Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 i.v.m. wijziging stelsel rechterlijke toetsing vrijheidsontn. maatregelen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28749, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

07-01-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28749 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenArtikelenArtikel IArtikel IIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28749Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 21 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 749Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 in verband met de wijziging van
het stelsel van de rechterlijke toetsing van vrijheidsontnemende maatregelennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeenEen van de voornemens die op het gebied van het vreemdelingenrecht in
het Strategisch Akkoord (Kamerstukken II 2001/02, 28 375, nr. 5) zijn
opgenomen, betreft herstel van de rechterlijke toetsing van vrijheidsontnemende
maatregelen, zoals deze was voor de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Het onderhavige
wetsvoorstel strekt er toe de rechterlijke toetsing van vrijheidsontnemende
maatregelen in lijn te brengen met de situatie die bestond vóór
inwerkingtreding van de Vreemdelingenwet 2000.Met de invoering van de Vreemdelingenwet 2000 op 1 april 2001 is het stelsel
van rechtsbescherming van vreemdelingen tegen vrijheidsontnemende maatregelen
gewijzigd. Zo is onder meer voorzien in een verkorting van de termijn waarbinnen
de rechter de toepassing van een vrijheidsontnemende maatregel beoordeelt
en in een periodieke beoordeling van het voortduren van een dergelijke maatregel.Bij de totstandkoming van die wijzigingen zijn de effecten op de gehele
vreemdelingenketen, en met name voor de belasting van de vreemdelingenkamers,
achteraf bezien onvoldoende onderkend. De behandeling van beroepen tegen vrijheidsontnemende
maatregelen vergt thans ongeveer 40% van de beschikbare capaciteit van de
vreemdelingenkamers. De daaruit voortvloeiende achterstanden bij de behandeling
van de andere (verblijfsrechtelijke) beroepsprocedures zijn onverenigbaar
met een van de belangrijkste doelstellingen van de Vreemdelingenwet 2000 om
vreemdelingenrechtelijke procedure juist te verkorten. Voorts zal intensivering
van het toezicht op vreemdelingen in de komende tijd naar verwachting leiden
tot een toename van het aantal bewaringzaken en daarmee tot een nog groter
beslag op de beschikbare rechtbankcapaciteit, waardoor de bestaande achterstanden
en doorlooptijden verder zullen oplopen.Diverse mogelijkheden zijn onderzocht om deze problemen het hoofd te bieden,
maar er zijn geen mogelijkheden gevonden om de werklast van de vreemdelingenkamers,
voor zover die uit bewaringszaken voortvloeit, met organisatorische maatregelen
voldoende te beperken. Evenmin is het mogelijk gebleken de capaciteit van
de vreemdelingenkamers op aanvaardbare termijn, naast het reeds lopende uitbreidingstraject,
verder uit te breiden. In de inrichting van een aparte bewaringskamer
bij de rechtbanken is geen oplossing gevonden, nu die op de korte termijn
contra-productief, en op de langere termijn onvoldoende rendabel zou zijn.
Bij brief van 28 juni 2002 (Kamerstukken II 2001/2002, 19 637 en
27 557, nr. 677) heeft de toenmalige Staatsecretaris van Justitie de
voorzitter van de Tweede Kamer bericht geen andere mogelijkheden te zien dan
aanpassing van het stelsel van rechtsbescherming in de Vreemdelingenwet 2000.
Dit standpunt wordt door het huidige kabinet gedeeld (Kamerstukken II 2001/02,
28 375, nr. 5, p. 17). Het onderhavige wetsvoorstel strekt tot uitvoering
daarvan.Daartoe wordt voorgesteld de termijn waarbinnen de minister de rechtbank
in kennis moet stellen van de vrijheidsbenemende maatregel te verlengen van
drie tot achtentwintig dagen, en de termijn waarbinnen de rechtbank zitting
houdt te verlengen van zeven tot veertien dagen. Tevens wordt voorgesteld
de verplichting van de overheid om de rechtbank na ongegrondverklaring van
het eerste beroep periodiek kennis te geven van het voortduren van de maatregel
te laten vervallen. Indien door of namens de vreemdeling zelf geen beroep
tegen het opleggen of voortduren van de maatregel wordt ingesteld, zal de
eerste beoordeling van de rechtmatigheid door de rechter derhalve plaatsvinden
op een later tijdstip dan thans het geval is en zal de periodieke beoordeling
door de rechter van het voortduren geheel achterwege blijven.Met het onderhavige wetsvoorstel wordt de situatie van vóór
inwerkingtreding van de Vreemdelingenwet 2000 grotendeels hersteld en wordt
behandeling binnen een redelijke termijn van andere beroepszaken mogelijk
gemaakt. Voortaan zullen naar verwachting ongeveer 9000 bewaringzaken per
jaar – tegen ongeveer 22 500 onder het bestaande stelsel –
worden aangebracht bij de vreemdelingenkamers.Een beperkter wijziging met handhaving van de bestaande termijnen van
artikel 94, eerste en tweede lid, die er slechts toe zou strekken dat de vervolgtoetsen
uitsluitend plaatsvinden na een door of namens de vreemdeling zelf ingesteld
beroep, zou naar verwachting leiden tot ongeveer 16 200 bewaringzaken
op jaarbasis. Een dermate geringe reductie biedt onvoldoende soelaas om de
problemen in de vreemdelingenketen het hoofd te bieden. Dat geldt eveneens
voor het stelsel waarin de termijn voor de eerste kennisgeving aan de rechtbank
op zeven dagen en die voor de periodieke vervolgtoetsing op twee maanden wordt
gesteld, hetgeen het aantal bewaringzaken reduceert tot ongeveer 14 700
zaken per jaar. Een stelsel dat voorziet in een kennisgeving na 21 dagen en
waarin de vervolgkennisgeving uitblijft, levert naar verwachting ongeveer
10 400 bewaringszaken per jaar op. De keuze voor een stelsel waarin de
kennisgeving na 28 dagen wordt gedaan is ingegeven door de wens om, binnen
de grenzen die het (internationaal) recht stelt, een zo groot mogelijke verlichting
van de druk op de Vreemdelingenkamers te bewerkstelligen. De voorgenomen intensivering
van het vreemdelingentoezicht zal immers een aanzienlijk aantal extra beroepszaken
opleveren. Om hoeveel extra zaken het zal gaan is afhankelijk van een aantal
factoren, waaronder de beschikbare detentiecapaciteit. Duidelijk is evenwel
dat de intensivering van het toezicht aanzienlijke gevolgen zal hebben op
de druk op de vreemdelingenkamers. Uiteraard moet daarbij worden voorkomen
dat deze gevolgen de thans voorgestelde verlichting van de druk op de vreemdelingenkamers
weer teniet doen en de huidige achterstanden bij de vreemdelingenkamers continueren.
Met het oog hierop is het van belang met de huidige wijziging van het stelsel
een zo groot mogelijk resultaat te bereiken. De keuze voor een kortere termijn
dan 28 dagen voor het doen van de kennisgeving brengt dan ook het risico met
zich dat de verlichting van de druk op de vreemdelingenkamers
slechts van korte duur zou zijn.Het onderhavige voorstel wijkt daarom in de uitwerking enigszins af van
het advies van de Adviescommissie voor vreemdelingenzaken van mei 2002 (Vreemdelingen in bewaring; advies over vreemdelingen in bewaring
en verwijdering van «criminele» illegalen).Ongewijzigd blijft de mogelijkheid, die in verband met de aard van de
beoordeling van het vervolgberoep met de Vreemdelingenwet 2000 (artikel 96,
tweede lid, Vw 2000) is ingevoerd, om het onderzoek ter zitting in vervolgberoepen
achterwege te laten. Bij vervolgberoepen worden hoofdzakelijk de voortgang
in de voorbereidingen van de daadwerkelijke uitzetting en het zicht op die
uitzetting beoordeeld. Met name indien het vervolgberoep is ingesteld kort
nadat een eerder beroep ongegrond is verklaard, kan het voorkomen dat daarin
weinig is veranderd. In dergelijke gevallen leent het beroep zich mogelijk
voor een afdoening buiten zitting. Dat oordeel is uiteraard aan de rechtbank.
Ook in de termijnen bij de behandeling van het vervolgberoep worden geen wijzigingen
voorgesteld.Het voorgestelde stelsel is in overeenstemming met artikel 5 van het Europees
verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden
(EVRM). Op grond van artikel 5, vierde lid, EVRM moet de vreemdeling de rechtmatigheid
van zijn bewaring kunnen aanvechten bij de rechter die daar spoedig op moet
beslissen. Het voorgestelde stelsel is met dit vereiste in overeenstemming
nu de vreemdeling op elk gewenst moment beroep kan instellen. Recentelijk
heeft het Europees Hof voor de rechten van de mens nog in die zin geoordeeld
in uitspraken die betrekking hadden op het stelsel zoals dat gold onder de
oude Vreemdelingenwet, welk stelsel in grotendeels met het thans voorgestelde
stelsel overeenkomt. Onlangs heeft het Hof overwogen: «(...) Furthermore,
noting the possibility under the Aliens Act to challenge the lawfulness of
a placement in aliens detention before the Regional Court at any point in
time (...) the Court finds no indication that the applicant's rights under
Article 5 § 4 of the Convention have been disrespected.» (Tekdemir
v. Nederland, EHRM uitspraak van 1 oktober 2002, nr. 46860/99; zie ook
Arslan v. Nederland, EHRM beslissing van 18 september 2001, nr. 49860/99).
De wijziging van de termijn waarbinnen een kennisgeving moet worden gedaan
laat de mogelijkheid van onmiddellijke toegang tot de rechter onverlet.Weliswaar heeft het voorstel verlaging van het niveau van rechtsbescherming
tot gevolg, maar dat acht ik in dit geval gegeven de noodzaak van de voorgestelde
wijzigingen en gelet op de mogelijkheid om op elk gewenst moment beroep in
te stellen, gerechtvaardigd. Bovendien blijven de bij de vrijheidsontnemende
maatregel betrokken diensten onverkort gehouden om het nodige te verrichten
om de vreemdeling uit te zetten, of de maatregel – indien het voortduren
daarvan onrechtmatig zou zijn – op te heffen.De voorgestelde wijzigingen zullen enige kostenverschuivingen met zich
brengen. Enerzijds zal de afname van het aantal bewaringzaken leiden tot kostenbesparingen
bij de rechtbanken en de IND – die zich door de bestaande werkvoorraden
echter niet op korte termijn zullen laten voelen – alsmede bij de vreemdelingendiensten,
de Koninklijke Marechaussee en in het vreemdelingenvervoer. Daarnaast zal
het vrijkomen van capaciteit bij de rechtbanken en het terugdringen van de
gemiddelde behandelduur van beroepschriften in asielzaken leiden tot besparingen
op de opvangkosten. Anderzijds kan in die gevallen waarin het beroepschrift
tegen de vrijheidsontneming later dan thans het geval is wordt beoordeeld
en gegrond wordt verklaard, een gemiddeld hoger bedrag aan schadevergoeding
worden verwacht. Per saldo wordt op termijn een – van verschillende
variabelen afhankelijke – kostenbesparing verwacht.ArtikelenArtikel IMet de voorgestelde wijziging van artikel 94 wordt de termijn gewijzigd
voor de kennisgeving door de minister aan de rechtbank van het voortduren
van een vrijheidsontnemende maatregel aan een vreemdeling die daartegen zelf
geen beroep heeft ingesteld. Die kennisgeving wordt gelijkgesteld aan het
eerste beroep van de vreemdeling tegen de vrijheidsontnemende maatregel. Thans
moet die kennisgeving uiterlijk op de derde dag worden gedaan; voortaan zal
de minister de rechtbank uiterlijk op de achtentwintigste dag in kennis stellen.
De zitting vindt voortaan plaats binnen veertien dagen – en niet langer
binnen zeven dagen – na ontvangst van de kennisgeving of het beroepschrift.In de voorgestelde wijziging van artikel 96 vervallen het eerste en het
vijfde lid, die bepalen dat uiterlijk vier weken na de uitspraak op het eerste
of het vervolgberoep aan de rechtbank kennis wordt gegeven van het voortduren
van de bewaring. Het nieuw voorgestelde eerste lid bepaalt dat het vooronderzoek
binnen zeven dagen na ontvangst van het vervolgberoep moet zijn gesloten en
dat de rechtbank kan bepalen dat het onderzoek ter zitting achterwege blijft.
Verder worden de leden van artikel 96 vernummerd.Artikel IITen aanzien van de vreemdeling wiens vrijheid op het tijdstip van inwerkingtreding
van deze wetswijziging is ontnomen, blijft het oude recht van toepassing tot
het moment waarop de rechtbank voor de eerste maal na inwerkingtreding van
de wetswijziging uitspraak heeft gedaan op een beroep als bedoeld in de artikelen
94 (eerste beroep) of 96 (vervolgberoep). Dat betekent dat ten aanzien
van vreemdelingen wier vrijheid op het moment van inwerkingtreding van deze
wet is ontnomen en die nog niet eerder bij de rechter zijn geweest, ook na
inwerkingtreding van de wijziging als tevoren uiterlijk op de derde dag van
die maatregel kennis moet worden gegeven aan de rechtbank. Het oude recht
blijft gelden totdat de rechtbank voor de eerste maal na inwerkingtreding
van de wetswijziging uitspraak heeft gedaan over de vrijheidsontneming. Daarna
hoeft geen kennis te worden gegeven van het voortduren van de bewaring.Indien voor inwerkingtreding van deze wet al eerder een beroep ongegrond
was verklaard en de vreemdeling op het moment van inwerkingtreding van deze
wijziging nog steeds zijn vrijheid is ontnomen, zal nog éénmaal
(uiterlijk vier weken na de laatste uitspraak) kennis moeten worden gegeven
van het voorduren van de vrijheidsontneming (overeenkomstig het huidige artikel
96 Vw 2000). Na de uitspraak daarop is het nieuwe recht van toepassing.De inwerkingtreding is voorzien bij koninklijk besluit. Het spreekt voor
zich dat het onderhavige wetsvoorstel, zo snel mogelijk nadat het tot wet
is verheven, in werking zal treden.De Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie,H. P. A. Nawijn 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28749-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl