Wet op de Europese ondernemingsraden; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24641, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

07-06-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24641 nr. 6

31-05-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamA. ALGEMEEN De richtlijn Voorgeschiedenis / doelstelling richtlijnDe positie van multinationals met hoofdzetel buiten de
lidstatenImplementatie van de richtlijn Uitgangspunt bij implementatie / relatie met de Wet op
de ondernemingsradenProcedurele aspectenDe belangrijkste in het kader van de implementatie gemaakte
keuzen De omvang en zetelverdeling van de BOG en EORbActief en passief kiesrecht voor de Nederlandse zetels
in de BOG en de EORb (actief kiesrecht)(passief kiesrecht)De kosten van BOG en EORbScholingsaansprakenDe nadere uitwerking van de raadplegings- en informatierechten
van de EORbVarend personeel in de koopvaardijBedrijfseffectenB. DE ARTIKELEN Artikel 1, eerste lid, onderdeel aArtikel 1, eerste lid, onderdelen c en dArtikel 1, eerste lid, onderdeel eArtikel 1, tweede lidArtikel 1, derde lidArtikel 1, vierde lidArtikel 2, eerste lidArtikel 3, eerste lidArtikel 4, eerste tot en met achtste lid (geheimhouding)(ontslagbescherming)Artikel 4, negende lidArtikel 5Artikel 8, eerste lidArtikelen 8 en 9Artikel 10Artikel 11, derde en vierde lidArtikel 11, zesde lidArtikel 11, zevende lidArtikel 14Artikel 15Artikel 17Artikel 19, tweede lidArtikel 19, zevende lidArtikel 23Artikel 24SlotopmerkingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24641Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 641Uitvoering van richtlijn nr. 94/45/EG van de Raad van de Europese Unie
van 22 september 1994 inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad
of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie
ter informatie en raadpleging van de werknemers (Wet op de Europese ondernemingsraden)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 31 mei 1996Met belangstelling heb ik kennisgenomen van het verslag dat de vaste commissie
voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid over het onderhavige wetsvoorstel heeft
uitgebracht.Hierna zal nader worden ingegaan op de vragen en opmerkingen die de fracties
over het wetsvoorstel hebben gesteld c.q. hebben gemaakt. A. ALGEMEEN De richtlijn Voorgeschiedenis / doelstelling richtlijn(PvdA, CDA, D66, RPF) Ik constateer met tevredenheid dat de fracties de
doelstelling van de richtlijn onderschrijven.(RPF) Het Verenigd Koninkrijk heeft altijd uitgedragen dat voorlichting
en raadpleging van werknemers op basis van vrijwilligheid dient te geschieden,
en was daarom vanaf het begin tegen de totstandbrenging van een juridisch
bindend gemeenschapsinstrument terzake. De voorstellen die vanaf december
1990 zijn gedaan werden bovendien vooral ook geïnterpreteerd als een
opdracht van «Brussel» om de positie van de Britse vakbeweging –
die men in de jaren daarvoor heel bewust had verzwakt – weer te versterken.
Die perceptie zal zeker ook debet zijn geweest aan het verzet daartegen.De Nederlandse regering heeft zich vanaf het begin met kracht ingezet
voor aanvaarding van een richtlijn over de onderhavige materie, daarbij aansturend
op maximalisering van de ruimte voor zelfregulering van sociale partners en
beperking – waar mogelijk – van de lasten voor het bedrijfsleven. De positie van multinationals met hoofdzetel buiten de
lidstaten(VVD) Noch artikel 4, tweede lid, van de richtlijn, noch artikel 1 van
het wetsvoorstel verplichten communautaire multinationals met hoofdzetel buiten
de lid-staten tot aanwijzing van een vertegenwoordiger die namens het bedrijf
gesprekspartner wordt van o.m. de BOG. Wel bevatten die artikelen een oplossing
voor het probleem dat ontstaat wanneer zo'n multinational (daar waar die optie
bestaat) geen gebruik maakt van de mogelijkheid tot aanwijzing van een vertegenwoordiger.(RPF) De in artikel 1, derde lid, van het voorstel gekozen implementatie
van artikel 4, tweede lid van de richtlijn, spoort geheel met de interpretatie
welke in het Brusselse coördinatie-overleg het meest in overeenstemming
met richtlijn werd geacht. Het ligt immers voor de hand om daar, waar alle
Europese ondernemingen of vestigingen van een groep worden beheerst door één
entiteit, die entiteit voor de toepassing van de richtlijn als hoofdbestuur
aan te merken. Implementatie van de richtlijn Uitgangspunt bij implementatie / relatie met de Wet op
de ondernemingsraden(CDA, VVD, RPF, SGP) Juist om te voldoen aan de kabinetsvoornemens inzake
deregulering is gekozen voor het uitgangspunt om slechts daar waar dit noodzakelijk
is voor een adequate omzetting van de richtlijn, gebruik te maken van de mogelijkheid
om voor werknemers gunstiger bepalingen vast te stellen. Daar waar zulks aan
de orde is, is zulks in de toelichting ook aangegeven en gemotiveerd. In de
diverse concrete hierna nog te behandelen onderwerpen wordt daarop waar nodig
nog nader ingegaan.De term adequaat heeft in dit verband overigens een dubbele betekenis.
In de eerste plaats een meer juridisch technische, in die zin, dat ten minste
in alle rechtsgevolgen wordt voorzien waarvoor Nederland op grond van de richtlijn
heeft in te staan. Ten tweede een meer beleidsmatige, in die zin dat de in
het kader van de implementatie te maken keuzen zo goed mogelijk uitwerken
op ons systeem van arbeidsverhoudingen. Wat dat laatste betreft is de insteek
steeds geweest dat de implementatie vooral ook zou moeten bijdragen aan de
verbetering van de positie van de ondernemingsraden ingesteld voor Nederlandse
onderdelen van Communautaire multinationals.Door in dit voorstel – daar waar die er zijn – de ondernemingsraden
bevoegd maken tot aanwijzing van de Nederlandse vertegenwoordigers in de BOG
en EORb, hebben zij de regie gekregen over de Nederlandse insteek, zowel bij
onderhandelingen met het hoofdbestuur over de toekomstige voorlichtings- en
raadplegingsstructuur als over de Nederlandse inbreng t.a.v. zaken die in
de EORb worden besproken.Vanuit de gedachte dat de informatie die de EORb van de werkgever ontvangt
ook als input zou moeten kunnen dienen voor het werk van de Nederlandse ondernemingsraden
zijn de onderwerpen waarover informatie dient te worden verstrekt redactioneel
afgestemd op de WOR en is t.a.v. de tussentijdse informatieverstrekking en
raadpleging bepaald dat die dient te geschieden op een zodanig moment dat
deze nog van invloed kan zijn op de uiteindelijke besluitvorming.(D66) Uit genoemd uitgangspunt van adequate omzetting vloeit inderdaad
ook voort dat discrepanties vermeden dienen te worden tussen de
waarborgen waarmee het functioneren van ondernemingsraadsleden is omgeven
en die welke de Nederlandse leden van de BOG en de EORb worden geboden. Zie
ook het commentaar bij artikel 4, achtste lid.De noodzaak om zoveel mogelijk te voorkomen dat er discrepantie ontstaat
tussen de faciliteiten welke aan de BOG en EORb en de leden daarvan worden
geboden enerzijds, en die welke onze ondernemingsraden en de leden daarvan
aan de WOR kunnen ontlenen anderzijds, kan daar evenwel niet uit worden afgeleid.
Voor gelijktrekking van faciliteiten tussen de Nederlandse ondernemingsraden
en een EORb, in te stellen bij communautaire multinationals met hoofdzetel
in Nederland, is slechts dan aanleiding indien daarvoor een zwaarwegende reden
valt aan te geven. Gelijktrekking over de hele linie zou immers wel eens negatief
kunnen uitwerken op de concurrentiekracht van de betrokken multinationals
en de aantrekkelijkheid van Nederland als vestigingsplaats van Europese hoofdkantoren
van multinationals met hoofdzetel buiten de lid-staten.(SP, RPF) De EORb kan ons inziens niet beschouwd worden als de top van
de op grond van de WOR geregelde medezeggenschapsstructuur. Zulks niet alleen
omdat vanuit de Nederlandse ondernemingsraden het opstelling van de EORb normaal
gesproken niet beslissend kan worden beïnvloed. Maar ook omdat de EORb
veeleer gezien moet worden als een extra informatiekanaal ten behoeve van
de werknemersvertegenwoor- digingen uit alle betrokken lid-staten, dan als
een orgaan (zoals bijvoorbeeld de centrale ondernemingsraad op grond van de
WOR) dat bepaalde bevoegdheden van onderliggende medezeggenschapsorganen aan
zich zou kunnen trekken. Dat laatste staat de richtlijn immers niet toe.Het karakter van de EORb verschilt met name daarin van onze ondernemingsraden
dat de bevoegdheden van de EORb – o.i. terecht – veel minder sterk
zijn dan die van onze ondernemingsraden. Een EORb met adviesbevoegdheden die
qua kracht vergelijkbaar zouden zijn met die van onze ondernemingsraden, zou
immers al snel op gespannen voet komen staan met het aan de WOR ten grondslag
liggende principe dat medezeggenschap zoveel mogelijk aan de voet vorm gegeven
dient te worden. Niet voor niets gaan bijvoorbeeld adviesbevoegdheden slechts
dan van (onderliggende) ondernemingsraden over op centrale ondernemingsraden
indien het gaat om zaken die de meerderheid van de onderliggende ondernemingsraden
aangaan.Juist om het gevaar van «ondermijning» van de bevoegdheden
van onze ondernemingsraden als gevolg van het optreden EORb zoveel mogelijk
te beperken is er daarom bewust voor gekozen de kracht van het raadplegingsrecht
van de EORb ten opzichte van hetgeen op grond van de richtlijn als minimum
is voorgeschreven niet nationaal «bij te plussen». Procedurele aspecten(VVD) Er is inderdaad een relatie tussen het late tijdstip van indiening
van het wetsvoorstel en de voorgeschiedenis van de richtlijn. Namelijk in
die zin dat de snelheid waarmee de discussie over het op basis van de Overeenkomst
betreffende de sociale politiek ingediende richtlijnvoorstel is gevoerd, de
wenselijkheid heeft vergroot van een gemeenschappelijke interpretatie van
de rechtsgevolgen waarvoor de lid-staten op grond daarvan hebben in te staan.(CDA, RPF) De vertraging van de indiening van het wetsvoorstel heeft ten
eerste te maken gehad met de wens om rekening te houden met de uitkomsten
van het Brusselse coördinatie-overleg. Maar in de tweede plaats met de
wens waar mogelijk rekening te houden met de opvattingen van Nederlandse sociale
partners over de in het kader van de implementatie te maken keuzen. (RPF) De als bijlage 2 bij het wetsvoorstel opgenomen conclusies van het
Brusselse coördinatie-overleg d.d. 10 juli 1995 vormden input voor het
ambtelijk concept voor onderhavig wetsvoorstel op basis waarvan de sondering
van sociale partners werd afgerond. Mede op basis van de begin september 1995
van sociale partners daarop ontvangen reacties is het wetsvoorstel gefinaliseerd
t.b.v. het interdepartementaal overleg en de behandeling in de ministerraad.
Medio december is het wetsvoorstel toegezonden aan de Raad van State.Twee weken na de vaststelling van het advies van de Raad van State werd
het wetsvoorstel ingediend.Vermoedelijk mede als gevolg van de activiteiten van het Brusselse coördinatie-overleg
is de implementatie van de richtlijn in alle lid-staten in volle gang. In
elf lid-staten, waaronder Nederland, is al een wetsvoorstel ingediend of zal
dat binnenkort gebeuren. In België en Noorwegen zijn interprofessionele
c.a.o.'s gesloten ter implementatie van de richtlijn. In Italië, Portugal
en IJsland wordt nog overlegd met sociale partners over de mogelijkheid van
(al dan niet gedeeltelijke) implementatie van de richtlijn door middel van
een c.a.o.Mede omdat het Brusselse coördinatie-overleg nog niet is toegekomen
aan een meer systematische vergelijking van de omzettingen van de lid-staten
is het niet mogelijk van al de punten ten aanzien waarvan zulks gevraagd is,
aan te geven hoe die in de andere lid-staten geregeld zullen worden. Op basis
van de thans bekende gegevens bestaat overigens wel de indruk dat de meeste
lidstaten zich, net als Nederland, bij de implementatie in verregaande mate
zullen laten leiden door de conclusies van het Brusselse coördinatie-overleg,
en terughoudendheid zullen betrachten bij het aan werknemers(vertegenwoordigers)
toekennen van rechten die uitgaan boven wat de richtlijn als minimum voorschrijft.(PvdA, CDA, D66) Het doet mij genoegen dat geen van de fracties de wenselijkheid
van implementatie van de richtlijn middels een aparte wet bestrijdt. De invloed
van (centrale) ondernemingsraden op de samenstelling van de bijzondere onderhandelingsgroep
en de Europese ondernemingsraden, noch de Nederlandse insteek om de implementatie
van de richtlijn vooral dienstbaar te doen zijn aan het functioneren van de
Nederlandse ondernemingsraden, maakt de Europese ondernemingsraden –
om de hierboven al genoemde redenen – mijns inziens nog niet tot de
top van de via de WOR geregelde medezeggenschap.(CDA) De minister van Justitie treedt niet op als medeondertekenaar van
dit wetsontwerp omdat zulks niet zou sporen met het in de Aanwijzingen voor
de regelgeving terzake geformuleerd uitgangspunt dat het aantal ondertekenaars
beperkt gehouden dient te worden. De belangrijkste in het kader van de implementatie gemaakte
keuzen De omvang en zetelverdeling van de BOG en EORb(CDA, VVD, D66) De bepalingen inzake de omvang van de BOG en EORb beogen
zoveel mogelijk recht te doen aan het principe van evenredige vertegenwoordiging.
Gegeven het uitgangspunt van de richtlijn dat er uit elke lidstaat ten minste
een vertegenwoordiger moet kunnen worden afgevaardigd en de omvang van de
BOG niet al te groot moet worden (om nog effectief te kunnen opereren), zullen
zich echter inderdaad situaties voor kunnen doen waar slechts in heel beperkte
mate recht wordt gedaan aan het principe van evenredige vertegenwoordiging.
Hoewel over de mogelijkheid van het toekennen van gewichten aan de stemmen
van BOG-leden (naar rato van de omvang van hun achterban) als
denkbare oplossing voor dit probleem in het Brusselse coördinatie-overleg
wel is gesproken, heeft dit niet tot overeenstemming geleid. Wel bestond er
unanimiteit t.a.v. de geoorloofdheid van het, als gevolg van toekennen van
maximaal vijf extra zetels, overschrijden van de in de richtlijn genoemde
maximum omvang van de BOG.(D66) Juist vanwege de wens om maximaal recht te doen aan het principe
van evenredige vertegenwoordiging is er in de bepaling inzake de omvang van
de EORb voor gekozen om voor multinationals met meer dan 5000 werknemers ruimte
te maken voor meer extra zetels in functie van de relatieve omvang van de
werknemerspopulatie in de lid-staten. Actief en passief kiesrecht voor de Nederlandse zetels
in de BOG en de EORb (actief kiesrecht)(PvdA, VVD, D66) Omdat in onze optiek het resultaat van de onderhandelingen
vooral ook dienstbaar zou moeten kunnen zijn aan de bestaande medezeggenschapsorganen
op grond van de Wet op de ondernemingsraden is er – zoals hierboven
al aangegeven – voor gekozen om alleen in die situaties waar ondernemingsraden
geheel ontbreken, de Nederlandse BOG leden rechtstreeks te doen verkiezen,
met daarbij een recht op kandidaatstelling voor vakbonden. De vakbonden worden
in geval van rechtstreekse verkiezingen door de werknemers betrokken doordat
zij kandidaten ter verkiezing kunnen voordragen. De verkiezing zelf zal door
de werknemers moeten geschieden. Dat recht van de vakbonden om kandidaten
voor te stellen is overigens geen exclusief recht. Ook vrije lijsten (van
ongeorganiseerden) zijn dus mogelijk.Rechtstreekse verkiezingen genieten in dat geval uit een oogpunt van representativiteit
de voorkeur boven aanwijzing door de gezamenlijke vakbonden. (passief kiesrecht)(CDA, VVD, RPF) Vanuit het Nederlandse systeem van arbeidsverhoudingen,
waar naast de ondernemingsraden ook de vakbonden heel nadrukkelijk op kunnen
treden als werknemersvertegenwoordigers binnen ondernemingen (m.n. bij de
periodieke arbeidsvoorwaardenvorming, maar bijvoorbeeld ook bij fusies en
collectieve ontslagen) zijn er zeker goede argumenten voor mogelijke betrokkenheid
van vakbonden bij onderhandelingen over de toekomstige informatieverstrekkings-
en raadplegingsstructuur over grensoverschrijdende kwesties. Daarbij zouden
immers ook afspraken gemaakt kunnen worden over betrokkenheid van andere werknemersvertegenwoordigers
bij bepaalde kwesties waar nu ook bezoldigde vakbondsbestuurders bij betrokken
plegen zijn.Voor wat betreft de vergelijking tussen de in de toelichting gememoreerde
betrokkenheid van vakbonden bij de inrichting van de medezeggenschap in Nederlandse
ondernemingen en die middels inschakeling als BOG-lid op basis van een mandaat
van de Nederlandse ondernemingsraden, zij erop gewezen dat het in beide gevallen
gaat om betrokkenheid bij keuzen t.a.v. de inrichting van een deel van toekomstige
medezeggenschapsstructuur, waarbij het in beide gevallen zo is dat de uitkomst
daarvan al goeddeels bepaald is door een externe factor (de WOR, respectievelijk
de bijlage bij de richtlijn).Door op voorhand de ondernemingsraden die daar zelf prijs op stellen de
mogelijkheid te ontzeggen om een of meer van de Nederlandse zetels in de BOG
(voor zolang als zij daar behoefte aan hebben) te doen bezetten door
niet-werknemers (bijvoorbeeld een bezoldigde vakbondsbestuurder) zou sprake
zijn van overregulering en bevoogding in de Nederlandse ondernemingsraden.
Daarnaast zouden daarmee mogelijkheden geblokkeerd zijn in de Nederlandse
arbeidsverhoudingen voor een vruchtbare samenwerking tussen ondernemingsraden
en bonden, zonder dat daarvoor een noodzaak bestaat.(CDA) Hoewel inschakeling van de Nederlandse vakbondsbestuurders als externe
deskundige van de BOG soms ook een zinvolle manier zou kunnen zijn om baat
te hebben van diens expertise, is dit geen volwaardig alternatief voor betrokkenheid
als BOG-lid, omdat de aanwijzing van deskundigen een zaak is van de BOG als
gremium, en dus niet alleen van de Nederlandse leden daarvan. Bovendien hebben
deze deskundigen geen stemrecht.(CDA) Bij nogal wat van de thans reeds afgesloten accoorden inzake de
instelling van Europese ondernemingsraden, hadden vakbonden een werkzaam aandeel
soms als onderhandelaar maar vaak ook als adviseur.(CDA) Voor wat betreft de situatie in de overige lid-staten kan hier vermeld
worden:a. dat Nederland vermoedelijk niet het enige land zal waar, desgewenst,
niet-werknemers als BOG-lid kunnen worden afgevaardigd enb. dat de invloed van vakbonden op de samenstelling van de BOG in diverse
lid-staten veel groter zal zijn dan in Nederland (hetzij vanwege directe benoemingsrechten
voor vakbonden dan wel via kandidaat- stellingsrechten en of vanwege de veel
hogere organisatiegraad van de tot benoeming gerechtigde ondernemingsraden). De kosten van BOG en EORb(PvdA) Hierboven (bij het uitgangspunt van implementatie) is al aangegeven
dat en waarom is afgezien van volledige aansluiting bij de WOR voor wat betreft
de faciliteiten van de BOG- en EORb-leden. Zie ook hierna (bij scholingsaanspraken).
Het in artikel 4 voor de Nederlandse vertegenwoordigers geregelde scholingsrecht
geldt ten aanzien van de eigen werkgever van de betrokkene. Volledigheidshalve
zij er nog op gewezen dat over de omvang van (en de eventuele vergoeding van
de kosten in verband met) scholingsrechten van de werknemersvertegenwoordigers
afspraken kunnen worden gemaakt tussen BOG en het hoofdbestuur.(CDA, RPF, SGP) In het Brusselse coördinatie-overleg bleek dat over
de uitleg van de richtlijnbepalingen inzake de beperking van de inschakeling
van deskundigen, verschillend werd gedacht. Sommigen meenden dat gedoeld werd
op beperking van de kosten tot één deskundige, per item, per
vergadering. Omdat opname van die variant in de wettekst mogelijk eerder als
een uitnodiging tot inschakeling van betaalde deskundigen zou kunnen uitwerken
dan als een rem is daarvoor niet gekozen. Anderen dachten aan beperking van
het recht op bijstand door betaalde externe deskundigen tot één
per jaar. Vanwege de twijfel of het Europese Hof die restrictieve interpretatie
zal delen, is ook die omschrijving niet in de wet opgenomen. Al met al leek
mij dat beter volstaan kon worden met het algemene uitgangspunt dat slechts
die kosten voor vergoeding in aanmerking komen die binnen het redelijke blijven,
aangevuld met een regeling die het de werkgever mogelijk maakt buitensporige
uitgaven i.v.m. de inschakeling van betaalde deskundigen aan de rechter ter
toetsing voor te leggen. (VVD) Voor een nadere uiteenzetting met betrekking tot de kosten zij verwezen
naar de paragraaf bedrijfseffecten.(D66) De bepalingen van dit wetsvoorstel met betrekking tot de kosten
van een BOG of een EORb gelden slechts voor die communautaire ondernemingen
of groepen, die krachtens deze wet verplicht zijn tot het instellen daarvan.
Indien een BOG of EORb moet worden ingesteld op grond van de wetgeving van
een andere lid-staat is uitsluitend het recht van dat land van toepassing.
Op dit punt kan dus geen rechtsconflict ontstaan. Scholingsaanspraken(D66, PvdA) Van het toekennen van een gegarandeerd aantal verlofdagen
voor het ontvangen van scholing en vorming is afgezien omdat het moeilijk
is om daarvoor een maatstaf te ontwikkelen waarvan gezegd kan worden dat die
voor alle categorieën werknemersvertegenwoordigers in alle betrokken
multinationals passend is.Omdat niet te verwachten valt dat ondernemers de werknemersvertegenwoordigers
zullen willen beperken in de keuze van scholingsvoorzieningen is afgezien
van opname van een expliciete wetsbepaling terzake.(D66, PvdA) In dit wetsvoorstel is geregeld dat voor Nederlandse werknemersvertegenwoordigers
de eigen werkgever de kosten moet betalen. Niet geregeld is of en zo ja hoe
hij die moet kunnen verrekenen met andere eenheden binnen de onderneming of
groep; de betrokken ondernemingen zij vrij terzake hun eigen regeling al dan
niet binnen de groep te treffen. Ter uitvoering van de richtlijn volstaat
het te regelen dat de kosten niet voor rekening komen of blijven van de werknemersvertegenwoordigers
of degenen die hen aanwijzen. De nadere uitwerking van de raadplegings- en informatierechten
van de EORb(PvdA, CDA) De onderwerpen waarover de EORb tijdens de jaarlijkse bijeenkomst
geïnformeerd en geraadpleegd dient te worden sporen goeddeels met die
waarover ondernemingsraden periodiek moeten worden geïnformeerd en waarover
advies dient te worden gevraagd, zodat voor een forse uitbreiding daarvan
geen aanleiding bestaat. Voor wat betreft de zwaarte van het adviesrecht in
het kader van de ad hoc raadpleging, is heel nadrukkelijk geen aansluiting
gezocht bij het adviesrecht als bedoeld in artikel 25 en 26 van de WOR, juist
om te voorkomen dat zulks negatief zou kunnen uitwerken op het effect van
de advisering door onze ondernemingsraden. De EORb moet in de gelegenheid
worden gesteld advies uit te brengen. Het hoofdbestuur wordt echter niet verplicht
te motiveren waarom zij het advies geheel of gedeeltelijk naast zich neerlegt.
Ook wordt de ondernemingskamer niet bevoegd gemaakt de wijze waarop met het
advies van de EORb wordt omgesprongen op enigerlei wijze te toetsen. Het is
immers krachtens de richtlijn slechts een adviesrecht, dat de prerogatieven
van het hoofdbestuur in tact laat. Vermoedelijk zal geen van de lid-staten
de EORb raadplegings- of adviesrechten toekennen die uitgaan boven zo'n bloot
adviesrecht.Met betrekking tot de vragen over de uitbreiding van de verplichting tot
informatieverschaffing over niet Europese onderdelen zij het volgende opgemerkt.(CDA, D66, RPF, SGP, VVD) Artikel 1 sub a, van de bijlage bij de richtlijn
kan geïnterpreteerd worden als een nadere concretisering van het in artikel 1, vierde lid, van de richtlijn bepaalde. De tweede alinea
van artikel 1 sub a brengt voor communautaire multinationals met hoofdzetel
buiten de lid-staten een nuancering aan op hetgeen in de eerste alinea is
bepaald voor multinationals met hoofdzetel binnen de lidstaten. Eerstgenoemde
multinationals zouden niet verplicht hoeven te worden om tijdens de jaarlijkse
bijeenkomst informatie te verstrekken over hun «niet-Europese»
deel.Omdat er van werkgeverszijde op aan is gedrongen te waken voor discriminatie
tussen multinationals met hoofdzetel binnen en buiten de lidstaten is er voor
gekozen ook op dit punt geen onderscheid te maken. Zulks impliceert overigens
geen fundamentele koerswijziging ten opzichte van het tot nu toe gevoerde
beleid inzake extra-territorialiteit. De Nederlandse wet richt zich voor wat
betreft de kernverplichtingen immers slechts tot hoofdbesturen binnen Nederland.
Zie bijvoorbeeld artikel 31a van de WOR, waarin een vergelijkbare informatieplicht
besloten ligt.(CDA) In reactie op de opmerkingen van de Amerikaanse en Japanse Kamers
van Koophandel in Nederland zij erop gewezen dat deze rechten van de EORb
uitsluitend ontstaan voor multinationals die in Nederland hun Europees hoofdkwartier
hebben of die middels aanwijzing van een Nederlandse vertegenwoordiger zelf
opteren voor de Nederlandse «vertaling» van de (bijlage bij de)
richtlijn.Omdat ten tijde van het opstellen van het wetsvoorstel, evenmin als thans
trouwens, met zekerheid is aan te geven hoe de andere lid-staten de richtlijn
op dit punt zullen omzetten, was een echte buitenlandtoets onmogelijk. Wel
is er, tegen de achtergrond van de verwachting dat men er elders vermoedelijk
ook niet voor zal kiezen om erg ruimhartig gebruik te maken van de mogelijkheid
om voor werknemers gunstiger bepalingen vast te stellen, zoals hierboven al
uiteengezet, gekozen voor een voorzichtig uitgangspunt bij de implementatie.(D66) Omdat niet op voorhand kan worden beoordeeld of het tenminste twee
maal per jaar bijeenroepen van de EORb (mede gelet op de daarmee gemoeide
kosten) in alle gevallen zinvol is, is volstaan met de minimumnorm uit de
richtlijn (ten minste 1 maal per jaar) over te nemen.(CDA, VVD) Het onderwerp milieu is toegevoegd vanwege de wens ondernemingsraden
beter in staat te stellen om hun in belang toenemende rol terzake invulling
te geven. Vanwege de noodzakelijke terughoudendheid zijn geen andere onderwerpen
toegevoegd.(D66) In het algemeen zullen voorgenomen besluiten van het type als vermeld
in artikel 25 WOR inderdaad onder de in de brief van de vakcentrales genoemde
omstandigheden op grond van artikel 19, derde en vierde lid, als raadplegingsplichtig
moeten worden aangemerkt.(SGP) De mogelijkheid voor de EORb om tijdens de jaarlijkse bijeenkomst
de lijfelijke aanwezigheid van ten minste een lid van het hoofdbestuur te
verlangen houdt verband met de mogelijkheid voor het hoofdbestuur om zich
te doen vertegenwoordigen door anderen. Als gevolg daarvan zou zich dus de
situatie voor kunnen doen dat ook tijdens de jaarlijkse bijeenkomst geen enkel
lid van het hoofdbestuur acte de présence geeft. Vanuit de gedachte
dat de aanwezigheid van ten minste een lid van het hoofdbestuur zeker tijdens
de jaarlijkse bijeenkomst merites zou kunnen hebben is bepaald dat de EORb
zulks kan verlangen. Bijkomend voordeel daarvan zou voorts kunnen zijn dat
het ongewenste discussies voorkomt over de vraag of de in voorkomende gevallen
aangewezen vertegenwoordigers wel voldoende mandaat hebben c.q. voldoende
geëquipeerd zijn. Varend personeel in de koopvaardij(CDA) Alleen van Denemarken is op dit moment bekend dat men gebruik wil
maken van de in de richtlijn vervatte uitzonderingsmogelijkheid. Bedrijfseffecten(CDA, RPF) Exacte gegevens over het aantal Nederlandse vestigingen of
dochterondernemingen van communautaire multinationals met hoofdzetel buiten
de lid-staten ontbreken. Hoeveel van dergelijke multinationals in Nederland
hun Europese hoofdkantoor hebben is ook onbekend. Aan de gegevens over de
belangen van Amerikaanse en Japanse multinationals in Nederland die de Amerikaanse
respectievelijk de Japanse Kamer van Koophandel in Nederland u deden toekomen,
kan ik slechts nog toevoegen dat met name ook veel multinationals met hoofdzetel
in het Verenigd Koninkrijk in Nederland vestiging c.q dochterondernemingen
hebben, waarvan enkele de meeste werknemers op het continent tewerkstellen.(CDA, RPF, VVD) Welke kosten precies door de Europese Commissie in haar
berekening van de kosten zijn meegenomen is ons niet bekend. Bij onze eigen
inschatting van de arbeidskosten gaat het om een all-in benadering, met dien
verstande evenwel dat daarbij geen rekening is gehouden met de baten van de
Europese medezeggenschap.(VVD) In vrijwel alle lid-staten van de EU, dus ook in de zuidelijke,
bestaan algemene kaders voor voorlichting en raadpleging van de vertegenwoordigers
van de werknemers. B. DE ARTIKELEN Artikel 1, eerste lid, onderdeel a(D66) De in de wet gebruikte termen zoals onderneming, vestiging en raadpleging,
zijn algemene begrippen. Het is ondoenlijk dergelijke begrippen zodanig te
omschrijven, dat daardoor in alle gevallen zonder nadere interpretatie duidelijk
is welke feitelijkheden onder die begrippen vallen. Een begrip is per definitie
abstract. Ik meen, dat de gebruikte termen, uitgaande van het algemeen spraakgebruik
(waarin bijvoorbeeld de term «vestiging» wordt gebruikt voor onzelfstandige
onderdelen van een onderneming) en gelet op de invulling die door het voorgestelde
wettelijk systeem aan de begrippen wordt gegeven (een conglomeraat van vestigingen
en ondernemingen wordt herleid tot degene die daarover feitelijk de hoogste
zeggenschap heeft; het begrip raadpleging wordt in diverse bepalingen nader
vorm gegeven), voldoende duidelijk zijn. Artikel 1, eerste lid, onderdelen c en d(D66) De instellingsdrempel is ontleend aan de richtlijn. Er is geen aanleiding
om daarvan af te wijken, ook gelet op het feit, dat in een onderneming of
groep die die drempel overschrijdt, gelet op het systeem van de wet, pas na
enige tijd een informatie- en raadplegingssysteem moet worden opgezet. Hoe
lang moet worden gewacht hangt overigens, vanwege de middeling, af van de
omvang van de uitbreiding. Uiteraard kunnen de besprekingen terzake tussen
ondernemer en werknemers al eerder aanvangen op vrijwillige basis. Artikel 1, eerste lid, onderdeel e(CDA) Een uitdrukkelijke wetsbepaling inzake vertegenwoordiging zou niets
toevoegen aan het bestaande rechtspersonenrecht. In het tweede en derde lid
van artikel 1, die gaan over een moederonderneming gevestigd buiten de lid-staten,
is een bepaling over vertegenwoordiging wel relevant: in dat geval moet immers
wettelijk bepaald worden wie binnen de lid-staten ervoor moet zorgen dat de
normen worden nageleefd. In artikel 19, tweede lid, wordt bepaald, dat op
verzoek een lid van het hoofdbestuur zelf aanwezig moet zijn, ongeacht de
interne vertegenwoordigingsregels van de onderneming (zie ook hiervoor). Artikel 1, tweede lid(CDA) In artikel 1, tweede lid, wordt de kring van personen, die binnen
de lid-staten optreden voor een moederonderneming van buiten de lid-staten,
beperkt tot de managementlaag. Artikel 1, derde lid(CDA, D66) In artikel 1, derde lid, onderdeel a, is sprake van een groepsonderneming
die «moederonderneming» is van alle tot de groep behorende vestigingen
en ondernemingen binnen de lid-staten. Het begrip «moederonderneming»
wordt in artikel 2 nader uitgewerkt, waarbij het uitoefenen van overheersende
zeggenschap het centrale criterium is. Een sub-holding zonder zodanige zeggenschap
valt dus niet onder het begrip moederonderneming; in zo'n geval kan onderdeel
a niet worden toegepast en moet met behulp van de onderdelen b en c worden
vastgesteld, wie als hoofdbestuur moet worden aangemerkt. Overigens zij nog
opgemerkt, dat de in onderdeel a neergelegde norm weliswaar niet is neergelegd
in de richtlijn, maar door het Brusselse coördinatie-overleg het meest
in overeenstemming bevonden is met de strekking van de richtlijn; de indruk
bestaat dat de andere lid-staten deze norm ook in hun wetgeving opnemen. Artikel 1, vierde lid(CDA) In de memorie van toelichting is gemotiveerd waarom dit lid is opgenomen.
Deze bepaling is noch overbodig, noch een inbreuk op het gemene recht, maar
slechts nodig om te bewerkstelligen, dat in die gevallen waarin een «bestuur»
wordt aangewezen als drager van verplichtingen, dat altijd herleidbaar is
tot een natuurlijke persoon of een rechtspersoon. Artikel 2, eerste lid(CDA) In het eerste lid zijn de woorden «tenzij het tegendeel blijkt»
opgenomen, om duidelijk te maken dat het om een weerlegbaar vermoeden gaat.
Dat is met name van belang, omdat het er in de richtlijn om gaat dat die onderneming
als moederonderneming wordt aangemerkt die een overheersende zeggenschap uitoefent;
de overige bepalingen van artikel 2 zijn daarbij slechts hulpregels.(D66) De termen «bestuursorgaan» en «leidinggevend orgaan»
zijn overgenomen uit de richtlijn. Omdat bij de bepaling van het hoofdbestuur
(tot wie de normen van de richtlijn zich overwegend richten) sprake kan zijn
van interpretatiegeschillen die ertoe kunnen leiden dat de wetgeving van de
ene of van een andere lid-staat van toepassing is, is het zaak om juist deze
bepalingen van de richtlijn in hun geheel over te nemen in de nationale wetgevingen.
Artikel 2 biedt zodoende een bruikbaar en bij de richtlijn aansluitend
kader, waarmee kan worden beoordeeld wie de overheersende zeggenschap binnen
een communautaire onderneming of groep kan uitoefenen.(D66) De richtlijn bevat geen exclusieve bevoegdheid van de rechter van
een bepaald land; ook in het Brusselse coördinatie-overleg is lang over
deze kwestie gesproken zonder dat een manier is gevonden om samenloop van
wetgevingen geheel te voorkomen. De indruk bestaat, dat in het algemeen wel
zonder meer duidelijk zal zijn, wie als hoofdbestuur zal moeten worden aangemerkt,
en dat overigens artikel 3 van de richtlijn (artikel 2 van het voorstel) voldoende
aanknopingspunten bevat om de resterende conflicten tot een minimum te beperken.
Bovendien heeft een communautaire onderneming of groep, indien in een bepaald
geval discussie ontstaat over wie als moederonderneming moet worden aangemerkt
(ook als die discussie wordt gevoerd voor rechters van verschillende lid-staten),
er zelf belang bij dergelijke discussies en rechtsconflicten te voorkomen.
Gelet op het zesde lid van artikel 2 moet de Ondernemingskamer, aan wie wordt
gevraagd om te bepalen dat een Nederlandse onderneming de moederonderneming
is terwijl die onderneming aanvoert dat niet zij maar een andere, buitenlandse
onderneming de moeder is, bij de beantwoording van die laatste vraag het op
die andere onderneming toepasselijke nationale recht toepassen . Artikel 3, eerste lid(CDA; D66; RPF; SGP) Met artikel 3, eerste lid, wordt een regeling getroffen,
die uitsluitend betrekking heeft op dit wetsvoorstel; er wordt daarmee niet
vooruitgelopen op de overeenkomstige WOR-discussie. Het gaat erom, dat voor
de toepassing van déze wet de grootte van een onderneming tot uitdrukking
komt in de gemiddelde aantallen arbeidskrachten die in een bepaalde periode
binnen de onderneming zijn ingezet. Artikel 4, eerste tot en met achtste lid (geheimhouding)(PvdA; CDA) De bepalingen rond de informatieplicht van het hoofdbestuur
en de geheimhoudingsplicht van de Europese werknemersvertegenwoordigers vinden
hun basis in de richtlijn; alle lid-staten zijn verplicht tot het implementeren
van deze bepalingen in hun nationale wetgeving. In de artikelen 11, zevende
lid, en 19, vijfde lid, is geregeld dat het het hoofdbestuur is, dat geheimhouding
kan opleggen.(D66) Krachtens de laatste zin van artikel 4, vierde lid, geldt de geheimhoudingsplicht
ook voor betrokken niet-werknemers. Indien vakbondsbestuurders mochten worden
aangewezen of verkozen als vertegenwoordiger kan de betrokken organisatie
(mede) toezien op naleving van de geheimhoudingsplicht; daarover kunnen overigens
ook nadere afspraken worden gemaakt tussen de aanwijzende ondernemingsraden
en de vakorganisatie; bovendien wordt een geheimhoudingsplicht nog gesanctioneerd
door artikel 272 van het Wetboek van Strafrecht.Zie ook nog de antwoorden met betrekking tot artikel 19, zevende lid. (ontslagbescherming)(PvdA; CDA; D66) Materieel gesproken dient de ontslagbescherming van de
Nederlandse vertegenwoordigers, aangewezen krachtens deze wet, ook in de visie
van de regering, overeen te komen met die van ondernemingsraadsleden. Bij
het opstellen van het wetsvoorstel is terwille van de eenvoud
een uniforme regeling opgenomen voor zowel zittende als gewezen Nederlandse
vertegenwoordigers. Het ligt thans in de bedoeling om de bijzondere regels
over ontslagbescherming alle in het Burgerlijk Wetboek op te nemen. Gelet
daarop, en op de wens van verschillende fracties om de ontslagbescherming,
voortvloeiend uit deze wet, geheel af te stemmen op de ontslagbescherming
van (gewezen) ondernemingsraadsleden, wordt thans bij nota van wijziging voorgesteld
om in het achtste lid de betrokken bepalingen uit de Wet op de ondernemingsraden
van overeenkomstige toepassing te verklaren. In het wetsvoorstel, dat de bepalingen
inzake de ontslagbescherming uit de Wet op de ondernemingsraden overbrengt
naar het Burgerlijk Wetboek kan dan tevens de ontslagbescherming van de hier
bedoelde Nederlandse vertegenwoordigers op overeenkomstige wijze worden geregeld.(CDA; RPF) Krachtens artikel 39 van de Wet op de rechterlijke organisatie
neemt de kantonrechter kennis van «alle rechtsvorderingen betrekkelijk
tot een arbeidsovereenkomst» (de in de aanhef van dat artikel genoemde
geldsom is slechts relevant voor de vraag, of hoger beroep mogelijk is). Daarbij
is niet relevant, of de rechten en verplichtingen, samenhangend met de arbeidsovereenkomst,
voortvloeien uit de arbeidsovereenkomst zelf, uit het Burgerlijk Wetboek of
uit een andere wet, zoals deze. Artikel 36, tweede lid, van de Wet op de ondernemingsraden
regelt overigens niet, dat een individuele werknemer toegang heeft tot de
kantonrechter; dat lid heeft slechts betrekking op de ondernemer en de ondernemingsraad. Artikel 4, negende lid(D66) In de memorie van toelichting (bij artikel 4, negende lid, en artikel
7) is aangegeven, waarom deze bepalingen nodig zijn. Met de bevoegdheid de
bedoelde informatie te vragen is de plicht om die te verstrekken tevens gegeven. Artikel 5(PvdA; CDA; D66) Krachtens artikel 5 kan de ondernemingskamer worden ingeschakeld
ter naleving van hetgeen is bepaald «bij deze wet» of bij een
overeenkomst als in deze wet bedoeld. De instelling van een BOG of van een
EORb door een niet in Nederland gevestigde communautaire onderneming of moederonderneming
wordt, gelet op artikel 6, niet geregeld in deze wet. Nederlandse werknemers
of ondernemingsraden kunnen derhalve buitenlandse communautaire ondernemingen
of moederondernemingen aanspreken bij de daartoe krachtens het recht van die
(moeder)onderneming aangewezen rechter.(PvdA; CDA; D66) Artikel 5 schept een uitdrukkelijke bevoegdheid om voor
de Nederlandse rechter naleving van de verplichtingen van deze wet te verzoeken,
ook als de desbetreffende rechtspersoon niet zelf contracterende partij is.
Een dergelijke onderneming bevindt zich in de Nederlandse rechtssfeer en zal
ook de uit deze wet voortvloeiende ondernemingsrechtelijke verplichtingen
moeten nakomen. Het gaat hier weliswaar om bepalingen van concernrechtelijke
aard, maar omdat het hier verplichtingen betreft in verband met de instelling
van een overlegorgaan is een dergelijke benadering, afgezien van de uit de
richtlijn voortvloeiende verplichting, het meest praktisch. Juist omdat het
niet vanzelfsprekend is dat een groepsonderneming in rechte kan worden aangesproken
op verplichtingen die haar in een overeenkomst worden opgelegd, is zulks in
deze wet voor de daarin geregelde accoorden geëxpliciteerd en is voorts
geregeld dat daarnaast de contracterende moederonderneming aangesproken
kan worden op haar plicht haar dochter te bewegen tot naleving.(PvdA; CDA; D66) Op grond van de algemeen toepasselijke regels van burgerlijk
procesrecht kan aan een veroordeling een dwangsom worden verbonden. Omdat
partijen zelf de noodzakelijke maatregelen kunnen nemen tot naleving van een
rechterlijke uitspraak, lijkt er onvoldoende grond om daarnaast de Wet op
de economische delicten aan te vullen met een strafbepaling.(PvdA; CDA; D66) Bij nota van wijziging zijn de bepalingen van de artikelen
429a tot en met 429t van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering van toepassing
verklaard.(D66) Voor de beroepsmogelijkheid bij de ondernemingskamer is om praktische
redenen gekozen, omdat het hier gaat om een regeling, die altijd transnationale
aspecten heeft. De beroepsmogelijkheid staat ook open voor buitenlandse werknemers
en werknemersvertegenwoordigers, die een Nederlandse communautaire onderneming
of moederonderneming willen aanspreken. Het is dan beter om deze rechtsgang
te concentreren bij de ondernemingskamer, hetgeen tevens de uniforme uitleg
van de wet en de vorming van deskundigheid op dit terrein bevordert. Het is
overigens niet ongebruikelijk dat de ondernemingskamer in ondernemingsraadzaken
als enige feitelijke instantie oordeelt.(D66) De bevoegdheid van de kantonrechter is hierboven reeds besproken
bij artikel 4, eerste tot en met achtste lid (laatste antwoord). Artikel 8, eerste lid(CDA) De woorden «al dan niet overeenkomstig paragraaf 3»
zijn opgenomen om meteen duidelijk te maken, dat in een overeenkomst tussen
de moederonderneming en een BOG tot instelling van een Europese ondernemingsraad
kan worden besloten, waarbij de bepalingen van paragraaf 3 wel gevolgd kunnen
maar niet hoeven te worden. Deze keuzevrijheid is een wezenlijk element van
de richtlijn.(CDA) Ondernemingen of groepen kunnen ervoor kiezen om een bredere informatie-
en raadplegingsprocedure in te richten dan alleen voor de ondernemingen of
vestigingen binnen de lid-staten. Zowel de richtlijn als het wetsvoorstel
brengen echter mee, dat daarbij geen besluiten kunnen worden genomen tegen
de wil van de onderhandelaars, die overeenkomstig wet en richtlijn worden
aangewezen of gekozen vanuit de lid-staten. Artikelen 8 en 9(D66) Het in artikel 8, tweede lid, bedoelde verzoek betreft slechts het
instellen door het hoofdbestuur van een bijzondere onderhandelingsgroep. Dit
verzoek zal wel altijd unaniem zijn; discussies over de gewenste vormgeving
van de informatie- en raadplegingsprocedure vinden eerst binnen de BOG plaats.
De artikelen 8 en 9 sluiten uit, dat werknemers(vertegenwoordigers) van buiten
de lid-staten een dergelijk verzoek kunnen doen; zie voor hun positie ook
nog de memorie van toelichting bij artikel 9, eerste lid. Artikel 10(D66) De aanwijzing zelf moet uiteraard unaniem zijn. Hoe de betrokken
ondernemingsraden samenwerken om tot een aanwijzing te komen wordt aan
henzelf overgelaten. Gelet op het belang dat zij er zelf bij hebben om Nederlandse
vertegenwoordigers aan te wijzen en op het feit dat de medezeggenschapsstructuur
binnen de Nederlandse vestigingen en ondernemingen zeer complex en uiteenlopend
kan zijn, is het niet wenselijk noch mogelijk om hiervoor een uitgewerkte
procedure voor te schrijven. Artikel 11, derde en vierde lid(D66) De regeling omtrent de instelling en samenstelling van de BOG verbiedt
niet dat werknemersvertegenwoordigers van vestigingen en dochterondernemingen
van buiten de lid-staten betrokken worden bij de onderhandelingen over de
vormgeving van de grensoverschrijdende medezeggenschap. Ook kan de uitkomst
van de onderhandelingen zijn dat de EOR of enige andere procedure van informatieverstrekking
en raadpleging mede die andere vestigingen of dochterondernemingen omvatten.
Een en ander veronderstelt overigens wel de instemming van alle betrokken
partijen. Artikel 11, zesde lid(CDA; D66) Zoals in de memorie van toelichting is aangegeven, wordt hier
een lacune in de richtlijn opgevuld. In het Brusselse coördinatie-overleg
is weliswaar aanbevolen om bij de implementatie iets te regelen over aanpassing
van de BOG of van een accoord aan wijzigingen in structuur of omvang van een
groep, maar is niet één oplossing aangedragen.Met de eis dat een verzoek als bedoeld in artikel 11, zesde lid, slechts
kan worden gedaan door 100 «nieuwe» werknemers of hun vertegenwoordigers
wordt, zoals in de toelichting ook is aangegeven, voorkomen dat ook bij relatief
kleine wijzigingen in grootte of structuur dergelijke verzoeken moeten worden
gehonoreerd. Artikel 11, zevende lid(CDA) De bepalingen omtrent informatieverschaffing zijn voor BOG en EORb
niet in één artikel neergelegd, omdat ervoor is gekozen de bepalingen
die de betrekkingen regelen tussen hoofdbestuur en BOG of vertegenwoordigers
krachtens overeenkomst enerzijds en tussen hoofdbestuur en EORb anderzijds
voor de overzichtelijkheid bijeen te plaatsen.(D66) Artikel 8, tweede lid, van de richtlijn moet uiteraard in de nationale
wetgeving worden geïmplementeerd. De regeling van het niet-verstrekken
van informatie kan bezwaarlijk nader worden gespecificeerd. De opgenomen normen
(a. redelijkheid; b. ernstige c. belemmering of schade van d. het functioneren
van de onderneming) bevatten voldoende clausulering. Het hoofdbestuur wordt
zo gedwongen niet lichtvaardig informatie achter te houden; bovendien kan
het de informatie ook onder het opleggen van geheimhouding verstrekken. Artikel 14(D66) Met de formulering van dit artikel is niet bedoeld een andere regeling
te treffen dan die van de richtlijn. Slechts de term «plaatselijke besturen»
is vermeden, omdat bijvoorbeeld bij een onzelfstandige vestiging niet altijd
een bestuur aanwezig hoeft te zijn, terwijl de vestigingsleiding er belang
bij heeft te weten wanneer een werknemersvertegenwoordiger, die in die vestiging
werkt, moet deelnemen aan een vergadering. Artikel 15(D66) Bij artikel 8, tweede lid, is toegelicht, dat de termijnen van 6
maanden en drie jaar gaan lopen op het moment dat van het vereiste aantal
werknemers een verzoek is ontvangen, direct (bij het hoofdbestuur zelf) of
indirect (bij een tot de communautaire onderneming of groep behorende onderneming
of vestiging). De doorzendplicht in artikel 8 is opgenomen om te bewerkstelligen
dat de moederonderneming geen beroep kan doen op het feit dat een verzoek
niet door haar maar door een dochter is ontvangen.(D66) Onder verwijzing naar de memorie van toelichting bij artikel 15
zij opgemerkt, dat het van geval tot geval moet worden beoordeeld of er sprake
is van «kwade trouw» van het hoofdbestuur; dat zal bijvoorbeeld
het geval zijn indien het hoofdbestuur hardnekkig weigert te reageren op verzoeken,
of anderszins er blijk van geeft tijd te rekken.(D66) Het is niet wel denkbaar, dat een overeenkomst als bedoeld in artikel
11 tot stand komt, zonder dat zicht bestaat op de invulling van de daar genoemde
onderwerpen. Het ligt voor de hand, dat de overeenkomst in een keer alles
regelt. Wordt de basisovereenkomst later nader uitgewerkt, dan is het tijdstip
van totstandkoming van de basisovereenkomst bepalend. Daarbij moet worden
bedacht, dat de regeling van artikel 15 een «stok achter de deur»
is bij de onderhandelingen (zie de memorie van toelichting bij artikel 15);
indien de BOG de uitwerking van de in artikel 11 genoemde onderwerpen onbevredigend
acht, kan zij weigeren een overeenkomst te sluiten, met de in artikel 15 geregelde
gevolgen. Artikel 17(CDA) In de artikelen 10 en 17 wordt de term «aanwijzen» gebruikt
voor de wijze waarop de bestaande ondernemingsraden bepalen wie Nederland
gaan vertegenwoordigen en de term «verkiezen» als de werknemers
(indien er geen enkele Nederlandse ondernemingsraad is) dat moeten bepalen.
In het eerste geval zijn het de gezamenlijke ondernemingsraden die zelf uit
moeten maken hoe die bepaling in zijn werk gaat; dat kan door middel van een
verkiezing maar ook door een afspraak dat één van de raden bevoegd
is om de vertegenwoordigers aan te wijzen. Intrekking van een aanwijzing kan
bijvoorbeeld geschieden om de redenen, aangeven in de memorie van toelichting
bij artikel 10, eerste lid: als dat wenselijk geacht wordt in verband met
wijzigingen in de structuur of grootte van de Nederlandse vestigingen of ondernemingen
of in verband met het functioneren van de aangewezen vertegenwoordigers. Artikel 19, tweede lid(D66) Hoewel met de tekstuele verschillen tussen de bijlage bij de richtlijn
en de tekst van artikel 19 geen inhoudelijke verschillen worden beoogd en
ook overigens niet gauw misverstand kan ontstaan, is ervoor gekozen om de
tekst van dit artikel nauwer aan te laten sluiten bij de tekst van de bijlage
(zie de nota van wijziging).(RPF) De vraag naar het in persoon aanwezig moeten zijn van een lid van
het hoofdbestuur is reeds beantwoord aan het slot van de paragraaf «de
nadere uitwerking van de raadplegings- en informatierechten van de EORb». Artikel 19, zevende lid(PvdA) Grensoverschrijdende bijeenkomsten van EOR-leden worden geregeld
in artikel 19, zesde lid. Raadpleging van de achterban wordt gefaciliteerd
door de artikelen 4, derde lid, en 19, zevende lid.(D66) Artikel 8 van de richtlijn laat er geen ruimte voor dat de leden
van de EORb vertrouwelijk verstrekte informatie aan derden bekend maken; onder
dat begrip vallen, gelet op artikel 5 van de bijlage van de richtlijn, ook
de leden van de nationale medezeggenschapsorganen en de vertegenwoordigde
werknemers zelf (de achterban). De geheimhoudingsplicht strekt zich dus krachtens
de richtlijn ook uit tot de nationale werknemers(vertegenwoordigers). In artikel
19, zevende lid, wordt echter slechts verwezen naar de geheimhoudingsplicht
die op de Nederlandse leden van de EORb rust; aangezien dit lid mede betrekking
dient te hebben op de niet-Nederlandse leden, is de redactie bij nota van
wijziging in die zin aangepast, dat de informatieverstrekking aan de achterban
plaatsvindt onverminderd enige op de EORb-leden rustende geheimhoudingsplicht
(die in de wetgeving van elke lid-staat zal moeten worden opgenomen en voor
Nederlandse EORb-leden is opgenomen in artikel 4, vierde lid). Artikel 23(D66) Inderdaad dient dit artikel slechts een bepaling te bevatten, hoe
de Nederlandse leden van een BOG of EORb, die krachtens de wetgeving van een
andere lid-staat worden ingesteld, moeten worden aangewezen of verkozen. Met
betrekking tot de aanwijzing of verkiezing van vertegenwoordigers in een procedure,
vastgesteld bij overeenkomst tussen het hoofdbestuur en een BOG, dient die
overeenkomst zelf regels te bevatten. Daarom is bij nota van wijziging dit
artikel aangepast. Artikel 24(D66) Terwille van de praktijk wordt ook de mogelijkheid open gelaten,
dat meer overeenkomsten kunnen worden gesloten, mits maar voldaan wordt aan
artikel 13 van de richtlijn, namelijk dat het geheel van overeenkomsten betrekking
heeft op alle werknemers. Zoals aangegeven in de toelichting moet «de
werknemers» in artikel 24 gelezen worden als «alle werknemers».(D66) In artikel 24 is zoveel mogelijk aangesloten bij artikel 13 van
de richtlijn; de afwijkingen zijn in de memorie van toelichting gemotiveerd.(D66) Ook de richtlijn stelt aan accoorden bedoeld in artikel 24 niet
de eis dat die voorzien in de mogelijkheid voor werknemersvertegenwoordigers
om – op kosten van de onderneming – grensoverschrijdend bijeen
te komen voor beraad over aangelegenheden van gemeenschappelijk belang. Krachtens
artikel 13 van de richtlijn is de richtlijn (met inbegrip van de rechtsbescherming)
niet van toepassing als er een pre-accoord is gesloten; het komt verstandig
voor om de wettelijke rechtsbescherming in lijn daarmee beperkt te houden
tot die werknemersvertegenwoordigers, die ingevolge deze wet optreden.(D66) Op grond van het wetsvoorstel kan pas vijf jaar na de inwerkingtreding
daarvan de «houdbaarheid» van een niet-dynamisch artikel 24 accoord
worden aangevochten; voor accoorden krachtens artikel 11 van het wetsvoorstel,
over de totstandkoming waarvan de volle drie jaar is onderhandeld, geldt evenzeer
dat de houdbaarheid daarvan ook pas na vijf jaar kan worden bestreden. (D66) Een bestaande overeenkomst, die inhoudt dat er géén
raadpleging zal zijn, kan niet leiden tot «vrijstelling» van de
wet, gelet op de artikelen 13 van de richtlijn en 24 van de wet. Zo'n overeenkomst
kan wel gesloten worden met een BOG, ingesteld overeenkomstig hoofdstuk 2. Slotopmerking(PvdA) Dit wetsvoorstel strekt tot implementatie van de Europese richtlijn;
hoewel de betrokken materie zeker raakvlakken heeft met de nationale medezeggenschapsregelgeving
wordt het in overwegende mate beheerst door de richtlijn en niet in de eerste
plaats door (wijzigingen in) die nationale regelgeving. Op de beide punten
waarop de beide wetgevingstrajecten elkaar raken (de positie van ingeleende
arbeidskrachten en het onderwerp «milieu») is in deze nota uitvoerig
ingegaan.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. Melkert 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24641-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl