Goedkeuring verdrag Nederland - Canada tot voortzetting verdrag inz. opleiding Nederlandse strijdkrachten in Canada; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25199, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

03-02-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25199 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingNoodzaak tot laagvliegenMilieu-aspectenMinderhedenHet verdragARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikelen 7 en 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15Artikel 16KoninkrijkspositieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25199Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 199Goedkeuring van het Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en
Canada tot voortzetting van het op 4/5 december 1986 tot stand gekomen verdrag
inzake de opleiding van eenheden van de Nederlandse strijdkrachten in Canadanr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
uitsluitend opmerkingen van redactionele aard bevat (artikel 25a, vierde lid,
onder b, van de Wet op de Raad van State).Het thans voorliggende verdrag dient
ter vervanging van het op 4/5 december 1986 te 's-Gravenhage bij briefwisseling
tot stand gekomen verdrag tussen de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden
en de Canadese Regering houdende een overeenkomst inzake opleiding van eenheden
van de Nederlandse strijdkrachten in Canada (Trb. 1987, 20), welk verdrag
op 31 december 1996 afliep. Voornoemd verdrag had in de praktijk betrekking
op de training van eenheden van de Koninklijke Luchtmacht in het laagvliegen
vanuit de Canadese luchtmachtbasis Goose Bay. Hoewel het onderhavige verdrag
tevens voorziet in de mogelijkheid overige eenheden van de Nederlandse strijdkrachten
op te leiden op Canadees grondgebied, zal het voorlopig voornamelijk dienen
als juridische basis voor het voortzetten van deze laagvliegoefeningen.De Canadese luchtmachtbasis Goose Bay, gelegen in Labrador, bestaat sinds
1941 en wordt sinds eind jaren '50 gebruikt voor laagvliegoefeningen. Aanvankelijk
werd alleen door het Verenigd Koninkrijk geoefend in het laagvliegen vanuit
Goose Bay. Later, vanaf 1980, gingen Canada zelf, de Verenigde Staten en de
Bondsrepubliek Duitsland meedoen aan deze oefeningen. Sinds 1986 participeert
ook het Koninkrijk der Nederlanden in deze oefeningen.De Nederlandse oefeningen vanuit Goose Bay worden uitgevoerd op basis
van twee documenten. Het eerdergenoemde verdrag van 1986 waarin de algemene
afspraken, de toestemming voor het laagvliegen en de status van het personeel
wordt uiteengezet en het op 20 februari 1996 ondertekende Memorandum of Understanding
(MoU) tussen de Ministers van Defensie van Canada, het Verenigd Koninkrijk,
Duitsland en het Koninkrijk der Nederlanden inzake geallieerde militaire activiteiten
in Goose Bay, Canada. In voornoemd document zijn de meer gedetailleerde afspraken
uiteengezet. Noodzaak tot laagvliegenNa de gewijzigde veiligheidssituatie in 1989 heeft de Noord-Atlantische
Verdragsorganisatie (NAVO) in een aantal studies de noodzaak tot laagvliegen
onderzocht en bevestigd. De argumentatie ten faveure van het laagvliegen is
gebaseerd op een aantal elementen, zoals verrassing, het vermijden
van geleide wapens, (visuele) identificatie van doelen, luchtverdediging tegen
laagvliegende tegenstanders en slechte weersomstandigheden.Uiteraard brengt het laagvliegen enige gevaren met zich mee voor de vlieger.
Zo bestaat er een verhoogd risico van een botsing met obstakels of met de
grond en een kwetsbaarheid voor lichte wapens. Het eerstgenoemde risico kan
worden verholpen door een grote kundigheid en geoefendheid van de vlieger;
het tweede risico is operationeel gezien een risicofactor die als zodanig
moet worden geaccepteerd.In recente conflicten is het laagvliegen slechts weinig toegepast. Dit
was echter meer het gevolg van de omstandigheden ter plaatse dan van een falen
van de tactiek op zich. Daarnaast is het van belang en is men op grond van
het humanitair oorlogsrecht verplicht, de burgerbevolking zo veel mogelijk
te sparen bij het aanwenden van militair geweld. Visuele identificatie van
de doelen alvorens tot de aanval over te gaan kan hiertoe bijdragen en kan
in de vaak verwarrende omstandigheden op de grond tijdens vredesoperaties
van essentieel belang zijn. Tenslotte spelen de weersomstandigheden en de
terreineigenschappen een grote rol. De verwachte operatiegebieden van de Koninklijke
Luchtmacht brengen met zich mee dat indien zichtcontact noodzakelijk is voor
het uitvoeren van de missie, dit veelal alleen mogelijk is op geringe of middelbare
hoogte. Omdat nagenoeg alle luchtafweersystemen de grootste risicofactor vormen
op middelbare hoogte, en de capaciteit van de zelfbeschermingsmiddelen daardoor
snel overbelast kan raken, zal al snel een beroep moeten worden gedaan op
laagvliegtactieken. Vermindering van de beoefening hierin is, gerelateerd
aan de waarschijnlijkheid van inzet, operationeel gezien dan ook niet aanvaardbaar.Hieruit kan worden geconcludeerd dat het behouden van optimale flexibiliteit
van het luchtwapen met zich mee brengt dat het noodzakelijk is de laagvliegtraining
onverminderd voort te zetten. In verband met de wijzigingen in de mogelijkheden
tot het houden van laagvliegoefeningen in Europa, is het aantal vluchten dat
vanuit Goose Bay zal worden gevoerd verhoogd. Nederland heeft wat betreft
het oefenen in het laagvliegen vanuit Goose Bay een behoefte aan maximaal
4000 vluchten per jaar. Zoals gesteld tijdens het algemeen overleg met de
vaste commissie voor Defensie (zie kamerstukken II 1995/96, 24 400 X,
nr. 78), zullen in het algemeen niet meer dan 3000 vluchten worden uitgevoerd.
Indien een aanzienlijk hoger aantal vluchten wordt uitgevoerd boven het aantal
van 3000, tot het maximum van 4000, zal de Kamer hierover worden ingelicht.
Eveneens zal de Kamer worden ingelicht indien andere landen toetreden tot
het laagvliegproject. De bepalingen inzake het aantal vluchten worden uiteengezet
in het MoU en worden derhalve bij de navolgende beschouwing van het verdrag
niet besproken. Milieu-aspectenHet Canadese milieueffectrapport (mer) inzake het laagvliegen vanuit Goose
Bay werd tijdens de besprekingen aangaande verlenging van het MoU uitvoerig
belicht. De belangrijkste conclusies van de mer waren dat er geen bewijs was
gevonden dat het laagvliegen ernstige schade aan het milieu toebrengt, en
dat er een onafhankelijk instituut opgericht moest worden om de milieueffecten
blijvend te onderzoeken. Dit instituut zou een adviserende rol moeten krijgen
en zou vertegenwoordigers van de verschillende volkeren in het gebied tot
haar leden moeten rekenen. Het instituut is thans in oprichting, maar wacht
onder andere nog op een antwoord van de Innu-groepering. Deze groepering,
waarover hieronder meer, is van mening dat het instituut een dwingend advies
moet kunnen geven. De Canadese regering heeft daarentegen reeds laten weten
dat indien het instituut zou adviseren het laagvliegen te stoppen, aan een
dergelijk advies gehoor zou worden gegeven. De aandacht voor het milieu is in het verdrag in een aantal bepalingen
neergelegd. Zo is, evenals in het verdrag van 1986, naast de algemene en gangbare
bepaling dat de Nederlandse eenheden zich dienen te houden aan de Canadese
wetgeving, een aanvullende bepaling opgenomen waarin afzonderlijk wordt gesteld
dat de Nederlandse eenheden de Canadese wet- en regelgeving dienen te respecteren.
Daarnaast is eveneens overgenomen uit het verdrag van 1986 de bepaling dat
Nederland de kosten zal dragen voor milieuonderzoek en milieuprojecten die
verband houden met het Nederlandse laagvliegen. De bepaling inzake de betalingsverplichting
voor Nederland voor opruimkosten bij beëindiging van het verdrag, voorheen
voornamelijk opgenomen met het oog op niet-geëxplodeerde munitie, is
aangescherpt en omvat thans ook kosten voor milieu-gerichte opruiming en herstel
van de eventueel beschadigde natuur in het gebied. MinderhedenDe meest uitgesproken tegenstanders van het laagvliegen vanuit Goose Bay
zijn de Innu-indianen. Het is onduidelijk hoe groot deze bevolkingsgroep is;
volgens de mer van 1995 bedraagt zij ruim 1200, terwijl andere schattingen
uiteen lopen van 1500 tot 13 000. Aangezien het Innu-volk naast Innu
bestaat uit de Naskapi en een deel van de Montagnais, is het zeer waarschijnlijk
dat de hogere schattingen gebaseerd zijn op de totale bevolking van deze drie
volkeren. De Innu wonen overigens niet in het laagvlieggebied zelf, maar in
een tweetal dorpjes in de buurt van het dorp Happy Valley-Goose Bay (Sheshatshit
en Utshimassit). De Innu trekken tweemaal per jaar het laagvlieggebied in
om aldaar traditionele jachtkampen in te richten. Deze perioden komen niet
overeen met het «hoogseizoen» voor het laagvliegen, maar vertonen
wel enige overlap met de laagvliegperiode. Hierdoor komt het dus voor dat
de Innu in het laagvlieggebied aanwezig zijn tijdens laagvliegoefeningen.De Innu zijn van mening dat het laagvliegen plaatsvindt boven grondgebied
dat aan hen toekomt. Elk inheems volk in Canada mag een claim indienen voor
land dat traditiegetrouw en sinds oudsher door dat volk bewoond wordt. Dergelijke
landclaims zijn in Canada grondwettelijk erkend, evenals de overige rechten
van de inheemse volkeren. De Innu hebben een claim ingediend die ruim tweederde
van de provincie Labrador beslaat, alsmede een deel van Quebec (een gebied
van ruwweg de omvang van continentaal Europa). Deze landclaim vertoont bovendien
grote overlap met eerder ingediende landclaims van de Labrador Inuit. Tenslotte
hebben de Innu de onderhandelingen met de Canadese overheid lange tijd geboycot
uit ontevredenheid over het verloop van de onderhandelingen.De verhoudingen tussen de Canadese overheid en de Innu zijn een interne
Canadese aangelegenheid. Desalniettemin is meermalen betoogd dat Nederland,
door participatie in het laagvliegproject, meewerkt aan de vermeende schending
van de rechten van de Innu. Hierbij wordt aangevoerd dat het laagvliegen een
schending zou inhouden van het op 19 december 1966 te New York tot stand gekomen
Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR) (Trb.
1969, 99), alsmede in strijd zou zijn met de zogenoemde «Rio Verklaring
inzake Milieu en Ontwikkeling» (VN Conferentiedocument A/CONF. 151/26
(Vol. 1)). Zoals eerder gesteld, bevat de Canadese grondwet (Constitution
Act, 1981, waarin opgenomen de Canadian Charter of Rights and Freedoms) een
aantal rechten specifiek ten behoeve van de inheemse volkeren. Canada is partij
bij het IVBPR, alsmede bij het eveneens op 19 december 1966 te New York tot
stand gekomen Facultatief Protocol behorende bij het IVBPR (Trb. 1969, 99),
dat voorziet in een klachtenregeling. Wat betreft de Rio Verklaring zij opgemerkt
dat voldaan is aan het principe dat een mer moet worden opgesteld voor activiteiten
die mogelijk schade aan het milieu kunnen toebrengen (principe
17), alsmede, middels de grondwettelijke bepalingen daaromtrent, aan het principe
met betrekking tot respect voor de inheemse bevolking (principe 22).Naast de wettelijke en grondwettelijke invulling van de eerbiediging van
de mensenrechten geldt voor het laagvlieggebied nog een aantal practische
maatregelen die tot doel hebben de last voor de inheemse bevolking te verlichten.
Zo worden communicatiemiddelen aangeboden om aan de vluchtleiding te kunnen
doorgeven waar de jachtkampen zich bevinden. Dergelijke locaties worden vervolgens
ontzien. Het is echter opmerkelijk dat reeds in 1990, tijdens een rechtszaak
aangespannen door het Innu-volk in Canada, is vastgesteld dat de Innu stelselmatig
hebben geweigerd enige medewerking te verlenen aan deze oplossing. Het is
zelfs voorgekomen dat jachtkampen werden opgegeven als zijnde verlaten, waarna
de jachtkampen zonder waarschuwing weer werden «bewoond» en vervolgens
klachten werden gehoord vanwege het overvliegen van een dergelijk kamp.Duidelijk is dat de kern van de problematiek omtrent het Innu-volk gelegen
is in het feit dat de Innu nog geen overeenstemming hebben bereikt met de
Canadese overheid met betrekking tot hun landclaim. De Innu hebben getracht
de Nederlandse overheid bij deze onderhandelingen te betrekken door te eisen
dat Nederland rechtstreeks besprekingen aangaat met de Innu, en wel op voet
van gelijkheid. Dit is volkenrechtelijk echter niet mogelijk. De Innu verdienen
zonder meer respect en een begripvolle benadering. Niets geeft echter aan
dat de Canadese overheid hieraan niet zou voldoen. Over dit onderwerp is in
het verleden reeds uitvoerig met het parlement van gedachten gewisseld (zie
bijvoorbeeld Handelingen II 1995/96, blz. 58 4193–58 4197). Het verdragZoals in de inleiding gesteld zal het verdrag voorlopig met name dienen
ter voortzetting van de hierboven besproken laagvliegoefeningen vanuit Goose
Bay. De opzet van het verdrag is echter verruimd, waardoor de mogelijkheid
wordt geboden ook andere militaire training of oefeningen op Canadees grondgebied
uit te voeren. Hierbij kan worden gedacht aan oefeningen van het Korps Mariniers
of eenheden van de Koninklijke Luchtmacht voor andere doeleinden dan het laagvliegen
en vanuit andere locaties dan Goose Bay. De locaties waarop dergelijke oefeningen
of trainingen worden gehouden worden vastgesteld in onderling overleg tussen
de Ministers van Defensie van de beide landen.De status van het personeel zal voor al deze doeleinden hetzelfde zijn,
namelijk zoals uiteengezet in het verdrag. Het eerdergenoemde MoU daarentegen
is alleen van toepassing op het gebruik van de (laagvlieg)faciliteiten van
Goose Bay. Dat betekent dat de nadere, operationele afspraken voor eventuele
oefeningen of training van andere eenheden van de Nederlandse strijdkrachten
in Canada afzonderlijk moeten worden vastgelegd. Op dit moment zijn er echter
nog geen concrete voornemens tot het houden van dergelijke training of oefeningen. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1De enige wijziging ten opzichte van het verdrag van 1986 is dat de locatie
Goose Bay is vervangen door «gebieden in Canada gezamenlijk uitgekozen».
Deze benadering is gekozen om het mogelijk te maken in de toekomst ook andere
krijgsmachtdelen oefeningen te laten houden in Canada. Uiteraard vinden dergelijke
oefeningen niet plaats in hetzelfde gebied als het laagvliegen. Hierdoor ziet
het verdrag niet meer alleen op laagvliegen, maar ook op het houden
van andere militaire oefeningen en training door de Nederlandse krijgsmacht
op Canadees grondgebied. Artikel 2Deze bepaling is inhoudelijk ongewijzigd. Artikel 3Nieuw is de verwijzing naar de verplichtingen van Canada onder het volkenrecht.
Daarnaast is de toepassing van Nederlandse regelgeving met betrekking tot
de training zelf afhankelijk gesteld van de eerbiediging van de Canadese wet-
en regelgeving. Dit was juridisch gezien altijd al het geval. Omwille van
de zorgvuldigheid en duidelijkheid is dit thans echter ook nadrukkelijk zo
verwoord. Artikel 4Deze bepaling is ongewijzigd. Artikel 5Deze bepaling is inhoudelijk niet gewijzigd maar is wat betreft verwoording
in overeenstemming gebracht met soortgelijke bepalingen uit de verdragen tussen
Canada en respectievelijk het Verenigd Koninkrijk en Duitsland. Artikel 6Deze bepaling is ongewijzigd. Artikelen 7 en 8Deze bepalingen zijn inhoudelijk hetzelfde als die van artikel 7 van het
verdrag van 1986. Artikel 9Verwijderd is de verwijzing naar niet-militaire vaar-, voer- en vliegtuigen.
De bepaling daaromtrent in het verdrag van 1986 (artikel 8) was juridisch
een aanvulling op artikel VIII, eerste lid, van het op 19 juni 1951 te Londen
tot stand gekomen Verdrag tussen de Staten die partij zijn bij het Noord-Atlantische
Verdrag, nopens de rechtspositie van hun krijgsmachten (NAVO Statusverdrag)
(Trb. 1951, 114) en is op verzoek van Canada aangepast. De huidige bewoording
zorgt tevens voor overeenstemming tussen de teksten van de verschillende bilaterale
verdragen. Artikel 10Wijzigingen ten opzichte van het verdrag van 1986 (artikel 9) zijn de
eis dat het MoU in overeenstemming dient te zijn met het verdrag zelf en de
verwijzing naar de amenderingsclausule van het MoU. De huidige strekking was
juridisch altijd al van toepassing maar is omwille van de zorgvuldigheid en
duidelijkheid thans echter ook nadrukkelijk zo verwoord. Artikel 11Deze nieuwe bepaling is nodig om de verhouding met het aflopende verdrag
duidelijk te maken. Artikel 12De wijziging ten opzichte van het verdrag van 1986 (artikel 10, onder
a) is dat thans de mogelijkheid wordt geboden het verdrag voor vijf jaar te
verlengen na een looptijd van 10 jaar. Een dergelijke verlenging valt onder
de werking van artikel 9, eerste lid, juncto artikel 7, onderdeel e, van de
Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen. Artikel 13Deze bepaling is ongewijzigd ten opzichte van de bepaling vervat in artikel
10, onder b, van het verdrag van 1986. Artikel 14Deze bepaling is gewijzigd ten opzichte van de bepaling vervat in artikel
11, onder a, van het verdrag van 1986 door opname van de verplichting de kosten
te dragen voor eventuele gedwongen ontslagen of contractbreuken bij opzegging
of schorsing van het verdrag. Een dergelijke bepaling is gebruikelijk en,
gezien de investeringen door Canada gedaan in het kader van het laagvliegproject,
vanzelfsprekend. Eveneens vanzelfsprekend is dat de hoogte van de kosten onderwerp
is van nadere besprekingen en dat de resterende waarde voor Canada van de
investeringen verdisconteerd worden met de eventuele betalingsverplichting. Artikel 15Deze bepaling is ongewijzigd ten opzichte van de bepaling vervat in artikel
11, onder b, van het verdrag van 1986. Artikel 16Deze bepaling is gewijzigd ten opzichte van de bepaling vervat in artikel
11, onder e, van het verdrag van 1986 door de bepaling ten opzichte van het
opruimen van niet-geëxplodeerde munitie aan te vullen met herstel van
de eventueel veroorzaakte schade aan het milieu. KoninkrijkspositieHet verdrag zal, voor wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, alleen
voor Nederland gelden.De Staatssecretaris van Defensie,J. C. Gmelich MeijlingDe Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25199-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl