Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging strafrechtelijke sancties; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20062007-30699, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

26-06-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30699 nr. B

22-06-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamArtikel 1Artikel 3Artikel 6Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 13Artikel 15Artikel 18Artikel 20Artikel 23Artikel 26Artikel 27Artikel 5 lid 1Artikel 10 lid 2Artikel 11Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30699Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 699Implementatie van het kaderbesluit nr. 2005/214/JBZ van de Raad van
de Europese Unie van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel
van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (PbEG L 76) (Wet wederzijdse
erkenning en tenuitvoerlegging strafrechtelijke sancties)BVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR JUSTITIE1Vastgesteld 22 juni 2007Het voorbereidend onderzoek heeft de commissie aanleiding gegeven tot
het maken van de volgende opmerkingen en het stellen van de volgende vragen.De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling
en ook instemming kennisgenomen van onderhavig wetsvoorstel. Bij de tekst
daarvan, alsmede enige onderwerpen uit de behandeling door de Tweede Kamer
hebben zij vragen en opmerkingen. Prealabel stellen zij enkele rechtspolitieke
aspecten aan de orde.Het wetsvoorstel gaat uit van het beginsel van wederzijdse erkenning van
strafrechtelijke beslissingen zoals aanvaard door de Europese Raad van Tampere
in 1999 voor justitiële samenwerking en strafzaken en verder uitgewerkt
in het zogenaamd Haags Programma van 5 november 2004. De leden van de
CDA-fractie merken echter op, dat het Haags Programma in zekere zin nog een
stap verder gaat dan enkel het codificeren van dat beginsel. Vanuit staatsrechtelijk
gezichtspunt gezien kan men het beginsel van wederzijdse erkenning nog opvatten
als een vorm van interstatelijke rechtshulp, mede gezien het fenomeen, dat
in nog beperkte mate de mogelijkheid bestaat om medewerking te weigeren. In
het licht van het Haags Programma krijgt dit beginsel echter een andere kleur,
juist in combinatie met de lijst strafbare feiten waarvoor de eis van dubbele
strafbaarheid (in de beslissingsstaat en in Nederland) komt te vervallen.Een belangrijk uitgangspunt van het Haags Programma is immers, dat de
verantwoordelijkheid van de overheid voor de bestrijding van criminaliteit
zich niet beperkt tot de criminaliteit die zich op haar grondgebied of door
haar staatsburgers respectievelijk ingezetenen wordt gepleegd, beperkt, maar
zich ook uitstrekt tot bestrijding van de criminaliteit die plaatsvindt in
de andere lidstaten van de Europese Unie. In de inleiding is dat aldus verwoord: «Een
gemeenschappelijke aanpak op dit terrein moet berusten op het beginsel dat
de bescherming van de nationale veiligheid vereist, dat de lidstaten daarbij
volledig rekening houden met de veiligheid van de Unie als geheel.»
Verderop wordt dit beginsel uitgewerkt in de paragraaf over terrorisme (§ 2.2,
eerste gedachtestreepje) waar is te lezen: «Deze doelstelling
(bestrijding van terrorisme) betekent dat lidstaten: de bevoegdheden van hun
inlichtingen- en veiligheidsdiensten niet alleen gebruiken om bedreigingen
van hun eigen veiligheid tegen te gaan maar tevens, in voorkomend geval, om
de interne veiligheid van de andere lidstaten te beschermen; (...)».In het debat met toenmalig minster Donner over het Haags Programma is
zijdens de CDA-fractie er al op gewezen, dat dit een constitutioneel element –
met overigens sterk federalistische trekken – is dat als zodanig niet
in het (toen nog) ontwerp Grondwettelijk Verdrag was terug te vinden. Toen
is ook aangekondigd daar te zijner tijd bij de ratificatie van het verdrag
op terug te komen. Nu onduidelijk is wat de status van het Grondwettelijk
Verdrag is of zal zijn, rijst de vraag wat dan precies de status is van deze
hierboven geciteerde formuleringen uit het Haags Programma. Bovendien rijst
dan de vraag of het Haags Programma – dat in sterke mate anticipeert
op het verdrag – nog wel uitgevoerd kan worden als er geen verruiming
komt van de rechtsbasis in de bestaande verdragen in gelijke zin als in het
Grondwettelijk Verdrag was voorzien. Gaarne ontvangen de leden van de CDA-fractie
een reactie op het voorgaande.Een tweede algemeen onderwerp betreft de positie van slachtoffers en uitvaardigende
lidstaten in procedures die op basis van deze wet en in het sequeel daarvan
in procedures op grond van het Wetboek van strafvordering kunnen plaatsvinden. Daarover hebben de leden van de CDA-fractie
ook nog een aantal specifieke vragen die zullen worden gesteld bij de artikelsgewijze
vragen hierna. In algemene zin is het echter de vraag of een slachtoffer –
zowel als deze Nederlander is als wanneer dat niet het geval is, respectievelijk
wanneer het slachtoffer in het buitenland woont of in Nederland – ter
behartiging van zijn of haar belangen kan interveniëren in dergelijke
procedures. Indien bijvoorbeeld een slachtoffer dat aanspraak maakt op een
geldbedrag er bezwaar tegen heeft, dat de officier van justitie een rechterlijke
uitspraak niet vatbaar acht voor erkenning en tenuitvoerlegging op grond van
artikel 6, tweede lid, staat zo’n slachtoffer dan enig rechtsmiddel
open? Zo ja, welk? Zo nee, waarom niet? Kan de uitvaardigende lidstaat zich
verzetten tegen een negatief oordeel van de officier van justitie daarover?
Zo ja, op grond waarvan? Zo nee, waarom niet?Artikel 1Zien de leden van de CDA-fractie het goed, dat een onherroepelijke beslissing,
genomen in beroep tegen een beschikking als bedoeld in artikel 6, eerste lid
onder c, in feite een rechterlijke uitspraak is in de zin van artikel 1 sub
a? Zo ja, ware het dan niet beter geweest de definities in artikel 1 ook zo
te formulieren? Zo nee, waarom niet?Met de CDA-fractie in de Tweede Kamer menen de CDA-leden, dat in artikel
1 ook een definitie van het certificaat had moeten worden opgenomen, al was
het maar, omdat dan eenvoudig verwezen had kunnen worden naar de bijlage bij
het Kaderbesluit als model daarvoor. Blijkens de memorie van toelichting (pagina
5) bestaat het voornemen om het certificaat te implementeren in de Nederlandse
regelgeving door middel van een algemene maatregel van bestuur en wel in het Uitvoeringsbesluit wederzijdse erkenning. Daartoe bevat
het voorliggende wetsvoorstel echter geen grondslag. Het komt de leden van
de CDA-fractie voor, dat implementatie van een deel van het Kaderbesluit buiten
de wet in formele zin om in een algemene maatregel van bestuur staatsrechtelijk
niet juist is. De uitleg op pagina 4 in de nota naar aanleiding van het verslag
gaat op dit punt niet in. Gaarne vernemen zij een reactie van de minister.Waarom is in het wetsvoorstel niet de terminologie uit het Kaderbesluit
aangehouden en de uitvaardigende lidstaat beslissingsstaat genoemd en de uitvoerende
lidstaat de tenuitvoerleggingstaat?Artikel 3Rechterlijke uitspraken en beschikkingen worden op grond van deze wet
aan een andere lidstaat ter kennis gebracht met het oog op tenuitvoerlegging.
Mede in het licht van de criteria zoals geformuleerd in artikel 6, tweede
lid, ligt het vooralsnog voor de hand te denken, dat dergelijke kennisgeving
steeds ad hoc zal plaatsvinden. Het wetsvoorstel lijkt er echter niet aan
in de weg te staan, dat op den duur alle rechterlijke uitspraken en beschikkingen
ter kennis zouden kunnen komen van andere lidstaten, bijvoorbeeld door dan
de justitiële autoriteiten van andere lidstaten toegang te geven tot
de registratie van nog niet geëxecuteerde rechterlijke uitspraken en
beschikkingen in Nederland zelf. Anders gezegd: zoals thans de Nederlandse
politie en justitiële autoriteiten bij aanhouding van een persoon er
toe kunnen overgaan vast te stellen of straffen moeten worden geëxecuteerd,
is denkbaar dat dat te zijner tijd ook gebeurt in Nederland en andere lidstaten
met betrekking tot niet-ingezetenen afkomstig uit een andere lidstaat. Sluit
de minister dat uit? Zo ja, waarin liggen dan in het voorliggende wetsvoorstel,
respectievelijk het Kaderbesluit de beperkingen die een dergelijk systeem
zouden verhinderen? Indien de minister het niet uitsluit, is hij het dan niet
met de leden van de CDA-fractie eens dat de mogelijke betekenis van het wetsvoorstel
groter is dan tot dusver zich liet aanzien?Artikel 6Het tweede lid formuleert criteria voor de vatbaarheid van erkenning en
tenuitvoerlegging. Dient de uitvaardigende lidstaat feiten en omstandigheden
aan te voeren op grond waarvan het criterium van het tweede lid als vervuld
kan worden aangemerkt? Hoe zit het met de bewijslast indien bijvoorbeeld de
Nederlandse officier van justitie vervangende hechtenis wil toepassen en de
betrokken veroordeelde zich daartegen wil verzetten op grond van de stelling,
dat Nederland vanwege het bepaalde in lid 2 niet bevoegd is om daartoe over
te gaan?Artikel 8Is het besluit van de officier van justitie als bedoeld in het derde lid
vatbaar voor bezwaar en beroep en zo ja, voor wie? Zo nee, hoe kunnen dan
fouten of vergissingen worden gecorrigeerd?Artikel 9Is een beslissing van de officier van justitie als bedoeld in het eerste
lid vatbaar voor bezwaar of beroep en zo ja, voor wie en op welke wijze? Zo
nee, hoe kunnen eventuele fouten of vergissingen worden gecorrigeerd?Indien het eerste lid van artikel 9 toepassing vindt, wat is dan de consequentie
daarvan voor het excedent? Kan dat dan nog door de uitvaardigende lidstaat
worden geïncasseerd?Artikel 10Waarom is in het tweede lid niet verwezen naar de desbetreffende bepaling
in het Kaderbesluit, respectievelijk waarom is de lijst niet in de wet zelf
opgenomen? De vastlegging van de lijst in de Nederlandse wetgeving middels
een algemene maatregel van bestuur suggereert, dat de lijst ook nog
aan verandering onderhevig zou kunnen zijn. Acht de minister dat inderdaad
waarschijnlijk? Is de minister het met de leden van de CDA-fractie eens, dat –
zou zich een wijziging aandienen – die wijziging van het Kaderbesluit
evenzeer onder het instemmingsrecht van de beide Kamers valt?Hebben slachtoffers enig rechtens te respecteren belang bij een beslissing
als bedoeld in het eerste lid? Zo ja, op welke wijze is daar dan in voorzien?
Zo nee, waarom niet?Artikel 11Hebben slachtoffers enig rechtens te respecteren belang bij een beslissing
als bedoeld in het eerste lid? Zo ja, op welke wijze is daar dan in voorzien?
Zo nee, waarom niet?Artikel 13Kan de uitvaardigende lidstaat op enigerlei wijze interveniëren in
een procedure met betrekking tot de omzetting van een geldboete in vervangende
hechtenis of wordt de officier van justitie geacht mede de uitvaardigende
lidstaat te vertegenwoordigen?Het achtste lid in samenhang met artikel 9, eerste lid roept de vraag
op wat rechtens is, indien een vervangende hechtenis is uitgezeten tot het
strafmaximum van artikel 9, eerste lid. Is daarmee dan de rechtelijke uitspraak
op beschikking van de uitvaardigende lidstaat geheel geëxecuteerd of
kan de uitvaardigende lidstaat voor het excedent nog verhaal nemen, respectievelijk
vervangende hechtenis opleggen? Zo nee, op grond waarvan kan dat niet? Zo
ja, op grond waarvan kan dat wel?Artikel 15Waarom zijn bestuurlijke boetes niet vatbaar verklaard voor de tenuitvoerlegging
in andere lidstaten van de Europese Unie? De leden van de CDA-fractie stellen
deze vraag met name in het licht van de discussie over wetsvoorstellen die
nog aanhangig zijn bij de Eerste Kamer over de bestuurlijke boete in de Wegenverkeerswet en bij overlast in het publieke domein
(wetsvoorstellen 30 098 en 30 101). De bestuurlijke boete in de
zin van het wetsvoorstel 30 098 vallen immers niet onder de administratieve
sancties als bedoeld sub c van artikel 15 van dit wetsvoorstel. Gaarne ontvangen
deze leden een toelichting op een en ander.Artikel 18Uitgangspunt van het Kaderbesluit en het wetsvoorstel is, dat niet in
twee lidstaten tegelijkertijd geëxecuteerd wordt om zo dubbele betaling
te vermijden. Om de tenuitvoerlegging in de uitvaardigende lidstaat daadwerkelijk
te kunnen opschorten zal het dan echter nodig zijn, dat de uitvoeringsstaat
de uitvaardigende lidstaat ook in kennis stelt van de start van die executie.
Zien de leden van de CDA-fractie het goed, dan voorziet het wetsvoorstel daar
niet in. Gaarne een reactie van de minister.Artikel 20Denkbaar is, dat op basis van een foutieve kennisgeving door de uitvoerende
lidstaat een bedrag aan een slachtoffer wordt uitgekeerd. Is de minister met
de leden van de CDA-fractie eens, dat in zo’n geval – wanneer
aan het slachtoffer teveel is uitgekeerd – dat niet leidt tot een terugbetalingsverplichting
voor het slachtoffer?Artikel 23In het eerste lid wordt bepaald, dat al hetgeen wordt verkregen door tenuitvoerlegging
in Nederland van de rechterlijke uitspraak ten bate komt van de Staat. Dat
roept dan de vraag op hoe een en ander zich verhoudt tot de positie van het
slachtoffer. Is het nu zo, dat door deze wet ook buitenlandse slachtoffers
in feite hun aanspraak uit hoofde van een rechterlijk vonnis hebben gecedeerd
aan de Nederlandse Staat? Volgt dan uit het Kaderbesluit, dat de uitvaardigende
lidstaat gehouden om het door Nederland te ontvangen bedrag – dat dus
eigenlijk voor het slachtoffer bestemd is – aan het slachtoffer af te
dragen? Staat artikel 23, eerste lid eraan in de weg, dat het slachtoffer
(ongeacht of deze staatsburger is van een van de lidstaten of ingezetene van
een van de lidstaten) zelfstandig op basis van de titel van de uitvaardigingstaat
blijft trachten te komen tot incasso van zijn of haar vergoeding?Artikel 26Zien de leden van de CDA-fractie het goed, dat het bepaalde dat wordt
gewijzigd in artikel 558 van het Wetboek van Strafvordering in het tweede
lid onder a en b in feite buiten de implementatie van het Kaderbesluit valt?Artikel 27De hier voorziene aanpassing in verband met de invoering van het wetsvoorstel
OM-afdoening leidt ertoe, dat in artikel 15 gesproken zal gaan worden van
een strafbeschikking. Dat is echter een term die
niet is gedefinieerd in artikel 1 en ook weer verwarring kan oproepen, aangezien
de strafbeschikking niet door een bestuurlijke autoriteit wordt opgelegd,
doch door een justitiële autoriteit. Is de minister bereid om bij gelegenheid
van de eerstvolgende veegwet dit euvel en de hiervoor gesignaleerde gebreken,
respectievelijk schoonheidsfouten te herstellen?De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling
kennis genomen van het wetsvoorstel. Zij hebben nog enkele vragen.Artikel 13 van het wetsvoorstel bepaalt dat wanneer de geldelijke sanctie
is opgelegd bij rechterlijke uitspraak waarbij tevens een tot vervangende
hechtenis strekkende sanctie is opgelegd, de rechter op vordering van de officier
van justitie verlof tot tenuitvoerlegging van die vervangende hechtenis kan
verlenen. In de Nota naar aanleiding van het Verslag antwoordt de minister
op een vraag over artikel 13 van het wetsvoorstel dat wanneer de officier
van justitie besluit om de regeling inzake vervangende hechtenis niet toe
te passen, de uitvaardigende lidstaat de mogelijkheid behoudt om de vervangende
straf in eigen land ten uitvoer te leggen. Om welke redenen kan de officier
van justitie besluiten om de regeling inzake vervangende hechtenis niet toe
te passen? Per slot van rekening heeft het uitvaardigende land de bijkomende
straf van vervangende hechtenis opgelegd. Geldt hier het opportuniteitsbeginsel?
Of besluit de officier van justitie hiertoe wanneer er gebrek is aan detentiecapaciteit?
Het uitvaardigende land behoudt de mogelijkheid om de vervangende hechtenis
in eigen land ten uitvoer te leggen. Is daaraan een tijdlimiet gebonden in
de zin dat ook al verstrijken er vele jaren alvorens de veroordeelde terugkeert
in het uitvaardigende land, desalniettemin de vervangende hechtenis in dat
land ten uitvoer wordt gelegd? Is het mogelijk dat de veroordeelde de officier
van justitie verzoekt om de vervangende hechtenis in Nederland te ondergaan,
ook al was de officier van justitie voornemens de vervangende hechtenis niet
toe te passen, teneinde vervangende hechtenis in het uitvaardigende land te
voorkomen?Op pagina 8 van de Nota naar aanleiding van het Verslag staat te lezen
dat de beslissing afkomstig van een andere lidstaat onherroepelijk is en dat
deze in Nederland niet kan worden weersproken. Aangezien de tenuitvoerlegging
van de sanctie in Nederland plaats vindt, kan de veroordeelde zich conform
de Nederlandse regelgeving wel verzetten tegen de executie van de geldelijke
sanctie. Is dat niet in strijd met de bedoeling van het Kaderbesluit? Per
slot van rekening is de bedoeling van het kaderbesluit dat een geldelijke
sanctie opgelegd in het ene EU-land in het andere kan worden verhaald, mits
vanzelfsprekend aan de daarvoor gestelde eisen is voldaan. Nederland moet
de sanctie erkennen en ten uitvoer leggen. Wél zijn de nationale procedures
en maatregelen van toepassing. Is het in dit licht van het erkennen en ten
uitvoer leggen van de sanctie die is opgelegd door het uitvaardigende land
toch niet merkwaardig dat een veroordeelde zich desalniettemin conform de
Nederlandse regelgeving kan verzetten tegen de executie van de geldelijke
sanctie? Welke is de positie van het uitvaardigende land in deze?Artikel 21 van het wetsvoorstel bepaalt dat wanneer de officier van justitie
beslist dat de tenuitvoerlegging van de beslissing in de uitvoerende lidstaat
moet worden gestaakt, de bevoegd autoriteit in de uitvoerende lidstaat hiervan
onverwijld schriftelijk in kennis wordt gesteld. Wordt degene die de geldboete
moet betalen hiervan ook onverwijld schriftelijk in kennis gesteld of wordt
mededeling daarvan overgelaten aan de uitvoerende lidstaat? En hoe is de situatie
als de veroordeelde al betaald heeft?Het CJIB zal als centrale autoriteit optreden om uitvoering te geven aan
de tenuitvoerlegging van de sancties zoals bedoeld in het wetsvoorstel. Het
CJIB schat dat ongeveer 10fte benodigd zijn voor het registreren en verwerken
van de geldelijke sancties plus 1 fte ondersteuning vanuit de unit Bestuurlijke
en Juridische Zaken. Waarop berust deze schatting? Zijn daarvoor cijfers voor
handen? Op pagina 9 van de Nota naar aanleiding van het Verslag schrijft de
minister dat wanneer extra capaciteit noodzakelijk blijkt, zal moeten worden
nagegaan of deze budgettair mogelijk is. Moeten de leden van de VVD-fractie
uit deze passage lezen dat wanneer er meer capaciteit nodig zou zijn, maar
de middelen daarvoor ontbreken, de tenuitvoerlegging van buitenlandse geldelijke
sancties niet meer gerealiseerd kan worden en Nederland dus niet meer kan
voldoen aan haar verplichtingen op grond van het kaderbesluit? Of is er sprake
van een open einde regeling in de zin dat ongeacht de kosten buitenlandse
geldelijke sancties ten uitvoer worden gelegd?Een beslissing waarbij een geldelijke sanctie is opgelegd mag, aldus de
memorie van toelichting, slechts aan één lidstaat tegelijkertijd
worden toegezonden met het oog op de tenuitvoerlegging. De leden van de PvdA-fractie vragen zich af wat «tegelijkertijd»
wil zeggen? Mag ons land nadat een veroordeelde is vertrokken naar, bijvoorbeeld,
België het vonnis ter executie naar de Belgische Justitie zenden en vervolgens
wanneer enkele maanden later bericht wordt ontvangen dat de betrokkene zijn
domicilie heeft verplaatst naar Frankrijk, alsnog naar dat tweede land? Zo
ja, hoe kan worden voorkomen dat de boete in de praktijk en in een wat later
stadium toch tweemaal geïncasseerd wordt?Rechtsmiddelen tegen de sanctie zelf dienen te worden ingebracht tegen
het uitvaardigende land. In het executerende land is uitsluitend bezwaar mogelijk
tegen de executie als zodanig, niet tegen de veroordeling zelf. Wat is rechtens
bij verstekvonnissen waarvan de veroordeelde eerst kennis krijgt na vertrek
uit het land waar de veroordeling is geveld, bijvoorbeeld omdat hij in het
eigen woonland geconfronteerd wordt met een executoriale maatregel? Dient
hij wanneer hij de veroordeling wenst aan te vechten twee procedures op te
starten: één in het land waar de boete is opgelopen en één
in het executerende land teneinde de tenuitvoerlegging te stuiten?
Rust op de executerende lidstaat de verplichting om, indien bericht wordt
ontvangen dat de veroordeelde pas door de aanzegging tot executie kennis heeft
gekregen van het vonnis en dit op inhoudelijke gronden wenst aan te vechten,
dit bericht door te geleiden naar de bevoegde instantie van het land dat de
tenuitvoerlegging heeft gevraagd? Stuit dit bericht de verjaringstermijn voor
verstek? Geldt hier voor de ontvankelijkheidsvraag de ontvangsttheorie, in
de zin dat tijdig verzet is aangetekend indien het bericht binnen de in het
veroordelende land geldende wettelijke termijn is binnengekomen bij de uitvoerende
justitiabele in het executerende land?Het kan, aldus de minister, bij uitzondering voorkomen dat in Nederland
een geldelijke sanctie wordt erkend en ten uitvoergelegd voor een feit dat
hier niet tot een veroordeling zou hebben geleid. Kan de minister nog eens
uitleggen waarom hij dit «niet bezwaarlijk» acht (Nota naar aanleiding
van het Verslag, pagina 6) vanwege het feit dat het hier een vermogenssanctie
betreft? Kan hij van deze, kennelijk zelden voorkomende, rechtsfeiten één
of twee voorbeelden geven?Valt op termijn een EU-kaderbesluit te verwachten op het gebied van de
wederzijdse erkenning van zwaardere strafrechtelijke veroordelingen? Zo ja,
zal de inzet van de regering in dat geval zijn om een effect als hierboven
genoemd wél te verhinderen, of op dat stuk een voorbehoud te maken?De leden van Groenlinks hebben met interesse
kennisgenomen van het implementatievoorstel van de regering. Zij constateren
met instemming dat de regering bij de implementatie ervoor heeft gekozen niet
in ruime mate gebruik te maken van de facultatieve bepalingen van het kaderbesluit.
Hoewel met de aanvaarding van het kaderbesluit het principe van de dubbele
strafbaarheid ten aanzien van bepaalde strafbare feiten niet meer wordt gehanteerd,
acht GroenLinks het terecht dat dit niet verder wordt uitgebreid naar strafbare
feiten die niet op de lijst van artikel 5 lid 1 voorkomen. De leden constateren
verder eveneens met instemming dat de minister onderscheid maakt tussen geldelijke
sancties en vrijheidsbeneming, waar het gaat om erkenning van een vonnis indien
het betreffende feit niet in Nederland strafbaar is.Niettemin betekent dit wetsvoorstel weer een stap verder in een ontwikkeling
waarbij de lidstaten elkaars strafrechtssysteem erkennen en daarmee vertrouwen.
De leden willen hier benadrukken dat in een rechtstatelijk Europa deze ontwikkeling
niet zonder een EU instrument kan waarin de procesrechtelijke waarborgen zijn
neergelegd. Daarom willen de leden van de minister weten of en in welke mate
hij zich inzet om zo snel mogelijk te komen tot een dergelijk EU-besluit.
Het voornemen van de regering om ernaar te streven het EU-grondrechtenhandvest
niet in het nieuwe Verdrag op te nemen, duidt niet op een erkenning dat de
versterkte samenwerking tussen lidstaten op (met name) het gebied van justitie,
vraagt om een versterking van de burgerrechten.De leden van de GroenLinks-fractie hebben tevens een aantal artikelsgewijze
vragen.Artikel 5 lid 1De leden merken op dat de lijst zeer globale omschrijvingen omvat van
de strafbare feiten, en dat de daadwerkelijke omvang van wederzijds te erkennen
vonnissen dus sterk afhangt van de invulling van deze begrippen. Acht de regering
het voorstelbaar dat de begrippen uiteenlopend zullen worden ingevuld, en
op welke wijze zullen bij de toepassing van het kaderbesluit deze verschillen
worden opgelost?Artikel 10 lid 2Het wetsvoorstel geeft de basis voor een amvb waarin de feiten zoals ze
naar Nederlands recht zijn beschreven, worden opgenomen. De leden verzoeken
de minister ervoor zorg te dragen dat de Staten-Generaal de mogelijkheid hebben
tijdig te reageren op de concept-amvb. De minister stelt tevens dat het enkel
de bedoeling is de strafbare feiten van de lijst van artikel 5 op te nemen
op de Nederlandse lijst. De leden stemmen hiermee in, en hechten aan een toezegging
dat een voorstel voor een wijziging daarin tijdig eveneens tijdig zal worden
voorgelegd aan het parlement.Artikel 11De leden willen graag meer toelichting op de ratio die achter de scheiding
zit tussen de imperatieve en facultatieve weigeringsgronden. Welke criteria
heeft de minister hiervoor gehanteerd? Waarom heeft de officier van justitie
wel de mogelijkheid gekregen om bij de gronden van artikel 11 het vonnis te
erkennen en tenuitvoer te leggen, terwijl het kaderbesluit hiertoe niet verplicht?De leden van de SGP-fractie, alsmede de leden
van de CU-fractie, hebben met belangstelling kennis
genomen van het wetsvoorstel dat strekt ter implementatie van het kaderbesluit
2005/214/JBZ van de Raad van de Europese Unie van 24 februari 2005, waarvan
de implementatietermijn op 22 maart jl. is afgelopen. Deze leden stellen
de vraag of zij goed hebben begrepen dat het onderhavige wetsvoorstel uitsluitend
betrekking heeft op geldstraffen, maar dat het tevens het kader wil bieden
voor vrijheidsstraffen en vrijheidbenemende maatregelen indien nieuwe kaderbesluiten
ons land daartoe noodzaken. Indien het antwoord bevestigend is, dan rijst
bij deze leden de vraag of ook voor vrijheidsstraffen het vereiste van dubbele
strafbaarheid wordt losgelaten en dat eveneens de strafbare feiten slechts
onderwerpsgewijs zullen worden aangegeven, met andere woorden in de vorm van
omschrijvingen van feiten waaronder de strafbare feiten kunnen worden gerangschikt.Wat betreft het onderhavige wetsvoorstel stellen de leden van de SGP-fractie
en van de CU-fractie een vraag naar aanleiding van de Handelingen Tweede Kamer
3 april 2007, pagina 56–3194 (rechterkant), waar de minister van
Justitie reageert op een opmerking van de heer De Roon waarin deze melding
maakte van een klacht van de ANWB betreffende buitenlandse EU-autoriteiten
die een verdachte aanschrijven in een voor deze onbegrijpelijke taal. Op grond
van artikel 6, lid 3, aanhef en onder a van het Europees Verdrag voor de Rechten
van de Mens zijn deze leden van mening dat ieder recht heeft om in een taal
die hij verstaat op de hoogte te worden gebracht van de aard en de reden van
de tegen hem uitgebrachte beschuldiging. Deze leden vragen wat de consequenties
kunnen zijn indien niet aan dit vereiste is voldaan zulks in het kader van
het onderhavige wetsvoorstel. Waar in de Handelingen ten aanzien van dit punt
sprake is van een door de minister aan de ANWB gerichte brief, die in afschrift
aan de Tweede Kamer is gezonden, vragen deze leden bedoelde brief eveneens
in afschrift aan de Eerste Kamer te zenden.Tot slot constateren de leden van de commissie Justitie gezamenlijk dat
bij de Memorie van Toelichting een transponeringstabel ontbreekt. De leden
verzoeken de minister die alsnog te voegen bij de memorie van antwoord.De leden van de commissie Justitie zien de reactie van de minister met
belangstelling tegemoet.De voorzitter van de commissie,Van de BeetenDe griffier van de commissie,Van DoorenXNoot1Samenstelling:Holdijk (SGP), Dölle (CDA), Tan (PvdA), Van de Beeten (CDA), voorzitter,
Broekers-Knol (VVD), De Graaf (VVD), Kneppers-Heijnert (VVD), Kox (SP), Westerveld
(PvdA), vice-voorzitter, Russell (CDA), Engels (D66), Franken (CDA), Peters
(SP), Quik-Schuijt (SP), Haubrich-Gooskens (PvdA), Ten Horn (SP), Janse de
Jonge (CDA), Koffeman (PvdD), Böhler (GL), Van Bijsterveld (CDA), Strik
(GL), Lagerwerf-Vergunst (CU), Rehwinkel (PvdA) en Duthler (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20062007-30699-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl