Aanbestedingswet; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20062007-30501, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

11-07-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30501 nr. C

10-07-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. De wetssystematiekAlgemeenDelegatiebepalingen in de Aanbestedingswet2. Enkele materiële aspecten van het wetsvoorstelOplossing van knelpunten en problemen uit de parlementaire
enquêteRegels voor opdrachten onder de drempelwaardenArbitrageOverheidsopdracht en opdrachtAanpassen artikel 26 als gevolg van amendementenInkoopbeleid en professionaliseringOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30501Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 501Regels voor het gunnen van overheidsopdrachten door aanbestedende diensten
en opdrachten door speciale-sectorbedrijven (Aanbestedingswet)CMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 10 juli 2007Met belangstelling heb ik kennisgenomen van het voorlopig verslag van
de vaste commissie voor Economische Zaken van de Eerste Kamer inzake bovengenoemd
wetsvoorstel.1. De wetssystematiekAlgemeenEen eerste punt uit het verslag is de door de commissie geconstateerde
ontwikkeling dat de wetgever ruimer dan voorheen gebruik zou maken van de
mogelijkheid wetgevende bevoegdheid te delegeren. Hiermee stelt het verslag
bij gelegenheid van de behandeling van dit wetsvoorstel een vraagstuk van
algemeen wetgevingsbeleid aan de orde.Zoals het verslag ook terecht stelt, dient dit bezien te worden in een
breder kader dan alleen de EZ wetgeving of alleen dit wetsvoorstel. In februari
2007 en mei 2007 heeft het kabinet brieven aan uw Kamer gezonden omtrent parlementaire
betrokkenheid bij gedelegeerde regelgeving en omtrent de uitvoering van de
motie Jurgens inzake delegatiebepalingen met afwijkingsbevoegdheden.1 In deze brieven is de mate waarin gebruik gemaakt wordt
of zou moeten worden van delegatie aan de regering ten algemene aan de orde.
De discussie over dit onderwerp is deels (nl. ten aanzien van delegatiebevoegdheden
met afwijkingsmogelijkheid en ten aanzien van delegatie bij implementatie
van EU-regelgeving) gevoerd in het debat tussen uw Kamer en de Ministers van
Justitie en van Binnenlandse Zaken op 15 mei jongstleden.2 Die gedachtewisseling is nog niet afgerond. Het kabinet zal de meer
algemene vragen omtrent delegatie die u ook in dit voorlopig verslag opwerpt,
graag in het kader van die gedachtewisseling een plaats geven. Dit zou kunnen
aan het einde van dit jaar, wanneer er over de in het debat van 15 mei
jongstleden gedane toezeggingen wordt gerapporteerd.Onderstaand ga ik derhalve in op de opmerkingen en vragen in het voorlopig
verslag voor zover deze betrekking hebben op voorliggend wetsvoorstel. Daarbij
wordt de in dit geval gekozen wetssystematiek zorgvuldig beargumenteerd als
passend in het staande wetgevingsbeleid. Ik wijs er hierbij nog op dat de
systematiek van het wetsvoorstel aansluit bij hetgeen in uw Kamer
aan de orde is geweest tijdens het eerdergenoemde debat van 15 mei jongstleden
betreffende delegatie, implementatie en detaillering van wetgeving en bij
de motie Jurgens.1 Zekerheidshalve merk ik in
dat verband nog op dat in dit wetsvoorstel geen sprake is van delegatiegrondslagen
die afwijking van de formele wet mogelijk maken.Delegatiebepalingen in de AanbestedingswetDe commissie ziet dit wetsvoorstel als een duidelijke illustratie van
een ontwikkeling waarbij in wetgeving in formele zin meer dan voorheen volstaan
wordt met het opnemen van delegatiegrondslagen.Hoewel het juist is dat het wetsvoorstel, onder andere ter implementatie,
een aantal delegatiegrondslagen bevat, behoeft het beeld dat het voorstel
vrijwel geheel uit delegatiegrondslagen bestaat bijstelling. Het wetsvoorstel
regelt een substantieel aantal onderdelen zelf, in plaats van hiervoor delegatiegrondslagen
te hanteren. Zo bevatten de eerste acht artikelen van het wetsvoorstel inhoudelijk
belangrijke bepalingen in de vorm van een integrale weergave van de in het
aanbestedingsrecht zo belangrijke definities. De artikelen 9 tot en met 12
bevatten vervolgens helder en bondig de belangrijkste beginselen van het aanbestedingsrecht.
Al deze artikelen hebben als zodanig rechtstreeks normerende werking. Ik meen
dat hiermee sprake is van een stevige basis in de wet zelf.Dan volgt een aantal delegatiegrondslagen. Het belang daarvan is echter
vooral juridisch-technisch: het formeel kunnen voldoen aan de verplichting
de gedetailleerde Europese aanbestedingsrichtlijnen tijdig om te zetten in
Nederlandse regelgeving.De artikelen 20 en 21 (proportionaliteit respectievelijk diverse onderwerpen
zoals de zogenoemde «regels onder de drempel») vormen in mijn
ogen eigenlijk de enige delegatiegrondslag voor gedelegeerde regelgeving met
beleidsmatige relevantie. Een belangrijk onderwerp als de waarborging van
de integriteit tenslotte wordt in dit wetsvoorstel weer relatief vergaand
inhoudelijk genormeerd en ingevuld (artikel 19).Er staan dus behoorlijk wat inhoudelijke bepalingen in het wetsvoorstel.
Dat springt te meer in het oog als het wetsvoorstel op dit punt vergeleken
wordt met de huidige wet, de Raamwet EEG-voorschriften aanbestedingen. Deze
wet is al bijna 14 jaar van kracht, maar bevat geen enkele materiële
norm en is in wezen niet meer dan een kale, algemeen geformuleerde delegatiegrondslag.
Aangezien dit wetsvoorstel mede strekt tot intrekking van de huidige wet is
aanneming van dit wetsvoorstel – bezien vanuit het perspectief van de
commissie – in ieder geval een duidelijke verbetering.De commissie vraagt voorts uitleg van de keuze voor een wetssystematiek
waarbij in belangrijke mate wordt gedelegeerd.Voor zover sprake is van het gebruik van delegatiegrondslagen is dat primair
ingegeven door het implementatiekarakter van het wetsvoorstel. Er zijn weinig
rechtsgebieden die zozeer bepaald worden door het Europese recht als juist
het terrein van het aanbestedingsrecht. Niet alleen schrijven de richtlijnen
bijzonder gedetailleerd voor waar een aanbestedingsprocedure aan moet voldoen,
ook volgen er uit de Europese rechtspraak regelmatig nieuwe interpretaties.
Deze interpretaties beperken zich niet tot uitleg van de richtlijnen, maar
strekken zich ook uit tot de abstracte bovenliggende verdragsbeginselen. Hierdoor
moet worden aangenomen dat ook onder de drempelwaarden van de richtlijnen
Europeesrechtelijke eisen van kracht zijn. Deze eisen zullen naar verwachting
de komende jaren door het Hof van Justitie steeds verder worden geconcretiseerd
zodat we nog regelmatig voor de opgave zullen komen te staan op korte termijn
regelgeving aan te passen. Het wetsvoorstel is derhalve een schoolvoorbeeld
van de problematiek die in de brief van de Minister van Justitie aan uw Kamer
van 27 juli 2004 inzake de relatie tussen implementatie en
delegatie1 aan de orde is gesteld. Het wetsvoorstel
is binnen de kaders van het in de brief geformuleerde beleid opgesteld. Zo
bevat het wetsvoorstel in lijn met de brief geen bijzondere bepalingen zoals
het kunnen afwijken van de wet bij lagere regelgeving. Daarentegen wordt door
klassieke, reguliere delegatie voorzien in een doelmatige structuur die op
adequate wijze rekening houdt met de dynamiek van het Europees recht. De gekozen
systematiek lijkt overigens ook geheel aan te sluiten bij hetgeen recent in
uw Kamer aan de orde is geweest tijdens het eerdergenoemde debat van 15 mei
jongstleden. Daar werd aangegeven dat een te grote detaillering in de wet
niet wenselijk is. De belangrijkste delegatiebepaling ter implementatie (art.
17) geeft de regering in wezen slechts de bevoegdheid de aanbestedingsrichtlijnen
intelligent over te schrijven en rekening te houden met relevante jurisprudentie.
Het overhevelen van de talrijke bepalingen uit de aanbestedingsrichtlijnen
naar wetgeving in formele zin zou een bijzonder omvangrijk wetsvoorstel opleveren.
Nu de Nederlandse wetgever vrijwel geen ruimte heeft betrokken bepalingen
andersluidend vast te stellen is er ook uit oogpunt van democratische legitimatie
of primaat van de wetgever geen meerwaarde van regeling op het niveau van
wet in formele zin. Belangrijke nadelen zijn er echter wel: de bijzonder omvangrijke
en gedetailleerde wetgeving in formele zin zou vaak gewijzigd moeten worden,
ook om relatief minieme wijzigingen in overeenstemming te brengen met het
actuele Europese recht. Als gevolg van het moeten volgen van de wetsprocedure
is er bovendien een fors risico dat omzetting niet op tijd geschiedt. Dit
levert niet alleen formeel een inbreuk op het Europese recht op naar aanleiding
waarvan de Europese Commissie een zogenoemde infractieprocedure kan starten
en kan vorderen dat het Hof van Justitie Nederland een boete oplegt. Richting
instanties, overheden en bedrijven kan in een dergelijk geval ook materieel
afbreuk gedaan worden aan de rechtszekerheid en moet in bepaalde gevallen
zelfs rekening worden gehouden met schadeclaims. Dit geldt des te meer bij
aanpassingen als gevolg van nieuwe jurisprudentie. Daar is de onzekerheid
vaak het grootst terwijl geen implementatietermijn geldt, zodat maximaal haast
gemaakt moet worden met aanpassing van de regelgeving.De commissie merkt terecht op dat delegatie niet mag leiden tot een onvoldoende
helder beeld bij burgers, instellingen en andere overheden over bevoegdheden,
gevolgen en lasten en ook niet aan doeltreffende (parlementaire) controle
in de weg mag staan. Bij het volgen van het huidige wetgevingsbeleid op dit
punt is dit naar mijn mening voldoende gewaarborgd. Het is van belang daarbij
op te merken dat in aanvulling op de aspecten en de aanwijzingen voor de regelgeving
die de commissie reeds noemt in het wetgevingsbeleid van de regering nog twee
aspecten een belangrijke rol spelen:a. delegatie aan de regering (bij algemene maatregel van bestuur)
is eerder toelaatbaar dan (sub)delegatie aan een minister (bij regeling),
onder andere omdat de Raad van State advies uitbrengt over algemene maatregelen
van bestuur en de ministerraad er als geheel over besluit. De door de commissie
in het verslag genoemde aspecten zijn in het wetgevingsbeleid van de regering
de indicaties voor geoorloofdheid van een regeling. Delegatie aan de regering
wordt dus ruimer toelaatbaar geacht dan delegatie aan een minister.b. het karakter van implementatiewetgeving brengt volgens aanwijzing
339 van de aanwijzingen voor de regelgeving met zich dat aan het primaat van
de wetgever een andere invulling kan worden gegeven. Zoals in deze aanwijzing
is bepaald, komt in het kader van implementatie delegatie van regelgevende
bevoegdheid dan ook eerder in aanmerking naarmate (a) het te implementeren
besluit de Nederlandse wetgever bij de uitvoering minder ruimte laat voor
het maken van keuzen van beleidsinhoudelijke aard, (b) het te implementeren
besluit gedetailleerd van aard is, (c) de termijn waarbinnen de
implementatie moet geschieden korter is, en (d) wordt verwacht dat het te
implementeren besluit vaker wordt gewijzigd. Als hierboven betoogd zijn deze
gronden alle van toepassing binnen het aanbestedingsrecht.Ten aanzien van de delegatiebepaling van artikel 17 hecht ik er tenslotte
nog aan op te merken dat de reikwijdte ervan nauwgezet beperkt is en wel door
dubbele (cumulatieve) clausulering:– de lagere regeling kan slechts strekken tot uitvoering van
een bepaald soort richtlijnen (namelijk richtlijnen die geheel of gedeeltelijk
berusten op de artikelen 47, 55 en 95 van het Verdrag tot oprichting van de
Europese Gemeenschap) die betrekking hebben op aanbesteden én– de lagere regeling is beperkt tot de in deze bepaling aangeduide onderwerpen (procedurevoorschriften, de geschiktheid
van ondernemers, technische eisen, gunningscriteria, het verstrekken van informatie,
en administratieve voorschriften betreffende de rechtsbescherming).Door deze clausulering acht ik het uitgesloten dat er «oprekking»
van de te regelen materie plaatsvindt zodanig dat de gedelegeerde wetgever
ruimte krijgt voor het maken van keuzen van beleidsinhoudelijke aard die nog
aparte besluitvorming door de wetgever in formele zin zouden rechtvaardigen.
Dergelijke clausulering naar onderwerpen (geen «open delegatie»)
is overigens ook weer geheel in lijn met het beleid zoals neergelegd in de
eerdergenoemde brief van de Minister van Justitie aan uw Kamer van 27 juli
2004 inzake de relatie tussen implementatie en delegatie.1Tenslotte de artikelen 19, 20 en 21: hierin staan delegatiegrondslagen
die de gedelegeerde wetgever wel degelijk enige ruimte geven voor het maken
van beleidsinhoudelijke keuzes. Ook hier zal overigens regelmatig sprake zijn
van Europeesrechtelijk verplichte omzetting van bijvoorbeeld inzichten uit
de jurisprudentie en van sterke samenhang met de Europeesrechtelijk dichtgeregelde
materie. Niettemin is ook bij de omzetting van jurisprudentie de beoordelingsruimte
al groter dan bij de implementatie van richtlijnen en zullen regelmatig afwegingen
gemaakt moeten worden. Ook zal op een aantal punten sprake zijn van duidelijk
nationale invulling. Juist om redenen van overzichtelijkheid en kenbaarheid
ligt het echter niet erg voor de hand deze bepalingen op te nemen in een ander
besluit (zoals dit wetsvoorstel) dan de algemene maatregel van bestuur waarin
de belangrijke voorschriften uit de aanbestedingsrichtlijnen op grond van
artikel 17 op overzichtelijke wijze bij elkaar staan. Dat zou immers aanleiding
geven tot (terechte) klachten over verbrokkelde regelgeving.Op grond van artikel 23 van het wetsvoorstel zullen ook deze bepalingen
in ontwerp aan beide Kamers worden voorgelegd. Zo is gewaarborgd dat ook het
nadeel van mogelijk verminderende parlementaire controle op de inhoud van
deze bepalingen afdoende is ondervangen.2. Enkele materiële aspecten van het wetsvoorstelBehalve de algemene vragen over het delegatievraagstuk hebben de leden
van de commissie nog een aantal andere vragen. Deze vragen zal ik hieronder
beantwoorden.Oplossing van knelpunten en problemen uit de parlementaire
enquêteDe vaste commissie vraagt hoe de bij de parlementaire enquête Bouwnijverheid
naar voren gekomen knelpunten en problemen van versnippering en verkokering
concreet worden aangepakt.De volgende initiatieven zijn hiertoe in ieder geval in voorbereiding:– Er komt één uniforme wijze van beoordeling
van de integriteit van ondernemingen die meedingen naar overheidsopdrachten.
Overwogen wordt de invoering van deze wijze van beoordeling zal,
gelet op de uitvoerbaarheid, in fasen te laten plaatsvinden. Hierbij zal prioriteit
gegeven worden aan de categorie werken.– Het kabinet is voornemens om in de regelgeving ter uitwerking
van dit wetsvoorstel de grenzen aan te geven van proportionele selectie-eisen.
Dit om te voorkomen dat aanbestedende diensten nog langer disproportionele
eisen stellen aan bedrijven– Door het invoeren van een samenhangend regelgevend kader
wordt een einde gemaakt aan de lappendeken van decentrale regels en aanbestedingsreglementen
die aanbestedende diensten hanteren vooral bij het plaatsen van opdrachten
onder de drempels. In de regelgeving ter uitwerking van dit wetsvoorstel zullen
bepalingen worden opgenomen ter uniformering van regels voor opdrachten onder
de drempel.– Aanbestedingsprocedures worden gestroomlijnd en verbeterd
waarbij o.a. door het faciliteren van ICT-toepassingen in aanbestedingsprocedures,
de lasten van het bedrijfsleven worden teruggedrongen. Dit zal gebeuren in
de regelgeving ter uitwerking van dit wetsvoorstel.De huidige raamwet biedt niet de mogelijkheid om deze gesignaleerde knelpunten
in de huidige uitvoeringspraktijk op te lossen.Ik onderschrijf de visie van de commissie dat er in de praktijk behoefte
bestaat aan uniformiteit en helderheid. In dat verband wijs ik er op dat aanbestedende
diensten het signaal hebben afgegeven sterk te hechten aan bindende regelgeving
waarin iedere aanbestedingsprocedure afzonderlijk wordt uitgeschreven. De
bestaande algemene maatregelen van bestuur (het Besluit aanbestedingsregels
voor overheidsopdrachten en het Besluit aanbestedingen speciale sectoren)
zijn evenwel niet opgesteld volgens het stramien waarbij iedere procedure
apart is uitgeschreven. Indien het uitschrijven van procedures zich zou beperken
tot handleidingen en leidraden en geen plaats heeft in bindende regelgeving,
bestaat het risico dat er toch nog aparte aanbestedingsreglementen blijven
bestaan. In dat geval zijn de aanbestedingsregels niet eenvoudig genoeg toegankelijk
en werkbaar voor de alledaagse aanbestedingspraktijk en bieden handleidingen
en leidraden vanwege het gebrek aan juridische bindendheid onvoldoende zekerheid.Om de behoefte aan aparte aanbestedingsreglementen en decentrale regels
tegen te gaan, onderzoek ik momenteel in overleg met de aanbestedende diensten
de mogelijkheid om de twee bestaande algemene maatregelen van bestuur te vervangen
door algemene maatregelen van bestuur waarin de aanbestedingsprocedures telkens
afzonderlijk worden beschreven. Beoogd wordt hiermee ook de kenbaarheid te
vergroten. Deze «ombouwoperatie» van de bestaande algemene maatregelen
van bestuur zou dan op korte termijn ter hand genomen worden.Regels voor opdrachten onder de drempelwaardenHet lijkt de commissie wenselijk dat er op korte termijn regels komen
voor nationale opdrachten (aanbestedingen beneden de drempelwaarden van de
Europese richtlijnen) omdat het voor het bedrijfsleven een zware last is om
bij vele lagere overheden steeds maar weer verschillende regels tegen te komen.Ik deel uw visie volledig. Op grond van artikel 21 van het wetsvoorstel
zal ik voorstellen het Besluit aanbestedingsregels voor overheidsopdrachten
uit te breiden met regels voor het plaatsen van dit type overheidsopdrachten.Voor opdrachten van speciale-sectorbedrijven geldt een aanbestedingsrichtlijn
met een lichter regime dan die voor overheidsopdrachten en met hogere drempels.
Deze richtlijn is geïmplementeerd in het Besluit aanbestedingen speciale
sectoren. Ik zie vooralsnog geen noodzaak de voorgestelde regels onder de
drempel ook tot deze sectoren uit te breiden.ArbitrageDe commissie vraagt de regering het voorgestelde verbod op arbitrage (artikel
22 van het wetsvoorstel) te heroverwegen. De commissie stelt dat dit verbod
haaks staat op het streven van de regering om ruim baan te geven aan alternatieve
geschilbeslechting. Voor de duidelijkheid breng ik dan ook onder de aandacht
van de commissie dat artikel 22 niet alle vormen van alternatieve geschilbeslechting
uitsluit. Slechts één specifieke vorm van alternatieve geschilbeslechting
wordt uitgesloten in artikel 22, namelijk arbitrage in de zin van artikel
1020 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Alle andere vormen van
alternatieve geschilbeslechting worden niet geraakt door artikel 22 en blijven
aldus mogelijk.De reden dat de regering deze specifieke vorm van alternatieve geschilbeslechting
uitsluit in aanbestedingszaken, is omdat met (deze vorm van) arbitrage een
aanbestedingsgeschil tussen een ondernemer en een aanbestedende dienst niet
meer inhoudelijk door de rechter kan worden behandeld, hetgeen ook naar de
mening van de Raad van State in strijd is met de zogenoemde rechtsbeschermingsrichtlijn
(richtlijn nr. 89/665/EEG).Het voorstel van de commissie om onafhankelijke arbitrale colleges aan
te wijzen die de beslechting van aanbestedingsgeschillen voor hun rekening
kunnen nemen en bevoegd zouden zijn om prejudiciële vragen te stellen,
zou betekenen dat een tweede rechterlijke instantie ontstaat naast de civiele
rechter. Er zouden aldus twee rechterlijke instanties bevoegd zijn tot geschilbeslechting
in aanbestedingsgeschillen. Nog afgezien van het beslag dat een tweede rechterlijke
instantie zou leggen op de algemene middelen, zou in die optie geen sprake
meer zijn van een vorm van alternatieve geschilbeslechting.Terecht stelt de commissie dat de rechtsbeschermingsrichtlijn geen eisen
stelt aan de beslechting van geschillen betreffende aanbestedingen die niet
onder het bereik van de Europese richtlijnen vallen. De regering acht het
echter wenselijk om voor beide groepen aanbestedingsgeschillen dezelfde rechtsbescherming
te garanderen aan ondernemers.Overigens is de praktijk dat aanbestedende diensten voor het overgrote
deel van deze opdrachten, namelijk voor opdrachten voor werken onder de Europese
drempelwaarden, het ARW (het Aanbestedingsreglement Werken 2005) toepassen.
In dit ARW is arbitrage in de zin van artikel 1020 van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering al sinds 2005 uitgesloten. Reden hiervoor was dat in het kader
van de Parlementaire Enquête Bouwnijverheid werd geconstateerd dat de
rechtsbescherming van ondernemers verbeterd zou worden indien arbitrage niet
meer toegestaan zou zijn. Voor het overgrote deel van de opdrachten onder
de Europese drempelwaarden wordt dus al geen arbitrage toegepast. Artikel
22 van het wetsvoorstel harmoniseert voor deze opdrachten slechts wat al staande
praktijk is.Overheidsopdracht en opdrachtDe commissie vraagt hoe de regering de relatie ziet tussen het begrip «opdracht»
in artikel 6 van het wetsvoorstel en de overeenkomst van opdracht als bedoeld
in boek 7, titel 7 van het Burgerlijk Wetboek.De begrippen «overheidsopdracht» in artikel 5 en «opdracht»
in artikel 6 van het wetsvoorstel hebben een andere betekenis dan het begrip «overeenkomst
van opdracht» in de zin van boek 7, titel 7 van het Burgerlijk Wetboek.
Enerzijds hebben de begrippen «overheidsopdracht» en «opdracht»
een beperktere betekenis, doordat deze termen enkel zien op overeenkomsten
van aanbestedende diensten of speciale-sectorbedrijven. De «overeenkomst
van opdracht» in de zin van boek 7, titel 7 van het Burgerlijk Wetboek
ziet op overeenkomsten van een ieder. Anderzijds is de betekenis van «overheidsopdracht»
en «opdracht» breder dan het begrip «overeenkomst van opdracht».
Onder een «overeenkomst van opdracht» in de zin van
boek 7, titel 7 van het Burgerlijk Wetboek valt namelijk niet een arbeidsovereenkomst
en een opdracht voor het tot stand brengen van een werk van stoffelijke aard.
Dergelijke overeenkomsten vallen wel onder de begrippen «overheidsopdracht»
en «opdracht» in de zin van het wetsvoorstel.Overigens zijn de begrippen «overheidsopdracht» in artikel
5 en «opdracht» in artikel 6 van het wetsvoorstel direct overgenomen
uit de aanbestedingsrichtlijnen. Zoals is aangegeven in de artikelgewijze
toelichting van het wetsvoorstel is dit noodzakelijk om te waarborgen dat
de aanbestedingsrichtlijnen steeds juist en volledig geïmplementeerd
zijn in de Nederlandse aanbestedingsregelgeving. Doordat in het wetsvoorstel
dezelfde terminologie en definities worden gebruikt, wordt gewaarborgd dat
ontwikkelingen in de jurisprudentie betreffende de uitleg en reikwijdte van
de terminologie en definities in de aanbestedingsrichtlijnen (en daarmee de
reikwijdte van de aanbestedingsrichtlijnen zelf) steeds rechtstreeks doorwerken
in de Nederlandse aanbestedingsregelgeving.Aanpassen artikel 26 als gevolg van amendementenDe commissie wijst erop dat de tekst van artikel 26 nog nader gewijzigd
moet worden alsmede dat de materie die is geregeld in de Regeling gegevensverstrekking
overheidsopdrachten en speciale sectoren voortaan op het niveau van algemene
maatregel van bestuur moet worden vastgesteld.Dit is juist. Als gevolg van een aantal amendementen van de Tweede Kamer
zal de nadere regeling die op een aantal punten was voorzien op het niveau
van ministeriële regeling geregeld moeten worden op het niveau van algemene
maatregel van bestuur. De daarvoor benodigde wijziging van artikel 26 zal
onderdeel zijn van een algemeen wetsvoorstel betreffende wetstechnische gebreken
en leemten, dat binnenkort zal worden ingediend.Volledigheidshalve merk ik op dat van de gelegenheid gebruik gemaakt zal
worden om in dat wetsvoorstel nog een aantal wetstechnische gebreken en leemten
in de Aanbestedingswet te herstellen.Inkoopbeleid en professionaliseringInnovatie, Partnerschap en Sustainability spelen volgens de commissie
nauwelijks een rol bij overheidsaanbestedingen. Stimulering van start ups
en MKB vindt hierbij niet plaats. Het komt de commissie voor dat urgente professionalisering
van aanbestedingen op deze punten niet wordt ondersteund of afgedwongen.Het kabinet hecht grote waarde aan de door de commissie geschetste nieuwe
ontwikkelingen Innovatie, Partnerschap en Sustainability en wil deze daarom
bij het inkopen ondersteunen. Aanbestedingsregels vormen geen beperking voor
toepassing van deze ontwikkelingen.Aanbestedingsregels zijn echter geen effectief instrument om voornoemde
ontwikkelingen af te dwingen. De aanbestedingsregelgeving heeft namelijk betrekking
op slechts een beperkt deel van het inkoopproces en beperkt zich tot voorschriften
en procedures voor de wijze waarop een aanbestedende dienst een opdracht in
de markt plaatst. Aanbestedingsbeleid is echter geen inkoopbeleid. De aanbestedingsregelgeving
schrijft dus niet voor wat er ingekocht wordt en met welke producteigenschappen,
regelt niet de productiewijze of de wijze waarop projecten tot stand komen.
Of een aanbestedende dienst innovatie en sustainability nastreeft of in partnerschap
een opdracht wil laten uitvoeren, is inkoopbeleid en is eigen verantwoordelijkheid
van die aanbestedende dienst.Dat er daarbij een urgente noodzaak is tot ondersteuning en de professionalisering van aanbestedende diensten, ook op voornoemde punten, ben
ik met de commissie eens. Daarom is PIANOo (Professioneel en Innovatief Aanbesteden,
Netwerk voor Overheidsopdrachtgevers) in het leven geroepen. PIANOo biedt
aanbestedende diensten ondersteuning in het benutten van de mogelijkheden
die de aanbestedingsregels bieden ook voor het bevorderen van Innovatie, Partnerschap
en Sustainability. Daarnaast verschaft PIANOo voorbeelden van toe te passen
best practices bij het aanbesteden.In het actieplan Professioneel Inkopen en Aanbesteden1 is het Regiebureau Inkoop Rijksoverheid beschreven. De inmiddels benoemde
Central Procurement Officer heeft mede als opdracht de toepassing van voornoemde
ontwikkelingen te stimuleren en regisseren. Andere stimulerende instrumenten
ook meer op het terrein van inkoop zijn beschreven in het actieplan Overheid
als Launching Customer.2Wel hecht ik er aan er op te wijzen dat het Europese recht beperkingen
stelt aan hetgeen met of via de aanbestedingsregelgeving kan worden afgedwongen
aan inkoopbeleid van aanbestedende diensten, omdat iedere eis of voorwaarde
die een aanbestedende dienst in een aanbestedingsprocedure stelt een relatie
moet hebben met het onderwerp van de specifieke opdracht die wordt aanbesteed.
Eisen aan leveranciers die geen rechtstreeks verband hebben met de opdracht
zijn niet toegestaan.Het is niet mogelijk met of via de aanbestedingsregelgeving een bepaald
type ondernemingen te bevoordelen omdat dit in strijd zou zijn met het non-discriminatie
beginsel uit het EG-Verdrag. Daarom kunnen opdrachten niet worden voorbehouden
aan start-ups of MKB. Wel kan een aanbestedende dienst in de praktijk van
het aanbesteden opdrachten verdelen in kleinere percelen en daarmee kleinere
ondernemingen meer kans bieden op het krijgen van een opdracht. In het kader
van het flankerend beleid informeert PIANOo aanbestedende diensten over de
mogelijkheden daarvan.Het wetsvoorstel bevat een basis voor het geven van nadere voorschriften
aan aanbestedende diensten om administratieve lasten van ondernemers te verlagen.
Het is mijn bedoeling langs deze weg de administratieve procedures te vereenvoudigen.
Vooral het MKB en start-ups zullen hierbij gebaat zijn. Ook draagt PIANOo
best practices uit met betrekking tot door aanbestedende diensten aan bedrijven
te stellen selectie-eisen.De minister van Economische Zaken,M. J. A. van der HoevenXNoot1Respectievelijk Kamerstukken I 2006/07, 30 800 VI, nr. C, Kamerstukken
I 2006/07, 26 200, nr. 65 en Kamerstukken I 2005/06, 21 109, nr.
A).XNoot2Handelingen I, 2006/07, nr. 29 p. 901–907.XNoot1Jurgens (PvdA) c.s. inzake het niet meer gebruiken van de machtiging aan
lagere wetgevers om regels te stellen, ook als deze afwijken van de wet, dan
wel als deze in de plaats worden gesteld van bestaande wetteksten (Kamerstukken
I, 2006/07 26 200 VI nr. 65, en 21 109 nr. D).XNoot1Kamerstukken I 2004/05, 29 200 VI nr. F.XNoot1Kamerstukken I 2004/05, 29 200 VI, nr. F.XNoot1TK vergaderjaar 2005/2006, 26 966 nr. 3.XNoot2TK vergaderjaar 2005/2006, 30 501 nr. 2. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20062007-30501-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl