Wet inburgering in het buitenland; Brief minister over het oneigenlijk gebruik van het gemeenschapsrecht, de zogenaamde België-route
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29700, nr. 31

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

15-12-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

29700 nr. 31

08-12-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29700Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 700Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 in verband met het stellen van
een inburgeringsvereiste bij het toelaten van bepaalde categorieën vreemdelingen
(Wet inburgering in het buitenland)nr. 31BRIEF VAN DE MINISTER VOOR VREEMDELINGENZAKEN EN INTEGRATIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 8 december 2005Hierbij doe ik gestand mijn toezegging gedaan tijdens de behandeling op
22 maart 2005 van de Wet inburgering in het buitenland betreffende oneigenlijk
gebruik van gemeenschapsrecht, de zgn. België-route (Handelingen II 2004/05,
nr. 62, blz. 4002–4041). Er is toen door de leden Sterk en Dijsselbloem
vooral gevraagd naar de omvang van het misbruik en de mogelijkheid om er tegen
op te treden. De reden voor de verlate beantwoording is gelegen in complexe
bevoegdheidsverdeling ten aanzien van huwelijk/inschrijving in de gemeente/immigratie/integratie
in België en de daarmee samenhangende moeilijkheid om de juiste gegevens
te genereren.Voordat ik inga op deze twee specifieke vragen wil ik, in aanvulling op
mijn brieven van november 2004 in antwoord op de vragen van de leden Sterk
en Dijsselbloem (Aanhangsel Handelingen II, vergaderjaar 2004–2005,
nr. 426 en Aanhangsel Handelingen II, vergaderjaar 2004–2005, nr. 334),
deze problematiek nogmaals uiteen zetten omdat ik merk dat daar nog enige
onduidelijkheid over bestaat. Hierbij zal ik ook de informatie betrekken die
is verkregen uit contacten met België.De term «België-route» is eigenlijk een fenomeen dat
zich in theorie uitstrekt tot de hele Europese Unie. Het gaat als volgt in
zijn werk. Een Nederlander (eventueel genaturaliseerd) vestigt zich tijdelijk
in België. Door daar bijvoorbeeld te gaan werken of studeren maakt deze
Nederlander gebruik van het Europese recht van vrij verkeer van personen en
ontleent zodoende rechten aan het gemeenschapsrecht (hij/zij wordt gemeenschapsonderdaan).
Vervolgens doet deze in België gevestigde Nederlander een aanvraag tot
gezinsvorming of gezinshereniging met een gezinslid uit een derde land dat
nog geen wettig verblijf in die andere lidstaat heeft.In dat geval past België gemeenschapsrecht toe. Dit houdt in dat
de betrokkenen weliswaar moeten voldoen aan een inkomensvereiste en een woonruimtevereiste, maar hoeven niet te beschikken over een machtiging
tot voorlopig verblijf. Ook worden geen eisen gesteld op het gebied van inburgering.
De exacte voorwaarden worden omschreven in de wet van 15 december 1980
betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en
de verwijdering van vreemdelingen. De mogelijkheid voor Belgen en EER-onderdanen
voor gezinshereniging en gezinsvorming wordt geregeld in artikel 40 van deze
wet. Meer uitleg over het recht op gezinshereniging wordt verstrekt in de
omzendbrief (vergelijkbaar met de circulaire in Nederland) van 11 juli
2001 betreffende de documenten die moeten worden overgelegd om een visum te
verkrijgen met het oog op het sluiten van een huwelijk in België of om
een visum voor gezinshereniging te verkrijgen op grond van een huwelijk voltrokken
in het buitenland.Daarnaast heeft de toenmalige Belgische Minister van Binnenlandse Zaken,
de heer Duquesne, een omzendbrief gezonden inzake de aanvraag tot verblijf
of vestiging in België. Deze omzendbrief van 21 oktober 2002 betreft
de aanvraag tot verblijf of vestiging in België door de familieleden
van een onderdaan van een lidstaat van de EER of van een Belg, die niet in
het bezit zijn van de vereiste documenten om het Belgisch grondgebied te mogen
betreden. Hiermee heeft de Belgische overheid uitvoering willen geven aan
het arrest van het Hof van Justitie van de EG in de zaak MRAX (HvJ zaak C-459/99
van 25 juli 2002) waarbij bepaald werd (voor zover hier van belang) dat
een lidstaat een onderdaan van een derde land geen toegang mag ontzeggen of
een verblijfsvergunning mag weigeren enkel op grond van het feit dat die persoon
geen geldige identiteitskaart, geldig paspoort of in voorkomend geval een
visum, kan overleggen. Het is voldoende dat betrokkenen kunnen aantonen gehuwd
te zijn of anderszins een familierechtelijke betrekking tot elkaar te hebben.Al met al zijn deze regels aanmerkelijk soepeler dan de eisen die Nederland
stelt ten aanzien van (huwelijks)partners, met name waar het gezinsvorming
betreft, van Nederlanders. Dat geldt in versterkte mate na inwerkingtreding
van de Wet inburgering in het buitenland.Zodra de echtgenoot van de in België verblijvende Nederlander in
het kader van gezinsvorming legaal verblijf heeft gekregen in België,
heeft hij of zij een afgeleid recht op vrij verkeer en vrije vestiging op
grond van het gemeenschapsrecht. Op basis van het vrij verkeer van personen
kan de gezinsband die in één lidstaat van de Europese Unie bestaat
en waaraan rechten worden ontleend, in beginsel niet worden verbroken doordat
de Europese onderdaan (in dit geval de Nederlander) zich verplaatst naar een
andere EU lidstaat. I.c. kan het in België gevormde gezin zich dus als
zodanig naar Nederland verplaatsen en hoeft daarbij slechts aan beperkte eisen
te voldoen. Deze eisen zien op het aantonen van de gezinsband, de afwezigheid
van gevaar voor de openbare orde en nationale veiligheid en een beperkte inkomenseis
waaraan in elk geval wordt voldaan als geen beroep wordt gedaan op de openbare
kas. De echtgenoot kan aldus niet worden onderworpen aan het Nederlandse mvv-vereiste
en dus binnenkort de vereiste inburgering in het buitenland. Ook worden zij
na inreis niet inburgeringsplichtig in Nederland, aangezien zij hun verblijfsrecht
ontlenen aan het gemeenschapsrecht inzake het vrije personenverkeer en verplichte
inburgering daarop een ontoelaatbare beperking zou vormen.Het is van belang op te merken dat hetgeen hier omschreven is, niet in
strijd is met nationaal of gemeenschapsrecht. Er is, indien de voorwaarden
worden nageleefd, dan ook geen sprake van misbruik. Het vrije verkeer van
personen binnen de Unie en het vervallen van binnengrenzen is een belangrijke
verworvenheid van het Europese integratieproces. Daaraan wil ik dan ook geen
afbreuk doen. Wel wil ik kunnen optreden tegen mensen die het
gemeenschapsrecht misbruiken om aan nationale wetgeving te ontkomen.Het is daarom van belang steeds nauwkeurig te controleren of er geen sprake
is van fraude. De inspanningen die van betrokkenen worden gevergd om gebruik
te maken van «de België-route» zijn immers niet gering: betrokkenen
moeten zich vestigen in België en daar werk zoeken en vinden, dan wel
studeren of zich als economisch niet-actieven vestigen, terwijl zij dan wel
over voldoende inkomsten moeten beschikken. Zodra dat gelukt is en de gezinsvorming
een feit is, moeten zij zich weer verplaatsen naar Nederland. Het risico van
fraude, bijvoorbeeld door alleen op papier naar België te verhuizen,
ligt hier op de loer. Om hier goed zicht op te krijgen is goede samenwerking
met de Belgische autoriteiten onontbeerlijk.Uit bilaterale contacten is gebleken dat de Belgische overheid tot zulke
samenwerking zeer wel bereid is. Het is immers ook in het Belgische belang
om tegen misbruik op te treden. Dit belang is in de eerste plaats gelegen
in de overbelasting van de Belgische administratie waarvoor wordt gevreesd.
Daarnaast zijn de Nederlanders die van de «België-route»
gebruik maken in veel gevallen waarschijnlijk onvoldoende kapitaalkrachtig
om aan de Nederlandse voorwaarden voor gezinsvorming te voldoen en België
vreest daarom dat betrokkenen op enig moment een beroep zullen doen op de
Belgische openbare kas. Daarnaast vrezen zij dat de Nederlanders gebruik zullen
maken van de uitgebreidere mogelijkheden tot verruimde gezinshereniging die
België biedt. Als de Nederlanders zich uiteindelijk blijvend in België
vestigen, is het risico van een beroep op de openbare kas nog reëler.De belangrijkste maatregel van de Belgische autoriteiten is de controle
op de huisvesting die zij standaard uitvoeren om na te gaan of degene die
zich in België vestigt ook daadwerkelijk woonachtig is op het aangegeven
adres. Omdat de beschreven problematiek zich niet tot Nederland en België
beperkt maar zich in theorie uitstrekt tot het gehele grondgebied van de EU
waarop het vrij verkeer van personen van toepassing is, ligt ook volgens België
een definitieve oplossing in Europees verband het meest in de rede. Een aanknopingspunt
daarbij biedt de nieuwe richtlijn betreffende het recht van vrij verkeer en
verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en
hun familieleden (Richtlijn 2004/38/EG). Deze richtlijn codificeert de bestaande
wetgeving op het gebied van vrij verkeer van personen in de Unie en dient
op 30 april 2006 in alle lidstaten geïmplementeerd te zijn. Hierin
is opgenomen dat de lidstaten de nodige maatregelen kunnen nemen om een in
deze richtlijn neergelegd recht in geval van rechtsmisbruik of fraude, zoals
schijnhuwelijk, te ontzeggen, te beëindigen of in te trekken (artikel
35).Eén van de elementen die bij de België-route speelt, is het
feit dat als een Nederlander zich in België vestigt, gemeenschapsrecht
op hem van toepassing is en dus slechts aan gemeenschapsrecht getoetst wordt
indien hij om gezinsvorming- of hereniging verzoekt. Dat geldt niet alleen
in België; als een Duitser zich in Nederland vestigt en vervolgens verzoekt
om gezinsvorming met zijn Chileense partner, wordt dat bij de huidige stand
van het gemeenschaprecht aangenomen dat gemeenschapsrecht van toepassing is.
In een Zweedse zaak die aanhangig is bij het Hof van Justitie van de EG en
waarin Nederland schriftelijke opmerkingen heeft gemaakt, C-1/05, Jia vs. Migrationsverket, is dit beginsel ter discussie
gesteld. Naar aanleiding van het Akrich-arrest (zaak C-109/01, HvJ 2003, I-09607)
is de Nederlandse regering tot de overtuiging gekomen, in navolging van het
Verenigd Koninkrijk, dat indien er sprake is van immigratie
van een onderdaan van een derde land vanuit een derde land naar een EU lidstaat, het nationale migratierecht van die lidstaat en niet het
gemeenschapsrecht inzake het vrije personenverkeer van toepassing is. Slechts
indien er sprake is van doormigratie van een onderdaan
van een derde land, dat al wettig verblijf in een lidstaat heeft, van de ene
lidstaat naar de andere, kunnen rechten ontleend worden aan gemeenschapsrecht.
Concreet zal dit betekenen dat de in Nederland verblijvende Duitse onderdaan
die gezinsvorming met zijn Chileense partner verzoekt, moet voldoen aan de
in Nederland geldende voorwaarden voor gezinsvorming op grond van de Vreemdelingenwet
2000. In afwachting van de uitspaak van het HvJEG in de zaak Jia vs. Migrationsverket wordt in Nederland overigens het huidige
recht gehandhaafd, maar op den duur kan dit een belangrijke beleidswijziging
met zich brengen die ook invloed kan hebben op de «België-route»;
in dergelijke gevallen is niet het gemeenschapsrecht inzake het vrije personenverkeer
van Unieburgers bepalend voor de eerste toelating van gezinsleden die onderdaan
zijn van een derde land, maar het nationale recht. Overigens zal een positieve
uitspraak in deze zaak slechts een beperkte invloed hebben op de «België-route».
Immers, zolang Nederland strengere eisen stelt aan gezinsmigratie dan de ons
omringende landen, zal er altijd een aantrekkingskracht van deze landen blijven
uitgaan.In antwoord op de gestelde vragen naar de omvang van de genoemde problematiek,
de toe- of afname van het aantal Nederlanders die gebruik maken van de «België-route»,
kan ik het volgende opmerken. In eerder overleg hierover met uw Kamer heb
ik reeds opgemerkt dat mij signalen hebben bereikt, met name vanuit Antwerpen,
die erop wijzen dat er een toename is in het aantal Nederlanders dat in België
beroep doet op gezinshereniging (in België wordt administratief geen
onderscheid gemaakt tussen gezinsvorming en gezinshereniging). Deze signalen
bereiken mij nog steeds en hebben inmiddels ook betrekking op de Limburgse
grensgemeenten en van andere gemeenten met een grote aanwezigheid van Turken
en Marokkanen, tot aan de Franse grens. Harde cijfers over aantallen zijn
echter onmogelijk te geven, gezien het feit dat de Belgische administratie
weliswaar de nationaliteit registreert van de derdelander die zich in het
kader van gezinshereniging in België vestigt, maar niet van de referent.
De signalen zijn dus afkomstig van de indrukken van individuele ambtenaren.Wel is gebleken dat het aantal in België ingeschreven Nederlanders
(blijkend uit de afgifte van het Attest van Immatriculatie, vergelijkbaar
met het verblijfsstempel in Nederland) is toegenomen van 11 381 in 2002,
15 101 in 2003 tot 21 868 in 2004, waarna het aantal weer is afgenomen
tot 18 428 in de eerste helft van 2005. Het gaat hier, zoals gezegd,
niet om instroomcijfers, maar om de aantallen Nederlanders die in de desbetreffende
perioden in Belgie waren ingeschreven. Ook de gemeente Antwerpen heeft inzage
gegeven in cijfers die aantonen dat het aantal in Antwerpen ingeschreven Nederlanders
sterk is toegenomen tussen de jaren 2000 tot en met 2004 (geleidelijk groeiend
van 525 in 2000 tot 930 in 2004). Een onderzoek naar de naam en de geboorteplaats
van deze Nederlanders heeft uitgewezen dat een zeer groot aantal van deze
mensen van oorspronkelijk niet-Nederlandse afkomst is. Deze cijfers geven
op zichzelf genomen nog geen indicatie van het aantal Nederlanders dat gebruik
maakt van de «België-route» omdat deze term impliceert dat
er sprake is van oneigenlijk gebruik, terwijl daarvan natuurlijk helemaal
geen sprake hoeft te zijn. Daarnaast is eerder al opgemerkt dat deze manier
om Nederlands migratierecht te omzeilen in theorie via alle EU lidstaten waartussen
vrij personenverkeer bestaat, gerealiseerd kan worden.In antwoord op de vraag van uw Kamer welke maatregelen ik zal nemen om
op te treden tegen misbruik van gemeenschapsrecht teneinde nationaal
migratierecht te omzeilen, wil ik het volgende opmerken. Eerder heb ik reeds
opgemerkt dat ik een voorstander ben van het beginsel van vrij verkeer van
personen binnen de EU en daaraan ook niet wil tornen. Indien er bijvoorbeeld
Nederlanders bij de Europese instellingen in België werkzaam zijn en
zij daar een gezin hebben gevormd, mag het duidelijk zijn dat deze gezinsleden
bij terugkomst in Nederland welkom zijn. Wèl wil ik optreden tegen
elke vorm van misbruik. Ik heb hiervoor reeds opgemerkt dat hiervoor samenwerking
met België wordt gezocht. Momenteel worden afspraken gemaakt omtrent
het uitwisselen van informatie tussen de Belgische en Nederlandse autoriteiten.
Hierbij kan worden gedacht aan de mogelijkheid voor de Belgische autoriteiten
om bij hun Nederlandse collega’s informatie in te winnen over de feitelijke
verblijfsplaats van een Nederlander over wie zij twijfels hebben.Uit het voorgaande blijkt dat het overkoepelende thema oneigenlijk gebruik
van gemeenschapsrecht, in het bijzonder het vrij verkeer van personen, ook
op de Europese agenda thuishoort. Naarmate bijvoorbeeld de invoering van de
inburgeringsplicht ook in andere EU lidstaten voortschrijdt, zullen ook onderdanen
van die landen geneigd zijn te zoeken naar «sluiproutes». Ik zal
daarom ook in Europees verband de vraag aan de orde stellen hoe voorkomen
kan worden dat het vrije verkeer van personen een dekmantel wordt van mensen
die niet bereid zijn in te burgeren of anderszins te investeren in het land
en de samenleving waarin zij wensen te worden opgenomen. Ook de verdere harmonisering
van Europees migratierecht zal ertoe bijdragen dat van een «België-route»
op langere termijn geen sprake kan zijn.De Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie,M. C. F. Verdonk 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29700-31.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl