Oog voor de toekomstige toegankelijkheid - over kleine scholen; Initiatiefnota
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31526, nr. 2

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

10-07-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31526 nr. 2

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamSamenvatting1 Inleiding2 De wettelijke basis voor beëindiging van bekostiging
van onderwijs en knelpuntenWet op het primair onderwijsWet op het voortgezet onderwijs3 Omvang van het aantal scholen dat met opheffing
bedreigd wordtPrimair onderwijsTabel 1: basisscholen onder of net boven norm naar richting
ingedeeld op denominatie (peildatum 1-10-2007) Voortgezet onderwijsTabel 2 Aantal scholen VO onder de norm, 2006–2007 4 Mogelijke oplossingen
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31526Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 526Oog voor de toekomstige toegankelijkheid – over kleine scholennr. 2INITIATIEFNOTASamenvattingDiverse ontwikkelingen, zoals demografische ontwikkelingen, leiden ertoe
dat in toenemende mate scholen met opheffing bedreigd worden. Scholen die
nog steeds goede kwaliteit kunnen leveren en die vaak een belangrijke en multifunctionele
plek innemen in de gemeenschap. Hoewel de huidige wet- en regelgeving voorziet
in mogelijkheden om als school een beroep te doen op instandhouding, blijkt
dat uitzonderingen maken op basis van bijzondere omstandigheden zoals een
toekomstige groei, of de multifunctionele positie die een school kan innemen,
met name in het primair onderwijs niet mogelijk is. Net zoals in het voortgezet
onderwijs zou de minister over een discretionaire bevoegdheid moeten kunnen
beschikken om in bijzondere omstandigheden een school, mits de kwaliteit van
het onderwijs gegarandeerd blijft, in stand te houden. In deze nota wordt
daarom voor een wijziging van de wet op het primair onderwijs gepleit.1 InleidingOp 17 januari 2008 viel er in de Leeuwarder Courant te lezen dat
de openbare basisschool in Goingarijp mogelijk met sluiting bedreigd wordt
omdat de bekostiging door het ministerie van OCW beëindigd zal worden.
Het leerlingenaantal bleek namelijk onder de absolute opheffingsnorm terecht
gekomen te zijn. De beëindiging van de bekostiging komt op een erg ongelukkig
moment, omdat door een nieuwbouwproject in het dorp, waar naar verwachting
zo’n dertig jonge gezinnen komen te wonen, er een grote aanwas voor
de school te verwachten is.De openbare basisschool in Goingarijp is niet de enige school die met
sluiting bedreigd wordt. In totaal zit zo’n twaalf procent van de basisscholen
onder de opheffingsnorm en in het voortgezet onderwijs betreft dit twee en
half procent. Daarbij komt dat de vergrijzing, waar Nederland steeds meer
mee te maken krijgt, en het teruglopende geboorte percentage nu ook zijn weerslag
op het onderwijs krijgt1. Een krimp van leerlingen
betekent immers dat de komende jaren nog meer scholen onder de opheffingsnorm
komen en dat scholen, die vaak een belangrijke plaats in een leefgemeenschap
innemen, met sluiting bedreigd zullen worden. Voor het CDA staat goed kwalitatief onderwijs hoog op de agenda. Goed
kwalitatief onderwijs betekent dat jongeren gestimuleerd worden om zich optimaal
te ontwikkelen, betekent ook dat het onderwijs is waar ouders en jongeren
zich in kunnen herkennen, waar zij zich betrokken bij voelen. Onderwijs dat
midden in de samenleving, in de gemeenschap kan staan. Kwalitatief goed onderwijs
betekent een onderwijsstelsel waarin we elkaar kunnen aanspreken op wat een
leerling aan het einde van de opleiding moet hebben geleerd. Wanneer er in
plaatsen kleine scholen zijn, die kwalitatief goed onderwijs leveren ondanks
dat deze onder de absolute opheffingsnorm zitten, vindt het CDA het van belang
dat hier rekening mee gehouden zou moeten worden. Daarom is het nodig om helder
te krijgen hoe groot het probleem, namelijk de dreigende sluiting van kleine
scholen in kleine gemeenschappen, is en in hoeverre hier oplossingen voor
te vinden zijn.De vragen die centraal in deze nota staan zijn:– Op welke wijze is momenteel in de wet de beëindiging van
bekostiging geregeld en welke knelpunten leveren deze huidige regelingen op?– Hoe groot is de daadwerkelijke omvang van scholen die met sluiting
bedreigd worden?– Welke oplossingen bestaan er om deze knelpunten aan te pakken?In de komende paragrafen zal op deze vragen ingaan worden.2 De wettelijke basis voor beëindiging van bekostiging
van onderwijs en knelpuntenZowel in de wet op het primair onderwijs (WPO) als in de wet op het voortgezet
onderwijs (WVO) zijn artikelen opgenomen die regelen wanneer de bekostiging
van scholen kan worden beëindigd1 in het
geval dat scholen «te klein» geworden zijn. De relatie tussen
de grootte van de school (het leerlingenaantal) en de sluiting van een school
is van belang omdat scholen op basis van het aantal leerlingen worden bekostigd
(personeel en materieel). Echter de regelingen verschillen in beide wetten.Wet op het primair onderwijsIn de WPO gaan met name de artikelen 151–160 over de regelingen
ten aanzien van het beëindigen van de bekostiging. De essentie van de
regeling is dat wanneer een school in drie achtereenvolgende jaren onder de
opheffingsnorm (deze varieert tussen minimaal 23 en maximaal 200 leerlingen,
artikel 154) terechtkomt de bekostiging zal worden beëindigd. Iedere
afzonderlijke gemeente heeft als het ware zijn eigen opheffingsnorm die eens
per 5 jaar wordt vastgesteld. De hoogte van de norm hangt samen met het begrip «leerlingdichtheid»2. Hoe meer leerlingen (4–11 jarigen) per km2 wonen in de gemeente waarin een school staat, hoe hoger de opheffingsnorm.
Of anders gesteld: hoe dunner bevolkt de gemeente, hoe lager de opheffingsnorm.
Bevindt een school zich 3 jaar onder de wettelijke norm dan volgt «van
rechtswege» stopzetting van bekostiging tenzij het bestuur van de school
een beroep doet op één van de instrumenten ten behoeve van instandhouding.
Grofweg zijn er drie instrumenten.– Allereerst kan een school een beroep op instandhouding doen wanneer
zij de laatste school van een richting binnen een bepaalde afstand zijn3.– Daarnaast bestaat er een garantiefunctie openbaar onderwijs wat
betekent dat als er in de omtrek van de school binnen een afstand van 10 km
geen openbaar onderwijs wordt gegeven, en daar wel behoefte aan is, de school
open zal blijven4.– In sommige gevallen kan het zijn dat er wel binnen een bepaalde
afstand scholen zijn. In dat geval kunnen scholen gebruik maken van het derde
instrument en een beroep doen op de gemiddelde schoolgrootte1. Dit laatste houdt in dat onder bepaalde voorwaarden
een school onder de norm in stand kan blijven indien de school behoort bij
een bestuur die over meerdere scholen het bevoegd gezag draagt én het
bestuur van de school deze kleinschaligheid weet te compenseren met één
of meer relatief grotere scholen. Met andere woorden het gemiddelde aantal
leerlingen van de scholen bij elkaar wordt berekend. Overigens kan een school
ook fuseren. Na een fusie kan zo’n school er voor kiezen om verschillende
locaties te hebben, of zelfs een nevenvestiging op te richten. Ook voor gefuseerde
scholen gelden weer soortgelijke opheffingsnormen2.Echter, het probleem zit hem in het derde instrument. In artikel 157,
lid 1 is namelijk bepaald dat de absolute ondergrens van een school ligt bij
23 leerlingen. Komt een school daaronder dan geldt de gemiddelde schoolgrootte
niet meer, maar wordt de bekostiging van rechtswege beëindigd. Hoewel
het logisch is om de vraag te stellen bij hoeveel kinderen je nog kwalitatief
goed onderwijs kan geven, is het probleem hier dat de absolute ondergrens
geen rekening houdt met eventuele contextomstandigheden zoals bij de school
in Goingarijp het geval is.Wet op het voortgezet onderwijsRecentelijk is ten aanzien van het voortgezet onderwijs een wetswijziging
in de Tweede Kamer behandeld die ook de regelingen (artikelen 107–109)
betreffende de opheffing wijzigt. (wetsvoorstel 31 310). Wanneer deze
wet van toepassing wordt, geldt voor het praktijkonderwijs de absolute norm
van 70, voor het voorbereidende beroepsonderwijs de minimale norm variërend
tussen de 240 en de 360 leerlingen en voor de overige scholen driekwart van
de stichtingsnorm. Echter, er is één groot verschil in de WVO
ten opzichte van de WPO. Het verschil betreft de mogelijkheid die de minister
heeft om op verzoek van de school een uitzondering te maken (artikel 108,
lid 43 ). Dit zou een discretionaire bevoegdheid
van de minister genoemd kunnen worden. De voorwaarden waar de school aan moet
voldoen bij zo’n verzoek is dat ze een goede onderbouwing dienen te
geven met bijbehorende prognoses: «Elk verzoek is met redenen omkleed,
vermeldt de aard en de plaats van vestiging van de school en gaat vergezeld
van een prognose omtrent de te verwachten omvang» (WVO, artikel 66,
lid 4).Concluderend kan worden gesteld dat met name de knelpunten te vinden zijn
in de WPO.3 Omvang van het aantal scholen dat met opheffing
bedreigd wordtWanneer de casus van Goingarijp niet op zichzelf staat, rijst de vraag
om hoeveel scholen het dan wel gaat en wat het kenmerkende is van deze scholen.
Om de omvang van het probleem op een zuivere wijze in kaart te brengen wordt
in deze nota onderscheid gemaakt in scholen voor primair onderwijs en voortgezet
onderwijs.Primair onderwijsOp basis van gegevens van het ministerie van OCW blijkt dat het aantal
scholen dat in het primair onderwijs tussen de drie en één jaar
onder de opheffingsnorm zit 822 bedraagt (Tabel 1). Dit betreft zo’n
12 procent van het scholenbestand. Daarnaast blijken nog 277 scholen net boven
de norm te zitten. In totaal zijn er dus 1099 scholen (16%) voor wie
lage leerlingenaantallen een kwestie is.Openbaar onderwijs en gereformeerd vrijgemaakt onderwijs hebben een relatief
zwakke positie. Zo’n veertig procent van het aantal scholen dat al drie jaar onder de opheffingsnorm zit betreft openbaar onderwijs (221
van de 565). Dit is zo’n tien procent van alle openbare basisscholen.
Deze zwakke positie is overigens begrijpelijk in het licht van de verantwoordelijkheid
die de overheid heeft ten aanzien van het openbaar onderwijs1. Binnen het Gereformeerd vrijgemaakt onderwijs zit zelfs 21%
van de scholen al 3 jaar onder de norm.De grote stromingen in het bijzonder onderwijs, protestants-christelijk
en rooms-katholiek, hebben juist een relatief klein aantal scholen dat al
drie jaar onder de norm zit in verhouding met hun aandeel in het totale scholenbestand.Tabel 1: basisscholen onder of net boven norm naar richting
ingedeeld op denominatie (peildatum 1-10-2007) DenominatieTotaal3 jaar onder norm 2 jaar onder norm1 jaar onder norm < 10% boven norm aantal% aantal % aantal % aantal % aantal% Algemeen Bijzonder 314 4,6% 19 3,4% 21,9% 6 3,9% 24 8,7% Antroposofisch 711,0% 15 2,7% 2 1,9% 4 2,6% 51,8% Evangelisch 4 0,1% 1 0,2% 00,0% 0 0,0% 0 0,0% Evangelische Broedergem.schap 2 0,0% 0 0,0% 0 0,0% 00,0% 0 0,0% Gereformeerd Vrijgemaakt 1271,8% 27 4,8% 1 1,0% 4 2,6% 82,9% Hindoeïstisch 5 0,1% 0 0,0% 00,0% 0 0,0% 0 0,0% Islamitisch 410,6% 6 1,1% 0 0,0% 1 0,7% 00,0% Joods 2 0,0% 1 0,2% 0 0,0%0 0,0% 0 0,0% Openbaar 2 272 32,9%221 39,1% 48 45,7% 59 38,8% 9534,3% Protestants-Christelijk 1 813 26,3% 13824,4% 26 24,8% 38 25,0% 72 26,0%Reformatorisch 120 1,7% 14 2,5% 1 1,0%2 1,3% 5 1,8% Rooms-Katholiek 2 07830,1% 119 21,1% 25 23,8% 36 23,7%66 23,8% Samenw. Opb. en PC 2 0,0% 10,2% 0 0,0% 0 0,0% 0 0,0% Samenw. Opb. en RK 4 0,1% 1 0,2% 0 0,0% 00,0% 0 0,0% Samenw. Opb., PC en RK 2 0,0%0 0,0% 0 0,0% 0 0,0% 0 0,0%Samenw. PC en RK 41 0,6% 2 0,4% 00,0% 2 1,3% 2 0,7% Eindtotaal 6 898100,0% 565 100,0% 105 100,0% 152 100,0%277 100,0%Voortgezet onderwijsOok in het voortgezet onderwijs zit een aantal scholen onder de opheffingsnorm.
Echter, het aantal op te heffen scholen is aanzienlijk kleiner. In 2006 waren
er negen scholen die op de lijst «op te heffen scholen» stonden,
in 2007 stonden dezelfde negen scholen met nog een tiende op de lijst «op
te heffen scholen»(Tabel 2). Naast deze scholen zijn er nog eens vier
scholen die voor de tweede maal onder de opheffingsnorm zitten. Ook zijn er
nog vier scholen die voor de eerste maal onder de opheffingsnorm zitten. Daarnaast
zijn er nog drie scholen die minder dan 10 % boven de opheffingsnorm
zittenTabel 2 Aantal scholen VO onder de norm, 2006–2007 VO1 jaar onder de norm 2 jaar onder de norm Op te heffen Minder dan 10% boven de norm2006 3 2 9 6 2007 5 2 105Al met al is het niet een groot aantal VO-scholen dat onder de opheffingsnorm
zit, zeker gezien het totale aantal scholen (6452
), procentueel gezien 2,8 % van het scholenbestand. Vier scholen hebben een structurele uitzonderingspositie vanwege hun ligging
op de waddeneilanden. Twee scholen hebben een structurele uitzonderingspositie
vanwege hun denominatie en één school heeft een structurele
uitzonderingspositie vanwege het feit dat het een justitiële inrichting
is. Eén school is startend en telt derhalve eigenlijk niet mee. Er
blijven nog drie «normale» scholen over die onder de opheffingsnorm
zitten. Deze scholen hebben geen structurele uitzonderingspositie, maar wel
een ontheffing.Geconcludeerd kan worden dat de problematiek met name in het primair onderwijs
lijkt te spelen. Toch is dat niet helemaal waar. Zoals in paragraaf 2
al gesteld is, kunnen scholen en besturen er ook voor kiezen om te fuseren1. Uit de kerncijfers 2003–2007 van het ministerie
van OCW blijkt dat dit het geval is. Zo is in het primair onderwijs het aantal
schoolbesturen in 2007 met 417 afgenomen ten opzichte van 2003. Ook in het
VO valt er een afname van het aantal scholen (667 in 2003 t.o.v. 645 in 2007)
waar te nemen, terwijl de gemiddelde omvang van leerlingen toegenomen is van
1334 naar 1406. Daarnaast blijkt bijvoorbeeld uit het rapport van de provincie
Limburg2 dat ook het voortgezet onderwijs nu al
te maken heeft met een krimp. In de komende jaren zal de krimp zelfs toenemen
tot ongeveer tussen 22 en 35 procent van het aantal leerlingen. Verondersteld
wordt dat andere provincies zoals Zeeland en Groningen met een soortgelijke
krimp te maken zullen gaan krijgen3. Dit betekent
dat in verschillende plaatsen en dorpsgemeenschappen steeds meer scholen met
opheffing bedreigd zullen worden. Is het niet vanwege de norm dan wel vanwege
de hoge lasten die scholen tegenkomen. Namelijk gefuseerde scholen met veel
locaties betekent ondermeer ook veel onderhoudskosten en mogelijke reiskosten
van personeel tussen de vestigingen in. Ten aanzien van de bekostigingsproblematiek
in relatie tot de demografische ontwikkelingen heeft Jan Jacob van Dijk het
Kabinet al gevraagd om met maatregelen te komen (motie 31 200 VIII, 91).
Hoewel het Kabinet recentelijk heeft laten weten dat de door hen toegezegde
notitie op het terrein van de bekostigingssystematiek eind 2008 naar de Kamer
gezonden zal worden4, hopen we dat dit nog voor
de begrotingsbehandeling zal plaatsvinden. In afwachting van deze notitie
is derhalve besloten om in deze nota niet verder op dit onderwerp in te gaan.Desalniettemin is er voor de problemen op het terrein van de opheffingsnorm
nog geen passende oplossing gevonden. In de volgende paragraaf zal daartoe
een aanzet gedaan worden.4 Mogelijke oplossingenZoals al in paragraaf twee gesteld is, is de kern van het probleem dat
wanneer de minimale ondergrens van de opheffingsnorm wordt bereikt, er voor
met name het primair onderwijs geen mogelijkheden zijn om extra overwegingen
mee te nemen bij besluitvorming. Dit is een kwalijke zaak aangezien het immers
gaat om de kwaliteit van het onderwijs. Het opheffen van een school die na
mogelijk een jaar weer opnieuw opgericht wordt, doet geen recht aan continuïteit
van onderwijs en ook geen recht aan de kwaliteit. De vraag is echter op welke
wijze de flexibiliteit in de regeling kan worden vastgelegd, zonder dat deze
de kwaliteit in het onderwijs benadeelt en zonder dat er voor elke uitzondering
een regel opgesteld wordt. Dit laatste past niet in de manier waarop juist
de overheid de administratieve lasten en regeltjes voor de samenleving probeert
terug te dringen. Na overleg met diverse experts kan geconcludeerd worden dat er globaal
drie mogelijkheden zijn:A) de termijn waarbij het scholen toegestaan wordt om onder de opheffingsnorm
te blijven functioneren kan verlengd worden naar bijvoorbeeld zes jaar,B) de absolute opheffingsnorm zou kunnen worden verlaagd naar bijvoorbeeld
20 leerlingen,C) de discretionaire bevoegdheid van de minister zoals deze in de WVO
is vormgegeven zou ook in de WPO kunnen worden opgenomen.Hoewel er drie globale oplossingen zijn, heeft de laatste oplossing, oplossing
C, de voorkeur. Immers wanneer we de termijn verlengen tot zes jaar dan zou
dezelfde problematiek bij scholen na zes jaar opnieuw kunnen ontstaan. Ook
het verlagen van de absolute opheffingsnorm naar 20 leerlingen lijkt geen
optie. Hoewel het niet terug te vinden is waarom ooit het getal 23 als absolute
ondergrens in de wet is vastgelegd en er geen wetenschappelijk bewijs is dat
bij een school met minder dan 23 leerlingen de kans op kwalitatief goed onderwijs
per definitie voorgoed verkeken1 is, blijft ook
bij deze oplossing de vraag bestaan wat er besloten zou moeten worden indien
er dan een school het aantal leerlingen ziet teruglopen naar 19 leerlingen.
Het weglaten van de absolute opheffingsnorm zou ertoe kunnen resulteren dat «scholen»
met 1 leerling ook als school erkend moeten kunnen worden. Hoewel internationaal
gezien mogelijk geconcludeerd kan worden dat de prestaties bij thuisonderwijs
hoger kunnen liggen dan bij regulier onderwijs2
zijn we van mening dat het opheffen van de absolute opheffingsnorm tot veel
meer onduidelijkheid en problemen zal leiden. Zo kan afgevraagd worden op
welke wijze de overheid haar taak dan ten aanzien van het toezien op de kwaliteit
van onderwijs kan vervullen.Zoals al eerder gesteld is, hecht het CDA erg aan kwalitatief goed onderwijs.
Als scholen zich onder de absolute norm bevinden maar wel goed kwalitatief
onderwijs verzorgen, dan moet in sommige gevallen een uitzondering gemaakt
kunnen worden. Uitzonderingen omdat de school weer gaat groeien, of uitzonderingen
omdat het gebouw, de school, als onderwijsinstelling, buurthuis, ontmoetingsplaats
een belangrijke plek in samenleving inneemt, et cetera. In die gevallen is
het van belang dat de minister de bevoegdheid heeft om instandhouding op basis
van zijn discretionaire bevoegdheid toe te staan.Daarom pleiten we voor een wetswijziging van de wet op het primair onderwijs.De beslissing om de wet te wijzigen ten aanzien van de discretionaire
bevoegdheid is niet alleen de meest eenvoudige optie, het lijkt bovendien
geen, of nauwelijks, financiële consequenties te hebben. Binnen deze
wijziging is het wel van belang dat er nadere criteria worden opgesteld voor
het doen van een beroep door scholen op deze discretionaire bevoegdheid. Het
moet immers een uiterst middel blijven om de menselijke maat in de samenleving,
daar waar de kwaliteit van het onderwijs gegarandeerd is, te kunnen waarborgen.XNoot1Zie bijvoorbeeld Provincie Limburg/APE. (2008). Demografische
voorsprong: Kwaliteitsslag onderwijs. Voerendaal: SchrijnLippersHuntjes.XNoot1In de wet wordt onderscheid gemaakt tussen openbaar onderwijs en bijzonder
onderwijs. Zo spreekt artikel 153 uit de WPO over het beëindigen van
de bekostiging van het bijzonder onderwijs en het opheffen van een openbare
school. De reden van dit onderscheid is de zorgplicht van de overheid zoals
die verankerd is in artikel 23 om voldoende openbaar onderwijs aan te bieden
(zie Zoontjes, Delnooz, & Vermeulen. (2006) Governance
in het openbaar onderwijs. Tilburg: Universiteit Tilburg/ schoordijk
instituut). In deze nota spreken we in beide gevallen over het beëindigen
van de bekostiging.XNoot2Artikel 154, WPO.XNoot3Artikel 153, lid 4 WPO.XNoot4Artikel 153, lid 5 WPO.XNoot1Artikel 157, WPO.XNoot2Artikel 158, WPO.XNoot3Artikel 108, lid 4. «In bijzondere gevallen kan Onze minister op
verzoek van het bevoegd gezag of van de rechtspersoon, bedoeld in artikel
66, vierde lid, voor een door hem te bepalen tijd toestaan, dat een openbare
school in stand wordt gehouden of een bijzondere school wordt bekostigd, ook
al is het aantal leerlingen minder, dan in artikel 107 is vermeld. Onze minister
besluit binnen zes maanden na ontvangst van een aanvraag. Indien de beschikking
niet binnen zes maanden kan worden gegeven, stelt Onze minister de aanvrager
daarvan in kennis en noemt hij daarbij een termijn waarbinnen de beschikking
wel tegemoet kan worden gezien».XNoot1Zie voetnoot 1, pag. 2.XNoot2Bron: kerncijfers 2003–2007 OCW.XNoot1In het geval van een school fusie gaat er twee scholen in elkaar op (eventueel
bestaand uit meerdere locaties). In het geval van een bestuursfusie kan dit
betekenen dat er meerdere scholen onder een nieuw gefuseerd bestuur gaan vallen
waardoor het bestuur gebruik kan maken van het begrip gemiddelde schoolgrootte,
zie paragraaf 2. Zie voor een verdere uitwerking: Onderwijsraad (2005).
Variëteit in schaal. Den Haag: Onderwijsraad.XNoot2Zie voetnoot 1, pag. 1.XNoot3Zie bijvoorbeeld: Bond KBO (2007) Katholiek Primair onderwijs in cijfers.
Den Haag, KBO.XNoot4Brief OCW, 30 juni 2008, kenmerk VO/F/26633.XNoot1Het verband tussen groepsgrootte en de kwaliteit van het onderwijs is
niet zondermeer te maken. Zie bijvoorbeeld: Doolaard, S., & Bosker, R.J.
(2006). Effecten van formatie-inzet in de onderbouw van het basisonderwijs.
Groningen: Gion.XNoot2Blok, H. (2002) De Effectiviteit van Thuisonderwijs: Een Overzicht van
Onderzoeksresultaten. Het Nederlands Tijdschrift voor Onderwijsrecht en Onderwijsbeleid,
14, (4), p. 151–163; zie ook Kamerstuk 30 652, 16. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31526-2.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl