Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen; Brief van de Minister van Buitenlandse Zaken
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 21501-02, nr. 802

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

17-03-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

21501-02 nr. 802

11-03-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamDiscussies over specifieke onderwerpenReikwijdte van het verdragInteroperabiliteitComplementariteitOverige bepalingenAfronding Voltooiing van het Oslo-procesOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 21501-02Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 21 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
21 501-02Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingennr. 802BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 11 maart 2008In februari 2007 heeft Nederland zich in Oslo verbonden aan de totstandkoming,
in 2008, van een bindend juridisch instrument over clustermunitie die onacceptabel
humanitair leed veroorzaakt. In Wellington vond hierover van 18–22 februari
de vierde en laatste voorbereidende conferentie over clustermunitie plaats
in het kader van het «Oslo proces». Op 12 februari informeerde
ik de Tweede Kamer reeds over de Nederlandse inzet (21 501-02, nr. 794).Graag informeer ik u, mede namens de minister van Defensie, met deze brief
over het verloop en de uitkomst van deze bijeenkomst, waarbij 105 delegaties
en een groot aantal NGO-vertegenwoordigers aanwezig waren. De bijeenkomst
werd voorgezeten door Nieuw-Zeeland, hierbij ondersteund door de andere landen
van de zogenaamde «kerngroep» (Noorwegen, Ierland, Peru, Mexico,
Oostenrijk en de Heilige Stoel).Meer dan 80 landen, waaronder Nederland, onderschreven aan het einde van
de conferentie de zogenaamde Wellington-verklaring. In deze verklaring wordt
steun uitgesproken voor de totstandkoming, in 2008, van een juridisch bindend
instrument over clustermunitie die onaanvaardbaar humanitair leed veroorzaakt.
Verder wordt in de verklaring verwezen naar de conceptverdragstekst en een
zogenaamd compendium met alternatieve tekstvoorstellen van diverse landen.De basis voor de besprekingen in Wellington was de zogenaamde Weense conceptverdragstekst,
waarin enkele minimale wijzigingen waren aangebracht. In dit concept werd
nog steeds uitgegaan van een de facto totaalverbod op clustermunitie met minimale
uitzonderingen. Dit ondanks het feit dat door een groot aantal landen, inclusief
Nederland, in Lima en Wenen, duidelijk was aangegeven dat een totaalverbod
niet aan de orde was.Nederland wenst, zoals ook verwoord in de brief van 12 februari,
vast te houden aan het oorspronkelijke uitgangspunt zoals in Oslo overeengekomen: een verbod op clustermunitie die onaanvaardbaar humanitair leed
veroorzaakt. Hoe dit laatste gedefinieerd moet worden, was mede onderwerp
van discussie in Wellington. Verder is veel gediscussieerd over het toekomstige
optreden met niet-verdragspartijen, de zogenaamde interoperabiliteitskwestie.
Deze problematiek is voor Nederland van belang in verband met toekomstig militair
optreden in internationaal verband.De Wellington-verklaring verwijst naar de conceptverdragstekst en is als
het ware het entreebewijs voor volwaardige deelname aan de diplomatieke conferentie
in Dublin (19–30 mei 2008). Omdat de opgestelde Wellington-verklaring
aanvankelijk enkel verwees naar dit concept en niet naar andere tekstvoorstellen
die gedurende het proces waren gedaan, was de steun van de informele groep
van «gelijkgezinde landen»1 niet op
voorhand zeker.Tot in een zeer laat stadium van de conferentie hield de kerngroep strak
vast aan de oorspronkelijke ontwerpverdragstekst als enige basis voor de diplomatieke
conferentie in Dublin. De kerngroep was niet bereid om de vele tekstsuggesties
over de reikwijdte van het verdrag, de definitie van clustermunitie en de
interoperabiliteitskwestie, in een aangepast conceptverdrag als volwaardige
tekstalternatieven mee te nemen. Deze voorstellen zouden, aldus de kerngroep,
de «ideale verdragstekst» met een de facto totaalverbod te zeer
verzwakken. De kerngroep werd hierbij krachtig ondersteund door de aanwezige
NGO’s, waaronder Pax Christi – IKV Nederland, Handicap International,
Human Rights Watch, Amnesty International en anderen ondergebracht in de overkoepelende «Cluster
Munitions Coalition (CMC)».De groep van gelijkgezinde landen heeft, zowel gezamenlijk als individueel,
herhaaldelijk bezwaar geuit tegen deze aanpak van het voorzitterschap. Nederland,
het VK, Canada en andere landen hebben in deze context herhaaldelijk het belang
benadrukt van een inclusief onderhandelingsproces, waarbij alle tekstvoorstellen
op gelijkwaardige wijze zouden worden behandeld.Om hieraan enigszins tegemoet te komen en belangrijke landen aan boord
te houden, toonde de kerngroep zich op het laatste moment bereid om een compendium
van alle alternatieve tekstvoorstellen toe te voegen aan de (ongewijzigde)
ontwerpverdragstekst ter doorgeleiding aan de Dublin-conferentie. Hoewel hiermee
niet volledig aan de wens van de gelijkgezinde landen tegemoet werd gekomen,
was het voor onder meer Nederland, het VK, Australië, Japan, Canada,
Duitsland en Frankrijk voldoende om de Wellington-verklaring – waarin
nu een verwijzing naar het compendium werd opgenomen – te kunnen steunen.Nederland en andere landen waaronder Australië, Denemarken, Duitsland,
Finland, Italië, Slowakije, Tsjechië, het VK en Zwitserland hebben
in hun interventies benadrukt de voorstellen in het compendium op gelijk niveau
te zien als de conceptverdragstekst. Uit de afsluitende woorden van de kerngroep,
verwoord door de toekomstige voorzitter Ierland, en uit het concept reglement
voor de diplomatieke conferentie in Dublin, kon echter afgeleid worden dat
de conceptverdragstekst als de primaire basis voor Dublin wordt beschouwd.
Het compendium wordt door het voorzitterschap als een alternatief tekstvoorstel
gezien, waarvan de status niet gelijkwaardig is aan de conceptverdragstekst.Discussies over specifieke onderwerpenGraag informeer ik u tevens over enkele specifieke onderwerpen die gedurende
de Wellington Conferentie tot discussies leidden, waaronder de reikwijdte
van het verdrag, de definities en de interoperabiliteitskwestie.Reikwijdte van het verdragTijdens de Wellington Conferentie bleek dat alle aanwezige landen inmiddels
uitgaan van een verdrag dat gebaseerd is op een algemeen verbod met uitzonderingen,
waarbij in de uitzonderingsbepalingen wordt omschreven welke clustermunitie
aanvaardbaar blijft. Met nader te bepalen uitzonderingsbepalingen zou, zo
is de visie van de gelijkgezinde landen, een nadere invulling gegeven moeten
worden aan het onderscheid tussen aanvaardbare en niet aanvaardbare clustermunitie.De kerngroep, gesteund door de CMC en een groot aantal ontwikkelingslanden
(o.a. Laos, Cambodja, Nepal, Senegal, Indonesië) bleef gedurende de Wellington-conferentie
echter consequent pleiten voor behoud van de huidige conceptverdragstekst
met een de facto totaalverbod (met minimale uitzonderingen waaronder bijvoorbeeld «flares»).
Tegelijkertijd leken zij in de loop van de week bereid de voorgestelde uitzonderingscriteria
als alternatieve tekstvoorstellen in het compendium op te nemen. Ook gaven
het ICRC, Noorwegen, Ierland en een vertegenwoordiger van de CMC aan dat eventuele
uitzonderingen gemaakt konden worden voor clustermunitie met:1) een maximaal aantal submunities;2) een hoge mate van betrouwbaarheid (waarbij door veel delegaties een
betrouwbaarheid van 99% werd genoemd);3) een bepaald precisiecriterium;4) goed functionerende zelfvernietigings- of zelfneutraliseringsmechanismen
en;5) «sensor-fused weapons» (detectie van doelen met sensoren).Deze criteria zouden dan wel deels cumulatief moeten zijn.Nederland acht het uiteindelijke effect van clustermunitie richtinggevend
in deze discussie en heeft dit ook uitgedragen. Of dit resultaat bereikt kan
worden door diverse factoren met elkaar te combineren, of dat dit ook op basis
van zelfstandige criteria kan worden bereikt, dient nader te worden onderzocht.
Het VK, Duitsland en Japan waren van mening dat enkele criteria, zoals een
klein aantal submunities en «sensor-fused weapons» ook als zelfstandig
criterium konden gelden. Uiteindelijk is door de gelijkgezinden een door Australië
opgestelde lijst in het compendium opgenomen waarin criteria staan die hetzij
zelfstandig, hetzij in combinatie, in aanmerking moeten worden genomen bij
de vraag welke clustermunitie al dan niet onacceptabel humanitair leed veroorzaakt.
Nederland, Canada, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Italië,
Japan en het VK hebben deze tekstsuggesties gesteund.InteroperabiliteitLanden die zich bij het Oslo-proces hebben aangesloten zullen te allen
tijde proberen te voorkomen dat het noodzakelijk is in de toekomst deel te
nemen aan operaties waar verboden clustermunitie wordt ingezet. Zij zullen
zich bovendien inzetten voor universalisering van een toekomstig verdrag.
Echter, de inzet van deze wapens door landen die geen partij zijn bij een
toekomstig verdrag is niet op voorhand uit te sluiten.Met name de NAVO-bondgenoten en landen die veel met toekomstige niet-statenpartijen,
zoals vermoedelijk de VS, samenwerken, achten een oplossing voor dit interoperabiliteitsprobleem
van groot belang voor een toekomstig verdrag. Sommige landen meenden dat zich
in de praktijk geen interoperabiliteitsproblemen zouden voordoen. In de discussie
hierover dient een onderscheid te worden gemaakt tussen staatsaansprakelijkheid
(waarvoor het internationale recht leidend is) en individuele aansprakelijkheid
(waarvoor de nationale wetgeving primair geldt).Harde voorwaarde van de landen die tekstvoorstellen deden om mogelijke
problemen te voorkomen, was dat hierover in de kernbepaling van het verdrag
(artikel 1) een regeling werd opgenomen. De verschillende tekstvoorstellen
zijn in het compendium opgenomen.ComplementariteitNaast het Oslo-proces blijft Nederland zich inspannen in het kader van
de «Convention on Conventional Weapons» (CCW). Met het streven
van de EU om in dit kader een juridisch bindend instrument voor het eind van
2008 vast te stellen in het achterhoofd, heeft Nederland gedurende de conferentie
een tekstvoorstel gedaan om de complementariteit van het toekomstige verdrag
met bestaande verdragen zoals het CCW en internationaal humanitair recht te
garanderen. Met name het huidige Protocol V, waarin algemene bepalingen over
explosieve oorlogsresten zijn opgenomen, is hierbij van belang. Nederland,
Spanje, het VK en andere landen riepen in dit verband staten op die deelnemen
aan het Oslo-proces om tevens partij te worden bij Protocol V.Overige bepalingenVerder is gedurende de Wellington-conferentie uitvoerig gesproken over
de bepalingen ten aanzien van opslag en vernietiging, ruiming, slachtofferhulp,
internationale assistentie en samenwerking en voorlichting over risico’s.
Deze besprekingen leverden ten opzichte van de Wenen-conferentie in december
2007 weinig nieuwe gezichtspunten op. Zo is gesproken over de definitie van
slachtoffers, de rechten en plichten van donoren en steun ontvangende landen
en de mogelijkheid om voor onderzoek en training een minimale hoeveelheid
clustermunitie aan te houden.Afronding Voltooiing van het Oslo-procesHoewel Nederland enige zorgen heeft geuit over de wijze waarop de kerngroep
opereert, blijft een succesvolle afronding van het Oslo-proces met een verdrag
over clustermunitie van groot belang. Nederland zal zich actief blijven inzetten,
voor een verdrag, waar een zo groot mogelijk aantal relevante landen (waaronder
EU- en NAVO-partners, producenten en gebruikers) zich bij kan aansluiten.
Bovendien zal Nederland actief blijven deelnemen aan de lopende onderhandelingen
op dit vlak in VN-kader. De Nederlandse inzet voor de diplomatieke conferentie
te Dublin zal ruim voor aanvang van deze onderhandelingen met de Kamer worden
gedeeld.De minister van Buitenlandse Zaken,M. J. M. VerhagenXNoot1Van de informele groep gelijkgezinden waren, naast Nederland, de volgende
landen aanwezig: Australië, Canada, Duitsland, Frankrijk, het Verenigd
Koninkrijk, Italië, Zweden, Finland, Tsjechië, Slowakije, Denemarken,
Japan en Zwitserland. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-21501-02-802.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl