JBZ-Raad; Brief regering; Reactie op de brief van de Commissie Meijers inzake parlementair behandelvoorbehoud bij de Procedure- en de Kwalificatierichtlijn
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST141695
 2009-2010
 
 32 317
 JBZ-Raad
 
 
 
 
 Nr. 
 7
 BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIE
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 11 maart 2010
 
 In uw brief van 21 januari 2010 verzoekt u om een kabinetsreactie
op de brief van 19 januari 2010 van de Commissie Meijers inzake een parlementair
voorbehoud bij de Commissievoorstellen tot wijziging van de Procedure- en
Kwalificatierichtlijn. Deze reactie vindt u hieronder.
 
 In haar brief bepleit de Commissie Meijers om met toepassing van artikel
4 van de Rijkswet houdende goedkeuring bij het Verdrag van Lissabon (Goedkeuringswet)
een parlementair behandelvoorbehoud te plaatsen bij deze voorstellen. Ik acht
het niet raadzaam om te spreken over een parlementair behandelvoorbehoud, maar om de term te gebruiken die ook in de Goedkeuringswet
wordt gebruikt, namelijk parlementair voorbehoud. Er is een duidelijk onderscheid
met artikel 3 van de Goedkeuringswet en het lijkt mij zaak om dat ook in het
taalgebruik tot uitdrukking te laten komen.
 
 Het parlementair voorbehoud wordt geregeld in artikel 4 van de Goedkeuringswet.
Uit de Goedkeuringswet volgt echter ook dat artikel 4 in dit geval niet van
toepassing is, omdat deze voorstellen dateren van vóór de inwerkingtreding
van het Verdrag van Lissabon op 1 december 2009. Dit parlementair voorbehoud
kan derhalve niet worden ingeroepen met betrekking tot deze voorstellen.
 Dit laat echter onverlet dat ik uiteraard bereid ben om uw Kamer te informeren
over de inhoud van beide voorstellen en over de stand van zaken van de onderhandelingen.
De wijze waarop uw Kamer bij de activiteiten van de Europese Unie zal worden
betrokken, wordt ook nader toegelicht in een brief aan uw Kamer waarin het
kabinetsstandpunt omtrent artikel 4 van de Rijkswet houdende goedkeuring bij
het Verdrag van Lissabon zal worden uiteengezet.
 
 De Commissie Meijers geeft aan het niet eens te zijn met het standpunt
van de Nederlandse regering dat zij zich enerzijds inzet voor de harmonisering
van het asielbeleid en anderzijds van mening is dat de richtlijn te gedetailleerd
is. De Commissie Meijers verwijst hierbij naar de brief van 23 december
2009 van de vaste commissie voor de JBZ-Raad. Deze brief heeft de toenmalige
Staatssecretaris van Justitie op 27 januari 2010 beantwoord. In haar beantwoording heeft zij over dit onderwerp het volgende geschreven:
 
 «In antwoord op de gestelde vragen kan ik u meedelen dat Nederland
inderdaad pleitbezorger is van een Gemeenschappelijk Europees Asielstelsel
(GEAS). Doel van dit GEAS is te komen tot een stelsel waarin de asielsystemen
van de lidstaten zich zodanig tot elkaar verhouden dat een vreemdeling die
binnen de EU internationale bescherming vraagt, in alle lidstaten op eenzelfde
uitkomst kan rekenen. Hiervoor is ook een raamwerk voor een goede procedure
nodig. Daartoe is het evenwel niet noodzakelijk de gehele inrichting van de
asielprocedure tot in detail op Europees niveau vast te leggen. Dit zou bovendien
niet wenselijk zijn gelet op de uiteenlopende overheidsorganisaties in de
verschillende lidstaten. Voor de inrichting van de procedure zou binnen het
door de EU gegeven kader, ruimte gelaten dienen te worden aan de lidstaten
om rekening houdend met de nationale wetgeving en behoeften de procedure in
te vullen. Een te gedetailleerde beschrijving van de procedure strookt naar
het oordeel van de regering niet met het proportionaliteitsvereiste. Naar
het oordeel van Nederland zou de kernvraag immers moeten zijn of de bevoegde
instantie in staat is de internationale instrumenten die zien op internationale
bescherming, goed uit te voeren en met eenzelfde uitkomst tot gevolg als in
andere lidstaten».
 
 Evenals de Commissie Meijers beoordeel ik de wijzigingsvoorstellen inzake
de Kwalificatierichtlijn in beginsel positief. Nederland steunt de Commissie
actief waar het gaat om het zoveel mogelijk gelijktrekken van rechten en voorzieningen
voor vluchtelingen en subsidiair beschermden. Ook het nieuwe artikel 28 beoordeel
ik positief.
 
 Ten aanzien van artikel 7 heeft de toenmalige Staatssecretaris van Justitie
in haar reeds genoemde brief van 27 januari 2010 aan de Voorzitter van
de Eerste Kamer het volgende aangegeven:
 
 «[Het voorstel somt] limitatief op wanneer een staat,
partij of (internationale) organisatie geacht kan worden voldoende bescherming
te bieden tegen vervolging of ernstige schade. De opsomming in de richtlijn
zou volgens Nederland niet uitputtend moeten zijn, maar op basis van individuele
beoordeling zou bekeken moeten worden door wie bescherming kan worden geboden
en of die bescherming effectief is. Ook de eis dat een partij of (internationale)
organisatie bereid en in staat moet zijn de rechtsstaat te handhaven, is volgens
Nederland te weinig specifiek. Aangezien de bewijslast aan de kant van de
overheid ligt, kan dit tot lange procedures leiden».
 
 Ten aanzien van artikel 10 heeft Nederland in de onderhandelingen aangegeven
geen probleem te hebben met de tekst van de bepaling zelf. Nederland stelt
wel voor om in de overwegingen van de preambule op te nemen dat gender op
zich niet voldoende is als een criterium voor het definiëren van een
bepaalde sociale groep.
 
 Nederland heeft aangegeven de wijzigingen van artikel 11 en 16 te steunen.
De artikelen 14 en 19 zijn niet (inhoudelijk) gewijzigd en daardoor geen onderwerp
geweest van de onderhandelingen.
 
 Tot slot wijs ik u op de opmerkingen die Nederland heeft gemaakt bij de
artikelen 2 en 24. Ook hierover heeft de toenmalige Staatssecretaris van Justitie
de Voorzitter van de Eerste Kamer in haar brief van 27 januari 2010 geïnformeerd.
Over artikel 2:
 
 «De definitie van gezinslid wordt uitgebreid, zodat ook de gehuwde
minderjarige kinderen van de verzoeker hieronder vallen. Sommige bepalingen
van de richtlijn zien op het samenbrengen van gezinsleden. Deze bepalingen
hebben een verplichtend karakter. Vanwege dit verplichtende karakter vindt
Nederland dat de definitie van gezinslid beperkt dient te blijven tot leden
van het kerngezin (echtgenoot, echtgenote, ongehuwde minderjarige kinderen).
Gehuwde minderjarige kinderen maken feitelijk geen deel meer uit van dit gezin,
omdat zij een eigen gezin hebben gevormd.
 Nederland merkt voorts op dat het voorstel kan leiden tot bewerkelijker
procedures, met een verhoogd risico op fraude, omdat veelal gedocumenteerd
bewijs omtrent het bestaan van een gezinsband ontbreekt. Dit kan betekenen
dat extra kosten moeten worden gemaakt voor het onderzoeken van overgelegde
documenten, het uitvoeren van aanvullend onderzoek in de vorm van het stellen
van identificerende vragen aan de vreemdeling op de post en/of het uitvoeren
van DNA onderzoek met medewerking van de posten».
 
 Over artikel 24:
 
 «Tot slot worden lidstaten verplicht procedures vast te leggen voor
het terugvinden van familieleden van niet-begeleide minderjarigen die op basis
van de richtlijn zijn toegelaten. Deze wijziging heeft betrekking op niet-begeleide
minderjarigen die internationale bescherming genieten en dientengevolge niet
kunnen terugkeren naar het land van herkomst, zelfs niet als daar familie
wordt gevonden. Nederland plaatst de volgende kanttekeningen bij deze verplichting:
het zal moeilijk zijn de familiebanden vast te stellen, deze bepaling kan
leiden tot aanzuigende werking, de bepaling zou er toe kunnen leiden dat eventueel
gevonden familieleden actief worden uitgenodigd om verblijf aan te vragen
in Nederland en deze verplichting kan administratieve lasten met zich meebrengen,
mede gezien het feit dat het kan gaan om bewerkelijk onderzoek. De huidige
bepaling over dit onderwerp schrijft een inspanningsverplichting in individuele
gevallen voor. Nederland is voorstander van het handhaven van deze bepaling».
 
 Ik vertrouw erop u hiermede naar behoren te hebben ingelicht.
 
 De minister van Justitie,
 E. M. H. Hirsch Ballin
 
 
 
 
 Kamerstukken I, 2009/10, 32 218, 32 219, B.