Wijziging Wet conflictenrecht namen i.v.m. totstandkoming wet van 10 april 1997 tot wijz. Boek 1 Burgerlijk Wetboek; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25971, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

26-10-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25971 nr. 5

21-10-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25971Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 21 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 971Wijziging van de Wet conflictenrechtnamen in verband met de totstandkoming
van de wet van 10 april 1997 tot wijziging van de artikelen 5 en 9 van Boek
1 van het Burgerlijk Wetboek en in verband daarmede van enige andere artikelen
van dit Wetboek (Stb. 161)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 21 oktober 1998In het verslag naar aanleiding van het aan de orde zijnde wetsvoorstel
zijn door de leden van de CDA-fractie enige vragen gesteld, waarvan ik met
belangstelling heb kennis genomen.Deze leden kunnen zich voorstellen dat, gelet op de grote verscheidenheid
van landen van waaruit mensen in Nederland worden ingeschreven, de regel zoals
vervat in artikel 5a tot grotere diversiteit in de naamsregistratie in Nederland
zal leiden. Is deze zienswijze juist en zo ja, acht de regering dat een wenselijke
situatie? Verdient het niet de voorkeur juist een zo homogeen mogelijke registratie
te bewerkstelligen?Voorts verzoeken deze leden de regering uiteen te zetten wat in andere
Europese landen de gangbare praktijk is met betrekking tot het overnemen van
in het buitenland geregistreerde geslachtsnamen. Passen de meeste landen de
in dit wetsvoorstel vervatte beleidslijn toe?Tot slot verbazen deze leden zich erover dat slechts vier landen partij
zijn geworden bij de Overeenkomst inzake het recht dat van toepassing is op
geslachtsnamen en voornamen (Trb. 1981, 71). Wat is hiervan de oorzaak? Is
er niet alle reden om, ten minste in Europees verband, te komen tot een eenduidige
werkwijze bij de registratie van buitenlandse geslachtsnamen?Alvorens het mogelijke effect van de voorgestelde bepaling te bespreken,
zal ik eerst kort ingaan op de inhoud van de Overeenkomst inzake het recht
dat van toepassing is op geslachtsnamen en voornamen (Trb. 1981, 71). Uitgangspunt
van deze overeenkomst is dat een staat die daarbij partij is, wanneer bijvoorbeeld
bij de geboorte, de erkenning of het huwelijk van een persoon, de naam van
die persoon moet worden vastgesteld, het recht toepast van de staat waarvan
die persoon de nationaliteit bezit. Aanvaarding van dat uitgangspunt –
dat in veel niet bij de Overeenkomst aangesloten landen ook wordt gehanteerd –
brengt op zichzelf mee dat op het punt van naamsregistratie een zeer grote
diversiteit wordt geaccepteerd. Zoals bekend zal zijn, bestaan er tussen de
stelsels van intern naamrecht aanzienlijke verschillen. De hoofdregel van
de Overeenkomst betekent dat potentieel alle stelsels van intern naamrecht
van de wereld voor toepassing in aanmerking komen. In de diversiteit die dit
meebrengt, is in Nederland tot nu toe nimmer aanleiding gezien om een ander
uitgangspunt te bepleiten dan dat van aanknoping aan het nationale
recht. Ook ik zie daartoe geen reden. Ik teken daarbij aan dat ook het nieuwe
interne Nederlandse naamrecht, zoals dit sinds 1 januari 1998 geldt, een grotere
verscheidenheid van naamsregistraties teweeg brengt. Bij de totstandkoming
daarvan was de verscheidenheid geen punt van overweging. Diversiteit op dit
gebied is een gegeven. Naar mijn mening vormt die diversiteit op zichzelf
geen onoverkomelijk probleem. Bij de huidige mobiliteit van de bevolking is
een groter probleem dat een persoon die in het buitenland is geboren en zich
vervolgens in Nederland vestigt of die als Nederlander een Nederlands paspoort
aanvraagt, zich geconfronteerd kan zien met een verandering van zijn naam,
welke verandering enkel voortvloeit uit de toepassing van andere conflictenregels
dan die welke in het land van herkomst gelden.De Overeenkomst van 1980 levert een beperkte bijdrage tot de uniformering
van naamsregistraties. De beperking is niet alleen gelegen in het geringe
aantal staten dat daarbij partij is geworden, maar ook in de inhoud van de
Overeenkomst. Zo voorziet deze in de mogelijkheid voor een staat om een verklaring
af te leggen dat hij niet het recht van de nationaliteit, maar dat van de
gewone verblijfplaats van de betrokken persoon zal toepassen.In de Overeenkomst is in enige opzichten een nadere uitwerking gegeven
aan het hiervoor vermelde uitgangspunt van aanknoping aan het nationale recht
van de betrokken persoon. In het bijzonder bevat de Overeenkomst een voorschrift
met betrekking tot de behandeling van de vraag naar het bestaan van familierechtelijke
betrekkingen als vraag die voorafgaat aan de vraag naar iemands naam. Die
vraag wordt eveneens aan de hand van het nationale recht van de betrokken
persoon beantwoord, zelfs al geldt voor die vraag, als zij in ander verband
rijst, een andere regel van internationaal privaatrecht. In de vier landen
die de Overeenkomst hebben bekrachtigd, wordt die voorvraag steeds op dezelfde
wijze beantwoord. In andere landen wordt die voorvraag veelal op andere wijze
beantwoord. Verschil in de wijze van beantwoording van de voorvraag leidt
tot verschil in de beantwoording van de vraag naar iemands naam, ook al gaat
men voor de beantwoording van de laatste vraag uit van aanknoping aan het
recht van de nationaliteit.De Overeenkomst geeft geen oplossing voor bepaalde veel voorkomende gevallen.
Zij zwijgt over gevallen van bi- of polypatridie. Een staat die partij wordt
bij de Overeenkomst, kan te dien aanzien een eigen beleid voeren. Dit kan
ertoe leiden – en leidt er in de praktijk toe – dat er zelfs tussen
staten die partij zijn bij de Overeenkomst, verschillen bestaan in de naamgeving
van polypatride personen.Ten slotte laat de Overeenkomst onbeantwoord de vraag of de regels van
de Overeenkomst moeten worden toegepast, ook al is iemands naam elders, met
toepassing van regels die van de Overeenkomst afwijken, reeds vastgesteld
en in een authentieke akte neergelegd. Een bevestigend antwoord leidt er onder
meer toe dat de naam van een persoon die zich, komend uit het buitenland,
in Nederland vestigt en zich in de gemeentelijke basisadministratie laat inschrijven,
wordt bepaald aan de hand van de zoëven beschreven hoofdregels van de
Overeenkomst. Die naam zal in veel gevallen een andere zijn dan de naam die
hij volgens de buitenlandse op hem betrekking hebbende akten heeft.De zoëven genoemde vraag naar het toepassingsbereik van de Overeenkomst
is door Nederland in de Algemene Vergadering van de Internationale Commissie
voor de Burgerlijke Stand aan de orde gesteld en aldus beantwoord dat een
staat die partij is bij de Overeenkomst haar aan de hand van de de beginselen
van het eigen internationaal privaatrecht dient te beantwoorden. Tegen deze
interpretatie is door de in de Commissie vertegenwoordigde staten geen bezwaar
gemaakt. Dat is een gelukkige omstandigheid, want een zodanige interpretatie
strookt met ontwikkelingen in het geschreven en het ongeschreven Nederlandse
internationaal privaatrecht. Verwezen zij in het bijzonder naar het Haagse
Huwelijksverdrag van 1978, Trb. 1987, 137, welk verdrag op 1 mei
1991 voor Nederland in werking is getreden, alsmede naar de uitspraak van
de Hoge Raad van 31 januari 1992, NJ 1993, 261.Zoals vermeld, is de uniformerende werking van de Overeenkomst van 1980
beperkt. Het besef dat men op het vlak van naamsregistraties in elk geval
een grote diversiteit behoudt, is ongetwijfeld een van de oorzaken van het
betrekkelijk geringe succes van de Overeenkomst. Daarnaast hebben uiteraard
de eigen opvattingen van veel landen op dit gebied een rol gespeeld. Inmiddels
is in verschillende Europese landen regelgeving tot stand gekomen of in voorbereiding,
die niet strookt met de regels van de Overeenkomst. Voorbeelden zijn Zwitserland,
Duitsland en België. In andere landen, bijvoorbeeld Frankrijk en Griekenland,
zijn er beleidsregels of aan rechtspraak ontleende regels waaruit blijkt dat
men een ander regime dan dat van de Overeenkomst voorstaat. Gelet op deze
ontwikkelingen sinds 1980 lijken de perspectieven voor (verdere) uniformering
niet gunstig. Zoals echter hiervoor reeds werd aangestipt, behoeft diversiteit
op dit gebied op zichzelf niet als een onoverkomelijk probleem te worden beschouwd.De vraag van de CDA-fractie, of de regel vervat in artikel 5a tot een
grotere diversiteit in de naamsregistraties in Nederland zal leiden dan de
huidige, kan als volgt worden beantwoord. De voorgestelde regel komt neer
op acceptatie van het resultaat van toepassing van van de Overeenkomst afwijkende
regels van internationaal privaatrecht. Onder omstandigheden wordt dus een
persoon in Nederland onder een andere naam geregistreerd dan de naam die die
persoon zou hebben bij toepassing van de regels van de Overeenkomst. In zoverre
zou men kunnen spreken van een grotere diversiteit in de naamsregistraties.
Tegen de achtergrond van de bestaande zeer grote diversiteit heeft die vaststelling
echter mijns inziens geen grote betekenis. Ertegenover staat immers de door
de regel te bereiken homogeniteit in de naamsregistratie van eenzelfde persoon.
Is de naam van die persoon reeds in het buitenland vastgesteld, dan is doorslaggevend
de tenaamstelling in de buitenlandse akte. Het enkele feit dat die persoon
zich in Nederland vestigt, brengt voor hem niet mee dat hij wordt geconfronteerd
met een verandering van naam die hij wellicht niet wenst.De vraag wat in andere Europese landen de gangbare praktijk is met betrekking
tot het overnemen van in het buitenland geregistreerde geslachtsnamen, is
aan de bevoegde autoriteiten van die landen voorgelegd. Uit de ontvangen antwoorden
blijkt dat de opvattingen samenhangen met de meer in het algemeen geldende
opvattingen over de wenselijkheid van een conflictenrechtelijke toetsing –
een toetsing dus aan het eigen conflictenrecht – van rechtsfeiten of
rechtshandelingen die in het buitenland tot stand zijn gekomen. Een aantal
landen, met name de Zuid-Europese landen, past de eigen conflictenregels toe.
De namen uit een elders reeds opgemaakte akte worden niet overgenomen. Door
verschillende andere landen is daarentegen gesignaleerd dat er op dit gebied
geen eenduidige praktijk bestaat. Zo wordt in België een onderscheid
gemaakt naar gelang de in te schrijven persoon de Belgische dan wel een andere
nationaliteit heeft. Een conflictenrechtelijke toetsing vindt alleen plaats
indien het een Belg betreft. Bij inschrijving in het Belgische bevolkingsregister
blijft een conflictenrechtelijke toetsing in beginsel achterwege, of men nu
met een Belg of met een vreemdeling te maken heeft.Aan het op basis van de ingewonnen informatie verkregen gevarieerde beeld
kan naar mijn mening geen argument worden ontleend om de voor Nederland uitgezette
beleidslijn te verwerpen.Uiteraard besef ik dat de voorgestelde bepaling niet in 100% van de gevallen
tot een bevredigende oplossing zal leiden. Naar mijn verwachting zullen zich
echter over het geheel genomen minder complicaties voordoen dan bij een systeem
dat zou neerkomen op toepassing van een conflictenrechtelijke
toetsing. De voorgestelde bepaling steunt op recente ontwikkelingen in het
Nederlandse internationaal privaatrecht. Ook uit een oogpunt van vergemakkelijking
van het internationaal personenverkeer is zij verdedigbaar en zou zij een
voorbeeld kunnen zijn voor andere landen. Ten slotte moge ik in dit verband
herinneren aan het door de Staatscommissie voor het Internationaal Privaatrecht
gesignaleerde raakvlak van deze materie met artikel 8 van het Europees Verdrag
inzake de Rechten van de Mens.Gaarne hoop ik de gestelde vragen naar genoegen te hebben beantwoord.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25971-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl