Wijziging Vreemdelingenwet 2000 (nationale visa en enkele andere onderwerpen); Memorie van Toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31549, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

11-08-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31549 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. INLEIDINGII. INHOUD2.1. Nationaal visumbeleid2.2. Visumplicht2.3. Criteria voor verlening van nationale visa2.4. Voorschriften en beperkingen2.5. Annulering, intrekking, wijziging, beperking
geldigheidsduur2.6. Bevoegdheid2.7. Procedure2.8. Leges2.9. Handhaving2.10. Afwijkingen van de Algemene wet bestuursrechtBehandeling2.11. Het mvv-vereiste3. Toelating na fraude4. Wijziging beslistermijnen regulier4.1 Inleiding4.2 Achtergrond4.3 Verhouding met Modern Migratiebeleid en andere wetsvoorstellen.III. TOTSTANDKOMINGIV. BESTUURSLASTENV. ADMINISTRATIEVE LASTEN VOOR BURGERS EN BEDRIJFSLEVENPositie referentAfschaffen hoorplichtARTIKELENArtikel I, onderdeel AArtikel I, onderdeel BOnderdeel cArtikel I, onderdeel CArtikel 2aArtikel 2bArtikel 2cArtikel 2dArtikel 2eArtikel 2fArtikel 2gArtikel 2hArtikel 2iArtikel 2jArtikel 2kArtikel 2lArtikel 2mArtikel 2nArtikel 2oArtikel 2pArtikel 2qArtikel 2sArtikel 2tArtikel 2uArtikel I, onderdeel DArtikel I, onderdeel EArtikel I, onderdeel FArtikel I, Onderdeel GArtikel I, Onderdeel HArtikel I, onderdeel IArtikel I, onderdeel JArtikel I, onderdeel KOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 31549, nr. 3 b1Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 31549, nr. 3 b2Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 31549, nr. 3 b3Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31549Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 110 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 549Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 in verband met nationale visa
en enkele andere onderwerpennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI. INLEIDINGHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt/uitsluitend opmerkingen van redactionele aard
bevat (artikel 25a, vierde lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van State).Op 5 maart 2001 bood de Minister van Buitenlandse Zaken – in
overeenstemming met de staatssecretaris van Justitie – de Tweede Kamer
een Hoofdlijnennotitie Visumwet aan (Kamerstukken II, 2000–2001, 26 106,
nr. 4), op 18 juli 2002 aangevuld met een uiteenzetting over de bevoegdheidsverdeling
tussen betrokken ministers. Enkele jaren daarvoor had de Tweede Kamer in de
motie Bijleveld-Schouten c.s. (Kamerstukken II, 1997/98, 24 544, nr.
27) al uitgesproken «dat het wenselijk is dat een wettelijke regeling
tot stand komt voor de verlening van visa».De hoofdlijnennotitie bevat een verkenning van de inhoud van de tot stand
te brengen wetgeving. Op 6 april 2001 voerde de vaste commissie voor
Buitenlandse Zaken een overleg met de Minister van Buitenlandse Zaken over
onder andere de hoofdlijnennotitie (26 106, nr. 19 637, 27 400
V, 26 106, nr. 580). Uit dat overleg bleek dat de kamer de conclusies
van de notitie kon ondersteunen.Dienovereenkomstig is in het wetsvoorstel met betrekking tot de totstandkoming
van een Visumwet aanvankelijk een overdracht van bevoegdheden opgenomen van
de Minister van Buitenlandse Zaken naar de Minister voor Vreemdelingenzaken
en Integratie (thans de Minister van Justitie), dat wil zeggen: zowel met
betrekking tot visa voor verblijven van niet langer dan drie maanden binnen
een periode van zes maanden, de zogenoemde visa kort verblijf, als met betrekking
tot de machtiging tot voorlopig verblijf (hierna: mvv).De Adviescommissie voor vreemdelingenzaken heeft onder meer geadviseerd
om bepalingen die het Schengenacquis herhaalden, derhalve die betreffende
visa voor kort verblijf (van niet langer dan drie maanden binnen een periode
van zes maanden) te schrappen, omdat bepalingen die de status van verordening
hebben of daarmee moeten worden gelijkgesteld niet in de nationale wetgeving
behoren te worden overgeschreven of geparafraseerd. Tevens heeft de Adviescommissie
voor vreemdelingenzaken geadviseerd de resterende bepalingen op te nemen in
de Vreemdelingenwet 2000.1Voorts is door de Commissie van de Europese Gemeenschappen een voorstel
d.d. 19 juli 2006 met kenmerk [COM(2006) 403 definitief 2006/0142
(COD); [SEC(2006)957] en [SEC(2006)958)] ingediend voor
een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van
een gemeenschappelijke Visumcode, waarin de regels van het Schengenacquis
worden opgenomen, voor zover het betreft de Gemeenschappelijke Visuminstructies.Als gevolg van vorenstaande ontwikkelingen is de uitvoering van de motie
Bijleveld-Schouten door de tijd ingehaald, hetgeen ondergetekenden ertoe heeft
gebracht de ontwerpbepalingen die het Schengenacquis herhaalden te schrappen
en de resterende bepalingen met betrekking tot de nationale visa (voor langer
verblijf dan drie maanden) aan te passen met het oog op inpassing in de Vreemdelingenwet
2000, hierna te noemen: de Wet.In verband met de beoogde inpassing konden weer andere bepalingen van
het oorspronkelijke wetsvoorstel worden geschrapt, voor zover de Wet reeds
in de onderwerpen van die bepalingen voorziet.Daarbij is aanleiding gevonden om, los van het advies van de ACVZ, de
invorderingsbepalingen, waarmee in het oorspronkelijke wetsvoorstel werd vooruitgelopen
op de invoering van de Vierde Tranche van de Algemene wet bestuursrecht (hierna:
Awb) te schrappen, omdat daaraan geen behoeft bestaat, aangezien de mogelijkheid
van kostenverhaal niet langer in onderhavig wetsvoorstel is opgenomen.Eveneens los van het advies van de ACVZ zijn vervolgens enkele bepalingen
aan het wetsvoorstel toegevoegd, teneinde een omissie bij de vaststelling
van de Wet te herstellen met betrekking tot de mogelijkheid van verkorte afdoening
van aanvragen regulier, in afwijking van de Awb, alsmede om leges te kunnen
heffen ter afdoening van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning
asiel voor onbepaalde tijd. In dit verband zij verwezen naar de artikelsgewijze
toelichting (artikel I, onderdelen F en G).Tevens is een bepaling aan het wetsvoorstel toegevoegd in verband met
toelating na fraude (artikel I, onderdeel D), overeenkomstig een daartoe strekkende
brief van 17 november 2006 van de Minister voor Vreemdelingenzaken en
Integratie (Kamerstukken II, 2006–2007, 19 637, nr. 1104).Nader overleg tussen de Minister van Buitenlandse Zaken en de Minister
van Justitie – na advisering door de Raad van State en de Raad van State
van het Koninkrijk – heeft vervolgens geleid tot het inzicht dat de
herverdeling van taken en bevoegdheden met betrekking tot de verlening van
visa dient te worden beperkt tot de mvv.In verband daarmee zijn het wetsvoorstel en de memorie van toelichting
gewijzigd.Voorts is de ontwerpbepaling geschrapt, die ertoe strekte het Souverein
Besluit van 12 december 1813, Stcrt. 1814, nr. 4, in te trekken, omdat
het Souverein Besluit de status heeft van een rijkswet [Kamerstukken
II, vergaderjaar 1987–1988, 20 393 (R1343), B] en omdat het
voorliggende wetsvoorstel niet langer betrekking heeft op visumverlening algemeen.Het Souverein Besluit blijft grondslag vormen voor de visumverlening voor
verblijf niet langer dan drie maanden binnen een periode van zes maanden,
tot het moment waarop het Besluit wordt ingetrokken, als gevolg van de inwerkingtreding
van het mede daartoe strekkende voorstelvan rijkswet houdende
algemene bepalingen met betrekking tot visa, nadat dat voorstel tot rijkswet
zal zijn verheven.Naast het vorenstaande zijn vervolgens enkele bepalingen aan het wetsvoorstel
toegevoegd die strekken tot herverdeling van de behandeltermijnen in eerste
aanleg en bezwaar wat betreft de afdoening aanvragen omtrent de afgifte van
verblijfsvergunningen, bedoeld in de artikelen 14 en 20 van de Wet. In dit
verband zij verwezen naar paragraaf 4 van de algemene toelichting en
de artikelsgewijze toelichting op artikel I, onderdelen G en J.Tenslotte kunnen de komende staatkundige hervormingen binnen het Koninkrijk
invloed hebben op de inhoud van onderhavig wetsvoorstel. Het land Nederlandse
Antillen zal immers worden ontmanteld, omdat Curaçao en Sint Maarten
voortaan landen binnen het Koninkrijk zullen zijn en Bonaire, Saba en Sint
Eustatius openbare lichamen worden in de zin van artikel 134 van de Grondwet.Of en in hoeverre dat laatste gevolgen heeft voor het onderhavige wetsvoorstel
is mede afhankelijk van de vraag of de Vreemdelingenwet 2000 aldaar onverkort
van toepassing wordt dan wel of de Landsverordening toelating en uitzetting
van de Nederlandse Antillen (P.B. 1966, 17) aldaar (voorlopig) zal blijven
gelden, al dan niet in aangepaste vorm. Vooralsnog wordt er vanuit gegaan
dat het laatste het geval zal zijn.II. INHOUD2.1. Nationaal visumbeleidEen nationale wet biedt een kader voor nationaal visumbeleid. Het onderhavige
voorstel van wet bevat dan ook geen normering van visumverlening kort verblijf,
welke immers in Europees verband wordt vastgesteld en de status heeft dan
wel verkrijgt van een verordening, maar verankert de hoofdlijnen voor de nationale
visa voor lang(er) verblijf en laat dan ook ruimte voor nadere regeling bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur.Blijkens de Hoofdlijnennotitie Visumwet, paragraaf 3.2, riep de voorbereiding
van visumwetgeving de vraag op of deze wetgeving in koninkrijksverband tot
stand moest komen – als rijkswet – of dat met nationale wetgeving
kon worden volstaan. De totstandkoming van rijkswetgeving impliceert betrokkenheid
van de Nederlandse Antillen en van Aruba. Het Statuut voor het Koninkrijk
noemt als aangelegenheden voor het Koninkrijk onder andere de buitenlandse
betrekkingen en het stellen van algemene voorwaarden voor toelating en uitzetting
van vreemdelingen (artikel 3, eerste lid). Niet elke koninkrijksaangelegenheid
behoeft echter regeling bij rijkswet. Artikel 14, derde lid, van het Statuut
bepaalt:Regelen omtrent aangelegenheden van het Koninkrijk, welke noch in de Nederlandse
Antillen, noch in Aruba gelden, worden bij wet of algemene maatregel van bestuur
vastgesteld.Indien de visumwetgeving niet geldt op de Nederlandse Antillen en Aruba
kan deze als nationale wet tot stand komen. Geheel in lijn daarmee worden
de visumbepalingen met betrekking tot de mvv en het terugkeervisum, zijnde
nationale visa voor lang(er) verblijf dan drie maanden, thans opgenomen in
de Vreemdelingenwet 2000 die uitsluitend geldt voor het Koninkrijk in Europa. 2.2. VisumplichtIn het internationale personenverkeer kunnen drie stappen/momenten worden
onderscheiden:1. visumverlening2. grenscontrole3. verblijf/verwijdering.Deze drie stappen/momenten kunnen weliswaar worden onderscheiden, maar
de bestuurlijk/juridische inbedding ervan hangt niettemin nauw samen.Het uitgangspunt is dat vreemdelingen visumplichtig zijn, tenzij zij expliciet
hiervan zijn vrijgesteld. Wat betreft visa lang verblijf, dat wil zeggen voor
langer verblijf dan drie maanden, komt dit tot uitdrukking in artikel 16,
eerste lid, onder a van de Wet, waar is bepaald dat een aanvraag tot het verlenen
van een verblijfsvergunning als bedoeld in artikel 14 kan worden afgewezen,
indien de vreemdeling niet beschikt over een geldige mvv die overeenkomt met
het verblijfsdoel waarvoor de verblijfsvergunning is aangevraagd. Aangezien
de verblijfsvergunning, bedoeld in artikel 14 van de Wet, wordt verleend onder
beperkingen, verband houdend met het verblijfsdoel, wordt complementair daaraan
in artikel 2e, eerste lid, eerste volzin, van de Wet bepaald dat ook de mvv
wordt verleend onder beperkingen, verband houdend met het doel waarvoor het
verblijf wordt toegestaan. In dit verband is voorts van belang dat in artikel
17, eerste lid, van de Wet is bepaald dat een aanvraag tot het verlenen van
een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 14 niet
wordt afgewezen wegens het ontbreken van een geldige mvv indien het betreft,
voor zover hier van belang, de vreemdeling die de nationaliteit bezit van
een der met name aan te wijzen landen.Ingevolge artikel I, onderdeel E, van het onderhavige wetsvoorstel wordt
de lijst van landen, waarvan de onderdanen zijn vrijgesteld van de verplichting
te beschikken over een geldige mvv, overeenkomend met het verblijfsdoel waarvoor
verblijf wordt aangevraagd, vastgesteld bij ministeriële regeling van
de Minister van Justitie, te weten het Voorschrift Vreemdelingen 2000, in
overeenstemming met de Minister van Buitenlandse Zaken.2.3. Criteria voor verlening van nationale visaNaast de vaststelling van de visumplicht lang verblijf, vormt de regeling
van de criteria op grond waarvan die nationale visa worden verleend dan wel
geweigerd een kernelement in het wetsvoorstel.De wet legt vast op grond van welke criteria nationale visa verleend dan
wel geweigerd kunnen worden, onder verwijzing naar de in hoofdstuk twee van
de Wet geformuleerde toegangsvereisten. Eén van die vereisten is het
beschikken over voldoende middelen van bestaan. Dit criterium kan nader worden
bepaald bij gedelegeerde regelgeving; uitgangspunt zijn de normen die voor
binnenkomst gelden. Een derde – «referent» – kan voor
de persoon ten behoeve van wie de mvv wordt aangevraagd instaan.Voor de verlening van de mvv geldt dat, behalve aan de voorwaarden voor
toegang, ook moet worden voldaan aan de voorwaarden voor verblijf voor het
beoogde verblijfsdoel. De aanvraag tot het verlenen van de mvv kan daarom
als regel worden afgewezen indien niet aan de voorwaarden wordt voldaan voor
het verlenen van een verblijfsvergunning voor datzelfde verblijfsdoel. Het
wetsvoorstel, dat aan de figuur van referent een wettelijke basis verleent
(het voorgestelde artikel 1b), staat overigens los van de beleidsnotitie «Naar
een modern migratiebeleid. Notitie over de herziening van de reguliere toelating
van vreemdelingen in Nederland» (Kamerstukken II, vergaderjaar 2005–2006,
30 573, nr. 1), wat betreft de voorwaarden voor verblijf
en de beoogde indeling van de verblijfsdoelen in kolommen. De verankering
van de figuur van referent in de Vreemdelingenwet 2000 is echter wel tevens
van belang voor het voorstel in de notitie om aan de referent meer verantwoordelijkheden
toe te delen, doordat de referent een belangrijk deel van de toets op de voorwaarden
voor toelating op zich neemt en ook garandeert dat de ingediende aanvragen
voldoen aan het profiel van de migranten waarvan het kabinet heeft bepaald
dat Nederland hen wil toelaten. Met deze verankering wordt echter niet beoogd
op de uitkomsten van de parlementaire behandeling van de notitie vooruit te
lopen.Een nationaal visum wordt geweigerd wanneer aan een of meer van de hiervoor
aangeduide criteria en voorwaarden niet wordt voldaan, onverminderd de bevoegdheid
om op grond van humanitaire overwegingen, Nederlands belang of internationale
verplichtingen toch een nationaal visum te verlenen.2.4. Voorschriften en beperkingenOnder omstandigheden kan de werkingssfeer van een nationaal visum naar
plaats worden beperkt dan wel kunnen bepaalde voorschriften aan het visum
worden verbonden, zoals een meldingsplicht. De mvv wordt echter altijd onder
beperkingen verleend die verband houden met het doel waarvoor verblijf wordt
toegestaan.De wet bevat een grondslag om voorschriften en beperkingen aan een nationaal
visum te verbinden.2.5. Annulering, intrekking, wijziging, beperking
geldigheidsduurGewijzigde omstandigheden en geconstateerde gebreken in het nationaal
visum moeten tot aanpassing of reparatie kunnen leiden.De wet voorziet in een grondslag om een verleend nationaal visum te annuleren
(in te trekken met terugwerkende kracht – ex tunc – alsof het
nooit heeft bestaan), in te trekken (ex nunc) of, naar inhoud of geldigheidsduur,
te wijzigen – daaronder begrepen een wijziging van de aan het nationaal
visum verbonden voorschriften en beperkingen. Daartoe kan worden overgegaan
indien:• uit naderhand gebleken feiten of omstandigheden komt vast te staan
dat verlening van het nationaal visum onjuist was, of• feiten en omstandigheden zodanig zijn gewijzigd dat deze zich in
overwegende mate verzetten tegen handhaving of ongewijzigde handhaving van
het verleende nationaal visum.2.6. BevoegdheidIn paragraaf 3.3.7 van de Hoofdlijnennotitie is in conclusie 9 als
uitgangspunt voor de bevoegdheidsverdeling tussen de Minister van Buitenlandse
Zaken en de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie neergelegd dat
de verlening van machtigingen tot voorlopig verblijf aan het competentiegebied
van de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie (thans Minister van
Justitie) zal worden toebedeeld en dat voor het overige de Minister van Buitenlandse
Zaken de bevoegde instantie blijft.De Minister van Buitenlandse Zaken blijft verantwoordelijk voor de formulering
van het visumbeleid als instrument van buitenlands beleid en als instrument
van het toegangs- en toelatingsbeleid voor verblijf niet langer dan drie maanden
binnen periode van zes maanden. De Minister van Justitie is verantwoordelijk voor de formulering van het
visumbeleid als instrument van het toelatings- en toegangsbeleid voor verblijf
langer dan drie maanden.De Minister van Justitie is belast met de formulering en actualisering
van de regelgeving met betrekking tot de visa voor verblijf langer dan drie
maanden. Waar de regelgeving betrekking heeft op aspecten van buitenlands
beleid handelt de Minister van Justitie daarbij in overeenstemming met de
Minister van Buitenlandse Zaken.Waar de regelgeving betrekking heeft op aspecten die van invloed zijn
op de werkprocessen op de vertegenwoordigingen in het buitenland handelt de
Minister van Justitie daarbij eveneens in overeenstemming met de Minister
van Buitenlandse Zaken.De Minister van Justitie draagt verantwoordelijkheid voor de uitvoering
van het visumbeleid voor verblijf langer dan drie maanden, besluit in dat
kader op de aanvragen tot visumverlening en draagt zorg voor de behandeling
van bezwaar- en beroepschriften tegen besluiten op zodanige visumaanvragen.Indien de beslissing op een visumaanvraag consequenties voor het buitenlands
beleid kan hebben, beslist de Minister van Justitie in overeenstemming met
de Minister van Buitenlandse Zaken.De Minister van Justitie benut bij de uitvoering van het beleid in zake
de mvv de ambassades en consulaten. De medewerkers op deze posten handelen
in het kader van de verlening van de mvv namens de Minister van Justitie.
De Minister van Buitenlandse Zaken draagt zorg voor de kwaliteit van de posten,
zowel in termen van kwantiteit als in termen van inhoudelijke expertise.Aangezien ingevolge het geldende staatsrecht (ABRS 10 oktober 2001,
zaaknummer 20 010 1904/1, LJN: AD4637) aanpassingen van bevoegdheidsverdelingen
plaats vinden per koninklijk besluit op basis van artikel 44 van de Grondwet,
zal de hier benodigde aanpassing worden gerealiseerd door middel van een zodanig
koninklijk besluit. Het onderhavige voorstel van wet sluit daarop aan.2.7. ProcedureNaast inhoudelijke criteria bevat de wet – of een op de wet gebaseerde
lagere regeling – specifieke procedurevoorschriften, onder andere ten
aanzien van de indiening – in persoon – en inhoud van de aanvraag
en de termijn waarbinnen op een aanvraag moet worden beslist2.8. LegesLegesbepalingen ten aanzien van aanvragen tot het verlenen van de mvv
bij de vertegenwoordigingen van het Koninkrijk in het buitenland zijn in de
Regeling op de consulaire tarieven vastgesteld. De onderhavige wet voorziet
in een retributiegrondslag voor visumverlening binnen de grens. De legesbepalingen
ten aanzien van de aanvragen tot het verlenen van het terugkeervisum zullen
worden vastgesteld bij ministeriële regeling, te weten het Voorschrift
Vreemdelingen 2000.2.9. HandhavingWat de handhaving aangaat kan worden volstaan met de bevoegdheid om een
nationaal visum te annuleren, in te trekken of te wijzigen. Dientengevolge
staat de betrokken vreemdeling bloot aan maatregelen [weigering (hernieuwde) toegang, verblijfsbeëindiging] die op grond
van andere bepalingen van de Wet getroffen kunnen worden.2.10. Afwijkingen van de Algemene wet bestuursrechtDe wijze van behandeling van aanvragen tot het verlenen van nationale
visa en de rechtsbeschermingsmogelijkheden die openstaan tegen besluiten op
zodanige aanvragen wijken op onderdelen af van het algemene regime dat in
de Awb is neergelegd. De bijzondere regeling in het onderhavige wetsvoorstel
is ingegeven door de omvang van de praktijk met betrekking tot nationale visa,
de rol van de Nederlandse vertegenwoordigingen bij de behandeling van aanvragen
tot het verlenen van een mvv en de samenhang met de besluitvorming ingevolge
de Wet.BehandelingHet wetsvoorstel bevat de volgende afwijkingen van de Awb wat betreft
de behandeling van aanvragen tot het verlenen van een nationaal visum.Artikel 2f introduceert in afwijking van artikel 4:5, eerste en vierde
lid, van de Awb de mogelijkheid tot een eenvoudige buitenbehandelingstelling
van ongenoegzame aanvragen, bijvoorbeeld indien de aanvraag niet door de vreemdeling
in persoon bij de desbetreffende Nederlandse vertegenwoordiging wordt ingediend,
maar schriftelijk bij het departement door een referent. Artikel 2f, tweede
lid, bepaalt dat het bestuursorgaan in afwijking van artikel 4:7 en artikel
4:8 van de Awb niet verplicht is betrokkene voorafgaand te horen bij een voorgenomen
afwijzing op grond van gegevens die betrokkene niet zelf heeft verstrekt of
voordat een beschikking wordt gegeven waartegen een belanghebbende die de
beschikking niet heeft aangevraagd naar verwachting bedenkingen zal hebben.
Voor een nadere toelichting zij verwezen naar het artikelsgewijze deel van
deze memorie.Artikel 2g maakt het mogelijk om in afwijking van de artikelen 3:45 en
3:47 Awb de vermelding van de bezwaarmogelijkheid en van de motivering van
een positieve beslissing achterwege te laten. Vanzelfsprekend geldt deze afwijking
niet indien niet geheel conform de aanvraag wordt beslist.Artikel 2l, eerste lid, bevat een bijzondere regeling voor de aanvraag
van een mvv, in afwijking van artikel 2:1 Awb. Het artikelsgewijze deel van
deze memorie bevat een uitvoerige toelichting op deze bepaling.2.11. Het mvv-vereisteBij gelegenheid van de totstandkoming van het onderhavige voorstel van
wet is de vraag onder ogen gezien of handhaving van de mvv-plicht –
de verplichting voor vreemdelingen van bepaalde nationaliteiten om voor hun
komst naar Nederland voor langdurig verblijf bij de Nederlandse vertegenwoordiging
in het land van herkomst een mvv aan te vragen en die beslissing aldaar af
te wachten – wenselijk is, of dat de mogelijkheid zou moeten worden
geopend om in het land van herkomst een verblijfsvergunning – regulier –
aan te vragen. Ampele overweging heeft geleid tot het oordeel dat de mvv-plicht
gehandhaafd dient te worden.Het afschaffen van de mvv-plicht zou immers afbreuk doen aan de ratio
voor invoering daarvan. Het is nog steeds wenselijk dat de overheid reeds
voor toegang kan beoordelen of een vreemdeling aan de criteria voor verblijf
voldoet. Indien de vreemdeling voorafgaand aan een dergelijke beoordeling
toegang tot Nederland zou worden verleend, zou de overheid voor voldongen
feiten gesteld kunnen worden. Bovendien schept het ook duidelijkheid voor
de vreemdeling. De vreemdeling krijgt immers nog in het land van herkomst
of bestendig verblijf bericht of hij na inreis gerechtigd is voor
langere duur te blijven. De Nederlandse aanpak komt in dit opzicht overeen
met die van de meeste EU-staten.Om het risico van vertraging, gemoeid met het achtereenvolgens doorlopen
van twee procedures, te beperken, zijn allerlei verbetertrajecten in uitvoering
genomen. De communicatie tussen de posten en de IND is aanzienlijk verbeterd.
De IND heeft de behandeling van mvv-aanvragen, aanvragen voor verblijfsvergunningen «regulier»
in eerste aanleg en aanvragen tot verlenging daarvan gefaseerd overgenomen
van de vreemdelingendiensten. Naarmate het tijdsverloop tussen de afgifte
van een mvv en die van een verblijfsvergunning kan worden beperkt, ontvalt
de aanleiding tot een heroverweging van de mvv-plicht.Of en in hoeverre beide procedures in elkaar zouden kunnen worden gevlochten,
zal nader worden bezien in het kader van de behandeling en uitvoering van
de beleidsnotitie «Naar een modern migratiebeleid. Notitie over de herziening
van de reguliere toelating van vreemdelingen in Nederland» (Kamerstukken
II, vergaderjaar 2005–2006, 30 573, nr. 1). Voor een toelichting
op de positie die de referent in het onderhavige wetsvoorstel verkrijgt in
het kader van de mvv-procedure, zij verwezen naar de artikelsgewijze toelichting
op artikel I, onderdeel B, en artikel I, onderdeel C, met betrekking tot de
artikelen 2k en 2u.3. Toelating na fraudeNaar aanleiding van de Algemene Politieke Beschouwingen (Handelingen II,
vergaderjaar 2006–2007, nr. 6, blz. 272-354) heeft de Minister voor
Vreemdelingenzaken en Integratie bij brief d.d. 17 november 2006 een
verkennende notitie aan de Tweede Kamer gezonden inzake reguliere toelating
na fraude. Daaraan is het volgende ontleend. «In het verleden is het
voorgekomen dat vreemdelingen die in eerdere procedures gebruik hebben gemaakt
van valse c.q. vervalste documenten dan wel onjuiste gegevens hebben verstrekt,
toch verblijf in Nederland hebben verkregen. Dit is een onwenselijke situatie.
Immers, op deze wijze wordt aan vreemdelingen verblijf verleend, terwijl zij
in het verleden op frauduleuze gronden gepoogd hebben verblijf in Nederland
af te dwingen. Mijn streven is erop gericht dergelijke situaties in de toekomst
zoveel mogelijk te beperken en te voorkomen. Ik denk dat dit een belangrijk
signaal is richting de samenleving, waarmee wordt benadrukt dat het belangrijk
is op te treden tegen vreemdelingen die misbruik maken van onze procedures
en onjuiste gegevens verstrekken. (...) Op dit moment bestaat er geen mogelijkheid
om in een tweede of volgende verblijfsprocedure tegen te werpen dat in een
eerdere procedure onjuiste gegevens zijn overgelegd. Indien bij de nieuwe
aanvraag wel de correcte gegevens worden overgelegd en men voldoet aan de
verblijfsvoorwaarden, is er thans geen rechtsgrond om de vergunning te weigeren.
(...) Teneinde de in het verleden ontstane onwenselijke situaties in de toekomst
te voorkomen, ben ik voornemens artikel 16 Vreemdelingenwet 2000 te wijzigen.
Daarbij is het niet van belang of de gegevens in een lopende procedure zijn
verstrekt, of in het kader van een eerdere procedure.»Het voorgestelde onderdeel i van artikel 16 strekt tot uitvoering van
dat voornemen.Dit onderdeel strookt voorts met artikel 16, tweede lid, onder a, van
de richtlijn nr. 2003/86/EG betreffende het recht op gezinshereniging. Daar
is bepaald dat de lidstaten het verzoek tot toegang en verblijf met het oog
op gezinshereniging kunnen afwijzen of de verblijfstitel van gezinsleden intrekken
of weigeren te verlengen indien is vastgesteld dat er valse of misleidende
informatie is verstrekt, valse of vervalste documenten zijn gebruikt, of anderszins
fraude is gepleegd, of onwettige middelen zijn gebruikt. Ingevolge het onder
b van dat artikellid bepaalde geldt hetzelfde indien is vastgesteld dat het
huwelijk, het partnerschap of de adoptie uitsluitend tot stand
is gebracht om voor de betrokken persoon toegang tot of verblijf in een lidstaat
te verkrijgen.Op grond daarvan wordt aan artikel 16 als afwijzingsgrond toegevoegd het
al dan niet eerder verstrekt hebben van informatie die onjuist of onvolledig
is gebleken, dan wel het zich niet gehouden hebben aan beperkingen of voorschriften
die aan een eerder visum of een eerder verleende verblijfsvergunning waren
verbonden.In het verlengde daarvan wordt aan artikel 16 als afwijzingsgrond toegevoegd
dat de vreemdeling ander dan rechtmatig verblijf hield of houdt, dat wil zeggen
verblijf anders dan op grond van artikel 8 van de wet. Dit zal zich met name
kunnen voordoen indien een voor kort verblijf visumplichtige vreemdeling langer
in ons land heeft verbleven dan het visum hem toestond of indien een niet
visumplichtige vreemdeling langer in Nederland heeft verbeven dan de voor
hem geldende vrije termijn. Ook zal dit zich kunnen voordoen in geval het
verblijf van de vreemdeling in Nederland nimmer rechtmatig is geweest. In
die gevallen kan eveneens aanleiding bestaan aan te nemen dat de vreemdeling
zich niet zal houden aan verplichtingen die aan de verblijfsvergunning worden
verbonden.Aangezien de aanvraag tot het verlenen van een mvv ingevolge artikel 2i,
eerste lid, in samenhang met artikel 2h, eerste lid, kan worden afgewezen
op grond dat de vreemdeling niet voldoet aan de voorwaarden voor verlening
van een verblijfsvergunning ingevolge deze wet, wordt daarmee tevens veilig
gesteld dat de aanvraag tot het verlenen van een mvv op dezelfde gronden als
in artikel 16, eerste lid, kan worden afgewezen, inclusief de thans toe te
voegen gronden.Ingevolge het bestaande tweede lid van artikel 16 zullen bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld over de toepassing van
deze afwijzingsgronden, bij welke toepassing vanzelfsprekend rekening zal
worden gehouden met de toepasselijke mensenrechtenverdragen, zoals het Europees
Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.4. Wijziging beslistermijnen regulier4.1 InleidingDe beslistermijnen in reguliere vreemdelingenzaken, te weten de beslissingen
genomen omtrent de verblijfsvergunning, bedoeld in de artikelen 14 en 20 van
de wet, zijn aan aanpassing toe. De huidige beslistermijn in eerste aanleg
van zes maanden blijkt in de praktijk vaak te ruim, terwijl de termijn voor
de beslissing op een bezwaarschrift in een groot aantal gevallen juist te
kort blijkt. In de praktijk kan die wettelijke beslistermijn voor afdoening
van het bezwaar in veel gevallen simpelweg niet worden gehaald. Daarom wordt
een aanpassing van de beslistermijnen voorgesteld, inhoudende een verkorting
van de wettelijke beslistermijn in eerste aanleg en een verlenging van de
wettelijke beslistermijn in bezwaar. Als gevolg hiervan wordt de vreemdeling
duidelijkheid geboden over de termijn waarop de beslissing op diens aanvraag
feitelijk mag worden verwacht.4.2 AchtergrondDe beslistermijnen in het reguliere vreemdelingenrecht zijn onderwerp
geweest van onderzoek/kritische beschouwing door de Rekenkamer: «Beslistermijnen.
Waar blijft de tijd?» en «Immigratie en Naturalisatiedienst»
alsmede de reacties van het voorgaande kabinet op die rapporten1. Ook de Nationale Ombudsman heeft zich met de beslistermijnen
in reguliere vreemdelingenzaken bezig gehouden2.In reactie op bedoelde rapporten heeft het vorige kabinet aangegeven de
termijnen voor de beslissing op de aanvraag toereikend te vinden maar de termijn
voor afdoening van het bezwaar in het specifieke geval van reguliere toelating
juist niet passend te vinden (zie p. 4 reactie). Ten aanzien van dat laatste
was het voorgaande kabinet daarom van mening dat gelijktrekking van de procesgang
in reguliere vreemdelingenzaken met die van asielzaken door het laten vervallen
van de mogelijkheid van bezwaar hieraan tegemoet zou komen. Het huidige kabinet
is echter van mening dat, na verder onderzoek van dat voornemen en de nodige
consultaties, minder vergaande stappen volstaan.Op een groot deel van de aanvragen tot het verlenen en verlengen van de
reguliere verblijfsvergunning wordt inmiddels door de IND binnen drie maanden
(= 13 weken) beslist. Zo bedroeg volgens opgave van de IND de gemiddelde doorlooptijd
in het jaar 2006 in eerste aanleg 11 weken3.
In 2007 was de gemiddelde doorlooptijd in eerste aanleg enkele weken langer,
namelijk 15 weken4, omdat prioriteit is gegeven
aan het wegwerken van achterstanden in bezwaar. De gemiddelde doorlooptijd
van de aanvragen tot het verlenen van een reguliere verblijfsvergunning na
mvv bedroeg 9 weken en zonder mvv 23 weken. De beslissing op bezwaar, die
conform artikel 7:10 Awb binnen hooguit 10 weken (zes plus vier weken) moet
zijn genomen, blijkt in de praktijk echter in verreweg de meeste gevallen
niet binnen die termijn te worden genomen. In 2006 bedroeg de gemiddelde doorlooptijd
van in dat jaar ontvangen bezwaarschriften regulier volgens opgave van de
IND 16 weken. 75 Procent werd afgedaan binnen 26 weken5. Tot en met oktober 2007 bedroeg de gemiddelde doorlooptijd van in
dat jaar ontvangen bezwaarschriften 14 weken. Daarvan werd 88 procent afgedaan
binnen 26 weken. Bij asielgerelateerde bezwaarschriften bedroeg de gemiddelde
doorlooptijd van in dat jaar ontvangen bezwaarschriften tot en met oktober
2007 28 weken. Van die bezwaarschriften werd 39 procent afgedaan binnen 26
weken6.Voor die duur zijn verschillende oorzaken aan te wijzen: het grote zaaksaanbod
in bezwaar, de mogelijkheid om in bezwaar alsnog aan te tonen dat de vreemdeling
in aanmerking komt voor een reguliere verblijfsvergunning, bijvoorbeeld door
noodzakelijke documenten alsnog over te leggen, de noodzaak van (hernieuwd)
onderzoek door derden (ook in het buitenland) en de afhankelijkheid van de
beschikbaarheid van de belanghebbenden en hun gemachtigden bij het plannen
van een hoorzitting. Dit betreft argumenten van feitelijke aard.Er is echter ook een argument van meer principiële aard. De indruk
bestaat dat de aan de kortere beslistermijn in bezwaar in de Awb ten grondslag
liggende gedachte dat na het onderzoek in eerste aanleg het onderzoek in bezwaar
sneller kan worden gedaan, niet onverkort opgaat voor het reguliere vreemdelingenrecht.
In bezwaar vindt een volledige heroverweging plaats, waarbij ook nieuwe ontwikkelingen
kunnen worden meegenomen (ex nunc beoordeling bezwaar). In het vreemdelingenrecht
komt het regelmatig voor dat er bij de aanvraag omtrent de verblijfsvergunning,
bedoeld in artikel 14, niet meteen alle noodzakelijke documenten worden overgelegd
(zoals een bewijs van inschrijving bij een onderwijsinstelling voor verblijf
als student, of bewijs van gezinsband ingeval van een aanvraag tot verblijf
op grond van gezinshereniging). De aanvraag tot het verlenen van de verblijfsvergunning
wordt dan terecht afgewezen op grond dat niet is aangetoond dat aan de voorwaarden
is voldaan. Vervolgens wordt bezwaar gemaakt en worden de noodzakelijke documenten
alsnog overgelegd. Documenten waaruit bijvoorbeeld een gezinsband in het buitenland
moet blijken, kunnen nader onderzoek in het betreffende andere
land behoeven. Dat is dikwijls tijdrovend onderzoek, dat in eerste aanleg
had kunnen zijn gedaan, maar niet is geschied, omdat het document nog niet
was overgelegd. Ook bij aanvragen waarbij medische aspecten een rol spelen,
worden vaak in bezwaar nieuwe medische stukken overgelegd waardoor een nader
onderzoek noodzakelijk is door het Bureau Medische Advisering van het ministerie
van Justitie bij de behandelende artsen. De bestaande wettelijke termijn van
zes plus vier weken uit de Awb is dan in de praktijk van het vreemdelingenrecht
vaak te kort. Anders gezegd, de bezwaarschriftprocedure wordt vaak gebruikt
om eerdere gebreken zijdens de vreemdeling te herstellen dan wel om met geactualiseerde
gegevens te komen. De zorgvuldigheid gebiedt dan om deze alsnog te onderzoeken
of te laten onderzoeken.De inzet om zo snel mogelijk te beslissen op een aanvraag of op bezwaar
staat vanzelfsprekend nog steeds voorop. Het perspectief van de aanvrager
staat nog steeds centraal. De vreemdeling wordt een reële termijn geboden
waarbinnen een beslissing op de aanvraag of op het bezwaar kan worden verwacht,
hetgeen ongenoegen over het uitblijven van een beslissing binnen de geldende
termijnen zal kunnen voorkomen evenals bezwaar en beroep gericht tegen het
uitblijven van een tijdige beslissing.Er is sprake van een herschikking van de beschikbare tijd binnen de bestaande
processtappen. Waar eerst sprake was van een wettelijke verplichting om binnen
zes maanden te beslissen op de aanvraag (artikel 25 , eerste lid, van de wet),
zal straks die beslissing binnen 3 maanden moeten worden genomen. Daarentegen
wordt de wettelijke beslistermijn voor de beslissing op het bezwaar verruimd
met 3 maanden, waardoor wettelijke beslistermijn voortaan 19 weken zal bedragen
(de huidige 6 weken + de voorgestelde 13 weken).De bestaande mogelijkheid van artikel 25, tweede lid, van de wet tot het
verlengen van de termijn voor het beslissen op een aanvraag blijft behouden.
Dit betreft de gevallen waarin er naar het oordeel van de Minister onderzoek
door derden of door het Openbaar Ministerie nodig is. Deze bestaande mogelijkheid
tot het verlengen met zes maanden blijft behouden, omdat de ervaring leert
dat dergelijk onderzoek vaak tijdrovend is. Daarbij valt te denken aan het
onderzoek in het buitenland naar de echtheid van overgelegde documenten en
de Minister nu eenmaal weinig concrete mogelijkheden tot zijn beschikking
heeft die derden tot spoed te manen. Tevens valt daarbij te denken aan het
opvragen van medische informatie bij behandelende artsen, waarbij slechts
beperkte invloed kan worden uitgeoefend op de termijn van beantwoording.Wat betreft de mogelijkheid van het verlengen van de beslistermijn in
bezwaar wordt voorgesteld om te voorzien in twee mogelijkheden tot verlenging
van de beslistermijn: een algemene verdagingsmogelijkheid met vier weken en
een bijzondere, met de verlenging van de beslissing op de aanvraag vergelijkbare
verlenging in geval van onderzoek door derden of door het Openbaar Ministerie.De op grond van artikel 7:10, derde lid, Awb reeds bestaande, algemene
mogelijkheid tot verdaging van 4 weken voor het beslissen op bezwaar zou behouden
moeten blijven ondanks de voorgestelde verlenging van de beslistermijn met
13 weken. Er zullen zich immers altijd omstandigheden kunnen voordoen die
een dergelijke verdaging rechtvaardigen. Daarbij valt te denken aan een tijdelijke
piekbelasting.Daarnaast blijkt het ook in bezwaar regelmatig noodzakelijk om onderzoek
door derden of door het Openbaar Ministerie te kunnen vragen. Dergelijk onderzoek kan echter tot gevolg hebben dat de termijn voor het beslissen
op bezwaar overschreden wordt. Een mogelijkheid om in een dergelijk geval
ook in bezwaar de termijn te kunnen verlengen is dan ook wenselijk. Aangezien
een dergelijke voorziening reeds bestaat in het kader van de beoordeling van
de aanvraag (zie artikel 25, tweede lid, van de wet), wordt voorgesteld die
mogelijkheid ook in te voeren in de fase van het bezwaar. Daardoor kan in
geval onderzoek door derden, daaronder begrepen medisch onderzoek en onderzoek
in het buitenland, of door het Openbaar Ministerie nodig is de termijn worden
verlengd met 13 weken.Cumulatie van de beide verlengingsmogelijkheden is niet uitgesloten. Maar
de verlenging wegens onderzoek door derden of door het Openbaar Ministerie
moet worden gemotiveerd.Een en ander betekent dat de beschikking op bezwaar in beginsel uiterlijk
binnen 19 weken moet zijn genomen met de mogelijkheid die termijn te verlengen
met 4 weken of de beslissing te verdagen, in voorkomend geval, met 13 weken.Overigens is er uit een oogpunt van eenvoud voor gekozen om de termijnen
voor afdoening van het bezwaar, conform de Awb, in weken uit te drukken in
plaats van maanden.4.3 Verhouding met Modern Migratiebeleid en andere wetsvoorstellen.Het reguliere toelatingsbeleid wordt op dit moment herzien in het kader
van de uitwerking van de notitie «Naar een modern migratiebeleid»1. Doel van die herziening is onder andere vereenvoudiging
en versnelling van de procedure. De verkorting van de termijn voor het nemen
van de beslissing op de aanvraag past daarin. De vereenvoudiging van de toelatingsgron-
den – kolommen – en het gebruik van de referent – referentensystematiek –
zal er naar verwachting toe bijdragen dat deze beslistermijn in de praktijk
gehaald blijft worden. Tegelijkertijd zal, indien de verwachtingen bewaarheid
worden, de vereenvoudiging ook gevolgen hebben voor de beoordeling in bezwaar.
De hoop is, dat de nu voorgestelde aanpassing van de beslistermijn op bezwaar
in de toekomst slechts een uiterste termijn zal worden. De in dit wetsvoorstel
voorgestelde wijzigingen worden, waar nodig, op gepaste wijze betrokken bij
de verdere uitwerking van de notitie Naar een modern migratiebeleid. Het belang
van de vreemdeling en de IND bij reële beslistermijnen in eerste aanleg
en in bezwaar rechtvaardigt een wetsvoorstel in afwachting van de uitwerking
van de notitie Naar een modern migratiebeleid.De voorgestelde beslistermijn in eerste aanleg in reguliere zaken van
drie maanden is mede bezien tegen het licht van het wetsvoorstel dwangsom
en beroep wegens niet tijdig beslissen. Deze termijn wordt naar de huidige
inzichten toereikend geacht, gegeven de door de IND reeds getroffen maatregelen.
In het kader van het Modern Migratiebeleid zullen maatregelen worden ontwikkeld
die tot verdere verkorting van de feitelijke beslistermijnen zullen leiden.
De overgangsperiode van drie jaren, voorzien in het wetsvoorstel dwangsom
en beroep bij niet tijdig beslissen, biedt voldoende ruimte om niet slechts
de thans beoogde verkorting maar ook een verdere, feitelijke verkorting te
realiseren.De voorgestelde herschikking van de procestijd moet overigens in groter
verband worden bezien. Er wordt ook geprobeerd om het gebruik van de door
artikel 7:1a Awb geboden mogelijkheid om het bezwaar over te slaan te bevorderen.
Er zijn zaken die dermate eenvoudig lijken, zoals het ontbreken van een bewijs
van inschrijving bij een universiteit in het kader van een aanvraag
om toelating als student, dat het overslaan van de bezwaarfase mogelijk is.
Om daadwerkelijk het bezwaar over te kunnen slaan is steeds de instemming
van de vreemdeling vereist.III. TOTSTANDKOMINGHet voorstel van wet is bij brief van 1 juli 2005 ter advisering
voorgelegd aan de ACVZ. De ACVZ heeft op 14 november 2005 en 21 juni
2006 geadviseerd.Het wetsvoorstel is op 22 juni 2006 met het oog op eventuele advisering
voorgelegd aan het Adviescollege toetsing administratieve lasten (ACTAL).
ACTAL heeft op 20 juli 2006 geadviseerd het wetsvoorstel in te dienen1.IV. BESTUURSLASTENDe Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) heeft in augustus 2005 gerapporteerd
over de resultaten van een ex ante uitvoeringstoets. In deze rapportage wordt
ingegaan op de mogelijke financiële en andere gevolgen van het wetsvoorstel:
de benadrukking van de bewijslast van de aanvrager dan wel referent en het
afschaffen van de hoorplicht in eerste aanleg zullen leiden tot een afname
van de bestuurslasten van de IND in de mvv-procedure. Er zal sprake zijn van
een iets grotere toename van de bestuurslasten van de IND door de controle
die zal gaan plaatsvinden op de in te voeren legesverplichtingen in de referentprocedure.Ongeacht waar de aanvraag wordt ingediend, door de vreemdeling in het
buitenland dan wel door een referent in Nederland, effect van de voorgestelde
verankering van de referentprocedure in de wet in dit kader is dat er sprake
is van slechts één aanvraag, ter afdoening waarvan eenmaal leges
verschuldigd zijn en waarop als regel één besluit volgt. Op
grond daarvan zou het aantal procedures in eerste aanleg met als doel de uiteindelijke
afgifte van een mvv kunnen afnemen, waardoor de bestuurslasten zouden kunnen
afnemen.V. ADMINISTRATIEVE LASTEN VOOR BURGERS EN BEDRIJFSLEVENPositie referentIn de nulmeting AL Burgers Justitie 1.0 is opgenomen dat met een verzoek
om advies in de referentprocedure 11 uur (T) is gemoeid en aan out of pocketkosten
(K): € 3,84.Het aantal verzoeken om advies (Q) is daarbij berekend op 38 687
per jaar.De tijdbelasting voor de burgers bedroeg T x Q = 425 557 uur en de
out-of-pocket kosten bedroegen daarbij € 148 558.De instroom (Q) wordt voor het jaar 2006 geschat op 28 800. Op basis
van die instroom worden de lasten in tijd: T x Q = 316 800 uur en kosten:
K x Q = € 110 592.Een essentiële wijziging ten opzichte van de huidige regelgeving
is dat de positie van de referent een wettelijke basis krijgt. Op deze wettelijke
basis zijn verschillende regelingen geënt. In het kader van de toetsing
administratieve lasten is onder andere van belang de mogelijkheid rechtsmiddelen
aan te wenden in de referentprocedure. Het advies met betrekking tot afgifte
mvv wordt immers vervangen door een voor bezwaar en beroep vatbaar besluit.
De mogelijkheid van bezwaar in een referentprocedure betekent
een verhoging van de administratieve lasten ten opzichte van de huidige situatie.De tijd die met de indiening van een bezwaarschrift is gemoeid, is gesteld
op T = 2,33 uur (Schriftelijke bezwaarprocedure Vreemdelingenwet) en T = 4,08
uur (Hoorzitting bezwaarschrift, Vreemdelingenwet). De «out of pocket»
kosten per aanvraag bedragen K = 0,39 uur (Schriftelijke bezwaarprocedure
Vreemdelingenwet en K = 1,28 (Hoorzitting bezwaarschrift, Vreemdelingenwet).(Bron: Nulmeting Al Burgers Justitie, SKM regelgeving Justitie, onderdeel
A en H).Van het totaal thans afgegeven beslissingen inzake de referentprocedure
valt ca. 45 % negatief uit (ervaringscijfer 2005). Het aantal dat in
bezwaar en beroep kan gaan bedraagt bij een verwachte instroom ( = aanvragen)
van 28 800 (raming 2006) dan maximaal 12 960.Het aantal bezwaarschriften als gevolg van een negatieve beslissing via
de referentprocedure wordt thans geschat op 91% (ervaringscijfer 2005):
11 794 (Q = 11 794) op jaarbasis.De administratieve lasten van het in bezwaar gaan bedragen:T (tijd in uren) x Q (kwantiteit) = 2,33 x 11 794 = 27 480 uur
en K (kosten in €) x Q = € 0,39 x 11 794 = € 4 600.Voorts wordt ervan uitgegaan dat in 80% van de gevallen een hoorzitting
plaatsvindt, derhalve in 9 435 gevallen.De administratieve lasten van de hoorzittingen bedragen:T x Q = 4,08 x 9 435 = 38 495 uur en K x Q = € 1,28
x 9 435 = € 12 077.De administratieve lasten van beroep zijn niet in kaart gebracht.Afschaffen hoorplichtDe hoorplicht vervalt bij aanvragen tot het verlenen van een mvv en een
terugkeervisum.Het afschaffen van de hoorplicht in de referentprocedure (in eerste aanleg)
leidt tot minimale lastenverlichting, aangezien in de huidige handelingen
van de Nulmeting AL Burgers Justitie geen lasten hiervoor zijn opgenomen.
Dit wordt bevestigd door de praktijk waarin minimaal gebruik wordt gemaakt
van de hoorplicht van de referent.De toename van de administratieve lasten voor de burger bedraagt derhalve:
27 480 + 38 495 = 65 975 uur en 4 600 + 12 077 = € 16 677.ARTIKELENArtikel I, onderdeel ADit onderdeel strekt ertoe de definitie van mvv van hoofdstuk 1 in aangepaste
vorm over te brengen in het in te voegen nieuwe hoofdstuk 1A.Artikel I, onderdeel BHiermee wordt de lijst van definities van artikel 1 uitgebreid door middel
van twee afzonderlijke artikelen 1a en 1b.Onderdeel cEen referent kan de afwikkeling van een aanvraag tot het verlenen van
een mvv vereenvoudigen door voor de vreemdeling de benodigde informatiete verstrekken of door op andere wijze behulpzaam zijn, bijvoorbeeld
door in te staan voor de juistheid van het door de vreemdeling opgegeven reisdoel.
De tussenkomst van referenten in de mvv-procedure heeft geleid tot het ontstaan
van een handelwijze die als«referentprocedure» bekend staat en
waarbij een referent, hangende of vooruitlopend op de mvv-aanvraag door de
vreemdeling, een «advies» inwon bij de Minister van Justitie over
de vraag of de mvv-aanvraag naar diens oordeel voor inwilliging in aanmerking
zou komen. De Minister van Buitenlandse Zaken placht dit advies – na
vaststelling van de identiteit van de aanvrager bij de Nederlandse vertegenwoordiging –
over te nemen. Tot voor kort stond tegen een negatief «advies»
zelfs een mogelijkheid van bezwaar en beroep open. De afdeling Bestuursrechtspraak
van de Raad van State heeft evenwel geoordeeld dat het «advies»
niet kan worden aangemerkt als een besluit waartegen bezwaar en beroep openstaat.
Bezwaar en beroep staan open tegen de beslissing op aanvraag, ook voor de
belanghebbende referent (Afd. bestuursrechtspraak 12 januari 2004, nr. 200306128/1).
Deze beslissing heeft ondergetekenden ertoe gebracht om de positie van de
referent wettelijk te verankeren teneinde de voordelen van de referentprocedure
niet verloren te doen gaan. Voor een nadere toelichting zij verwezen naar
de toelichting bij artikel 2k.Een referent kan mede als garantsteller optreden, dat wil zeggen dat hij
borg staat voor de kosten, bedoeld in artikel 3, eerste lid, onder c, van
de Wet, dan wel bedoeld in het op grond van onderdeel d van dat artikellid
bepaalde.Artikel I, onderdeel COnderdeel C strekt ertoe de inhoudelijke bepalingen van het oorspronkelijke
wetsvoorstel op te nemen in de Vreemdelingenwet 2000.Artikel 2aOvereenkomstig het gestelde in de Hoofdlijnennotitie Visumwet, zoals op
18 juli 2002 aangevuld met een uiteenzetting over de bevoegdheidsverdeling
tussen betrokken ministers, is de Minister van Buitenlandse Zaken verantwoordelijk
voor de formulering van het visumbeleid als instrument van buitenlands beleid
en draagt de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie (thans: Minister
van Justitie) verantwoordelijkheid voor de formulering van het visumbeleid
als instrument van het toelatingsbeleid. Met betrekking tot de voorgenomen
wijziging van de bevoegdheden van de minister voor Buitenlandse Zaken en de
Minister van Justitie zij verwezen naar paragraaf 2.6 van deze toelichting.Het eerste lid waarborgt de betrokkenheid
van de Minister van Buitenlandse Zaken bij de beslissing op een aanvraag tot
het verlenen van een mvv , daaronder begrepen een beslissing tot wijziging,
waarbij de internationale betrekkingen in het geding – kunnen –
zijn. Daarbij kan worden gedacht aan internationale sancties die de bewegingsvrijheid
van bepaalde personen beletten, visumvrijstelling voor diplomaten en houders
van dienstpaspoorten, consulaire samenwerking bij visumverlening, vredesbesprekingen,
visumaanvragen van hoge bestuursfunctionarissen van een vreemde mogendheid,
visumaanvragen met het oog op het functioneren van het Internationaal Tribunaal
voor de vervolging van personen verantwoordelijk voor ernstige schendingen
van het internationaal humanitair recht op het grondgebied van het voormalige
Joegoslavië sedert 1991, het Internationaal Strafhof en de Organisatie
voor het Verbod van Chemische Wapens.In het tweede lid is neergelegd de wijze waarop
de Minister van Justitie zijn instructiebevoegdheid jegens de ambtenaren van
de posten – die immers in een mandaatverhouding voor die minister werkzaam
zullen zijn – gebruik kan maken. Aangezien de Minister van Buitenlandse Zaken de Nederlandse vertegenwoordigingen
beheert en aanstuurt zullen aanwijzingen van de Minister van Justitie door
tussenkomst van de Minister van Buitenlandse Zaken plaatsvinden. Indien daarbij
aspecten van buitenlands beleid aan de orde zijn, draagt de Minister van Buitenlandse
Zaken een specifieke verantwoordelijkheid. Daaraan wordt recht gedaan door
de bepaling dat in een dergelijk geval aanwijzingen in overeenstemming met
hem worden vastgesteld. De aanwijzingen kunnen een generiek karakter hebben,
betrekking hebben op een groep van gevallen, of instructies voor een concreet,
individueel, geval bevatten.De bedrijfsvoering en werkprocessen op een ambassade of consulaat kunnen
van invloed zijn op het gehele proces van visumverlening. Aangezien de Minister
van Justitie daarvoor verantwoordelijkheid draagt, ligt het in de rede dat
diens aanwijzingsbevoegdheid zich daar mede toe uitstrekt. Aan de verantwoordelijkheid
van de Minister van Buitenlandse Zaken voor de posten wordt recht gedaan door
de bepaling dat dergelijke aanwijzingen in overeenstemming met hem dienen
plaats te vinden.Bij gedelegeerde regelgeving op grond van het derde
lid kan bijvoorbeeld worden vastgesteld in welke gevallen het belang
van de buitenlandse betrekkingen in elk geval is gemoeid met een beslissing
omtrent de verlening van de mvv, alsmede welke informatie op welke tijdstippen
moet worden verstrekt.Artikel 2bIngevolge artikel 3 van de Wet wordt toegang tot Nederland geweigerd aan
de vreemdeling die niet in het bezit is van een geldig document voor grensoverschrijding
dan wel in het bezit is van zodanig document waarin «het benodigde visum»
ontbreekt. De weigering van de toegang aan een vreemdeling voor een verblijf
niet langer dan drie maanden binnen een periode van zes maanden geschiedt
niet op grond van artikel 3 van de Wet, maar op grond van de artikelen 5 en
13 van de Schengengrenscode (Kamerstukken II, 2007–2008, 31 208,
nr. 3, pp. 7–8). Welk visum «benodigd» is voor verblijf
van zodanige duur is geregeld in de Gemeenschappelijke Visuminstructies, die
binnenkort worden vervangen door de Visumcode.Het onderhavige wetsvoorstel regelt welk visum «benodigd»
is met het oog op verblijf langer dan drie maanden en bevat voorschriften
voor de verlening van de visa voor dat doel. Artikel 3 van de Wet stelt onder
andere als criteria voor de toegang tot Nederland voor verblijf dat de vreemdeling
geen bedreiging vormt voor de openbare orde of de nationale veiligheid en
dat hij beschikt over voldoende middelen van bestaan. Deze criteria voor toegang
zijn even zovele criteria voor de beoordeling van een aanvraag tot het verlenen
van een mvv.De hoofdregel is dat de vreemdeling over een – door de Minister
van Justitie, de Minister van Buitenlandse Zaken dan wel door een andere bevoegde
Europese autoriteit verleend – visum dient te beschikken om toegang
tot Nederland te krijgen. Die hoofdregel geldt niet voor vreemdelingen die
krachtens internationale regelgeving van een dergelijke visumplicht zijn vrijgesteld,
zoals vreemdelingen die houder zijn van een door een Schengenland afgegeven
verblijfstitel, dat wil zeggen een verblijfsvergunning in de zin van artikel
1, onderdeel 15, van de Schengengrenscode.Artikel 2cArtikel 2c bevat een bevoegdheidstoedeling aan de Minister van Justitie.
De visa die door de Minister van Justitie kunnen worden verleend zijn nationale visa voor verblijven van langer dan drie maanden, te weten
de mvv, en het terugkeervisum.De Minister van Buitenlandse Zaken houdt de bevoegdheid met betrekking
tot visa voor verblijven tot en met drie maanden, zijnde de zogenoemde «eenvormige» «Schengen»-visa.
Voor de toegang tot het Schengen-gebied is een doorreis- of reisvisum vereist.
De werkingssfeer van een mvv is beperkt tot Nederland, met dien verstande
dat dit visum ook geldig is voor de doorreis door de Overeenkomstsluitende
partijen naar Nederland. Het is ook mogelijk een combinatie-visum, een D+C-visum,
te verlenen, op grond waarvan het de vreemdeling, in afwachting van de beslissing
op een aanvraag om verblijfsvergunning, mogelijk is om gedurende drie maanden
na datum afgifte vrij te reizen op het Schengen-grondgebied.Artikel 2dTer afdoening van een aanvraag tot verlening of wijziging van een mvv
of terugkeervisum is de aanvrager leges verschuldigd. Deze leges zullen bij
ministeriële regeling worden vastgesteld om zodoende wijzigingen in de
hoogte van de tarieven snel te kunnen aanbrengen. Aangezien de vergoedingsplicht
ten aanzien van dienstverlening door de Nederlandse vertegenwoordigingen in
het buitenland wordt beheerst door rijkswetgeving, meer in het bijzonder de
Rijkswet op de consulaire tarieven, geldt de legesplicht op grond van het
onderhavige artikel uitsluitend voor visumverlening in Nederland (binnen de
grens) en voor op aanvraag in Nederland aangebrachte wijzigingen. Uiteraard
zullen de tariefstructuur enhoogte op grond van het onderhavige artikel en
op grond van de Rijkswet op de consulaire tarieven gelijk zijn. Conform de
bestaande praktijk is de in dit artikel bedoelde vergoeding ook verschuldigd
indien de behandeling van de aanvraag leidt tot het buiten behandeling stellen,
het niet-ontvankelijk verklaren respectievelijk het afwijzen van de aanvraag.
Met andere woorden: de leges zijn verschuldigd voor de geleverde inspanning,
niet voor het door de aanvrager beoogde resultaat. Dit is voorts in overeenstemming
met artikel 24, tweede lid, derde volzin, van de Wet.Artikel 2eIn dit artikel komt de regel tot uitdrukking dat de mvv evenals de verblijfsvergunning
regulier voor bepaalde tijd steeds wordt verleend onder beperkingen, verband
houdende met het doel waarvoor verblijf wordt dan wel is toegestaan. De beperkingen
en voorschriften kunnen voorts gevorderd worden door de belangen waarop de
beoordeling van een aanvraag tot het verlenen of wijzigen van nationaal visum
betrekking heeft, zoals het tegengaan van illegale immigratie, het belang
van de openbare orde, de nationale veiligheid of de goede internationale betrekkingen
en kunnen bijvoorbeeld meebrengen dat de vreemdeling zich gedurende zijn verblijf
van politieke activiteiten onthoudt. Dit is geregeld in het eerste lid.De inwilliging van een aanvraag tot het verlenen of wijzigen van een nationaal
visum steunt op een tijdgebonden waardering van de relevante toetsingscriteria,
waaraan geen onherroepelijke rechten kunnen worden ontleend. De Minister van
Justitie is dan ook gedurende de geldigheidsduur van het nationale visum bevoegd
wijzigingen aan te brengen in het nationaal visum zoals het oorspronkelijk
is verleend. Dat kan – uiteraard – op aanvraag van de vreemdeling
en ambtshalve indien achteraf, bijvoorbeeld uit mededelingen van een referent
of het vreemdelingentoezicht blijkt dat de visumverlening onjuist was of indien
gewijzigde omstandigheden zich tegen handhaving van het nationaal visum verzetten.
Ook indien de vreemdeling de aan het nationaal visum verbonden verplichtingen
niet naleeft kan aanleiding bestaan tot wijziging of intrekking. Dat betekent dat de resterende geldigheidsduur van het nationaal visum
komt te vervallen. Dit is geregeld in het tweede lid.In het derde lid is geregeld dat, indien de
vreemdeling nog geen toegang heeft verkregen, het nationaal visum met terugwerkende
kracht kan worden ingetrokken. Deze maatregel staat bekend als «annulering»
en kan aan de grens plaatsvinden.Artikel 2fIndien de omstandigheden daartoe aanleiding geven, kan een bestuursorgaan
besluiten een onvolledige aanvraag, zoals bedoeld in artikel 4:5 van de Awb,
niet te behandelen mits hij de aanvrager eerst formeel in de gelegenheid heeft
gesteld de aanvraag aan te vullen. Alleen al vanwege het grote aantal aanvragen
stuit een onverkorte toepassing van artikel 4:5 van de Awb op praktische bezwaren.
Het komt ook voor dat aanvragen worden ingediend die zodanig onvolledig zijn
dat het indienen van een nieuwe aanvraag praktischer is dan het aanvullen
van de onvolledige aanvraag, zeker als de aanvrager onvoldoende opgeleid of
zelfs analfabeet is. Het is dan doelmatiger om – in het kader van een
zogenaamde «pre-check» – een mondelinge uitleg te geven
bij de onderdelen van de aanvraag die onvolledig zijn en de aanvrager vervolgens
in de gelegenheid te stellen een nieuwe aanvraag in te dienen. Dit heeft het
voordeel dat de aanvrager dan ook geen vergoeding voor het in behandeling
nemen van de (bij voorbaat kansloze) aanvraag hoeft te voldoen. In de praktijk
vindt op veel plaatsen een zogenaamde «pre-check» van mvv-aanvragen
plaats, op grond waarvan gebrekkige aanvragen vroegtijdig kunnen worden gesignaleerd,
voordat ze in procedure worden genomen. Een dergelijke handelwijze bevordert
de doelmatigheid, zowel voor aanvrager als voor behandelaar. Uiteraard biedt
de bepaling geen grond om een aanvrager te beletten om een onvolledige aanvraag
in te dienen. De aanvrager die er op staat een onvolledige aanvraag in te
dienen heeft daartoe het recht, met het risico dat die aanvraag alsnog buiten
behandeling wordt gelaten. Het eerste lid van dit artikel strekt er dan ook
toe om de Minister, in afwijking van artikel 4:5 Awb, de bevoegdheid te verlenen
om de aanvraag onder omstandigheden buiten behandeling te laten.Het tweede lid bevordert een doelmatige en spoedige afwikkeling van visumaanvragen,
ook al omdat de voorgeschreven persoonlijke indiening van de aanvraag reeds
de mogelijkheid biedt tot een mondelinge toelichting op de aanvraag en de
bij de beoordeling te hanteren criteria.De buitentoepassingverklaring van artikel 4:7 van de Awb betekent overigens
niet dat horen is uitgesloten: onder omstandigheden vergt een zorgvuldige
voorbereiding van een beslissing op aanvraag dat betrokkene wordt gehoord.Artikel 2gAls een aanvraag tot het verlenen van een nationaal visum wordt gehonoreerd,
kan tot feitelijke afgifte van het visum worden overgegaan. De aanbrenging
van een visum(sticker) in het (geldige) document voor grensoverschrijding
van de aanvrager en de uitreiking of toezending van dat document geldt als
de bekendmaking van de beslissing op de aanvraag. Hetzelfde geldt ten aanzien
van de aanbrenging van een visum(sticker) op een daartoe bestemd blad als
bedoeld in artikel 1 van Verordening (EG) nr. 333/2002 van de Raad van de
Europese Unie van 18 februari 2002 (PbEG L53/4). Alleen al hierom ontmoet
het praktisch bezwaar om een separate motivering te verstrekken. Overeenkomstig
het gedachtegoed dat aan artikel 3:48, eerste lid, van de Awb ten grond ligt,
zal bij een positieve beslissing verstrekking van de motivering achterwege
blijven. Ook de vermelding van de mogelijkheid van bezwaar kan daarbij achterwege blijven. Mocht een belanghebbende toch een motivering verlangen dan
kan alsnog met toepassing van artikel 3:48, tweede lid, Awb de motivering
worden verstrekt.Vanzelfsprekend gelden de in dit artikel bedoelde afwijkingen van de Awb
niet indien niet geheel overeenkomstig de aanvraag wordt beslist.Artikel 2hEen mvv is een nationaal visum als bedoeld in de Schengen Uitvoeringsovereenkomst,
voor de toegang tot het Nederlands grondgebied, maar met het recht op doorreis
door andere Schengenstaten, teneinde Nederland te bereiken. Een mvv kan worden
verleend teneinde de aanvrager in de gelegenheid te stellen om in Nederland
in te reizen om een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd aan te vragen.De mvv kan afzonderlijk worden verleend. De mvv kan echter ook in samenhang
met een reisvisum worden verleend (D+C visum). Dit stelt de vreemdeling in
staat om gedurende de behandeling van de aangevraagde verblijfsvergunning
te reizen in het Schengengebied gedurende drie maanden na datum afgifte.Omdat de mvv een visum is, wordt een aanvraag tot verlening daarvan mede
getoetst aan de criteria die gelden voor toegang. In verband met het oogmerk
dat aan een mvv-aanvraag ten grond ligt wordt de aanvraag voor een mvv ook
getoetst aan de vereisten voor de verlening van een verblijfsvergunning. Kortom,
het gaat om een beoordeling aan zowel de criteria voor toegang als de criteria
voor toelating.Tot de in het tweede lid bedoelde categorie van gevallen waarin klemmende
redenen van humanitaire aard nopen tot verlening van een mvv worden in ieder
geval gerekend de vreemdelingen, bedoeld in artikel 29, eerste lid, onder
e en f, die de vreemdeling, bedoeld onder a tot en met d van dat artikel,
nareizen binnen drie maanden en die daartoe onverplicht een zodanige machtiging
aanvragen.Artikel 2iIllegaal verblijf tijdens of voorafgaand aan de aanvraag vormt grond om
de aanvraag af te wijzen. Dit is geregeld in het derde
lid. In lagere regelgeving of in beleidsregels zal uitwerking gegeven
kunnen worden aan de wijze waarop de Minister deze weigeringsgrond zal toepassen.Artikel 2jZodra de besluitvorming over de mvv-aanvraag is afgerond en voor de vreemdeling
tot een positief resultaat heeft geleid krijgt betrokkene daarvan schriftelijk
bericht. Deze kan zich vervolgens op de post vervoegen om de mvv af te halen.
Betrokkene heeft daarvoor drie maanden de tijd. De geldigheidsduur van een
eenmaal uitgereikte mvv bedraagt ten hoogste drie maanden en kan niet worden
verlengd.Artikel 2k«Ten aanzien van vreemdelingen van bepaalde nationaliteiten geldt
sinds jaar en dag de verplichting om voor hun komst naar Nederland voor langdurig
verblijf eerst op de Nederlandse ambassade in hun eigen land een mvv aan te
vragen en de beslissing daarop aldaar af te wachten. Het oogmerk hiervan is
om voor de komst van de vreemdeling naar Nederland, door middel van een onderzoek
door de vreemdelingendienst vast te stellen of de betrokken vreemdeling voor
het door hem beoogde doel kan worden toegelaten». Deze redengeving, die ten grond lag aan de wettelijke verankering van «het
mvv-vereiste» in de Vreemdelingenwet (Kamerstukken II, 1995/96, 24 544,
nr. 3, blz. 1; Stb. 1998, 613), later in de Wet, heeft nog niet aan actualiteit
ingeboet.De verplichting tot persoonlijke verschijning doet recht aan het uitgangspunt
dat de vreemdeling de beslissing op zijn aanvraag in diens land van herkomst
of bestendig verblijf afwacht. Voorts strekt de verplichting tot persoonlijke
verschijning ertoe om de identiteit van de vreemdeling vast te stellen en
te verifiëren.Indien noch in het land van herkomst noch in het land van bestendig verblijf
een Nederlandse diplomatieke of consulaire vertegenwoordiging is gevestigd,
kan de mvv ook worden aangevraagd en afgegeven in het dichtstbijzijnde land
waar wel een vertegenwoordiging is gevestigd. Dichtstbijzijnd is een objectief
gegeven (de afstand in kilometers). In veel gevallen zal het gaan om een land
dat grenst aan het land van herkomst of bestendig verblijf.Het uitgangspunt dat de aanvraag door de vreemdeling in persoon geschiedt,
lijdt niettemin uitzondering in het geval een referent in Nederland optreedt.
Deze mogelijkheden zijn neergelegd in het eerste lid, onder
b, en strekken ertoe de in de praktijk ingeburgerde «referentprocedure»
van een wettelijke grondslag te voorzien. Een referentprocedure waarbij de
Minister van Justitie aan zijn ambtgenoot van Buitenlandse Zaken een «advies»
uitbrengt past niet in dit wettelijk stelsel. De bevoegdheid tot het beslissen
op aanvragen tot het verlenen van een mvv wordt immers aan de Minister van
Justitie toebedeeld. Ook los daarvan bestaat aan een dergelijk «advies»
in deze opzet geen behoefte meer: de referent kan immers ten behoeve van de
vreemdeling optreden, ook bij het indienen van een aanvraag.Overigens ontslaat de indiening van een aanvraag door een referent de
vreemdeling niet van de verplichting tot persoonlijke verschijning: de vreemdeling
moet immers in persoon op de post de gevraagde inlichtingen verstrekken. Deze
verplichting heeft vanzelfsprekend tot gevolg dat artikel 2:1 Awb niet van
toepassing is. Ook uitreiking van de mvv kan slechts aan de vreemdeling voor
wie de mvv is bestemd in persoon plaatsvinden.Of de referent als gemachtigde van de vreemdeling, of de vreemdeling zelf
een aanvang maakt met de procedure, is niet relevant voor het rechtskarakter
van de beslissing door de Minister: in beide situaties is die beslissing het
besluit op de mvv-aanvraag. Er is dus geen sprake van twee te onderscheiden
besluiten: een besluit als sluitstuk van de «referentprocedure»
en een besluit op de mvv-aanvraag.De Minister kan ingevolge het derde lid bepalen –
als regel – of toestaan – bij wijze van individuele uitzondering –
dat een mvv elders kan worden aangevraagd en afgegeven dan is voorgeschreven
in het eerste en tweede lid. In Taipei is bijvoorbeeld het Netherlands Trade
and Investment Office belast met de behandeling van visumaanvragen. In bijzondere
gevallen kan worden toegestaan dat een aanvraag in persoon elders dan bij
een post in het land van herkomst of het dichtstbijzijnde land wordt ingediend,
bijvoorbeeld indien daarmee een wezenlijk Nederlands belang is gediend of
internationale verplichtingen dan wel klemmende redenen van humanitaire aard
daartoe nopen. De bepaling laat geen afwijking van de verplichting tot persoonlijke
verschijning toe.Artikel 2lUitgangspunt is dat de referent in voorkomende gevallen het door de vreemdeling
gestelde doel van het verblijf, de gestelde omstandigheden en
beoogde – lange – duur van het verblijf bevestigt door het invullen
en ondertekenen van een daartoe strekkende verklaring. Indien een dergelijke
verklaring, hoewel daarom door de Minister verzocht, niet wordt overgelegd,
staan doel, omstandigheden dan wel duur van het verblijf niet met voldoende
zekerheid vast en zal dat als regel tot gevolg hebben dat de aanvraag wordt
afgewezen. De Minister verzoekt in voorkomende gevallen immers om de verklaring
met het oog op de beoordeling van de aanvraag. Vanzelfsprekend kan ook de
inhoud van de overgelegde verklaring leiden tot afwijzing van de aanvraag.
Daarbij ware bijvoorbeeld te denken aan gevallen waarin de referent te kennen
geeft de overkomst van de vreemdeling niet op prijs te stellen, al dan niet
omdat de relatie is verbroken.Indien de referent reeds eerder als zodanig een verklaring heeft gedaan
ten behoeve van een vreemdeling die niet aan de verplichtingen met betrekking
tot doel en duur van het voorgenomen verblijf heeft voldaan dan wel waarvan
de onjuistheid van de gegevens waarop de verklaring betrekking had gebleken
is, wordt de verklaring niet geaccepteerd en zal de aanvraag worden afgewezen,
op grond dat doel, duur dan wel omstandigheden niet genoegzaam zijn aangetoond.Wellicht ten overvloede wordt vermeld dat de aanvraag om verlening van
een mvv ingevolge artikel 2f onder omstandigheden buiten behandeling kan worden
gelaten.Artikel 2mGelet op de complexiteit van de procedure en de aard van de beoordeling
van een mvv-aanvraag is een beslistermijn van acht weken, zoals bij het ontbreken
van een specifieke wettelijk geregelde termijn uit artikel 4:13 van de Awb
voortvloeit, ontoereikend. Een beslistermijn van drie maanden, bij complexe
aanvragen zonodig te verlengen met nog eens drie maanden, doet meer recht
aan de eisen van een zorgvuldige behandeling, en sluit aan bij de bestaande
praktijk. De vaststelling van de identiteit van betrokkene kan bijdragen aan
het complexe karakter van de beoordeling van een aanvraag. Voorts bestaat
behoefte aan extra tijd indien voor de beoordeling van de aanvraag intern
of extern advies of onderzoek nodig is, zeker als de advisering of het onderzoek
in het buitenland moet plaatsvinden.Artikel 2nAls een aanvraag tot het verlenen van een mvv wordt gehonoreerd, kan tot
feitelijke afgifte van de machtiging worden overgegaan. Daartoe wordt de vreemdeling
uitgenodigd binnen drie maanden in persoon te verschijnen bij de Nederlandse
vertegenwoordiging. Zie in dit verband ook de toelichting op artikel 2j.De aanbrenging van de machtiging [een visum(sticker)] in het –
geldige – document voor grensoverschrijding van de vreemdeling op wie
de machtiging betrekking heeft en de uitreiking van dat document geldt als
de bekendmaking van de beslissing op de aanvraag. Hetzelfde geldt ten aanzien
van de aanbrenging van een visum(sticker) op een daartoe bestemd blad als
bedoeld in artikel 1 van Verordening (EG) nr. 333/2002 van de Raad van de
Europese Unie van 18 februari 2002 (PbEG L53/4), in geval de vreemdeling
beschikt over een reisdocument dat door Nederland niet als zodanig kan worden
erkend. Alleen al hierom ontmoet het praktisch bezwaar om een separate motivering
te verstrekken. Overeenkomstig het gedachtegoed dat aan artikel 3:48, eerste
lid, van de Awb ten grond ligt, zal bij een positieve beslissing verstrekking
van de motivering achterwege blijven. Aangezien de mvv een nationaal visum
is, waarop, voor zover hier van belang, artikel 2g van toepassing is, kan
de motivering van het besluit waarbij de aanvraag wordt gehonoreerd, alsmede
de vermelding van de mogelijkheid van bezwaar achterwege blijven.
Mocht een belanghebbende toch een motivering verlangen dan kan alsnog met
toepassing van artikel 3:48, tweede lid, van de Awb de motivering worden verstrekt.Artikel 2oEen terugkeervisum is een visum dat na uitreis uit Nederland aanspraak
geeft op terugkeer naar Nederland. De vreemdeling die een aanvraag om een
verblijfsvergunning heeft ingediend, kan in aanmerking komen voor een terugkeervisum.
Of het een aanvraag om een verblijfsvergunning voor bepaalde of onbepaalde
tijd betreft, is daarbij niet van belang. Ook de vreemdeling die beschikt
over een verblijfsvergunning kan in aanmerking komen voor de verlening van
een terugkeervisum. Afgifte van een terugkeervisum kan in die gevallen immers
nodig zijn omdat sommige staten, derde landen, het bewijs van het recht op
terugkeer naar – in deze gevallen – Nederland wordt verlangd als
voorwaarde voor uitreis.Een terugkeervisum wordt niet verleend aan de vreemdeling, die beschikt
over een verblijfsvergunning asiel, voor diens terugkeer uit het land van
herkomst. Het is niet van belang of het om een verblijfsvergunning asiel voor
bepaalde of voor onbepaalde tijd gaat. Indien de vreemdeling beschikt over
een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd, vormt een aanvraag tot het
verlenen van een terugkeervisum in verband met verblijf in het land van herkomst
grond om op basis van artikel 32, eerste lid, onder c, van de Wet verlenging
van die verblijfsvergunning te weigeren dan wel tot intrekking van die verblijfsvergunning
over te gaan. De grond voor verlening is daaraan immers kennelijk ontvallen.
Ook de vreemdeling die beschikt over een verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde
tijd komt niet in aanmerking voor een terugkeervisum, aangezien diens vluchtelingenpaspoort
niet geldig is voor zijn land van herkomst; hij komt evenmin in aanmerking
voor een laissez-passer ten behoeve van een reis naar het land van herkomst.
Indien de vreemdeling van oordeel is dat hij niet meer behoeft te vrezen voor
vervolging in zijn land van herkomst, bijvoorbeeld vanwege een regimewijziging,
dan kan hij zich tot de eigen autoriteiten wenden voor het verkrijgen van
een nieuw nationaal document voor grensoverschrijding, waarmee hij naar het
land van herkomst kan reizen.Met de in het eerste lid besloten voorwaarde,
dat het gaat om een vreemdeling die Nederland tijdelijk zal verlaten, wordt tot uitdrukking gebracht dat het terugkeervisum
niet kan worden verleend, indien de vreemdeling Nederland reeds heeft verlaten.
De bedoeling is immers dat het terugkeervisum in Nederland wordt aangevraagd
en verstrekt en derhalve niet in de situatie waarin de vreemdeling ervoor
heeft gekozen Nederland reeds te verlaten. Het terugkeervisum wordt dan ook
niet achteraf verleend.Daarnaast is voor een ordelijk verloop van de procedure vereist dat de
identiteit van de aanvrager wordt geverifieerd, voorafgaand aan diens uitreis
uit Nederland, aan de hand van zijn document voor grensoverschrijding. Daarmee
wordt gewaarborgd dat het terugkeervisum wordt aangebracht in het document
voor grensoverschrijding van de juiste persoon. Ook de vaststelling van de
aard van het rechtmatig verblijf van de juiste persoon aan de hand van diens
verblijfsdocument wordt daarmee gewaarborgd. Een en ander hangt samen met
artikel 2r, eerste lid, dat bepaalt dat een terugkeervisum door de vreemdeling
in persoon wordt aangevraagd en artikel 2t, dat inhoudt dat het terugkeervisum
wordt aangebracht in het document voor grensoverschrijding. Artikel 2pHet ligt op de weg van de vreemdeling om aannemelijk te maken dat zich
een dringende reden als bedoeld in het eerste lid, onder
a, voordoet, die geen uitstel van de reis mogelijk maakt. De vreemdeling
dient voorts zelfstandig te beschikken over een reisdocument. Dat betekent
dat bijschrijving op andermans paspoort niet volstaat.De formulering van de beoordelingscriteria van het eerste lid, de onderdelen a tot en met f, is ontleend aan Hoofdstuk
A2 van de Vreemdelingencirculaire 2000.Onderdeel g van het eerste lid houdt verband
met de motie Çörüz (Kamerstukken II, 2005–2006, 30 300,
nr. 53), waarin de regering wordt verzocht om, voor zover hier van belang,
geen terugkeervisa te verstrekken aan in Nederland verblijvende vreemdelingen
die zich hebben schuldig gemaakt aan of verdacht worden van terrorisme, oorlogsmisdaden,
of andere misdaden tegen de menselijkheid.Het tweede lid voorziet in de behoefte om
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels te kunnen stellen over
de toepassing van de in het eerste lid vermelde gronden. Daarbij wordt onder
meer gedacht aan categorieën vreemdelingen die, in afwijking van het
eerste lid, onderdeel a, niet behoeven aan te tonen dat er sprake is van een
dringende reden voor het vertrek naar het buitenland.Daarbij valt de denken aan bijvoorbeeld:a. vreemdelingen die aantonen dat zij voor zakelijke doeleinden moeten
reizen, zoals vreemdelingen die een vergunning voor het verrichten van arbeid
in loondienst hebben aangevraagd en door hun werkgever voor zakelijke doeleinden
naar het buitenland worden gezonden;b. hier te lande geboren kinderen ten behoeve van wie een verblijfsvergunning
is aangevraagd, in geval beide ouders houder zijn van een verblijfsvergunning
voor bepaalde dan wel onbepaalde tijd of de Nederlandse nationaliteit bezitten;c. vreemdelingen die een positieve beslissing op hun aanvraag tot het
verlenen, verlengen of wijzigen van hun verblijfsvergunning hebben ontvangen,
maar nog in afwachting zijn van afgifte van het bijbehorende verblijfsdocument;d. vreemdelingen die in afwachting zijn van de beslissing op een aanvraag
tot het verlengen of wijzigen van hun verblijfsvergunning en die de aanvraag
om verlenging of wijziging tijdig, althans binnen een redelijke termijn van
zes maanden nadat de vergunning is verlopen, hebben ingediend.Artikel 2qAan vreemdelingen die beschikken over een verblijfsvergunning kan een
terugkeervisum voor meerdere reizen worden verleend, mits de geldigheid die
van de verblijfsvergunning niet overschrijdt. Indien na afloop van de geldigheidsduur
van de verblijfsvergunning aanleiding bestaat om het verblijf van de vreemdeling
in Nederland te beëindigen, mag dit voornemen niet gefrustreerd worden
doordat de vreemdeling over een terugkeervisum beschikt.Aan de vreemdeling die in afwachting is van de beslissing op diens aanvraag,
kan slechts een terugkeervisum voor één reis worden verleend,
in verband met de onzekerheid van de verblijfsrechten van betrokkene. Indien
de vergunningaanvraag wordt geweigerd, zou betrokkene niet aan een terugkeervisum
voor meervoudig gebruik de verwachting mogen ontlenen dat zijn terugkeer mogelijk
is.Het derde lid strekt ertoe aan de Minister de bevoegdheid te verlenen
om voor door hem aan te wijzen categorieën van gevallen dan wel in individuele
gevallen een uitzondering te maken op de voorgaande leden. Daarbij wordt gedacht aan met name de volgende categorieën vreemdelingen:a. vreemdelingen die al wel een positieve beslissing op hun aanvraag tot
het verlenen van een verblijfsvergunning regulier hebben ontvangen maar nog
in afwachting zijn van een afgifte van het bijbehorende verblijfsdocument;b. studenten die in afwachting zijn van een beslissing op hun aanvraag
tot verlenging van de verleende vergunning – indien zij in het kader
van hun studie voor langere tijd naar het buitenland moeten reizen.Artikel 2sIn tegenstelling tot hetgeen is opgemerkt ten aanzien van de beslistermijn
ten aanzien van de aanvraag tot het verlenen van een mvv, is de behandeling
van een aanvraag omtrent een terugkeervisum doorgaans niet ingewikkeld noch
ook tijdrovend. Over het algemeen zal dan ook de beslistermijn van acht weken,
die voortvloeit uit artikel 4:13 Awb voldoende zijn. Gelet echter op het karakter
van de aanvraag van een terugkeervisum en het feit dat dikwijls humanitaire
redenen daaraan ten grondslag worden gelegd, zoals het bijwonen van een uitvaart
van een overleden naast familielid, dient daarop terstond, binnen enkele uren
of enkele dagen te worden beslist. Volgens opgave van de IND wordt het overgrote
deel van deze aanvragen (95%) terstond aan het loket afgedaan. Voor
de minder spoedeisende gevallen wordt echter een beslistermijn van twee weken
redelijk geacht en is het gewenst aan de korte termijn, bedoeld in artikel
4:14 Awb, een bovengrens te stellen van eveneens maximaal twee weken. Het
onderhavige artikel strekt daartoe.Artikel 2tHet terugkeervisum wordt aangebracht in het – geldige – document
voor grensoverschrijding. Indien het reisdocument van de vreemdeling door
Nederland niet kan worden erkend kan het terugkeervisum worden aangebracht
op een daartoe bestemd blad als bedoeld in artikel 1 van Verordening (EG)
nr. 333/2002 van de Raad van de Europese Unie van 18 februari 2002 (PbEG
L53/4). Aangezien het terugkeervisum een nationaal visum is, waarop, voor
zover hier van belang, artikel 2g van toepassing is, kan de motivering van
het besluit waarbij de aanvraag wordt gehonoreerd, alsmede vermelding van
de mogelijkheid om tegen dat besluit bezwaar te maken, achterwege blijven.
Mocht een belanghebbende toch een motivering verlangen dan kan alsnog met
toepassing van artikel 3:48, tweede lid, van de Awb de motivering worden verstrekt.Artikel 2uDe – nadere – regels kunnen mede betrekking hebben op visumverlening
binnen de grens.Artikel I, onderdeel DDit onderdeel houdt verband met uitvoering van het voornemen tot aanpassing
van artikel 16 op grond van de verkennende notitie inzake toelating na fraude
(bijlage bij brief van de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie d.d.
17 november 2006, Kamerstukken II, vergaderjaar 2006–2007, 19 637,
nr. 1104) en sluit aan bij artikel 2i, dat het mogelijk maakt om de aanvraag
tot het verlenen van een mvv af te wijzen, indien grond bestaat aan te nemen
dat de vreemdeling verplichtingen, te verbinden aan de mvv, niet zal nakomen. Daartoe kan grond bestaan indien de vreemdeling bij de aanvraag onjuiste
gegevens heeft verstrekt, de verplichtingen verbonden aan een eerder verleend
visum niet is nagekomen of indien hem eerder een visum is verleend op grond
van door of namens hem verstrekte en naderhand onjuist gebleken gegevens.Voor het overige wordt verwezen naar paragraaf 3 van het algemeen
deel van deze toelichting.Artikel I, onderdeel EIngevolge gemaakte afspraken tussen de Minister van Justitie en de Minister
van Buitenlandse Zaken wijst de Minister van Justitie voortaan de landen aan,
wier onderdanen zijn vrijgesteld van het mvv-vereiste. Op grond van die afspraken
zal de Minister van Justitie de aanwijzing uitvoeren in overeenstemming met
de Minister van Buitenlandse Zaken. Door de onderhavige wijziging wordt het
mogelijk de aanwijzing te doen plaatsvinden door de aan te wijzen landen op
te nemen in een lijst die als bijlage bij het Voorschrift Vreemdelingen 2000
wordt gevoegd.Artikel I, onderdeel FDit onderdeel strekt ertoe een omissie bij de vaststelling van artikel
24 van de Vreemdelingenwet 2000, waar was beoogd af te wijken van artikel
4:5, vierde lid, van de Awb, te herstellen. In de Memorie van toelichting
bij het wetsvoorstel tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet
2000) is immers vermeld dat ingevolge artikel 4:5 Awb een bestuursorgaan in
de daar genoemde gevallen kan besluiten een aanvraag niet in behandeling te
nemen, alsmede dat in het voorgestelde tweede lid van artikel 24 het gebruik
van deze bevoegdheid dwingend is voorgeschreven1.
Met «deze bevoegdheid» werd bedoeld de bevoegdheid aan te duiden
om te besluiten een aanvraag niet te behandelen, indien niet is voldaan aan
een wettelijk voorschrift voor het in behandeling nemen van een aanvraag.
Niet werd daarmee beoogd die bevoegdheid te beperken tot de periode die is
vermeld in artikel 4:5, vierde lid, Awb. Beoogd werd die beperking op te heffen.
Ingevolge het systeem van de Wet is het immers niet mogelijk de aanvraag tot
het verlenen, wijzigen of verlengen van de geldigheidsduur van een verblijfsvergunning
af te wijzen, op grond dat de leges niet zijn betaald, omdat een dergelijke
afwijzingsgrond niet is opgenomen in de artikelen 16, 18 en 21 van de Wet,
waar de (algemene) afwijzingsgronden limitatief zijn opgesomd. De bedoeling
was om de aanvraag in een dergelijk geval nimmer te behandelen. Daarom gebiedt
de derde volzin van artikel 24 het bestuursorgaan de aanvraag niet te behandelen
dan wel het document niet af te geven, als betaling van de leges achterwege
blijft. Het imperatieve karakter van die bepaling verzet zich ertegen om de
aanvraag te behandelen dan wel het document af te geven, als betaling achterwege
blijft, ook indien de termijn bedoeld in artikel 4:5, vierde lid, Awb ongebruikt
is verstreken. Door de voorgestelde vierde volzin blijft het bestuursorgaan
ook na ommekomst van die termijn bevoegd de aanvraag niet te behandelen dan
wel het document niet af te geven, indien de leges niet zijn betaald, in afwijking
van artikel 4:5, vierde lid, Awb en daarmee kan het bestuursorgaan voldoen
aan de verplichting van artikel 24, tweede lid, derde volzin, om de aanvraag
niet te behandelen. Tevens wordt deze legesbepaling met deze wijziging meer
op een lijn gebracht met daarmee corresponderende visumbepalingen die thans
worden ingevoegd. Artikel I, Onderdeel GDe wijziging van artikel 25, eerste lid, betreft
een verkorting van de beslistermijn in eerste aanleg van zes maanden tot drie
maanden.De ingevolge het tweede lid bestaande mogelijkheid
tot verlenging met zes maanden is gehandhaafd, aangezien dat in de praktijk
een reële termijn blijkt voor onderzoek door derden (waaronder begrepen
in het buitenland) of door het Openbaar Ministerie.In het vierde lid, eerste volzin, was een
afzonderlijke beslistermijn van vier maanden neergelegd ter uitvoering van
artikel 19, eerste lid, eerste alinea, van de richtlijn nr. 2003/109/EG betreffende
de status van langdurig ingezetenen. Tevens was in artikel 25, vierde lid,
een afzonderlijke termijn opgenomen van drie maanden ter uitvoering van de
tweede alinea van artikel 19 van de richtlijn, dat bepaalt dat de beslistermijn
kan worden verlengd met ten hoogste drie maanden, indien de aanvraag niet
vergezeld gaat van de bewijsstukken die in de artikelen 15 en 16 worden genoemd
of die in uitzonderlijke gevallen verband houdend met de complexiteit van
de aanvraag.De richtlijn nr. 2003/109/EG bevat ter zake minimumnormen, voor zover
hier van belang, een uiterste termijn. Het staat de lidstaten derhalve vrij
een kortere termijn voor te schrijven. Het ligt daarom voor de hand om ook
wat betreft een aanvraag ingediend door een langdurig ingezetene of diens
gezinslid, aan te sluiten bij de voorgestelde beslistermijn in eerste aanleg
van drie maanden. Er is geen reden om voor deze groep een langere beslistermijn
voor te schrijven.De in artikel 25, vierde lid, tweede volzin, bedoelde termijn van zeven
maanden, in geval de langdurig ingezetene of diens gezinslid is uitgenodigd
de aanvraag aan te vullen blijft gehandhaafd, teneinde te blijven voldoen
aan artikel 19 van bedoelde richtlijn. Daarmee wordt veilig gesteld dat de
beslistermijn ook in geval van cumulatie van de bepalingen van artikel 25
ook na verlenging of verdaging niet langer bedraagt dan de som van de termijnen
die door artikel 19 is bepaald, te weten vier plus drie maanden totaal. Met
het vierde lid blijft wordt tevens gebleven binnen de grenzen die door artikel
7, tweede lid, van deze richtlijn zijn gesteld, te weten dat op de aanvraag
om toekenning van de status van langdurig ingezetene binnen zes maanden moet
worden beslist en dat de termijn in bijzondere omstandigheden verband houdend
met het complexe karakter van de behandeling van het verzoek kan worden verlengd,
waarbij geen maximum is gegeven.Artikel I, Onderdeel HDe tekst van het voorgestelde tweede lid van
artikel 37 is ontleend aan het (bij onderdeel F te wijzigen) artikel 24, tweede
lid. De bedoeling van het voorgestelde tweede lid is legesheffing mogelijk
te maken ter zake van de afdoening van de aanvraag tot het verlenen van de
verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd asiel. Met de voorgestelde wijziging
wordt van asielzoekers evenwel nog steeds niet verlangd leges te betalen ter
zake van de afdoening van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning
asiel voor bepaalde tijd, zijnde de verblijfsvergunning, bedoeld in artikel
28 van de Wet. Hetzelfde geldt ten aanzien van houders van een zodanige verblijfsvergunning
ter zake van de afdoening van een aanvraag tot het verlengen ervan. Dit laatste
houdt verband met de aard van de aanvraag en de positie waarin een zodanige
aanvrager doorgaans verkeert, waarin hij immers de bescherming inroept van
de Nederlandse overheid.In de Memorie van toelichting1 bij het wetsvoorstel
tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet 2000) is
meegedeeld dat de leges alleen nog bij de aanvraag voor een verblijfsvergunning
op reguliere gronden zullen worden geheven en dat ervoor is gekozen om de
legesheffing voor de aanvraag voor de verblijfsvergunning op asielgronden
te schrappen, omdat daarvan in de praktijk nooit gebruik is gemaakt. Er is
thans grond om daar alsnog gebruik van te maken. Kabinetsbeleid is immers
dat de burger een vergoeding dient te betalen die in zekere verhouding staat
tot door de overheid verleende diensten. Enige tijd na verlening van een verblijfsvergunning
asiel verkeert de houder ervan voorts niet meer in een positie waarin van
hem betaling van leges redelijkerwijs niet zou kunnen worden verlangd. Hij
heeft immers de ingeroepen bescherming verkregen en hij verblijft met name
tegen het einde van de geldigheidsduur van de hem verleende verblijfsvergunning
asiel voor bepaalde tijd, die wordt verleend met een geldigheidsduur van vijf
jaren, voorts reeds zo geruime tijd in Nederland dat het niet behalen van
het inburgeringsexamen als bedoeld in artikel 11 van de Wet inburgering tot
afwijzing kan leiden van de aanvraag tot het verlenen van de verblijfsvergunning
asiel voor onbepaalde tijd, op grond van het gewijzigde artikel 34 van de
Wet (Tweede Kamer 2005–2006, 30 308, nr. 2). In geval die burger
wordt geacht verantwoordelijkheid te kunnen dragen voor zijn inburgering,
kan van hem als regel redelijkerwijs ook worden verlangd de behandelkosten
van zijn aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor
onbepaalde tijd te dragen. De te heffen leges zullen worden ingepast in het «legeshuis».
De hoogte van de leges zal worden bepaald in het Voorschrift Vreemdelingen
2000.Artikel I, onderdeel IUit oogpunt van doelmatigheid kan er voor worden gekozen om verplichtingen
niet aan elk afzonderlijk visum te verbinden, met toepassing van artikel 2k,
maar deze generiek op te leggen.Artikel I, onderdeel JVoorgesteld wordt om artikel 76 te vervangen.Voorgesteld wordt om de bestaande, in artikel 7:10, eerste lid, Awb neergelegde
beslistermijn voor het bezwaar van 6 weken in reguliere vreemdelingenzaken
te verlengen met 13 weken (hetgeen correspondeert met de verkorting van zes
naar drie maanden van de beslistermijn in eerste aanleg). Dat betekent dat
de voorgestelde beslistermijn op bezwaar in reguliere vreemdelingenzaken 19
weken bedraagt.De beslissing op bezwaar kan, op grond van artikel 7:10, derde lid, Awb,
voor ten hoogste vier weken worden verdaagd. Als gevolg daarvan bedraagt de
beslistermijn in reguliere vreemdelingenzaken inclusief deze mogelijkheid
van verdaging dan 23 weken.Naast deze algemene mogelijkheid van verdaging met 4 weken op grond van
artikel 7:10, derde lid, Awb wordt voorgesteld om de beslissing op bezwaar
te kunnen verdagen met ten hoogste 13 weken, indien naar het oordeel van Onze
Minister voor de beoordeling van het bezwaarschrift advies van of onderzoek
door derden of het Openbaar Ministerie nodig is. Artikel 25, tweede lid, van
de wet voorziet reeds in deze mogelijkheid ten aanzien van de beslissing op
de aanvraag. In het algemeen deel van deze toelichting is al aangegeven dat
er ook tijdens bezwaar behoefte bestaat aan verlenging van de beslistermijn
dan wel verdaging van de beslissing.Opgemerkt wordt dat de voorgestelde verdaging met ten hoogste 13 weken
komt naast de verdaging op grond van artikel 7:10, derde lid, Awb. De beide
mogelijkheden voorzien in verschillende behoeftes. Artikel 7:10, derde lid,
Awb biedt uitkomst in de vorm van een verdaging van de beslissing ingeval
van bijvoorbeeld een tijdelijke piekbelasting en is niet aan een specifieke
reden voor verlenging gebonden, hetgeen wel het geval is bij
het voorgestelde artikel 76, derde lid, van deze wet. Verlenging met ten hoogste
13 weken is alleen mogelijk ingeval van onderzoek door derden of door het
OM.De wettelijke beslistermijn voor bezwaar in reguliere vreemdelingenzaken
zal dus inclusief eventuele verdagingen van de beslissing ten hoogste 19 weken
+ 4 weken + 13 weken bedragen.Het nu vervallen eerste lid bepaalde dat, indien bezwaar wordt gemaakt
tegen een beschikking op grond van deze wet die krachtens mandaat is gegeven
door of namens de korpschef genomen, binnen zestien weken na ontvangst van
het bezwaarschrift, zulks in afwijking van artikel 7:10 Awb. Enerzijds zijn
er in de praktijk nog maar weinig gevallen waarin door of namens de korpschef
beschikkingen worden gegeven. Anderzijds werd met de met de nu vervallen termijn
van zestien weken beoogd de beslistermijn langer te maken dan de termijn die
uit artikel 7:10 Awb voortvloeide met het oog op de verzending van poststukken
tussen de Immigratie- en Naturalisatiedienst en de korpschef. Nu de beslistermijn
in bezwaar regulier wordt gesteld op negentien weken bestaat er geen behoefte
meer aan een afwijkende beslistermijn van zestien weken.Artikel I, onderdeel KDe toevoeging van bepalingen met betrekking tot nationale visa (in het
nieuwe hoofdstuk IA) aan de Vw 2000 brengt met zich dat in de opsomming van
artikel 107a, eerste lid, moet worden opgenomen dat de verwerking van bijzondere
persoongegevens als bedoeld in artikel 16 van de Wet bescherming persoonsgegevens
mede betrekking heeft op verwerking van gegevens in verband de visumverlening.De Minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Rapport «Beslistermijnen. Waar blijft de tijd?» van 19 maart
2004, Kamerstukken II, 2003–2004, 29 495, nrs. 1–2; Rapport «Immigratie
en naturalisatiedienst» van 15 september 2005, kamerstukken II,
2004–2005, 30 240, nrs. 1–2.XNoot2Rapport «Reguliere verblijfsvergunning», rapport 2005/176.XNoot3Zie in dit verband www.ind.nl.XNoot4Rapportage vreemdelingenketen januari 2007-juni 2007, Kamerstukken II,
2006–2007, 19 637, nr. 1173.XNoot5Paarse Boek 2006 met jaarrapportage, p. 13.XNoot6Paarse Boek van oktober 2007, p. 8.XNoot1Notitie «Naar een modern migratiebeleid», Kamerstukken II,
2005–2006, 30 573, nr. 1.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Tweede Kamer, 1998–1999, 26 732, nr. 3, p. 33.XNoot1Kamerstukken II, 1998–1999, 26 732, nr. 3, p. 34. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31549-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl