Goedkeuring en uitvoering van het Protocol tot wijziging van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme (Trb. 2003, 133); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30102, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

09-05-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

30102-(R1787) nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Koninkrijkspositie3. Uitvoering – algemeen4. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 2 RijkswetVoorbehoudArtikel 4 RijkswetArtikel 1 van het ProtocolArtikel 2 van het ProtocolArtikel 4 van het ProtocolArtikel 6 van het ProtocolArtikel 7 van het ProtocolArtikel 8 en 9 van het ProtocolArtikel 10 van het ProtocolArtikel 12 van het ProtocolArtikel 13 van het ProtocolOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30102Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 102 (R 1787)Goedkeuring en uitvoering van het op 15 mei 2003 te Straatsburg
tot stand gekomen Protocol tot wijziging van het Europees Verdrag tot bestrijding
van terrorisme (Trb. 2003, 133)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1. AlgemeenNa de terroristische aanslagen in de Verenigde Staten van 11 september
2001 is binnen de Raad van Europa, evenals in andere internationale organisaties,
uitgebreid geïnventariseerd hoe de organisatie zou kunnen reageren. In
dat verband heeft het Comité van Ministers van de Raad op 8 november
2001 besloten een aantal maatregelen te nemen, waaronder de oprichting van
een Multidisciplinaire groep inzake internationaal optreden tegen terrorisme
(GMT). Een van de belangrijkste taken van de GMT was, de mogelijkheden in
kaart te brengen voor de actualisering van binnen de Raad van Europa bestaande
internationale instrumenten tegen terrorisme, in het bijzonder van het op
27 januari 1977 te Straatsburg tot stand gekomen Europees Verdrag tot
bestrijding van terrorisme (Trb. 1977, 63) (hierna te noemen: het Verdrag).
Resultaat van de herziening van dat Verdrag is het onderhavige Protocol, dat
op 15 mei 2003 te Straatsburg tot stand kwam.Hoewel het Protocol beoogt het Verdrag op een aantal punten te wijzigen,
heeft vanaf het begin van de werkzaamheden van de GMT vooropgestaan dat de
specifieke aard van het Verdrag (te weten het tussen verdragspartijen uitsluiten
van de mogelijkheid tot weigering van uitlevering met een beroep op het politieke
karakter van het feit waarvoor uitlevering wordt gevraagd) bewaard moest blijven.
In het feit dat het Verdrag geen bepalingen bevat die staten impliciet of
expliciet verplichten om terroristische gedragingen strafbaar te stellen,
brengt het Protocol derhalve geen wijziging. Het betreft hier een actualisering
van het Verdrag, doordat dit wordt aangevuld met de na 1977 in het kader van
de Verenigde Naties (VN) tot stand gekomen verdragen ter bestrijding van terrorisme.
De overeengekomen wijzigingen betreffen de uitbreiding van de reikwijdte van
de depolitiseringsclausule in het Verdrag, de openstelling van het Verdrag
voor staten die geen lid of waarnemer bij de Raad van Europa zijn en de hiermee
in verband staande beperking van de verplichting tot uitleveren in gevallen
waarin de doodstraf dreigt, de beperking van de mogelijkheid tot het maken
van voorbehouden, de uitbreiding van de taak van het Europese Comité
voor Strafrechtelijke Vraagstukken (CDPC), en de instelling van een afzonderlijk
follow-up comité voor het Verdrag. In het artikelsgewijze deel van
de toelichting op het onderhavige Protocol zal op al deze wijzigingen kort
worden ingegaan. Overigens kan reeds hier worden opgemerkt dat
de praktische relevantie van het Verdrag voor uitlevering door Nederland vooralsnog
niet erg groot is gebleken, nu de Nederlandse rechter van oudsher zeer terughoudend
is met het aanmerken als politiek delict van strafbare feiten waarvoor uitlevering
wordt gevraagd. Ook in de memorie van toelichting bij de goedkeuring voor
het Verdrag werd daar door de regering al op gewezen, en sindsdien is daarin
geen wijziging gekomen.2. KoninkrijkspositieHet Protocol zal voor het gehele Koninkrijk gelden. De regering van de
Nederlandse Antillen heeft aangegeven medegelding van dit Protocol wenselijk
te achten. Zij geeft daarbij aan dat voor de implementatie van dit Protocol
het Wetboek van Strafvordering (artikel 260) en het Nederlands-Antilliaans
Uitleveringsbesluit (artikel 2b, tweede lid) dienen te worden gewijzigd. Deze
wijziging ziet, net als in Nederland, op het na de zinszede «Europees
Verdrag tot bestrijding van terrorisme (Trb. 1977, 63)» toevoegen van
de woorden: «zoals gewijzigd door het Protocol tot wijziging van het
Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme (Trb. 2003, 133)».De Regering van Aruba heeft eveneens te kennen gegeven medegelding van
het Protocol wenselijk te achten. Zij acht de wijzigingen, voorzien in het
Protocol, van belang voor een effectieve vervolging van terroristische misdrijven.De wijziging van het Wetboek van Strafvordering van de Nederlandse Antillen
dient in samenwerking met Aruba plaats te vinden vanwege het feit dat het
Nederlandse-Antilliaans Wetboek van Strafvordering eenvormig moet zijn met
dat van Aruba, conform de Samenwerkingsregeling Nederlandse Antillen en Aruba.Zodra op de Nederlandse Antillen en Aruba de noodzakelijke uitvoeringswetgeving
van kracht is geworden zal het Protocol voor deze landen worden bekrachtigd.3. Uitvoering – algemeenHet Protocol behelst in hoofdzaak onderwerpen die geen wettelijke implementatie
behoeven, zoals openstelling voor staten die geen lid van of waarnemer bij
de Raad van Europa zijn, beperking van de mogelijkheid van voorbehouden, de
taken van comités van de Raad, en de in het verband van dit soort verdragen
gebruikelijke uitzondering op de verplichting tot uitlevering bij dreiging
van doodstraf of mensenrechtenschendingen. De uitbreiding van de lijst met
misdrijven in artikel 1 door toevoeging van alle misdrijven die in VN-verdragen
van na 1977 als terroristisch zijn aangemerkt en waarvoor de depolitiseringsclausule
zal gelden, is het enige onderdeel van het Protocol dat implementatie in nationale
wetgeving behoeft. Ten tijde van de goedkeuring en uitvoering van het Verdrag
is de depolitiseringsclausule geïmplementeerd in artikel 11, derde lid,
van de Uitleveringswet en de artikelen 552m, tweede lid, en 552 hh, tweede
lid, van het Wetboek van Strafvordering. De artikelen 2 en 3 van het onderhavige
voorstel beogen deze bepalingen aan te passen aan de wijziging van het Verdrag.
Weliswaar betreft het hier een aangelegenheid van Nederlandsrechtelijke aard,
waarvan opneming in een Rijkswet niet zeer fraai is, maar nu deze implementatie
van uitsluitend technische aard is, heeft de regering in overeenstemming met
het advies van de Raad van State inzake de Werkwijze ten aanzien van de herziening
van de Grondwet (Kamerstukken II 1975/76, 13 871, nr. 2, p. 10) het uit
praktische overwegingen aanvaardbaar gevonden om de implementatie voor het
land Nederland niet bij een afzonderlijke, gewone wet te laten geschieden,
maar haar op te nemen in het onderhavige voorstel van Rijkswet.4. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 2 RijkswetVoorbehoudBij de ratificatie van het Verdrag in 1985 heeft het Koninkrijk in overeenstemming
met het bepaalde in artikel 4 van de Goedkeuringswet (Stb. 1985, 116) een
voorbehoud gemaakt bij de uit het Verdrag voortvloeiende uitleveringsverplichting.
Achtergrond daarbij was de overtuiging van de regering dat niet-uitlevering
wegens het politieke karakter van delicten in belangrijke mate de functie
heeft, te voorkomen dat staten zich hoeven in te laten met gebeurtenissen,
die zich tijdens omstandigheden van algemene politieke onlusten binnen een
andere staat hebben voorgedaan (Kamerstukken II 1979/80, 15 971 (R 1132),
nr. 3, p. 11). De daartoe door de regering voorgestelde tekst voor een te
maken voorbehoud werd door de Tweede Kamer nog bij amendement aangescherpt
omdat de Kamer meende dat de daarin opgenomen beperkende toevoeging «algemene
politieke onlusten» onvoldoende duidelijk was en diende te worden geschrapt.Het komt de regering voor dat het, zeker ook gelet op het feit dat ingevolge
gewijzigd artikel 14 de toetreding tot het Verdrag ook mogelijk wordt voor
staten die geen lid van of waarnemer bij de Raad van Europa zijn, wenselijk
is een voorbehoud bij de depolitisering te handhaven, en met het oog daarop
is in artikel I van het voorstel van rijkswet een tekst opgenomen die zoveel
mogelijk overeenkomt met het in 1985 gemaakte voorbehoud. De reden voor het
handhaven van het voorbehoud is op zich dezelfde als bij het oorspronkelijke
verdrag: voorkomen dat Nederlandse autoriteiten zich hoeven in te laten met
gebeurtenissen die zich tijdens bijzondere interne omstandigheden van politieke
aard binnen een andere staat hebben voorgedaan. Daar komt nu nog bij, dat
de groep van staten die bij het gewijzigde Verdrag partij kunnen worden aanzienlijk
wordt uitgebreid ten opzichte van het oorspronkelijke Verdrag in 1977. Omdat
niet voorspelbaar is wèlke derde staten in de toekomst wellicht zullen
toetreden, kan al evenmin worden voorzien welke bijzondere interne omstandigheden
zich daar nog zouden kunnen voordoen. Door nu het voorbehoud te handhaven
kan worden verzekerd dat in zeer uitzonderlijke gevallen, waarin de rechter
in onafhankelijkheid meent dat de gevraagde uitlevering een politiek delict
betreft, toch de gevraagde uitlevering kan worden geweigerd. Van een verplichting
tot weigeren zal uiteraard geen sprake zijn.De reikwijdte van het te maken voorbehoud moet om redenen van volkenrechtelijke
aard beperkt blijven. De verdragen genoemd in de onderdelen i) en j) van gewijzigd
artikel 1 van het Verdrag (te weten het op 15 december te New York tot
stand gekomen Verdrag ter voorkoming van terroristische bomaanslagen (Trb.
1999, 161) en het op 9 december 1999 te New York tot stand gekomen Internationaal
Verdrag ter bestrijding van de financiering van terrorisme (Trb. 2001, 62)
) kennen, anders dan die genoemd in de onderdelen a) tot en met h), zelf ook
een depolitiserings-clausule maar staan, anders dan het onderhavige Protocol,
niet toe dat daarbij een voorbehoud wordt gemaakt. De onder deze verdragen
vallende strafbare feiten moeten dus van de werkingssfeer van het hier te
maken voorbehoud worden uitgesloten.Overigens is het van belang het hier te maken voorbehoud, dat strekt tot
het niet volledig afschaffen van de politieke exceptie ten aanzien van de
uitleveringsverplichting, te onderscheiden van de voorbehouden ten aanzien
van de uitoefening van zgn. secundaire rechtsmacht, waarover de regering bij
brief van 21 december 2001 (Kamerstukken II 2001/02, 28 028, nr.
15) aan de Tweede Kamer meedeelde deze te zullen heroverwegen. Verder zij
er hier nog op gewezen dat, zoals dat ook reeds het geval was onder het Verdrag
vóór wijziging, elk voorbehoud door het Koninkrijk of een
andere staat gemaakt krachtens artikel 16 gemaakt wederkerige werking heeft;
wanneer andere verdragsstaten een ruimer geformuleerd voorbehoud maken zal
in de relaties tussen het Koninkrijk en die verdragsstaten dus het ruimere
voorbehoud gelden. Met name in dergelijke relaties kan het voorkomen dat tot
vervolging in Nederland moet worden overgegaan, hoewel het strafbare feit
niet in Nederland heeft plaatsgevonden en de verdachte ook geen Nederlander
is. Overigens zal hetzelfde gelden wanneer Nederland uitlevering weigert om
andere redenen dan het politieke karakter van het feit. Tot slot wijst de
regering er nog op dat de hierbedoelde voorbehouden niet van toepassing zullen
zijn tussen de lidstaten van de Europese Unie, nu tussen hen immers het regime
van de overlevering ingevolge het Europees Aanhoudingsbevel geldt.Gelet op de strekking van artikel 12 van het Protocol zal een bij het
gewijzigde Verdrag gemaakt voorbehoud slechts drie jaar van kracht blijven,
maar kan het steeds weer voor een periode van drie jaar verlengd worden. De
figuur van de tijdelijke geldigheid van voorbehouden kent een precedent in
de op 27 september 1996 te Dublin tot stand gekomen Overeenkomst opgesteld
op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie betreffende
uitlevering tussen de Lid-Staten van de Europese Unie (Trb. 1996, 304). Zoals ook in de Goedkeuringswet voor die Overeenkomst
(Kamerstukken II 1998/99, 26 697, nrs. 1–3) wordt hier voorgesteld
het voorbehoud voor onbepaalde tijd goed te keuren. Indien gewenst, is de
regering van het Koninkrijk uiteraard bereid om, tegen de tijd dat de heroverweging
van het voorbehoud aan de orde komt, de parlementen van het Koninkrijk terzake
te informeren. Gelet op het voorgaande wordt voorgesteld zulks, net als in
het geval van die Overeenkomst, te doen in de vorm van een mededeling over
het voornemen tot handhaving van het voorbehoud. Overigens wordt erop gewezen
dat de Koninkrijksregering niet de bevoegdheid heeft zelfstandig, dat wil
zeggen zonder instemming van de parlementen van het Koninkrijk, het voorbehoud
te wijzigen, inclusief het door enkel stilzwijgen te laten vervallen ervan,
omdat dit in elk geval zou noodzaken tot wijziging van de onderhavige Goedkeuringsrijkswet.Artikel 4 RijkswetNu het Protocol tot wijziging van het Europees Verdrag tot bestrijding
van het terrorisme eerst in werking kan treden nadat het door alle Partijen
bij het Verdrag is geratificeerd, dient ook de uitbreiding van de verwijzing
naar het Verdrag in de Nederlandse wet niet voordien gerealiseerd te worden.
Met het oog daarop biedt artikel 4 de mogelijkheid om de inwerkingtreding
van de desbetreffende wijzigingen uit te stellen tot het moment van inwerkingtreden
van het Protocol.Artikel 1 van het ProtocolZoals hierboven aangegeven is het Protocol net als het Verdrag een instrument
tot depolitisering, en in dat verband kan artikel 1, van het Protocol worden
aangemerkt als de kernbepaling. Het beoogt het Verdrag in die zin te wijzigen,
dat de in artikel 1, van het Verdrag opgenomen lijst van terroristische misdrijven
waarvoor depolitisering geldt, wordt uitgebreid met alle misdrijven die in
recentere VN-verdragen als terroristisch zijn aangemerkt. Aan de twee in artikel
1 van het Verdrag genoemde verdragen (het op 16 december 1970 te 's-Gravenhage
tot stand gekomen Verdrag tot bestrijding van het wederrechtelijk in zijn
macht brengen van luchtvaartuigen (Trb. 1971, 50) en het op 23 september
1971 te Montreal tot stand gekomen Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke
gedragingen gericht tegen de veiligheid van de burgerluchtvaart (Trb. 1971,
218,)) voegt het Protocol er acht toe die eerst later tot stand zijn gekomen. De in de oorspronkelijke redactie van het Verdrag onder artikel 1,
onderdelen c, en d, expliciet genoemde strafbare feiten (aanslagen op internationaal
beschermde personen en het nemen van gijzelaars) zijn als zodanig niet gehandhaafd,
maar vallen nu onder de in de nieuwe onderdelen c, en d, opgenomen verdragen.
Verder voegt het Protocol aan artikel 1, van het Verdrag een tweede lid toe,
dat bepaalt dat de depolitisering ook geldt voor de poging tot, de medeplichtigheid
bij en het organiseren van of opdracht geven tot het plegen of pogen te plegen
van de in het eerste lid genoemde misdrijven. Op grond van artikel 8 van het
Verdrag geldt de uitgebreide depolitiseringsclausule overigens niet alleen
ten aanzien van verzoeken om uitlevering, maar ook bij verzoeken om rechtshulp
in strafzaken.Artikel 2 van het ProtocolHet derde lid van artikel 2 van het Verdrag bepaalde al, dat de depolitisering,
die ten aanzien van de misdrijven uit artikel 1 verplicht is, ook mag worden
toegepast ten aanzien van onvolkomen delictsvormen van een aantal niet-terroristische
ernstige misdrijven, omschreven in de eerste twee leden van artikel 2. Artikel
2 van het Protocol brengt dit derde lid tekstueel in overeenstemming met het
nieuwe tweede lid van artikel 1.Artikel 4 van het ProtocolArtikel 4 van het Protocol voegt aan artikel 5 van het Verdrag twee leden
toe die nadere waarborgen van mensenrechtelijke aard bieden. De opneming van
deze waarborgen houdt nauw verband met artikel 10 van het Protocol, dat bepaalt
dat het Verdrag kan worden opengesteld voor staten die geen lid zijn van de
Raad van Europa en dus niet gebonden zijn aan het op 4 november 1950
te Rome tot stand gekomen Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens
en de fundamentele vrijheden (Trb. 1951, 154). Het nieuwe lid 2 bepaalt dat
niets in het (gewijzigde) Verdrag zodanig mag worden geïnterpreteerd
dat de aangezochte staat verplicht zou zijn tot uitlevering indien de uit
te leveren persoon het risico loopt te worden gemarteld. Het nieuwe derde
lid bevat een soortgelijke garantie met betrekking tot het risico van oplegging
en tenuitvoerlegging van de doodstraf en, zoals voor sommige landen relevant,
levenslange gevangenisstraf zonder mogelijkheid van gratie. Beide leden zijn
voortgevloeid uit de op 11 juli 2002 door het Comité van Ministers
van de Raad van Europa aangenomen Richtlijnen over mensenrechten en de strijd
tegen het terrorisme. Indien de aangezochte staat wegens één
van deze mensenrechtelijke gronden de uitlevering weigert, dan moet hij ingevolge
(het ongewijzigde) artikel 7 van het Verdrag de zaak ter vervolging aan zijn
nationale autoriteiten voorleggen (aut dedere, aut judicare).Artikel 6 van het ProtocolAls gevolg van artikel 6 van het Protocol wordt artikel 9 vernummerd tot
artikel 10, en krijgt het CDPC de taak de algemene uitvoering van het Verdrag
te volgen, met inbegrip van het voorstellen van verbeteringen, het doen van
aanbevelingen aan het Comité van Ministers en het geven van advies
omtrent de toepassing ervan. Het zal zijn taken daar waar nodig vervullen
in nauwe samenwerking met het op grond van artikel 17 op te richten Conferentie
van Staten die Partij zijn tegen Terrorisme (Conference
of States Parties against Terrorism) (hierna te noemen: COSTER),
dat belast wordt met de meer specifiek aan terrorisme gerelateerde follow-up
van het Verdrag.Artikel 7 van het ProtocolArtikel 7 van het Protocol vernummert het oorspronkelijke artikel 10 van
het Verdrag tot artikel 11 en voorziet in aanpassing van de regeling voor
de beslechting van geschillen aan de nieuwe mogelijkheid dat staten die geen
lid van of waarnemer bij de Raad van Europa zijn, Partij bij het Verdrag worden.
In dat geval zal de President van het Internationaal Gerechtshof de rol kunnen
vervullen die bij de beslechting van geschillen tussen staten die wel lid
of waarnemer zijn, wordt vervuld door de President van het Europees Hof voor
de Rechten van de Mens.Artikel 8 en 9 van het ProtocolDe nieuwe artikelen 12 en 13 van het Verdrag, in te voegen door de artikelen
8 en 9 van het Protocol, regelen de procedure voor wijziging van het Verdrag
en de daarbij in acht te nemen consultatieprocedures. Artikel 12 heeft betrekking
op wijzigingen van het Verdrag in het algemeen, terwijl artikel 13 specifiek
ziet op de wijziging van de materiële reikwijdte van het Verdrag. Het
introduceert een vereenvoudigde wijzigingsprocedure voor de opneming van nieuwe
verdragen in de lijst van artikel 1, vergelijkbaar met de procedure opgenomen
in artikel 23 van het op 10 januari 2000 te New York tot stand gekomen
Internationaal Verdrag ter bestrijding van de financiering van terrorisme
(Trb. 2000, 12).Artikel 10 van het ProtocolArtikel 10 van het Protocol hernummert het oorspronkelijke artikel 11
van het Verdrag tot artikel 14, en wijzigt dat in die zin dat in de toekomst,
naast lidstaten van de Raad van Europa, ook staten met waarnemerstatus en –
op uitnodiging van het Comité van Ministers – andere staten,
partij bij het Verdrag kunnen worden.Artikel 12 van het ProtocolArtikel 12 van het Protocol bepaalt dat de bij het oorspronkelijke Verdrag
gemaakte voorbehouden niet meer van toepassing zullen zijn op het gewijzigde
Verdrag. Verder vernummert deze bepaling artikel 13 van het Verdrag tot artikel
16, en wordt het daarin opgenomen voorbehoudenregime gewijzigd door voorwaarden
en beperkingen te stellen aan de mogelijkheid tot het maken van een voorbehoud.
Zo zullen nog slechts die verdragspartijen voor wie reeds op het moment van
inwerkingtreden van het Protocol een voorbehoud bij het Verdrag geldt, opnieuw
een voorbehoud bij het gewijzigde Verdrag mogen maken. Ook zal een voorbehoud
in de toekomst nog slechts tijdelijk geldig blijven en moet iedere drie jaar
na notificatie door de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa opnieuw
worden bezien of de behoefte aan het voorbehoud nog bestaat. Is dat het geval,
dan kan het voorbehoud worden verlengd; blijft verlenging achterwege, dan
vervalt het voorbehoud.Wordt de uitlevering op grond van een voorbehoud geweigerd, dan moet de
aangezochte staat de zaak met het oog op een vervolging voorleggen aan de
eigen justitiële autoriteiten. De uitkomst daarvan moet worden meegedeeld
aan de verzoekende staat en de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa,
die de in artikel 17 genoemde Conferentie informeert. Indien naar het oordeel
van de verzoekende staat de aangezochte staat niet heeft voldaan aan zijn
verplichting om binnen redelijke termijn een beslissing over de vervolging
te nemen, dan kan de eerste staat dit feit meedelen aan de Secretaris-Generaal,
die de zaak aan de Conferentie zal voorleggen met het oog op advisering van
het Comité van Ministers.Artikel 13 van het ProtocolArtikel 13 van het Protocol voegt een nieuw artikel 17 aan het Verdrag
toe, dat een nieuw orgaan instelt, te weten de Conferentie van Staten die
Partij zijn tegen Terrorisme (Conference of States Parties
against Terrorism of COSTER). De COSTER zal worden belast met het
toezicht op de toepassing en werking van het gewijzigde Verdrag, de toetsing
van gemaakte voorbehouden en de toepassing van die voorbehouden, de uitwisseling
van juridische en beleidsmatige informatie met betrekking tot de strijd tegen
het terrorisme, het op verzoek van het Comité van Ministers toetsen
van anti-terrorismemaatregelen en uitwerken van nieuwe voorstellen tot verbetering
van de samenwerking, en het adviseren van het Comité van Ministers
op het gebied van de terrorismebestrijding. Voor zover de taken van de COSTER
betrekking hebben op strafrechtelijke maatregelen en samenwerking, oefent
zij die taken uit in nauwe samenwerking met het CDPC, dat verder periodiek
van de werkzaamheden van de COSTER op de hoogte wordt gehouden.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerDe Minister van Buitenlandse Zaken,B. R. Bot 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30102-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl