Aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht (Derde tranche Algemene wet bestuursrecht); Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19951996-23700, nr. 188b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

29-05-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

23700 nr. 188b

24-05-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23700Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 24040Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 700Aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht (Derde tranche Algemene
wet bestuursrecht)24 040Regels inzake de verstrekking van subsidies door de Minister van Justitie
alsmede wijziging van enige wetten in verband met de subsidietitel in de derde
tranche van de Algemene wet bestuursrecht (Wet Justitie-subsidies)nr. 188bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 24 mei 1996Met belangstelling hebben wij kennisgenomen van het voorlopig verslag
inzake de wetsvoorstellen Derde tranche Algemene wet bestuursrecht en Wet
Justitie-subsidies. Het verheugt ons dat diverse fracties hun waardering uitspraken
voor het wetsvoorstel Derde tranche Awb.De leden van de commissie vroegen naar de gevolgen van de aanvaarding
van het amendement-Koekkoek op de Derde tranche (kamerstukken II 1995/96,
23 700, nr. 19) en de verwerping van het overeenkomstige amendement-Koekkoek
op de Wet Justitie-subsidies (kamerstukken II 1995/96, 24 040, nr. 9). Daardoor
is inderdaad een tegenstrijdigheid in de wetgeving ontstaan. Om deze tegenstrijdigheid
weg te nemen zal bij de Aanpassingswet Derde tranche Algemene wet bestuursrecht
de Wet Justitie-subsidies worden aangepast. Deze aanpassing zal inhouden dat
titel 4.2 Awb uitdrukkelijk van toepassing wordt verklaard op de door Justitie
verstrekte specifieke uitkeringen. Aldus wordt recht gedaan aan de kennelijke
bedoeling van de meerderheid van de Tweede Kamer.De leden van de commissie nodigden de regering uit nogmaals in te gaan
op het onderscheid tussen toezicht en opsporing. Zij gaven daarbij aan vooral
de bedoeling te hebben om de praktijk een stap verder te helpen. Graag voldoen
wij aan dit verzoek.De vraag naar het onderscheid tussen opsporing en toezicht is in beginsel
eenvoudig te beantwoorden. De bevoegdheden die aan een opsporingsambtenaar
toekomen zijn in de strafvorderlijke wetgeving geregeld, terwijl de Awb op
de uitoefening van de opsporingstaak niet van toepassing is (vgl. artikel
1:6 Awb). De strafvorderlijke wetgeving bevat de voorwaarden waaronder opsporingsbevoegdheden
mogen worden uitgeoefend. Deze voorwaarden hebben steeds betrekking op het
bestaan van enig vermoeden van overtreding van een strafbaar feit (vgl. de
nota naar aanleiding van het verslag aan de Tweede Kamer, p. 48). Wat precies
de voorwaarden zijn waaronder de desbetreffende bevoegdheden kunnen worden
uitgeoefend, hangt af van de beantwoordingen van de desbetreffende bepalingen
en van de uitleg die daaraan in het licht van de geschiedenis van de totstandkoming
moet worden gegeven. Zo blijkt uit de jurisprudentie van de Hoge Raad inzake
het begrip «opsporing» in de WED, die verwijst naar
de wetsgeschiedenis van de WED terzake, dat het begrip «opsporing»
in de WED zich niet alleen richt op gevallen waarin sprake is van een concrete
verdenking van een strafbaar feit. Ook als er aanwijzingen zijn
dat een economisch voorschrift niet is nageleefd, is bij het nagaan waar zich
in concreto een overtreding voordoet sprake van opsporing (vgl. HR 9 maart
1993, NJ 1993, 633). In het geval van bijvoorbeeld artikel 551, tweede lid,
Sv., daarentegen kunnen de in die bepaling bedoelde opsporingsambtenaren daarentegen
de aldaar toegekende bevoegdheid tot het betreden van plaatsen alleen uitoefenen
op die plaatsen waar redelijkerwijs vermoed kan worden dat een van de in het
eerste lid van artikel 551 omschreven strafbare feiten wordt begaan.De ambtenaar die is aangewezen om toezicht te houden op de naleving van
bepaalde wettelijke voorschriften is gehouden aan de regels van de Awb. De
aard van het toezicht brengt met zich mee dat het gebruik van zijn bevoegdheden
niet is gebonden aan het bestaan van een vermoeden dat een wettelijk voorschrift
is overtreden: zo kan een steekproefsgewijze controle van bedrijven in het
kader van een toezichtstaak een voor de hand liggende vorm van taakuitvoering
zijn.Vragen in verband met de afgrenzing tussen opsporing en toezicht kunnen
ontstaan indien de toezichthouder bij de uitoefening van zijn taak stuit op
feiten die aanwijzingen voor een strafbaar feit kunnen opleveren dan wel op
zichzelf strafbaar zijn. In hoeverre heeft dat gevolgen voor de mogelijkheid
zijn bevoegdheden uit te oefenen?Het feit dat de toezichthouder een strafbaar feit constateert, brengt
uiteraard niet met zich mee dat hij zijn werkzaamheden moet beëindigen.
Zijn taak is in eerste instantie gericht op het bevorderen van de naleving
van de wet, en hij zal met dat doel veelal maatregelen in de bestuursrechtelijke
sfeer nemen om voor de toekomst een betere naleving te bevorderen. Met dat
doel kan hij bijvoorbeeld een waarschuwing geven, verdere controle in de toekomst
in het vooruitzicht stellen, of de intrekking van een vergunning overwegen.
In verband daarmee zal hij ook van zijn bevoegdheden als toezichthouder gebruik
kunnen maken.Het behoort echter niet tot de taak van de toezichthouder zelfstandig
een strafrechtelijke afdoening van een overtreding voor te bereiden. Indien
de toezichthouder derhalve van mening is dat een dergelijke afdoening in aanmerking
komt, zal hij rapport moeten uitbrengen aan een opsporingsambtenaar, en het
aan die ambtenaar moeten overlaten tot opsporing over te gaan. Zoals aangegeven,
is de Awb ingevolge artikel 1:6 op die opsporing niet van toepassing: zij
wordt door de regels van strafvordering beheerst. De toezichthouder zal zijn
bevoegdheden niet meer mogen gebruiken voor zover zij uitsluitend gericht
zijn op de strafvorderlijke afdoening.Een tweetal punten behoeft nog nadere bespreking. Zij betreffen het geval
dat dezelfde functionaris zowel met toezicht als met opsporing is belast,
en de problematiek rondom het zwijgrecht van een «charged person»
in de zin van artikel 6 EVRM.In veel gevallen waarin dezelfde persoon zowel toezichthouder als opsporingsambtenaar
is, is de WED op de opsporing van toepassing, en is de aanwijzing tot toezichthouder
gebaseerd op een bijzondere wet (bijvoorbeeld artikel 19 van de In- en uitvoerwet).
In het algemeen beschikt de ambtenaar dan in beide hoedanigheden over hetzelfde
pakket van bevoegdheden. Wel wijkt de omschrijving van de bevoegdheden in
de WED enigszins af van die in afdeling 5.1 Awb; in de Aanpassingswet zal
de WED in terminologisch opzicht aan de Awb worden aangepast, zoals toegezegd
in de nota naar aanleiding van het verslag aan de Tweede Kamer. Een dergelijke
aanpassing is ook in lijn met het ook buiten de sfeer van de WED voorkomende
geval dat dezelfde persoon zowel toezichthouder als opsporingsambtenaar is.
In die gevallen (de Drank- en Horecawet is daar een voorbeeld van) zijn als
regel de bevoegdheden die zijn toegekend aan de krachtens die wet aangewezen
toezichthouders ook toegekend aan de krachtens die wet aangewezen
opsporingsambtenaren, en zijn deze bevoegdheden wat de redactie betreft dus
identiek.Als dezelfde persoon zowel toezichthouder als opsporingsambtenaar is,
is ook nog van belang dat de bewijskracht van een door een opsporingsambtenaar
op ambtseed gemaakt proces-verbaal sterker is dan een door een toezichthouder
opgemaakt onderzoeksrapport. Bij een dergelijke «dubbelfunctie»
maakt het derhalve voor de status van een door hem opgemaakt verslag van bevindingen
verschil in welke hoedanigheid hij dit doet.Er zijn ook gevallen denkbaar dat de functionaris in zijn hoedanigheid
van toezichthouder over bevoegdheden beschikt die hij niet bezit in zijn hoedanigheid
van opsporingsambtenaar. Dat kan het geval zijn indien de wetgeving aan een
toezichthouder meer bevoegdheden heeft toegekend, of indien het strafrecht
nog niet toestaat dat van opsporingsbevoegdheden gebruik wordt gemaakt. Dan
wordt de vraag van belang of de ambtenaar zijn toezichtsbevoegdheden mag blijven
uitoefenen indien hij bij zijn onderzoek in het kader van het toezicht stuit
op feiten die aanwijzingen voor een strafbaar feit kunnen opleveren dan wel
op zichzelf een strafbaar feit zijn.Het antwoord op die vraag moet hetzelfde zijn als in het geval de bevoegdheden
van toezichthouder en opsporingsambtenaar over twee personen zijn verdeeld.
De toezichthoudende bevoegdheden mogen ook in dit geval verder worden gebruikt,
mits dit niet geschiedt met het uitsluitende doel een strafvorderlijke afdoening
voor te bereiden.Tegelijkertijd behoren daarbij – en daarin zit een belangrijke beperking –
«de aan de verdachte als zodanig toekomende waarborgen in acht te worden
genomen» (aldus HR 26 april 1988, NJ 1989, 390). Die waarborgen betreffen
in het bijzonder de verplichting om de verdachte te wijzen op zijn recht om
te zwijgen. Voor verdachten in strafrechtelijke zin is deze «cautieplicht»
neergelegd in artikel 29 Sv. Wat betreft overtreders van feiten die worden
gesanctioneerd met een bestuurlijke boete bevat de desbetreffende wetgeving
een bestuursrechtelijke pendant van artikel 29 Sv. (zie ook ons antwoord hierna
op de desbetreffende vragen van de leden van de SGP-, RPF- en GPV-fractie).In de vierde tranche – de leden van de commissie vroegen hier expliciet
naar – zal een regeling worden opgenomen over het zwijgrecht en de cautie.
Dit onderwerp behoort niet in de afdeling over het toezicht te worden opgenomen,
omdat het een meer algemene strekking heeft. Het is ook van belang ingeval
door anderen dan door toezichthouders inlichtingen worden verlangd; verwezen
zij naar hetgeen hieronder op de vraag van de leden van de SGP-, RPF- en GPV-fractie
over de bestuurlijke boete wordt gezegd.Tenslotte zij erop gewezen dat de uitoefening van zowel de opsporingsbevoegdheden
als de toezichtsbevoegdheden door de rechter kan worden beoordeeld. Indien
een strafvervolging is ingesteld, zal de strafrechter beoordelen of de opsporing
op de juiste wijze heeft plaatsgevonden, en of toezichtsbevoegdheden niet
ten onrechte ten behoeve van de opsporing zijn aangewend. Loopt het toezicht
uit op het nemen van bepaalde besluiten, dan zal de bestuursrechter bij een
beroep tegen een dergelijk besluit kunnen ingaan op de vraag of bij de voorbereiding
ervan een juist gebruik van de toezichthoudende bevoegdheden is gemaakt.Wij vertrouwen erop dat met de hiervoor gegeven uiteenzetting met name
de rechtspraktijk meer houvast is gegeven, zoals de leden van de commissie
ook nadrukkelijk wensten. Intussen willen wij, om enig misverstand daaromtrent
uit te sluiten, benadrukken dat met de harmonisatie van toezichtsbevoegdheden
in de Awb geen enkele wijziging wordt aangebracht in de inhoud van de begrippen
toezicht en opsporing zoals deze tot nu toe in praktijk en theorie bestaat.
Het onderscheid, dat in theorie lastig kan zijn, blijkt in de praktijk geen
wezenlijke problemen op te leveren, hetgeen mede kan worden afgeleid
uit de geringe hoeveelheid jurisprudentie die over dit onderwerp bestaat.De leden van de fracties van de SGP, de RPF en het GPV zijn ingegaan op
de indeling van de Algemene wet bestuursrecht. Deze leden waren niet overtuigd
door de stelling dat hoofdstuk 10 primair de verhouding tussen bestuursorganen
betreft en daarom het beste kon worden geplaatst na de hoofdstukken 6 tot
en met 8, die vooral de verhouding tussen bestuur en burger betreffen. Immers,
zo stellen deze leden, de rechtsmiddelen van bezwaar en beroep kunnen ook
door bestuursorganen tegen andere bestuursorganen worden gebruikt, terwijl
omgekeerd de belangen van burgers nauw betrokken kunnen zijn bij de materie
van hoofdstuk 10. Ook de plaatsing van het voorgenomen hoofdstuk 9 (klachtprocedures
in het openbaar bestuur) na de zwaardere rechtsmiddelen en voor hoofdstuk
10 achten deze leden niet erg helder.Wij stellen voorop dat verschillende indelingen verdedigbaar zijn. Zo
was het huidige hoofdstuk 10 in het voorontwerp van de Commissie wetgeving
algemene regels van bestuursrecht nog vooraan in de wet geplaatst, in hoofdstuk
1A. Bij onze keuze heeft in de eerste plaats een rol gespeeld dat hoofdstuk
10 een iets ander karakter heeft dan de overige hoofdstukken, al erkennen
wij dat het daarbij meer om een accentverschil gaat dan om een scherpe tegenstelling.
Wij hebben slechts willen aangeven dat in hoofdstuk 10 wat meer de nadruk
ligt op de verhouding tussen bestuursorganen. In de tweede plaats hebben wij
er naar gestreefd de bestaande indeling – waaraan de praktijk inmiddels
gewend is – zo weinig mogelijk te veranderen, en «a-nummers» –
die in de praktijk ook als storend worden ervaren en bovendien in het systeem
van de Awb doorwerken in de artikelnummers – waar mogelijk te vermijden.
Door plaatsing in hoofdstuk 10 kon aan deze verschillende overwegingen recht
worden gedaan.Wat het voorgenomen hoofdstuk 9 inzake klachtrecht betreft stond voorop
dat het desbetreffende hoofdstuk direct moet aansluiten bij de hoofdstukken
6 tot en met 8, die immers eveneens vormen van bescherming tegen bestuurshandelen
betreffen. Aangezien plaatsing vóór hoofdstuk 6 tot hetzij vernummering,
hetzij een hoofdstuk 5A zou leiden, verdient een nieuw hoofdstuk 9 de voorkeur.De leden van de fracties van de SGP, de RPF en het GPV stelden opnieuw
het stelsel van toedeling van toezichtbevoegdheden aan de orde. Zij achten
de voorgestelde toedeling, gelet op het belang van bescherming van de vrije
rechtssfeer van de burger, zeer ruim en betwijfelden of van alle voorgestelde
bevoegdheden gezegd kon worden dat ze volstrekt gebruikelijk zijn. Zij stelden
daarbij de vraag of een systeem waarbij de toedeling van minder gebruikelijke
bevoegdheden aan de bijzondere wetgever zou zijn overgelaten, schade zou hebben
toegebracht aan het belang van een adequaat toezicht. Tenslotte stelden zij
een soortgelijke vraag met betrekking tot de uitoefening van toezichtsbevoegdheden
jegens derden.Wij stellen voorop dat alle in afdeling 5.1 toegekende bevoegdheden gebruikelijk
zijn in de zin dat zij ook in de huidige wetgeving regelmatig voorkomen. Wel
is het juist dat thans niet alle toezichthouders beschikken over alle in afdeling
5.1 genoemde bevoegdheden. Ook in de nieuwe situatie zal dat niet steeds het
geval zijn. Bij de aanpassingswetgeving zal waar nodig gebruik worden gemaakt
van de door artikel 5.1.4 geboden mogelijkheid om voor bepaalde toezichthouders
bepaalde bevoegdheden, die zij gegeven hun taak niet nodig hebben, uit te
sluiten. Het voordeel van dit systeem boven het systeem van toedeling door
de bijzondere wet is enerzijds dat voor burgers doorzichtiger wordt welke
bevoegdheden toezichthouders als regel hebben, anderzijds dat het mogelijk
wordt algemene beperkingen op de bevoegdheden van toezichthouders aan te brengen. De belangrijkste algemene beperking is het voorgestelde artikel
5.1.3, dat bepaalt dat toezichthouders hun bevoegdheden – en dit geldt
voor al hun bevoegdheden – slechts mogen uitoefenen voor zover dat redelijkerwijs
noodzakelijk is ter vervulling van hun taak. Ook een toezichthouder die in
beginsel beschikt over bijvoorbeeld de bevoegdheid tot monsterneming, zal
die bevoegdheid dus slechts kunnen uitoefenen voor zover dat in de concrete
situatie gelet op zijn taak redelijkerwijs noodzakelijk is. Dit betekent in
de praktijk een verdergaande bescherming van de vrije rechtssfeer van de burger
dan een systeem waarin slechts de keus bestaat tussen het wel of niet toedelen
van de bevoegdheid.De mogelijkheid om toezichtsbevoegdheden jegens derden uit te oefenen
bestaat ook reeds naar huidig recht. In de nieuwe situatie wordt ook deze
mogelijkheid in belangrijke mate begrensd door artikel 5.1.3. Het is dus niet
zo dat alle toezichtsbevoegdheden in alle gevallen jegens derden kunnen worden
uitgeoefend. Steeds moet in concreto worden beoordeeld of de toezichthoudende
taak dit redelijkerwijs noodzakelijk maakt. Het door deze leden gesuggereerde
systeem waarin de bijzondere wetgever een specifieke grondslag zou moeten
bieden voor de uitoefening van een toezichtbevoegdheid jegens derden, is niet
uitvoerbaar. Allerlei derden kunnen op allerlei manieren betrokken zijn bij
activiteiten waarop toezicht moet worden uitgeoefend. Het administratiekantoor
dat de boekhouding van een vergunninghouder verzorgt – en waarbij die
boekhouding dus in sommige gevallen moet kunnen worden ingezien – is
maar een van de vele voorbeelden. Een bedrijf kan bij het verrichten van activiteiten
waarop toezicht wordt uitgeoefend ook op allerlei andere manieren gebruik
maken van diensten van derden, van zaken die aan derden toebehoren, enzovoort.
Het is niet mogelijk om vooraf nauwkeurig te voorzien in welke gevallen welke
toezichtsbevoegdheden ook jegens die derden moeten kunnen worden uitgeoefend.
Derhalve zou het eisen van een bijzondere wettelijke grondslag voor de uitoefening
van toezicht jegens derden slechts leiden tot algemeen geformuleerde machtigingen,
die de burger eerder minder dan meer bescherming bieden dan het voorgestelde
systeem, waarbij de nadruk ligt op de toetsing in concreto van de noodzakelijkheid
van de bevoegdheidsuitoefening.Deze leden stelden ook enkele vragen rond de onderzoeksbevoegdheden in
de artikelen 5.1.8 en 5.1.9.In het nader rapport bij het wetsvoorstel Wet uitvoering EG-mededingingsverordeningen
is al gesteld dat een vervoermiddel als een plaats in de zin van artikel 5.1.5
Awb moet worden beschouwd (zie kamerstukken II 1995/96, 24 617, B, pt.
2). Gaarne bevestigen wij dit hier nog eens. Een en ander komt ook overeen
met de uitleg die aan het begrip «plaats» is gegeven in de memorie
van toelichting bij het door deze leden aangehaalde wetsvoorstel inzake de
herziening van het gerechtelijk vooronderzoek (Kamerstukken II 1992/93, 23 251,
nr. 3, p. 17).Als een plaats tevens een zaak is (zoals bij een vervoermiddel), is de
bevoegdheid tot het het betreden van die plaats geregeld in artikel 5.1.5
en de bevoegdheid tot het onderzoeken daarvan in artikel 5.1.8 c.q. 5.1.9.
Zoals hiervoor nader toegelicht, wordt in het voorgestelde systeem van afdeling
5.1 de bevoegdheid tot het betreden van plaatsen niet door de bijzondere wetgever,
maar door de Awb toegekend. De onderzoeksbevoegdheden van de artikelen 5.1.8
en 5.1.9 zijn zelfstandige bevoegdheden. Eerst moet er een bevoegdheid bestaan
om de plaats te betreden waar de te onderzoeken zaak zich bevindt of als –
zoals bij vervoermiddelen – de te onderzoeken zaak en de plaats samenvallen,
die plaats. Dat regelt artikel 5.1.5.De in de artikelen 5.1.8 en 5.1.9 opgenomen bevoegdheden tot het onderzoeken van zaken, kunnen niet worden opgevat als bevoegdheden om
(tevens) die zaken te doorzoeken. «Doorzoeken» is een
in het kader van strafvordering gebezigde term ter aanduiding van een activiteit
die wordt verricht om zaken op te sporen (en daarna in beslag
te nemen) waarvan op het moment van doorzoeken nog niet vaststaat waar deze
zich precies bevinden (vgl. wetsvoorstel 23 251, waarin «doorzoeking»
het oude begrip «huiszoeking» vervangt). Bij «onderzoeken»
in het kader van het toezicht op de naleving gaat het om controle van zaken
waarvan wel bekend is waar ze zich bevinden.De leden van de fracties van de SGP, de RPF en het GPV stelden de vraag
of niet in de wettekst zelf moet worden vastgelegd dat de inlichtingenplicht
die voortvloeit uit het voorgestelde artikel 5.1.10 niet geldt voor een persoon
die moet worden aangemerkt als verdachte, dan wel als «charged person»
in de zin van artikel 6 EVRM.Wij achten dit in ieder geval niet nodig voor zover het gaat om een persoon
die wordt aangemerkt als verdachte van een strafbaar feit. Immers, voor die
persoon volgt reeds uit de regels van het strafrecht dat hij niet verplicht
is terzake van dat strafbare feit enige verklaring af te leggen (art. 29 Sv.).
Dat wordt niet anders als de opsporingsambtenaar die de verdachte ondervraagt
tevens toezichthouder is. Denkbaar is daarnaast dat sprake is van een «criminal
charge» jegens een persoon terzake van een feit dat niet strafbaar is,
maar wel met een bestuurlijke boete wordt bedreigd. Ook in dat geval komt
betrokkene een «zwijgrecht» toe. Dat zwijgrecht is ook vastgelegd
in alle recente wetten en wetsvoorstellen waarbij een bestuurlijke boete wordt
geïntroduceerd. Het zwijgrecht is dus in alle gevallen wettelijk gewaarborgd.In de toekomst zullen de betrokken bepalingen worden overgebracht naar
de algemene regeling van de bestuurlijke boete in de Awb. Het is in dat kader
dat het best kan worden bezien of daarnaast een uitdrukkelijke uitzondering
in artikel 5.1.10 wenselijk is. Voldoende is een uitzondering in artikel 5.1.10
in ieder geval niet, omdat er een belangrijk aantal gevallen is waarin wel
bestuurlijke boeten kunnen worden opgelegd, maar geen toezichthouders optreden.
Dit doet zich bijvoorbeeld voor in de sociale zekerheid en het belastingrecht.
Ook in die gevallen moet het zwijgrecht worden gewaarborgd, maar dan rechtstreeks
tegenover het betrokken bestuursorgaan en niet tegenover een toezichthouder.De leden van de fracties van de SGP, de RPF en het GPV stelden de vraag,
of bij een besluit van een waterschap dat aan de goedkeuring van gedeputeerde
staten is onderworpen, zowel beroep mogelijk is tegen het waterschapsbesluit
als tegen het goedkeuringsbesluit. Zij verbonden daaraan de vraag, of zulks
niet leidt tot een uit oogpunt van rechtsbescherming ongewenste dubbele beroepsgang
en of het niet beter zou zijn het aan goedkeuring onderworpen besluit en de
beslissing tot goedkeuring als één besluit te beschouwen.Wij stellen voorop dat het wetsvoorstel op dit punt geen wijziging brengt
in het geldende recht. Voorts verwijzen wij naar de nota naar aanleiding van
het verslag van de Tweede Kamer, antwoord 8.3, waar wij in algemene zin zijn
ingegaan op de beroepsgang bij aan goedkeuring onderworpen besluiten. Op deze
plaats spitsen wij die beschouwing toe op waterschapsbesluiten.Uitgangspunt is dat tegen een waterschapsbesluit dat nog goedkeuring behoeft,
nog geen beroep mogelijk is (artikel 6:8, derde lid, Awb). Zolang nog niet
vaststaat of een besluit in werking zal treden, heeft het immers geen zin
daartegen al beroep in te stellen. Vervolgens zijn er twee mogelijkheden:
de goedkeuring wordt verleend, of de goedkeuring wordt onthouden.Wordt de goedkeuring onthouden, dan staat tegen het waterschapsbesluit
geen beroep open (artikel 6:8, derde lid, Awb). Ook dat heeft immers geen
zin: het besluit treedt niet in werking, heeft dus geen effecten en treft
dus niemand in zijn belangen. Wel kan het in die situatie zin
hebben om beroep in te stellen tegen het besluit van GS tot onthouding van
de goedkeuring.Wordt de goedkeuring verleend, dan staat ingevolge artikel 6:8, derde
lid, tegen het waterschapsbesluit beroep open vanaf de dag na die waarop het
besluit van GS op de voorgeschreven wijze is bekend gemaakt. Vanaf diezelfde
dag staat, ingevolge de hoofdregel van artikel 6:8, eerste lid, ook beroep
open tegen het goedkeuringsbesluit van GS. Anders dan de genoemde leden veronderstellen,
is het echter niet nodig tegen beide besluiten beroep in te stellen. De burger
kan ter bescherming van zijn belangen volstaan met een beroep tegen het waterschapsbesluit.
Immers, bij vernietiging van het waterschapsbesluit verliest ook het goedkeuringsbesluit
zijn betekenis; goedkeuring van een niet meer bestaand besluit is immers zinledig
en zonder effect. Als regel heeft de burger dus ook geen zelfstandig belang
bij een afzonderlijk beroep tegen de goedkeuringsbeslissing van GS. Mocht
toch tegen beide besluiten beroep worden ingesteld, dan biedt de Awb de mogelijkheid
beide zaken te voegen, zelfs als de beroepen bij verschillende rechtbanken
zijn ingesteld. Anders dan genoemde leden veronderstellen, levert de beroepstermijn
daarbij geen problemen op. De beroepstermijn begint in alle gevallen op de
dag na de bekendmaking van het goedkeuringsbesluit. Artikel 151 jo. artikel
73 Waterschapswet voorziet er in, dat het waterschap het besluit van GS tegelijk
met en op dezelfde wijze als het goedgekeurde besluit bekendmaakt en daarbij
de dagtekening van het besluit van GS vermeldt. De beroepstermijn begint dus
voor beide besluiten op de dag na deze gezamenlijke bekendmaking.Bij waterschapsbesluiten die algemeen verbindende voorschriften inhouden,
doet het probleem zich niet voor, omdat daartegen, in afwijking van het bovenstaande,
geen rechtstreeks beroep bij de administratieve rechter kan worden ingesteld.
Voor zover beroep op de rechter mogelijk is – bij belastingverordeningen
is dat, zoals genoemde leden terecht opmerkten, niet het geval – richt
dat beroep zich altijd tegen een besluit van GS. Dat besluit is dan hetzij
een beslissing in administratief beroep, hetzij een goedkeuringsbesluit (artikel
155, resp. 151, eerste lid, Waterschapswet). De achtergrond hiervan is dat
in het stelsel van de Waterschapswet administratief beroep op GS openstaat
tegen bepaalde besluiten, voor zover die niet aan goedkeuring door GS zijn
onderworpen (art. 153, eerste lid, onder a jo. art. 148 Waterschapswet).Per saldo zal het probleem van dubbele procedures zich bij goedkeuring
van waterschapsbesluiten dus slechts zelden voordoen. We zien dus geen aanleiding
om, in afwijking van het systeem van de Awb, te bepalen dat het goedkeuringsbesluit
en het goedgekeurde besluit als één besluit worden beschouwd.
Het door deze leden genoemde voorbeeld van artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening is niet vergelijkbaar. Dat voorbeeld betreft een verklaring van geen
bezwaar, waarbij het besluit van het toezichthoudende orgaan niet volgt op,
maar voorafgaat aan het besluit van het onder toezicht gestelde orgaan. In
die situatie is artikel 6:8, derde lid, Awb niet van toepassing, en is dus
wel een bijzondere voorziening nodig.De Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken,J. Kohnstamm 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19951996-23700-188b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl