Partiële wijziging van het Wetboek van Strafvordering (herziening van het gerechtelijk vooronderzoek); Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19981999-23251, nr. 119a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

10-02-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

23251 nr. 119a

02-02-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23251Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 25403Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 251Partiële wijziging van het Wetboek van Strafvordering (herziening
van het gerechtelijk vooronderzoek)25 403*Wijziging van het Wetboek van Strafvordering in verband met de regeling
van enige bijzondere bevoegdheden tot opsporing en wijziging van enige andere
bepalingen (bijzondere opsporingsbevoegdheden)nr. 119aVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR JUSTITIE1Vastgesteld 2 februari 1999Het voorbereidend onderzoek gaf de commissie aanleiding tot het maken
van de volgende opmerkingen en het stellen van de volgende vragen.De leden van de VVD-fractie verklaarden in grote lijnen zeer
wel met de (samenhangende) wetsvoorstellen te kunnen instemmen. Er wordt een
sluitend stelsel van de verschillende, thans alle met name genoemde, opsporingsmethoden
gegeven, waarbij zowel met de eisen van rechtszekerheid als met de eisen uit
de opsporingspraktijk rekening is gehouden.Op één punt wilden deze leden nog nader ingaan. De leden
van de CDA-fractie sloten zich daarbij aan.In enkele artikelen wordt gesproken van «stelselmatig» een
persoon volgen of zijn gedrag waarnemen, dan wel informatie over hem inwinnen.
In de Tweede Kamer is over het woord «stelselmatig» tamelijk uitvoerig
gesproken zonder dat naar de mening van deze leden hierover algehele duidelijkheid
is ontstaan. De minister spreekt van een «zodanige observatie dat een
min of meer volledig beeld kan worden verkregen van bepaalde aspecten van
zijn leven». Waarom is deze zinsnede niet in de wet opgenomen?Voorts zal, zo zegt de minister verder, een nadere uitwerking in een nog
uit te vaardigen richtlijn worden gegeven en vervolgens de jurisprudentie
hierover moeten worden afgewacht. Deze leden waren van mening dat het Wetboek
van Strafvordering een «spoorboekje» voor alle bij de opsporing
en vervolging betrokken ambtenaren dient te zijn waaruit zij de toe te passen
regels duidelijk en zonder verwijzing naar een richtlijn of nadere jurisprudentie
kunnen aflezen. Kan trouwens bij een van het openbaar ministerie uitgevaardigde
richtlijn wel een nadere invulling worden gegeven aan een toepassing of eventuele
beperking van de regels betreffende de rechtszekerheid? Deze leden zouden
gaarne een aantal praktijkvoorbeelden van de minister willen vernemen waarin
net wel dan wel niet van «stelselmatig» sprake is. De leden van de CDA-fractie hadden met belangstelling kennis
genomen van de inhoud van beide wetsvoorstellen. Recentelijk is er opnieuw
veel aandacht in de media geweest omtrent de reikwijdte van de bijzondere
opsporingsbevoegdheden. De Raad van Hoofdcommissarissen heeft, in navolging
van J. Brand, gepleit voor een aanpassing van het wetsvoorstel BOB (bijzondere
opsporingsbevoegdheden) in dier voege dat bijzondere opsporingsbevoegdheden
ook worden toegekend voor de opsporing van de zg. middencriminaliteit. Hoe
luidt de reactie van de minister op dit pleidooi? De leden van de VVD-fractie sloten zich bij deze vraag aan.Ook wordt bepleit, zo vervolgden de leden van de CDA-fractie
hun betoog, om voor het vaststellen van DNA-gegevens een veel ruimer wettelijk
kader te scheppen, zodat DNA-gegevens eenzelfde functie kunnen krijgen als
vingerafdrukken. Hoe staat de minster tegenover deze suggestie?Artikel 126 ff van het wetsvoorstel bijzondere opsporingsbevoegdheden
bevat een verbod op doorlaten van de daar vermelde voorwerpen. De leden hier
aan het woord vroegen zich af of hiermee niet een te rigide verbod is vastgesteld,
dat in de praktijk niet of nauwelijks te handhaven zou kunnen zijn. Dat zou
tot gevolg kunnen hebben dat de strekking van deze wetsvoorstellen, nl. wettelijke
regeling van opsporingsmethoden waaraan de praktijk behoefte heeft, –
welke strekking overigens door deze leden van harte wordt onderschreven –
gefrustreerd wordt door een te grote inperking van de opsporingsbevoegdheden.
De leden van de CDA-fractie zouden het zeer betreuren als dit risico zich
zou verwerkelijken. Wil de minister nog eens uiteenzetten welke zwaarwegende
argumenten ten grondslag liggen aan de opneming van dit verbod? Ware het niet
beter geweest dit verbod niet zo stringent te maken, maar in de plaats daarvan
een goede controle op de uitoefening van een (beperkte en geclausuleerde)
bevoegdheid tot doorlaten te verzekeren?In de Justitiekrant van 22 januari jl. stelt Prof. J. van Dijk in een
interview ter gelegenheid van zijn afscheid van het ministerie van Justitie
het volgende: «De opsplitsing van de directie Criminaliteitspreventie
over Justitie en Binnenlandse Zaken, beschouw ik – nog steeds –
als een grote politieke fout van Paars I. Noch bij het Rijk, noch bij de gemeenten
is er een directie, een dienst, een stuurgroep, of whatever, die krachtig
genoeg is om deze bijzondere beleidsvorm steeds weer verder te ontwikkelen
en te vernieuwen. En dat vind ik zwak – heel zwak. Het is droef om te
beseffen, dat we in Nederland voorlopig geen grote impulsen meer hoeven te
verwachten op het gebied van criminaliteitspreventie».Hoe luidt de reactie van de minister op deze uitlatingen? Is de minister
het met Prof. Van Dijk eens dat wij in Nederland voorlopig geen grote impulsen
meer hoeven te verwachten op het gebied van de criminaliteitspreventie?De leden behorende tot de PvdA-fractie zeiden in te kunnen
stemmen met de wetsvoorstellen. Zij zagen de mini-instructie uit wetsvoorstel
23 251 als een goed tegenwicht voor de grotere rol die het OM nu krijgt
in het voorbereidend onderzoek.Deze leden merkten op het op prijs te stellen als zo snel als mogelijk
is het gebruik van de mini-instructie geëvalueerd zou worden. Zij vroegen
ook om verdere aandacht voor de toenemende werklast van de rechterlijke macht
in strafzaken. Het onmiddellijkheidsbeginsel viert hoogtij – zoveel
mogelijk getuigen worden (nog eens) ter zitting gehoord.De invoering van dit wetsvoorstel evenals van het wetsvoorstel bijzondere
opsporingsmethoden zal dit beroep op het onmiddellijkheidsbeginsel alleen
nog maar versterken. Het zwaartepunt wordt immers verlegd naar het opsporingsonderzoek
en niet naar het gerechtelijk vooronderzoek. Dit betekent dat de duur van
de behandeling ter zitting nog meer zal toenemen. De hier aan het woord zijnde
leden vroegen of de rechterlijke macht daar voldoende op is toegerust.
In het rapport van de commissie-Leemhuis wordt hierop ook gewezen. De mini-instructie
zal eveneens extra werklast met zich meebrengen. Is de praktijk hier voldoende
op voorbereid? Bestaat niet het gevaar dat andere sectoren in de rechtbanken
«in de knel raken» door het toenemende beslag dat de strafsector
op het geheel legt?Met het oog op wetsvoorstel 25 403 stelden de leden van de PvdA-fractie
allereerst vast dat dit wetsvoorstel niet los te denken is van de IRT-affaire,
de parlementaire enquête-commissie Van Traa, en de discussie in de Tweede
Kamer en de stemmingen in de Kamer over de beslispunten en de conclusies van
de commissie-Van Traa. Het wetsvoorstel roept, ondanks de instemming van deze
leden, niettemin nog steeds een aantal vragen op. Eigenlijk hangen die alle
samen met de vraag waar het goede evenwicht ligt tussen de noodzaak alle opsporingsmethoden
die nodig zijn, toe te passen in de strijd tegen de uiterst professioneel
optredende en in tal van sectoren geïnfiltreerde georganiseerde misdaad
enerzijds en het vereiste inachtnemen van de regels van de rechtsstaat en
het vrijwaren van onschuldige burgers van actieve aandacht en opsporingsactiviteiten
van de politie en justitie anderzijds.Overeenstemming bestaat er over het ook bij dit wetsvoorstel uitgaan van
de begripsomschrijving van georganiseerde misdaad die door de parlementaire
enquête-commissie werd gehanteerd: «Bij georganiseerde criminaliteit
gaat het om groepen personen die primair gericht zijn op illegaal gewin, het
systematisch plegen van misdaden met ernstige gevolgen voor de samenleving
en om het in staat zijn deze misdrijven op betrekkelijk eenvoudige wijze af
te schermen, in het bijzonder door de bereidheid te tonen om fysiek geweld
te gebruiken of personen door corruptie uit te sluiten».Het gaat om misdrijven die gezien hun aard of samenhang met andere misdrijven
die in georganiseerd verband worden beraamd of gepleegd, een ernstige inbreuk
op de rechtsorde opleveren.De leden van de PvdA-fractie stelden, zij het met enige moeite, de conclusie
te delen dat het bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad gerechtvaardigd
is niet slechts een concreet misdrijf te onderzoeken, maar ook een complex
van personen en feiten, ook als er nog geen concrete verdenkingen bestaan
jegens die personen of feiten. Het onderzoek is, zo ontleenden deze leden
aan de nota naar aanleiding van het verslag van de Tweede Kamer, gericht op
het in kaart brengen van het georganiseerd verband teneinde de feiten en verdachten
te kunnen selecteren, waarvan vervolging moet plaatsvinden. De minister erkent
dat personen van wie geen rol in een criminele organisatie bekend is, met
ingrijpende opsporingsbevoegdheden kunnen worden geconfronteerd.De leden behorende tot de PvdA-fractie gaven toe dat het in het strafproces
voorkomt dat meer verdachten aan onderzoeksbevoegdheden kunnen worden onderworpen.
De twee in de genoemde nota weergegeven voorbeelden zijn echter nogal vanzelfsprekend:– bij dringende noodzakelijkheid aan de persoon onderzoeken van
degenen van wie vermoed wordt dat zij sporen van het strafbare feit aan het
lichaam of aan de kleding dragen– slachtoffers van strafbare feiten kunnen ingevolge dezelfde bepaling
(art. 195 Sv) tegen hun wil worden onderzocht.De leden van de PvdA-fractie vroegen aan wat voor soort «betrokkenheid»
bij het in georganiseerd verband beramen of plegen van misdrijven wordt gedacht
als het gaat om het in kaart brengen van het georganiseerd verband.Wordt daarbij wel of niet gedacht aan bijvoorbeeld de chauffeur van degene
die mogelijk verdacht is: zijn of haar echtgenote of echtgenoot;
diens kinderen; zijn of haar eventuele vriendin/vriend; de buurman of buurvrouw;
de bridgepartner; de huisarts en de psychiater?De leden behorende tot de PvdA-fractie verzochten verder een nadere uitleg
waarom de redenen die zich verzetten tegen het verder betrekken van de rechter-commissaris
bij het toepassen van de bijzondere opsporingsbevoegdheden niet van toepassing
zijn als het gaat om het bevel tot het opnemen van vertrouwelijke communicatie
of het bevel tot het afluisteren van de telecommunicatie.Ook deze bevelen zullen toch pas gegeven kunnen worden als de rechter-commissaris
een redelijk inzicht heeft in de hele zaak, dus tot op zekere hoogte al een
mening heeft over de (mogelijke) verdachte. Een derde vraagpunt van de leden
van deze fractie betreft de vraag hoe bereikt wordt dat justitie maar vooral
ook het Openbaar Ministerie zo voorgelicht, geschoold of bijgeschoold worden
dat zo mogelijk zowel hun kennis van de nieuwe regelingen als de voor uitvoering
noodzakelijke mentaliteit tot stand gebracht worden. Het gaat immers om een
toch ingewikkelde wettelijke regeling, drie amvb's, een ministeriële
regeling en een aantal richtlijnen van het Openbaar Ministerie. Een nieuwe
wettelijke regeling is immers allerminst een garantie dat ook de praktijk
dienovereenkomstig verandert. Zij verzochten de minister hierop nader in te
gaan.Tenslotte verzochten de leden van de PvdA-fractie de minister nader aan
te geven of en zo ja in hoeverre over deze voorgestelde wettelijke regeling
overleg is gepleegd met de Benelux partners en in het algemeen met de regeringen
van de andere EU-lidstaten. Te hopen en te verwachten valt dat in de komende
jaren in ieder geval ten aanzien van de opsporing van bepaalde strafbare feiten
een intense samenwerking zal ontstaan tussen politiekorpsen in verschillende
lidstaten, waarschijnlijk in het kader van Europol. Het ligt dus evenzeer
voor de hand in ieder geval overleg te plegen met de regering van andere lidstaten
voor men tot een drastische wijziging komt van de wettelijke regeling van
opsporingsmethoden. Zij verzochten om een nadere reactie van de minister.De leden van de fractie van D66 hadden met respect kennis genomen
van de onderhavige wetsvoorstellen. Zij hadden echter nog een aantal vragen,
die zij graag beantwoord wilden zien.Kan een overzicht worden gegeven van de wetgeving in de omringende landen
en de VS en Canada op het gebied van– doorlating;– criminele burger infiltranten?Wat is de mening van de minister in de volgende casus:Een groot onderzoek naar een harddrugbende waarin veel tijd en geld is
gestoken wordt doorkruist doordat men stuit op een kleine partij softdrugs
of wapens. Moet in zo'n geval de politie ingrijpen omdat doorlating niet is
toegestaan en daarmee de mogelijkheid de harddrug lijn op te rollen frustreren?Welke middelen staan de politie ten dienste wanneer geen gebruik gemaakt
kan worden van criminele burger infiltranten in bendes met veel buitenlanders
waar telefoontaps, financiële recherche en documentenonderzoek ontoereikend
is, met andere woorden hoe kom je bij de top van een allochtone criminele
organisatie en hoe slagvaardig is de politie nog.Moet, in het geval de politie niet (meer) gebruik kan maken van criminele
burger infiltranten niet duidelijk gemaakt worden aan het publiek, dat juist
vraagt om aanpak van harde criminaliteit, dat bepaalde organisaties niet meer
effectief aangepakt kunnen worden en dat daarvoor dan ook wordt gekozen om
niet meer in de situatie te komen waardoor de commissie Van Traa noodzakelijk
is geworden?Hoeveel zaken zijn succesvol bij de rechter gekomen, met gebruikmaking
van criminele burger infiltranten voor deze wetswijziging?Is na de behandeling van dit wetsvoorstel in de Tweede Kamer en de aangenomen amendementen opnieuw advies gevraagd aan de Officieren van
Justitie en zo nee, is de minister daar alsnog toe bereid?Hoe denkt de minister te kunnen voldoen aan rechtshulpvragen uit landen
waar de criminele burger infiltrant in enigerlei vorm is toegestaan indien
het rechtshulpverzoek bestaat uit het al dan niet eenmalig inzetten van dergelijke
informanten op Nederlands grondgebied?De leden van de SGP-, de RPF- en de GPV-fractie
hadden met belangstelling en in overwegende mate ook met instemming van beide
wetsvoorstellen kennis genomen.Zij hadden er behoefte aan nog enkele vragen aan de regering voor te leggen.
In de eerste plaats vroegen deze leden of in wetsvoorstel 25 403 ook
niet een plaats zou behoren te hebben het plaatsen van en observeren via camera's
in uitgaansgebieden. Acht de regering dit hulpmiddel aanvaardbaar in het kader
van richtige opsporing, aannemende dat dit middel in preventief en repressief
opzicht effectief is gebleken? Overweegt de regering in deze een bijzonder
wetgevingsinitiatief of acht zij plaatsing van camera's met het beoogde doel
thans reeds voldoende wettelijk geregeld?Deze leden vroegen de regering ook om een reactie op de onlangs, na aanvaarding
van de wetsvoorstellen door de Tweede Kamer, door enkele politiechefs geuite
wens dat de bijzondere opsporingsbevoegdheden, zoals afluisteren en infiltratie,
ook zouden kunnen worden aangewend voor het zogenoemde «middenveld»
van de criminaliteit, waarbij meer in concreto gedacht zou moeten worden aan
inbraak, straatroof e.d.Tenslotte stelden deze leden nog de vraag of de regering een nadere regeling
wenst omtrent het afstaan aan Justitie van door de media vervaardigde beelden
van rellen en andere ongeregeldheden, mits bronbescherming niet aan de orde
is.* Het eerder gedrukte stuk inzake dit wetsvoorstel is verschenen onder
EK nr. 118, 1998–1999.De voorzitter van de commissie,Heijne MakkreelDe griffier van de commissie,Hordijk XNoot1Samenstelling: Heijne Makkreel (VVD) voorzitter, Talsma
(VVD), Glasz (CDA), Michiels van Kessenich-Hoogendam (CDA), Holdijk (SGP),
Vrisekoop (D66), Pitstra (GL), Le Poole (PvdA), Meeter (PvdA), Hirsch Ballin
(CDA), De Haze Winkelman (VVD), Ruers (SP). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19981999-23251-119a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl