Naar een veiliger samenleving; Brief minister bij de verkenning Hoe schade verhaald kan worden bij agressie en geweld tegen de publieke taak
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28684, nr. 185

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

17-11-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

28684 nr. 185

10-11-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam«Agressie mag niet lonen»Verhogen pakkansMaatregel 1: Plan van aanpak aangiftebereidheidMaatregel 2: Afspraken over melden, registreren en aangevenMaatregel 3: Pilots bij ambulances en politieLik-op-stuk ten aanzien van gedragMaatregel 4: Afspraken over reactiemogelijkhedenMaatregel 5: SnelrechtLik op stuk ten aanzien verhaal van schadeVoorstel 1: Onderzoek naar mogelijkheden binnen wet- en
regelgevingReactie/maatregelen 1:Voorstel 2: Beleidsvorming en sturen op resultaatReactie/maatregelen 2:Voorstel 3: Faciliteren van de praktijkReactie/maatregelen 3:Voorstel 4: Communicatie, informatie en voorlichtingReactie/maatregelen 4:C2000Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 28684, nr. 185 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28684Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 684Naar een veiliger samenlevingnr. 185BRIEF VAN DE MINISTER VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIESAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 10 november 2008Tijdens de algemene politieke beschouwingen van 18 september 2008
(Handelingen der Kamer II, vergaderjaar 2008–2009, nr. 3, blz. 88–177)
is aan uw Kamer toegezegd dat er aanvullende maatregelen komen voor de aanpak
van agressie en geweld tegen werknemers met een publieke taak. In het algemeen
overleg van 1 oktober heb ik tevens een beleidsreactie toegezegd op de
verkenning «Het verhaal bij de daad voegen». Deze verkenning,
die als bijlage is bijgevoegd, geeft inzicht in de wijze waarop het verhaal
van de schade op de daders kan worden verbeterd.1
Met deze brief geef ik invulling aan beide toezeggingen.De aanpak van het kabinet zoals neergelegd in het programma Veilige Publieke
Taak kent drie sporen: Grenzen stellen, het helpen van werkgevers en het aanpakken
van daders (zie Tweede voortgangsrapportage2 ).
De toegezegde aanvullende maatregelen richten zich vooral op het laatste spoor,
het aanpakken van daders.«Agressie mag niet lonen»De dadergerichte aanpak van het programma kenmerkt zich door dit uitgangspunt «agressie
mag niet lonen». Immers als agressie loont, faalt de publieke taak.
Als de dader met zijn gedrag het (beoogde) effect bereikt en ermee wegkomt,
vormt het een bedreiging voor de uitoefening van de publieke taak en het functioneren
van de rechtsstaat. De aanpak dient één doel: er volgt altijd
een reactie als een dader een werknemer met een publieke taak agressief bejegent
of geweld aandoet. Deze aanpak van de dader richt zich enerzijds op het vergroten
van de pakkans en anderzijds op het geven van een lik-op-stuk-reactie. Een
lik-op-stuk-reactie houdt in dat de dader zo snel mogelijk verantwoordelijk
wordt gesteld voor het agressieve gedrag en daarnaast financieel aansprakelijk
wordt gesteld voor de schade die hieruit voortvloeit. Verhogen pakkansOm de dader zo snel en zorgvuldig mogelijk met zijn gedrag en de gevolgen
hiervan te confronteren dient de pakkans te worden vergroot. Immers zonder
dader geen vervolg en geen signaal naar de samenleving. Voor het vergroten
van de pakkans is het essentieel dat werkgevers, werknemers (slachtoffers)
en getuigen van agressie of geweld melding maken of aangifte doen van het
voorval. De aangifte is een belangrijke start voor het opsporingsonderzoek.
Eventuele drempels voor het doen van aangifte, waaronder de vrees en het risico
voor represailles, moeten worden weggenomen. Samen met de minister van Justitie
heb ik op dit punt al een belangrijke stap gezet met het rapport «Anonimiteit
in het strafproces»1. Ter vergroting van
de pakkans neem ik de volgende maatregelen:Maatregel 1: Plan van aanpak aangiftebereidheidIn vervolg op dit rapport kom ik met een plan van aanpak voor het verhogen
van de aangiftebereidheid. Hierin worden de drempels voor het doen van aangifte
door werkgevers en werknemers met een publieke taak nader geïdentificeerd
en geadresseerd en worden andere wegen voor het doen van aangifte verkend.
Dit plan van aanpak wil ik voor de zomer van de 2009 aan de werkgevers- en
werknemersorganisaties aanbieden.Werkgevers zijn verantwoordelijk voor de bescherming van hun werknemers
en voor de bescherming van de publieke taak. Een agressieve, geweldadige bejegening
van een werknemer met een publieke taak raakt namelijk niet alleen het individuele
slachtoffer; het tast ook het aanzien en het gezag aan van de organisatie
en de publieke taak als geheel. Werkgevers hebben dan ook een belangrijke
rol door het stimuleren en actief ondersteunen van het doen van aangifte door
hun werknemers.Onafhankelijk van de werknemer kan de werkgever aangifte doen, gelet op
zijn hiervoor benoemde eigen (dubbele) verantwoordelijkheid en de bevoegdheid
die artikel 161 van het Wetboek van Strafvordering hiertoe biedt. Door deze
verantwoordelijkheid te nemen, geeft de werkgever het signaal af dat een dergelijke
aantasting van de publieke taak en van zijn werknemers niet wordt getolereerd.
Ook neemt hij hiermee de verantwoordelijkheid voor de aangifte weg bij zijn
werknemer en daarmee het risico van en diens vrees voor represailles.Maatregel 2: Afspraken over melden, registreren en aangevenIk wil met werkgevers- en werknemersorganisaties van de sectoren Rijk
en politie, de sectoren die onder mijn verantwoordelijkheid vallen, afspreken
dat ten aanzien van agressie en geweld:a. er een verdergaande verplichting tot het melden en registreren voor
werknemers en werkgevers wordt ingevoerd;b. de werkgever altijd aangifte doet van het voorval in geval van bedreiging
en fysiek geweld (morele plicht).In mijn regierol naar de andere sectoren zal ik aandringen op het maken
van soortgelijke afspraken.Maatregel 3: Pilots bij ambulances en politieIn het algemeen overleg van 1 oktober 2008 heb ik u gemeld dat er
een pilot wordt gestart voor het plaatsen van camera’s op ambulances.
Inzet van camera’s kan een belangrijke bijdrage leveren aan het opsporingsonderzoek
en de bewijsvoering tegen daders van agressie en geweld. Ondertussen zijn
hierover afspraken gemaakt met de gemeente Den Haag en toezeggingen
gedaan voor ondersteuning van een initiatief rond de inzet van camera’s
van het universitair Medisch Centrum in Groningen. Gesprekken met andere gemeenten/ambulancediensten
lopen nog. Ondertussen heb ik een onderzoeksbureau de opdracht gegeven de
voor de pilot benodigde middelen en infrastructuur in beeld te brengen.Samen met Ambulancezorg Nederland zijn alle mogelijke juridische implicaties
die aan het gebruik van camera’s en/of de beelden verbonden zijn in
beeld gebracht. Gedurende de pilot is een juridische werkgroep vanuit de ministeries
van Justitie, Volksgezondheid Welzijn en Sport en Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
actief om de pilot hieromtrent te volgen en waar nodig te adviseren.In navolging op de pilot voor het plaatsen van camera’s op ambulances,
waarvoor ik 1 miljoen Euro ter beschikking heb gesteld, wil ik een vergelijkbare
pilot bij de politie starten. Deze pilot omvat de inzet van technische hulpmiddelen
die een bijdrage dienen te leveren in het opsporen en vervolgen van de verdachte.
Het gaat hierbij onder meer om camera’s, middelen om de betrokkenheid
van burgers te vergroten bij de opsporing en apparatuur om de analyse en/of
de kwaliteit van de beelden in het belang van de opsporing en vervolging te
verbeteren. De politie wil deze technische middelen voornamelijk inzetten
voor politiediensten in horecagebieden en in de voertuigen die door de meldkamer
als eerste ter plaatse worden gestuurd. De politie heeft toegezegd bestaande
initiatieven de komende tijd in kaart te brengen. Op basis van de behoefte
van de politiekorpsen wordt de pilot ingericht. Eind 2009 dienen de resultaten
van de evaluaties hierover beschikbaar te zijn.Lik-op-stuk ten aanzien van gedragEen effectieve aanpak van agressie en geweld is gebaat bij een snelle
reactie waarbij de dader onmiddellijk wordt geconfronteerd met zijn gedrag
en de gevolgen daarvan. Lik-op-stuk is gericht op het direct corrigeren en/of
sanctioneren van agressief gedrag. Een lik-op-stuk-reactie kan een combinatie
van reacties betreffen, van een informele berisping tot een civielrechtelijke,
bestuursrechtelijke dan wel een strafrechtelijke reactie. Voorbeelden van
deze reacties zijn opgenomen in de gezamenlijke brochure Reactiemogelijkheden
van de ministeries van Justitie en van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.Ter verbetering van de lik-op-stuk reactie ten aanzien van gedrag, neem
ik de volgende maatregelen:Maatregel 4: Afspraken over reactiemogelijkhedenMet de sectoren Rijk en politie die onder mijn verantwoordelijkheid vallen,
wil ik afspreken dat er naar aanleiding van een voorval waarbij agressie en/of
geweld is gebruikt altijd (binnen 48 uur) een werkgeversreactie volgt, waarbij
de dader wordt aangesproken op zijn/haar gedrag en de eventuele gevolgen hiervan.
Dit kan variëren van het aanzeggen van maatregelen zoals het aanpassen/stoppen
van dienstverlening tot het opleggen van pand-, gebieds- en verblijfsverboden.
In de brochure «Reactiemogelijkheden» zijn deze mogelijkheden
opgesomd. In mijn regierol naar de andere sectoren zal ik aandringen op het
maken van soortgelijke afspraken.Maatregel 5: SnelrechtDoor aan te dringen op de toepassing van (super)snelrecht waar mogelijk
en aangewezen voor verdachten van geweld tegen werknemers met een publieke
taak komt mijn ambtsgenoot van Justitie tegemoet aan het gewenste lik-op-stuk
beleid. Dit betreft delicten waarvoor voorlopige hechtenis mogelijk
is. Uw kamer is over de toepassing van (super)snelrecht onlangs geïnformeerd1.Overigens heb ik u in het algemeen overleg van 1 oktober 2008 toegezegd
dat de minister van Justitie en ik de resultaten van twee onderzoeken door
het Wetenschappelijk onderzoeks- en documentatiecentrum van het ministerie
van Justitie zo spoedig mogelijk toestuur. Deze onderzoeken hebben betrekking
op de evaluaties van de (strafrechtelijke) verantwoordelijkstelling, de zogenaamde
Polaris-richtlijnen en op de wijze waarop zaken van agressie en geweld in
het opsporings- en vervolgingsproces van politie en het openbaar ministerie
worden behandeld. Wij streven er naar om begin 2009 gelijktijdig met de onderzoeksresultaten
een beleidsreactie aan u te zenden. Echter voor een gedegen beleidsreactie
achten wij een zorgvuldige consultatieronde bij en overleg met de betrokken
partijen noodzakelijk. De beleidsreactie is een opmaak voor eenduidige landelijke
afspraken met politie en openbaar ministerie voor de behandeling van zaken
van agressie en geweld tegen werknemers met een publieke taak. Het streven
is deze richtlijn voor de zomer van 2009 gereed te hebben om in te voeren.Lik op stuk ten aanzien verhaal van schadeMijn uitgangspunt is dat daders opdraaien voor de kosten van de schade
die is veroorzaakt door hun gedrag. Agressie mag nooit lonen. Werkgevers dienen
de schade waar mogelijk altijd te verhalen op de dader. Ook hier vind ik het
van belang dat het verhaal van de schade snel en zorgvuldig plaatsvindt.In dit kader heb ik een verkenning laten uitvoeren waarin is onderzocht
in hoeverre de schade door werkgevers op de dader wordt verhaald en waar mogelijkheden
ter verbetering liggen. Uit de verkenning «Het verhaal bij de daad voegen»
komt het volgende naar voren:– Een zeer divers beeld waarin het merendeel van de werknemers,
werkgevers en verzekeringsmaatschappijen de geleden schade niet of weinig
op de dader verhalen. Grote organisaties gaan eerder tot schadeverhaal overgaan
dan kleine. De resultaten tonen tevens dat de bestaande civiel- en strafrechtelijke
mogelijkheden onvoldoende worden benut.– Doorslaggevend argument voor veel organisaties om niet tot verhaal
over te gaan is het ontbreken van voldoende kennis en expertise. Ook voeren
zij een negatieve kosten- en batenanalyse aan als argument. Hierbij wordt
het lange termijn rendement (signaal naar maatschappij en dader, generaal
preventieve effect) uit het oog verloren. Voorts is deze kosten- en batenanalyse
gebaseerd op de veronderstelling dat daders van dergelijke delicten doorgaans «kale
kippen» zijn. Daders van agressie en geweld komen echter voor in alle
maatschappelijke klassen. Schadeverhaal behoort daarom wel degelijk tot de
mogelijkheden mede gelet op het groot aantal bronnen waaruit dit verhaal kan
worden betrokken.– Goed werkgeverschap lijkt op dit moment niet te leiden tot het
gewenste snelle verhaal op de dader. Dit houdt in dat de werkgever de werknemer
schadeloos stelt voor de geleden schade. De werknemer en werkgever kunnen
zich echter vervolgens niet meer in het strafproces voegen voor de door hen
direct geleden schade. De werkgever is voor het verhaal aangewezen op het
langdurige en kostbare civiele traject.– Er zijn tot op heden in het straf- en civiele recht geen instrumenten
die het snel verhalen van de schade op de verdachte bevorderen. Conservatoir
beslag is een instrument om de eventuele schadevergoeding veilig
te stellen, maar kent voorwaarden die een praktische toepassing bemoeilijken.Bovenstaande onderzoeksresultaten laten een ongewenste situatie zien waarin
de dader het dragen van de kosten van schade en het letsel in de meeste gevallen
ontloopt en organisaties met een publieke taak en daarmee de maatschappij
en het slachtoffer/werknemer deze kosten in belangrijke mate dragen. Dit noopt
tot ingrijpende maatregelen om invulling te geven aan het uitgangspunt dat
de dader aansprakelijk wordt gesteld voor de door hem aangerichte schade en
letsel. Daarnaast is het belangrijk dat het verhaal van de schade en letsel
of een claim tot een voorschot hiertoe snel en zorgvuldig na de daad plaats
vindt, zodat er een duidelijke koppeling zichtbaar is tussen de daad en het
gevolg c.q. verhaal. Het verhaal van de schade is en blijft een verantwoordelijkheid
van de werkgever, mede gelet op het feit dat agressie en geweld tegen zijn
werknemers, zijn taak en zijn uitvoering is gericht.In paragraaf 6.3 van deze verkenning worden een aantal voorstellen
gedaan ter verbetering van het verhaal van schade. Hieronder geef ik gekoppeld
aan deze voorstellen mijn standpunt en maatregelen aan.Voorstel 1: Onderzoek naar mogelijkheden binnen wet- en
regelgevingHet is van belang na te gaan in hoeverre bestaande wet- en regelgeving
de visie om schade op daders te verhalen ondersteunt, dan wel belemmert.Onderwerp van aanvullend onderzoek moet zijn of de mogelijkheden voor
verhaal vanuit werkgevers verruimd kunnen worden. Daarnaast moet onderzocht
worden of de voorwaarden voor het leggen van conservatoir beslag, vooral voor
kleine vorderingen, vereenvoudigd kunnen worden. Dit draagt zeker bij aan
effectuering van het beleid schade op daders van agressie en geweld tegen
de publieke taak, te verhalen.Reactie/maatregelen 1:Voordat ik tot meer onderzoek over ga, wil ik eerst energie steken in
het daadwerkelijk toepassen van de bestaande instrumenten om schade te verhalen
op de dader. Dit betekent dat ik de komende tijd prioriteit geef aan het helpen
van werkgevers bij het formuleren van het verhaalsbeleid en het daadwerkelijk
toepassen van mijn uitgangspunt dat daders opdraaien voor de kosten van de
schade die zij hebben veroorzaakt door hun gedrag.Het voorstel om (juridische) obstakels weg te nemen die een snel verhaal
van schade, het voegen van werkgevers in het strafrecht en het incasseren
van de gelden bij de dader in de weg staan, neem ik over. Samen met het ministerie
van Justitie wil ik kijken naar het vereenvoudigen van procedures. Voorbeeld
hiervan is de procedure voor conservatoir beslag welke voor organisatie moeilijk
toepasbaar is gebleken.Voorstel 2: Beleidsvorming en sturen op resultaatDit voorstel houdt in het werken aan bewustwording en draagvlak binnen
het publieke domein voor het stelselmatig confronteren van de dader met de
financiële consequenties van zijn daden. Hierbij dient het structureel
verhalen van schade ingebed te zijn in vastgesteld beleid binnen organisaties
met een publieke taak. Het voorstel geeft aan dat het belangrijk is om de
waarde van dit beleid op termijn te kunnen vaststellen. Hiervoor is het gewenst
een registratie aan te leggen dat het verhalen van schade tot en met het daadwerkelijk
incasseren vastlegt. Reactie/maatregelen 2:In aanvulling op mijn vorige reactie/maatregel wil ik onderzoeken of aan
het Agressie en Registratiesysteem Overheden eenvoudig een module gekoppeld
kan worden om deze registratie mogelijk te maken, zonder hierbij te willen
zeggen dat ik daarmee de verantwoordelijkheid voor de registratie overneem.
Ik ben van mening dat dit een verantwoordelijkheid blijft van de werkgever.Voorstel 3: Faciliteren van de praktijkDe onderzoekers hebben in dit voorstel verschillende mogelijkheden geschetst
om de huidige praktijk te ondersteunen. Voorstellen zijn om het Centraal Justitieel
Incassobureau de publieke taak te faciliteren als het gaat om incassodiensten,
executiemaatregelen en het monitoren van daders die niet direct de gehele
schade kunnen voldoen; met behulp van pilots op het gebied van het verhalen
van schade gedurende een bepaalde periode testen van best-practices in de
praktijk; het oprichten van een letselschade- en incassofaciliteit voor een
gestructureerde bundeling van expertise op het gebied van het vaststellen
van de schadeomvang en bijstand bij het verhalen en incasseren van schade;
en de oprichting van een fonds met incassofaciliteit. Dit fonds kan zowel
de werkgever als de werknemer volledig schadeloos stellen, mits de aansprakelijkheid
vaststaat en de schadeclaim goed is onderbouwd.Reactie/maatregelen 3:Om daadwerkelijk tot verhaal te komen, zo blijkt uit bovengenoemde verkenning
hebben werkgevers ondersteuning in kennis en expertise nodig. Daarom ben ik
gestart met een verkenning naar de mogelijkheden om tot oprichting van een
kennis- en expertisecentrum te komen. Als hoofdtaak heb ik op dit moment in
beeld het leveren van juridische ondersteuning en advisering in het zorgvuldig
formuleren en onderbouwen van de voeging, de schadevergoedingsmaatregel, een
groepsaansprakelijkheid en/of civiele vordering, ook in het geval van snelrechtprocedures.
Deze verkenning en mijn reactie hierop kan de Kamer begin 2009 tegemoet zien.Ik vind het van belang dat de kosten voor verhaal voor werkgevers worden
verminderd zodat de kosten-batenanalyse gunstiger uitpakt. Een belangrijke
stap zie ik voorlopig in de hierboven beschreven vereenvoudiging van procedures
om tot verhaal te komen. Deze kunnen op hun beurt weer worden gekoppeld aan
de voorgestelde pilots, waar ik overigens positief tegenover sta.Gelet op mijn uitgangspunt dat de verantwoordelijkheid voor het verhalen
van schade op de dader bij de werkgever ligt, neem ik het voorstel voor de
oprichting van een fonds niet over.Voorstel 4: Communicatie, informatie en voorlichtingHet laatste voorstel heeft betrekking op voorlichting over de juiste aanpak
bij het verhalen van schade en het geven van voorlichting over de verschillende
aspecten van het verhalen van schade middels een informatieloket.Reactie/maatregelen 4:De komende tijd wil ik voorlichting geven met behulp van factsheets voor
de schade- en letselcoördinatoren binnen organisaties, en voor politie
en openbaar ministerie. Ook ga ik, in navolging van de bijeenkomsten voor
schade- en letselcoördinatoren van de politiekorpsen, bijeenkomsten organiseren
om kennis en ervaringen uit te wisselen over bijvoorbeeld met het toepassen
van groepsaansprakelijkheid en het voegen in het strafproces, tussen organisaties
met een publieke taak. Het punt van het informatieloket is al meegenomen onder 3.C2000In het algemeen overleg van 1 oktober heeft u mij gevraagd naar mijn
standpunt over het gebruik van C2000 door buitengewone opsporingsambtenaren.C2000 is het radiocommunicatiesysteem voor de politie, de brandweer, de
ambulancevoorziening en onderdelen van het ministerie van Defensie die zijn
belast met taken op het terrein van openbare orde en veiligheid, zoals de
Koninklijke Marechaussee. Dit zijn de zogenaamde «aangewezen gebruikers».
De aangewezen gebruikers kunnen zich – als zij dat nodig achten –
bij de uitvoering van hun taken laten bijstaan door derden. Deze derden, de
zogenaamde «gelieerden», zijn bijvoorbeeld de bedrijfsbrandweerkorpsen,
de stadswachten, piketartsen en de boswachters. Een aantal van deze gelieerden
die ook te maken hebben met agressie en geweld, zoals de boswachters en de
stadswachten, hebben de status van buitengewone opsporingsambtenaar.Indien naar het oordeel van de aangewezen gebruiker voor de communicatie
het gebruik van C2000 noodzakelijk is met de gelieerde en er zijn in redelijkheid
geen alternatieven beschikbaar, dan kan de aangewezen gebruiker een onderbouwd
verzoek indienen bij mij. In de meeste gevallen heeft dit geleid tot het verlenen
van toestemming tot het beschikbaar stellen van C2000 aan de voorgedragen
gelieerde.Een buitengewone opsporingsambtenaar heeft dus niet per definitie recht
op het gebruik van C2000. Alleen als het naar het oordeel van de aangewezen
gebruiker noodzakelijk is – en die noodzaak wordt zorgvuldig onderbouwd –
wordt C2000 beschikbaar gesteld.De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,G. ter Horst XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot2Kamerstuk II, vergaderjaar 2008–2009, 28 684, nr. 164.XNoot1Kamerstuk II, vergaderjaar 2008–2009, 28 684, nr. 176.XNoot1Kamerstuk II, vergaderjaar 2008–2009, 31 700 VI, nr. 9. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28684-185.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl