Wijziging van de Telecommunicatiewet in verband met de Nota frequentiebeleid 2005; Nota van wijziging; Vierde nota van wijziging
Staten-Generaal — Kamerstuk Nota van wijziging
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST141105
 2009-2010
 
 31 412
 Wijziging van de Telecommunicatiewet in verband met de Nota frequentiebeleid
2005
 
 
 
 
 Nr. 
 19
 VIERDE NOTA VAN WIJZIGING
 Ontvangen 23 februari 2010
 Het voorstel van wet wordt gewijzigd als volgt:
 
 Na onderdeel Aa wordt een nieuw onderdeel ingevoegd, luidende:
 Ab
 Na artikel 7.8 wordt een nieuw artikel ingevoegd, luidende:
 Artikel 7.9
 Bij ministeriële regeling kunnen voorschriften worden gesteld met
betrekking tot het door een aanbieder van een openbaar elektronisch communicatienetwerk
of openbare elektronische communicatiedienst innen van gelden verschuldigd
voor andere diensten dan het door hem geleverde openbare elektronische communicatienetwerk
of de door hem geleverde openbare elektronische communicatiedienst.
 Toelichting
 Het bij deze nota van wijziging voorgestelde artikel 7.9, en de nadere
regelgeving die hierop zal worden gebaseerd, heeft tot doel de kwetsbare positie
van consumenten ten aanzien van bijvoorbeeld sms-dienstverlening te versterken.
Het is de bedoeling om bij ministeriële regeling te regelen aan welke
voorschriften moet zijn voldaan, wil de aanbieder van een openbaar elektronisch
communicatienetwerk of openbare elektronische communicatiedienst (hierna:
operator) incassodiensten mogen verrichten betreffende andere diensten dan
de door hem geleverde openbare elektronische communicatiedienst. Deze andere
diensten zullen voornamelijk contentdiensten betreffen. Een voorbeeld van
een dergelijke contentdienst betreft de zogenaamde «Premium SMS-diensten».
Dit zijn diensten waarbij een operator namens de sms-dienstverlener voor het
versturen dan wel ontvangen van een SMS-bericht bij de eindgebruiker kosten
in rekening brengt, waarvan het tarief kan afwijken van het tarief dat door
de operator normaliter bij de eindgebruiker in rekening wordt gebracht voor
het versturen van sms-berichten.
 Met deze regelgeving wordt bereikt dat een operator alleen onder strikte voorwaarden op zijn eigen factuur voor de door hem geleverde elektronische
communicatiediensten kosten mag opnemen, die in rekening worden gebracht voor
de levering van contentdiensten. In geval van een prepaidkaart mogen alleen
bij voldoening aan dezelfde strikte voorwaarden kosten voor contentdiensten
van het beltegoed worden afgeschreven. Is niet aan deze voorwaarden voldaan,
dan mag de betaling voor contentdiensten niet via de factuur voor de elektronische
communicatiedienst plaatsvinden. De contentleverancier zal dan een andere
wijze van betaling moeten regelen.
 Op dienstverlening is in principe Richtlijn nr. 2006/123/EG van het Europees
Parlement en de Raad van de Europese Unie van 12 december 2006 (Pb EU
L 376) (Dienstenrichtlijn) van toepassing. De Dienstenrichtlijn beoogt het
vrij verkeer van diensten binnen de Europese Unie te bevorderen en stelt daarom
strenge eisen aan het opleggen van beperkingen aan dienstverleners. Met de
voorgestelde regelgeving worden beperkingen opgelegd aan de (incasso)diensten
die een operator mag verrichten ten aanzien van de levering van contentdiensten.
Het beperken van de verlening van incassodiensten door operators is toegestaan
op grond van artikel 2, tweede lid, onderdeel b, van de Dienstenrichtlijn.
Deze bepaling stelt namelijk dat financiële diensten, met inbegrip van
de diensten die zijn opgenomen in bijlage I bij Richtlijn 2006/48/EG betreffende
de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen,
zijn uitgezonderd van de werkingssfeer van de Dienstenrichtlijn. Aangezien
onderdeel 4 van bijlage I van Richtlijn 2006/48/EG betalingsverrichtingen
noemt, mogen aan het verrichten van incassodiensten beperkingen worden opgelegd.
De vereisten voor het mogen verrichten van een incassodienst ten behoeve van
contentleveranciers zullen worden opgenomen in een ministeriële regeling.
De reden dat gekozen is voor een ministeriële regeling is de volgende.
De beoogde maatregelen behelzen vrij specifieke waarborgen die relatief snel
aan de ontwikkelingen binnen de markt moeten kunnen worden aangepast. Daarnaast
zal het zo kunnen zijn dat de noodzakelijke waarborgen niet voor elke contentdienst
gelijk hoeven te zijn. Wanneer blijkt dat voor een bepaalde contentdienst
andersoortige waarborgen gewenst zijn, kan hier makkelijk op worden ingesprongen.
 
 Volledigheidshalve zij opgemerkt dat ook op grond van het Europese regelgevende
kader voor de elektronische communicatiesector nadere voorschriften kunnen
worden gegeven aan aanbieders van openbare elektronische communicatiediensten,
die er op zijn gericht de consument te beschermen. In verband met de facturering
van andere diensten dan de geleverde elektronische communicatiedienst mogen
specifieke voorschriften voor de presentatie van die vorderingen op de factuur
worden gegeven. Daarmee kan worden bereikt dat het voor de consument onmiddellijk
duidelijk is welke bedragen verschuldigd zijn voor de elektronische communicatiedienstverlening
en welke bedragen betrekking hebben op andere vorderingen, zoals die ten aanzien
van geleverde contentdiensten. Dergelijke voorschriften kunnen op basis van
het voorgestelde artikel 7.9 worden gegeven.
 
 Samengevat komt het beoogde systeem neer op het volgende: de wet biedt
een grondslag die het mogelijk maakt de incasso voor andere diensten dan de
openbare elektronische communicatiedienst aan voorschriften te verbinden.
Het gaat dan om de betaling van kosten van andere diensten dan die de operator
in rekening brengt voor de door hem verrichte elektronische communicatiedienst.
Die voorschriften zijn er op gericht de consument de bescherming te bieden,
waar in de motie Gerkens (Kamerstukken II 2009 – 2010, 31 412,
nr. 17) om wordt gevraagd.
 
 De voorschriften waaraan moet zijn voldaan kunnen gericht zijn op de operator,
maar kunnen consequenties hebben voor andere partijen. Zo zou gedacht kunnen
worden aan een systeem, waarin operators alleen incassodiensten mogen verrichten
voor partijen die schriftelijk hebben verklaard een gedragscode na te zullen
leven, die minimaal voldoet aan in de ministeriële regeling opgenomen
voorschriften. Voorts zou het kunnen gaan om eisen die zien op de wijze waarop
de factuur van de operator wordt ingericht, zodat voor de consument voldoende
transparant is welke kosten voor welke diensten in rekening worden gebracht
en welke gevolgen er zijn verbonden aan het niet betalen van die verschillende
categorieën kosten.
 De nadere uitwerking kan nu nog niet tot in detail worden gegeven. Dat
zal in de komende tijd gebeuren en daarbij zullen ook de betrokken partijen
worden gehoord. Vanzelfsprekend zijn mijn uitgangspunten in de brief en de
wensen van de Kamer, zoals die in de motie zijn aangegeven, daarbij leidend.
Bij die nadere uitwerking zal moeten worden bezien waar het aangescherpte
systeem van zelfregulering te kort schiet, welke waarborgen in elk geval wettelijk
moeten worden verankerd en wat de fasering van maatregelen moet zijn als systemen
moeten worden aangepast. Bij de keuze van de te nemen maatregelen moet ook
worden gekeken naar de kosten voor de bedrijfstak. Het is immers van belang
dat de «bonafide»contentdienstverlening gewoon doorgang kan vinden
en niet met aanzienlijke kostenstijgingen worden geconfronteerd.
 
 De verdere uitwerking in de ministeriële regeling zal spoedig ter
hand genomen worden. Op de meeste van deze punten is nog nader overleg met
de sector nodig, onder meer over de technische en financiële consequenties
van de uitwerking en over de doelmatigheid van de maatregel. Het is denkbaar
dat met een combinatie van een (beperkt) aantal maatregelen de belangen van
consumenten voldoende zijn gewaarborgd en beschermd. Ook is van belang welke
maatregelen de sector, in het bijzonder de operators, voor ogen staat. Gebleken
is dat bij de operators een grote bereidheid bestaat om scherpe voorwaarden
te verbinden aan het verrichten van incasso voor sms-contentdiensten. De gedachten
en voorstellen van de operators zullen bij de nadere uitwerking worden meegenomen.
Bij de uiteindelijke vormgeving van de genoemde maatregelen, waaronder die
met betrekking tot contentdiensten, zal voorts worden bezien hoe de voorgenomen
maatregelen passen binnen de Europeesrechtelijke regels met betrekking tot
elektronische communicatie, met oneerlijke handelspraktijken en met betrekking
tot diensten op de Europese markt.
 
 De staatssecretaris van Economische Zaken,
 F. Heemskerk