de neiging heeft om tot gerechtelijke vervolging over te gaan. De rechtbank
moet dan de vrijheid van de betrokken wetenschappers, journalisten en juristen
beschermen en wij moeten, zoals de rapporteur zo graag zegt, luid en duidelijk
onze stem verheffen wanneer we zien dat er onrecht wordt gedaan.Bescherming van kinderen tegen seksuele exploitatie en
seksueel geweldRapport – Gardetto (Monaco), doc. 11 209 (herziene
versie) en doc. 11 256, opinie 263Over dit onderwerp zei mevrouw Meulenbelt,
sprekend namens de groep Europees Verenigd Links, de conceptconventie gelezen
te hebben en het volledig eens te zijn met de intentie om alle deelnemende
Europese landen te houden aan een uitgebreid programma om zoveel mogelijk
seksuele uitbuiting en seksueel misbruik van kinderen en jongeren te voorkomen.
Samenwerking op dit gebied is bijzonder belangrijk omdat de seksuele uitbuiting
voor een deel – sekstoerisme, prostitutie en de productie van kinderporno –
een grensoverschrijdend fenomeen is. Alleen door samenwerking kunnen we hier
een eind aan maken.Seksueel misbruik is moeilijk te bestrijden, omdat het ook in de kleinste
eenheid van onze maatschappij plaatsvindt: het gezin. Het gezin zou voor kinderen
de veiligste omgeving moeten zijn om in op te groeien, maar is dit vaak niet.
Bovendien hebben we te maken met internationale netwerken en het internet.We zijn het eens met de conclusies van het rapport dat om effectief te
kunnen zijn het programma het mogelijk moet maken dat op vele niveaus tegelijk
wordt gewerkt. Kinderen en ouders en voogden moeten zich beter bewust zijn
van de gevaren. De media kunnen worden ingezet om informatie te verspreiden,
slachtoffers moeten hulp krijgen van de staat en van ngo’s, de politie
moet worden getraind, wetgeving moet worden aangepast, enzovoort.Spreekster had zich beroepsmatig beziggehouden met het bestrijden van
geweld tegen vrouwen en kinderen, met name in de landen van voormalig Joegoslavië,
waar we ontdekten dat huiselijk en seksueel geweld toenam toen de oorlog voorbij
was. Op grond van haar ervaringen had zij een belangrijk punt toe te voegen,
dat hopelijk bij volgende rapporten als inspiratie kan dienen
en aan de huidige conventie kan worden toegevoegd. Zorg voor de slachtoffers
heeft altijd de hoogste prioriteit. Het voorkomen van seksueel misbruik en
andere vormen van geweld is daarna het belangrijkst. Op de Balkan merkten
we echter dat preventie nooit effectief kan worden als we onze aandacht alleen
op de slachtoffers richten en niet op de daders, die altijd slachtoffers zullen
blijven maken als niemand hen daarvan weerhoudt.Mensen worden niet geboren als misdadigers of verkrachters. Dit worden
ze door vele verschillende omstandigheden in de vroege, bepalende jaren van
hun leven. Als professionals weten wij dat in de meeste daders een vroeger
slachtoffer schuilt. Een aanzienlijk percentage plegers van seksueel misbruik
is als kind seksueel of anderszins misbruikt. Denk hierbij ook aan verwaarlozing
en geweld van de kant van de ouders. We moeten ook rekening houden met elementen
van extreme armoede, traumatisering door oorlog en andere situaties waarin
ouders niet in staat zijn hun kinderen de zorg en veiligheid te bieden die
ze nodig hebben.Voor een succesvolle preventie moeten we meer te weten komen over hoe
we jongens en jonge mannen kunnen bereiken in de jaren waarin hun seksuele
beleving wordt gevormd, zodat we kunnen voorkomen dat ze later plegers van
seksueel misbruik worden.In de meeste gevallen kunnen plegers van «normaal» geweld,
ofwel niet-seksueel geweld, – worden behandeld. Behandeling van plegers
van seksueel misbruik is moeilijker, omdat seksueel misbruik vaak elementen
van verslaving bevat. Daarom is het des te belangrijker om jonge mensen in
een vroeg stadium te bereiken. We kunnen seksueel misbruik niet alleen voorkomen
door slachtoffers te beschermen, maar ook door mogelijke toekomstige daders
in een vroeg stadium te beschermen. Spreekster hoopte dat de commissie dit
punt niet als kritiek op het rapport opvat, maar als aanbeveling voor toekomstig
onderzoek en werk.Stand van Zaken rondom de mensenrechten in EuropaRapport – Pourgourides (Cyprus), doc. 11 202
Rapport – Glesener (Luxemburg), doc. 11 216 Rapport – Van
Thijn (Nederland), doc. 11 217, resolutie 1547 en aanbeveling 1791Aan het debat over dit onderwerp is deelgenomen door de ledenBemelmans-Videc en Jurgens.Mevrouw Bemelmans-Videc zei dat het rapport –
Pourgourides een indrukwekkend overzicht geeft van de stand van zaken op het
gebied van mensenrechten en democratie in Europa. Het is bovendien een hartenkreet
van iemand die de zaak van de mensenrechten hartstochtelijk is toegedaan.
Dat blijkt overduidelijk uit de talrijke rapporten die in de loop der jaren
over het onderwerp zijn verschenen.De kernboodschap van het rapport staat in twee regels van de samenvatting: «Het
moment is aangebroken dat we een eind maken aan de hypocrisie en woorden in
daden omzetten. De meest effectieve methode om schending van mensenrechten
te voorkomen is een zero-tolerance-beleid voeren.» In deze regels klinkt
ongeduld door: een wanhopig ongeduld over het klaarblijkelijke gebrek aan
vooruitgang.In de catalogus van belangrijke trends en knelpunten in het rapport staat
een overzicht van urgente kwesties die moeten worden behandeld door het Comité
van Ministers, dat rapporteert aan de assemblee, door de assemblee
zelf, die mensenrechten en de rechtsstaat hoger op de agenda moet zetten,
en ten slotte door de nationale regeringen, die in de spiegel moeten kijken
om zichzelf aan een kritisch onderzoek te onderwerpen. Boven alles moeten
wij als parlementariërs, in overeenstemming met de oproep van de Voorzitter
van vanochtend, deze agenda in ons eigen land onder de aandacht brengen. Zo
kan elk land nieuwe stappen zetten in de richting van een menselijkere maatschappij
en ijkpunten ontwikkelen waaraan we onze vooruitgang in dit zo fundamentele
streven kunnen afmeten.Aan de hand van de praktijk moeten we overleggen over algemene basisnormen
(het liefst minimumnormen) en deze ontwikkelen. Een van de functies van deze
minimumnormen is het voorkomen van discriminatie tussen de lidstaten wanneer
ze worden gecontroleerd. Daarmee zou tevens de door dhr. Hammarberg gesignaleerde
implementatiekloof deels worden overbrugd. Ook zou de solidariteit tussen
de lidstaten erdoor worden bevorderd, zowel de gevestigde democratieën
als de betrekkelijk nieuwe lidstaten zoals de voormalige socialistische staten,
die, zoals ze herhaaldelijk hebben verklaard, zonder de Raad van Europa nooit
hun huidige niveau van mensenrechten en democratie zouden hebben bereikt.Het hartstochtelijke ongeduld van de rapporteur moet worden beantwoord
met zelfanalyse, hernieuwd enthousiasme voor deze zaak en vooral solidariteit
tussen de lidstaten.De heer Jurgens had in de vergadering van het Bureau in oktober zijn twijfel uitgesproken
over de mogelijkheid dit debat in deze deelsessie van april te kunnen voeren.
Hij was zeer onder de indruk van wat er in de tussentijd is gedaan om dit
debat nu toch te kunnen houden. De rapporteurs en het Secretariaat verdienen
hiervoor een compliment.Zoals dhr. Hammarberg duidelijk heeft gemaakt, is het probleem het verschil
tussen woorden en daden. Er bestaan 353 pagina’s met woorden over de
mensenrechtensituatie in de lidstaten van de Raad van Europa, maar het gaat
natuurlijk om de daden. We zijn erg goed in het reciteren van de mantra van «democratie,
mensenrechten en rechtsstaat». Daar hebben we het in onze debatten voortdurend
over en op zichzelf is dat prima. Het is de basis van ons bestaan. Uiteindelijk
moeten echter de controlemechanismen ervoor zorgen dat er ook echt iets gebeurt.
Verreweg het belangrijkste van deze mechanismen is het Hof, maar ook het werk
van het Europees Comité ter Preventie van Foltering en Onmenselijke
of Vernederende Behandeling, van de Europese Commissie tegen racisme en intolerantie
en van het Kaderverdrag voor de Bescherming van nationale minderheden leidt
tot relevante beslissingen. Zonder zulke specifieke mechanismen zijn al onze
woorden waardeloos.Spreker begreep dat we een manier moeten vinden om deze rapporten te produceren
en hij stelde voor dat we ons concentreren op het functioneren van deze mechanismen.
Het Hof neemt bijvoorbeeld beslissingen en verzoekt om algemene maatregelen
om ervoor te zorgen dat bepaalde mensenrechtenschendingen niet meer plaatsvinden.
Deze maatregelen kunnen het centrale punt worden waarnaar de instellingen
van de Raad van Europa zich moeten richten. Als er geen algemene maatregelen
worden getroffen, komen soortgelijke zaken voor het Hof. Wij kunnen het Hof
echter helpen met het implementeren van zijn beslissingen door kwesties onder
de aandacht te brengen, zodat wij optimaal ons werk kunnen doen. Daardoor
zouden besluiten over mensenrechten daadwerkelijk kunnen worden geïmplementeerd.
Misschien zijn er volgend jaar niet 353 uitstekende pagina’s, maar is
er informatie over hoe het gaat met onze controlemechanismen.Stand van Zaken rondom de democratie in EuropaRapport – Gross (Zwitserland), doc. 11 203
Rapport – Pirozhnikova (Rusland), doc. 11 215 Rapport – Melo
(Portugal), doc. 11 218 Rapport – Platvoet (Nederland), doc. 11 219
Rapport – Curdová (Tsjechië), doc. 11 220 Rapport –
Cekuolis (Litouwen), doc. 11 221In het debat over dit onderwerp heeft de heer Kox namens de groep van Europees Verenigd Links (UEL) gesproken. Hij
zei dat de bescherming van mensenrechten en de bevordering en ontwikkeling
van democratie in Europa de kernactiviteit van de Raad van Europa vormen.Rapporteur Gross verklaart terecht dat democratie een open proces is dat
nooit stilstaat. We moeten er trots op zijn dat we in Europa democratie hebben
kunnen bewerkstelligen en ontwikkelen en dat we ons in het recente verleden
hebben kunnen losmaken van donkere perioden van autoritaire heerschappij,
fascisme en andere vormen van ondemocratisch bestuur. Het feit dat democratie
een open proces is dat nooit stilstaat, betekent dat er ook altijd weer een
neerwaartse beweging kan optreden: een toename van autoritair gedrag van regeringen
en politici. Daarom moeten we altijd op onze hoede blijven.Als democratie bestuur voor en door het volk is, moet het volk de democratie
beschermen en optreden tegen elke schending van democratische rechten. Voor
de leden van de groep van spreker betekent dit dat we niet alleen in deze
assemblee maar ook in ons eigen land moeten pleiten voor de bevordering, bescherming
en voortdurende ontwikkeling van democratie. Wij moeten eisen dat democratie
in alle gebieden van de maatschappij verder wordt ontplooid en ontwikkeld.
Een voorbeeld is de ontwikkeling van echte democratie in de economie. Democratie
heeft afgelopen decennia enorme vooruitgang geboekt op het gebied van politiek
en persoonlijke betrekkingen, maar in de economie heeft democratie in de afgelopen
kwart eeuw aan kracht ingeboet. In plaats van het principe van «één
persoon, één stem» dat heerst in de politiek en in de
privé-sfeer, wordt de economie in Europa in toenemende mate beheerst
door het principe van «één euro, één stem».
Onze groep wil dat graag benadrukken en wil dat dit vraagstuk wordt opgenomen
in het debat van volgend jaar over mensenrechten en democratie.Bij democratie als proces dat nooit stilstaat, hoort ook de bescherming
van ons milieu. Zonder een gezond milieu hebben we niets, geen democratie
en ook niets anders. Spreker veronderstelde dat rapporteur Gross net als onze
groep vindt dat dit aspect in het rapport van volgend jaar meer aandacht moet
krijgen.Democratie betekent bestuur voor en door het volk en daarom is het bijzonder
gevaarlijk als de betrokkenheid van de bevolking bij politiek en democratie
achteruitgaat. Wij moeten ons uiterste best doen om nieuwe middelen te vinden
waarmee we de betrokkenheid van de bevolking bij de democratie kunnen vergroten.
Democratie zonder betrokkenheid van de bevolking is als een assemblee zonder
leden: ondenkbaar, onmogelijk en onacceptabel. Wij vinden net als Andreas
Gross dat democratie een proces is dat nooit stilstaat en waarin nog veel
te winnen valt. Maar als de democratie faalt, is dat onze schuld. Dat moeten
wij goed beseffen.Democratie kan een waarborg voor onze toekomst zijn als we haar vandaag
beschermen en steunen. Onze groep voelt een grote betrokkenheid bij de democratie
en wil haar uiterste best doen om dit uitstekende rapport bij
onze nationale parlementen op de agenda te zetten. Het zou mooi zijn als andere
groepen dezelfde betrokkenheid aan de dag zouden kunnen leggen. Naar onze
mening moet het debat nog beginnen.Controle van de prestaties van landen: Voortgang van de
controle procedures van de assembleeRapport – Litner (Duitsland), doc. 11 214 +
addendum, resolutie 1548Aan het debat over dit onderwerp is deelgenomen door de heerPlatvoet.Hij zei dat de groep van Europees Verenigd Links (UEL) een algemeen mechanisme
wil ontwikkelen waarmee de betrokkenheid van alle lidstaten bij de principes
van de Raad van Europa kan worden gecontroleerd. Midden- en Oost-Europese
staten zijn bij de Raad van Europa gekomen, en in het licht van de controleprocedure
die deze nieuwe leden moeten volgen, heeft de discussie over meten met twee
maten een nieuwe dimensie gekregen. Het is niet zo dat mensenrechten en democratische
principes alleen in de nieuwe lidstaten worden geschonden: zo zwart-wit is
de situatie niet. De heer Evans heeft ons iets over de situatie in zijn eigen
land verteld en de oudere lidstaten, inclusief de grondleggers, hebben nog
wel een en ander te verbeteren. Zoals in de eerdere discussie over het rapport
van Andreas Gross al door veel sprekers is opgemerkt, is democratie een doorlopend
proces.Tijdens de deelsessie van juni afgelopen jaar zijn de eerste elf landen
in alfabetische volgorde besproken in het eerste periodieke rapport. Dat was
een nuttige discussie. In veel landen zijn het ondertekenen en ratificeren
van verdragen en diverse andere maatregelen in meer of mindere mate versneld,
maar die landen hebben nog veel te doen. Het is echter nog niet duidelijk
hoeveel lidstaten resolutie 1515 hebben uitgevoerd: dat het rapport moet worden
gebruikt als basis voor discussie over de mate waarin het land aan zijn verplichtingen
voldoet. Het zou mooi zijn als in het rapport van volgend jaar komt te staan
in hoeverre dit inderdaad is gebeurd.Uit een periodiek rapport over de tweede reeks, van Griekenland tot en
met Nederland, blijkt dat er in Griekenland nog steeds grote bezorgdheid bestaat
over een aantal mensenrechtenkwesties. In Hongarije moet er nog veel werk
worden verzet in de strijd tegen corruptie en de georganiseerde misdaad. IJsland
lijkt min of meer in orde te zijn. In Ierland is de positie van de zogenaamde «travellers»
echter een bron van zorg.Het laatste land van de elf is Nederland, het land van spreker, waar burgemeesters
nog steeds formeel door de Koningin worden benoemd, een praktijk waarvoor
Nederland terecht wordt bekritiseerd. In te veel gevallen voldoet Nederland
niet aan de Europese normen met betrekking tot de positie van migrantenwerknemers.
Dit zijn slechts enkele voorbeelden. Spreker wilde benadrukken dat het belangrijk
is om dit debat in het eigen land te voeren. Het is teleurstellend dat, afgezien
van hemzelf en een spreker uit Liechtenstein, geen vertegenwoordigers van
de landen die in het periodieke rapport worden genoemd, aan dit debat hebben
deelgenomen.De landen die aan het controlemechanisme worden onderworpen, worden vaak
besproken in de assemblee. Er zijn ook andere landen in beeld, maar zoals
gezegd doen ze niet allemaal mee aan het debat. De ontwikkeling is positief,
maar het zou nog beter zijn als die landen het periodieke rapport serieus
zouden nemen en het in hun eigen parlement ter discussie zouden stellen. Regeringen
moeten niet alleen verdragen ondertekenen maar ook een grotere
financiële bijdrage leveren aan het belangrijke werk van de Raad van
Europa. We willen graag morele en politieke autoriteit uitstralen en kritiek
uitoefenen op de zogenaamde zwakkere democratieën, maar dit kan alleen
als we in ons nationale parlement iets doen met de bevindingen van het rapport
over ons eigen land.Andere onderwerpenVoortgangsrapport van het Bureau en de Standing Committee van de AssembleeRapport – Jardim (Portugal), doc. 11 238
deel 1 en 2 + addendumMededelingen van het Comité van Ministers door de heer Fiorenzo
Stolfi, Minister van Buitenlandse Zaken van San Marino, voorzitter van het
Comité van MinistersDe vragen die aan de minister gesteld zijn, zijn vervat in doc. 11 241Toetreding van de Republiek Montenegro tot de Raad van EuropaRapport – Gardetto (Monaco), doc. 11 204,
Rapport – Jurgens (Nederland), doc. 11 205 en Rapport – Holovaty
(Ukraine), doc. 11 207, Opinie 261Over dit onderwerp sprak de heer Krivokapić, voorzitter van het
Parlement van Montenegro.Code voor goede gang van zaken voor politieke partijenRapport – Van den Brande (België) doc. 11 210
en Bilgehan (Turkije), doc. 11 242, Resolutie 1546De noodzaak voor een Raad van Europa Overeenkomst tot het onderdrukken
van vervalsingen en de handel in vervalste goederenRapport – Schreiner (Frankrijk), doc. 11 227,
aanbeveling 1793De kwaliteit van medicijnen in EuropaRapport – Marquet (Monaco), doc. 11 193,
aanbeveling 1794Voorts hebben het woord gevoerd:– de heer Halvdan Skard, Voorzitter van het Congres van Lokale en
Regionale Autoriteiten van de Raad van Europa– de heer Ugo Mifsud Bonnici, vice-voorzitter van de Europese commissie
voor Democracy through Law (Venice Commission).De voorzitter van de delegatieDeesDe griffier van de delegatieVan WaasbergenXNoot1De in dit verslag genoemde documenten en overige stukken die betrekking
hebben op deze plenaire vergadering zijn verkrijgbaar bij de griffie interparlementaire
betrekkingen, alsmede via internet: http://assembly.coe.int. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20043-70.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl