Beleidsdoorlichting Buitenlandse Zaken; Brief van de Minister voor Ontwikkelingssamenwerking
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31271, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

16-11-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31271 nr. 1

09-11-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam1. De betrokkenheid van de overheid bij srgr en hiv/aids
is gerechtvaardigd2. De rol van de rijksoverheid: beleid en uitvoering3. Toetsing van de beleidsdoelstellingen4. Inzet van instrumenten en gebruik van kanalen5.1 Resultaten van het beleid: internationale NGO’s5.2 Resultaten van het beleid: hiv/aids programma’s
en projecten in Sub-Sahara Afrika6. Dilemma’s
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 31271, nr. 1 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31271Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 271Beleidsdoorlichting Buitenlandse Zakennr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VOOR ONTWIKKELINGSSAMENWERKINGAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 9 november 2007Met deze brief bied ik u, mede namens de minister van Buitenlandse Zaken,
de beleidsdoorlichting aan1, opgesteld door de
Inspectie Ontwikkelingssamenwerking en Beleidsevaluatie (IOB), betreffende
het begrotingsartikel 5, operationele doelstellingen 5.4 (een halt aan de
verspreiding van hiv/aids, malaria en andere levensbedreigende ziekten) en
5.5. (een wereldwijde betrokkenheid voor seksuele en reproductieve gezondheid
en rechten (srgr) en het onverkort uitvoeren van de Caïro-agenda).Vanaf begin jaren negentig zijn aidsbestrijding en het bevorderen van
srgr steeds belangrijker beleidsterreinen geworden in het buitenlands beleid.
Ook werd steeds duidelijker dat de aidsepidemie en gebrekkige srgr multisectorale
problemen zijn die geïntegreerd moeten worden aangepakt, dus niet alleen
vanuit de gezondheidsector. Internationaal groeit het inzicht dat de aanpak
van aids en het verbeteren van srgr cruciaal zijn voor de ontwikkeling van
landen.In het kabinetsbeleid is bereiking van de MDG-doelstellingen per 2015
een centraal uitgangspunt. Beide genoemde operationele doelstellingen dragen
direct bij aan vier van de acht MDG’s (nl. 3, 4, 5 en 6). Daarmee is
de beleidsdoorlichting zeer tijdig en zijn de uitkomsten behulpzaam bij het
verder vormgeven van onze agenda.Op basis van de beleidsdoorlichting heb ik een beleidsreactie opgesteld
waarin ik nader inga op de bevindingen, conclusies en dilemma’s. Als
centrale boodschap uit de doorlichting distilleer ik dat het beleid over het
algemeen goed tot zeer goed is, doch dat uitvoering en toepassing meer aandacht
verdienen.Ik stel voor dat bespreking van de beleidsdoorlichting, alsmede mijn beleidsreactie
daarop, onderdeel kan uitmaken van overleg met uw Kamer over de begroting
van Buitenlandse Zaken dan wel over mijn reeds eerder aan u toegezonden beleidsbrief.De minister voor Ontwikkelingssamenwerking,A. G. Koenders Beleidsreactie van de minister voor Ontwikkelingssamenwerking
mede namens de minister van Buitenlandse Zaken m.b.t. de IOB-beleidsdoorlichting
inzake begrotingsartikel 5, operationele doelstellingen: 5.4 (een halt aan
de verspreiding van hiv/aids, malaria en andere levensbedreigende ziekten)
en 5.5. (een wereldwijde betrokkenheid voor seksuele en reproductieve gezondheid
en rechten en het onverkort uitvoeren van de Caïro-agenda).In mijn reactie volg ik de opbouw van hoofdstuk 9 van de IOB-beleidsdoorlichting «Conclusies
en dilemma’s».1. De betrokkenheid van de overheid bij srgr en hiv/aids
is gerechtvaardigdIk kan deze conclusie geheel onderschrijven.2. De rol van de rijksoverheid: beleid en uitvoeringInderdaad zijn de uitgangspunten, doelen en prioriteiten voor de Nederlandse
inzet op het terrein van aids-bestrijding en het verbeteren van seksuele en
reproductieve gezondheid en rechten (srgr) helder geformuleerd. Ik vind wel
dat het beleid actualisering en verdieping behoeft en daar zal ik in de komende
tijd aan werken.Er is, zo stelt IOB, naast de inspanningen van de EU ruimte voor een eigen
Nederlands buitenlands beleid gericht op aids en srgr. Dit betreft vaak heikele
onderwerpen, die voor Nederland belangrijk zijn en waarmee ervaring en kennis
is opgedaan, zoals het opkomen voor de seksuele en reproductieve rechten van
mannen en vrouwen, het geven van seksuele voorlichting aan jongeren, het voorkomen
van ongewenste zwangerschappen, de onderkenning van het belang van veilige,
legale abortus, en hiv-preventie voor kwetsbare groepen, zoals jongeren, mensen
met hiv, injecterende drugsgebruikers, mannen die seks hebben met mannen (MSM)
en sekswerkers.De constatering van IOB rechtvaardigt eveneens te meer de functie van
aidsambassadeur. Zijn inzet blijft van groot belang voor het uitdragen van
en vormgeven aan het Nederlandse hiv-aids en srgr beleid. 3. Toetsing van de beleidsdoelstellingenIOB bevestigt dat het Nederlandse srgr en hiv/aids beleid volledig in
overeenstemming is met internationale afspraken. Dat op zich is weinig verrassend.
Nederland is immers actief betrokken geweest bij de totstandkoming van bijvoorbeeld
de Caïro agenda (1994), het Platform for Action van de wereldvrouwenconferentie
in Peking (1995), de VN Declaration of Commitment on HIV/Aids (2001), de Politieke
Verklaring aangaande hiv/aids aangenomen tijdens de VN High Level Meeting
in 2006 en de formulering van de Millennium ontwikkelingsdoelstellingen. Ik
ben trots op de voortrekkersrol die Nederland gespeeld heeft t.b.v. de recentelijk
aangenomen nieuwe «target» behorende bij MDG 5, universele toegang
tot reproductieve gezondheid. De Nederlandse inbreng beperkt zich echter niet
tot de totstandkoming van internationale afspraken; ik ben blij met de constatering
van IOB dat Nederland zich prominent opstelt op internationale fora en implementatie
van internationale afspraken op het gebied van aids en srgr met verve verdedigt.
Nederland staat bekend als pleitbezorger van mensenrechten en heeft de reputatie
niet bang te zijn ook omstreden onderwerpen aan te kaarten. Mijn inzet is
dat Nederland deze reputatie behoudt en vasthoudt aan deze consequente en
uitgesproken stellingname. En natuurlijk is bevorderen van de
uitvoering van deze afspraken het allerbelangrijkste.4. Inzet van instrumenten en gebruik van kanalenIOB constateert dat de Nederlandse inzet voor srgr en hiv/aids in internationaal
verband overwegend succesvol is geweest. Dat is een belangrijke constatering;
het betekent dat Nederland op de goede weg is.Financiële steun aan multilaterale organisaties, zoals UNAIDS en
UNFPA, het Global Fund to Fight Aids, Tuberculosis and Malaria (GFATM), internationale
NGO’s en de bilaterale inzet in de gezondheidssector hebben daadwerkelijk
bijgedragen aan hiv-preventie, zorg en behandeling, en aan het verbeteren
van de seksuele en reproductieve gezondheid en rechten van mannen en vrouwen.
Door het versterken van gezondheidssystemen hebben meer mensen toegang gekregen
tot de daartoe onontbeerlijke basiszorg.IOB constateert echter ook dat het beschikbare instrumentarium ontoereikend
is voor de uitvoering van de beleidsprioriteiten. Door onder andere het ontbreken
van flexibele fondsen en de geringe mogelijkheden voor ondersteuning van zowel
internationale NGO’s als lokale NGO’s, zijn er slechts beperkte
mogelijkheden om specifieke onderdelen van het beleid te ondersteunen. Dit
vind ik een ernstige zaak. Het instrumentarium moet ondersteunend zijn om
beleidsdoelstellingen te realiseren en mag geen belemmering vormen voor de
beleidsuitvoering.Een andere conclusie die mij zorgen baart, is de constatering dat er nog
nauwelijks sprake is van een integrale aanpak van srgr en hiv/aids binnen
het buitenlands beleid: slechts binnen gezondheid en onderwijs is er structureel
aandacht. Ervaring leert dat alleen voortgang kan worden geboekt wanneer hiv/aids
en srgr op verschillende beleidsterreinen worden aangepakt en deze op politiek
niveau worden geadresseerd. Teneinde deze agenda alsmede de voortgang daarvan
te bewaken heb ik een separate staf ingesteld onder leiding van de Directeur-Generaal
Internationale Samenwerking.IOB constateert dat de beschikbare middelen voor hiv/aids de afgelopen
jaren licht zijn toegenomen, en die voor srgr licht zijn afgenomen. Voor beide
onderwerpen is internationaal beschikbare financiering echter ontoereikend.
In het licht van de beperkte voortgang met betrekking tot de MDGs 5 en 6,
en omdat ik deze onderwerpen van groot belang vind voor de empowerment en
kansen van mannen en vrouwen, meisjes en jongens, zal ik de financiële
inzet voor hiv/aids handhaven en die voor srgr verhogen. Dit heb ik reeds
aangekondigd in mijn beleidsbrief «Een zaak van iedereen».Daarnaast is het van belang dat ook andere landen zich houden aan de overeengekomen
doelstelling om 0.7% van hun bruto nationaal product te besteden aan
ontwikkelingssamenwerking. Wellicht dat het «Meerpartijen Initiatief
HIV/AIDS» van Uw Kamer hierin een rol kan spelen door bijvoorbeeld parlementariërs
in andere landen hier op aan te spreken. 5.1 Resultaten van het beleid: internationale NGO’sInternationale NGO’s spelen een belangrijke rol als het gaat om
pleitbezorging, het vergroten van het draagvlak voor srgr en het opkomen voor
de seksuele en reproductieve rechten van mannen en vouwen. Tevens dragen zij
bij aan het opbouwen van lokale capaciteit op bijvoorbeeld het terrein van
dienstverlening in ontwikkelingslanden. IOB stelt dat de door Nederland ondersteunde
internationale NGO’s, actief op het terrein van seksueel
en reproductieve gezondheidszorg en rechten, vrijwel alle zaken bestrijken
die voor Nederland prioritair zijn. IOB constateert dat «veilig moederschap»
de minste aandacht heeft gekregen, maar voegt er direct aan toe dat dit onderwerp
bij uitstek valt binnen de algemene gezondheidszorg. Ik zie dit als een bevestiging
voor mijn keuze om MDG 5 als een van mijn beleidsprioriteiten te hebben geoormerkt.
Ik wil wel opmerken dat deze NGO’s door middel van het vergroten van
de toegang tot gezinsplanning een belangrijke bijdrage leveren aan veilig
moederschap door timing en spreiding van geboortes mogelijk te maken.5.2 Resultaten van het beleid: hiv/aids programma’s
en projecten in Sub-Sahara AfrikaHet lijkt – zo concludeert IOB – plausibel te veronderstellen
dat Nederland in de partnerlanden een bijdrage geleverd heeft aan de stabilisering
van de hiv-prevalentie en de verbetering van de omstandigheden voor mensen
met hiv/aids, maar de omvang van deze bijdrage is niet vast te stellen. Met
deze conclusie worden twee zaken aangeduid, die naar mijn inzicht goed moeten
worden onderscheiden. Ten eerste is de conclusie dat de onderzochte en onder
meer door Nederland ondersteunde nationale aidsprogramma’s, programma’s
in de sector gezondheid en steun aan andere programma’s en projecten
in de OS-partnerlanden effectief zijn. Ten tweede is de conclusie dat de omvang
van de Nederlandse bijdrage hieraan niet in causale zin is vast te stellen.
De eerste conclusie acht ik van groot belang en bemoedigend. De tweede conclusie
baart mij wel zorg. Maar ik acht het van ondergeschikt belang om vast te stellen
in hoeverre de gerealiseerde maatschappelijke effecten zijn toe te schrijven
aan de Nederlandse bijdrage, of de bijdrage van het partnerland, of de bijdrage
van een andere donor. De eerste prioriteit is te focussen op de effectiviteit
van nationale aidsprogramma’s als zodanig, en niet zozeer op het planten
van een Nederlandse vlag.Ik wil overigens nog wel een kanttekening plaatsen bij de stabilisering
van hiv-prevalentie. Louter op basis van prevalentie cijfers (percentages)
mag niet geconcludeerd worden dat de aidsepidemie zich stabiliseert of dat
de epidemie wordt teruggedrongen. Het stabiliseren van de prevalentie reflecteert
een balans tussen het aantal nieuwe infecties en het aantal sterfgevallen.
Door de hoge bevolkingsgroei maskeert een stabiele prevalentie een stijgend
aantal nieuwe infecties. Dataverzameling is gedurende de laatste jaren verbeterd,
waardoor in sommige gevallen cijfers bijgesteld moesten worden. Op dit moment
zijn harde conclusies over trends dan ook in veel gevallen nauwelijks mogelijk.
In absolute termen zijn er in 2006 nog nooit zoveel nieuwe infecties opgetreden
en zijn er nog nooit zoveel mensen overleden aan hiv/aids. Zuidelijk Afrika
blijft het zwaarst getroffen deel van Afrika, er zijn hier nog geen tekenen
dat de groei van de epidemie afzwakt.Het is verheugend te lezen dat IOB concludeert, dat de door Nederland
gefinancierde hiv/aids-programma’s en -projecten overwegend relevant
zijn. De kritische aantekening dat er nog onvoldoende aandacht is voor de
verwevenheid van hiv/aids en srgr steun ik ten dele. Uiteraard dienen hiv/aids
en srgr interventies zoveel mogelijk geïntegreerd te worden, zeker als
het gaat om seksuele gezondheidszorg, gezinsplanning en hiv voorlichting,
of taboes en stigma. Integratie van srgr en hiv/aids activiteiten is echter
geen doel op zich, maar afhankelijk van de situatie en de te bereiken doelen.IOB concludeert dat, op basis van het beschikbare materiaal, het veelal
niet mogelijk is de vraag te beantwoorden of de door Nederland gefinancierde
hiv/aids-programma’s en -projecten effectief zijn. Tegelijkertijd concludeert IOB dat bij 11 van 28 onderzochte hiv/aids-programma’s
en -projecten de doelbereiking voldoende of goed was. Verder concludeert IOB
dat de beoogde output in de meeste programma’s en projecten in voldoende
mate of volledig is gerealiseerd. Dat betekent dus realisatie van de beoogde
beleidseffecten in bijna de helft van de gevallen en realisatie van de beoogde
prestaties in vrijwel alle gevallen. Dat zijn naar onze inschatting positieve
resultaten. Waarmee niet gezegd wil zijn, dat het niet nog beter kan en moet!
Het belang van monitoring en het inzichtelijk maken van de resultaten van
het beleid – niet alleen de prestaties (output), maar ook de maatschappelijke
effecten (outcome)– wordt in toenemende mate onderkend. Dit betreft
overigens niet alleen beleid en activiteiten op het gebied van hiv/aids en
srgr, maar de volle breedte van het werkveld van Buitenlandse Zaken. Ik wil
in dit verband graag verwijzen naar de resultatenrapportages die vanaf 2005
zijn verschenen. Deze rapportages geven aan welke voortgang is geboekt, o.a.
aan de hand van resultaatketens, gedefinieerd voor verschillende beleidsterreinen,
waaronder hiv/aids en srgr. Ook is het project Stroomlijning PM&E (planning,
monitoring en evaluatie) per zomer 2007 afgerond, onder meer resulterend in
bijstelling van instrumenten voor ex ante beoordeling en monitoring. Voorts
is bij het van 2007 van kracht geworden nieuwe Medefinacieringsstelsel expliciete
aandacht voor monitoringsprotocollen. Tenslotte is er, als het gaat om evaluatieonderzoek
achteraf, sedert enige jaren steeds meer aandacht voor het inzichtelijk maken
en zo mogelijk meten van effecten en impact.6. Dilemma’sIOB heeft een aantal dilemma’s geïdentificeerd die Nederland
beperken bij de uitvoering van het srgr en hiv/aids beleid. Voor een belangrijk
deel liggen deze besloten in het gekozen palet van uitvoeringskanalen, voor
een ander deel levert elk apart uitvoeringskanaal specifieke problemen op
bij de uitvoering van de beleidsprioriteiten. Per uitvoeringskanaal geef ik
hier mijn reactie op de door IOB geconstateerde dilemma’s.Sectorsteun: Ik deel de analyse van IOB dat
een goed functionerende gezondheidssector een noodzakelijke voorwaarde is
voor zowel de uitvoering van de Cairo-agenda als hiv-preventie, zorg en behandeling.
Tevens ben ik het eens met de constatering van IOB dat sectorsteun nog niet
overal tot een goed functionerende gezondheidssector heeft geleid. Een goed
functionerende gezondheidssector besteedt aandacht aan de srgr-problematiek
en speelt in op de mogelijkheden en noden van jongeren, vrouwen en gemarginaliseerde
groepen zoals aidswezen, drugsgebruikers, sekswerkers, MSM en mensen met hiv.
Mijn inzet is het versterken van gezondheidssystemen op landenniveau waarbij,
afhankelijk van het land, gekozen wordt voor een optimale modaliteitenmix.Projectsteun: Indien het niet mogelijk is
om door middel van sectorsteun uitvoering te geven aan bepaalde aspecten van
srgr of aids-bestrijding, bijvoorbeeld «harm-reduction», abortus,
of seksuele rechten van jongeren, wordt gekozen voor projectsteun. Complementariteit
is hier het sleutelwoord. Zoals IOB terecht stelt, zijn deze initiatieven
meestal kleinschalig en worden zij overwegend uitgevoerd door NGO’s.
IOB signaleert het risico dat ten gevolge van deze projectsteun personeel
onttrokken wordt uit de publieke sector. Gezien de kleinschaligheid van de
activiteiten en door te investeren in capaciteitsopbouw in zowel de publieke
als particuliere sector acht ik dit risico gering.Multilaterale organisaties: Ik onderschrijf
de analyse van IOB dat de ongeoormerkte bijdragen aan multilaterale organisaties
zeer behulpzaam zijn geweest bij het schragen van de Cairo-agenda en het verhogen
van de politieke betrokkenheid bij hiv/aids. Tevens deel ik de
mening dat de presentie van deze organisaties op landenniveau van wisselende
kwaliteit is. Het dilemma tussen enerzijds de inzet op het vergroten van politieke
betrokkenheid en anderzijds de vereiste steun aan de beleidsuitvoering op
landenniveau, is herkenbaar. In de beleidsdialoog met de multilaterale organisaties
wordt steeds meer de nadruk gelegd op kwaliteitsverbetering van het functioneren
op landenniveau. Nederland dringt aan op verdere harmonisatie en alignment
en roept regelmatig en systematisch op tot een voortvarende uitvoering van
de aanbevelingen van het «Global Task Team» en consistente uitvoering
van het «Three Ones» principe op landenniveau.Publiek-private partnerschappen: alvorens
in te gaan op de stelling van IOB, is een korte toelichting op zijn plaats.
Nederland ondersteunt zeer diverse partnerschappen zoals het Global Fund to
Fight Aids, Tuberculosis and Malaria (GFATM), het International Aids Vaccin
Initiative (IAVI), het International Partnership on Microbicides (IPM) en
het Health Insurance Fund (HIF). Het GFATM is een financieringsmechanisme,
IAVI en IPM richten zich op het ontwikkelen van een product en het HIF is
een ziektekostenverzekering. Het GFATM heeft het meest bijgedragen aan het
vergroten van toegang tot hiv-preventie, zorg en behandeling (9,4 miljoen
mensen getest op hiv, 1 miljoen mensen behandeld met aids-remmers en 1,2 miljoen
weeskinderen opgevangen).IOB stelt dat door het bijdragen aan publiek-private partnerschappen parallelle
structuren zijn ontstaan, die niet automatisch complementair zijn aan de gezondheidssector.
IOB doelt hier waarschijnlijk op partnerschappen die vooral een rol als financieringsinstrument
hebben, zoals het GFATM. Met name in de beginfase zijn in verschillende landen
parallelle systemen opgezet, inmiddels echter verbetert de integratie binnen
de bredere gezondheidssector. Dat heeft te maken met het feit dat landen zich
meer bewust worden van de nadelige effecten van parallelle systemen, maar
ook met het feit dat het GFATM in zijn richtlijnen steeds nadrukkelijker wijst
op het belang van integratie en op een strategische inzet van de financiering
om bredere systeemeffecten te bereiken. Nederland zal hier op blijven inzetten,
zowel op landenniveau als in het bestuur van het GFATM.Internationale NGO’s: De huidige steun
aan internationale NGO’s is beperkt. Met name als het gaat om gevoelige
onderwerpen, zoals seksuele en reproductieve gezondheid en rechten voor jongeren
en seksuele minderheden, abortus en «harm reduction», hebben NGO’s
een meerwaarde. IOB is van mening dat ook als gevolg van steun aan internationale
NGO’s parallelle structuren kunnen ontstaan. Ik deel deze zorg niet.
Integendeel, veelal is er sprake van het «vullen van een gat»,
het leveren van een dienst die zonder de inbreng van deze internationale NGO’s
helemaal niet beschikbaar zou zijn. Ik deel ook niet de mening van IOB dat
door het financieren van internationale NGO’s, gevoelige onderwerpen
buiten de beleidsdialoog met het betreffende land worden gehouden. Ten eerste,
NGO’s zijn in toenemende mate zelf capabel overheidsinstanties te bevragen
over het gevoerde beleid. Ten tweede, zal srgr inclusief hiv/aids in het kader
van het mensenrechtenbeleid systematisch geadresseerd worden in de beleidsdialoog
die Nederland voert met het land.IOB stelt ook vast dat hoewel de integratie van srgr en hiv/aids in de
beleidsterreinen van Buitenlandse Zaken een prioriteit is, de financieringsmogelijkheden
om deze integratie te bevorderen beperkt zijn De constatering van IOB dat
met de introductie van het Medefinancieringsstelsel (MFS)/ Strategische Allianties
Internationale NGO’s (SALIN), de mogelijkheden tot financiering van
internationale aids-organisaties zijn beëindigd vind ik zorgelijk. Ik
beraad mij hoe hierin te voorzien. Ik onderschrijf de conclusie van IOB die stelt dat de inzet van middelen
onvoldoende toegespitst is geweest op de uitvoering
van meer gevoelig liggende onderwerpen van de Cairo-agenda, zoals abortus,
en srgr voor jongeren en rechten van seksuele minderheden. Ook geeft IOB aan
dat de inzet ontoereikend is geweest als het gaat om het vergroten van de
toegang tot hiv-preventie, zorg en behandeling voor kwetsbare groepen zoals
jongeren, drugsgebruikers, MSM en sekswerkers. En als het gaat om de opvang
van de gevolgen van de epidemie staat Nederland nog maar aan het begin.Zoals ik in het begin van mijn reactie schreef zal ik in de komende tijd
het aids en srgr beleid actualiseren en verdiepen en beraad ik mij over het
verbeteren van de toepassing en uitvoering daarvan. Dit betekent ook meer
aandacht voor het opvangen van de gevolgen van de aidsepidemie.Concluderend wil ik graag mijn waardering uitspreken over zowel de inhoud
als de timing van deze beleidsdoorlichting. Het geeft een goed inzicht in
de sterke en zwakke kanten van het Nederlandse hiv-aids en srgr beleid en
de uitvoering ervan. Het rapport vormt een stevige basis en bevat verschillende
handvatten voor de verdere vormgeving en uitvoering van mijn hiv/aids en srgr
beleid.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31271-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl