Goedkeuring wijziging Verdrag inzake het verbod of beperking gebruik conventionele wapens; Genève, 21-12-2001; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29024, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

08-01-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29024-(R1740) nr. 5

19-12-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29024Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 23 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 024 (R 1740)Goedkeuring van de op 21 december 2001 te Genève totstandgekomen
wijziging van artikel 1 van het op 10 oktober 1980 te Genève totstandgekomen
Verdrag inzake het verbod of de beperking van het gebruik van bepaalde conventionele
wapens die geacht kunnen worden buitensporig leed te veroorzaken of een niet-onderscheidende
werking te hebben (Trb. 2002, 169)nr. 5Nota naar aanleiding van het verslagOntvangen 19 december
2003De regering heeft met belangstelling kennis genomen van het verslag van
de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken naar aanleiding van het wetsvoorstel
tot goedkeuring van bovengenoemde wijziging van artikel 1 van het op 10 oktober
1980 te Genève totstandgekomen verdrag inzake het verbod of de beperking
van het gebruik van bepaalde conventionele wapens die geacht kunnen worden
buitensporig leed te veroorzaken of een niet-onderscheidende werking te hebben
(Trb. 1981, 154; hierna te noemen het CWV). De in het verslag gestelde vragen
zijn hieronder beantwoord, in de volgorde waarin ze zijn gesteld.In antwoord op de vraag van de leden van de fractie van de PvdA naar de
gevolgen van de uitbreiding van de reikwijdte van het CWV voor slachtoffers
van interne conflicten en de mate waarin slachtoffers recht op bescherming
hebben, zou de regering willen opmerken dat de uitbreiding van de reikwijdte
van alle bestaande protocollen van het CWV naar interne conflicten in de eerste
plaats dient bij te dragen aan het voorkomen van nieuwe slachtoffers. De beperkingen
aan het gebruik van bepaalde conventionele wapens, dan wel het volledig verbod
op het gebruik van bepaalde categorieën wapens, zoals in de huidige protocollen
vastgelegd, dient immers te voorkomen dat deze wapens slachtoffers veroorzaken.
Nu dit ook voor interne conflicten geldt, is de beschermende werking van deze
protocollen dus relevant voor een grotere groep potentiële slachtoffers.Voorts geldt dat de beoogde precedentwerking voor nieuwe protocollen bij
het CWV ook relevant zal zijn voor het beperken van de hoeveelheid potentiële
slachtoffers. De huidige protocollen geven, in tegenstelling tot bijvoorbeeld
het op 18 september 1997 te Oslo totstandgekomen Verdrag inzake het verbod
van het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van
anti-personeelmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens (Ottawa Verdrag,
Trb. 1998, 65), geen verplichting tot het geven van hulp aan slachtoffers
van de betrokken wapens. De regering heeft zich tijdens de onderhandelingen
voor een vijfde protocol over ontplofbare oorlogsresten (ERW/Explosive
Remnants of War) ingezet voor een bepaling over het geven van slachtofferhulp.
Dit protocol is eveneens van toepassing is op interne conflicten.In antwoord op de vraag hoe het staat met de voortgang van mogelijke discussies
inzake de opname op een lijst als annex bij het op 17 juli 1998 totstandgekomen
Statuut van Rome inzake het Internationale Strafhof (Trb. 1999,13) van verboden
op specifieke wapens, dan wel specifiek gebruik van bepaalde wapens en welke
activiteiten de Nederlandse regering hierbij onderneemt, deelt de regering
mee dat het Statuut niet eerder dan na zeven jaar na inwerkingtreding kan
worden herzien tijdens de eerste zogenaamde herzieningsconferentie. Over de
lijst zoals bedoeld in artikel 8 van het Statuut kan dus pas in 2009 inhoudelijk
worden gesproken. Op dit moment richten de inspanningen van de staten die
partij zijn bij het Statuut, en zeker dus ook van Nederland als gastland,
zich op een succesvol begin van de werkzaamheden van het Hof. Discussies over
onderwerpen zoals hierboven bedoeld zouden in deze fase het oprichtingsproces
te zwaar belasten en mogelijk politiseren. Nederland neemt daarom op dit onderwerp
geen initiatieven.Ten aanzien van het toezicht op de naleving, de controle op schendingen,
de mogelijke maatregelen bij schendingen en de Nederlandse inzet hierbij (specifiek
bij interne conflicten) kan worden gesteld dat verdragen over het verbod of
de verspreiding van massavernietigingswapens meestal uitgebreide bepalingen
bevatten over de controle op de naleving van de gemaakte afspraken. Het toezicht
daarop wordt dan over het algemeen uitgevoerd door een organisatie, zoals
bijvoorbeeld de OPCW (Organisatie voor het verbod van chemische wapens) in
Den Haag die toeziet op de naleving van de bepalingen van het op 13 januari
1993 te Genève totstandgekomen Verdrag tot verbod van de ontwikkeling,
de produktie, de aanleg van voorraden en het gebruik van chemische wapens
en inzake de vernietiging van deze wapens (Trb. 1993, 162). Naleving in het
kader van wapenbeheersingsinstrumenten is van groot belang; voor alle landen
geldt immers dat de veiligheid van het eigen land, alsmede de algehele veiligheid,
in gevaar kan komen indien de gemaakte afspraken niet worden nageleefd.Verdragen en internationale afspraken over conventionele wapenbeheersing
kennen dergelijke bepalingen ter controle van de naleving vaak niet, of slechts
in sterk afgezwakte mate, zonder dat het een specifieke organisatie is die
hiervoor zorg draagt. Daarvoor kan een aantal redenen worden aangevoerd. In
de eerste plaats wordt de dreiging voor de veiligheid van de staat als zodanig
die van dergelijke wapens uitgaat veelal aanzienlijk kleiner geacht. Een land
wordt immers niet bedreigd door bijvoorbeeld landmijnen, maar wel door nucleaire
wapens. Dit zegt overigens niets over het perspectief van het individu in
die staat; voor een individu kan de dreiging van een mijn even dodelijk zijn
als die van een massavernietigingswapen. Ook geldt dat conventionele wapens
over het algemeen relatief goedkoop zijn, snel en gemakkelijk kunnen worden
geproduceerd en dat ze door de kleine produktieplaatsen en het kleine formaat
eenvoudig zijn te verbergen. Een organisatie die toeziet op de verificatie
staat dus voor een uiterst moeilijke taak en de kosten van een dergelijke
organisatie zouden zeer hoog zijn.Ofschoon het bovenstaande uiteraard geen reden is om een minder vergaand
nalevingsmechanisme in te stellen (immers, buiten het wapenbeheersingskader
zijn er voldoende verdragen die wel een stringent nalevingsmechanisme hebben,
maar niet gerelateerd zijn aan bepaalde veiligheidsaspecten), blijkt het bovenstaande
in de praktijk wel mee te spelen in de onderhandelingen om tot
een dergelijk mechanisme onder het CWV te komen.Internationale verdragen en afspraken over conventionele wapens hebben
vaak meer een (al dan niet juridisch vastgelegd) normstellend karakter. Dit
kan bijzonder succesvol zijn, zoals bijvoorbeeld bij het eerder genoemde Ottawa
Verdrag. Hoewel artikel 8 van het verdrag inzake naleving relatief zwak is,
blijkt dat dit verdrag internationaal zeer goed wordt nageleefd. Zo is ondanks
de afwezigheid van een toezichtorganisatie de internationale handel in anti-personeelmijnen
stil komen te liggen. Dat geldt niet alleen voor de 141 verdragspartijen,
maar ook voor de overige landen in de wereld. Ook de produktie en het gebruik
van anti-personeelmijnen zijn spectaculair gedaald. De mogelijkheid voor verdragspartijen
om elkaar aan te spreken op eventuele overtredingen blijkt, hoewel juridisch
zwak, in de praktijk dus zeer effectief te zijn. Dit «aanspreken»
moet overigens niet als een element van geschillenbeslechting tussen twee
staten worden gezien, doch als het gezamenlijk werken naar een algehele naleving
van het verdrag.Hoewel de regering voorstander is van sterke bepalingen met betrekking
tot naleving voor verschillende verdragen inzake conventionele wapens, kan
dus toch geconstateerd worden dat de afwezigheid daarvan de werking en naleving
van een verdrag niet per se behoeft te verhinderen. De regering geeft met
het oog daarop al jaren financiële ondersteuning aan het initiatief van
de niet-gouvernementele organisatie Landmine Monitor. Op basis van uitgebreid
onderzoek door een wereldwijd netwerk van medewerkers brengt deze organisatie
jaarlijks een rapport uit over het beleid inzake landmijnen van elk land in
de wereld. Op basis van de resultaten van dit onderzoek zijn in het verleden
enkele landen met succes aangesproken op verdragsovertredingen.Dit jaar heeft de regering daarom ook financiële steun gegeven aan
een vergelijkbaar nieuw initiatief van de organisatie Landmine Action UK,
dat is gericht op de situatie ten aanzien van ontplofbare oorlogsresten (ERW).De regering blijft zich echter inzetten voor een zo sterk mogelijk nalevingsregime
in het CWV. Binnen de EU is hier overeenstemming over. De discussies hierover
in CWV-kader verlopen echter moeizaam. Het lijkt er op dat een aantal landen
weinig voelt voor het opnemen van nieuwe bepalingen over naleving. Ook het
voorstel om de bestaande (relatief zwakke) bepalingen over naleving in het
geamendeerde Protocol II inzake het verbod of de beperking van het gebruik
van mijnen, valstrikmijnen of andere mechanismen (Trb. 1996, 260) over te
nemen in het overkoepelende CWV, zodat deze voor alle protocollen zouden gelden,
krijgt tot nu toe onvoldoende steun.Het Nederlandse beleid is er tevens op gericht zoveel mogelijk een horizontale
benadering te hanteren. Dit betekent dat ten aanzien van het nalevingsmechanisme
voor de diverse dossiers zoveel mogelijk dezelfde uitgangspunten worden gehanteerd,
welke door Nederland in alle nalevingsonderhandelingen worden ingebracht.
Dus of het nu gaat om een nalevingsmechanisme onder een ontwapeningsverdrag,
een zeerechtverdrag, een corruptiebestrijdingsverdrag of een milieurechtverdrag,
de Nederlandse uitgangspunten zijn hetzelfde, waarbij uiteraard rekening wordt
gehouden met de specifieke merites van het verdrag zelf. Dit betekent dat
Nederland voorstander is van een kleine commissie, dat er sprake moet zijn
van een «stick and carrot»-benadering, waarbij een diversiteit
aan maatregelen of aanbevelingen door de commissie genomen moet kunnen worden,
dat het nalevingsmechanisme duidelijk moet afwijken van een geschillenbeslechtingsprocedure
en het gericht moet zijn op de toekomst, op algehele verbetering
van de implementatie en tenslotte dat zoveel mogelijk actoren een zaak bij
de commissie kunnen aanbrengen.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de fractie van de VVD, om
aan te geven wie in welke conflicten baat zouden kunnen hebben bij de wijziging
van het verdrag, kan allereerst worden gewezen op alle potentiële slachtoffers
van onder het CWV vallende wapens die worden gebruikt in een intern gewapend
conflict volgens de alhier gehanteerde definitie. In die gevallen van intern
gewapend conflict wordt bepaald wapengebruik verboden, of mogen wapens slechts
worden ingezet volgens de bepalingen van de protocollen. Uiteraard zal e.e.a.
in de praktijk moeten worden nageleefd, maar er kan er in zijn algemeenheid
van uit worden gegaan dat dit zonder meer slachtoffer-besparend is.Naar aanleiding van vragen van de leden van de fractie van GroenLinks
over de definitie van een gewapend conflict «van niet-internationale
aard» kan worden geantwoord dat de bepaling niet ziet op een situatie
waarin er sprake is van gevechten tussen rebellengroeperingen onderling. Zoals
in de memorie van toelichting is aangegeven, is voor wat betreft de definitie
van gewapend conflict van niet-internationale aard aangehaakt bij artikel
1 van het op 12 december 1977 te Bern totstandgekomen Aanvullend Protocol
bij de Verdragen van Genève van 12 augustus 1949, betreffende de bescherming
van slachtoffers van niet-internationale gewapende conflicten (Protocol II)
(Trb. 1978, 42). De reden daarvan is, dat dit Protocol II een duidelijke definitie
bevat van wat wel en niet onder een intern gewapend conflict kan worden verstaan.Dat er geen sprake is van juridische afdwingbaarheid in het geval van
strijd tussen twee rebellengroeperingen onderling wil overigens zeker niet
zeggen dat voor die situaties het CWV met protocollen een dode letter zijn.
Het is reeds eerder voorgekomen dat rebellengroeperingen aangeven zich moreel
gebonden te achten aan bijvoorbeeld de aanvullende protocollen bij de Geneefse
verdragen, zonder dat deze juridisch gezien op hen van toepassing zijn. Het
Rode Kruis (ICRC) heeft in het bevorderen van het maken van dergelijke verklaringen
een stimulerende rol. Allerminst valt uit te sluiten dat dit zich kan uitbreiden
tot het CWV en de protocollen.Het worden beschouwd als een zogenaamde «failed state» hoeft
in beginsel niets te zeggen over de al dan niet aanwezigheid van reguliere
militaire eenheden. Of er sprake is van een intern gewapend conflict in de
zin van het nieuwe artikel 1 CWV hangt, gelet op de definitiebepaling, onder
meer af van de vraag of er reguliere militaire eenheden operationeel zijn,
ongeacht in welk land de situatie plaats vindt (Somalië, Liberia, of
elders).De Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. Bot 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29024-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl