Wijziging van de Wet op de accijns en van enkele andere wetten; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29729, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

03-09-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29729 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI ALGEMEEN1. InleidingWet op de accijnsWet op de belasting van personenauto's en motorrijwielen
1992Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994Wet belastingen op milieugrondslag2. Wijzigingen Wet op de accijns2.1. Invoering van een weekaangifte voor geregistreerde
bedrijven2.2. Vrijstelling van accijns ter zake van de uitslag
en de invoer van minerale oliën, andere dan koolwaterstoffen2.3. Teruggaaf voor accijnszegels2.4. Aantonen van verliezen tijdens intracommunautair
vervoer3. Wijzigingen Wet op de belasting van personenauto's
en motorrijwielen 19923.1. Wijziging van de tabel (forfaitaire afschrijvingslijn)
voor gebruikte voertuigen, invoering van de mogelijkheid om van de tabel af
te wijken3.2. Opnemen van een aangiftebepaling indien niet langer
aan de voorwaarden voor teruggaaf van BPM voor bijzondere voertuigen wordt
voldaan3.3. Eenmalige teruggaaf vooraf van BPM voor taxi's4. Wijzigingen Wet op de motorrijtuigenbelasting 19944.1. Zelfstandig kwart- en halftarief voor kampeerauto's
in de motorrijtuigenbelasting4.2. Reikwijdte delegatiebepaling5. Budgettaire aspecten6. Uitvoeringskosten belastingdienst7. Administratieve lasten bedrijvenII ARTIKELSGEWIJSArtikel I (Wet op de accijns)Artikel I, onderdeel A (artikel 25 Wet op de accijns).Artikel I, onderdeel B (artikel 53a Wet op de accijns)Artikel I, onderdeel C (artikel 64 Wet op de accijns)Artikel I, onderdeel D (artikel 67 Wet op de accijns)Artikel I, onderdeel E (artikel 76a Wet op de accijns)Artikel I, onderdeel F (artikel 88 Wet op de accijns)Artikel II (Wet op de belasting van personenauto's en
motorrijwielen 1992)Artikel II, onderdeel A (artikel 6 Wet op de belasting
van personenauto's en motorrijwielen 1992)Artikel II, onderdeel B (artikel 10 Wet op de belasting
van personenauto's en motorrijwielen 1992)Artikel II, onderdeel C (artikel 15 Wet op de belasting
van personenauto's en motorrijwielen 1992)Artikel II, onderdeel D (artikel 16 Wet op de belasting
van personenauto's en motorrijwielen 1992)Artikel III (Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994)Artikel III, onderdeel A (artikel 2 Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)Artikel III, onderdeel B (artikel 23a Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)Artikel III, onderdeel C (artikel 30 Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)Artikel III, onderdeel D (artikel 50 Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)Artikel III, onderdeel E (artikel 59 Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)Artikel IV (Wet belastingen op milieugrondslag)Artikel IV, onderdelen A,B en C (artikel 18, 36m en 37
Wet belastingen op milieugrondslag)Artikel V (inwerkingtredingbepaling)Artikel V (Inwerkingtreding)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29729Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 729Wijziging van de Wet op de accijns en van enkele andere wettennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI ALGEMEEN1. InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
uitsluitend opmerkingen van redactionele aard bevat (artikel 25a, vijfde lid
j° vierde lid, onder b, van de Wet op de Raad van State).Dit voorstel bevat een aantal wijzigingen die in het licht van de uitvoeringspraktijk,
vermindering van de administratieve lasten, jurisprudentie en EU-regelgeving
wenselijk zijn, alsmede enkele technische aanpassingen. In het kort betreft
het de volgende maatregelen:Wet op de accijns• Vervanging van de dagaangifte door een weekaangifte voor geregistreerde
bedrijven.• Opnemen van een vrijstelling van accijns ter zake van de uitslag
en de invoer van minerale oliën, andere dan koolwaterstoffen, die zijn
bestemd voor gebruik als verwarmingsbrandstof.• Opnemen van een bepaling die erin voorziet dat in Nederland teruggaaf
wordt verleend van het bedrag dat is betaald ter zake van de aanvraag van
de accijnszegels indien het betreft accijnszegels die in het buitenland op
tabaksproducten zijn aangebracht en waarvan wordt aangetoond dat de desbetreffende
tabaksproducten in een andere lidstaat in het ongerede zijn geraakt en dat
aldaar accijns is geheven.• Aantonen van verliezen tijdens intracommunautair vervoer.• Enige technische aanpassingen.Wet op de belasting van personenauto's en motorrijwielen
1992• Aanpassing van de forfaitaire afschrijvingslijn voor de waardebepaling
van een gebruikt voertuig.• Opnemen van een tegenbewijsregeling in samenhang met de forfaitaire
afschrijvingslijn.• Opnemen van een aangifteverplichting indien niet langer aan de
voorwaarden voor teruggaaf van belasting op personenauto's en motorrijwielen
voor bijzondere motorvoertuigen (b.v. ambulances, politievoertuigen etc.)
wordt voldaan.• Opnemen van de thans bij beleidsbesluit geregelde eenmalige teruggaaf
vooraf van belasting op personenauto's en motorrijwielen voor taxi's.• Enige technische aanpassingen.Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994• Het introduceren van een zelfstandig kwart- en halftarief voor
kampeerauto's en woonwagens.• Enige technische aanpassingen.Wet belastingen op milieugrondslag• Enige technische aanpassingen.2. Wijzigingen Wet op de accijns2.1. Invoering van een weekaangifte voor geregistreerde
bedrijvenHet voorstel tot invoering van een weekaangifte betreft een vereenvoudiging
van de uitvoeringspraktijk voor geregistreerde bedrijven die thans aangifte
doen. Geregistreerde bedrijven zijn bedrijven die niet de hoedanigheid van
vergunninghouder van een accijnsgoederenplaats hebben, maar wel gemachtigd
zijn om bij de bedrijfsuitoefening accijnsgoederen onder schorsing van accijns
uit een andere lidstaat te ontvangen. Deze bedrijven zijn verplicht om uiterlijk
een dag na de dag van ontvangst van de accijnsgoederen aangifte te doen en
de verschuldigde accijns te betalen.Voor de geregistreerde bedrijven betekent deze dagaangifte een steeds
terugkerende administratieve last. Zij ontvangen namelijk geregeld partijen
accijnsgoederen onder schorsing van accijns en zij moeten voor iedere partij
afzonderlijk aangifte doen. Voorgesteld wordt om de termijn voor het doen
van de aangifte en het voldoen van de belasting te verruimen. Een dergelijke
verruiming past binnen het streven de administratieve lasten voor het bedrijfsleven –
daar waar mogelijk – te verminderen. Het voorstel strekt ertoe de termijn
waarbinnen aangifte moet worden gedaan en waarbinnen de belasting op aangifte
moet zijn voldaan te verruimen tot uiterlijk de vrijdag van de week volgende
op de week waarin de partijen accijnsgoederen zijn ontvangen. Hierdoor wordt
feitelijk een uitstel van het vervullen van de formaliteiten bewerkstelligd
van maximaal negen en minimaal vijf werkdagen. Bovendien kunnen alle zendingen
die in een week zijn ontvangen in één keer worden aangegeven
en kan de belasting daarvoor ook in één keer worden voldaan.
Ook voor de Belastingdienst betekent dit een vereenvoudiging.De horizontale accijnsrichtlijn (Richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari
1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden
hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, PbEG L 76) biedt de
ruimte tot het invoeren van een weekaangifte voor geregistreerde bedrijven.
De wijze van voldoening van de accijns wordt voor deze groep geheel overgelaten
aan de lidstaten.2.2. Vrijstelling van accijns ter zake van de uitslag
en de invoer van minerale oliën, andere dan koolwaterstoffenBij de Wet van 18 december 2003, houdende wijziging van de Wet belastingen
op milieugrondslag en de Wet op de accijns (implementatie richtlijn Energiebelastingen)
(Stb. 532), is de richtlijn 2003/96/EG1 in de
Nederlandse wetgeving geïmplementeerd. Deze implementatiewetgeving is
in werking getreden met ingang van 1 januari 2004. Het onderhavige voorstel
voorziet in de opname van een nieuw artikel 67 van de Wet op de accijns dat
alsnog een vrijstelling regelt voor brandstoffen, andere dan koolwaterstoffen,
die worden gebruikt voor verwarmingsdoeleinden. Door deze vrijstelling wordt
de situatie van voor 1 januari 2004 hersteld toen deze producten niet
aan accijns werden onderworpen.Ter toelichting dient het volgende. Bij de implementatie is het aantal
producten, dat ingevolge artikel 25, eerste lid, van de Wet op de accijns voor de toepassing van die wet als minerale olie wordt aangemerkt,
uitgebreid. Tot 1 januari werden onder het begrip minerale olie vrijwel
uitsluitend koolwaterstoffen gerangschikt. Onder koolwaterstoffen worden verstaan
stoffen die geheel of nagenoeg geheel bestaan uit verbindingen van alleen
koolstof en waterstof. De per 1 januari 2004 aan het begrip minerale
oliën toegevoegde producten (veelal biobrandstoffen) bevatten ook andere
verbindingen dan koolwaterstoffen.Deze uitbreiding heeft geen fiscale gevolgen voorzover deze toegevoegde
producten worden gebruikt als motorbrandstof. Zowel voor als na 1 januari
2004 werden en worden alle producten belast die worden gebruikt als motorbrandstof
(koolwaterstof of niet). Indien de toegevoegde producten echter worden aangewend
voor verwarmingsdoeleinden is de fiscale positie wel gewijzigd. Producten,
andere dan koolwaterstoffen, die voor 1 januari 2004 voor verwarmingsdoeleinden
werden gebruikt, werden niet onderworpen aan accijns. Doordat zij na genoemde
datum rechtstreeks worden aangemerkt als minerale olie, worden zij na die
datum wel belast als zij worden gebruikt voor verwarmingsdoeleinden.Dit wijziging is onbedoeld. In de memorie van toelichting bij het voorstel
van wet implementatie richtlijn Energiebelastingen (Kamerstukken II 2003–2004,
29 207, nr. 3, blz. 3, derde alinea) is gesteld dat, in overeenstemming
met de Aanwijzingen voor de Regelgeving, de richtlijn in beginsel minimalistisch
zou worden geïmplementeerd en dat de wetgeving alleen zou worden aangepast
indien de richtlijn dat vereist. Genoemde richtlijn biedt op grond van onder
meer artikel 16 van die richtlijn de mogelijkheid de hier bedoelde niet-koolwaterstoffen
vrij te stellen van belasting als zij worden ingezet voor verwarmingsdoeleinden.
Daarom wordt de situatie van voor 1 januari 2004 hersteld.Het voorgaande geldt overigens eveneens voor de in de Wet belastingen
op milieugrondslag opgenomen energiebelasting. Doordat de energiebelasting
voor minerale oliën wordt geheven als ware zij een accijns, wordt voor
de genoemde producten ook voor de energiebelasting een vrijstelling gerealiseerd
en wordt ook voor die belasting de situatie van voor 1 januari 2004 hersteld.De onderhavige vrijstelling wordt ingevolge het Europese recht mogelijk
als een steunmaatregel gezien die dan ook als zodanig vooraf ter goedkeuring
moet worden voorgelegd aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen. Deze
zal de maatregel vervolgens beoordelen op de vraag of het geoorloofde steun
betreft, zulks mede in het licht van de Communautaire kaderregeling inzake
staatssteun ten behoeve van het milieu (PbEG 2001/C 37/03). Omdat deze vrijstelling
is gebaseerd op specifieke vrijstellingsbepalingen uit de richtlijn, wordt
verwacht dat de goedkeuring zal worden verleend.2.3. Teruggaaf voor accijnszegelsHet voorstel met betrekking tot de teruggaaf voor accijnszegels betreft
een maatregel ter voorkoming van dubbele heffing. De accijns op tabaksproducten
wordt geheven met behulp van accijnszegels. Deze accijnszegels tonen (onder
andere) aan dat de accijns over de tabaksproducten is voldaan. Accijnszegels
vertegenwoordigen dan ook een grote waarde. Om die reden wordt reeds, ingevolge
artikel 76 van de Wet op de accijns, aan de aanvraag van de zegels een betalingsverplichting
gekoppeld ter hoogte van het bedrag aan accijns dat die zegels vertegenwoordigen.
Weliswaar kan deze betalingsverplichting worden uitgesteld ingeval zekerheid
wordt gesteld, op enig moment wordt het bedrag daadwerkelijk verschuldigd
en geïnd. Verschillende lidstaten hanteren deze of een vergelijkbare
systematiek. Deze betalingsverplichting bestaat ook indien de accijnszegels
zijn bestemd om in het buitenland te worden aangebracht op tabaksproducten
die zijn bestemd voor de Nederlandse markt. De Commissie van de Europese
Gemeenschappen heeft die lidstaten die een dergelijk systeem hanteren er op
gewezen dat deze betalingsverplichting aanleiding kan zijn tot een dubbele
heffing binnen de Europese Unie. Bijvoorbeeld: ingeval tabaksproducten, waarop
in een andere lidstaat Nederlandse accijnszegels zijn aangebracht, worden
vervoerd naar Nederland en tijdens dat vervoer een onregelmatigheid of een
overtreding wordt begaan waardoor de goederen niet op hun plaats van bestemming
in Nederland aankomen, wordt over die tabaksproducten de accijns verschuldigd
in de lidstaat waar de onregelmatigheid of de overtreding is geconstateerd.
De accijns kan dus in een andere lidstaat dan Nederland verschuldigd worden.
Deze verschuldigdheid van de accijns is gebaseerd op artikel 20 van de horizontale
accijnsrichtlijn. Alsdan ontstaat een dubbele heffing, namelijk de accijns
in de andere lidstaat en in Nederland het bedrag aan Nederlandse accijns dat
de zegels vertegenwoordigen. Ter voorkoming van deze dubbele heffing wordt
voorgesteld om in de Wet op de accijns een bepaling op te nemen die erin voorziet
dat in Nederland teruggaaf wordt verleend van het bedrag dat in Nederland
is betaald ter zake van de aanvraag van de accijnszegels indien het betreft
accijnszegels die in het buitenland op tabaksproducten zijn aangebracht en
ten aanzien waarvan wordt aangetoond dat in een andere lidstaat accijns is
geheven over de tabaksproducten als gevolg van een onregelmatigheid of overtreding
die ertoe heeft geleid dat de tabaksproducten niet op de plaats van bestemming
in Nederland zijn aangekomen. Andere lidstaten, die door de Commissie zijn
benaderd, zullen een vergelijkbare wijziging in hun wetgeving opnemen.2.4. Aantonen van verliezen tijdens intracommunautair
vervoerIn artikel 88, eerste en tweede lid, van de Wet op de accijns wordt een
wijziging voorgesteld. Dit artikel ziet op verliezen bij de vervaardiging,
tijdens het vervoer of tijdens de opslag van accijnsgoederen. Verliezen die
niet kunnen worden aangetoond, alsmede accijnsgoederen die worden vermist,
worden aangemerkt als te zijn uitgeslagen. Deze regeling heeft tot gevolg
dat elk reëel verlies, mits aangetoond, buiten de heffing blijft. Met
betrekking tot dit aantonen richt het eerste lid zich tot de vergunninghouder
van de accijnsgoederenplaats, terwijl het tweede lid zich richt tot de vergunninghouder
van een geregistreerd of van een niet-geregistreerd bedrijf. Indien de accijnsgoederen
worden overgebracht van een (in een andere lidstaat gelegen) belastingentrepot
naar een accijnsgoederenplaats, naar een geregistreerd bedrijf of naar een
niet-geregistreerd bedrijf, dient de vergunninghouder van dit belastingentrepot
ook de mogelijkheid te hebben om eventuele verliezen, tijdens deze overbrenging
ontstaan, aan te tonen. Hij is immers degene die in deze situatie ter zake
van niet-aangetoonde verliezen de accijns verschuldigd is. Met de onderhavige
wijziging wordt hierin voorzien.3. Wijzigingen Wet op de belasting van personenauto's
en motorrijwielen 19923.1. Wijziging van de tabel (forfaitaire afschrijvingslijn)
voor gebruikte voertuigen, invoering van de mogelijkheid om van de tabel af
te wijkenDe belasting van personenauto's en motorrijwielen (BPM) wordt in de regel
geheven van nieuwe voertuigen. In een betrekkelijk gering deel van de gevallen
wordt deze belasting evenwel ook van gebruikte voertuigen geheven. Dat is
in het bijzonder het geval bij de invoer van gebruikte voertuigen. Teneinde
in die gevallen bij de hoogte van de belasting rekening te houden met de omstandigheid
dat het voertuig in gebruikte staat is, wordt ingevolge de huidige wet in
alle gevallen een forfait toegepast (artikel 10 van de Wet op de belasting
van personenauto's en motorrijwielen 1992, Wet BPM). Waar het
Europese Hof van Justitie van oordeel is dat weliswaar het hanteren van een
tabel voor het bepalen van de waarde in dit verband verenigbaar kan zijn met
het recht, maar dat het EG-Verdrag wordt geschonden als op een gebruikt voertuig
dat wordt ingevoerd uit een andere lidstaat, meer belasting drukt dan op vergelijkbare
voertuigen op de binnenlandse markt, zal een tabel op zichzelf niet altijd
volstaan als hulpmiddel voor de waardebepaling. Het is in dat geval van belang
dat de belastingplichtige de mogelijkheid heeft om de tabelwaarde aan te vechten1.In dit licht wordt voorgesteld enerzijds de maatvoering van de huidige
tabel te herzien2 en anderzijds de mogelijkheid
te openen dat belanghebbenden tegen toepassing van de tabel voor individuele
gevallen bewijs leveren dat de afschrijving op een voertuig in een specifiek
geval hoger is dan de vermindering volgens de tabel. Dat laatste is in de
praktijk al mogelijk vanaf 1 januari 2004 (op basis van het besluit
van 3 december 2003, nr. DGB2003/6752M, Stcrt. nr. 238); die mogelijkheid
wordt bij dezen voorzien van een wettelijke basis.3.2. Opnemen van een aangiftebepaling indien niet langer
aan de voorwaarden voor teruggaaf van BPM voor bijzondere voertuigen wordt
voldaanArtikel 15 van de Wet BPM kent een regeling voor teruggaaf van BPM voor
bijzondere voertuigen zoals ambulances, brandweervoertuigen, rolstoelvervoer,
etc.Om voor de teruggaaf van BPM in aanmerking te komen moet aan een aantal
voorwaarden worden voldaan, zo moeten bijvoorbeeld de inrichting en uiterlijke
kenmerken van het voertuig aan bepaalde eisen voldoen, en is vereist dat het
voertuig uitsluitend wordt gebruikt voor de uitoefening van zijn taak. Deze
voorwaarden en beperkingen zijn uitgewerkt in de artikelen 6 tot en met 13
van het Uitvoeringsbesluit belasting van personenauto's en motorrijwielen
1992 (Uitvoeringsbesluit BPM). De teruggaaf wordt slechts verleend indien
een verklaring wordt overgelegd dat voor voertuigen die niet langer aan de
voorwaarden voldoen, dan wel na het tijdstip waarop recht op teruggaaf van
BPM is ontstaan worden afgestoten, een opgaaf aan de inspecteur zal worden
gedaan en een gedeelte van de BPM wordt terugbetaald, berekend op grond van
de artikelen 9 en 10 van de Wet BPM. Voorgesteld wordt om de gevolgen die
intreden indien niet langer aan de voorwaarden voor teruggaaf wordt voldaan
c.q. het voertuig wordt afgestoten, expliciet duidelijk te maken. Daartoe
wordt voorgesteld de verplichting tot het doen van de betaling op aangifte
van de in zo'n geval verschuldigde belasting expliciet in de wet op te nemen.3.3. Eenmalige teruggaaf vooraf van BPM voor taxi'sIn 2000 heeft de liberalisering van het taxivervoer plaatsgevonden. Door
een wijziging van de Wet op het Personenvervoer 2000 (WP) is het indertijd
mogelijk gemaakt sneller en makkelijker een vergunning te verkrijgen en in
het bezit te komen van een blauwe kentekenplaat. Met het oog hierop is –
vooruitlopend op wetgeving – op grond van het besluit van de Staatssecretaris
van Financiën van 6 juli 2000, nr. WV00/413M, Stcrt. nr. 130, later
vervangen door het besluit van 27 juli 2001, nr. CPP2001/2033M, Stcrt.
nr. 144, goedgekeurd dat de belasting in één keer wordt teruggegeven
op het moment dat een personenauto gerechtigd is tot het voeren van de kentekenplaten
die speciaal voor het taxivervoer worden verstrekt. Daarmee wordt afgeweken
van het huidige wettelijke regime dat een teruggaaf kent van drie jaarlijkse
termijnen nadat een, twee of drie jaren zijn verstreken na het tijdstip waarop
de personenauto voor taxivervoer in gebruik is genomen. Thans wordt voorgesteld
om de sinds 2000 in de praktijk reeds geldende teruggaaf in één
keer vooraf in de wet op te nemen ter vervanging van de bestaande wettelijke
regeling in artikel 16 van de Wet BPM. De voorwaarden en beperkingen voor
de aanspraak op de teruggaaf blijven onveranderd. Ook blijft onverminderd
gelden dat indien de personenauto binnen een periode van drie jaar niet meer
aan deze voorwaarden en beperkingen voldoet, alsnog belasting wordt verschuldigd
voor een evenredig deel. Artikel 16 Wet BPM geldt eveneens voor personenauto's
die zijn bestemd om geheel of nagenoeg geheel voor het openbaar vervoer te
worden gebruikt. Ook voor deze teruggaaf achteraf wordt voorgesteld deze te
vervangen door de teruggaaf inéén keer vooraf.4. Wijzigingen Wet op de motorrijtuigenbelasting 19944.1. Zelfstandig kwart- en halftarief voor kampeerauto's
in de motorrijtuigenbelastingDe wijze waarop de behandeling van kampeerauto's en woonwagens is ingebouwd
in de Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994 (Wet MRB) is thans niet in alle
opzichten helder en consistent. Een kampeerauto kan in aanmerking komen voor
een bijzonder fiscaal regime, te weten de kwart- en halftariefregeling zoals
neergelegd in artikel 30 van de Wet MRB. Onder de kwart- en halftariefregeling
is het voor bepaalde motorrijtuigen mogelijk om in één keer
over vier aaneengesloten tijdvakken belasting te betalen naar een gereduceerd
tarief (kwart- of halftarief). Voor de kampeerauto gelden daarbij geen voorwaarden
met betrekking tot het weggebruik. Hierdoor is de inbouw van kampeerauto's
in de kwart- en halftariefregeling van artikel 30 van de Wet MRB, met haar
nadere voorwaarden over het gebruik en de verplichting de belasting voor vier
tijdvakken vooruit te betalen, in wezen onnodig.Voorgesteld wordt om de kampeerauto op te nemen in een zelfstandig tariefartikel
(artikel 23a van de Wet MRB). Door deze categorie op te nemen in artikel 23a
van de Wet MRB wordt tot uitdrukking gebracht dat het gaat om bijzondere personenauto's
waarvoor een bijzonder tarief – afgeleid van het personenautotarief –
geldt. Indien wordt voldaan aan de qua uiterlijk en inrichting gestelde voorwaarden
zal de belasting een kwart of, ingeval van bedrijfsmatig verhuurde kampeerauto's
de helft, van de ingevolge artikel 23 van de Wet MRB (tariefartikel voor de
personenauto) verschuldigde belasting bedragen.Een verschil ten opzichte van de huidige kwart- en halftariefregeling
is dat ten aanzien van de kampeerauto niet meer vooraf over vier aaneengesloten
tijdvakken hoeft te worden betaald. Heffing, betaling en naheffing van de
motorrijtuigenbelasting zal in geval van kampeerauto's op de wijze van een
gewone personenauto gaan verlopen. Een belangrijk voordeel is dat met dit
voorstel het voor de houder van een kampeerauto ook mogelijk wordt de motorrijtuigenbelasting
per kwartaal te betalen en daarmee ook door middel van een maandelijkse automatische
incasso (en bij betaling per jaar in aanmerking te komen voor de korting van € 3
per tijdvak van drie maanden).4.2. Reikwijdte delegatiebepalingIn 2003 heeft Hof Den Bosch een uitspraak gedaan waarbij het Hof onder
andere een aantal onderdelen van artikel 6 van het Uitvoeringsbesluit motorrijtuigenbelasting
1994 (Uitvoeringsbesluit MRB) onverbindend heeft verklaard (Hof Den Bosch
van 4 juni 2003, nr. 01/00 212, VN 2003/56.1.12). De vereisten in
artikel 6 van het Uitvoeringsbesluit MRB die zien op het verzoek om toepassing
van het kwart- en halftarief als bedoeld in artikel 30 van de Wet MRB, vallen
volgens het Hof niet onder de reikwijdte van de delegatiebepaling van artikel
30, vierde lid, van de Wet MRB. Tegen deze uitspraak is cassatie
aangetekend. Zekerheidshalve wordt nu voorgesteld om de delegatiebepaling
van de kwart- en halftariefregeling te verruimen. Overigens zullen de voorwaarden
en beperkingen die zijn gesteld in artikel 6 van het Uitvoeringsbesluit MRB
niet wijzigen.5. Budgettaire aspectenDe vervanging van de forfaitaire afschrijvingstabel brengt een budgettaire
opbrengst mee van circa 20 miljoen euro op jaarbasis in de BPM. In het eerste
jaar zal deze opbrengst lager zijn omdat de forfaitaire afschrijvingstabel
een half jaar na parlementaire aanvaarding bij Koninklijk Besluit in werking
zal treden. De budgettaire derving van de per 1 januari 2004 al bestaande –
en hierbij wettelijk geregelde – mogelijkheid deze forfaitaire waardebepaling
te betwisten, wordt geraamd op circa 10 miljoen euro per jaar in de BPM. Het
introduceren van een zelfstandig tariefsartikel voor kampeerauto's zal leiden
tot een negatieve kasschuif in het jaar van invoering die, afhankelijk van
de mate waarin gebruik zal worden gemaakt van jaarbetalingen, kwartaalbetalingen
dan wel maand-betalingen, kan oplopen tot maximaal circa 4 miljoen euro in
de MRB. De overige maatregelen hebben geen noemenswaardige budgettaire betekenis.6. Uitvoeringskosten belastingdienstDe introductie van de weekaangifte in de accijns voor geregistreerde bedrijven
leidt tot een lichte daling van de uitvoeringskosten. Andere maatregelen leiden
weer tot een stijging van de uitvoeringskosten, zoals de wijzigingen met betrekking
tot de forfaitaire afschrijvingstabel en de tegenbewijsregeling. Per saldo
blijven de uitvoeringskosten naar verwachting gelijk.7. Administratieve lasten bedrijvenVan de in dit wetsvoorstel opgenomen maatregelen leiden twee maatregelen
tot meer dan marginale effecten voor de administratieve lasten. Het creëren
van de mogelijkheid van een weekaangifte in de accijns voor geregistreerde
bedrijven leidt tot een verlichting van de administratieve lasten met circa € 0,65
mln. De introductie van een wettelijke regeling voor tegenbewijs binnen de
belasting op personenauto's en motorrijwielen leidt daarentegen, voor zover
van deze regeling gebruik wordt gemaakt, tot een verzwaring van de administratieve
lasten met circa € 0,15 mln. De overige maatregelen bevatten geen
noemenswaardige effecten voor de administratieve lasten. De in dit wetsvoorstel
opgenomen maatregelen leiden derhalve per saldo tot een structurele vermindering
van de administratieve lasten voor het bedrijfsleven met circa € 0,5
mln.II ARTIKELSGEWIJSArtikel I (Wet op de accijns)Artikel I, onderdeel A (artikel 25 Wet op de accijns).De wijziging van artikel 25, eerste lid, van de Wet op de accijns betreft
een herstel van een onjuiste lettering van de verschillende onderdelen.Artikel I, onderdeel B (artikel 53a Wet op de accijns)In artikel 53, eerste lid, van de Wet op de accijns is bepaald dat de
in een tijdvak verschuldigd geworden accijns op aangifte moet worden voldaan.
Deze bepaling brengt met zich dat onder meer artikel 19 van de Algemene wet
inzake rijksbelastingen (AWR) van toepassing is. Artikel 19, eerste lid, van
de AWR bepaalt dat de belastingplichtige is gehouden de in een tijdvak
verschuldigd geworden belasting binnen één maand na het einde
van dat tijdvak overeenkomstig de aangifte aan de ontvanger te betalen. Artikel
19, derde lid, van de AWR, bepaalt dat in de niet in het eerste lid van artikel
19 bedoelde gevallen de belasting moet worden voldaan binnen één
maand na het tijdstip waarop de belastingschuld is ontstaan.Voor de gevallen, bedoeld in de artikelen 2a, 2b, 2c, tweede lid, 2d,
2f, en 2h van de Wet op de accijns is echter een afwijkende regeling getroffen.
Deze afwijkende regeling is opgenomen in artikel 53a van de Wet op de accijns.
Op grond van deze afwijkende regeling moet de aangifte worden gedaan en de
belasting worden betaald uiterlijk op de dag na de dag waarop de verschuldigdheid
is ontstaan.Deze dagaangifte is onder andere van toepassing voor de vergunninghouders
van zogenoemde geregistreerde bedrijven. Dit zijn bedrijven die niet de hoedanigheid
van vergunninghouder van een accijnsgoederenplaats hebben, maar wel gemachtigd
zijn om bij de bedrijfsuitoefening accijnsgoederen onder schorsing van accijns
uit een andere lidstaat te ontvangen (zie artikel 1a, eerste lid, onderdeel
j, van de Wet op de accijns). Op grond van artikel 53a zijn deze bedrijven
dus verplicht om uiterlijk een dag na de dag van ontvangst van de accijnsgoederen
aangifte te doen en de verschuldigde accijns te betalen.Voor de geregistreerde bedrijven betekent deze dagaangifte een steeds
terugkerende administratieve last. Zij ontvangen namelijk geregeld partijen
accijnsgoederen onder schorsing van accijns en zij moeten voor iedere partij
afzonderlijk aangifte doen. Voorgesteld wordt om aan artikel 53a een nieuw
tweede lid toe te voegen, dat erin voorziet de termijn waarbinnen aangifte
moet worden gedaan en waarbinnen de belasting op aangifte moet zijn voldaan
te verruimen tot uiterlijk de vrijdag van de week volgende op de week waarin
de partijen accijnsgoederen zijn ontvangen. Hierdoor kunnen alle zendingen
die in een week zijn ontvangen in één keer worden aangegeven
en kan de belasting daarvoor ook in één keer worden voldaan.De weekaangifte zal uitsluitend gelden voor geregistreerde bedrijven.
Deze bedrijven ontvangen regelmatig accijnsgoederen onder schorsing van de
accijns. Voor bedrijven die slechts incidenteel accijnsgoederen onder schorsing
uit een andere lidstaat ontvangen (de zogenoemde niet-geregistreerde bedrijven;
zie artikel 1a, eerste lid, onderdeel k, van de Wet op de accijns), zal de
weekaangifte niet gelden. Voor deze bedrijven blijft gelden dat de aangifte
en de betaling dienen plaats te vinden uiterlijk op de dag na de dag waarop
de accijnsgoederen zijn ontvangen. De weekaangifte zal evenmin gelden voor
de gevallen als bedoeld in de artikelen 2b, 2c, tweede lid, 2d, en 2f van
de Wet op de accijns. Voor die gevallen blijft gelden dat de aangifte moet
worden gedaan en de belasting moet worden betaald uiterlijk op de dag na de
dag waarop de verschuldigdheid is ontstaan.Artikel I, onderdeel C (artikel 64 Wet op de accijns)De in dit onderdeel opgenomen wijziging is van technische aard. De Richtlijn
65/65/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 26 januari 1965
betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
inzake farmaceutische specialiteiten (PbEG L 22) is vervangen door de Richtlijn
2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001
tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor
menselijk gebruik (PbEG L 311) en door de Richtlijn 2001/82/EG van het Europees
Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair
wetboek betreffende geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik (PbEG L 311).
De tekst van artikel 64, eerste lid, onderdeel c, van de Wet op de accijns,
waarin de vrijstelling is opgenomen voor alcoholhoudende producten die voor
de vervaardiging van geneesmiddelen worden gebruikt, is daaraan aangepast.Artikel I, onderdeel D (artikel 67 Wet op de accijns)Het nieuwe artikel 67 van de Wet op de accijns voorziet in een nieuwe
vrijstelling van accijns, waarvan de achtergronden reeds zijn uiteengezet
in het algemeen deel van deze memorie. De vrijstelling is beperkt tot andere
brandstoffen dan koolwaterstoffen (bijvoorbeeld biobrandstoffen) die worden
gebruikt voor verwarmingsdoeleinden. Voor de toepassing van deze vrijstelling
wordt onder verwarmingsdoeleinden verstaan het rechtstreekse gebruik van de
(bio)brandstof ten behoeve van de verwarming. Daarbij is het niet van belang
voor welke toepassing de opgewekte warmte wordt aangewend. Dat kan dus voor
de verwarming van een ruimte zijn, maar ook voor de vervaardiging van stoom
voor de opwekking van elektriciteit in een turbine. Indien de (bio)brandstof
wordt gebruikt als motorbrandstof in een verbrandingsmotor is de vrijstelling
niet van toepassing, ook niet indien het een stationaire motor betreft of
een motor die wordt gebruikt voor bijvoorbeeld de aandrijving van een generator
om langs die weg elektriciteit op te wekken.De vrijstelling van accijns wordt verleend bij de uitslag uit de accijnsgoederenplaats
of bij de invoer en aan de vergunninghouder van de accijnsgoederenplaats of
aan de importeur. Het recht op vrijstelling dient te worden aangetoond door
de verbruiker van de goederen die aan voornoemde vergunninghouder of importeur
een verklaring verstrekt dat hij de goederen zal aanwenden voor verwarmingsdoeleinden.
Deze methodiek – zowel de procedure als de wetgevingssystematiek –
is gelijk aan die waarop bijvoorbeeld de vrijstelling voor minerale oliën
die worden gebruikt voor de aandrijving van schepen, wordt gerealiseerd. Ook
daar wordt de vrijstelling verleend bij de uitslag op basis van een verklaring
van de schipper dat de goederen voor het voor de vrijstelling bestemde doel
zullen worden aangewend. De nadere bepalingen inzake deze verklaring zullen
in het Uitvoeringsbesluit accijns worden neergelegd. Deze zullen voornamelijk
betrekking hebben op de vorm van de verklaring, de inhoud daarvan en de bewaarplicht
door de vergunninghouder van de accijnsgoederenplaats of de importeur.In de Uitvoeringsregeling accijns zal worden bepaald dat vanuit een accijnsgoederenplaats
de onderhavige goederen rechtstreeks aan een eindverbruiker mogen worden geleverd.
Op grond van artikel 40, tweede lid, van de Wet op de accijns kunnen plaatsen
van waaruit accijnsgoederen aan een verbruiker worden geleverd, niet in aanmerking
komen als accijnsgoederenplaats. Het derde lid van hetzelfde artikel geeft
de mogelijkheid om daarop bij ministeriële regeling uitzonderingen vast
te stellen. Ik ben voornemens ook voor deze specifieke situatie een uitzondering
vast te stellen, net zoals dat ook is gebeurd in het kader van de eerder genoemde
vrijstelling voor minerale oliën die aan boord van schepen wordt gebruikt.Artikel I, onderdeel E (artikel 76a Wet op de accijns)Het nieuwe artikel 76a Wet op de accijns bevat de nieuwe teruggaafmogelijkheid
van het bedrag aan accijns dat is betaald ter zake van de aanvraag van Nederlandse
accijnszegels indien het betreft accijnszegels die in het buitenland op tabaksproducten
zijn aangebracht en wordt aangetoond dat in een andere lidstaat accijns is
geheven. Het artikel is reeds toegelicht in het algemeen deel van deze memorie.
Daaraan kan nog worden toegevoegd dat op enigerlei wijze door belanghebbende
moet worden aangetoond dat de accijnszegels waarvoor teruggaaf wordt gevraagd
daadwerkelijk op de tabaksproducten zijn aangebracht die voorwerp zijn geweest
van een onregelmatigheid of een overtreding die in de andere lidstaat aanleiding
heeft gegeven tot heffing van accijns. De wijze waarop dit kan worden aangetoond
is vormvrij. Om die reden zijn hierover in artikel 76a van de Wet op de accijns
ook geen specifieke bepalingen opgenomen. In de ministeriële regeling
zullen wel enige eisen aan het verzoek om teruggaaf worden gesteld. Deze hebben –
naast de inhoud van het verzoek – voornamelijk betrekking
op de stukken die bij het verzoek moeten worden overgelegd. Zo dient bij het
verzoek te worden overgelegd een kopie van het administratief geleidedocument
dat voor het vervoer van de tabaksproducten naar Nederland was opgemaakt,
het bewijs dat in de andere lidstaat accijns is betaald en voorts alle (boekhoudkundige)
bescheiden die er toe kunnen bijdragen dat aannemelijk wordt gemaakt dat de
desbetreffende accijnszegels naar het buitenland zijn verzonden, aldaar zijn
ontvangen en op de partij tabaksproducten is aangebracht waarover in de andere
lidstaat accijns is geheven. In de ministeriële regeling zal ook worden
bepaald binnen welke termijn het verzoek om teruggaaf moet worden ingediend.Artikel I, onderdeel F (artikel 88 Wet op de accijns)De voorgestelde wijziging van artikel 88, eerste lid, van de Wet op de
accijns ziet op de situatie waarin accijnsgoederen worden overgebracht van
een (in een andere lidstaat gelegen) belastingentrepot naar een accijnsgoederenplaats.
De voorgestelde wijziging van artikel 88, tweede lid, van de Wet op de accijns
ziet op de situatie waarin accijnsgoederen worden overgebracht van een (in
een andere lidstaat gelegen) belastingentrepot naar een geregistreerd bedrijf
of naar een niet-geregistreerd bedrijf. Met deze wijzigingen wordt erin voorzien
dat in voorkomend geval ook de vergunninghouder van een belastingentrepot
de mogelijkheid heeft om verliezen, ontstaan tijdens vorenbedoelde overbrengingen
van accijnsgoederen vanuit zijn belastingentrepot, aan te tonen. Indien hij
de verliezen kan aantonen, is hij over deze verliezen niet de accijns verschuldigd.
De achtergrond van deze wijziging is al toegelicht in het algemeen deel van
deze memorie.Artikel II (Wet op de belasting van personenauto's en
motorrijwielen 1992)Artikel II, onderdeel A (artikel 6 Wet op de belasting
van personenauto's en motorrijwielen 1992)Bij wet van 6 december 1995 (Stb. 1995, 588) is artikel 6, tweede
lid, van de Wet BPM gewijzigd, waarbij het bepaalde in artikel 6, tweede lid,
onderdeel b, is verplaatst naar artikel 6, tweede lid, onderdeel a, ten tweede.
Door deze wijziging dient de verwijzing, opgenomen in artikel 6, derde lid,
aangepast te worden. Artikel II, onderdeel A, strekt daartoe. Deze wijziging
is van technische aard en heeft geen materiële gevolgen.Artikel II, onderdeel B (artikel 10 Wet op de belasting
van personenauto's en motorrijwielen 1992)Het nieuwe tweede lid van artikel 10 van de Wet BPM bevat een herziene
tabel voor de forfaitaire afschrijvingslijn. De hoogte van het forfait blijft
afhankelijk van de tijdsduur die is verstreken nadat het voertuig voor het
eerst in gebruik is genomen. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om de periodiciteit
van de oude tabel (overwegend op jaarbasis) te verfijnen (naar maanden). Dit
op verzoek van de betrokken organisaties in de autobranche. Daarmee wordt
bovendien de werkelijke waardevermindering het beste gevolgd, zodat dit ook
meer in lijn is met de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen.Het nieuwe vijfde lid voorziet in de mogelijkheid dat tegen het forfait
van artikel 10, tweede lid, van de Wet BPM het bewijs wordt geleverd dat de
afschrijving in een individueel geval hoger is dan volgens de tabel. Voor
de hoogte van de vermindering van de belasting geldt de tabel, tenzij een
hoger afschrijvingspercentage blijkt. Ter aanduiding van de daarbij denkbare
bewijsmiddelen kan bijvoorbeeld worden gedacht aan gebruikmaking van taxatierapporten
van de hand van onafhankelijke deskundigen. Hoewel de in de branche gebruikelijke
koerslijsten een grover instrument zijn voor de vaststelling van de concrete
waardevermindering van een individueel voertuig – ze gaan
bijvoorbeeld uit van een standaard accessoirepakket – zullen ook deze
koerslijsten in de praktijk veelal voldoende houvast kunnen bieden voor de
toepassing van een van de forfaitaire tabel afwijkende vermindering. Nodig
en voldoende voor de toepassing van deze tegemoetkomende regeling is, dat
blijkt dat de procentuele afschrijving op het voertuig meer is dan de vermindering
volgens de tabel. Op grond van vaste jurisprudentie houdt de voorwaarde«blijken»
in dat het bewijs overtuigend moet zijn.De som van de catalogusprijs en de belasting op het tijdstip waarop de
personenauto of het motorrijwiel voor het eerst in gebruik is genomen, is
ingevolge artikel 9, derde en vierde lid, van de Wet BPM, de (historische)
nieuwprijs van het voertuig.Volgens het nieuwe zesde lid moet, om gebruik te maken van deze de mogelijkheid
tot vermindering, reeds bij de aangifte aanspraak worden gemaakt op toepassing
van de vermindering; dit op uitvoeringstechnische gronden en om te voorkomen
dat na het doen van aangifte wijzigingen aan de auto worden aangebracht.Artikel II, onderdeel C (artikel 15 Wet op de belasting
van personenauto's en motorrijwielen 1992)In het nieuwe vierde lid van artikel 15 van de Wet BPM is thans expliciet
de verschuldigdheid van belasting en de aangifteplicht voor de verschuldigd
geworden belasting opgenomen indien niet langer aan de voorwaarden en beperkingen
voor teruggaaf wordt voldaan. De bepalingen van de AWR (onder meer naheffing
en boete) zijn op de uitdrukkelijke aangifteplicht van toepassing. De artikelen
6 tot en met 13 van het Uitvoeringsbesluit BPM waarin thans voor de verschillende
categorieën bijzondere voertuigen de gevolgen zijn geregeld van het niet
meer voldoen aan de voorwaarden en beperkingen voor de teruggaaf, zullen worden
aangepast. In het vijfde lid van artikel 15 BPM is vervolgens geregeld dat
indien het voertuig door de houder doorverkocht wordt aan een nieuwe houder
die eveneens voor de teruggaaf van BPM voor bijzondere voertuigen in aanmerking
komt en nog steeds aan de voorwaarden voor teruggaaf wordt voldaan, geen verschuldigdheid
en geen verplichting tot aangifte ontstaat, mits daartoe een gezamenlijk verzoek
wordt ingediend. Er ontstaat voor de nieuwe houder, die in de plaats treedt
van de vorige houder, geen nieuw recht op teruggaaf.Artikel II, onderdeel D (artikel 16 Wet op de belasting
van personenauto's en motorrijwielen 1992)Dit onderdeel strekt ertoe de teruggaaf van BPM in één keer
vooraf voor personenauto's, die worden gebruikt voor het verrichten van openbaar
vervoer of taxivervoer in de zin van de WP, in de Wet BPM op te nemen ter
vervanging van de tot nu toe in de wet opgenomen teruggaaf achteraf in drie
jaarlijkse termijnen. Voor de eenvoud wordt hierna gesproken over de taxi;
mutatis muntandis geldt het gestelde ook voor de personenauto die wordt gebruikt
voor openbaar vervoer. Het eerste lid van artikel 16 bepaalt in combinatie
met het vierde lid dat teruggaaf van belasting in één keer vooraf
geschiedt en bepaalt eveneens dat deze teruggaaf onder bij algemene maatregel
van bestuur te stellen voorwaarden en beperkingen op aanvraag wordt verleend.
In het eerste lid is bovendien als voorwaarde opgenomen dat een taxi geheel
of nagenoeg geheel dient te worden gebruikt als taxi. Dit betekent dat de
taxi voor negentig procent of meer als taxi gebruikt dient te worden.In het tweede en derde lid van artikel 16 is geregeld dat de teruggaaf
wordt verleend aan degene op wiens naam het kenteken is gesteld en dat de
inspecteur beslist op de aanvraag om teruggaaf bij voor bezwaar vatbare beschikking.
Het vierde lid voorziet in het tijdstip waarop het recht op teruggaaf ontstaat.In het vijfde lid is opgenomen dat indien de personenauto niet direct
bij registratie als taxi in gebruik is genomen, de teruggaaf
wordt bepaald aan de hand van de forfaitaire afschrijvingslijn van artikel
10. Indien echter al eerder teruggaaf van BPM is verleend en het aldus resterende
belastingbedrag minder bedraagt dan op basis van de forfaitaire vermindering
van artikel 10 het geval zou zijn, dan bestaat slechts voor dit mindere bedrag
aanspraak op teruggaaf. Dit betekent dat indien een eerdere teruggaaf volledig
in stand is gebleven, omdat de personenauto gedurende een periode van drie
jaar als taxi in gebruik is geweest, geen aanspraak meer bestaat op teruggaaf.
Is een eerdere teruggaaf in het verleden gedeeltelijk alsnog als belasting
verschuldigd geworden omdat niet langer aan de desbetreffende voorwaarden
en beperkingen werd voldaan, dan kan in zoverre nog aanspraak op teruggaaf
bestaan. De teruggaaf bedraagt echter nooit meer dan het belastingbedrag dat
met toepassing van de forfaitaire afschrijvingslijn van artikel 10, tweede
of derde lid, voor de personenauto geldt.De voorwaarden en beperkingen voor de teruggaaf worden geregeld in het
Uitvoeringsbesluit BPM en zullen dezelfde zijn als die thans reeds gelden
ingevolge het huidige besluit van de Staatssecretaris van Financiën waarbij
de teruggaaf vooraf is geregeld. Deze voorwaarden en beperkingen behelzen
onder meer het volgende.Er dienen bescheiden te worden overgelegd bij de aanvraag voor de teruggaaf
van BPM, waaronder een kopie van de delen van het kentekenbewijs, een op naam
gestelde WP-ondernemersvergunning en een gezamenlijke verklaring waaruit blijkt
dat de personenauto wordt gebruikt voor openbaar vervoer of taxivervoer in
het kader van de onderneming van de WP-ondernemersvergunninghouder, indien
de WP-ondernemersvergunninghouder niet de kenteken-houder is. Ook dient zowel
de kentekenhouder als – zo die een andere persoon is – de ondernemersvergunninghouder
niet in staat van faillissement of surseance van betaling te zijn. De leden
zes, zeven en acht bepalen de gevolgen indien niet (langer) aan de voorwaarden
en beperkingen waaronder de teruggaaf is verleend wordt voldaan.In het zesde lid is bepaald dat indien binnen een periode van drie jaar
na het tijdstip waarop recht op teruggaaf is ontstaan niet langer aan de voorwaarden
en beperkingen is voldaan, BPM is verschuldigd over de nog resterende maanden
van het jaar waarin deze situatie aanvangt en de daaropvolgende jaren. De
berekening van deze verschuldigde betaling geschiedt naar tijdsevenredigheid.
Dit is bijvoorbeeld het geval indien belanghebbende besluit zijn taxi te verkopen
en de koper gaat de personenauto niet als taxi in gebruik nemen. Indien blijkt
dat over de voorgaande periode van het desbetreffende jaar eveneens niet is
voldaan aan de eis dat de taxi geheel of nagenoeg geheel als taxi in gebruik
is geweest, is over het gehele jaar de belasting verschuldigd. De verschuldigd
geworden belasting dient binnen een maand na het zich voordoen van een dergelijke
situatie op aangifte te worden voldaan.In het zevende lid is bepaald dat indien de taxi gedurende de drie jaarsperiode
over één van deze jaren bezien niet geheel of nagenoeg geheel
als taxi is gebruikt na afloop van dat jaar een derde deel van het teruggeven
bedrag als belasting is verschuldigd en aan de overige voorwaarden en beperkingen
voor de teruggaaf wel is voldaan. Het kan voorkomen dat belanghebbende gedurende
een jaar niet in staat is zijn taxi voor negentig procent of meer als taxi
te gebruiken, bijvoorbeeld vanwege ziekte. Belanghebbende kan echter het jaar
daarop wel weer zijn taxi voor negentig procent of meer als taxi gebruiken.
In een dergelijk geval dient belanghebbende de verschuldigde belasting voor
het desbetreffende jaar binnen een maand na afloop van dat jaar op aangifte
te voldoen. Het zesde en het zevende lid werken door in de naheffing en boetesystematiek
van de AWR.In het achtste lid van artikel 16 is tenslotte geregeld dat onder voorwaarden
bij wijziging van de tenaamstelling van de taxi, terwijl sprake is van
voortgezet gebruik als taxi bij de nieuwe kentekenhouder, het eerste en zesde
lid buiten toepassing blijven. Op gezamenlijk verzoek van de oude en de nieuwe
kentekenhouder kan de personenauto zonder dat er rekening hoeft te worden
gehouden met een teruggaaf of het verschuldigd worden van belasting overgaan
naar de nieuwe kentekenhouder, indien ook deze voldoet aan de voor de teruggaaf
gestelde voorwaarden. De nieuwe kentekenhouder treedt bij inwilliging van
het verzoek voor de desbetreffende personenauto in de plaats van de oude kentekenhouder
voor de toepassing van artikel 16.Artikel III (Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994)Artikel III, onderdeel A (artikel 2 Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)Aangezien in artikel 23a van de Wet MRB wordt aangegeven welke personenauto's
in aanmerking kunnen komen voor het bijzondere tarief, komen de definities
in artikel 2, onderdelen g en h, van de Wet MRB te vervallen. De omschrijving
van woonwagen gaat daarbij op in die van de kampeerauto.Artikel III, onderdeel B (artikel 23a Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)Artikel 23a van de Wet MRB heeft betrekking op zowel de kampeerauto als
de woonwagen die tot dusverre waren opgenomen in artikel 2, onderdelen g en
h, van de Wet MRB. In het eerste lid van artikel 23a van de Wet MRB wordt
aangegeven aan welke eisen een personenauto moet voldoen om in aanmerking
te komen voor het speciale tarief. De aan een personenauto gestelde eisen
komen inhoudelijk overeen met de eisen die tot dusverre waren gesteld in onderdeel
g van artikel 2 van de Wet MRB. Tevens wordt in het eerste lid van artikel
23a van de Wet MRB verwezen naar de bij algemene maatregel van bestuur te
stellen voorwaarden en beperkingen. (huidige artikel 6 van het Uitvoeringsbesluit
motorrijtuigenbelasting 1994)Artikel III, onderdeel C (artikel 30 Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)Het eerste tot en met vierde lid van dit onderdeel bevatten technische
aanpassingen in artikel 30 van de Wet MRB die verband houden met het verwijderen
van de kampeerauto's en woonwagens uit de kwart- en halftariefregeling van
artikel 30 van de Wet MRB en het opnemen van de kampeerauto's en woonwagens
in een zelfstandig tariefartikel 23a van de Wet MRB.Het vijfde lid van dit onderdeel bevat een uitbreiding van de delegatiebepaling
opgenomen in het derde lid van artikel 30 van de Wet MRB. De verruiming van
de delegatiebepaling is nader toegelicht in het algemeen deel van de toelichting.Artikel III, onderdeel D (artikel 50 Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)In het tweede lid van artikel 50 van de Wet MRB is een soortgelijke delegatiebepaling
opgenomen als in het derde lid van artikel 30 van de Wet MRB. Uit oogpunt
van consistentie wordt de delegatiebepaling van het tweede lid van artikel
50 van de Wet MRB overeenkomstig het derde lid van artikel 30 van de Wet MRB
verruimd.Artikel III, onderdeel E (artikel 59 Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)De artikelen 32 en 51 van de Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994 zijn
bij Wet van 12 juni 1997 tot wijziging van de Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994 en van enkele andere wetten in verband met de herziening van de tariefstructuur
voor vrachtauto's (Stb. 1997, 245) vervallen. De verwijzingen in artikel 59
naar de inmiddels vervallen artikelen zijn daarom verwijderd. Artikel IV (Wet belastingen op milieugrondslag)Artikel IV, onderdelen A,B en C (artikel 18, 36m en 37
Wet belastingen op milieugrondslag)De wijzigingen in de artikelen 18, 36m en 37 van de Wet belastingen op
milieugrondslag betreffen aanpassingen van louter technische aard.Artikel V (inwerkingtredingbepaling)Artikel V (Inwerkingtreding)Dit artikel voorziet – overeenkomstig de Tijdelijke Referendumwet –
in inwerkingtreding van de wet met ingang van de eerste dag van de derde kalendermaand
na de datum van uitgifte van het Staatsblad waarin zij wordt geplaatst. De
in artikel I, onderdeel D, opgenomen vrijstelling van accijns voor andere
minerale oliën dan koolwaterstoffen die worden gebruikt voor verwarmingsdoeleinden,
betreft mogelijk een steunmaatregel in de zin van artikel 88 van het EG-Verdrag.
Uit dien hoofde dient deze vrijstelling dan ook te worden aangemeld bij Europese
Commissie. Inwerkingtreding van deze bepaling kan pas plaatsvinden nadat goedkeuring
van de Europese Commissie is verkregen. Om die reden treedt deze vrijstelling
in werking op een bij Koninklijk Besluit vast te stellen tijdstip. De in artikel
II, onderdeel B, opgenomen forfaitaire afschrijvingstabel vergt aanpassing
van de systemen bij de marktpartijen. In overleg met de brancheorganisaties
is besloten dat deze aanpassing mogelijk moet zijn binnen zes maanden na parlementaire
aanvaarding van het voorstel.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. WijnXNoot1Richtlijn 2003/96/EG van 27 oktober 2003 van de Raad van de Europese
Unie tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting
van energieproducten en elektriciteit (PbEG L 283).XNoot1Hof van Justitie EG 22 januari 2001, C-393/98 (Gomes Valente); deze
uitspraak is doorgetrokken in het arrest van 19 september 2002, C-101/00
(Antti Siilin).XNoot2De vormgeving van de herziening is overeenkomstig het rapport De afschrijvingscurve
van personenauto's, Ecorys, Roterdam, 25 juli 2003. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29729-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl