Rijksbegroting van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid voor het jaar 1997; Verslag algemeen overleg over het advies van de regiegroep Samenwerking werk en inkomen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25000-XV, nr. 68

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

05-09-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25000-XV nr. 68

28-08-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieHet antwoord van de bewindsliedenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25000-XVToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 51 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 000 XVVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (XV) voor het jaar 1997nr. 68VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 28 augustus 1997De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1 heeft op 25 juni 1997 overleg gevoerd met minister Melkert en staatssecretaris
De Grave van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over het kabinetsstandpunt
inzake het advies van de regiegroep Samenwerking werk en inkomen (SWI)
(25 000-XV, nr. 57).Van het gevoerde overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag
uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieMevrouw Dankers (CDA) benadrukte het grote belang van een goede
voortgang in de samenwerking tussen Arbeidsvoorziening (Arbvo), gemeenten
en uitvoeringsinstellingen sociale zekerheid (UVI's) voor de cliënt.
Mensen moeten zo snel mogelijk in staat worden gesteld om deel te nemen aan
betaalde arbeid. Omdat een snelle voortgang van het SWI-proces erbij gebaat
is dat organisaties niet op hun kop worden gezet, stemde zij in met de keuze
voor een procesgewijze aanpak, waarbij op regionaal niveau ruimte wordt gelaten
voor pragmatische keuzes. Met hulp van de begeleidingsgroep kan zo een goed
resultaat worden bereikt. Content was zij ook met het advies van de regiegroep
en het bestuurlijke commitment. De brief van de VNG van 18 juni jl. doet hier
afbreuk aan en zet Kamer en minister op ongepaste wijze onder druk. Met het
resultaat van het overleg over dit schrijven complimenteerde zij de minister.
De recente gang van zaken sterkte haar in haar steun voor het uitgangspunt
in de kabinetsreactie dat het predikaat SWI-centrum pas kan worden gegeven
als alle functies van variant 3 er worden verricht. Uiteraard laat dit onverlet
dat in dunbevolkte gebieden pragmatische oplossingen mogelijk zijn. Hoe denkt
de minister deze uitzonderingen op variant 3 te regelen in een AMvB? De stelling
in de brief van de VNG, dat op elke schaal via de geautomatiseerde vacature-uitwisseling
voldoende kennis van de vraagzijde aanwezig kan zijn, getuigt van grote onderschatting
van de aard van de deskundigheid die nodig is om de vraagzijde van de arbeidsmarkt
en de ontwikkeling ervan echt te kennen. Dit pleit ervoor de verantwoordelijkheid
bij Arbvo te leggen als aan gemeenten wordt gedelegeerd. Hoe ziet de minister
dit? Verder doet de passage, dat de inzet van middelen door Arbvo bekend moet
zijn alvorens de gemeente besluit of (en zo ja hoeveel) eigen
middelen zij inzet, geen recht aan de gelijkwaardigheid van de partijen in
het SWI-proces. Bovendien is de gemeente voor het voeren van een intensief
uitstroombeleid financieel niet afhankelijk van derden. Middelencoördinatie
ten behoeve van de arbeidsinpassing van mensen met een wat grotere afstand
tot de arbeidsmarkt, vereist transparantie van alle drie de partijen. Als
het echt niet anders kan, moet het worden geregeld. Het belangrijkst is echter
een goede mentaliteit: niet vechten om wie het meest te vertellen heeft, maar
de cliënt centraal stellen en echt de wil hebben om in zijn belang maximaal
te scoren.Het deed mevrouw Dankers genoegen dat de kabinetsreactie niet uitgaat
van een aparte organisatievorm voor het «front office». Loskoppeling
van het vervolgtraject leidt op termijn tot verlies van de eerder geboekte
winst. De nu gekozen opzet stelt wel hoge eisen aan samenwerkingspartners.
Gezien de regelmatig oplaaiende competentiestrijd moet worden afgewacht of
zij daaraan kunnen voldoen. Vanuit het beginsel: «schoenmaker blijf
bij je leest», hechtte zij aan spreiding van verantwoordelijkheden.
Alle drie de specialismen in het SWI-proces zijn even belangrijk voor het
behalen van de doelstelling. Er moet een zodanige balans zijn in de verdeling
van taken, bevoegdheden en geldstromen dat ieder specialisme zijn hoofdtaak
naar behoren kan uitvoeren en tegelijk ook baat heeft bij samenwerking met
de anderen. Mede in het belang van een goed verloop van de activiteiten achter
het «front office» moet daarom hard worden gewerkt aan het creëren
van een cultuur waarin men elkaar wil en kan begrijpen. Chaos dreigt als dit
niet voldoende gebeurt en moet worden gewerkt «met het pistool op de
borst» of op basis van afgedwongen regelgeving. Is het wel mogelijk
om broederlijk in het «front office» samen te werken, terwijl
voor het «back office» de regels van de vrije markt gelden? Welke
conclusie wordt in dit verband getrokken uit het advies van de commissie-Cohen
over de onmogelijkheid om de publieke taak met de private zaak te vermengen?
Zij deelde de door de minister geuite aarzelingen over introductie van vrije
marktwerking in het «back office». Een goede evaluatie is nodig
voordat daarmee verder wordt gegaan. Wordt daarbij ook het advies van de commissie-Cohen
betrokken? Is scheiding van verantwoordelijkheden naar de aard van het proces
of het trajectplan mogelijk als blijkt dat partijen met elkaar overhoop blijven
liggen? Partijen kunnen dan afzonderlijk worden afgerekend op hun prestaties.
Het pleidooi van de VNG om al het geld ten behoeve van inkoop aan de gemeenten
te geven, ging haar te ver. De recente gebeurtenissen zijn er het bewijs van
dat die weg niet moet worden ingeslagen. Hoe wil de minister de evaluatie
van het inkoopmodel vorm geven? Moet Arbvo de GAK-unit arbeidsintegratie (GAK-AI)
wel overnemen? Kan Arbvo niet gewoon deskundigheid inkopen bij bijvoorbeeld
de sociale werkvoorziening, bijvoorbeeld voor het bepalen van belastbaarheidsprofielen?Uit de rapportage van de regiegroep begreep mevrouw Dankers dat het cliëntvolgcommunicatiestelsel
(CVCS) het grootste risico in het SWI-proces is. Hoe staat het daarmee en
kan het eventueel niet doorgaan van deze ontwikkeling het SWI-proces nog op
losse schroeven zetten?Benieuwd was mevrouw Dankers hoever de minister wil gaan met criteria
voor de kwalificerende intake en de noodzakelijke trajecten. Blijft ook op
dit punt flexibiliteit leidraad, want meer regels leiden slechts tot grotere
rigiditeit en vergeefse inspanningen om mensen ten behoeve van het krijgen
van een uitkering in hokjes te drukken. In dit verband ontvouwde de minister
in een eerdere discussie over de WIW een interessante theorie over object-
en subjectgerelateerde regelingen. Reflectie hierop bracht haar tot de conclusie,
dat het streven naar maximale objectiviteit uiteindelijk leidt tot aantasting
van de menselijke waardigheid. Elk mens is namelijk anders. Unieke kwaliteiten
als ervaring, intuïtie en inlevingsvermogen verliezen hun waarde in de
beoordeling door consulenten naarmate die meer moeten streven
naar uniformiteit of standaardisering. Dit tast niet alleen de kwaliteit van
het werk aan, maar geeft de cliënt het gevoel dat hij niet wordt benaderd
als mens, maar als object in een subjectgerichte regeling. Kunnen consulenten
tijdens het totale proces een beroep doen op een hardheidsclausule? Dat zou
ze ruimte geven voor echt maatwerk. Of blijft men steken in verdere juridisering,
i.c. bezwaarschriftenprocedures?De heer Van Hoof (VVD) benadrukte dat de samenwerking in het
SWI-centrum vooral gericht moet zijn op de hantering van één
dossier per cliënt. Dat de regiegroep erin geslaagd is om bij betrokken
partijen draagvlak te creëren voor deze samenwerking, wordt enigszins
gerelativeerd door de commotie rond een recent schrijven van de VNG, waarin
zij haar medewerking aan het project dreigt te stoppen. De spanningen lijken
weer wat te zijn afgenomen, maar duidelijk is dat er nog een weg te gaan is
om het doel te bereiken. Duidelijk is ook dat er geen weg terug is en dat
moet worden toegewerkt naar een organisatie die mensen primair zo snel en
doelmatig mogelijk aan werk probeert te helpen en zo nodig aan een uitkering.
De cliënt staat in het SWI-proces centraal en niet het bij elkaar brengen
van instituten. Discussies tot nu toe lijken zich echter vooral toe te spitsen
op de positie van organisaties in de nieuwe situatie, terwijl de nadruk veel
meer moet liggen op de afstemming van de functionaliteiten die van belang
zijn voor een zo goed mogelijke dienstverlening aan de cliënt. Posities
en financiën van organisaties zijn daaraan ondergeschikt. Dat het doel
haalbaar is, blijkt uit de resultaten die in den lande zijn behaald met samenwerking.Met instemming nam de heer Van Hoof kennis van de kabinetskeuze voor het
takenpakket van de SWI-centra. Invulling ervan kan aan partijen worden overgelaten,
mits duidelijke afspraken worden gemaakt over het tijdstip waarop er duidelijkheid
over de aansturing moet zijn. Een termijn van ongeveer een jaar leek hem redelijk.
Hoe dan ook mag er op dit punt geen al te grote vrijblijvendheid zijn. Gezien
de belangen die partijen kunnen hebben bij de uitkomst van de kwalificerende
intake, bepleitte hij om deze taak bij een onafhankelijk orgaan onder te brengen.
Arbvo heeft er bijvoorbeeld belang bij om mensen via fase 4 naar gemeenten
af te schuiven. Introductie van premiedifferentiatie en marktwerking bij arbeidsongeschiktheid
(Pemba) is ook een argument voor onderbrenging bij een onafhankelijk orgaan.
Willen bewindslieden dit bezien? Uitwerking van de «meetlat» is
van belang voor een zo eenduidig mogelijke indicering. Daarbij mag echter
de specifieke situatie van de cliënt niet uit het oog worden verloren.
Het «front office» moet worden bemand met personeel dat voldoende
is gekwalificeerd om het totale veld te overzien. Kan de cliënt tegen
een indeling in beroep gaan? Speciale aandacht moet er zijn voor degenen die
in fase 4 worden ingedeeld. De drang om te scoren bij de bemiddeling mag er
niet toe leiden dat zij op grote achterstand worden gezet. Hoe wordt het afschuiven
van cliënten naar deze categorie voorkomen? Hij had de stellige indruk
dat organisaties vanuit hun existentieel belang nog te weinig oog hebben voor
de daadwerkelijke terugleiding naar de arbeidsmarkt. Beëindiging van
de gedwongen winkelnering zou hier verbetering in kunnen brengen. In dit verband
vroeg hij speciale aandacht voor de uitwisseling van gegevens tussen de publiek
werkende «front offices» en de «back offices», die
met marktwerking te maken hebben. Bij het onderbrengen van de activiteiten
van GAK-AI bij Arbvo mag deskundigheid niet verloren gaan, want desnoods moet
deze dienst ook onder de nieuwe vlag als een aparte eenheid kunnen opereren.
Bij de keuze voor het schaalniveau van samenwerkingsverbanden staat goede
dienstverlening voorop. Ook moet zoveel mogelijk gebruik worden gemaakt van
bestaande gebouwen.Uit de kabinetsreactie concludeerde de heer Van Hoof dat voor de ontwikkeling
in totaal vier jaar is uitgetrokken. Kan die periode met één jaar worden bekort? Met instemming nam hij kennis van de vorming van
een organisatie voor het procesmanagement SWI. Desnoods kan hiervoor externe
deskundigheid worden aangetrokken. Is er voldoende inzicht in de kosten en
baten van het project? Essentieel voor het slagen van het project is het CVCS.
Hoe staat het hiermee? Zijn er alternatieven als dit projectonderdeel onverhoopt
niet slaagt? Om de voortgang van het proces goed te kunnen bewaken, zouden
bewindslieden er goed aan doen een tijdschema op te stellen en aan de hand
daarvan de Kamer op geregelde momenten te rapporteren over de gemaakte vorderingen.De heer Van Dijke (RPF) steunde de totstandkoming van SWI-centra
en benadrukte dat betrokken partijen samen verantwoordelijk zijn voor het
slagen van het proces. Waarom wijkt de kabinetsreactie af van het advies van
de regiegroep over het takenpakket voor de SWI-centra? De keuze van het kabinet
is de VNG kennelijk zodanig in het verkeerde keelgat geschoten dat zij recent
zelfs dreigde een tijdbom onder het proces te leggen. Hoewel het hem verheugde
dat de minister erin is geslaagd dit conflict in goede banen te leiden, verlangde
hij toch een toelichting erop. Zwakt het kabinet inderdaad de aan het takenpakket
gestelde eisen af? Verbaasd was hij dat het CBA in reactie op het conflict
liet weten, dat door de gemeentelijke herindeling de gebiedsgrenzen van gemeenten
en arbeidsbureaus steeds vaker samenvallen.Uit de stukken maakte de heer Van Dijke op dat het kabinet kiest voor
een flexibele aanpak van SWI-centra en uitgaat van een ontwikkelingstraject
tot het eind van het jaar 2000. De regiegroep adviseerde dit proces een jaar
eerder af te ronden. Waarom wordt daarvan afgeweken? Ook hij bepleitte het
ontwikkelingstraject te binden aan een tijdschema en de Kamer regelmatig te
rapporteren over de gemaakte vorderingen. Het procesmanagement krijgt vooral
een begeleidende functie. Hoe kan dan worden ingegrepen als blijkt dat de
planning niet wordt gehaald? Is dat een taak voor het management en zo ja,
moet dat dan niet apart worden vastgelegd? Wat wordt de taak en status van
de begeleidingscommissie? De aansturing van SWI-centra wordt een bevoegdheid
voor de samenwerkingspartners. Is al duidelijk hoe de centra worden geleid?
Zullen partijen bereid zijn hun personeel te laten werken onder supervisie
van één management dat leiding heeft over het centrum of blijft
het in dienst bij de diverse samenwerkingspartners? Hoe worden de arbeidsvoorwaarden
geregeld? Zal Arbvo bereid zijn om in een SWI-centrum samen te werken met
een commercieel uitzendbureau? Gezien de positie en het functioneren van partijen
binnen het samenwerkingsverband is het logisch uit te gaan van een gescheiden
toezichtregime, maar is zo wel adequaat toezicht te houden op het doelmatig
functioneren van het SWI-centrum als zodanig?Uit de stukken concludeerde de heer Van Dijke dat VNG en Arbvo van mening
verschillen over de vraag of kwalificerende intake een kerntaak van het SWI-centrum
moet zijn. Tegen deze achtergrond pleitte hij ervoor, deze taak onder te brengen
bij een onafhankelijke organisatie. Wordt deze taak ondergebracht bij Arbvo
dan kan al snel de neiging ontstaan om cliënten in te delen in fase 3
of 4, terwijl indeling in fase 2 ook mogelijk zou zijn geweest. Wordt zo iemand
vervolgens snel bemiddeld, dan scoort Arbvo wel erg gemakkelijk. Er schijnt
gewerkt te worden aan een uniforme methode om de afstand van de cliënt
tot de arbeidsmarkt te bepalen. Is dat wel mogelijk? Welke beroepsmogelijkheden
heeft de cliënt in dezen? Vraagtekens zette hij bij de voornemens voor
de bemiddeling van arbeidsgehandicapten. Dreigt hiermee de grote expertise
van GAK-AI niet verloren te gaan? Wat is het nut van overheveling van deze
taak naar Arbvo, gekoppeld aan een bepaald percentage gedwongen winkelnering
van de UVI's bij Arbvo? Heeft dit niet slechts overplaatsing van vele GAK-medewerkers
naar Arbvo en verschraling van dienstverlening tot gevolg? Gezien
de beoogde afbouw van de gedwongen winkelnering leek hem dit geen goede ontwikkeling.Ook de heer Van Dijke onderstreepte het belang van de totstandkoming van
het CVCS. Wat gebeurt er als op grond van ervaringen met thans lopende pilotprojecten
moet worden besloten om deze ontwikkeling te stoppen? Wordt daarmee serieus
rekening gehouden? Wordt regelgeving voor de structuur en het gebruik van
het CVCS voorbereid? Die komt er toch niet pas na 2001?Grote vraagtekens zette de heer Van Dijke bij de haalbaarheid van het
streven om de SWI-centra structureel kostenneutraal te laten functioneren.
Verbetering van dienstverlening en bredere inzet van kwalificerende intake
zullen zeker leiden tot structureel hogere kosten. Op basis van welke criteria
wordt een stimuleringssubsidie gegeven? Worden alle aanloopkosten door het
Rijk vergoed? Naar verwachting zullen de kosten voor bemiddeling toenemen.
Hoe wordt voorkomen dat het SWI-proces slechts leidt tot de bouw van nieuwe
kantoren en grootschalige verhuizingen? Een goede bereikbaarheid van de SWI-centra
is van groot belang. Desondanks had hij met het oog op de bescherming van
de privacy van cliënten bedenkingen bij het inzetten van «SWI-bussen»
in dunbevolkte gebieden.Mevrouw Van Nieuwenhoven (PvdA) was blij met de nadruk die
partijen leggen op vormgeving van de samenwerking van onderop, maar maakte
duidelijk dat de ontwikkelingen sinds 1995 haar aanvankelijke enthousiasme
over het veranderingsproces hebben getemperd. Bij alles moet voorop staan
dat voor cliënten een individueel traject voor arbeidsmarktreïntegratie
en zo nodig uitkeringsverstrekking totstandkomt. Daarbij is het goed uit te
gaan van de stelling dat werk boven een uitkering gaat, maar dit mag er niet
toe leiden dat uit het oog wordt verloren dat sommigen niet aan een uitkering
zullen kunnen ontkomen. Individuele trajectbegeleiding vereist dat vraag en
aanbod goed op elkaar zijn aangesloten. Vanuit dit oogpunt is het werken met
één dossier belangrijker dan het werken op één
locatie. Wel moeten de SWI-centra goed bereikbaar zijn en moeten cliënten
ook overal goed geholpen kunnen worden. Mag ervan worden uitgegaan dat de
SWI-centra rond het jaar 2000 echt van start kunnen gaan? Omdat zij de stellige
indruk had dat het proces te traag verloopt, bepleitte zij een tijdschema
op te stellen en de Kamer iedere maand over de voortgang te rapporteren. Met
instemming nam zij kennis van voornemens inzake de procescoördinatie.
Wanneer zal worden gegrepen naar het instrument van het bestuurlijk signalement
en wat houdt dat in? Hoe staat het met de stimuleringsregeling en volgens
welke criteria worden desbetreffende subsidies verstrekt? Om welke bedragen
gaat het? Wanneer komt de samenwerkings-AMvB? Zou het niet goed zijn om naast
deze op de organisatie gerichte AMvB, te kunnen beschikken over één
AMvB voor alle materiewetten?Ook mevrouw Van Nieuwenhoven benadrukte het belang van het CVCS. Omdat
het zich nog in de pilotfase bevindt, is geen uitsluitsel te geven over regelgeving
en kosten. Wel zou duidelijk moeten zijn welke alternatieven er zijn als de
pilotprojecten aangeven dat dit cruciale onderdeel niet haalbaar is. Recente
kritiek van de registratiekamer op de uitwisseling van gegevens tussen GSD'en
en Arbvo voor de inschakeling van commerciële uitzendbureaus deed haar
vragen naar de mogelijke gevolgen van de ééndossierbenadering
voor het gegevensbeheer. Moet niet nu al worden vastgelegd voor wie bestanden
toegankelijk zijn?Kritisch was mevrouw Van Nieuwenhoven over de houding van de VNG ten opzichte
van de terechte keuze van het kabinet voor variant 3 uit het advies van de
regiegroep. Betekent de overeenstemming die uiteindelijk na overleg met de
minister is bereikt, dat wordt uitgegaan van het schaalniveau waarop de circa
219 arbeidsbureaus fungeren? Zo ja, leidt dit tot meer flexibiliteit
en meer ruimte voor samenwerking van onderop? Veel belangrijker dan de ruzies
aan de top over de verdeling van posities en verantwoordelijkheden zijn de
inspanningen op plaatselijk niveau om van onderop de samenwerking van de grond
te tillen. Vaak lukt dit niet doordat (per plaats verschillend) een der partijen
tegenwerkt. Wat doen bewindslieden aan tegenwerking door UVI's? Zij bepleitte
om een tijdstip (bijvoorbeeld 1 jan. 1998) te bepalen waarop afspraken gemaakt
moeten zijn over de wijze waarop het door het kabinet omschreven doel wordt
gehaald. Op basis daarvan zou ruimte moeten worden gelaten voor bestaande
vormen van samenwerking, ook al sluiten die soms niet geheel aan op de keuze
van het kabinet of wordt er niet door alle partijen aan deelgenomen. Uitzonderingen
op de eindsituatie moeten worden voorkomen. Departement en Kamer moeten op
het gebied van de wetgeving nog de nodige inspanningen leveren. Van groot
belang is spoedige behandeling van de Wet reïntegratie arbeidsgehandicapten
(Wet REA). Ook moeten snel besluiten worden genomen over de bundeling van
geldstromen. Hoe staat het hiermee? In het eerder genoemde tijdschema moet
worden vastgelegd hoe voor UVI's (ook financieel) de overgang van gedwongen
naar vrije winkelnering zal verlopen.Onduidelijk vond mevrouw Van Nieuwenhoven de kabinetsreactie inzake de
bemiddeling van arbeidsgehandicapten. Gezien de aandacht die de Kamer in het
verleden al vroeg voor deze groep, moet de bemiddeling in de nieuwe situatie
hoe dan ook op een hoger peil worden gebracht. Het is niet voldoende om aan
het huidige niveau vast te houden. Blijft de bemiddeling ook op lange termijn
een publieke taak en zo neen, wie is dan verantwoordelijk voor de aansturing
ervan? De kabinetsreactie suggereert namelijk dat op termijn de verplichte
inkoop door opdrachtgevers komt te vervallen. Speciale aandacht vroeg zij
voor een goede uitwisseling van gegevens tussen partijen. Als dat goed is
geregeld, zou eventueel gedacht kunnen worden aan een constructie à
la de GMD, maar terugkeer naar de oude, op zichzelf staande GMD moet worden
voorkomen. Zij steunde het pleidooi voor onderzoek naar een onafhankelijke
kwalificerende intake, niet om daar nu al toe te beslissen, maar om duidelijkheid
te hebben over de uitvoering van publieke en private taken op het moment dat
Arbvo een aparte positie op de vrije markt krijgt.Mevrouw Van Nieuwenhoven beklemtoonde dat bemiddeling van de SWI-centra
niet uitsluitend gericht mag zijn op de fases 2 en 3. Daardoor wordt indeling
in fase 4 voor de cliënt namelijk een eindpunt, terwijl via specifieke
trajecten als de WIW ook voor hem nog het nodige kan worden gedaan. Daar moeten
echter wel middelen voor beschikbaar worden gesteld. Is er een klachtrecht
voor cliënten die het niet eens zijn met hun indeling? Een zware beroepsprocedure
hiervoor achtte zij niet nodig.Zorgen maakte mevrouw Van Nieuwenhoven zich over het toezicht op de SWI-centra.
Op zich wordt terecht geconstateerd dat partijen ieder hun eigen functie behouden,
maar niet vergeten moet worden dat zij als partners binnen het SWI-centrum
op één plek samen één taak verrichten. Onduidelijk
is nog welke status de SWI-centra krijgen en welke positie het personeel krijgt.
Wordt het SWI-informatieprotocol aan de Kamer gezonden?Mevrouw Schimmel (D66) verheugde zich over het resultaat van
het overleg met de VNG over het schaalniveau van het samenwerkingsverband.
Zij had er geen moeite mee dat partijen in het SWI-proces hun positie trachten
te verdedigen, mits een goed eindresultaat voorop blijft staan. Had destijds
niet beter gekozen kunnen worden voor resultaatgerichte samenwerking dan voor
procesgerichte samenwerking? Door de keuze voor het laatste ligt de nadruk
nu te veel op de vormgeving en aansturing van structuren, terwijl het voor
alles moet gaan om de vraag: hoe kunnen mensen zo goed en snel mogelijk weer
aan werk worden geholpen? Waarom is het toch zo moeilijk om de eenloketbenadering gestalte te geven? Het belang van een goede, eenduidige aansturing
blijkt uit de verschillende geluiden uit het veld over de uitvoering van de
motie-Schimmel inzake het aanbieden van een individueel trajectplan aan herkeurde
WAO'ers. UVI's zeggen aan deze wens te voldoen, maar cliënten geven aan
zo'n aanbod niet te hebben gekregen en cijfers wijzen erop dat dit instrument
niet werkt. Het kabinet heeft voor een deel de verantwoordelijkheid voor de
aansturing op zich genomen door aan te geven in welke richting samenwerking
moet gaan en door de positie van Arbvo te versterken. Er wordt echter geen
duidelijke uitspraak gedaan over concurrentie tussen instellingen en ook wordt
de feitelijke aansturing gedelegeerd naar het decentrale niveau. Is dat wel
voldoende om ook echt invulling te geven aan de volumebeheersing? Welke bevoegdheden
krijgt het procesmanagement? Wat houdt een bestuurlijk signalement in? Wat
kan een begeleidingscommissie doen in een situatie waarin er tussen de betrokken
besturen nog verschil van mening is over de uitwerking van het proces? Zij
sloot zich aan bij vragen over het budget dat beschikbaar is voor het procesmanagement.
Welke aanloopkosten worden gefinancierd via de stimuleringsregeling? Het is
te betreuren dat er geen echt inzicht is in de kosten en baten van de gehele
SWI-operatie. Welk effect kan een negatieve uitslag van de quick scan naar
de kostenaspecten van bestaande SWI-samenwerkingsverbanden hebben voor het
totale proces?Met instemming nam mevrouw Schimmel kennis van de keuze van het kabinet
voor variant 3 uit het advies van de regiegroep. Het is de vraag of samenwerking
in deze minimumvariant voldoende tot uitdrukking komt. Arbvo krijgt nu wel
een heel grote rol. Welke rol hebben gemeenten en UVI's eigenlijk nog? Zij
komen eigenlijk pas in beeld nadat Arbvo de eerste selectie heeft verricht
en bovendien zijn zij verplicht Arbvo in te schakelen bij de toeleiding van
de cliënt naar de arbeidsmarkt. Hoe krijgt samenwerking concreet gestalte
in de samenwerkingsovereenkomst? Welke status krijgt deze overeenkomst? Zij
sloot zich aan bij vragen over de positie van het personeel in het «front
office» en over het toezicht op de SWI-centra.Dat partijen het nog niet over alles met elkaar eens zijn, leidde mevrouw
Schimmel af uit de verschillen van mening over de invulling van de kwalificerende
intake. Is er nog geen uniforme methode voor het bepalen van de afstand van
de cliënt tot de arbeidsmarkt als gevolg van verschillen van mening over
de inschakeling van instellingen of over de fase-indeling zelf? Cliënten
zullen niet altijd precies in één categorie zijn te plaatsen.
Kunnen zij tegen hun indeling in beroep gaan?Mevrouw Schimmel bepleitte spoedige duidelijkheid over het tijdstip waarop
voor activiteiten in het «back office» van de SWI-centra een eind
komt aan de gedwongen winkelnering. Vooral voor de reïntegratie van gedeeltelijk
arbeidsongeschikten is het van groot belang dat zo snel mogelijk ruimte wordt
geboden om elders in te kopen. Tegen die achtergrond zou het niet onverstandig
zijn om GAK-AI vooralsnog niet over te laten gaan naar Arbvo. Zo krijgt het
concurrentiemodel in beperkte mate al enige vorm. Bezorgd was zij over de
behartiging van de belangen van de huidige WAO'ers. Hoe denkt de minister
UVI's op dit punt te kunnen aansturen? Omdat schadelastbeperking de grootste
motivatie voor UVI's is om aan het SWI-proces deel te nemen, zullen zij zich
vooral gaan richten op het premiegestuurde deel van hun cliëntenbestand.
Wie zal zich straks dan nog verantwoordelijk voelen voor de huidige WAO'ers
die uit de landelijk uniforme basispremie worden betaald? Immers, op dat punt
kunnen de UVI's geen winst boeken. Als gevolg van Pemba ontstaat straks ook
een aparte groep gedeeltelijk arbeidsongeschikten met een eigen risico of
die werkzaam zijn bij een particulier verzekerde werkgever. Daarvoor moeten
aparte reïntegratietrajecten worden ontwikkeld. Publieke instellingen
als de UVI's komen daarmee pas in contact op het moment dat verzekeraar en
werkgever geen belangstelling meer hebben voor reïntegratie.
Welk belang heeft de UVI dan nog bij activiteiten voor dergelijke cliënten?Ook mevrouw Schimmel onderstreepte het belang van het CVCS voor het SWI-proces.
Welke alternatieven zijn er als dit niet haalbaar blijkt? Wordt in de pilotprojecten
alleen gekeken naar de technische haalbaarheid van het systeem of ook naar
het beheer ervan? Verwijzend naar kritiek van de registratiekamer op de wijze
waarop wordt omgegaan met gegevens die beschikbaar komen bij de uitvoering
van de Algemene bijstandswet, onderstreepte zij nadrukkelijk dat zeer zorgvuldig
moet worden omgegaan met gegevens die in het kader van het SWI-project beschikbaar
komen.De heer Rosenmöller (GroenLinks) benadrukte dat een kwalitatief
hoogwaardige dienstverlening door de SWI-centra niet alleen van belang is
voor de cliënt, maar ook voor de maatschappij als geheel. Samenwerking
moet leiden tot een efficiënt gebruik van overheidsmiddelen en een optimale
dienstverlening aan cliënten bij de begeleiding naar betaald werk. In
dit licht is het spijtig te moeten constateren dat er een onevenredig grote
discrepantie is tussen de gedrevenheid waarmee aan de basis wordt gestreefd
naar samenwerking en de vooral verbale wijze waarop dit in de top gebeurt.
Wat is hiervan de oorzaak? Het slagen van het SWI-proces is in grote mate
afhankelijk van de mate waarin op bestuurlijk niveau tot integratie wordt
gekomen. Ook een gedegen toezichtregime is van groot belang. Het is te betwijfelen
of met het door het kabinet voorgestane regime goed toezicht op het SWI-proces
wel is gewaarborgd.De keuze van het kabinet voor variant 3 uit het advies van de regiegroep
beschouwde de heer Rosenmöller als een minimum van waaruit kan worden
toegegroeid naar verdergaande samenwerking. Kwaliteit en intensiteit van samenwerking
zijn belangrijker dan de schaal waarop diensten worden verleend. Uiteraard
moeten SWI-diensten wel goed bereikbaar zijn voor de cliënt. Voorkomen
moet worden dat het uitgangspunt «eerst bemiddelen en dan pas een uitkering
verstrekken» ertoe leidt dat mensen die werkloos worden, onnodig lang
op een uitkering moeten wachten.De heer Rosenmöller vroeg of uit de kabinetsreactie moet worden afgeleid
dat het ontwikkelingstraject een jaar langer duurt dan werd voorzien door
de regiegroep. Ook hij drong aan op een tijdschema en regelmatige voortgangsrapportage
aan de Kamer. Hebben bewindslieden de indruk dat het ontwikkelingstraject
een «point of no return» is gepasseerd? Kan het proces alsnog
stuklopen op een voortwoekerende competentiestrijd? Had een wat strakkere
regie door het ministerie van SZW wellicht tot meer voortgang geleid dan de
veel vrijblijvender aanpak van de regiegroep? Onduidelijk is de relatie tussen
het «front office» waar samenwerking het uitgangspunt is, en het
«back office» waar sprake zal zijn van marktwerking. Hoe kan marktwerking
in de uitvoering ontstaan als de traditionele uitvoerders in het «front
office» met elkaar moeten samenwerken? Moet kostenbesparing niet expliciet
doelstelling van het samenwerkingsproces zijn? Ook hij vroeg naar alternatieven
indien het CVCS niet haalbaar blijkt. Het antwoord van de bewindsliedenDe minister bestreed, daarbij verwijzend naar de resultaten
van de enquête-Buurmeijer, dat in het SWI-proces beter een resultaatgerichte
dan een procesgerichte benadering had kunnen worden gekozen. Sinds de enquête
zijn vele veranderingen in de procesgang aangebracht. Zolang uit jaarlijkse
metingen nog niet geheel duidelijk is wat precies het resultaat daarvan is
in termen van een verhoogde reïntegratie van mensen op de arbeidsmarkt,
moet worden afgezien van het invoeren van nieuwe processen. In dat licht was
hij zeer verheugd over de brede steun van de Kamer voor de voortgang
van het SWI-proces, dat bij de huidige stand van de ontwikkelingen het «point
of no return» heeft bereikt. Daarmee is niet gezegd dat het einddoel
ook echt zal worden gehaald. Mocht het einddoel echter onverhoopt onhaalbaar
blijken dan kan evenmin worden teruggekeerd naar de oude situatie.In dit stadium kan nog niet op alle vragen antwoord worden gegeven, omdat
destijds (met instemming van de Kamer) is gekozen om dit complexe proces van
onderop vorm te geven. Zo is het aan de organisaties om (o.a. op basis van
de ervaringen in de pilotprojecten) te komen met voorstellen voor de invulling
van het management en het beheer van het personeel van de SWI-centra. In het
algemeen was de minister positief over de resultaten die worden behaald in
het bestuurlijk overleg, al moest het hem van het hart dat op dat niveau soms
zaken tot op de vierkante millimeter worden behandeld die op de werkvloer
al lang in praktijk worden gebracht. Van die vooruitgang aan de basis moet
dan ook zoveel mogelijk gebruik worden gemaakt. Al met al ging hij ervan uit
dat een periode van vier jaar reëel is voor de SWI-ontwikkeling. Aan
de hand van o.a. de rapportages aan het procesmanagement (waarover de Kamer
wordt geïnformeerd) wordt de voortgang van het proces nauwlettend gevolgd
en zal eventueel worden bijgestuurd.Hoofddoelstelling van het SWI-proces is om mensen die kortere of langere
tijd zijn aangewezen op een uitkering, zoveel mogelijk terug te geleiden naar
de arbeidsmarkt en om het efficiencyverlies als gevolg van de complexiteit
van de huidige organisatiestructuur te doen afnemen. Het slagen van het beleid
gericht op volumebeheersing is niet volledig afhankelijk van het SWI-proces.
Op dit gebied is al zeer veel bereikt door de bestaande instellingen. Er moet
nog het nodige gebeuren om kosten en baten van het SWI-proces in kaart te
brengen, omdat partijen tot nu toe nauwelijks gegevens over uitvoeringskosten
bijhielden. Dit gebrek maakt het moeilijk om een nauwkeurige kosten-batenanalyse
te maken. Naar aanleiding van het slotdocument van de regiegroep wordt de
Kamer nog nader geïnformeerd over de invulling van de subsidieregeling.De vrij scherp gestelde brief van de VNG berustte voor een deel op een
misverstand over de vormgeving van het SWI-proces. Dat wordt uitgegaan van
geüniformeerde, geautomatiseerde vacature-uitwisseling vond de minister
getuigen van onderschatting van de specifieke deskundigheid die nodig is om
de vraagzijde van de markt te doorgronden. Wel onderschreef hij de wens van
de VNG om in het belang van een goede beoordeling van de inzet van budgetten,
te komen tot een transparante inzet van middelen door Arbvo. Hierover zijn
met Arbvo goede afspraken gemaakt. Verder is in het overleg met de VNG duidelijk
gemaakt dat het kabinet er in afwijking van het advies van de regiegroep voor
heeft gekozen om duidelijkheid te scheppen over de minimumvariant waaraan
SWI-centra moeten voldoen. Dit ter voorkoming van te grote vrijblijvendheid.
Deze duidelijke keuze van het kabinet en de steun van de Kamer ervoor, impliceert
dat bewindslieden en de Kamer ook bereid moeten zijn om de verantwoordelijkheid
op zich nemen op het moment dat het proces dreigt te stokken. In die zin kan
het recente overleg met de VNG worden beschouwd als een invulling van het
instrument «bestuurlijk signalement». Het procesmanagement heeft
een belangrijke taak bij het oplossen van lokale conflicten over de uitvoering.
Behelst een conflict ook bestuurlijke aspecten, dan is behandeling op bestuurlijk
niveau de aangewezen weg, uitgaande van de intentie om in onderling overleg
en in overeenstemming met alle betrokkenen tot een oplossing te komen. In
laatste instantie is het aan de bewindslieden van SZW om knopen door te hakken.Uitgangspunt bij de ontwikkeling van het SWI-proces is, dat op basis van
variant 3 uiterlijk eind 1998 samenwerkingsafspraken worden gemaakt en dat
samenwerking voor 2001 daadwerkelijk gestalte krijgt. De fysieke inrichting
staat hier los van. Het is aan de organisaties om te bepalen
op welke plek de dienstverlening volgens de functionaliteiten uit variant
3 wordt ondergebracht. Wel riep de minister partijen op, zoveel mogelijk bestaande
gebouwen te gebruiken. Gedeconcentreerde uitvoering is mogelijk, mits wordt
gezorgd voor kwalitatief goede bereikbaarheid van de dienstverlening voor
alle cliënten in den lande. In dit verband is louter constaterend in
de kabinetsreactie aangeduid dat het schaalniveau waarop de ongeveer 219 arbeidsbureaus
fungeren een werkzaam evenwicht biedt tussen bereikbaarheid en klantenstromen
en dat dit voor werkgevers een aantrekkelijk niveau is om vacatures aan te
bieden. Dit laat onverlet dat partijen ook kunnen besluiten om vacatures aan
te bieden bij sociale diensten, in SWI-bussen, of zelfs via Internet. De relatie
die Arbvo legde tussen schaalniveau en gemeentelijke herindeling, vond hij
niet gelukkig.Voorzover op dit gebied toepasbaar kan het rapport van de commissie-Cohen
aanknopingspunten bieden voor het bepalen van de verhoudingen tussen het «front
office» en het «back office» van een SWI-centrum. De minister
bestreed dat Arbvo een overwegende rol in het «front office» krijgt.
Op basis van gezamenlijke functionaliteiten en met gebruikmaking van aanwezige
expertise zetten partijen zich daar gezamenlijk in voor cliënten. Op
kortere termijn zal worden vastgehouden aan de recent uitgezette beleidslijnen,
maar vanaf het moment dat de arbeidsvoorzieningsinfrastructuur op publiek
niveau goed functioneert en beschikbaar is, ligt het in de rede om geleidelijk
aan meer aandacht te besteden aan de organisatie van het existentieel belang.
In alle stadia is en blijft instandhouding van een publieke arbeidsvoorziening
nodig. Daartoe moet de publieke arbeidsvoorziening zelf haar zaken goed op
orde hebben. Op dat punt zijn thans grote vorderingen gemaakt. Dit jaar moeten
in het kader van de nieuwe wetgeving met Arbvo afspraken worden gemaakt over
het prestatiebudget. Arbvo weet (en dit zou bij de start van een volgend kabinet
verder kunnen worden uitgewerkt) dat er in de komende jaren vanuit het prestatiebudget
geleidelijk aan meer ruimte moet worden gecreëerd voor inkoop. Steeds
zal moeten worden getoetst hoe de verdere organisatie van het existentieel
belang zich verhoudt tot de noodzaak van een goed werkende publieke arbeidsvoorzieningsstructuur.
De eerste inkoopevaluatie (die waarschijnlijk begin 1998 beschikbaar is) zal
daarbij een belangrijke rol spelen.Over de invulling van de kwalificerende intake moeten nog praktische afspraken
worden gemaakt. Hoewel de minister uit een oogpunt van duidelijke scheiding
van belangen in de diverse fasen van het SWI-proces de gedachte aan een onafhankelijke
indicatiestelling niet op voorhand verwierp, reageerde hij toch terughoudend
op deze suggestie. Ten eerste is het de taak van Arbvo om zorg te dragen voor
de kwalificerende intake. Ten tweede moeten de vele veranderingen die sinds
de enquête in de procesgang zijn aangebracht, zich eerst in de praktijk
kunnen bewijzen. Ten derde kan onafhankelijke indicatiestelling tot gevolg
hebben dat later alsnog een indicatiestelling moet plaatsvinden om de relatie
met de arbeidsmarkt te leggen. Ook kan het een doublure van het werk van Arbvo
tot gevolg hebben. Bovendien is het de vraag of een apart instituut voor de
indicatiestelling wel onafhankelijker is dan Arbvo.Bij de ontwikkeling van het SWI-proces moet te allen tijde voor ogen worden
gehouden dat standaardisering en automatisering er niet toe mogen leiden dat
consulenten en cliënten ondergeschikt worden gemaakt aan het systeem.
Hiervan uitgaande beschouwde de minister de indeling in fasen als een vooral
administratief proces. De subjectiviteit van dit proces maakt het moeilijk
er allerhande regels en rechten aan te verbinden. Wel heeft de regiegroep
toegezegd in het slotdocument verslag te doen van de poging om een «meetlat»
te ontwikkelen die het indelingsproces wat meer objectiveert. In het vervolg
daarop zou het ook goed zijn om te bezien welke mogelijkheden er zijn voor
een klachtrecht voor cliënten zonder de fase-indeling zodanig te juridiseren
dat het gaat werken als een schijnzekerheid. De Kamer wordt hierover
geïnformeerd. Via o.a. het prestatiebudget en het WIW-traject wordt erop
toegezien dat de drift om te scoren in de bemiddeling er niet toe leidt dat
onvoldoende aandacht wordt geschonken aan degenen die in fase 4 zijn ingedeeld.
Hun kwetsbare positie eist dat in het komend najaar duidelijkheid over hun
behandeling ontstaat. De Kamer wordt hierover nader geïnformeerd bij
de begroting voor 1998.De minister onderschreef het cruciale belang van het CVCS voor het SWI-proces
en zegde toe zich samen met partijen maximaal in te spannen om dit systeem
goed van de grond te krijgen. Hoewel hij op zich het standpunt van de registratiekamer
inzake het gegevensbeheer bij de uitvoering van de Algemene bijstandswet deelde,
vond hij niet dat in het CVCS moet worden afgezien van het koppelen van gegevens.
Dat zou niet passen in de eendossierbenadering. In de Arbvo-wet (art. 74)
is hiervoor ook ruimte geschapen. Daarbij is het aan kabinet en Kamer om de
balans te bepalen tussen de bescherming van de privacy van cliënten en
een zodanig gebruik van gegevens dat het doel van het SWI-proces zo optimaal
mogelijk wordt bereikt. Op korte termijn hoopte hij over de voortgang van
het CVCS-project nadere afspraken met partijen te kunnen maken. Om precies
te kunnen bepalen welke gegevens in het CVCS moeten worden ondergebracht,
wordt een aantal pilotprojecten uitgevoerd. Aan de hand van de resultaten
hiervan en van een kosten-batenanalyse wordt de verdere ontwikkeling van het
CVCS beoordeeld. Het onverhoopt afzien ervan brengt het SWI-proces als zodanig
niet in gevaar. Standaardisering van gegevens kan gewoon doorgaan, maar de
doorgifte van dossiers zal dan handmatig blijven geschieden, hetgeen minder
efficiencywinst oplevert. Uitgaande van het door het kabinet gehanteerde beginsel
voor de financiering van het totale SWI-proces (ingezette middelen moeten
later terugverdiend kunnen worden) steunt het Rijk de pilotprojecten met een
financiële bijdrage.Er komt één samenwerkings-AMvB op basis van alle betrokken
materiewetten. De AMvB zal bepalen dat taken gezamenlijk worden uitgevoerd
op de wijze als uiteengezet in de kabinetsreactie. Zo ontstaat één
referentiekader voor het toezicht vanuit de diverse geledingen. Het procesmatig
vanuit bestaande wetgeving toewerken naar samenwerking brengt met zich mee
dat ook het toezicht vanuit bestaande structuren wordt verricht. Bundeling
van toezicht kan voortkomen uit aanpassing van de regelgeving in het kader
van de ontwikkeling van de samenwerking, maar kan daar niet op vooruitlopen.De staatssecretaris gaf eveneens aan dat de samenhang tussen
de ontwikkeling van het SWI-proces, de afhandeling van het traject OSV-2000
en het nog niet beschikbaar zijn van de wet-REA het moeilijk maakt om thans
op alle vragen diepgaand te antwoorden. De samenhang tussen de bovengenoemde
drie trajecten vergt een voortdurend zoeken naar het juiste evenwicht tussen
publieke verantwoordelijkheid en het invoeren van marktwerkingsimpulsen. Prominent
daarbij is de vraag hoe de publieke activiteiten in het «front office»
zich verhouden tot activiteiten in het «back office», waar concurrentie
een belangrijke rol speelt. Daartoe zullen samenhangende activiteiten zodanig
moeten worden georganiseerd dat naadloze aansluiting ontstaat tussen de publieke
lijn en het organiseren van het existentieel belang, i.c. marktwerking. De
suggestie dat marktwerking per definitie altijd ten koste gaat van de zwakkeren,
bestreed hij. Juist om dit te voorkomen moet er nauwe samenhang zijn met het
publieke traject. Concurrentie en de daarmee gepaard gaande financiële
prikkels kunnen ertoe leiden dat organisaties werken in een richting die voor
de overheid vanuit haar publieke verantwoordelijkheid van belang is.Door middel van sturing vanuit het LISV zullen UVI's nauw betrokken worden
gehouden bij de SWI-ontwikkeling. Verder gaf de staatssecretaris
aan in direct overleg met UVI's tot uitdrukking te hebben gebracht dat zonder
een geslaagd SWI-proces het «walhalla van de marktwerking» voor
de UVI's gesloten zal blijven. Inderdaad bedoelt de kabinetsreactie op pag.
5 aan te geven dat de overgang naar Arbvo van de werkzaamheden van GAK-AI
zodanig moet plaatsvinden dat minimaal het huidige peil van dienstverlening
kan worden gehandhaafd en dat moet worden gestreefd naar een hoger niveau.
Daartoe zal ook de Wet REA bijdragen. De voorbereiding ervan verloopt volgens
schema, zodat ervan kan worden uitgegaan dat deze per 1 januari 1998 van kracht
wordt. In het kader van OSV '95, OSV '97 en de behandeling van de Arbvo-wet
is al aangegeven waarom de werkzaamheden van GAK-AI moeten overgaan naar Arbvo.
Aan de in dat kader vastgelegde uitgangspunten moet worden vastgehouden om
te bereiken dat bij het van kracht worden van de wet REA een optimale uitgangspositie
aanwezig is. In dat verband is niet voor niets in de kabinetsreactie opgenomen
dat gestreefd moet worden naar een duidelijk herkenbare en kwalitatief hoogwaardige
eenheid binnen de Arbvo-organisatie. Dit is nodig omdat het de bedoeling is
om na verloop van tijd geleidelijk aan meer ruimte te geven voor concurrentie.De voorzitter van de commissie,WoltersDe griffier van de commissie,Van Dijk XNoot1Samenstelling: Leden: Wolters (CDA), voorzitter, Van Nieuwenhoven (PvdA),
Doelman-Pel (CDA), Biesheuvel (CDA), Vliegenthart (PvdA), ondervoorzitter,
Scheltema-de Nie (D66), Van Middelkoop (GPV), Schimmel (D66), Rosenmöller
(GroenLinks), Van Zijl (PvdA), Bijleveld-Schouten (CDA), Middel (PvdA), Van
Hoof (VVD), Noorman-den Uyl (PvdA), Adelmund (PvdA), Dankers (CDA), Giskes
(D66), Marijnissen (SP), Essers (VVD), Van der Stoel (VVD), Van Dijke (RPF),
Bakker (D66), Klein Molekamp (VVD), Van Blerck-Woerdman (VVD) en R. A. Meijer
(groep-Nijpels).Plv. leden: Terpstra (CDA), Oudkerk (PvdA), Soutendijk-van Appeldoorn
(CDA), Mulder-van Dam (CDA), Sterk (PvdA), Van Rooy (CDA), Van der Vlies (SGP),
Fermina (D66), Rabbae (GroenLinks), Van der Ploeg (PvdA), De Jong (CDA), Dijksma
(PvdA), M. M. H. Kamp (VVD), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Apostolou (PvdA), Ten
Hoopen (CDA), Van Boxtel (D66), J. M. de Vries (VVD), B. M. de Vries (VVD),
Leerkes (Unie 55+), Van Vliet (D66), Hofstra (VVD), Hoogervorst (VVD) en Nijpels-Hezemans
(groep-Nijpels). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25000-XV-68.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl