Wijziging Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs i.v.m. vervallen vergunningsplicht voor arbeidsbemiddeling; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28465, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

10-07-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28465 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN DEEL1. Inleiding en achtergrond van het voorstel2. Inhoud van het wetsvoorstel3. Gedragsnormen voor arbeidsbemiddeling3.1. Het betaalverbod3.2. Het betaalverbod en het begrip arbeidsbemiddeling
in relatie tot elektronische dienstverlening3.3. Onderkruipersverbod3.4. Gelijkelijk diensten verlenen4. Speciaal regime5. Gelijkstelling van de diensten van impresario's met
arbeidsbemiddelingad a. Het vergunningenregimeAd b. De gelijkstelling6. Toezicht7. Effecten van het wetsvoorstelARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel I, onderdeel AArtikel I, onderdeel BArtikel I, onderdeel CArtikel I, onderdeel DArtikel I, onderdeel EArtikel I, onderdeel FArtikel I, onderdeel GArtikel IIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28465Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 465Wijziging van de Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs en
de Wet op de economische delicten in verband met het vervallen van de vergunningsplicht
voor arbeidsbemiddelingnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN DEEL1. Inleiding en achtergrond van het voorstelDit wetsvoorstel strekt tot wijziging van de Wet allocatie arbeidskrachten
door intermediairs, hierna te noemen «Waadi». De wijziging heeft
betrekking op het onderdeel arbeidsbemiddeling.In de memorie van toelichting van de Waadi (Kamerstukken II, 1996/97,
25 264 nr. 3) is vermeld, dat de regering de verplichte vergunning
voor arbeidsbemiddeling in de Waadi uitsluitend handhaaft, omdat Nederland
daartoe verplicht is door de gebondenheid aan het Verdrag nr. 96 van
de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO). Dit is het Verdrag betreffende
bureaus voor arbeidsbemiddeling welke voor hun bemiddeling betaling vragen
uit 1949 (Trb. 1951, 33, hierna Verdrag 96). In genoemde toelichting is tevens
vermeld dat het voornemen bestaat de verplichte vergunning voor arbeidsbemiddeling
af te schaffen, zodra de gebondenheid aan Verdrag 96 zal zijn vervallen. Bij
brief van de Minister van Buitenlandse Zaken van 10 juni 1999 is aan
de Voorzitters van de Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal ter stilzwijgende
goedkeuring aangeboden het Verdrag betreffende particuliere bureaus voor arbeidsbemiddeling
(Kamerstukken I/II, 1998/99, 26 601, nrs. 262 en 1, Trb. 1997, 308, hierna
Verdrag 181). Beide Kamers der Staten-Generaal hebben met de stilzwijgende
goedkeuringsprocedure ingestemd. Door deponering van de daartoe bestemde akte
op 15 september 1999 bij het Bureau van de IAO is de ratificatie van
Verdrag 181 een feit geworden. Door de ratificatie van Verdrag 181 vervalt
voor Nederland de gebondenheid aan Verdrag 96 en is een systeem van vergunningen
voor arbeidsbemiddeling voor Nederland niet meer verplicht. Hiermee is de
weg vrijgekomen om het met de Waadi ingezette proces van herziening van de
regulering van de allocatiediensten van intermediairs op de arbeidsmarkt te
voltooien.Zoals eveneens in de eerdergenoemde toelichting bij de Waadi is vermeld,
heeft de Sociaal-Economische Raad reeds in zijn advies van 20 mei 1994
(SER publicatie 94/07) zijn oordeel gegeven over de plannen van het toen zittende
kabinet tot deregulering van de particuliere arbeidsbemiddeling. Het wetsvoorstel
bouwt voort op de toen uitgestippelde beleidslijn. Daarom heeft het kabinet
een hernieuwd advies van de SER niet nodig geacht. Wel zijn sociale
partners geconsulteerd in verband met de ratificatie van IAO-Verdrag 181,
alsmede over de voornemens die in het onderhavig wetsvoorstel zijn neergelegd.
Uit de consultatie over dit wetsvoorstel kwam naar voren, dat sociale partners
op hoofdlijnen konden instemmen. Alleen op het punt van de zogeheten gelijkstelling
van de diensten van bemiddelaars in de sectoren kunsten, amusement en beroepssport
kwamen zij tot een andere conclusie dan nu voorgesteld (zie verder paragraaf 5).
Met betrekking tot deze gelijkstelling is nader onderzoek verricht naar de
effecten in de betreffende sectoren1. Het bestaan
van de door de sociale partners beweerde effecten (transparantieverhogend,
sanerend, voorkomen van misstanden) konden in het onderzoek niet in die mate
worden bevestigd dat tot een ander standpunt moet worden gekomen.2. Inhoud van het wetsvoorstelHet wetsvoorstel strekt in de eerste plaats tot het afschaffen van het
systeem van verplichte vergunningen voor arbeidsbemiddeling. De argumenten
die voor afschaffing pleiten, zijn weergegeven in de (bijlage bij de) brief
van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan de SER van 19 november
1993, welke heeft geleid tot het hiervoor vermelde advies van de SER inzake
arbeidsbemiddeling (AB) en het ter beschikking stellen van arbeidskrachten
(TBA).Deze argumenten kunnen als volgt worden samengevat:a. een vergunningensysteem werpt een drempel op voor toetreding van dienstverleners
tot de markt van allocatieve diensten, beperkt aldus het aantal spelers op
deze markt en de vrije concurrentie, en is zodoende negatief voor een efficiënte
arbeidsallocatie;b. het vergunningensysteem als zodanig is niet effectief voor het bereiken
van de oorspronkelijke doelen (ordening en bescherming van de belangen van
de betrokken arbeidskrachten). Bij de uitvoering van dit systeem is sprake
van een sterke en groeiende onevenwichtigheid tussen uitvoeringskosten en
effecten;c. voor zover de gedragingen van particuliere arbeidsbemiddelaars regulering
behoeven kan dit ook langs minder ingrijpende weg worden geïnstrumenteerd;d. het verlenen van vergunningen door het Centraal Bestuur Arbeidsvoorziening
(thans de Centrale organisatie werk en inkomen, de CWI) kan verstorend werken
op de concurrentieverhoudingen ten opzichte van particuliere intermediairs.De regering onderschrijft deze argumenten onverkort en wil met dit wetsvoorstel
daaraan uitvoering geven voor het onderdeel AB, en wel zoveel mogelijk op
analoge wijze als voor TBA in de Waadi. Gebondenheid aan IAO-Verdrag 96 stond,
zoals reeds gememoreerd, overeenkomstige deregulering op dat moment in de
weg.De regering is voorts van mening, dat na afschaffing van de verplichte
vergunning voor arbeidsbemiddeling niettemin – zoals bij TBA –
enkele gedragsnormen moeten blijven gelden voor degenen die arbeidsbemiddeling
verlenen. Het gaat dan vooral om het zogeheten betaalverbod en het onderkruipersverbod.
De SER heeft destijds geadviseerd enkele gedragsnormen te blijven voorschrijven.
Ook IAO-Verdrag 181 stelt voor particuliere arbeidsbemiddeling een zekere
regulering verplicht. Het kabinet acht het gewenst dat ook vanuit de branche
zelf initiatieven worden genomen om de resterende normen in acht te nemen
en zo mogelijk kwaliteitsnormen voor de dienstverlening te ontwerpen. Certificering
kan daarbij behulpzaam zijn om bedoelde normen te borgen.Bij de vormgeving van de wettelijke gedragsnormen is, zoals reeds gesteld,
waar mogelijk aansluiting gezocht bij de normen die de Waadi thans stelt voor
TBA. Deze parallellie dient de eenvoud en toegankelijkheid van de regelgeving
voor twee soorten diensten (AB en TBA) die een aantal gezamenlijke kenmerken
bezitten en die door aanbieders ook veelal beide worden geleverd.Verder is in het kader van de consultatie van sociale partners aan de
orde geweest of in het licht van nieuwe ontwikkelingen, zoals elektronische
vacaturebanken (internet) het betaalverbod dan wel het begrip arbeidsbemiddeling
aanpassing behoeft. Aanleiding is er voorts om de regeling van het toezicht
aan te passen cq. te harmoniseren met de regeling van het toezicht bij TBA.Tot slot van deze paragraaf wil de regering nog wijzen op artikel 25 van
de Waadi. Dit artikel bepaalt, dat de gelijkstelling met arbeidsbemiddeling
van dienstverlening bedoeld in artikel 1, vierde lid, vervalt op een bij koninklijk
besluit te bepalen tijdstip. Bedoeld is de dienstverlening gericht op de totstandkoming
van overeenkomsten tot het verrichten van arbeid, niet zijnde arbeidsovereenkomsten,
ten behoeve van beroepsbeoefenaars op het gebied van kunsten, amusement en
beroepssport. Deze gelijkstelling is tot stand gekomen door een algemene maatregel
van bestuur (bedoeld in artikel 77, tweede lid van de Arbeidsvoorzieningswet
1990; koninklijk besluit van 11 december 1992, Stb. 1993, 668),
in werking getreden op 1 januari 1993 en thans vastgelegd in artikel
1, vierde lid, van de Waadi. Voorts bevat het Besluit arbeidsbemiddeling onder
andere specifieke bepalingen voor de bedoelde met arbeidsbemiddeling gelijkgestelde
dienstverlening.Deze gelijkstelling van de diensten van «impresario's» met
arbeidsbemiddeling wordt niet door IAO-Verdrag 181, noch door enig ander verdrag
voorgeschreven. De regering is van mening dat continueren van deze gelijkstelling
niet strookt met het streven naar het opheffen van rigiditeiten op de arbeidsmarkt.
Het zou ook vreemd zijn om voor deze niet op het totstandkomen van arbeidsovereenkomsten
gerichte dienstverlening regels te handhaven, terwijl de arbeidsbemiddeling
in strikte zin wordt gedereguleerd tot het door Verdrag 181 voorgeschreven
niveau. Daarom zal gelijktijdig met het vervallen van de vergunningplicht
voor arbeidsbemiddeling de bedoelde gelijkstelling vervallen. Nu de Waadi
toch aanpassing behoeft wordt de gelijkstelling met dit voorstel uit de wet
gehaald. Van de mogelijkheid dit bij zogeheten klein koninklijk besluit te
doen wordt derhalve geen gebruik gemaakt. In paragraaf 5 wordt hierop
nader ingegaan.3. Gedragsnormen voor arbeidsbemiddeling3.1. Het betaalverbodVoor het verlenen van arbeidsbemiddeling mag geen tegenprestatie van de
werkzoekende worden bedongen. Voor het ter beschikking stellen van arbeidskrachten
geldt eenzelfde verbod (artikel 9).In 1998 is deze regel herbevestigd in de Waadi, in artikel 3, eerste lid.In het onderhavige wetsvoorstel wordt deze situatie gecontinueerd, zij
het dat een derde lid is toegevoegd dat afwijking van het eerste lid bij algemene
maatregel van bestuur mogelijk maakt. Het kabinet heeft de vraag bezien, of
de hoofdregel moet worden aangepast, mede in het licht van IAO-verdrag 181.
Verdrag 181 biedt immers de mogelijkheid om na raadpleging van werkgevers-
en werknemersorganisaties uitzonderingen op de hoofdregel van het betaalverbod
toe te staan, mits deze uitzonderingen in het belang van de werkzoekenden
zijn. Terwille van de flexibiliteit lijkt het gewenst de mogelijkheid die
het IAO-verdrag biedt te benutten.Hoewel er op dit moment weinig aanwijzingen zijn voor het bestaan van
een behoefte aan het maken van uitzonderingen op de hoofdregel, kan niet op
voorhand worden uitgesloten dat er zich situaties zullen voordoen waarin het
maken van een uitzondering redelijk is, zonder dat de belangen van werkzoekenden
in het geding zijn. Mocht dit het geval (lijken te) zijn, dan biedt het derde
lid soelaas voor het treffen van een gerichte maatregel, waarbij de procedure
die de IAO voorschrijft zal worden gevolgd.3.2. Het betaalverbod en het begrip arbeidsbemiddeling
in relatie tot elektronische dienstverleningIn het kader van de consultatie met sociale partners is aan de orde geweest
of het betaalverbod of het begrip arbeidsbemiddeling aanpassing behoeft in
relatie tot elektronische dienstverlening. Met name is van belang hoe het
in rekening brengen van kosten beoordeeld moet worden gelet op enerzijds het
betaalverbod bij arbeidsbemiddeling en anderzijds gelet op het feit, dat het
openbaar maken van gegevens over vacatures en werkzoekenden via de media volgens
de Waadi geen arbeidsbemiddeling is.Arbeidsbemiddeling is in artikel 1, eerste lid, gedefinieerd als:«dienstverlening in de uitoefening van beroep of bedrijf ten behoeve
van een werkgever, een werkzoekende, dan wel beiden, inhoudende het behulpzaam
zijn bij het zoeken van arbeidskrachten onderscheidenlijk arbeidsgelegenheid,
waarbij de totstandkoming van een arbeidsovereenkomst naar burgerlijk recht
dan wel een aanstelling tot ambtenaar wordt beoogd.»Onder arbeidsbemiddeling wordt volgens art. 1, tweede lid, niet verstaan:
het openbaar maken van gegevens betreffende werkzoekenden of arbeidsplaatsen
door middel van drukpers, radio, televisie of een ander communicatiemedium.In algemene zin is het van groot belang, dat gegevens over werkzoekenden
en vacatures zo ruim mogelijk bekend worden en wel gratis dan wel tegen zo
laag mogelijke kosten (bijvoorbeeld de kosten van een exemplaar van de vacaturekrant).
Het slechts tegen betaling (die verder gaat dan een «publieksprijs»)
verstrekken van gegevens verdraagt zich slecht met dit uitgangspunt. Dit geldt
zowel als het werkgevers betreft die personeel zoeken als – a fortiori –
werkzoekenden. Extra ongewenst acht de regering het als bij gegevensverstrekking
aan beide partijen een prijs in rekening wordt gebracht («dubbele courtage»).
Hoewel op dit moment, voor zover bekend, het vragen van een vergoeding bij
bemiddeling via Internet nog niet of nauwelijks voorkomt, zou het volgens
het kabinet ook niet die kant moeten uitgaan. Verder dient er zoveel mogelijk
helderheid te bestaan over de vraag wat toegestaan is en wat niet. Onderstaande
uiteenzetting tracht daaraan tegemoet te komen.In de bedoelde dienstverlening via de media (al dan niet op electronische
wijze) zijn diverse fases of aspecten te onderscheiden:– de presentatie: een werkzoekende kan er zelf voor kiezen zich
te presenteren via een medium (internet, krant en dergelijke). Het vragen
van een prijs aan een werkzoekende die zich aldus wil presenteren is geoorloofd.
Speciale bescherming van de werkzoekende die kiest voor een dergelijke presentatie
is niet aan de orde (mede in verband met de aanwezigheid van gratis, publieke
arbeidsvoorziening bijvoorbeeld via de sollicitantenbank van het CWI). De
presentatie van de gegevens over de werkzoekende is geen arbeidsbemiddeling,
zolang geen matchingsactiviteit wordt ondernomen;– het raadplegen: wanneer een werkzoekende via een medium (een dagblad,
een gespecialiseerde vacaturekrant, een internet-site) aanbod van
arbeidsgelegenheid raadpleegt is er nog geen sprake van arbeidsbemiddeling
en is er geen strijd met het betaalverbod, ook als hij daarvoor een toegangsprijs
betaalt.Het is de kennelijke bedoeling van de informatie-verstrekker een groot
publiek te interesseren voor de inhoud van het medium.De openbaarmakingsfunctie staat hier voorop; van arbeidsbemiddeling in
de zin van de Waadi is derhalve geen sprake. (Doorgaans zal er overigens ook
geen of een laag tarief voor toegang tot het medium worden berekend, juist
in verband met de openbaarmakingsfunctie); worden na of naast presentatie
of raadpleging vervolgactiviteiten aangeboden door de intermediair, zoals
(electronische) selectie ten behoeve van concrete vacatures, matching en het
met elkaar in contact brengen van partijen, dan is er sprake van arbeidsbemiddeling,
waarvoor dan geen (verdere) betaling mag worden gevraagd van de werkzoekende.
Bij die vervolgactiviteiten raakt overigens ook de openbaarmakingsfunctie
op de achtergrond;Ook het, in aanvulling op een algemene toegangsprijs vragen van een prijs
voor het verkrijgen van de identiteit/telefoonnummer van de werkgever die
de arbeidsgelegenheid aanbiedt is in strijd met het betaalverbod. Het niet
betalen van de prijs leidt dan juist tot niet-openbaarmaking. Het vragen van
een prijs belemmert dan de vrije toegang tot de arbeidsmarkt en dat terwijl
er doorgaans door de informatieverstrekker al een prijs is gevraagd voor de
presentatie van de arbeidsgelegenheid (namelijk van de werkgever). Deze praktijk
zou dus leiden tot «dubbele courtage». Het toestaan van het vragen
van een prijs zou ook kansongelijkheid introduceren tussen hen die wel kunnen
betalen en zij die dat niet of moeilijker kunnen en is daarom ook ongewenst.Op basis van bovenstaande uiteenzetting komt het kabinet tot de conclusie
dat er op dit moment geen aanleiding is om nadere maatregelen te treffen of
de definitie van arbeidsbemiddeling te wijzigen. Het is wel belangrijk de
ontwikkelingen met betrekking tot de electronische dienstverlening goed te
volgen.3.3. OnderkruipersverbodArtikel 3, tweede lid, van de Waadi (oud) bepaalt dat geen bemiddeling
wordt verleend naar ondernemingen waar een collectief arbeidsconflict, uitsluiting
of bedrijfsbezetting heerst: het verloop van een arbeidsconflict dient niet
beïnvloed te worden door het bemiddelen van arbeidskrachten. Opgemerkt
zij dat het zogeheten onderkruipersverbod goed werkt en wordt nageleefd.Deze bepaling is conform het unanieme advies van de SER uit 1994. Een
analoge bepaling is vervat in artikel 10 van de Waadi voor het ter beschikking
stellen van arbeidskrachten. Het ontbreken van een dergelijke bepaling voor
arbeidsbemiddeling zou het ontwijken van de voor terbeschikkingstelling geldende
bepaling wel erg gemakkelijk maken.Het kabinet ziet dan ook geen aanleiding de huidige regeling te wijzigen.3.4. Gelijkelijk diensten verlenenArtikel 3, derde lid, van de Waadi bepaalt dat degene die arbeidsbemiddeling
verleent dit «gelijkelijk» moet doen aan alle personen die behoren
tot de categorieën die hij bemiddelt.Hiermee wordt beoogd nadrukkelijk als norm te stellen, dat bij arbeidsbemiddeling
niet mag worden gediscrimineerd.Het kabinet constateert dat discriminatie in Nederland inmiddels bij alle
activiteiten is verboden en dat de wetgeving terzake zich de afgelopen jaren
verder heeft ontwikkeld. De bepaling in de Waadi voegt daar niets meer aan
toe en is dus overbodig geworden. Voor het onderdeel in de Waadi
dat handelt over TBA is de overeenkomstige bepaling reeds geschrapt.Het kabinet wil bij gelegenheid van dit wetsvoorstel de uit deze bepaling
voortkomende doublure in de wetgeving ook voor AB teniet doen. 4. Speciaal regimeArtikel 4 van de Waadi bepaalt dat voor de arbeidsbemiddeling van bepaalde
categorieën van werkzoekenden of werkgevers bij algemene maatregel van
bestuur regels kunnen worden gesteld. In het Besluit arbeidsbemiddeling zijn
op grond van dit artikel specifieke regels gesteld voor de met arbeidsbemiddeling
gelijkgestelde dienstverlening van «impresario's», alsook voor
de arbeidsbemiddeling van zeelieden. Dit laatste in verband met het Verdrag
van de IAO betreffende de werving en plaatsing van zeelieden (IAO-Verdrag
nr. 9)1.Het kabinet hecht er aan de mogelijkheid om voor de arbeidsbemiddeling
van speciale categorieën specifieke regels te kunnen stellen ook na het
vervallen van het vergunningensysteem te continueren. De aanleiding voor het
stellen van specifieke regels kan gelegen zijn in verplichtingen die voortvloeien
uit internationale verdragen, bijvoorbeeld het bovengenoemde IAO-Verdrag.
Specifieke regels kunnen ook noodzakelijk zijn om de belangen van de betrokken
werkzoekenden extra bescherming te bieden. Zo kunnen bij een bepaalde conjunctuur
of in zekere segmenten van de markt werkzoekenden – ondanks het betaalverbod –
te zeer afhankelijk worden van intermediairs, waardoor misstanden kunnen ontstaan.Wanneer die noodzaak zich voordoet, is het van belang relatief gemakkelijk
een (selectieve) regeling te kunnen treffen, voor een sector, beroepsgroep
of regio. Die regeling dient aan te sluiten bij de regeling voor het ter beschikking
stellen van arbeidskrachten, vervat in artikel 12 van de Waadi. Het mag immers
(in dit opzicht) voor de verleners van allocatieve diensten niet tot verschil
in rechtsgevolgen leiden als zij hun dienstverlening als arbeidsbemiddeling
dan wel als het ter beschikking stellen van arbeidskrachten inkleden. Daarom
bevat het wetsvoorstel een ontwerp artikel 4 dat zo veel mogelijk aan de hand
van het bestaande artikel 12 is geformuleerd.Wellicht ten overvloede wordt er op gewezen dat de arbeidsbemiddelaars
bij het beheren van bestanden van vacatures en van werkzoekenden gehouden
zijn de bepalingen van de Wet bescherming persoonsgegevens na te leven.5. Gelijkstelling van de diensten van impresario's met
arbeidsbemiddelingDe diensten van de bemiddelaars in de sectoren kunsten, amusement en beroepssport
zijn sinds 1993 bij wet (tijdelijk) gelijkgesteld aan arbeidsbemiddeling.
Dat betekent, dat voor deze dienstverlening de vergunningsplicht en de inhoudelijke
normen van de Waadi gelden, ongeacht het type dienstverlening. Met name gaat
het daarbij om het betaalverbod.Arbeidsbemiddeling is, gelet op de definitie van de Waadi, gericht op
het tot stand komen van een arbeidsovereenkomst. De diensten van impresario's
leiden doorgaans niet tot een arbeidsovereenkomst tussen bijvoorbeeld de kunstenaar
en de schouwburg.In de aanloop naar de Arbeidsvoorzieningswet 1990 adviseerde de SER (1985)
de dienstverlening die leidt tot een overeenkomst tot het verrichten van arbeid,
niet zijnde een arbeidsovereenkomst, toch met arbeidsbemiddeling
gelijk te stellen voor zover het betreft kunsten, amusement en beroepssport.De gelijkstelling en daarmee de vergunningsplicht is thans vastgelegd
in artikel 1, vierde lid, van de Waadi. De tijdelijkheid van de gelijkstelling
is vastgelegd in artikel 25 van de Waadi, dat bepaalt dat de onderdelen van
de wet, die daarop betrekking hebben, vervallen op een bij koninklijk besluit
te bepalen tijdstip.Het kabinet is van mening dat thans – bij inwerking treden van dit
wetsvoorstel – de regels voor deze sectoren kunnen worden genormaliseerd.
Dat betekent:a. vervallen van de vergunningsplicht;b. vervallen van de gelijkstelling, enc. bescherming in geval van arbeidsbemiddeling naar arbeidsovereenkomsten
(conform algemeen regime).Het kabinet is tot die mening gekomen op grond van de volgende overwegingen:ad a. Het vergunningenregimeIn de praktijk is het vergunningensysteem voor impresario's een nogal
omslachtige en bureaucratische aangelegenheid. Een, naar taxatie, aanzienlijk
aantal bureaus acht de regeling van het vergunningstelsel onuitvoerbaar en
vraagt daarom maar helemaal geen vergunning aan. Gezien het geringe aantal
signalen van het Centraal Bestuur Arbeidsvoorziening (CBA) (thans de CWI)
en derden heeft dit geleid tot relatief weinig onderzoeken door de Arbeidsinspectie
in deze sector. De Arbeidsinspectie (AI) heeft de regels voor arbeidsbemiddeling
door impresario's tot nu toe dan ook alleen reactief gehandhaafd.De verwachting dat invoering van de vergunningplicht in 1993 een sanerende
en ordenende werking op de branche zou hebben is niet uitgekomen. Het vergunningensysteem
voldoet derhalve niet aan de door de SER geformuleerde eisen van doelmatigheid
en doeltreffendheid.Daar voor «gewone» arbeidsbemiddeling de vergunning zal worden
afgeschaft, zou het continueren van een vergunningensysteem voor de «onechte»,
maar gelijkgestelde dienstverlening, voor één sector, bovendien
een anomalie zijn. Tenslotte kan worden gewezen op de mogelijkheid om, indien
de situatie in de sector daadwerkelijk volledig uit de hand zou lopen, alsnog
een bijzonder regime met eventueel een vergunningensysteem te introduceren.
Van de zijde van sociale partners bestaat er geen overwegend bezwaar tegen
het laten vervallen van het vergunningenregime.Gelet op het voorgaande is het kabinet van mening dat ook voor deze categorie
de vergunningplicht kan vervallen.Ad b. De gelijkstellingEen andere vraag is, of ook de gelijkstelling van de onderhavige dienstverlening
met arbeidsbemiddeling kan vervallen. Daarmee zou ook de inhoudelijke bescherming
(het betaalverbod) wegvallen.Het kabinet is van mening, dat ook de gelijkstelling kan vervallen.Overwegingen daarbij zijn:a. In deze sector worden doorgaans geen arbeidsovereenkomsten met de afnemer
(schouwburg enz.) tot stand gebracht, doch opdrachten tot een of meer optredens.
Bij «gewone» AB is het contact van werkzoekende met de intermediair
kortdurend en het resultaat, de arbeidsovereenkomst doorgaans langerdurend.
Bij impresariaatsdiensten is de relatie tussen werkzoekende en intermediair
doorgaans langerdurend en het resultaat, de optredens, (meestal) kortdurend.
Ofschoon de diensten van impresario's zeker zijn aan te merken als een vorm
van arbeidsallocatie, overheersen de verschillen ten opzichte
van AB. Veeleer is er een gelijkenis met TBA of, vooral, met dienstverlening
aan zelfstandigen. De gelijkstelling is inhoudelijk gezien dus erg gezocht.b. Er bestaan onvoldoende aanwijzingen dat de vergunningsplicht of het
betaalverbod in de kunsten- en amusementssector effectief en werkzaam waren.
Voor zover thans bekend, is er geen beroep gedaan op de bescherming die het
betaalverbod biedt, ondanks of misschien wel juist vanwege het feit dat in
de artiestenbranche een grote variëteit van betalingen door de artiest
aan c.q. verrekeningen met de bemiddelaar gebruikelijk is. Dat betekent dat
de norm onvoldoende aansluit op de bestaande praktijk. Het is de vraag, of
de kunstenaar of artiest op deze vorm van bescherming wel zit te wachten.c. De noodzaak tot het continueren van de gelijkstelling (die als zodanig
niet past in het algemene streven naar deregulering ) is vooralsnog onvoldoende
duidelijk aan te tonen. Afschaffing van de gelijkstelling betekent overigens
niet dat alle bescherming wegvalt: in die gevallen waarin sprake is van AB
naar een arbeidsovereenkomst of van TBA blijft het betaalverbod gelden. Voorts
zal marktwerking, met concurrentie tussen intermediairs, het ontstaan van
«knevelcontracten» beteugelen; ook het algemene contractenrecht
biedt bescherming. Tenslotte kan, mocht de situatie dat eisen, de mogelijkheid
van een apart regime alsnog uitkomst bieden.6. ToezichtGelijk ook het geval is bij de regeling voor het ter beschikking stellen
van arbeidskrachten, is overtreding van de resterende gedragsregels voor arbeidsbemiddeling
niet strafrechtelijk gesanctioneerd. Sanctionering van overtredingen geschiedt
langs privaatrechtelijke weg. Degene die zich geschaad voelt door een overtreding
van de regels kan bij de rechter nakoming of schadevergoeding eisen. Daarnaast
kent de Waadi in de artikelen 13 en14 bepalingen inzake het toezicht op de
naleving van de gestelde regels. De Arbeidsinspectie is aangewezen als toezichthouder.Verder kent artikel 15 ten aanzien van de regels vervat in hoofdstuk 3 –
dat zijn de bepalingen inzake TBA – een speciale regeling. Indien uit
onderzoek blijkt dat de regels zijn overtreden, meldt de minister dit aan
de betrokken werknemer of werkzoekende, werkgever en (in geanonimiseerde vorm)
aan de ondernemingsraad en de organisaties van werkgevers en werknemers. (Deze
bevoegdheid is analoog aan de regeling met betrekking tot onderzoek inzake
de naleving van het wettelijk minimumloon). Zo kan effectiever toezicht worden
gehouden op de naleving van de normen. Tevens geeft de regeling de betrokken
arbeidskracht een sterkere positie in civiele procedures. Klachten over niet
naleving zullen door de Arbeidsinspectie worden onderzocht.Met het afschaffen van de verplichte vergunning voor AB zou ook het bestuursrechtelijk
toezicht en de mogelijkheid om tegen overtreders van de voor vergunninghouders
geldende regels bestuursrechtelijke sancties te treffen komen te vervallen,
zoals dat is gebeurd voor TBA. Het is gewenst om de regelingen voor AB en
TBA ook op dit punt gelijk te trekken. Daardoor kan ook bij arbeidsbemiddeling
een werknemer of werkzoekende die een intermediair in rechte aanspreekt wegens
overtreding van de regels een «steun in de rug» krijgen. Het wetsvoorstel
bevat daarom een bepaling die de regeling van artikel 15 met betrekking tot
onderzoek op het terrein van TBA uitbreidt tot AB.7. Effecten van het wetsvoorstelDoor het vervallen van de vergunningplicht voor particuliere arbeidsbemiddeling
zal het voor (aspirant-)ondernemers gemakkelijker worden zich op deze markt
te begeven. Daardoor ontstaat er een zeker positief effect op de (arbeids)markt
en op de arbeidsallocatie. Het effect zal overigens niet erg groot zijn, vanwege
het feit dat vele arbeidsbemiddelaars reeds in het bezit zijn van een vergunning
en op de markt opereren. Bij de Centrale organisatie werk en inkomen zal de
afschaffing van de vergunningsplicht leiden tot een besparing van circa 3
fte's.Daarnaast zal er een administratieve lastenverlichting optreden bij de
aanvragers van een vergunning. Op advies van het Adviescollege toetsing administratieve
laten is een schatting gemaakt van de omvang van dit effect.In de jaren 1998, 1999 en 2000 zijn er gemiddeld 318 vergunningen aangevraagd.
Het aanvragen van een vergunning bestaat uit het invullen van een aanvraagformulier,
een (kopie van een) recent uittreksel uit het Handelsregister en (in het geval
van de Kas-sector) modellen van af te sluiten bemiddelingscontracten. Dit
kost de aanvrager gemiddeld naar schatting circa anderhalf uur werk. Bij een
uurloon van € 68, – wordt er dus jaarlijks (318 * 1,5 * € 68,–)
= € 32.436 minder aan administratieve lasten uitgegeven.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel I, onderdeel AIn artikel 1, eerste, lid is het onderdeel a vervallen. Door het wegvallen
van de vergunningsplicht voor arbeidsbemiddeling is ook de bemoeienis van
de Centrale organisatie werk en inkomen bij de afgifte van de vergunningen
tot arbeidsbemiddeling beëindigd, zodat de noodzaak om de definitie van
de «Centrale organisatie werk en inkomen» in de wet te handhaven
is komen te vervallen.Door het vervallen van artikel 1, vierde lid, komt er een einde aan de
gelijkstelling van de dienstverlening ten behoeve van beroepsbeoefenaars op
het gebied van kunsten, amusement en beroepssport (met het doel de totstandkoming
van overeenkomsten tot het verrichten van arbeid) met arbeidsbemiddeling.Artikel I, onderdeel BDe vergunningsplicht voor niet-openbare arbeidsbemiddeling hetgeen bepaald
was in artikel 2, eerste lid, is ook komen te vervallen.Artikel 2, tweede lid vervalt omdat er geen afwijking van de vergunningsplicht
nodig is.Artikel I, onderdeel CAangezien er geen vergunninghouders meer zijn is het opschrift van artikel
3 gewijzigd in:Verplichtingen arbeidsbemiddeling. Het betaalverbod en het onderkruipersverbod
zijn in het eerste lid en tweede lid blijven staan en zijn aangepast aan de
nieuwe situatie waarin geen sprake meer is van een vergunninghouder. Het derde
lid (oud) is komen te vervallen. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen
in afwijking van het eerste lid regels gesteld worden met betrekking tot bepaalde
categorieën werkzoekenden of werkgevers. Deze mogelijkheid is opgenomen
om ten behoeve van toekomstige ontwikkelingen de mogelijkheid te scheppen
om met betrekking tot bepaalde categorieën werkzoekenden
of werkgevers af te kunnen wijken van het betaalverbod.Aangezien er reeds in Nederland verschillende voorschriften tot stand
zijn gekomen om discriminatie tegen te gaan is het onnodig om nog een afzonderlijke
bepaling in de Waadi te handhaven. Het voorschrift met de meest wijde strekking
is de Algemene Wet Gelijke Behandeling (AWGB), die doorwerking van het discriminatieverbod
van artikel 1 van de Grondwet in het verkeer tussen burgers onderling moet
bewerkstelligen. Deze wet verbiedt het maken van onderscheid op grond van
godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht, nationaliteit,
hetero- of homoseksuele gerichtheid of burgerlijke staat in arbeid en beroep
en bij het aanbieden van goederen en diensten.Een soortgelijke bepaling ten aanzien van het ter beschikking stellen
van arbeidskrachten is reeds bij de inwerkingtreding van de Waadi komen te
vervallen. De regels ten aanzien van arbeidsbemiddeling zijn bij de inwerkingtreding
van de Waadi ongewijzigd gebleven.Nu de vergunningsplicht ook ten aanzien van arbeidsbemiddeling is komen
te vervallen is ook het gelijkelijk diensten verlenen aangepast aan de TBA-bepalingen.Artikel I, onderdeel DIn artikel 4 is, gelijk aan de bepaling in artikel 12, de mogelijkheid
opgenomen om krachtens algemene maatregel van bestuur nadere regels te stellen
voor bepaalde categorieën van werkzoekenden of werkgevers.Artikel I, onderdeel EDe artikelen 5, 6 en 7 zijn komen te vervallen nu de Centrale organisatie
werk en inkomen geen bemoeienis meer heeft met het verlenen en weigeren van
arbeidsbemiddelingsvergunningen.Artikel I, onderdeel FDe reikwijdte van het onderzoek is in artikel 15 uitgebreid. Ook op het
terrein van naleving van de bepalingen genoemd in hoofdstuk 2 van de wet (arbeidsbemiddeling)
kan zich het onderzoek nu uitstrekken.Aangezien nu arbeidsbemiddeling onder het onderzoek in artikel 15 valt,
is het noodzakelijk om in voorkomende gevallen ook de werkzoekende te informeren
over de uitkomsten van het onderzoek. Derhalve is nu het begrip werkzoekende
en degene die de arbeidsbemiddeling heeft verricht, opgenomen in artikel 15.Artikel I, onderdeel GDoor het wegvallen van de vergunningsplicht zijn artikelen 21 en 22 overbodig
geworden. Indien de noodzaak aanwezig is om een speciaal regime in te voeren
op basis van artikel 12, tweede lid, zal de bestuursrechter de aangewezen
beroepsinstantie zijn. Artikel 25 vervalt omdat nu door middel van onderhavige
wetswijziging de gelijkstellingsbepaling vervalt.Artikel IIDoor het vervallen van de artikelen 2 en 5 is ook de daaraan gekoppelde
strafbaarstelling in de Wet op de economische delicten komen te vervallen.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,W. A. F. G. Vermeend XNoot1Evaluatie van de Waadi, deelonderzoek gelijkstellingsbepaling Kas-sector,
Bureau Bartels, oktober 2000 (zie ook Kamerstukken II, 2001–2002, 28 365,
nr. 1).XNoot1Inmiddels is er een nieuw IAO-Verdrag nr. 179 tot stand gekomen welke
een deregulering betekent voor de arbeidsbemiddeling in de zeescheepvaart.
Nederland is voornemens dit Verdrag 179 te bekrachtigen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28465-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl