Wetboek van Strafvordering en de Gratiewet; wijz. ivm gratieregeling en schadevergoeding voor voorlopige hechtenis; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19941995-23960, nr. 290b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

29-08-1995

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

23960 nr. 270b

23-08-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23960Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 20 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 960Wijziging van het Wetboek van Strafvordering en de Gratiewet (herziene
gratieregeling en regeling inzake schadevergoeding voor voorlopige hechtenis)nr. 270bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 23 augustus 1995De vragen van de leden van de fracties van het CDA en de SGP beantwoord
ik als volgt.De leden van de fractie van het CDA verzochten een nadere uiteenzetting
over het aantal verzoekschriften om gratie, dat wordt ingewilligd. Uit beschikbare
cijfers blijkt dat er een verdeling is te maken tussen de gratieverzoeken,
die op grond van artikel 2 onder a van de Gratiewet worden ingewilligd (kortweg:
omstandigheden waarmee de rechter ten tijde van de strafoplegging geen rekening
heeft kunnen houden): 89,7% en artikel 2 onder b Gratiewet (de gevallen dat
met de tenuitvoerlegging van het vonnis geen met de strafrechtstoepassing
na te streven doel in redelijkheid wordt gediend): 10,3%. In de eerste grootste
categorie zijn die omstandigheden, anders dan de leden van deze fractie meenden,
voornamelijk gebonden aan de persoon van de veroordeelde (46,2%). Het betreft
medische (11,6%) en persoonlijke (18,8%) gronden, terwijl in 15,8% van de
gevallen gratie wordt verleend omdat de veroordeelde een serieuze poging heeft
aangevangen tot resocialisatie of ontwenning van verslavingsverschijnselen.
Op grond van financiële en zakelijke omstandigheden wordt in 34,1% van
de gevallen gratie verleend.1 Over de gehele linie
geeft het rechterlijk advies voor de beslissing op een gratieverzoek vrijwel
altijd de doorslag (in 1994 in 92,2% van de gevallen). Slechts bij hoge uitzondering
wordt een van het rechterlijk advies afwijkend besluit voorbereid. Van een
ontwikkeling waarin het indienen van een gratieverzoek wordt gehanteerd als
een «vierde» rechtsmiddel, is geen sprake. In de jaarlijkse tellingen
blijkt immers van een sinds 1992 ingezette daling van het aantal ingediende
gratieverzoeken tegen een stijging van het totaal aantal opgelegde straffen.De leden van de fractie van het CDA vroegen voorts om een overzicht en
algemene beschouwing over de ontwikkeling in de rechtspraak met betrekking
tot artikel 89 van het Wetboek van Strafvordering (schadevergoeding voor voorlopige
hechtenis). Ik stel voorop dat het onderhavige wetsvoorstel geen wijziging
bevat van de gronden waarop verzoekschriften om schadevergoeding door de rechter
moeten worden beoordeeld. Het betreft slechts een technische aanpassing van
de huidige regeling met een verrekeningsmodaliteit. Hetzelfde resultaat moet
thans langs een andere, minder geschikte weg, worden bereikt. Over de vraag of een herziening ten gronde van de regeling van schadevergoeding
voor voorlopige hechtenis noodzakelijk is vindt thans studie plaats op mijn
departement. In de eerste plaats is daarbij aan de orde of de regeling in
het Wetboek van Strafvordering moet worden uitgebreid tot een algemenere regeling
van vergoeding van schade die is ontstaan door toepassing van dwangmiddelen.
Deze schade kan zijn ontstaan ten gevolge van een – achteraf vastgestelde –
onrechtmatige overheidsdaad of er is schade ten gevolge van een rechtmatige
overheidsdaad, waarbij het niettemin onredelijk is dat de financiële
consequenties daarvan uitsluitend ten laste van de betrokken burger(s) komen.
In de tweede plaats vormt daarbij een aandachtspunt of de strafrechter bij
de beoordeling van een verzoek tot schadevergoeding gehouden is tot toepassing
van dezelfde criteria die zijn ontwikkeld bij het leerstuk van de (on)rechtmatige
overheidsdaad. Ten slotte merk ik op dat de burger ook bij het treffen van
een specifieke voorziening in het Wetboek van Strafvordering, de toegang tot
de burgerlijke rechter met een onrechtmatige-daadprocedure tegen de Staat
niet kan worden ontzegd. Voor een kort overzicht van de – juridisch
nog niet geheel uitgekristalliseerde – stand van zaken verwijs ik naar
de noot van G. J. M. Corstens onder het arrest van de Hoge Raad van 23 december
1994, NJ 1995, nr. 512.De leden van de fractie van de SGP stelden aan de orde hoe het huidige
regeringsstandpunt over collectieve gratieverlening zich verhoudt tot het
gratiebesluit van 3 maart 1966, waarbij ter gelegenheid van het huwelijk van
de toenmalige kroonprinses collectieve strafvermindering werd toegekend.Bij gelegenheid van de behandeling van dit wetsvoorstel in de Tweede Kamer
heb ik als mijn mening te kennen gegeven dat het verlenen van collectieve
strafvermindering door het gebruik van het gratie-instrument in de huidige
situatie niet meer mogelijk is. Door de totstandkoming van de Gratiewet in
1987 is immers gecodificeerd dat de beslissing op een gratieverzoek dat door
of ten behoeve van de veroordeelde is ingediend, in alle gevallen een puur
individuele beoordeling inhoudt. Deze benadering laat zich niet goed verenigen
met een beslissing tot collectieve strafvermindering, ongeacht of de bijzondere
omstandigheden van de veroordeelde daartoe aanleiding geven. Nu evenwel de
Gratiewet in 1966 nog niet van toepassing was, lijkt het uitspreken van een
waardering achteraf niet zinvol. Bij de behandeling van de Gratiewet in 1987
is uitdrukkelijk onder ogen gezien dat de inwerkingtreding daarvan een einde
zou betekenen van eerdere gratiebesluiten die waren ingegeven door algemene –
niet met de persoon van de veroordeelde verbonden – omstandigheden.De vraag of ik in de toekomst bij vergelijkbare gebeurtenissen mogelijkheden
zie voor collectieve strafvermindering door middel van het bevorderen van
gratie of het indienen van een wetsvoorstel tot het verlenen van amnestie,
beantwoord ik ontkennend.De leden van de fractie van de SGP hebben bedenkingen van principiële
aard tegen het voorstel om geen gratie meer te verlenen van straffen tot een
geldboete van f 500,– omdat dit wordt ingegeven door pragmatische
overwegingen en niet door overwegingen van principieel strafrechtelijke aard.
Het is juist dat het voorstel voornamelijk berust op praktische gronden. Gegeven
de omvang van de problemen waarmee wij in de strafrechtspleging worden geconfronteerd,
kan ik mij echter geenszins veroorloven deze praktische gronden te negeren.
Ik herinner eraan dat de administratieve afdoening van verkeersovertredingen
eveneens op pragmatische gronden is ingevoerd.De vraag of een relatief zware en omvangrijke procedure (met verplichte
rapportage door politie, openbaar ministerie, de rechterlijke instantie die
de straf heeft opgelegd en eventueel de reclassering) voor lagere geldboeten
moet worden ingezet is een buitengewoon valide en relevante vraag.Bij de beantwoording daarvan moet in het oog worden gehouden dat de wenselijkheid
van korte en lichte procedures niet mag leiden tot een disproportionele inbreuk
op de rechtsbescherming van burgers. Ik heb mij daarom afgevraagd of het afschaffen
van deze mogelijkheid tot apert onredelijke gevolgen zou leiden voor veroordeelden.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat voor de gevallen, waarin inning van de
geldboete evident schrijnende gevolgen zou hebben, op andere wijze een oplossing
moet worden gezocht. Het openbaar ministerie dat met de executie van strafvonnissen
is belast, en in de regel het eerst geconfronteerd wordt met een mededeling
van de veroordeelde dat hij de geldboete niet kan voldoen, kan een dergelijke
situatie heel goed zelf beoordelen. Ik wil met nadruk stellen dat budgettaire
overwegingen bij dit voorstel geen rol hebben gespeeld; ik heb niet de verwachting
dat de boete-opbrengsten door het aanvaarden hiervan merkbaar zullen stijgen.Bij de behandeling van het wetsvoorstel heb ik abusievelijk verwezen naar
een nota van verbetering die reeds was uitgebracht: ik doel hier op kamerstuk
nr. 8 van dit wetsvoorstel dd. 18 april 1995. Daarmee is tot uitdrukking gebracht
dat de wijziging van artikel 558a en 559 opgenomen in artikel I, onderdelen
C en D, van tijdelijke aard is in afwachting van een permanentere regeling.
Deze is afhankelijk van de aanvaarding en inwerkingtreding van een wijziging
van de Wegenverkeerswet 1994, ingediend bij koninklijke boodschap van 9 maart
1995. Op dat moment kan de «terme de grace» in haar geheel worden
afgeschaft. De nota van verbetering was nodig om aan te geven welke plaats
deze wijziging in het wetsvoorstel moest krijgen. In het gewijzigd voorstel
van wet is dit onderdeel als artikel II opgenomen.De leden van de fractie van de SGP vroegen naar de verhouding tussen het
experiment dat zij aanduidden met «heenzending aan de achterkant»
en de individuele beoordeling die nodig is voor een gratieverzoek. Ik heb
mij reeds enkele malen op het standpunt gesteld dat in zijn algemeenheid begrijpelijk
is dat het openbaar ministerie, gedrongen door overmacht, de noodzaak van
executie van voorlopige hechtenis in een concrete strafzaak zo zwaar laat
wegen dat het overgaat tot het afzien van verdere executie van relatief geringe
strafrestanten van tot onherroepelijke vrijheidsstraf veroordeelden. Daaraan
gaat in het algemeen geen ingrijpende beoordeling van geschiktheid voor invrijheidstelling
vooraf. In het experiment Alkmaar/Haarlem gaat het echter wel om een meer
inhoudelijke benadering van het gedrag van de veroordeelde tijdens de detentie
mede met het oog op de kans op een succesvolle resocialisatie, terwijl aan
deze invrijheidstelling nog voorwaarden worden verbonden (b.v. het voltooien
van een reeds tijdens de detentie begonnen opleiding of arbeidstoeleidingsproject).
Ik merk op dat de invoering van het experiment is uitgesteld in afwachting
van overleg dat de Tweede Kamer met mij over dit onderwerp zal voeren. De
uitvoering van het experiment en de redenen die aanleiding waren voor de ontwikkeling
daarvan staan overigens geheel los van de beoordeling van verzoeken om gratie,
waarin de veroordeelde veelal om geheel andere – strikt individuele –
redenen om geheel of gedeeltelijke kwijtschelding van straf vraagt. De Minister van Justitie,W. Sorgdrager XNoot1Deze percentageverdeling is gebaseerd op cijfers verzameld in 1988, maar
in deze onderverdeling is in de loop van de daaropvolgende jaren geen wezenlijke
verandering geconstateerd. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19941995-23960-290b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl