Wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968 in verband met de plaats van dienst van telecommunicatiediensten; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25379, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

03-09-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25379 nr. 6

28-08-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Het Europees kader3. UitvoeringsaspectenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25379Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 379Wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968 in verband met de plaats
van dienst van telecommunicatiedienstennr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 28 augustus 1997 1. InleidingDe belangstelling waarmee de fracties hebben kennisgenomen van het onderhavige
wetsvoorstel verheugt mij, evenals het feit dat de doelstellingen van het
voorstel steun ondervinden.De leden van de PvdA-fractie zetten echter vraagtekens bij de handhaafbaarheid
van het voorgestelde regime en bij bepaalde aspecten betreffende de concurrentieverhoudingen
en ook de leden van de fracties van D66 en van de SGP heben een aantal vragen
naar voren gebracht. Op de vragen en opmerkingen van de leden van deze fracties
ga ik in deze nota in. De leden van de VVD-fractie vragen om een reactie op
de column van prof. dr. B.G. van Zadelhof in het Weekblad voor fiscaal recht
van 26 juni 1997. Genoemde column noemt een aantal aspecten die ook in de
vraagstelling van de andere fracties naar voren zijn gebracht. Al deze aspecten
worden daarom hierna besproken. 2. Het Europees kaderBlijkens een verklaring bij de notulen van de Ecofinraad van 17 maart
1997 heeft de Europese Commissie er de aandacht op gevestigd dat de derogatiebeschikkingen,
zoals die door de Raad zijn gewijzigd, niet voldoen aan de voorwaarden van
artikel 27 van de Zesde BTW-richtlijn om te kunnen afwijken van de bepalingen
van deze richtlijn. Ook heeft de Commissie in die verklaring er de aandacht
op gevestigd dat het facultatieve karakter van de afwijkingen zou kunnen leiden
tot een niet geharmoniseerde toepassing van de BTW-regels voor telecommunicatiediensten
en tot situaties van dubbele belasting en niet belasting.De leden van de PvdA-fractie, van de fractie van D66 en van de SGP vragen
op dit punt om nadere toelichting. Op het laatste punt, de geharmoniseerde
toepassing van het nieuwe regime, kom ik hierna terug. Wat betreft het voldoen
aan de voorwaarden van artikel 27 het volgende. Artikel 27 van de Zesde BTW-richtlijn
kan de basis vormen voor van de richtlijn afwijkende maatregelen om de belastingheffing
te vereenvoudigen of om bepaalde vormen van belastingfraude of -ontwijking
te voorkomen. Voorts mogen maatregelen tot vereenvoudiging van de belastingheffing
geen noemenswaardige invloed hebben op het belastingbedrag dat
verschuldigd is in het stadium van het eindverbruik. Als derhalve de Commissie
in haar verklaring, die overigens niet is voorzien van enige toelichting,
stelt dat de derogatiebeschikkingen niet voldoen aan de voorwaarden van artikel
27, moet ik ervan uitgaan dat het deze aspecten betreft. Als dat zo is dan
moet ik aannemen dat de Commissie bedoelt dat de voorgestelde maatregel te
weinig vereenvoudigend zou werken, of de vereenvoudiging ten onrechte invloed
zou hebben op het belastingbedrag dat eindconsumenten betalen. Of de voorgestelde
maatregel zou in onvoldoende mate zijn gericht op het voorkomen van belastingontwijking.
Ik herhaal dat de kanttekening alleen door de Europese Commissie is geplaatst;
de 15 lidstaten van de Europese Unie hebben zulke bedenkingen niet. Alle lidstaten
en ook Nederland gaan ervan uit dat de vereenvoudiging, die wordt bereikt
door het verminderen van het aantal verzoeken om teruggave van BTW op grond
van de Achtste en Dertiende richtlijn van voldoende omvang is om te voldoen
aan het op dit punt door artikel 27 gestelde criterium. En aangezien deze
vereenvoudiging geen effect heeft op de BTW-druk in het stadium van het eindverbruik,
is ook aan deze voorwaarde voldaan. Voorts gaan alle lidstaten ervan uit dat
de voorgestelde maatregel in afdoende mate belastingontwijking voorkomt omdat
de werking van de hoefijzerconstructie, het oprichten van een vestiging buiten
de EU door EU-aanbieders van telecommunicatie om de BTW te ontwijken, wordt
tegengegaan.Overigens heeft de Commissie het geamendeerde derogatievoorstel niet ingetrokken.
Een dergelijke actie zou een blokkerende werking hebben gehad op het tot stand
komen van de beschikking omdat de derogaties van artikel 27 alleen tot stand
kunnen komen op basis van een voorstel van de Commissie. Nu de Commissie dit
heeft nagelaten en daarmee betrokken is geweest bij de uiteindelijke inhoud
van de derogatiebeschikkingen kan naar mijn mening worden geconstateerd dat
de bezwaren, alhoewel zij deze van voldoende gewicht achtte om een verklaring
af te geven, niet zodanig zijn dat zij zich heeft gekant tegen de tot standkoming
van de huidige op artikel 27 van de Zesde BTW-richtlijn gebaseerde regeling.
In hoeverre deze bezwaren, die, zoals gezegd, door geen van de lidstaten van
de Europese Unie worden gedeeld, ook in rechte effect kunnen hebben is niet
te beoordelen maar als het Hof van Justitie in Luxemburg het standpunt van
de Commissie zou bevestigen – de leden van de SGP-fractie vragen daarnaar –
dan zouden de verleende machtigingen geen basis hebben in de Zesde BTW-richtlijn.
Naar het mij voorkomt zou dit dan betekenen dat de wetgeving van alle lidstaten
afwijkt van de beginselen die in die richtlijn vastliggen. Dat zou dan kunnen
betekenen dat belanghebbenden zich zouden kunnen beroepen op de rechtstreekse
werking van de richtlijn; daardoor zouden zij belastingheffing over hun prestaties
kunnen voorkomen.De vraag of in die gevallen terugwerkende kracht mogelijk is – de
leden van de fractie van D66 vragen naar die mogelijkheid – beantwoord
ik in beginsel bevestigend. Als komt vast te staan dat belastingheffing ten
onrechte heeft plaatsgevonden, moet – als het vonnis van het Hof van
Justitie in Luxemburg daartoe aanleiding zou geven – dat gecorrigeerd
worden. Ik verwacht overigens dat – de leden van de SGP-fractie vragen
hiernaar – indien het tot procedures zou komen, deze binnen het normale
takenpakket van de rechterlijke macht kunnen worden afgedaan. Het aantal niet-EU
aanbieders van telecommunicatiediensten is immers relatief gering terwijl
in gevallen als deze reeds één procedure, die dan naar ik aanneem
in een uitspraak van het Europese Hof van Justitie zal resulteren, duidelijkheid
kan verschaffen.De opmerking van de Europese Commissie over de niet geharmoniseerde toepassing
van de derogatiebeschikking betreft in de eerste plaats het facultatieve karakter
van de beschikkingen (de lidstaten mogen gebruik maken van dergelijke
beschikkingen maar zijn daartoe in beginsel niet gehouden). In de tweede plaats
betreft het de internationale synchronisatie.Nu alle lidstaten zich – eveneens bij een notulenverklaring bij
het verslag van de Ecofinraad van 17 maart 1997 – hebben verbonden om
het nieuwe regime in te voeren, lijkt het facultatieve karakter van de derogatiebeschikkingen
niet relevant, temeer daar alle lidstaten ervan overtuigd zijn dat maatregelen
nodig zijn. Over de internationale synchronisatie het volgende. Aangezien
Frankrijk en Duitsland hun regime reeds per 1 januari 1997 hebben aangepast
en omdat ook enkele andere lidstaten het voornemen hadden de wijziging voor
1 juli 1997 in te voeren, ontstond het risico van het niet gelijktijdig invoeren
van de nieuwe regels. Het oude en nieuwe regime zouden dan enige tijd naast
elkaar bestaan. Hierdoor kan in bepaalde situaties binnen de EU dubbele heffing
ontstaan of kan in bepaalde gevallen heffing van BTW achterwege blijven. Daarom
is – eveneens in meergenoemde verklaring bij de notulen van de Ecofinraad
van 17 maart 1997 – door de lidstaten verklaard dat in gevallen van
dubbele heffing de lidstaat, die het nieuwe regime voor 1 juli 1997 invoerde,
geen BTW heft, over prestaties waarover ook in een andere lidstaat nog heffing
plaats vindt.Helaas is het niet mogelijk gebleken om in Nederland per 1 juli 1997 de
nieuwe wetgeving van kracht te doen zijn. In verband hiermee is onder letter
C van de bij deze nota gevoegde nota van wijziging voorgesteld om de wet in
werking te doen treden op de eerste dag van de kalendermaand na de datum van
uitgifte van het Staatsblad waarin zij wordt geplaatst. De leden van de PvdA-fractie
vragen naar de gevolgen van het uitstel van de invoeringsdatum. Door het uitstel
krijgen de buiten de EU gevestigde afnemers van in Nederland gevestigde aanbieders
van telecommunicatiediensten nog enige tijd Nederlandse BTW in rekening gebracht.
Voorts zullen de buiten de EU gevestigde aanbieders van soortgelijke diensten
in Nederland nog enige tijd geen Nederlandse BTW afdragen. Het gelijkschakelen
van de BTW-effecten op de concurrentieposities op de internationale markt
voor telecommunicatie blijft dus nog uit.In de tweede plaats komen de verleggingsregelingen voor zakelijke afnemers
niet tot stand waardoor het aantal verzoeken om teruggave van BTW op grond
van de Achtste en Dertiende BTW-richtlijn nog enige tijd niet zal verminderen;
de beoogde vereenvoudiging laat dus ook nog enige tijd op zich wachten.Daarbij komt dat – door het naast elkaar bestaan van het oude en
het nieuwe regime – in bepaalde gevallen dubbele heffing kan ontstaan.
Ondernemers die worden geconfronteerd met deze dubbele heffing kunnen een
verzoek indienen om de heffing van Nederlandse BTW achterwege te laten.Dit beleid is neergelegd in een besluit van 15 juli 1997 (nr. VB 97/1706)
en ondermeer opgenomen in Vakstudie nieuws van 7 augustus (blz. 2890).De leden van de D66-fractie vernemen graag hoe het wetsvoorstel zich verhoudt
tot het definitieve BTW-regime en of dit op afzienbare termijn tot een wijziging
van de regeling zal leiden.Hierover merk ik op dat dit wetsvoorstel inderdaad is gebaseerd op het
bestemmingslandsysteem, behalve in gevallen waarin telecommunicatiediensten
door EU-aanbieders worden aangeboden aan particulieren binnen de EU. Dit systeem
wijkt dus, als EU-aanbieders diensten verrichten voor zakelijke klanten binnen
de Unie, af van de richting die de Commissie op wil, namelijk heffing in het
land van oorsprong. Deze opzet ligt ook ten grondslag aan het richtlijnvoorstel
van de Commissie dat de plaats van dienst van telecommunicatieprestaties in
de Zesde BTW-richtlijn regelt. Of dit op afzienbare termijn tot wijziging
in de regeling zal leiden is de vraag. Concrete richtlijnvoorstellen
voor een nieuw BTW-regime liggen immers nog niet voor. 3. UitvoeringsaspectenDe leden van de PvdA-fractie merken op dat voor de registratie en controle
op het gebruik van diensten van buitenlandse telecommunicatiebedrijven via
de beheerders van de Nederlandse communicatie-infrastructuur de nodige maatregelen
zullen worden genomen en vragen of dit niet strijdig is met de doelstelling
van eerlijke concurrentieverhoudingen. De bedoelde maatregelen betreffen het
via de beheerders van de nationale infrastructuur achterhalen van gegevens
over aanbieders van telecommunicatiediensten die buiten de EU zijn gevestigd.
Hierover kan ik meedelen dat deze controletechniek geen relatie heeft met
de concurrentieverhoudingen. De beheerder van de voor internationaal verkeer
gebruikte Nederlandse telecommunicatie-infrastructuur, KPN, is namelijk tevens
actief op de markt van de telecommunicatie en beschikt daardoor steeds over
informatie betreffende het gebruik van deze infrastructuur door buitenlandse
maatschappijen. De reeds voorhanden gegevens zijn beschikbaar voor controle
doeleinden op grond van de daartoe strekkende bepalingen in de Algemene wet
inzake rijksbelastingen. Overigens is het zo dat het huidige arsenaal van
fiscale middelen zoals ambtshalve aanslagen en dwanginvordering, ook in internationaal
verband, het voldoen aan de opgelegde verplichtingen zal moeten waarborgen.
Dit geldt dus ook, zoals de leden van de D66-fractie opmerken, als buitenlandse
ondernemers niet zouden voldoen aan hun registratieverplichtingen, de verplichtingen
tot het doen van een BTW-aangifte. Verdragen betreffende de vrijheid van informatie
en communicatie kunnen niet betekenen dat er geen sancties mogen zijn op het
niet nakomen van verplichtingen die niet in strijd zijn met deze verdragen.De leden van de PvdA-fractie vragen vervolgens in hoeverre het mogelijk
zal zijn om in de toekomst BTW te heffen ter zake van de levering van goederen
en diensten die niet tastbaar en niet plaatsgebonden zijn. Ter adstructie
van de problematiek geven zij het voorbeeld van een via internet verzonden
faxbericht. Het betreft een verzender die een zogenoemd E-mail bericht via
internet wil zenden aan een geadresseerde die niet over een internet aansluiting
beschikt maar wel over een faxapparaat. Bepaalde dienstverleners die over
een internetaansluiting beschikken, kunnen in zo'n situatie het E-mail bericht
omzetten in een faxbericht en dat doorsturen. Dergelijke diensten worden vanuit
Europese landen en vanuit landen buiten Europa aangeboden.In dergelijke situaties is het, evenals dat bij het zogeheten Adownloaden
van gedigitaliseerde informatie zoals bijvoorbeeld muziek of software het
geval is, inderdaad moeilijk om de desbetreffende diensten te achterhalen.
Controle in de administratie van de dienstverlener is het meest adequate middel.
Daarnaast bestaat eventueel nog een controlespoor via de betalingsbescheiden
in de administratie van de afnemer. Het is overigens wel zo dat in het gegeven
voorbeeld de dienstverlener op de hoogte is van de identiteit van de klant
en zeker ook van het bezorgadres van het faxbericht. Het voorbeeld toont echter
aan – en dat is tevens één van de voorlopige uitkomsten
van onderzoek in OESO-verband dat is uitgevoerd op het terrein van de BTW
en soortgelijke indirecte belastingen in relatie met de elektronische handel –
dat een verbetering van de internationale uitwisseling van gegevens onontkoombaar
zal zijn om de bestaande systematiek van belastingheffing in een elektronische
omgeving te waarborgen. Daaruit volgt, en daarmee wordt tevens de vraag van
de leden van de SGP-fractie beantwoord, dat de eerste uitkomsten van het OESO-onderzoek
hebben aangetoond dat het wenselijk is om de verdragsregelingen
voor internationale bijstand op het gebied van de gegevensuitwisseling en
de invordering uit te breiden in de sfeer van de indirecte belastingen. Binnen
afzienbare tijd zullen daartoe de nodige voorstellen de Kamer bereiken. Tot
het verdrag inzake wederzijdse administratieve bijstand in belastingzaken
(het verdrag van Straatsburg, van 25 januari 1988 [Trb. 1991, nummer 4]) waarin
de wederzijdse bijstand bij invordering en de internationale samenwerking
op het gebied van de informatieverstrekking zijn geregeld, is tot heden een
relatief gering aantal landen toegetreden. Het is, eveneens uit de ervaringen
opgedaan bij het OESO-onderzoek, gebleken dat uitbreiding van het aantal landen
waarmee overeenkomsten voor wederzijdse bijstand gelden, gewenst is. Nederland
streeft daar al enige tijd naar. De definitieve uitkomsten van de OESO-studies
en ook van onderzoekingen in EU-verband – de leden van de PvdA-fractie
vragen daarnaar – worden in 1998 verwacht. Zonder daarop vooruit te
lopen merk ik op dat voor zover het goederentransacties betreft, postorderaankopen
die via elektronische weg zijn besteld, de elektronische handel onder het
heersende regime controleerbaar zal zijn, evenals dat thans het geval is.
Voor dienstverlening ligt dat meer gecompliceerd, zeker waar het on-line dienstverlening
betreft. De overdracht via telefoonlijnen van gedigitaliseerde beelden, geluid,
tekst en van software is een hoofdstuk apart. Tot op heden is het aantal transacties
tegen betaling in deze sfeer echter relatief beperkt gebleven maar de technische
ontwikkelingen schrijden in hoog tempo voort. In hoeverre de technische ontwikkelingen
aanleiding zullen geven tot aanpassing van het bestaande beleid is thans niet
te voorzien.Vooralsnog blijkt niet dat de bestaande belastingstelsels niet
kunnen functioneren in de elektronische markt en richt het beleid zich op
het voorkomen van dubbele heffing en het voorkomen van het achterwege blijven
van de heffing van BTW. Ook heeft de concurrentieneutraliteit van de systemen
de aandacht. In dat kader past ook het onderhavige wetsvoorstel. De leden
van de fractie van D66 wijzen in het kader van de World Trade Organisation
op een ongelijkheid tussen de EU en de rest van de Wereld omdat vanuit de
EU belastingvrij kan worden geleverd, terwijl de leveranciers van buiten de
EU altijd moeten betalen. De situatie ligt echter in zoverre genuanceerder
dat EU-aanbieders inderdaad vanuit de EU belastingvrij kunnen presteren, maar
in het niet EU-land van de afnemer moet over hun prestaties, net als over
prestaties van aanbieders uit dat land, wel belasting worden betaald als daar
een vergelijkbaar omzetbelastingregime bestaat. Voorts kunnen niet EU-aanbieders
vanuit hun niet EU-land belastingvrij naar de EU presteren, maar over hun
prestaties moet dan in de EU, net als over die van EU-aanbieders, belasting
worden betaald. In zoverre is er dus een gelijke behandeling. Er bestaan wel
enige verschillen als de afnemer een particulier is. Zo kunnen Europese aanbieders
van telecommunicatie onder het voorgestelde regime hun diensten in EU-lidstaten
aanbieden tegen het BTW-tarief van hun vestigingsland. Aanbieders van buiten
de EU dienen het tarief van het land waar hun afnemer is gevestigd te hanteren.
Dit kan voor- of nadelen hebben, afhankelijk van de in de verschillende lidstaten
heersende tarieven.Bij de besprekingen over het richtlijnvoorstel tot wijziging van de Zesde
BTW-richtlijn zal ook aan dit WTO-aspect aandacht moeten worden gegeven, maar
ik verwacht thans niet dat dit aspect op zich zelf aanleiding hoeft te geven
tot nieuwe aanpassingen.Ten aanzien van de vraag van de leden van de SGP-fractie over het BTW-tarief
dat van toepassing is op telecommunicatiediensten merk ik op dat bij de tariefharmonisatie
in Europees verband geen van de lidstaten van de EU het verlaagde tarief op
telecommunicatiediensten toepaste. Daarom zijn telecommunicatiediensten niet
opgenomen op de facultatieve lijst van prestaties waarop het verlaagde tarief
mag worden toegepast (bijlage H bij de Zesde BTW-richtlijn) en is op deze
diensten het algemene tarief van toepassing. De onderhandelingen
over de reikwijdte van genoemde bijlage zijn, zoals bekend, indertijd niet
eenvoudig geweest. In de huidige context, waarin de Europese Commissie juist
streeft naar beperking van verschillen tussen de lidstaten bij de BTW-heffing,
met name ook op het gebied van de tarieven, is nauwelijks enige ruimte voor
aanpassingen van die bijlage H en het is daarom niet waarschijnlijk dat het
toepassen van het verlaagde tarief op telecommunicatiediensten tot de mogelijkheden
zal gaan behoren. De bijlage heeft immers een facultatief karakter en kan
dus – nog afgezien van het feit dat de hoogte van het verlaagde tarief
niet is geharmoniseerd – leiden tot sterke tariefverschillen tussen
de lidstaten van de EU. Juist in verband met het door de Commissie voorgestane
oorsprongslandsysteem, vindt de Commissie – die voor een uitbreiding
van die bijlage een voorstel moet doen – dit niet wenselijk. Voor zover
het BTW-tarief voor informatieverstrekking via internet aan de orde is verwijs
ik naar de notitie betreffende een aantal tariefaspecten die de Kamer binnenkort
zal bereiken waarin ook dit onderwerp aan de orde zal komen. Tot slot merk ik op dat de BTW-heffing, ook als deze tot dwangmaatregelen
leidt, tot nu toe niet is aangemerkt als een barrière voor de vrije
toegankelijkheid van de communicatiemedia.Tot slot van deze nota geef ik, ten vervolge op de hiervoor opgenomen
toelichting op onderdeel C van de bijgevoegde nota van wijziging, hieronder
nog enige toelichting op de onderdelen A en B daarvan.In onderdeel A van bijgaande nota van wijziging is een vernummering opgenomen
betreffende artikel 6, tweede lid, onderdeel d, 8°, van de Wet op de omzetbelasting
1968. Door plaatsing aan het eind van onderdeel d van artikel 6, tweede lid,
wordt bemiddeling bij telecommunicatiediensten die onder de voorgestelde regeling
van artikel 6, tweede lid, onderdeel d, vallen onder hetzelfde regime gebracht
als de telecommunicatiediensten zelf. Dat is derhalve het regime zoals dat
in de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel is weergegeven. Een dergelijke
behandeling van bemiddelingsdiensten is dwingend voorgeschreven in artikel
9, tweede lid, onderdeel e, van de Zesde BTW-richtlijn. De regeling voor bemiddelingsdiensten
voor telecommunicatiecontracten die onder de werking van artikel 6, tweede
lid, onderdeel e, van de Wet op de omzetbelasting 1968 vallen (de diensten
die door aanbieders buiten de EU aan particulieren en aan lichamen niet-ondernemers
worden verleend), is opgenomen in artikel 6a, derde lid, onderdeel c, van
die wet. Deze regeling geldt voor alle in artikel 6, tweede lid, onderdeel
e, genoemde diensten. Deze bemiddelingsdiensten worden belast op de plaats
waar de bemiddelde dienst wordt verricht.In onderdeel B van bijgaande nota van wijziging is een aanpassing van
artikel 42a van de Invorderingswet 1990 opgenomen. In het wetsvoorstel is
voorzien in een vernummering van artikel 6, tweede lid, onderdeel e, 2°
van de Wet op de omzetbelasting 1968. Dit onderdeel wordt vernummerd tot 3°.
Dit deel van de nota van wijziging strekt er toe om in artikel 42a van de
Invorderingswet 1990, dat nu naar artikel 6, tweede lid, onderdeel e, 20 verwijst,
de zelfde vernummering tot stand te brengen.De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. Vermeend 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25379-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl