Wet wijziging WW-stelsel; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20052006-30370, nr. E

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

24-04-2006

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30370 nr. E

21-04-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. De positie van ouderena. Arbeidsmarktpositie ouderenb. Effect verkorting uitkeringsduur WWc. IOW/IOAWd. Overige maatregelen3. Beleid op middellange termijn4. De doorwerking van de wijzigingen in de WW naar
de WGA5. De routeplanner naar werk: de poortwachterstoets
en het maatwerk bij reïntegratiea. Maatwerk bij sollicitatieplichtb. Ontwerpbesluit ontheffingsbevoegdheid UWVc. Informatievoorziening over routeplanner en poortwachterstoetsd. Bezwaar- en beroepsprocedures6. Technisch-juridische vragena. Starters uit WWb. Arbeidsverledenbeschikking en verzorgingsforfaitc. Verwijtbaarheidstoetsd. Verhouding tot fictieve opzegtermijne. Sanctie bij niet aanvaarden passende arbeidf. Verhouding tot gelijke behandelingOndertekeningBIJLAGE Bijlage A bij nadere memorie van antwoord
inzake wetsvoorstel 30 370 (Wet wijziging WW-stelsel)
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30370Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 65 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 370Wijziging van de Werkloosheidswet en enige andere wetten in verband
met de wijziging van het WW-stelsel (Wet wijziging WW-stelsel)ENADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 21 april 20061. AlgemeenDe Eerste Kamer heeft naar aanleiding van de memorie van antwoord inzake
het wetsvoorstel tot wijziging van de Werkloosheidswet en enige andere wetten
in verband met de aanscherping van de wekeneis en het wetsvoorstel Wet wijziging
WW-stelsel1 besloten tot plenaire behandeling
van eerstgenoemd wetsvoorstel. De Kamer heeft dit voorstel op 28 maart
aanvaard. Over het wetsvoorstel Wet wijziging WW-stelsel heeft een aantal
fracties aanvullende schriftelijke vragen gesteld. Deze vragen hebben vooral
betrekking op de positie van ouderen en op het voornemen om bij de activering
en reïntegratie van werklozen meer maatwerk te leveren. Ook over de gevolgen
van het voorstel voor gedeeltelijk arbeidsgeschikten zijn vragen gesteld,
alsmede over technisch-juridische aspecten.De beantwoording in deze memorie is geordend op onderwerp.2. De positie van ouderena. Arbeidsmarktpositie ouderenDe leden van de fractie van het CDA en van de SP uiten hun zorg over de
gevolgen van het wetsvoorstel en de inmiddels gerealiseerde aanpassing van
het Ontslagbesluit voor de positie van ouderen op de arbeidsmarkt. De CDA-fractie
vraagt zich af of de extra inspanningen en financiële injecties voor
werkgevers en werknemers volstaan om een meer leeftijdsbewust personeelsbeleid
te realiseren, inclusief de daarbij behorende maatregelen als (om)scholing.
Op welke termijn denkt de minister dat leeftijdsbewust personeelsbeleid gemeengoed
zal zijn geworden in het bedrijfsleven, zo vragen deze leden. Voorts vragen
de leden van de CDA-fractie of de regering verwacht dat sociale partners extra
zullen inzetten op scholing en werk-naar werktrajecten.De leden van de fractie van de SP vragen welke maatregelen worden getroffen
om de positie van ouderen te verbeteren. De leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP merken op dat de
cijfers van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV) waaruit
blijkt dat de instroomkans in de Werkloosheidswet (WW) van ouderen daalt en
het aandeel van de werkhervattingen in het aantal beëindigde uitkeringen
stijgt, van een andere orde is dan het aandeel werkhervattingen op het totaal
aantal uitkeringen voor die leeftijdsgroep.Zij verwijzen naar een arbeidsmarktprognose van de Centrale organisatie
werk en inkomen (CWI) waarin de kans dat een werknemer ouder dan 50 respectievelijk
55 jaar binnen zes maanden werk vindt, laag wordt ingeschat. Deze fracties
vragen om duidelijke stimulerende maatregelen van het kabinet op dit terrein.Zoals aangegeven in reactie op de door de Tweede Kamer op 18 december
2003 aanvaarde motie Verburg c.s. acht de regering het niet wenselijk dat
ontslagen steeds op de jongere werknemers of de herintreders met vaak de kortste
dienstverbanden worden afgewenteld1. Naast de
drempels die dit opwerpt voor nieuwkomers op de arbeidsmarkt, leidt het ook
tot een onevenwichtige leeftijdopbouw binnen ondernemingen. De per 1 maart
jongstleden gewijzigde ontslagvolgorde verdeelt noodzakelijke ontslagen evenwichtiger
en rechtvaardiger over jongere en oudere werknemers. Oudere werknemers komen
als gevolg hiervan bij bedrijfseconomische ontslagen naar rato van hun aandeel
in het personeelsbestand voor ontslag in aanmerking. Dat betekent, dat werknemers
er niet meer van uit kunnen gaan dat zij op latere leeftijd, enkel en alleen
vanwege de lengte van het dienstverband, bij ontslag zullen worden ontzien.
Dit vormt op zichzelf een stimulans om te blijven werken aan de eigen inzetbaarheid.De afgelopen jaren is sprake van een positieve trend in de arbeidsdeelname
van ouderen en zijn de kansen van ouderen op de arbeidsmarkt toegenomen. Dit
komt onder meer tot uitdrukking in de recente daling van de instroomkans van
ouderen in de WW en de toegenomen werkhervattingskans van oudere werklozen.
Desondanks onderschrijft de regering de opvatting dat de arbeidsmarktpositie
van ouderen verder moet verbeteren. Hiertoe zijn inmiddels de nodige maatregelen
getroffen. Een recent overzicht van deze maatregelen is als bijlage bijgevoegd2.Ook de sociale partners nemen hierin hun verantwoordelijkheid. De Stichting
van de Arbeid roept met de nota Arbeid & Leeftijd van 20 januari
2006 hun achterbannen op om meer te investeren in leeftijdsbewust personeelsbeleid
en scholingsdeelname. De Regiegroep GrijsWerkt zal in de komende periode in
overleg treden met de CAO-coördinatoren om hen te stimuleren en te faciliteren
bij het maken van concrete afspraken.Via de tijdelijke regeling «stimuleren leeftijdsbewust beleid»
bevordert de overheid het werken tot op hogere leeftijd. Voor aanvragen van
bedrijven en brancheorganisaties is tot 2007 een totaal budget van € 21
miljoen beschikbaar. De belangstelling voor de regeling is groot. Veel bedrijven
willen met het onderwerp aan de slag. In totaal kunnen naar verwachting rond
de 450 projecten worden gestart. De resultaten en good practices worden –
onder meer via GrijsWerkt – breed verspreid.Andere voorbeelden van stimulerend en faciliterend overheidsbeleid zijn
de pilots die eind 2005 zijn gestart om intersectorale arbeidsmobiliteit te
stimuleren. Door werknemers breder inzetbaar te maken en hun mobiliteit te
bevorderen, zijn werknemers op termijn beter in staat langer op de arbeidsmarkt
te blijven. Door scholing kan worden voorkomen dat ouderen voortijdig uitvallen
als gevolg van verouderde vaardigheden en competenties en kan hun inzetbaarheid
en flexibele inzet worden bevorderd. Ook via de bevordering van
de erkenning van verworven competenties (EVC) wordt arbeidsmobiliteit en daarmee
langer werken gestimuleerd.Met de inzet van stimulerende maatregelen de komende jaren en gezien de
sterker wordende conjunctuur mag worden verwacht dat de vraag naar arbeid
en dus ook oudere werkzoekenden zal toenemen. Dit neemt niet weg dat de regering
de positie van ouderen op de arbeidsmarkt in het algemeen en de voortgang
van de cultuuromslag bij werkgevers en de beroepsbevolking ten aanzien van
de arbeidsparticipatie van ouderen in het bijzonder blijft monitoren. Vanaf
medio 2006 zal per kwartaal worden gerapporteerd over kerncijfers met betrekking
tot de arbeidsmarktpositie van ouderen.In 2006 en 2007 zal ik in samenwerking met de Regiegroep GrijsWerkt onderzoek
laten verrichten naar verandering in houding en gedrag ten aanzien van de
arbeidsdeelname van oudere werknemers in het bedrijfsleven en bij de beroepsbevolking.
Uit een in 2005 uitgevoerde nulmeting is gebleken dat van de ondervraagde
werkgevers minder dan de helft in het personeelsbeleid specifiek aandacht
besteedt aan oudere werknemers, en iets meer dan de helft dat niet doet.De leden van de fractie van de PvdA menen dat de regering bij de antwoorden
over het effect van de maatregelen op de arbeidsmarktpositie van ouderen niet
geheel consistent is. Zij noemt uiteenlopende maatregelen ter verbetering
van die positie. Waar zit nu de bottleneck van het probleem, vroegen deze
leden zich af.Voor de geringe arbeidsparticipatie van ouderen bestaan verschillende
oorzaken. Een belangrijke factor hierin zijn de tot recent gehandhaafde financieel
gunstige uittreedroutes voor ouderen. Lange tijd was bij alle partijen de
focus gericht op uitstroom en niet op investeren in en behoud van oudere werknemers.
Het is daarom cruciaal dat het beleid gericht op tegengaan van vroegtijdig
uittreden wordt voortgezet. Als vervroegde uittreding niet langer een optie
is, zullen sociale partners en werkgevers meer investeren in oudere werknemers
en zullen ouderen ook zelf aan hun inzetbaarheid blijven werken.Een andere oorzaak wordt gevormd door de verhouding tussen loonkosten
en productiviteit. Door tekortschietende investeringen in inzetbaarheid en
een eenzijdig arbeidsverleden zijn werknemers die op hogere leeftijd hun baan
kwijtraken, lastig te reïntegreren tegen hun oude loon. Zoals aangegeven
in antwoord op de vragen van de fracties van het CDA en de SP stimuleren de
overheid en de Stichting van de Arbeid deze investeringen nu intensief. De
overheid heeft daarnaast maatregelen getroffen die het in dienst houden of
nemen van ouderen aantrekkelijker hebben gemaakt.Een derde belangrijke oorzaak is de beeldvorming omtrent ouderen op de
arbeidsmarkt. De Regiegroep Grijswerkt bestrijdt de vooroordelen ten aanzien
van oudere werknemers en wijst in het licht van vergrijzing en ontgroening
op het belang van leeftijdsbewust personeelsbeleid.De leden van de fractie van de SP vragen of de reïntegratie van uitkeringsgerechtigden
boven de 50 jaar nog een werkelijke kans biedt op werk.Het reïntegratiebeleid is er op gericht niemand aan de kant te laten
staan. In 2005 zijn 600 oudere WW-gerechtigden duurzaam gereïntegreerd
na een traject gestart in 2004 of eerder. Het UWV heeft in 2005 voorts 6000
nieuwe reïntegratietrajecten voor werklozen vanaf 55 jaar in gang
gezet. Het UWV zet bij reïntegratie steeds meer maatwerk in, onder meer
door reïntegratietrajecten specifiek toe te snijden op oudere werklozen. De aantrekkende economie vormt een goede uitgangssituatie om te investeren
in reïntegratie. Ook ouderen dienen de kans te krijgen hiervan te profiteren.
Momenteel wordt onderzocht welke geslaagde initiatieven oudere werkzoekenden
weer aan een baan kunnen helpen. Dit onderzoek kan bijdragen aan het verbeteren
van de kansen van oudere werkzoekenden.De leden van de fractie van de SP vragen waarom de preventieprikkel is
geschrapt, nu het loslaten van het last-in-first-out principe voor ouderen
nadeel oplevert.Zoals in de memorie van antwoord aangegeven was de preventieprikkel (bestaande
uit een positieve en een negatieve prikkel) bedoeld om tegenwicht te bieden
aan de eerder in het wetsvoorstel opgenomen mogelijkheid om bij CAO afwijkende
ontslagcriteria overeen te komen. Met deze afwijkingsmogelijkheid beoogde
de regering de flexibiliteit op de arbeidsmarkt verder te vergroten, maar
tegelijkertijd te voorkomen dat deze versoepeling van het ontslagrecht zou
leiden tot een onevenredig hoge instroom van ouderen in de WW.De preventieprikkel was dus niet primair bedoeld om ontslag van ouderen
als zodanig te voorkomen, maar om het meer dan evenredig ontslaan van ouderen
tegen te gaan.In zijn analyse van 13 januari 20061
merkt het CPB op dat de positieve preventieprikkel weliswaar zou leiden tot
meer werkgelegenheid voor ouderen, maar niet zou verhinderen dat de WW als
route voor vervroegde uitreding wordt gebruikt. De negatieve prikkel zou dit
gebruik weliswaar verminderen, maar niet bijdragen aan de nagestreefde verhoging
van de werkgelegenheid van ouderen omdat werkgevers per saldo naar verwachting
structureel eerder minder dan meer ouderen in dienst zouden willen nemen of
houden. Daarnaast zou de ontslagbescherming van oudere werknemers die uit
zou gaan van de positieve prikkel ten koste gaan van de arbeidsmarktdynamiek.
De regering heeft om die reden besloten af te zien van de preventieprikkel
en van de afwijkingsmogelijkheid bij CAO.b. Effect verkorting uitkeringsduur WWDe leden van de PvdA-fractie nemen aan dat het activerende effect van
de verkorting van de maximum uitkeringsduur op het zoekgedrag dat in de memorie
van antwoord wordt genoemd, is gebaseerd op de verwijzing in het CPB rapport
naar het «ex post moral hazard» (p. 96 en 97 CPB-rapport). Zij
vragen of een dergelijk effect ook blijkt uit andere onderzoeken en in hoeverre
in die onderzoeken specifiek aandacht is besteed aan ouderen.Het activerende effect van een verkorting van de maximale uitkeringsduur
op het zoekgedrag is inderdaad gebaseerd op het bestaan van ex-post moral
hazard. Dit gedragseffect van de werkloosheidsverzekering en de impact daarvan
op de werkloosheidsduur blijkt uit divers empirisch onderzoek. Het CPB verwijst
op pagina 96 en 97 van de studie «Reinventing the welfare state»(maart
2006) expliciet naar dit empirisch onderzoek. Op basis van die studies neemt
het CPB ex post moral hazard mee in het MIMIC-model, het model dat wordt gebruikt
voor het doorrekenen van de gevolgen van arbeidsmarktmaatregelen.Bedoelde onderzoeken tonen aan dat een langere maximale uitkeringsduur
leidt tot een gemiddeld langere uitkeringsduur. Het intensievere zoekgedrag
wordt met name verklaard uit het feit dat de uitstroom uit de werkloosheid
sterk toeneemt aan het eind van de uitkeringsperiode2. Uit een analyse van Lindeboom en Theeuwes komt naar voren dat dit
effect vooral is toe te schrijven aan de verandering in het zoek- en acceptatiegedrag1. Als het einde van de uitkeringsperiode
nadert accepteren werklozen sneller een baan dan wanneer ze nog geruime tijd
recht hebben op een uitkering. Verder blijkt uit een onderzoek naar het effect
van de partner- en middelentoets in de bijstand uit 1996 dat 14 procent van
de WW-gerechtigden vlak voor een mogelijke instroom in de bijstand alsnog
werk vindt2. Dit wordt grotendeels toegeschreven
aan de dreigende inkomensachteruitgang.In deze onderzoeken wordt geen specifieke aandacht besteed aan ouderen.
Er is echter geen reden om aan te nemen dat ex-post moral hazard voor ouderen
niet of minder van belang zou zijn. Uit onderzoek van Heyma en Van Ours uit
2004 komt naar voren dat het effect van de potentiële uitkeringsduur
op de feitelijke duur sterker is naarmate de arbeidsmarktpositie ongunstiger
is3. Op grond hiervan kan worden aangenomen dat
ex post moral hazard ook bij ouderen een rol speelt.De leden van de fractie van de PvdA vragen hoe de vooronderstelling dat
mensen tot op zeer hoge leeftijd meer kans maken op reïntegratie door
een verkorting van de WW-uitkeringsduur zich verhoudt tot de vrijstelling
van de sollicitatieplicht die gemeenten aan werkzoekenden van 57,5 jaar en
ouder mogen geven?In antwoord op de vorige vraag van de PvdA-fractie is al verwezen naar
onderzoeken waaruit een samenhang blijkt tussen de potentiële en de feitelijke
arbeidsduur. Overigens kent de IOAW geen categoriale ontheffing voor werkzoekenden
van 57,5 jaar en ouder. Wel biedt artikel 37a van de IOAW gemeenten de bevoegdheid
om in individuele gevallen tijdelijke ontheffing te verlenen van de sollicitatieplicht
indien daartoe zeer dringende redenen aanwezig zijn. Bij de tijdelijke, individuele
ontheffing gaat het om in de persoonlijke omstandigheden gelegen redenen.
Deze ontheffing is niet beperkt tot werkzoekenden van 57,5 jaar en ouder.c. IOW/IOAWDe leden van de fractie van het CDA vragen aan welke termijn de regering
denkt bij de Inkomensvoorziening oudere werklozen (IOW) als tijdelijk arrangement.Het kabinet heeft in zijn reactie op het SER-adviesToekomstbestendigheid Werkloosheidswet ingestemd met de aanbeveling
om de IOW in 2010 te evalueren. Aan de hand van de uitkomsten van de evaluatie
zal het dan zittende kabinet naar verwachting een besluit nemen over de inkomensvoorziening
van oudere werknemers na afloop van de WW-uitkering. Vooralsnog ga ik bij
de IOW uit van een tijdelijke regeling tot 2011.De leden van de CDA-fractie vragen of het wetsvoorstel IOW bijdraagt aan
de ook door deze leden beoogde beperking van regelgeving en de noodzaak tot
vereenvoudiging. Kan de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijke arbeidsongeschikte
werkloze werknemers (IOAW) met enige aanpassingen niet geschikt worden gemaakt,
zo vragen deze leden.De regering heeft gekozen voor een nieuwe wet in plaats van aanpassing
van de IOAW om daarmee het tijdelijke karakter van de nieuwe regeling tot
uitdrukking te brengen. Aanpassing van de IOAW zou ten opzichte van een nieuwe
wet niet wezenlijk bijdragen aan beperking van de regelgeving. Bovendien wordt
een regeling altijd uitgelegd in het licht van haar ontstaansgeschiedenis.
Plaatsing in de juiste context draagt bij aan het begrip en de toegankelijkheid
van regelgeving. De leden van de PvdA-fractie vragen, onder verwijzing naar het eerder
door de regering gegeven antwoord over de grondslag van de IOW, waarom de
regering mensen die boven een gevorderde leeftijd werkloos worden, wil ontzien
op het punt van de vermogenstoets. Gelden thans nog dezelfde overwegingen
als in de jaren tachtig, zo vragen deze leden. Zo ja, dan verzoeken zij te
beargumenteren waarom een forse referte-eis wordt gesteld.De regering wil inderdaad de mensen die boven een gevorderde leeftijd
werkloos worden, ontzien op het punt van de vermogenstoets. Evenals in de
jaren tachtig is dit met name van belang in verband met de eigen-huisproblematiek;
het «opeten» van het in de eigen woning aanwezige vermogen door
verlening van bijstand onder verband van krediethypotheek. Die krediethypotheek
zou bij de doelgroep in de regel hoger zijn dan bij jongere werklozen omdat
de overwaarde van de woning gebruikelijk toeneemt met het klimmen van de jaren
van de eigenaar. De financiële lasten van de krediethypotheek, die gaan
lopen nadat de uitkering is beëindigd, leveren in dat geval een onevenredige
en ongewenste bijdrage aan de armoedeval.Met betrekking tot de referte-eis voor werknemers tot 60 jaar sluit de
referte-eis aan bij de van oudsher in de IOAW vastgelegde aansluiting bij
de referte-eisen van de WW. Hiermee wordt tot uitdrukking gebracht dat sprake
moet zijn van een substantiële deelname aan het arbeidsproces om de vermogenstoets
achterwege te laten. Voor de IOW-uitkering voor werknemers die vanaf de leeftijd
van 60 jaar werkloos worden, geldt een zwaardere referte-eis. Dit wordt gerechtvaardigd
door het feit dat op deze uitkering, behalve geen vermogenstoets, ook geen
partnertoets van toepassing is.De leden van de fractie van GroenLinks verzoeken de regering snel duidelijk
te maken hoe zij een einde wil maken aan de onduidelijkheid over de verrekening
van ontslaguitkeringen (stamrechten) met de IOAW.Het kabinet zal hierover na ontvangst van het SER-advies over het sociaal-economische
beleid op middellange termijn een standpunt formuleren. Het SER-advies wordt
uiterlijk in juni verwacht. Het kabinetsstandpunt wordt betrokken bij het
nieuwe Inkomensbesluit. Het ontwerp voor dit besluit zal worden voorgehangen
in de Eerste Kamer.De leden van de fractie van GroenLinks constateren dat het wetsvoorstel
met betrekking tot de partnertoets onderscheid maakt tussen oudere werknemers
die werkloos worden vóór het zestigste jaar en werknemers die
bij aanvang van de werkloosheid al zestig zijn.Voor de duidelijkheid, dit onderscheid doet zich niet voor bij het voorliggende
wetsvoorstel. De WW biedt een individueel en zelfstandig uitkeringsrecht,
zonder vermogenstoets of partnertoets. Het onderscheid is wel een element
van de IOW, waarover de SER heeft geadviseerd. De SER adviseert voor werknemers
die bij aanvang van de werkloosheid 50 jaar of ouder zijn, maar nog geen 60
jaar, het regime van de huidige IOAW als uitgangspunt te nemen. Voor werknemers
die bij aanvang van de werkloosheid 60 jaar of ouder zijn, zou het regime
van de vervolguitkering WW moeten gelden. Het kabinet heeft, zoals bekend,
het SER-advies overgenomen. Het wetsvoorstel waarin de IOW wordt uitgewerkt
wordt naar verwachting in augustus bij de Tweede Kamer ingediend.d. Overige maatregelenDe leden van de CDA-fractie achten de cijfers over instroom in en uitstroom
uit de WW weinig bemoedigend. Zij vragen of de regering maatregelen
zoals de overheid als werkgever heeft getroffen, tijdelijk aanvaardbaar acht,
nu een mentaliteitsverandering bij werkgevers en werknemers niet van de ene
op de andere dag te realiseren is.In de afgelopen jaren heeft de slechte conjunctuur, en de daarmee gepaard
gaande hogere algemene werkloosheid, ook voor oudere werkzoekenden gevolgen
gehad. Het werkloosheidspercentage onder ouderen (55–64) ligt in 2005
met 5,8% nog altijd beneden de totale werkloosheid (15–64) van
6,5%. Het onderzoek naar geslaagde initiatieven om oudere werkzoekenden
weer aan een baan te helpen, kan bijdragen aan het keren van de toename van
de werkloosheid. Dit onderzoek beoogt – in het licht van de overgenomen
aanbeveling van de OESO – gunstige resultaten breed onder de aandacht
te brengen van opdrachtgevers en uitvoerders van reïntegratie.Prognoses wijzen uit dat de krapte op de arbeidsmarkt in de toekomst zodanig
groot zal zijn, dat geen enkele werkgever (en dus ook het rijk niet) het zich
kan permitteren om geen optimaal beroep te doen op al het beschikbare arbeidsaanbod.
Voor het rijk als werkgever geldt dat iedereen die geschikt is, ongeacht leeftijd
of achtergrond, altijd welkom is om te solliciteren. Het beleid van de overheid
als werkgever is gericht op het langer laten werken van werknemers. Tijdelijk
is in de vorm van de FPU+-maatregel van dit beleid afgeweken om de taakstellingen
van het kabinet zo min mogelijk ten koste te laten gaan van bereikte resultaten
bij de instroom van vrouwen, jongeren en allochtonen.Het rijk stimuleert het langer werken van zijn werknemers via projecten
als het A+O-fonds-project Fairplay voor Older Workers. Als zodanig ziet het
rijk leeftijd niet als een probleem. Uit onderzoek blijkt dat niet zozeer
leeftijd van invloed is op het functioneren van medewerkers, maar verstarring
als gevolg van het te lang dezelfde functie uitvoeren. Leeftijdbewust personeelsbeleid
vraagt dan ook vooral om maatregelen die gericht zijn op het voorkómen
van verstarring van medewerkers en organisatie door een te lange functieverblijfsduur.De leden van de fractie van de PvdA vragen zich af hoe de Minister van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid aankijkt tegen het feit dat de zogeheten
Remkesregeling navolging krijgt bij gemeenten. Ziet de minister deze regeling
als een eenmalige en helaas noodzakelijke operatie die in de toekomst niet
meer zal voorkomen, zo vragen deze leden. Komt de rijksoverheid in dit soort
kwesties niet een voorbeeldfunctie toe?Een evenwichtige personeelsopbouw – en daartoe het verhinderen van
een onevenredige uitstroom van jongere werknemers – is van groot belang
voor het waarborgen van de continuïteit van de bedrijfsvoering van elke
organisatie en dus ook van de rijksoverheid. Een oververtegenwoordiging van
bijvoorbeeld de categorie 55-plussers zou, gelet op het ervaringsfeit dat
deze categorie gemiddeld genomen over vijf tot tien jaar uitstroomt, op afzienbare
termijn tot tekorten in de personeelsvoorziening leiden. Het in dienst houden
van jongere werknemers is dus een legitieme doelstelling.Navolging van de zogeheten Remkesregeling door gemeentelijke werkgevers
is de eigen verantwoordelijkheid van deze werkgevers. De desbetreffende gemeentebesturen
moeten hun personeelsbeleid uiteraard kunnen uitleggen aan hun gemeenteraden.
De argumentatie dat bij het rijk vergelijkbare maatregelen zijn genomen, is
wat mij betreft op zichzelf niet voldoende.Wat betreft de voorbeeldrol van de werkgever rijk, het is in het algemeen
juist dat het lastig is van werkgevers een bepaald gedrag te verlangen als de rijksoverheid dit niet zelf ten toon lijkt te spreiden. De argumenten
voor FPU+-maatregel, die los staat van het voorliggende wetsvoorstel, zijn
diverse malen met de Tweede en de Eerste Kamer besproken.Of een dergelijk type maatregel ooit opnieuw zal worden getroffen is aan
de toekomstige ministers van Binnenlandse Zaken.De leden van GroenLinks vragen of de regering overwogen heeft de financiering
van de FVP-regeling voort te zetten na 2008.De regering is niet voornemens om de financiering van deze regeling, die
nu door sociale partners wordt uitgevoerd, over te nemen. In dit verband lijkt
me wenselijk om de achtergrond van de FVP regeling te schetsen. Het vermogen
van het FVP dat bij wet in 1973 is opgericht was bestemd om te worden aangewend
voor de nog bij wet tot stand te brengen verplichte aanvullende pensioenverzekering
voor werknemers. De middelen van het fonds kwamen destijds voort uit de bevriezing
van kinderbijslag over de jaren 1973 tot en met 1975 en eenmalige bijdrage
van het Rijk.Toen in 1988 werd afgezien van de invoering van een verplichte pensioenverzekering
is een nieuwe bestemming voor het vermogen van het FVP gezocht. Het FVP-bestuur,
bestaande uit sociale partners heeft destijds de regeling ontworpen voor voortzetting
pensioenopbouw van werkloze werknemers. De wetgever heeft vervolgens het bestuur
de bevoegdheid gegeven om het FVP-vermogen hiervoor aan te wenden. Voor deze
regeling worden geen premies geheven. De regeling wordt volledig gefinancierd
uit het vermogen en de opbrengsten daarvan. Het FVP is in 1999 geprivatiseerd
en volledig overdragen aan sociale partners.De wet privatisering FVP bepaalt dat de middelen van het fonds aangewend
moeten worden ten behoeve van aanvullende pensioenvoorzieningen en onderzoek
inzake aanvullende pensioenen. Deze doelstelling komt tot uiting in de huidige
FVP-regeling.Gelet op de wijze van financiering van de regeling is altijd duidelijk
geweest dat de regeling eindig zou zijn. Het was alleen lange tijd onduidelijk
wanneer de regeling zou eindigen. Inmiddels is dat bekend: vanaf 2008
worden geen nieuwe rechten meer toegekend. Mochten sociale partners het wenselijk
vinden de regeling ook na 2008 voort te zetten, dan zullen zij daarvoor ook
de financiering moeten regelen.3. Beleid op middellange termijnDe leden van de CDA-fractie constateren dat nogal wat vragen eerst beantwoord
kunnen worden na ontvangst van het MLT-advies van de SER. Zij vragen een overzicht
te geven van de aan de orde komende onderwerpen, hoe het kabinet in de tijd
hiermede zal omgaan en op welke termijn het MLT-Advies nu exact wordt verwacht.Het advies van de SER over het sociaal-economische beleid op middellange
termijn wordt in juni verwacht. Het MLT-advies beslaat een breed scala van
sociaal-economische onderwerpen. Het kabinet zal na ontvangst van het advies
zo spoedig mogelijk reageren.De SER overlegt in het kader van het MLT-advies onder meer over het ontslagrecht
en het ontslagstelsel. In dit kader heeft de regering op verzoek van de Tweede
Kamer de SER verzocht ook aandacht te besteden aan een mogelijke verruiming
van de toepassing van het onmisbaarheidscriterium in het Ontslagbesluit. De regering heeft de SER op 29 april 2005 eveneens gevraagd aandacht
te besteden aan de mogelijkheden om aan het ontslag ook de voorwaarde te verbinden
dat de werkgever investeert in de employability van de werknemer.De SER heeft aangekondigd in het MLT-advies in te zullen gaan op de ontslagvergoedingenpraktijk.
Het kabinet zal daarom pas na ontvangst van dit advies een besluit nemen over
de vraag hoe eenmalige ontslagvergoedingen van invloed zullen zijn op uitkeringen
op grond van de IOAW, IOAZ, de TW, de ANW en de AOW. Het (concept) Inkomensbesluit
wordt voorgehangen in de Eerste Kamer.Verder heeft de regering de SER verzocht de problematiek van de financiering
van de WW in te passen in het MLT-advies.De leden van de fractie van GroenLinks vragen de regering om een beschouwing
over de wenselijkheid van invoering over de volle breedte van de arbeidsmarkt
van een systeem van WW-premiedifferentiatie zoals dat recent is ingevoerd
voor bepaalde seizoensgebonden bedrijfstakken.Met de invoering van premiegroepen op basis van contractsduur in vijf
sectorfondsen heeft de regering in de financiering van de WW prikkels geïntroduceerd
die werkgevers stimuleren meer continuïteit in de organisatie van het
werk aan te brengen. Deze prikkels dringen cyclische en seizoenwerkloosheid
terug en beperken het beroep op de WW.Belangrijke randvoorwaarde bij de invoering van premiedifferentiatie is
dat de stimulans die van het systeem uitgaat voldoende effectief moet zijn.
De prikkel moet daartoe voldoende gericht en direct zijn en de prikkel moet
ook sterk genoeg zijn. Daarnaast moeten de kosten die samen hangen met de
uitvoering van het systeem en de administratieve lasten voor werkgevers zo
laag mogelijk worden gehouden. Ook moet participatie worden bevorderd doordat
enerzijds het in dienst houden van personeel wordt gestimuleerd en eventuele
negatieve gevolgen voor het aannemen van personeel beperkt worden.De ratio achter het model is dat het risico op instroom in de WW lager
is, indien een arbeidsovereenkomst voor langere duur of onbepaalde tijd wordt
aangeboden. Dit rechtvaardigt een lagere premie. Daarnaast is ook feitelijk
gedurende het jaar waarover de lage premie van toepassing is geweest, geen
sprake geweest van instroom in de WW.Gelet op het feit dat de premies ook in de nieuwe systematiek lastendekkend
worden vastgesteld zullen de gemiddelde wachtgeldpremies en daarmee dus ook
de loonkosten, afnemen en zal er binnen de sectoren een verschuiving van lasten
optreden van werkgevers die minder instroom in de WW veroorzaken, naar werkgevers
die meer instroom in de WW veroorzaken.De regering heeft de invoering van deze vorm van premiedifferentiatie
zo gericht mogelijk ingevoerd en daarom vooralsnog beperkt tot vijf sectoren,
omdat in deze sectoren relatief vaak sprake was van kortdurende cyclische
en seizoenwerkloosheid. Een uitbreiding naar andere sectoren met minder kortdurende
cyclische en seizoenwerkloosheid ligt vooralsnog niet voor de hand.4. De doorwerking van de wijzigingen in de WW naar
de WGADe leden van de CDA-fractie zijn van oordeel dat de voorgestelde doorwerking
van de wijzigingen in de WW naar de loongerelateerde werkhervattingsuitkering
gedeeltelijk arbeidsgeschikten (WGA) personen met een functiebeperking extra
zwaar treffen. Voor wat betreft de reïntegratiemogelijkheden
van arbeidsgehandicapten verwijzen zij naar het RWI-onderzoek «De weg
terug: van arbeidsongeschiktheid naar werk». Zij verzoeken de regering
hier nader op in te gaan, evenals op het NIVEL-onderzoek «Financiële
situatie van chronisch zieken en gehandicapten 2004/2005» en koopkrachtberekeningen
van het Nibud.Alvorens op deze onderzoeken in te gaan, wil ik aangeven waarom de wijziging
in de duur van de WW-uitkering dient door te werken naar de loongerelateerde
WGA-uitkering. Voor de invoering van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen
(Wet WIA) diende een gedeeltelijk arbeidsgeschikte die werkloos was, naast
zijn WAO-uitkering een WW-uitkering aan te vragen. Dit bracht mee dat een
wijziging in de duur van de loongerelateerde WW-uitkering ook direct gevolgen
had voor de rechtspositie van gedeeltelijk arbeidsgeschikten.Voorts is van belang dat de duur van de WAO-loondervingsuitkering in de
regel één jaar korter was dan de duur van de loongerelateerde
WW-uitkering. Bij de introductie van de loondervingsuitkering in de WAO in
1993 is daar bewust voor gekozen, omdat de WAO een wachttijd kent van 52 weken.
In die wachttijd had de gedeeltelijk arbeidsgeschikte aanspraak op een uitkering
op grond van de Ziektewet (ZW) en, sinds de invoering van de Wulbz op 1 maart
1996, aanspraak op loondoorbetaling.In de Wet WIA is ervoor gekozen om de WW voor gedeeltelijk arbeidsgeschikten
te integreren in de WGA. Dit heeft het voordeel dat een gedeeltelijk arbeidsgeschikte
bij werkloosheid nog maar één in plaats van twee uitkeringen
hoeft aan te vragen. Deze vereenvoudiging betekende wel dat met betrekking
tot de duur van de loongerelateerde WGA-uitkering een keuze moest worden gemaakt.
Daarvoor kon worden aangesloten bij de duur van de WAO-loondervingsuitkering
(eigenlijk diende die duur – in lijn met de in de Wet TBA gemaakte keuze –
te worden verminderd met één jaar vanwege de verlenging van
de wachttijd) of de duur van de loongerelateerde WW-uitkering. De regering
heeft voor de laatstgenoemde duur gekozen, omdat die langer was.In het licht van het bovenstaande ben ik van mening dat de wijziging in
de duur van de WW-uitkering dient door te werken naar de loongerelateerde
WGA-uitkering. De duur van deze uitkering is immers doelbewust gelijk aan
de duur van de WW-uitkering. Ten opzichte van de situatie van dit moment wordt
de duur van de uitkering van de gedeeltelijk arbeidsgeschikte weliswaar bekort,
dit geldt niet ten opzichte van de situatie voor de invoering van de Wet WIA.Bovendien zou het niet doorwerken van de wijziging van de WW-duur, betekenen
dat gedeeltelijk arbeidsgeschikten over een langere periode een financiële
compensatie voor het risico van werkloosheid ontvangen, dan werknemers die
na twee jaar ziekte minder dan 35% arbeidsongeschikt zijn. Immers,
de loongerelateerde WGA-uitkering biedt compensatie voor het inkomensverlies
als gevolg van werkloosheid én arbeidsongeschiktheid. Het valt niet
te rechtvaardigen dat een werkloze werknemer die 60% arbeidsgeschikt
is een langer durende «werkloosheidsuitkering» ontvangt dan iemand
die 70% arbeidsgeschikt is. Hun positie is uiteraard wel verschillend,
en daarom ontvangt de eerstgenoemde tot zijn 65e jaar een uitkering vanwege
zijn arbeidsongeschiktheid.Met betrekking tot het RWI-rapport «De weg terug: van arbeidsongeschiktheid
naar werk» merkt de regering het volgende op. Dit rapport gaat over
de gevolgen van de herbeoordelingen voor mensen met een WAO-uitkering in de
periode 2001–2004. Het rapport laat zien dat tot 1 oktober 2004
circa 17% van de niet-werkende herbeoordeelden binnen drie
jaar na de herbeoordeling werk heeft gevonden. Het aantal werkenden dat er
in is geslaagd werkuitbreiding te realiseren, ligt op 2%. De onderzoekers
plaatsen echter kanttekeningen bij deze bevinding. Door de wijze van registratie
is hun inschatting van de mate van werkuitbreiding een (mogelijk lage) ondergrens
voor de werkelijke omvang van het aantal werkuitbreidingen na herbeoordeling.
De herbeoordeling kan immers juist het gevolg zijn van uitbreiding van het
aantal werkuren. In dat geval zal de herbeoordeling niet opnieuw leiden tot
meer arbeidsuren. Voorts was de registratie van het aantal arbeidsuren in
de gebruikte gegevensbestanden onvoldoende betrouwbaar. Dit leidde tot een
onderschatting van het aantal gewerkte uren na de herbeoordeling. In een korte
enquête onder 16 herbeoordeelden die werkten ten tijde van de herbeoordeling
en de WAO-uitkering (gedeeltelijk) kwijtraakten, gaf de helft aan dat het
aantal arbeidsuren inmiddels is uitgebreid.In het rapport wordt opgemerkt dat het kabinet op de juiste koers zit
door op het terrein van arbeidsongeschiktheid een cultuuromslag te bewerkstelligen.
Het gaat niet meer om iemands beperkingen, maar om zijn mogelijkheden. Het
rapport onderstreept de noodzaak van de wijzigingen die op het vlak van arbeidsongeschiktheid
en reïntegratie zijn gerealiseerd. Met de herbeoordelingsoperatie en
de invoering van de Wet WIA staat activering meer dan in het verleden centraal.
De herbeoordelingsoperatie behelst enerzijds een strengere herbeoordeling,
maar anderzijds een veel nadrukkelijker focus op werkhervatting met een heel
gericht reïntegratiebeleid. Mensen worden aangesproken op hun resterende
verdiencapaciteit. Om hen de mogelijkheid te bieden die te benutten heeft
het kabinet voor deze groep extra reïntegratiemiddelen vrij gemaakt.
In het Sociaal Akkoord 2004 en de werktop op 1 december 2005 is afgesproken
dat degenen die niet direct aansluitend op de herbeoordeling een baan vinden,
aanspraak kunnen maken op een reïntegratietraject. Het kabinet en de
sociale partners hebben bij deze gelegenheden afspraken gemaakt over reïntegratie
van gedeeltelijk arbeidsgeschikten. Beoogd is met deze afspraken het reïntegratieproces
voor gedeeltelijk arbeidsgeschikten waar mogelijk te verbeteren, zodat de
kans op reïntegratie voor deze groep maximaal is.Bovendien zijn sinds 2004 verschillende mogelijkheden voor maatwerk bij
reïntegratie geïntroduceerd. Dat begint met het opstellen van een
reïntegratievisie. Het UWV stelt voor iedere herbeoordeelde van wie de
uitkering wordt verlaagd of beëindigd, een reïntegratievisie op.
Daarin legt de arbeidsdeskundige de afspraken op het terrein van reïntegratie
vast. Daarnaast zal de introductie van de reïntegratiecoach en de reïntegratiebegeleider
bij het UWV tot een toename van het maatwerk leiden. Met individuele cliënten
worden afspraken gemaakt over wat nodig is om weer aan het werk te kunnen.
Op basis van die afspraken kunnen reïntegratiediensten of volledige reïntegratietrajecten
worden ingezet. De cliënt kan daarbij ook zelf kiezen voor een reïntegratiebedrijf,
via de individuele reïntegratieovereenkomst (IRO). Voor zeer moeilijk
plaatsbaren is aanvullende bekostiging van scholing mogelijk via het zogenoemde «scholingsprotocol»
van het UWV.Mede naar aanleiding van de voorlopige rapportage van het NIVEL-onderzoek
in september 2005 en het onderzoek van de Belastingdienst naar de buitengewone
uitgavenregeling zijn in het Belastingplan 2006 reeds verbeteringen opgenomen
van de buitengewone uitgavenregeling. Hiermee is de inkomenspositie van chronisch
zieken en gehandicapten in 2006 verbeterd. De fiscale buitengewone uitgavenregeling
houdt door zijn systematiek ook rekening met verborgen kosten die samenhangen
met ziekte. Enerzijds gebeurt dit door de forfaits, anderzijds door de vermenigvuldigingsfactor
voor specifieke uitgaven. Deze vermenigvuldigingsfactor is bij
het Belastingplan 2006 verhoogd van 1,65 naar 2,13. De verhoging van de vermenigvuldigingsfactor
leidt ertoe dat het overgrote deel van de specifieke kosten van chronisch
zieken en gehandicapten worden vergoed. De doorwerking van de buitengewone
uitgavenregeling naar de huur- en zorgtoeslag leidt verder voor veel huishoudens
tot additioneel voordeel. De forfaits in de buitengewone uitgavenregeling
geven daarnaast een compensatie voor verborgen kosten. Hogere inkomens inkomens
hebben geen profijt van de hogere vermenigvuldigingsfactor. Zij profiteren
in 2006 veelal van het verbod op premiedifferentiatie naar risico in de ZVW.
Doordat verzekeraars een acceptatieplicht kennen is het voor deze groep makkelijker
geworden om tegen een reguliere premie een verzekering te sluiten. Ook hebben
veel verzekeraars aangegeven geen aanvullende eisen te stellen bij het afsluiten
van aanvullende verzekeringen. Hierdoor worden ook chronisch zieken en gehandicapten
in staat gesteld om zich optimaal te verzekeren en de hoeveelheid zelf betaalde
zorgkosten te beperken. Zij zijn daardoor minder snel aangewezen op compensatie
van kosten via de buitengewone uitgavenregeling of de bijzondere bijstand.Mochten de noodzakelijke zorgkosten ondanks bovenstaande de draagkracht
van het huishouden overstijgen, dan bestaat er voor gemeenten de mogelijkheid
om voor verborgen kosten bijzondere bijstand te verstrekken (zowel individueel
als categoriaal).Alles overziende is het kabinet derhalve van mening dat definitieve rapportage
van het NIVEL geen aanleiding geeft om verdere ondersteunende maatregelen
te nemen ten behoeve van de inkomenspositie van chronisch zieken en gehandicapten.Het kabinet heeft op 9 maart het definitieve NIBUD rapport «Koopkrachtberekeningen
voor huishoudens met chronisch zieken en gehandicapten voor 2005–2006»
ontvangen. Voor een goede beoordeling van deze gegevens is een nadere bestudering
van de resultaten noodzakelijk. Het kabinet heeft toegezegd eind april met
een nadere duiding van het koopkrachtbeeld 2006 te komen. In deze brief zal
ook specifiek aandacht worden besteed aan de financiële situatie van
chronisch zieken en gehandicapten.Op verzoek van uw Kamer onderzoekt een werkgroep op dit moment mogelijkheden
om de buitengewone uitgavenregeling en de zorgtoeslag te integreren. Deze
werkgroep kijkt niet alleen naar de mogelijkheden van integratie, maar heeft
ook aandacht voor vereenvoudiging, terugdringen van niet-gebruik en zorgen
voor een adequate compensatieregeling voor chronisch zieken en gehandicapten.
De compensatie van niet-medische kosten of verborgen kosten zal hierin dan
ook een plaats krijgen. Het rapport van deze werkgroep zal op een zodanig
tijdstip worden aangeboden dat het nog mogelijk is om voor het zomerreces
2006 hierover met elkaar van gedachten te wisselen.5. De routeplanner naar werk: de poortwachterstoets
en het maatwerk bij reïntegratieDe leden van de fracties van het CDA, de SP, de ChristenUnie en de SGP
stellen vragen over de routeplanner naar werk, de poortwachtertoets die daarvan
deel uitmaakt, het maatwerk bij de invulling van de sollicitatieplicht, de
ontheffing van de sollicitatieplicht en de voorlichting aan de WW-gerechtigden
over deze wijzigingen.a. Maatwerk bij sollicitatieplichtDe leden van de Christen Unie en de SGP zijn van mening dat het door deSER bepleite model van maatwerk op individueel niveau niet is overgenomen.Het door de SER voorgestane maatwerk voor WW-gerechtigden houdt in dat
het UWV bij de toepassing van de sollicitatieplicht en de inzet van reïntegratiemiddelen
meer rekening moet houden met de arbeidsmarktkansen van de betrokkene. De
SER ziet daarbij als uiterste optie een rol weggelegd voor een individuele
ontheffing van de sollicitatieplicht. Deze voorstellen heb ik integraal overgenomen
van de SER. Het maatwerk krijgt, zoals toegelicht in de memorie van antwoord
aan uw Kamer, zijn beslag in de routeplanner naar werk. De reïntegratiecoaches
van het UWV gaan individueel maatwerk leveren bij de invulling van de sollicitatieplicht
en de inzet van reïntegratieactiviteiten (route B). Ook een WW-gerechtigde
die door het CWI wordt begeleid (route A) weet bij aanvang van zijn uitkering
straks precies wat er van hem wordt verwacht. Zodra de nieuwe werkwijze is
geïmplementeerd, maakt het CWI individuele afspraken over de invulling
van de WW-verplichtingen met de betrokkene. Na drie maanden wordt met de WW-gerechtigde
bekeken of hij deze is nagekomen (poortwachtertoets). Als sluitstuk op dit
maatwerk krijgt het UWV de bevoegdheid om in individuele gevallen een tijdelijke
ontheffing van de sollicitatieplicht te verlenen. Dit is geheel in lijn met
het SER-advies Toekomstbestendigheid Werkloosheidswet.1Eveneens in lijn met het SER advies zie ik de ontheffing als een uiterste
optie. Een ontheffing houdt immers geen activiteit maar passiviteit in. Het
is niet wenselijk mensen een ontheffing te geven en langs de zijlijn te laten
staan. Het structureel maken van de tijdelijke vrijstellingsregeling voor
oudere uitkeringsgerechtigden betekent in feite het afschrijven van ouderen
voor de arbeidsmarkt. Dit heeft zeker niet mijn voorkeur. Dit alles neemt
niet weg dat het maatwerk van het UWV onder omstandigheden onvoldoende soelaas
kan bieden en een tijdelijke ontheffing aangewezen kan zijn. Tijdens de plenaire
behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer heb ik geschetst dat dit
aan de orde kan zijn bij WW-gerechtigden die worden getroffen door een calamiteit,
die intensieve mantelzorg verlenen of die, in het kader van een traject gericht
op terugkeer naar de arbeidsmarkt, zonder de druk van de sollicitatieplicht
vrijwilligerswerk verrichten. In tegenstelling tot wat de SGP en ChristenUnie-fractie
stellen gaat het hierbij niet om «de al bekende» categorieën:
deze ontheffing staat open voor alle WW-gerechtigden, ongeacht hun leeftijd.b. Ontwerpbesluit ontheffingsbevoegdheid UWVDe leden van de CDA-, SP-, ChristenUnie- en SGP-fractie vragen op welk
moment de algemene maatregel van bestuur inzake de ontheffingbevoegdheid kan
worden verstrekt. In het bijzonder vragen het CDA en de SP de aandacht voor
de oudere WW-gerechtigden. Het CDA wenst te vernemen hoe de ontheffingscriteria
voor de ouderen eruit zullen zien.Ik verwacht dat ik het conceptbesluit eind mei aan uw Kamer kan voorleggen.
Op dit moment wordt commentaar van het UWV ingewonnen over de vormgeving van
de ontheffingsbevoegdheid.Vooropgesteld moet worden dat binnen het nieuwe maatwerk van het UWV meer
rekening kan worden gehouden met de oudere WW-gerechtigde. Het UWV zal de
sollicitatieplicht immers een variabele, meer op maat gesneden invulling gaan
geven. Wanneer het voor een WW-gerechtigde gezien zijn leeftijd en arbeidsverleden
zeer moeilijk zal zijn weer werk te vinden, zal minder de nadruk worden gelegd
op de sollicitatieplicht en het accent meer verschuiven naar reïntegratieactiviteiten. In antwoord op de daartoe strekkende vragen en opmerkingen van de
CDA- en SP-fractie wil ik erop wijzen dat dit ook vrijwilligerswerk kan zijn.
In tegenstelling tot wat deze fracties veronderstellen, staat het een WW-gerechtigde
vrij om vrijwilligerswerk te verrichten. Zolang hij zich beschikbaar stelt
voor de arbeidsmarkt behoudt hij zijn uitkering. c. Informatievoorziening over routeplanner en poortwachterstoetsDe leden van de CDA-fractie wensen te vernemen hoe het staat met de precieze
vormgeving van de informatievoorziening voor WW-gerechtigden over de poortwachtertoets
en de routeplanner naar werk.Goede informatievoorziening voor WW-gerechtigden is, zoals de CDA-fractie
terecht opmerkt, van groot belang. De in de wetgeving vervatte regels moeten
worden vertaald naar voor WW-gerechtigden heldere informatie over de rechten
en plichten. Ter uitvoering van de motie Verburg e.a. nemen het UWV en de
CWI de manier waarop WW-gerechtigden nu worden geïnformeerd, nog eens
kritisch onder loep. Daarbij wordt bezien op welke wijze WW-gerechtigden integraal
kunnen worden voorgelicht over de veranderingen op gebied van de routeplanner
naar werk, het maatwerk bij de invulling van de sollicitatieplicht en de inzet
van reïntegratieactiviteiten, de poortwachtertoets en de ontheffing van
de sollicitatieplicht. Natuurlijk zal ik de kwaliteit van de informatievoorziening
nauwlettend volgen en erop toezien dat de verbeterde informatievoorziening
tijdig voor de invoering van de poortwachtertoets en de routeplanner beschikbaar
is.d. Bezwaar- en beroepsproceduresDe CDA-fractie is bevreesd voor willekeur en een toename van beroepsprocedures
met de introductie van meer maatwerk en de ontheffing van de sollicitatieplicht.Wanneer de wetgever open normen stelt, wordt de uitvoerder de ruimte gegeven
om die normen in de uitvoeringspraktijk te operationaliseren. Deze discretionaire
ruimte dient echter in geen geval te leiden tot willekeur. Het UWV is zich
bewust dat aan maatwerk het risico is verbonden dat de oordelen in individuele
gevallen te veel uit elkaar kunnen gaan lopen met rechtsongelijkheid als gevolg.
Daarom heeft hij met het oog op het nieuwe maatwerk een intern kwaliteitssysteem
opgezet, zoals beschreven in mijn brief van 18 november 20051. Dit stelt het UWV in staat de eenheid in de uitvoering
te bewaken en willekeur te voorkomen.Met de introductie van de in dit wetsvoorstel vervatte wijzigingen en
de invoering van het nieuwe maatwerk zal het aantal bezwaarschriften en beroepsprocedures
naar verwachting tijdelijk toenemen. Dit is gebruikelijk na een wijziging
van regelgeving of beleid van enige betekenis. De ervaring wijst uit dat deze
effecten na verloop van tijd weer verdwijnen zodra de nieuwe regels zijn uitgekristalliseerd.6. Technisch-juridische vragena. Starters uit WWDe leden van de CDA-fractie vragen welke verruimingen er komen voor werklozen
die een eigen bedrijf willen starten. Voorts vragen deze leden naar de relatie
met het onderzoek naar microkredieten. Voorts vragen zij inzicht in het conceptbesluit
inkomstenverrekening. In de huidige situatie is het uitvoeren van activiteiten ten behoeve van
een eigen bedrijf reden om de WW-uitkering met onmiddellijke ingang te beëindigen.
Betrokkene is immers niet meer werkloos. Met onderhavig wetsvoorstel worden
in wet- en regelgeving mogelijkheden gecreëerd om het starten als zelfstandig
ondernemer te stimuleren. WW-gerechtigden die willen starten als zelfstandig
ondernemer kunnen na toestemming van het UWV gedurende maximaal 6 maanden
werkzaamheden verrichten ten behoeve van een eigen bedrijf met behoud van
uitkering en zonder sollicitatieplicht.In het geval een startende ondernemer zijn werkzaamheden binnen 18 maanden
na de start weer beëindigt, herleeft de WW-uitkering. In onderhavig wetsvoorstel
wordt voorgesteld de herlevingstermijn te koppelen aan het opgebouwde WW-recht,
met een minimum van 18 maanden en een maximum van 38 maanden. Door deze wijziging
kunnen met name oudere werknemers gedurende een langere periode terugvallen
op de uitkering.Van de inkomsten uit zelfstandig ondernemerschap wordt 70% verrekend
met de WW-uitkering. De wijze van verrekening wordt geregeld in het Besluit
vaststelling inkomsten startende zelfstandigen WW.De inwerkingtreding van deze voorstellen is voorzien op 1 juli 2006
en staat los van het lopende onderzoek naar de haalbaarheid van een waarborgfonds
voor microkredieten.b. Arbeidsverledenbeschikking en verzorgingsforfaitDe leden van de fractie van de PvdA constateren dat een correcte registratie
van verzekerde jaren in belang toeneemt als gevolg van de arbeidsverledeneis.
Deze leden stellen vragen over het bereik van en de ervaringen met de arbeidsverledenbeschikkingen.De leden van de SP-fractie sluiten zich hierbij aan en vragen aanvullend
of een cesuur in het arbeidsverleden ontstaat bij mensen die een deel van
hun arbeidsverleden als zelfstandig ondernemers hebben gewerkt.Op grond van de Wet uitbreiding feitelijk arbeidsverleden
WW1 stuurt het UWV eenmaal per vijf
jaar een arbeidsverledenbeschikking binnen achttien maanden na ommekomst van
de betreffende vijf jaarperiode. Aangezien in deze wet is geregeld dat het
feitelijke arbeidsverleden betrekking heeft op de kalenderjaren vanaf 1998
en het UWV dus ten aanzien van de jaren vóór 2005 een inhaalslag
moest maken is in de wet een overgangsbepaling opgenomen. Deze regelt dat
het UWV tot 2012 de tijd krijgt om in het voorgeschreven vijfjaars-ritme te
komen. Tot 1 januari 2006 is het arbeidsverleden geregistreerd in verschillende
UWV-systemen. Vanaf 1 januari 2006 wordt het arbeidsverleden vastgelegd
in een centraal arbeidsverledensysteem.De start van de verzending van arbeidsverledenbeschikkingen is gepland
vanaf 2007. Samen met het UWV bezin ik mij momenteel op de periodieke
verstrekking van de arbeidsverledenbeschikking. Dit is ingegeven door de motie
Omtzigt en Weekers die de regering oproept jaarlijks een verzekerdenbericht
te verstrekken en het on-line opvragen van gegevens mogelijk te maken2, en het amendement Omtzigt waarin is vastgelegd dat
vanaf 2009 de gegevens over opgebouwde rechten (arbeidsverleden) samen
met de polisinformatie (verzekeringsbericht) aan de verzekerden ter beschikking
worden gesteld3. De informatie over de opgebouwde
rechten zal overigens zodanig verstrekt worden dat de verzekerden kunnen zien
hoeveel recht zij hebben opgebouwd, ook als zij over een bepaald kalenderjaar
niet volledig aan de voorwaarden voldoen. Het UWV registreert het arbeidsverleden als werknemer; arbeid als zelfstandige
wordt niet geregistreerd. Arbeid als werknemer leidt tot een verzekering voor
de WW en de andere werknemersverzekeringen. De werknemer die werkloos wordt
en die een deel van zijn arbeidsverleden uitsluitend als zelfstandige heeft
gewerkt, heeft over dat deel van zijn arbeidsverleden geen WW-rechten opgebouwd.De leden van de fractie van de PvdA vragen hoe de effectiviteit van het
verzorgingsforfait kan worden vastgesteld nu niet wordt geregistreerd hoeveel
werkenden er rechten aan ontlenen. Wil de minister ervoor zorgdragen dat het
UWV deze registratie wel ter hand neemt, zo vragen deze leden.Het verzorgingsforfait strekt ertoe om kalenderjaren waarin personen kinderen
tot vijf jaar verzorgen en zij niet voldoen aan de voorwaarde van de arbeidsverledeneis
(over ten minste 52 dagen loon ontvangen), gelijk te stellen met arbeidsverleden.
De duur van het arbeidsverleden bepaalt de duur van het WW-recht. Het verzorgingsforfait
biedt een compensatie voor het feit dat personen die jonge kinderen verzorgen,
in de regel een geringer arbeidsverleden opbouwen dan andere werknemers. Uit
de Emancipatiemonitor 2002 bleek dat werkende vrouwen na de geboorte van hun
eerste kind weliswaar vaker bleven werken dan vóór 1980, maar
dat nog steeds 30% stopte met werken1.
De regering acht een registratie van het exacte beroep op het verzorgingsforfait
niet doelmatig.Het verzorgingsforfait is per 1 januari 2005 beperkt bij de Wet uitbreiding
feitelijk arbeidsverleden WW. Dit wetsvoorstel wijzigt de regeling van het
verzorgingsforfait niet. Wel biedt het voorstel een grondslag voor een gelijksoortige
gelijkstelling van kalenderjaren waarin – onder bepaalde voorwaarden –
mantelzorg is verricht.c. VerwijtbaarheidstoetsDe leden van de fractie van de PvdA vragen naar de rechtvaardiging van
het onderscheid tussen de verplichtingen om te voorkomen dat men verwijtbaar
werkloos wordt enerzijds en het voorkomen van een benadelingshandeling in
het kader van de ZW anderzijds. De werknemer wordt in het kader van de WW
niet langer verweten dat hij zich niet verzet tegen zijn ontslag. Een zieke
werknemer dient zich echter tijdens de periode waarin zijn loon wordt doorbetaald
wel tegen zijn ontslag te verzetten tenzij hij een deugdelijke grond heeft
om met het ontslag in te stemmen. Kan een zieke werknemer een sanctie ontgaan
door zich hersteld te melden, zo vragen deze leden.De leden van de PvdA-fractie vervolgen dat het antwoord van de minister
dat het zonder de nieuwe sanctie voor de werkgever
relatief eenvoudig wordt om onder zijn verplichtingen uit te komen, de verwarring
alleen maar groter maakt. Indien dát de achtergrond achter de maatregel
is, ligt een uitbreiding van de verhaalssanctie jegens de werkgever niet meer
in de rede dan een sanctie jegens de werknemer die – anders dan de werkgever –
geen enkel voordeel behaalt door met ontslag in te stemmen, zo vragen de leden
van de PvdA-fractie.De beperking van de verwijtbaarheidstoets heeft als doel om de ontslagpraktijk
te versoepelen en in het bijzonder om een einde te maken aan vele tienduizenden
pro forma ontslagprocedures, die niet gaan over de beëindiging van de
arbeidsovereenkomst, maar over het zekerstellen van de WW-uitkering. Zonder
nadere maatregelen zou dit er echter toe kunnen leiden dat de prikkel voor
werkgevers om zieke werknemers te reïntegreren, wordt ondergraven. Deze
prikkel bestaat immers uit de verplichting om bij ziekte het
loon gedurende twee jaar, bij een loonsanctie maximaal drie jaar, door te
betalen. Deze verplichting vervalt als de arbeidsovereenkomst eindigt. Tijdens
de loondoorbetalingsperiode mag de werkgever de arbeidsovereenkomst van de
zieke werknemer niet opzeggen. Het opzegverbod verhindert echter niet dat
de arbeidsovereenkomst met wederzijds goedvinden wordt beëindigd. Dit
doet geen recht aan de prikkel voor de werkgever om de zieke werknemer te
reïntegreren en evenmin aan de in de wet opgenomen reïntegratieverplichtingen
voor de werkgever en de werknemer bij ziekte. Deze verplichtingen richten
zich dus uitdrukkelijk ook tot de werknemer: de zieke werknemer dient er alles
aan te doen om weer aan de slag te komen. De voorgestelde sanctieregeling
van artikel 45, zevende lid, ZW is naar mijn oordeel dan ook goed te motiveren.
De voorgestelde regeling houdt in dat, wanneer een zieke werknemer zonder
deugdelijke grond nalaat verweer te voeren tegen of instemt met een beëindiging
van de dienstbetrekking in de periode waarin recht bestaat op loondoorbetaling,
dit aangemerkt wordt als een benadelingshandeling voor de ZW.De motivering is als volgt. Uit de Wet verbetering
poortwachter vloeit voort dat een werkgever en werknemer in de eerste
twee jaar van ziekte beide al het redelijkerwijs mogelijke moeten doen aan
verzuimbegeleiding en reïntegratie. De zieke werknemer moet het werk
waar mogelijk weer hervatten en niet afhankelijk worden van een uitkering.
In lijn hiermee geldt de eerste twee jaar van ziekte een opzegverbod. In het
algemeen biedt reïntegratie bij de eigen werkgever de beste mogelijkheden
tot werkhervatting.Het is van belang dat dit beleid niet wordt doorkruist. Met de voorgestelde
beperking van de verwijtbaarheidstoets van de WW wordt dus niet beoogd om
de toets op benadeling in de ZW te beperken. Daarvoor is de voorgestelde regeling
noodzakelijk. Voorkomen moet worden dat de reïntegratie-inspanningen
van de werkgever en de werknemer en de ontslagbescherming bij ziekte worden
uitgehold. Het nalaten verweer te voeren of het instemmen met ontslag door
een zieke werknemer vergt derhalve een grondige toetsing, en, ingeval daarvoor
geen deugdelijke grond bestaat, een sanctie. De voorgestelde regeling voorziet
hierin en spreekt de werknemer aan om niet zonder meer in te stemmen met ontslag
bij ziekte.De leden van de PvdA-fractie hebben op zich gelijk dat een verhaalssanctie
voor de werkgever al bestaat. Wanneer de dienstbetrekking wordt beëindigd
binnen het loondoorbetalingstijdvak van 104 weken, toetst het UWV achteraf
de gedurende het dienstverband verrichte reïntegratie-inspanningen, indien
de werknemer langer dan zes weken ziek is geweest. Wanneer het UWV tot het
oordeel komt dat de werkgever tot het moment van de eindiging van het dienstverband
onvoldoende reïntegratie-inspanningen heeft verricht, dient het UWV ziekengeld
op de werkgever te verhalen. Een uitbreiding van deze verhaalssanctie met
een sanctie wegens eindiging van de dienstbetrekking binnen het loondoorbetalingstijdvak
van 104 weken past niet binnen de systematiek van de verhaalssanctie. Bovendien
zou het UWV daarbij – anders dan bij een sanctie wegens een benadelingshandeling
door de werknemer – onderscheid moeten maken tussen een beëindiging
op initiatief van de werkgever (waarbij een verhaalssanctie wel op zijn plaats
zou zijn) en een beëindiging op initiatief van de werknemer (waarbij
een verhaalssanctie niet op zijn plaats zou zijn). Dat onderscheid is niet
goed te maken in situaties waarin de dienstbetrekking eindigt met wederzijds
goedvinden. De leden van de fractie van GroenLinks vragen of na invoering van het
wetsvoorstel in twee geduide situaties sprake zal zijn van verwijtbare werkloosheid
of een benadelingshandeling.De situatie waarin de werknemer nalaat bij opzegging in strijd met een
bijzonder opzegverbod een beroep te doen op de vernietigbaarheid leidt op
zichzelf niet tot verwijtbare werkloosheid. In het voorgestelde zesde lid
van artikel 24 van de WW is immers geregeld dat het niet voeren van verweer
door de werknemer tegen of het instemmen van de werknemer met een beëindiging
van de dienstbetrekking door of op verzoek van de werkgever niet leidt tot
overtreding van de verplichtingen, bedoeld in het eerste lid, aanhef en onderdeel
a, en het vijfde lid. Het zich niet beroepen op de vernietigbaarheid van een
ontslag in strijd met een bijzonder opzegverbod is als zodanig aan te merken.De situatie waarin de werknemer geen beroep doet op een beëindigingsvergoeding,
staat los van het met dit wetsvoorstel beoogde terugdringen van de pro forma
ontslagproblematiek. Ook onder de thans geldende regeling levert het afzien
van een beëindigingsvergoeding geen verwijtbare werkloosheid op. In voorkomende
gevallen kan het wel een benadelingshandeling opleveren, als het gevolg daarvan
is dat de eerste werkloosheidsdag wordt vervroegd. Dit kan het geval zijn
als de dienstbetrekking wordt beëindigd zonder inachtneming van de bij
opzegging geldende opzegtermijn. Het afzien van een beëindigingsvergoeding
kan overigens alleen een benadelingshandeling opleveren als, gelet op de omstandigheden
van het geval, aannemelijk is dat de werknemer aanspraak heeft op zo’n
vergoeding.De leden van de fractie van GroenLinks vragen voorts of de beoordeling
of de werknemer werkloos is geworden doordat hij door eigen toedoen geen passende
arbeid behoudt (artikel 24, eerste lid, onder b, ten derde, WW), wordt beperkt
tot een gedraging die als een dringende reden zou kunnen worden aangemerkt.Onder het begrip «door eigen toedoen geen passende arbeid behouden»
vallen uiteenlopende gedragingen. Een deel daarvan ziet op misdragingen jegens
de werkgever. Het ligt voor de hand dat voor de beoordeling van dergelijke
gedragingen dezelfde maatstaf wordt gehanteerd als bij verwijtbare werkloosheid,
in casu de vraag of aan de werkloosheid een gedraging ten grondslag ligt die
kan worden aangemerkt als een dringende reden in de zin van artikel 678 van
Boek 7 van het BW.d. Verhouding tot fictieve opzegtermijnDe leden van de fractie van GroenLinks stellen dat een formele ontbindingsprocedure
de voorkeur zal blijven houden boven een beëindigingsovereenkomst, nu
voor eerstgenoemde ontslagroute een forfaitaire aftrek van één
maand op de fictieve opzegtermijn geldt en voor de tweede niet. Zij vragen
of de regering bereid is de laatste volzin van artikel 16, derde lid WW te
heroverwegen.Bij de totstandkoming van de Wet Flexibiliteit en zekerheid was de vraag aan de orde in hoeverre de forfaitaire aftrek op de
opzegtermijn van één maand op grond van artikel 672, vierde
lid, van Boek 7 BW zou moeten doorwerken in de regeling van de fictieve opzegtermijn.
Besloten is die aftrek ook toe te passen indien de dienstbetrekking eindigt
door ontbinding door de kantonrechter. Uit de memorie van antwoord bij dat
wetsvoorstel blijkt dat daarvoor doorslaggevend was de overweging dat het
voor de ingangsdatum van een WW-uitkering niet dient uit te maken of de arbeidsovereenkomst
eindigt na een RDA-procedure (thans de ontslagtoets door de CWI)
of na een ontbindingsprocedure1. Nu bij de beëindiging
met wederzijds goedvinden geen sprake is van een voorafgaande procedure, is
die aftrek niet doorgevoerd naar die beëindigingsroute.De destijds genoemde overwegingen gelden ook nu nog. Daarbij komt dat
een beëindigingsovereenkomst voor werkgever en werknemer eenvoudiger
en goedkoper is dan een ontbindingsprocedure. De regering kan echter niet
uitsluiten dat de aftrekregeling in voorkomende gevallen aanleiding is om
het ontslag te formaliseren in een ontbindingsprocedure. Zij zal deze vraag
daarom betrekken bij de effectmeting van de beperking van de verwijtbaarheidstoets
naar aanleiding van de motie Noorman-den Uyl c.s.2.e. Sanctie bij niet aanvaarden passende arbeidDe leden van de fractie van GroenLinks vragen of de regering het voornemen
heeft om de mogelijkheid van een gematigde sanctie op te nemen in artikel
27, tweede lid, WW.Dit artikel bepaalt de sanctie bij overtreding van de verplichting op
grond van artikel 24, eerste lid, onder b, ten tweede. Het gaat om de situatie
waarin de werknemer nalaat aangeboden passende arbeid te aanvaarden, dan wel
door eigen toedoen geen passende arbeid verkrijgt. Uit de wetsgeschiedenis
van de Wet boeten en maatregelen blijkt dat deze vraag destijds ook aan de
orde was bij de behandeling van dat voorstel in de Eerste Kamer3.Daarbij is overwogen dat er geen aanleiding is voor een gematigde sanctiemogelijkheid.
Als een werknemer arbeid heeft geweigerd, wordt nagegaan of die arbeid in
het concrete geval passend was. Bij de beoordeling van de passendheid van
de arbeid wordt ook de reden van weigering betrokken. Als de weigering legitiem
is, is er geen sprake van aangeboden passende arbeid. Als de weigering niet
legitiem is en ook overigens aan de voorwaarden voor passende arbeid wordt
voldaan, is er geen reden voor matiging van de sanctie. Er is in dat geval
immers een directe relatie tussen het voortduren van de werkloosheid en de
weigering om de aangeboden arbeid te aanvaarden. Deze overwegingen zijn nog
steeds van toepassing.f. Verhouding tot gelijke behandelingNaar aanleiding van het antwoord van de minister op de vraag over de oordelen
van de Commissie Gelijke Behandeling merken de leden van de PvdA-fractie op
dat klachten over leeftijdsdiscriminatie zich voordoen aan de onderkant (werknemers
die net de minimum-jeugdloongrens zijn gepasseerd) en aan de bovenkant van
het leeftijdsgebouw. Zij vragen hoeveel van de 102 respectievelijk 119 klagers
in 2004 en 2005 ouder waren dan 50 jaar en in hoeveel gevallen de klacht gegrond
werd verklaard.De Commissie Gelijke Behandeling houdt op dit moment de leeftijd van klagers
niet bij. De vraag hoeveel klagers in 2004 en 2005 ouder dan 50 jaar waren
en in hoeveel gevallen bij deze klagers de klacht gegrond werd verklaard kan
dan ook niet worden beantwoord.Er kan wel een antwoord worden gegeven voor wat betreft het totale aantal
uitgesproken oordelen met betrekking tot de grond leeftijd in 2004 en 2005.
In 2004 zijn 18 oordelen uitgesproken, waarvan in 16 gevallen onderscheid
op grond van leeftijd is geconstateerd. In 2005 zijn 88 oordelen uitgesproken,
waarvan in 39 gevallen onderscheid op grond van leeftijd is geconstateerd. De leden van de fractie van de SP vragen of dit wetsvoorstel nog in overeenstemming
te brengen is met de principes van gelijke behandeling c.q. de leeftijdsdiscriminatie
die dient te worden tegen gegaan?De regering acht het onderhavige voorstel volledig in overeenstemming
met de principes van gelijke behandeling en met het verbod op leeftijdsdiscriminatie.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de Geus BIJLAGE Bijlage A bij nadere memorie van antwoord
inzake wetsvoorstel 30 370 (Wet wijziging WW-stelsel)OnderwerpIn gang gezet/toegezegd algemeen beleidStand van zaken Financiële prikkels• VUT, prepensioen en levensloopregeling (LLR)• 1 januari 2006 is
de fiscale faciliëring van VUT en prepensioen vervallen. Overgangsrecht
55 jaar en ouder geldt voor VUT/prepensioen. LLR is per 1 januari 2006
in de plaats gekomen.  • WW
afschaffen vervolguitkering• 1 Januari 2004 ingevoerd. • Invoeren
vermogenstoets in de IOAW voor 50 naar 55 jaar• Wetsvoorstel wordt aangehouden
tot evaluatie van nieuw IOW-regime (2010).  • Sollicitatieplicht
57,5-jarigen in de WW• Heringevoerd
per 1 januari 2004. Per 1 juli 2005 invoering vrijstelling i.v.m.
vrijwilligerswerk en/of mantelzorg voor 57,5 jaar en ouder. • Sollicitatieplicht
57,5-jarigen in de WWB• Per
1 januari 2004 sollicitatieplicht bijstandsgerechtigden van 57,5 jaar
en ouder heringevoerd. • Wettelijk
recht op knipbepaling• Wordt
opgenomen in Pensioenwet.  • Specifieke
arbeidskorting ouderen• Variërend
van € 247 tot € 738 van 57 t/m 64 jaar.  • Dagloongarantie
WW• Per 1 januari
2005 geldt dit voor werknemers van 55–65 jaar. Geen specifieke uitkeringsvoorwaarden
oudere werknemers. • Herziening
WAO• De WIA is
per 1 januari 2006 ingevoerd. De WIA levert werkgevers meer keuzevrijheid,
financiële stimulansen en verantwoordelijkheid op.    Verhouding loonkosten/productiviteit• Premievrijstelling oudere werknemers
WAO-basispremie1 Januari
2004 ingevoerd.   Beeldvorming en bewustwording• Financiële ondersteuning werkgevers.• Stimuleringsregeling
is 30 november 2005 gewijzigd voor de nieuwe aanvraagronde 2006. • Regiegroep
Grijs Werkt• De
communicatie van GrijsWerkt was in 2005 vooral gericht op werkgevers en intermediairs.
Dialoog op gang brengen tussen sociale partners over leeftijdbewust beleid
is een prioriteit in het werkplan voor 2006.  • Instrumenten worden ter ondersteuning beschikbaar
gesteld via de website Senior Power – werken met ervaring.  • Een toolbox voor sociale partners is ontwikkeld
en op de website van Senior Power beschikbaar gemaakt.  • Monitoren en uitdragen van verzamelde informatie
over kennis, voorbeelden, inzichten, etc.   • Het uitreiken van de Senior Power-prijs en
het creëren van een netwerk.    Ouderen en scholing• EQUAL• Diverse projecten
m.b.t. ouderen en arbeidsparticipatie zijn van start gegaan of starten binnenkort. • O&O-fondsen• Zijn betrokken
bij diverse specifiek op ouderen gerichte projecten. • Projectdirectie
Leren en Werken• Samenwerkingsbijeenkomsten
met 22 regionale en sectorale partijen over realiseren duale trajecten en/of
leerwerkloket en/of Erkenning van Verworven Competenties. Vanaf december is
smalle portal www.opleidingenberoep.nl operationeel.
Medio 2006 volgt de brede publieksportal met informatie voor volwassenen over
leren en werken.    Aanpassingsmogelijkheid en Werkgever/werknemer• WGBL en gebruik CAO-wijzer
bij voorlichting• 1 mei
2004 is WGBL in werking getreden. • Expertisecentrum
LEEFtijd voert projecten «Leeftijd en arbeid» en «Vacatures
voor alle leeftijden» uit ter ondersteuning voorlichting WGBL.  • Landelijk
Netwerk Diversiteitsmanagement (Div) voor kennisregie• Div zal zich in 2006
concentreren op etniciteit. Aandacht voor leeftijd en gender blijft in beeld. • Arbeidsomstandigheden• Onderzoek leeftijdsbestendige
functies (gereed gekomen 1e kwartaal 2006)  • Handreiking Design4All (gereed gekomen 2005)   • Implementatieplan Disability Management (gereed
gekomen 2005).    Branchebrug• Aanpassing
van de functie-inhoud• Motie
Verburg over demotie wordt bezien in de pilots.  • Functieverandering• 12 Pilots intersectorale
mobiliteit zijn eind 2005 van start gegaan.  • Rol van O&O-fondsen bij pilots bezien.   Ondernemerschap• Oudere
werknemers die een eigen bedrijf willen opzetten actief ondersteunen.• In de Projectgroep Stimulering
Ondernemerschap is de problematiek van oudere starters meegenomen in het plan
van aanpak. Belangrijke initiatieven zijn het verbeteren van de communicatie,
en het faciliteren van het starten van een onderneming vanuit de WW door verruiming
van de herlevingstermijn voor oudere starters. Het eindrapport van het project
is maart 2006 naar de TK verzonden.XNoot1Kamerstukken I 2005/06, 29 738 en 30 370, C.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 900 XV, nr. 48.XNoot2Bijlage A, Overzicht arbeidsmarktmaatregelen.XNoot1Centraal Planbureau, Effecten versoepeling ontslagrecht en preventieprikkel.XNoot2Van Ours en Vodopivec, Journal of Labor Economics 2006, vol. 24, no. 2.XNoot11993, Search Benefits and Entitlement, Economica 60, pag. 327–346.XNoot2«De werking van de partner- en middelentoets», Projectevaluatie
herziening stelsel van sociale zekerheid, 1996.XNoot3«Effect van potentiële duur op werkelijke uitkeringsduur WW»,
SEO/UvT, Amsterdam/Tilburg, 2004.XNoot1SER Publicatienummer 5, 15 april 2005, p. 84 en verder.XNoot1Kamerstukken II 2005/06, 30 109, nr. 19.XNoot1Wet van 4 november 4004, Staatsblad 2004, 594.XNoot2Kamerstukken II 2005/06, 28 219, nr. 22.XNoot3Kamerstukken II 2005/06, 30 238, nr. 10.XNoot1Sociaal-cultureel Planbureau, Emancipatiemonitor 2002, p. 103 en
104.XNoot1Kamerstukken I 1997/98, 25 263, nr. 132b.XNoot2Kamerstukken II 2005/06, 29 738 en 30 370, nr. 28.XNoot3Kamerstukken I 1995/96, 23 909, nr. 114b, blz. 6 en nr. 114d,
blz. 6–7. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20052006-30370-E.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl