Wet experimenten WW; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26394, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

11-02-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26394 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN 1. Inleiding2. Voorgeschiedenis3. Het doel van het wetsvoorstelInzet Awf-middelen in het kader van de sluitende aanpak4. Procedurele waarborgenDe begrenzing van de bevoegdheid van de wet af te wijkenDe beperkte looptijd van de experimentenDe betrokkenheid van het parlementHet toezicht op de experimentenDe evaluatie5. De experimenten in de praktijkVoorbereidingUitvoering van de experimentenEvaluatie6. Financiële aspecten Experiment inzet Awf-middelen in het kader van de sluitende
aanpakAndere experimentenARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I. Wijziging WerkloosheidswetArtikel 130Artikel 130aArtikel 130bArtikel 130cArtikelen 130d, 130e en 130fOndertekeningBIJLAGE 1De inzet van AWf-middelen voor scholing en reïntegratieProefplaatsingLoonsuppletieStimuleren startende zelfstandigenPreventieve inzet van WW-middelenScholing met behoud van WW-uitkering
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26394Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 55 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 394Wijziging van de Werkloosheidswet, houdende invoeging van een experimenteerhoofdstuk
teneinde een mogelijkheid te bieden om de effectiviteit en de doelmatigheid
van onderdelen van het reïntegratie- en activeringsbeleid in de praktijk
vast te stellen (Wet experimenten WW)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING ALGEMEEN 1. InleidingDe activerende werking van het stelsel van sociale zekerheid is in de
afgelopen kabinetsperiode door een groot aantal maatregelen aanzienlijk toegenomen.
Op het terrein van ziekte en arbeidsongeschiktheid zijn financiële prikkels
voor werkgevers geïntroduceerd. Met de Wet op de (re)integratie arbeidsgehandicapten
(REA), die op 1 juli 1998 in werking is getreden, is het beschikbare (re)integratie-instrumentarium
voor arbeidsgehandicapten verruimd, meer inzichtelijk en beter toepasbaar
gemaakt. Ook de arbeidsmarktpositie van moeilijk plaatsbare werklozen is door
diverse maatregelen verbeterd. Er is een aantal regelingen voor gesubsidieerde
arbeid tot stand gebracht, de regeling van de afdrachtskorting voor werkgevers
is verruimd en er zijn verschillende regelingen voor de inkoop van bemiddeling
en reïntegratietrajecten in het leven geroepen. Deze maatregelen zijn
echter voornamelijk van belang voor langdurig werklozen, in het bijzonder
bijstandsgerechtigden. Met uitzondering van de inkoopregeling van artikel
XXXVI van de wet van 21 december 1995 tot nadere wijziging van een aantal
sociale zekerheidswetten (technische verbeteringen in verband met de wetten
TAV, TBA en TZ, alsmede enige andere wijzigingen) (Stb. 691), waarbij de zogenoemde
Veegwet-budgetten zijn geïntroduceerd, is er geruime tijd geen uitbreiding
gegeven aan het wettelijke reïntegratie-instrumentarium voor werklozen
met recht op uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW).De regering heeft zich voorgenomen de activerende werking van de WW te
versterken.In het regeerakkoord is de start aangekondigd van een experiment met de
inzet van middelen uit het Algemeen Werkloosheidsfonds (Awf) voor scholing
en reïntegratie. Dit experiment levert ten behoeve van de WW-populatie
een bijdrage aan – in de termen van het regeerakkoord – «het
uiteindelijk realiseren van een sluitende aanpak voor participatie en reïntegratie
in het kader van het Nationaal Actieplan Werkgelegenheid, (...). Tegelijkertijd
worden waar mogelijk prikkels om de vermijdbare instroom in de
WW te beperken en de uitstroom te bevorderen, versterkt. Met het oog op de
invulling van de sluitende aanpak in het kader van het Nationaal Actieplan
Werkgelegenheid, wordt een experiment gestart met de inzet van Awf-middelen
voor scholing en reïntegratie» (Kamerstukken II 1997/98, 26 024,
nr. 10, blz. 32).Voorts zijn in de Sociale Nota 1998 (Kamerstukken II 1997/98, 25 602,
nr. 2 blz. 50) door het toenmalige kabinet experimenten aangekondigd om te
onderzoeken welke instrumenten het meest effectief zijn om oudere, moeilijk
plaatsbare, WW-gerechtigden te reïntegreren. Destijds was voorzien dat
het wetsvoorstel dat de wettelijke basis voor deze experimenten moest verschaffen,
eind 1997 zou worden ingediend.Op dit moment biedt de socialeverzekeringswetgeving slechts op één
punt een mogelijkheid tot experimenteren. In de Organisatiewet sociale verzekeringen
1997 (Osv 1997) is een bepaling opgenomen op grond waarvan tijdelijke voorzieningen
kunnen worden getroffen ten behoeve van de samenwerking tussen het Landelijk
instituut sociale verzekeringen (Lisv), de Arbeidsvoorzieningsorganisatie,
de gemeenten en diensten of instellingen die werkzaamheden verrichten, die
verband houden met de werkzaamheden van het Lisv (artikel 112 Osv 1997).Dit wetsvoorstel creëert in aanvulling hierop in de WW een grondslag
voor experimenten met het inzetten van reïntegratiemaatregelen. Hiertoe
wordt voorgesteld aan de WW een nieuw hoofdstuk Experimenten toe te voegen.
Hierin wordt de wettelijke grondslag voor het experiment met de inzet van
Awf-middelen in het kader van de sluitende aanpak voor WW-gerechtigden opgenomen,
alsmede de mogelijkheid geboden voor experimenten met reïntegratiemaatregelen
voor het zittende bestand WW-gerechtigden. Ook wordt in het voorgestelde nieuwe
hoofdstuk de mogelijkheid geboden voor experimenten met betrekking tot de
preventieve inzet van WW-middelen. 2. VoorgeschiedenisDe Wet experimenten WW vindt zijn oorsprong in het rapport «Heel
het Raderwerk» van de Tijdelijke commissie onderzoek Ctsv (Kamerstukken
II 1995/96, 24 653, nr. 16). In haar rapport heeft de Commissie geconstateerd
dat het College van toezicht sociale verzekeringen (Ctsv) door de wetgever
wordt gedwongen om in principe alle contra-legem uitvoering af te wijzen.
Het Ctsv doet dat ook, hoewel het daardoor in een lastige situatie kan komen
omdat sommige contra-legem praktijken «...in alle redelijkheid binnen
de beleidsdoelstellingen vallen en eigenlijk voor een bepaalde duur toegestaan
zouden moeten worden» (Kamerstukken II 1995/96, 24 653, nr. 16,
blz. 117–118). De Commissie was van mening dat een experimenteerartikel
in de sociale verzekeringen een uitweg kon bieden uit, wat genoemd kan worden,
de paradox van de uit beleidsmatig oogpunt wenselijke contra-legemuitvoering.
Op basis van zo'n experimenteerartikel zou onder bepaalde voorwaarden een
tijdelijke afwijking van bestaande wet- en regelgeving kunnen worden toegestaan.In de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel Osv 1997 heeft de toenmalige
regering aangegeven dat zij niet onwelwillend stond tegenover deze suggestie
(Kamerstukken II 1996/97, 24 877, nr. 3). De toenmalige Staatssecretaris
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) heeft daarop op 7 april 1997 een
brief aan de Tweede Kamer gezonden waarin het vraagstuk van de wenselijke
contra-legem uitvoering nader is verkend (Kamerstukken II 1996/97, 25 000
XV, nr. 52). In deze brief worden twee situaties onderscheiden, waarin sprake
kan zijn van een toelaatbare contra-legem praktijk. Dat betreft enerzijds
de situatie waarin door middel van experimenten wordt gezocht
naar het juiste (wettelijke) instrument om een bepaald maatschappelijk probleem
op te lossen, en anderzijds de situatie waarin wordt geanticipeerd op een
reeds voorgenomen wetswijziging. In de brief wordt voorgesteld om in de sociale
verzekeringswetgeving een wettelijke basis te creëren voor experimentele
en anticiperende wetsuitvoering.In aansluiting op die brief heeft een interdepartementale werkgroep onder
voorzitterschap van het Ministerie van Justitie een nadere analyse gemaakt
van de wijze waarop het experimenteren en anticiperen juridisch kan worden
verankerd. Het eindrapport van de Interdepartementale werkgroep anticipatie-
en experimenteerbepalingen is op 10 juni 1997 door de Minister van Justitie
namens het kabinet aan de Tweede Kamer aangeboden.De werkgroep noemt een aantal inhoudelijke en procedurele vereisten voor
de totstandbrenging van de wettelijke grondslagen voor experimenteerbevoegdheden
(experimenteerbepalingen) en de daarop te baseren experimenteerregelingen.
Het gaat daarbij om de algemene kwaliteitseisen die aan wet- en regelgeving
worden gesteld, waaronder de overeenstemming met de algemene rechtsbeginselen,
om inhoudelijke voorwaarden voor experimenten en om een zo nauwkeurig mogelijke
begrenzing van de experimenteerbevoegdheid. Daarnaast worden procedurele eisen
gesteld met betrekking tot de looptijd van de experimenten, het niveau van
de experimenteerregeling, de parlementaire betrokkenheid, de verplichte evaluatie
en de overgangssituatie naar een definitieve regeling. Anticiperende wetsuitvoering
zou volgens de werkgroep voorkomen kunnen worden door voldoende delegatiemogelijkheden
in de wet neer te leggen.Voor situaties waarin dat niet mogelijk is geeft de werkgroep een afwegingskader
op basis waarvan tot de keuze van een anticipeervoorziening kan worden gekomen.Over de brief van 7 april 1997 en het eindrapport van de interdepartementale
werkgroep heeft op 17 juni 1997 een algemeen overleg plaatsgevonden met de
vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid van de Tweede Kamer.
De commissie heeft zich bij die gelegenheid positief uitgelaten over het voorstel
een experimenteermogelijkheid in de sociale verzekeringswetgeving op te nemen.
De in de brief en het rapport voorgestelde procedurele waarborgen werden onderschreven.
De commissie benadrukte hierbij wel dat experimenteren niet in de plaats mag
komen van het normale wetgevingsproces. Indien er behoefte bestaat aan nieuwe
regelgeving dient dit bij voorkeur bij wetswijziging te geschieden. Experimenteren
moet voorbehouden blijven aan maatregelen waarvan de effectiviteit proefondervindelijk
moet worden vastgesteld. De commissie achtte het van belang voor het inzetten
van een experiment duidelijke criteria te formuleren.Het voorstel om een anticiperende wetsuitvoering mogelijk te maken is
door de commissie eveneens positief ontvangen. Daarbij werd de kanttekening
gemaakt dat geen andere wettelijke middelen voorhanden mogen zijn en dat de
nodige inhoudelijke en procedurele waarborgen in acht moeten worden genomen.Op 26 augustus 1997 is een conceptwetsvoorstel Experimenteren en anticiperen
voor uitvoeringstechnisch commentaar aan het Lisv en de Sociale Verzekeringsbank
(SVb) voorgelegd. Het Ctsv is verzocht om commentaar omtrent de toezichtsaspecten
van het wetsvoorstel.In hun commentaren onderschrijven de uitvoeringsorganisaties het belang
van het wetsvoorstel. Het Lisv meent dat een opening wordt geboden aan een
reeds langer bestaande behoefte bij sectoren om experimenten mogelijk te maken,
dan wel te anticiperen. De SVb acht het mogelijk dat door toepassing
van experimenten en anticipatie de flexibiliteit en het aanpassingsvermogen
van de sociale verzekeringswetgeving wordt verhoogd. Het Lisv en de SVb achten
het wetsvoorstel uitvoerbaar, mits de mogelijkheden om te experimenteren en
te anticiperen zorgvuldig en selectief worden toegepast.Het voorstel van wet Experimenteren en anticiperen is op 12 december 1997
voor advies aan de Raad van State verzonden. De Raad stelde in zijn advies
d.d. 31 maart 1998 bezwaar te hebben tegen het voorstel van wet. Dit advies
was aanleiding voor een grondige heroverweging van de strekking en de reikwijdte
van het wetsvoorstel. Daarbij is geconcludeerd dat het onderdeel anticiperen,
dat in het wetsvoorstel zoals dat bij de Raad van State aanhangig was gemaakt
een brede strekking had, niet langer past in het aan het advies van de Raad
aangepaste wetsvoorstel. De anticipeerbepaling is derhalve uit het wetsvoorstel
verwijderd. Te zijner tijd zal meer fundamenteel worden bezien of het mogelijk
is om te komen tot een wettelijke anticipeermogelijkheid in de socialeverzekeringswetgeving.
Daarbij zullen de overwegingen van de Raad van State en van de Interdepartementale
werkgroep anticipatie- en experimenteerbepalingen op het punt van de wettelijke
mogelijkheid tot anticiperen worden betrokken. Het artikel waarin het Lisv
de bevoegdheid verkrijgt om, met inachtneming van door de Minister van SZW
te stellen regels, subsidies te verstrekken voor tijdelijke projecten gericht
op het terugdringen van het beroep op de WW, is met het oog op een spoedige
invoering uit dit wetsvoorstel gehaald en in het wetsvoorstel Veegwet SZW
1998 (Kamerstukken II 1998/99, 26 239) opgenomen.Het gewijzigde wetsvoorstel heeft derhalve uitsluitend betrekking op de
mogelijkheid om op experimentele basis tijdelijk van de wet af te wijken.
In navolging van het advies van de Raad van State is de bevoegdheid om van
wettelijke bepalingen af te wijken strakker begrensd en meer geclausuleerd.
Het wetsvoorstel biedt de ruimte voor afwijking van een aantal limitatief
opgesomde WW-bepalingen met als doel de reïntegratie van WW-gerechtigden
te bevorderen, dan wel een mogelijk beroep op WW-uitkeringen te voorkomen. 3. Het doel van het wetsvoorstelSinds 1987 zijn er in het WW-bestand forse veranderingen opgetreden. Waar
de WW voorheen vrijwel uitsluitend kortdurend werklozen kende, is sinds 1987
sprake van een voortdurende toename van het aandeel langdurig werklozen. Per
ultimo 1997 was 54,5% van alle WW-gerechtigden langer dan 1 jaar werkloos.
In absolute cijfers betrof dat 182 750 personen.Het bestaande instrumentarium in de WW is onvoldoende toegesneden op de
reïntegratie van langdurig werklozen met een aanzienlijke afstand tot
de arbeidsmarkt. Mede op basis van signalen uit de uitvoering heeft de regering
geconcludeerd dat op het beleidsterrein van de reïntegratie van WW-gerechtigden
een behoefte bestaat aan nieuwe impulsen. Over het rendement en de mogelijke
neveneffecten van nieuwe reïntegratie-maatregelen voor WW-gerechtigden
is echter betrekkelijk weinig bekend. Bij een directe structurele uitbreiding
van het reïntegratie-instrumentarium bestaat het risico van verdringing
van andere groepen werkzoekenden of van werknemers met een dienstbetrekking.
De regering wil dit zo veel mogelijk trachten te voorkomen. Verder dienen
de reïntegratiemaatregelen geen verstoring van de concurrentieverhoudingen
tussen ondernemingen op te leveren. De regering acht het daarom opportuun
om de maatregelen eerst in de praktijk te beproeven, alvorens over structurele
invoering een besluit te nemen. Dit wetsvoorstel biedt een wettelijk kader
voor experimenten waarbij van bestaande wet- en regelgeving kan wordt afgeweken.
In samenwerking met de direct betrokken organisaties kunnen nieuwe
impulsen voor de reïntegratie van moeilijk plaatsbare WW-gerechtigden
worden ontwikkeld. In de praktijk kan worden bezien of de voorgenomen maatregelen
bijdragen aan de werkhervattingskans van moeilijk plaatsbare WW-gerechtigden,
of de maatregelen uitvoerbaar en handhaafbaar zijn en of ze geen ongewenste
neveneffecten laten zien. Eveneens kan in de praktijk worden onderzocht wat
de beste vorm en maatvoering van de reïntegratiemaatregelen is.Op grond van de gemiddeld genomen geringere afstand tot de arbeidsmarkt
spelen de risico's van verdringing en concurrentievervalsing bij WW-gerechtigden
een grotere rol dan bij arbeidsgehandicapten of bijstandsgerechtigden. Met
de kansmeter SWI, die op 1 januari 1999 voor alle werkzoekenden operationeel
is geworden, is het echter mogelijk binnen de categorie WW-gerechtigden een
geobjectiveerd onderscheid te maken tussen werkzoekenden met een goede kans
om op eigen kracht weer aan het werk te komen (fase 1), werkzoekenden die
een korter (fase 2) of langer (fase 3) traject moeten overbruggen om weer
naar de arbeidsmarkt uit te stromen en de werkzoekenden die in eerste instantie
zijn aangewezen op sociale activering (fase 4). Door de maatregelen in eerste
instantie experimenteel te beproeven en de experimenten te richten op WW-gerechtigden
in fase 2 en 3 en op de «doorstromers» uit fase 4, kunnen de risico's
van verdringing en concurrentievervalsing aanzienlijk worden beperkt.De in het kader van experimenten verworven inzichten gaan verder dan ex
ante evaluaties. Deze zijn immers in hoofdzaak gebaseerd op inschattingen
en veronderstellingen omtrent gedragseffecten. Op basis van de tijdens experimenten
verworven inzichten over de praktische effecten van de maatregel kan de wetgever
weloverwogen beslissingen nemen over het nut, de inhoud en de opzet van een
definitieve regeling. Dit zal de kwaliteit en de effectiviteit van de uiteindelijke
maatregelen ten goede komen.De mogelijkheid om met voorgenomen maatregelen te experimenteren biedt
eveneens de ruimte voor een intensievere betrokkenheid van de uitvoeringsorganisaties
bij de totstandkoming van wet- en regelgeving. Thans verloopt de invloed van
de uitvoeringsorganisaties in hoofdzaak door middel van uitvoeringstechnische
beoordelingen van conceptregelgeving. Dit wetsvoorstel geeft betere mogelijkheden
om ervaringen en inzichten van de uitvoeringsorganisaties te betrekken bij
het beleid van de centrale overheid. Naast het verbeteren van de effectiviteit
van de voorgenomen maatregelen kan dit eveneens bijdragen aan het dichten
van de kloof tussen beleid en uitvoering. Inzet Awf-middelen in het kader van de sluitende aanpakHet wetsvoorstel levert eveneens de grondslag voor de in het regeerakkoord
aangekondigde experimentele inzet van Awf-gelden voor scholing en andere reïntegratie-instrumenten.
Dit experiment levert een bijdrage voor de totstandkoming van de «sluitende
aanpak», waartoe Nederland zich als lid van de Europese Unie heeft verplicht.
Tijdens de buitengewone Europese Raad over werkgelegenheid hebben de lidstaten
van de Europese Unie een aantal werkgelegenheidsrichtsnoeren vastgesteld.
Een belangrijk onderdeel daarvan behelst de verplichting om binnen een termijn
van 5 jaar een sluitende aanpak te realiseren voor nieuwe volwassen werklozen.
De sluitende aanpak houdt in dat hun, voordat zij twaalf maanden werkloos
zijn, een nieuwe start wordt geboden in de vorm van een opleiding, omscholing,
het opdoen van werkervaring, een baan of een andere maatregel ter bevordering
van de inzetbaarheid. Nederland kent thans, in het kader van de
WIW, uitsluitend een sluitende aanpak voor werklozen tot 23 jaar.De sluitende aanpak voor de nieuwe instroom volwassen werklozen zal gefaseerd
worden ingevoerd. In 2002 moet sprake zijn van een volledig sluitende aanpak
op de nieuwe ingestroomde werklozen van wie wordt aangenomen dat zij zonder
het inzetten van reïntegratiemaatregelen langdurig werkloos blijven.
De gefaseerde invoering van de sluitende aanpak voorziet reeds in 1999 in
het aanbieden van een reïntegratietraject aan een deel van de nieuwe
instroom. Op basis van het wetsvoorstel kan het kabinet het Lisv tot taak
stellen om voor nader te bepalen doelgroepen een reïntegratietraject
in te kopen. In de algemene maatregel van bestuur (AMvB) op grond van het
voorgestelde artikel 130, waarin het experiment met de inzet van de Awf-middelen
nader zal worden ingevuld, zal nader moeten worden aangegeven welke maatregelen
in het kader van de sluitende aanpak kunnen worden ingezet, en voor welke
doelgroep.De doelgroep voor de sluitende aanpak voor volwassen werklozen bestaat
voor een belangrijk deel uit WW-gerechtigden. De financiering van de kosten
van reïntegratiemaatregelen ten behoeve van WW-gerechtigden geschiedt
op dit moment uit het prestatiebudget van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie,
en tot en met 1999 uit het Veegwetbudget. Deze budgetten zijn echter mede
bestemd voor de financiering van reïntegratie-trajecten ten behoeve van
het zittende bestand langdurig werklozen. Voor de invulling van de sluitende
aanpak voor WW-gerechtigden wordt een geoormerkt Awf-budget ingezet. De kosten
van de additionele reïntegratiemaatregelen ten behoeve van WW-gerechtigden
kunnen hieruit worden gefinancierd. De inzet van de (extra) Awf-middelen voor
scholing en reïntegratie dient te leiden tot besparingen op de WW-uitkeringslasten.
Hierbij dient recht gedaan te worden aan het beginsel «de kost gaat
voor de baat uit». Om vast te stellen of de beoogde besparingen op de
WW-uitkeringslasten daadwerkelijk optreden zal regelmatig worden getoetst
of binnen de gestelde termijnen voldoende extra uitstroom uit de WW is gerealiseerd.
 4. Procedurele waarborgenIn het eindrapport van de Interdepartementale werkgroep anticipatie- en
experimenteerbepalingen wordt een onderscheid gemaakt tussen experimenteerwetten
enerzijds en een experimenteerbasis met daarop gebaseerde experimenteerregelingen
anderzijds. Dit wetsvoorstel behoort tot de laatste categorie. Er worden geen
concrete experimenten in vastgesteld. Het wetsvoorstel biedt uitsluitend een
wettelijke grondslag voor de bevoegdheid om bij AMvB experimenten mogelijk
te maken. In een dergelijke AMvB, hierna aan te duiden als de experimenteerregeling,
wordt een concreet experiment aangewezen en worden nadere voorwaarden gesteld
aan de opzet en de uitvoering daarvan.Het wetgevingsproces levert de burger een waarborg op tegen onvoldoende
doordachte en afgewogen regelgeving. Beginselen als rechtsgelijkheid, rechtsbescherming
en rechtszekerheid spelen bij de totstandkoming van een wettelijke regeling
een belangrijke rol.De mogelijkheid om bij AMvB van de wet af te wijken kan deze beginselen
in theorie op losse schroeven zetten. In dit wetsvoorstel zijn daarom de hieronder
genoemde procedurele waarborgen opgenomen. De begrenzing van de bevoegdheid van de wet af te wijkenHet wetsvoorstel bevat een limitatieve opsomming van de wetsartikelen
waarvan bij AMvB mag worden afgeweken. Er kan derhalve geen regeling worden
getroffen voor experimenten waarvoor zou moeten worden afgeweken
van andere dan de genoemde wetsartikelen. De afwijkingsbevoegdheid is verder
geclausuleerd door het doel van de experimenten, waarvoor de algemene maatregelen
van bestuur worden getroffen, uitdrukkelijk in de wet te noemen. De wet biedt
slechts ruimte voor experimenten met als doel de bevordering van de herinschakeling
in het arbeidsproces van WW-gerechtigden, respectievelijk het voorkomen dat
werknemers werkloos worden. De voorgestelde experimenten zullen derhalve beleidsinhoudelijk
getoetst moeten worden. Daarbij wordt eveneens beoordeeld of de geconstateerde
problematiek niet direct door wetswijziging, dan wel langs andere wegen kan
worden opgelost. Een experiment is op zijn plaats als de verwachting bestaat
dat de voorgenomen maatregel kan bijdragen aan het oplossen van een relevant
beleidsprobleem, maar er onvoldoende zicht is op de mate van effectiviteit,
de verhouding tussen kosten en baten of op de kans dat ongewenste neveneffecten
optreden.De bevoegdheid wordt verder begrensd door artikel 3:4, tweede lid, van
de Algemene wet bestuursrecht, waarin is bepaald dat de nadelige gevolgen
van een besluit, waaronder begrepen koninklijke besluiten, niet onevenredig
mogen zijn in verhouding tot de met het besluit te dienen doelen. Deze norm
is van toepassing op de experimenteerregelingen die op basis van deze wet
zullen worden getroffen. De beperkte looptijd van de experimentenDe experimenten zullen ten hoogste vier jaar mogen duren. Na afloop van
de looptijd van een experiment komt de maatregel die in het kader van het
experiment is beproefd te vervallen, tenzij deze wordt omgezet in een structurele
(wettelijke) maatregel.De feitelijke looptijd kan per experiment verschillen. De looptijd van
een experiment mag niet langer zijn dan strikt noodzakelijk, maar dient wel
lang genoeg te zijn om een betrouwbare indruk te kunnen krijgen van de effectiviteit,
de doelmatigheid en de uitvoeringstechnische aspecten van de maatregel. Bij
de vaststelling van de looptijd dient tevens rekening te worden gehouden met
de periode die nodig is om het experiment te evalueren en te besluiten over
voortzetting van de beproefde maatregel in structurele vorm.Het zal niet altijd wenselijk zijn de einddatum van een experiment af
te wachten. Er kunnen verschillende redenen zijn om een experiment voortijdig
af te breken. Daarvoor kan bijvoorbeeld aanleiding bestaan als:– tijdens het experiment blijkt dat de beproefde maatregel te veel
ongewenste neveneffecten heeft;– de uitvoering van een experiment de continuïteit van het
reguliere uitvoeringsproces in gevaar brengt;– de maatregel tussentijds reeds zo succesvol blijkt dat het experiment
voortijdig wordt omgezet in een definitieve regeling.Indien de beëindiging van een experiment een onevenredige aantasting
van de aanspraken van bij het experiment betrokken WW-gerechtigden zou opleveren,
zal een overgangsregeling worden getroffen. Daarbij zal het uitgangspunt zijn
dat de in het kader van het experiment reeds in werking gezette reïntegratiemaatregelen
in beginsel niet voortijdig worden beëindigd, tenzij de maximale looptijd
van het experiment wordt overschreden. De betrokkenheid van het parlementVoordat het ontwerp van een AMvB op grond van het hoofdstuk Experimenten
aan de Koningin wordt aangeboden met het verzoek dat aanhangig te maken bij
de Raad van State, wordt deze bekendgemaakt in de Staatscourant.
Tegelijkertijd wordt het ontwerp voor de AMvB aan het parlement toegezonden.
Het parlement krijgt zodoende de mogelijkheid de experimenteerregeling vooraf
te beoordelen en eventueel met de minister te bespreken. De regeling zal niet
eerder worden voorgedragen dan vier weken na de dag waarop het ontwerp in
de Staatscourant is gepubliceerd. Een experimenteerregeling moet voldoen aan de normale vereisten voor wet-
en regelgeving. De doelstellingen van een experiment dienen helder te zijn
en er zal sprake moeten zijn van een duidelijke afbakening van de bij het
experiment betrokken doelgroepen. Voor ieder experiment zal vooraf een raming
van de financiële consequenties gemaakt moeten worden. Het toezicht op de experimentenHet wetsvoorstel biedt de ruimte voor experimenten in het kader van de
WW. De uitvoering ervan ligt in handen van de uitvoeringsinstellingen in opdracht
en onder verantwoordelijkheid van het Lisv. Het Ctsv zal toezien op de rechtmatigheid
en de doelmatigheid van de uitvoering van de experimenten.Bij het ontwerpen van de algemene maatregelen van bestuur zullen het Lisv
en het Ctsv worden betrokken, teneinde vooraf inzicht te verkrijgen in de
gevolgen voor het reguliere uitvoeringsproces en de mogelijkheid om toezicht
uit te oefenen op de uitvoering van de experimenten. De evaluatieHet wetsvoorstel verplicht de Minister van SZW om, uiterlijk zes maanden
voor de vastgestelde einddatum van een experiment, het parlement een evaluatie
te doen toekomen. Deze evaluatie bevat een verslag over de doeltreffendheid
en de effecten van het experiment. Daarbij wordt een inschatting gemaakt van
de representativiteit van de gerealiseerde effecten voor de gehele WW-populatie.Het evaluatieverslag zal mede gebaseerd zijn op informatie van het Lisv
omtrent de additionele kosten van het experiment en de als gevolg van de experimentele
maatregel bespaarde uitkeringslasten en van het Ctsv omtrent de rechtmatigheid
en de doelmatigheid van de uitvoering. Bij de evaluatie van het experiment
zal de minister aangeven of hij een structurele regeling van de maatregel
wenselijk acht.De regering is van mening dat met de in het wetsvoorstel opgenomen procedurele
waarborgen een goede balans is gevonden tussen de behoefte om tijdig in te
kunnen spelen op maatschappelijke ontwikkelingen enerzijds en de beginselen
van rechtszekerheid, stabiliteit en zorgvuldigheid anderzijds. 5. De experimenten in de praktijkHet wetsvoorstel biedt de mogelijkheid voor experimenten met de toepassing
van maatregelen die tot doel hebben te voorkomen dat een beroep op de WW wordt
gedaan, dan wel te bevorderen dat WW- gerechtigden weer worden ingeschakeld
in het arbeidsproces. Daarnaast levert het wetsvoorstel de grondslag voor
het aanwenden van middelen uit het Awf voor de financiering van scholing of
andere reïntegratiemaatregelen in het kader van de sluitende aanpak ten
behoeve van WW-gerechtigden. De praktische gang van zaken met betrekking tot
de totstandkoming en de uitvoering van de experimenten wordt hieronder weergegeven. VoorbereidingOver de wijze waarop het reïntegratie-instrumentarium in de WW voor
het zittende bestand WW-gerechtigden zou kunnen worden uitgebreid heeft inmiddels
overleg plaatsgevonden met het Lisv. In dat overleg is een aantal kansrijke
experimenten geïnventariseerd. Het Lisv heeft de uitvoeringsinstellingen
en sectorraden bij deze inventarisatie betrokken. Een korte beschrijving van
de geïnventariseerde experimenten is opgenomen in bijlage 1.Bij de vaststelling van de experimenten is gekeken hoe deze zich verhouden
tot het doel van het wetsvoorstel en of voor de realisatie ervan afwijking
van de WW-bepalingen noodzakelijk is. Het wetsvoorstel biedt de mogelijkheid
om ook andere dan de reeds geïnventariseerde experimenten op gang te
brengen, mits bij de uitvoering daarvan niet wordt afgeweken van andere wetsartikelen
dan in dit wetsvoorstel zijn genoemd.Bij de voorbereiding van de AMvB ten behoeve van een experiment zal aandacht
besteed moeten worden aan het doel en de opzet van het experiment, de verwachte
effecten, de kenmerken en omvang van de doelgroep, de mogelijke invoeringsdatum,
de looptijd, de wijze van uitvoering en de geschatte kosten van het experiment.
Het Lisv zal, indien en voorzover dat is aangewezen, worden verzocht aan te
geven voor welke sectoren een experiment relevant is en welke uitvoeringsinstelling
bij het experiment moet worden betrokken.De voorgestelde experimenten worden beoordeeld aan de hand van de in de
vorige paragraaf beschreven overwegingen. Bij een positief oordeel zal een
concept-AMvB worden opgesteld. Als een voorgesteld experiment vragen van uitvoeringstechnische
aard oproept, ligt het in de rede het Lisv om commentaar te vragen.Het Ctsv zal in staat moeten worden gesteld om toe te zien op de rechtmatigheid
en de doelmatigheid van de uitvoering van de experimenten. Daartoe zal de
concept-AMvB eveneens aan het Ctsv worden voorgelegd voor een beoordeling
van de toezichtsaspecten.Voor het experiment met betrekking tot de inzet van Awf-middelen voor
scholing en reïntegratie zal een faseringstraject worden vastgesteld.
Het doel daarbij is om – startend in 1999 – per 2002 een zo veel
mogelijk sluitende aanpak te realiseren voor de nieuwe instroom van volwassen
werklozen met recht op een WW-uitkering, waarvan aannemelijk is dat zij zonder
nadere reïntegratiemaatregelen langdurig werkloos blijven. Uitvoering van de experimentenTijdens de experimenten worden maatregelen, die zonder nadere regelgeving
op grond van dit wetsvoorstel contra-legem zouden zijn, in de praktijk beproefd.
De uitvoering van de experimenten ligt in handen van de uitvoeringsinstellingen
in opdracht en onder verantwoordelijkheid van het Lisv. De uitvoeringsorganisaties
zullen de experimentele maatregelen naast hun reguliere taken moeten uitvoeren.
Dit zal een verzwaring van de werklast van de uitvoeringsorganisatie, en daarmee
een toename van de uitvoeringsbudgetten met zich brengen. Dit pleit voor een
selectief gebruik van de bevoegdheid om te experimenteren en een zorgvuldige
voorbereiding van de experimenten, waarbij voldoende aandacht besteed wordt
aan de uitvoeringstechnische en financiële aspecten. EvaluatieTijdens de looptijd van de experimenten zal reeds een evaluatie worden gemaakt. Deze evaluatie zal voor een belangrijk deel gebaseerd zijn
op informatie van het Lisv en het Ctsv. Het Lisv zal worden verzocht informatie
te verstrekken over de wijze waarop de maatregel is geïmplementeerd en
uitgevoerd, de uitvoeringskosten, de eventuele knelpunten die tijdens de uitvoering
aan het licht zijn gekomen en over de uitkomsten en de vastgestelde effecten
van de maatregel.Het Ctsv zal worden verzocht te rapporteren over de rechtmatigheid en
de doelmatigheid van de uitvoering van de experimenten. De Minister van SZW
zal het parlement mede op basis van deze rapportages informeren over de resultaten
van de experimenten. Bij de evaluatie zal hij zijn standpunt kenbaar maken
over de vraag of de experimentele maatregel als wettelijke maatregel moet
worden voortgezet, dan wel dat de uitvoering van de maatregel zal worden beëindigd. 6. Financiële aspecten Experiment inzet Awf-middelen in het kader van de sluitende
aanpakOnderhavig wetsvoorstel opent de mogelijkheid tot het starten van een
experiment met de inzet van Awf-middelen voor scholing en reïntegratie
met het oog op de invulling van de sluitende aanpak voor WW-gerechtigden.
De in het wetsvoorstel voorgestelde wijziging van de WW, waarmee dit experiment
mogelijk wordt gemaakt, heeft op zichzelf geen financiële consequenties.
De feitelijke inzet van Awf-middelen voor scholing en reïntegratie zal
vanzelfsprekend wel financiële consequenties hebben.Het experiment behelst het inzetten van Awf-middelen ten behoeve van het
bevorderen van de inschakeling in het arbeidsproces van bepaalde groepen werkloze
werknemers door scholing en andere reïntegratie-instrumenten. Dit zal
in eerste instantie leiden tot een stijging van de uitkeringslasten van het
Awf. Daarnaast zal de additionele inzet van reïntegratie-instrumenten
in het kader van dit experiment een toename van de uitvoeringskosten ten laste
van het Awf tot gevolg hebben. Tegenover de toename van de uitkeringslasten
en de uitvoeringskosten staan besparingen als gevolg van een hogere uitstroom
uit de WW. Om vast te stellen of de beoogde besparingen op de uitkeringslasten
daadwerkelijk optreden, zal regelmatig worden getoetst of binnen de gestelde
termijnen voldoende extra uitstroom uit de WW is gerealiseerd. De netto uitgaven,
het saldo van de extra uitgaven in het kader van de sluitende aanpak en de
besparingen in de uitkeringslasten als gevolg van de extra uitstroom uit de
WW, zullen worden gefinancierd door middel van een rijksbijdrage aan het Awf
ten laste van de begroting van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
De hiermee samenhangende bruto middelen worden binnen het Awf geoormerkt ter
dekking van de in het kader van het experiment te maken kosten.Voor het totaal aan maatregelen dat het kabinet zal nemen in het kader
van de sluitende aanpak zijn door het kabinet voor de periode 1999–2002
middelen ter beschikking gesteld oplopend tot netto 250 mln in 2002. De financiële
consequenties van het experiment met de inzet van Awf-middelen voor scholing
en reïntegratie zullen binnen deze budgettaire randvoorwaarde worden
ingepast. Andere experimentenNet als bij het experiment met de inzet van Awf-middelen geldt bij deze
experimenten dat het wetsvoorstel als zodanig geen financiële consequenties
heeft. Financiële effecten zijn pas aan de orde bij de totstandbrenging
van de feitelijke experimenten. Het is niet mogelijk de omvang van deze effecten
op voorhand in beeld te brengen. Dat wordt immers bepaald door de mate waarin
en de wijze waarop gebruik zal worden gemaakt van de experimenteermogelijkheid.
Per experiment zal vooraf een raming van de financiële consequenties
worden gemaakt. Bij ieder experiment geldt budgettaire neutraliteit als uitgangspunt.In algemene zin kan over de financiële aspecten van dit wetsvoorstel
het volgende worden opgemerkt. De experimenten waartoe dit wetsvoorstel de
mogelijkheid biedt, zullen in eerste instantie leiden tot een toename van
de uitvoeringskosten. De experimenten zullen immers worden uitgevoerd naast
het reguliere uitvoeringsproces. Daarnaast zullen de experimenten in aanvang
ook tot een toename van de uitkeringslasten leiden. De additionele uitvoeringskosten
en uitkeringslasten komen in beginsel ten laste van de wachtgeldfondsen of
het Awf.Daar staat tegenover dat er met het oog op het doel van de experimenten –
het realiseren van een lagere instroom in en een hogere uitstroom uit de WW –
ook besparingen bij de uitkerings-lasten dienen te worden gerealiseerd. De
besparingen in de uitkeringslasten als gevolg van een verminderde instroom
in de WW hebben in eerste instantie consequenties voor het wachtgeld-fonds
van de sector waarbij de werkgever is aangesloten. De besparingen in de uitkerings-lasten
als gevolg van een hogere uitstroom zullen voornamelijk neerslaan in het Awf. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I. Wijziging WerkloosheidswetNa artikel 129 wordt een nieuw hoofdstuk Xa ingevoegd dat zeven artikelen
bevat. Die artikelen worden hieronder toegelicht. Artikel 130In het eerste lid van dit artikel is de mogelijkheid opgenomen om, bij
AMvB ten behoeve van een experiment, tijdelijk het Lisv op te dragen de werkzaamheden,
verbonden aan zijn taak de inschakeling te bevorderen van werknemers die recht
hebben op WW-uitkering, uit te besteden aan de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
of aan derden, niet zijnde uitvoerings-instellingen. De daarmee gemoeide budgetten
komen ten laste van het Awf en zijn aanvullend op de rijksbijdrage aan de
Arbeidsvoorzieningsorganisatie ten behoeve van WW-gerechtigden.In het vierde lid is geregeld wat in een op grond van het eerste lid getroffen
AMvB in ieder geval dient te zijn opgenomen.In het vijfde lid is de mogelijkheid opgenomen om in de AMvB op grond
van het eerste lid aan te geven welke instrumenten moeten worden ingezet ten
behoeve van de in dat lid genoemde taak en het aantal werknemers ten aanzien
van wie een bepaald instrument moet worden ingezet. In het zesde lid is voorts
de mogelijkheid opgenomen om in de AMvB op grond van het eerste lid aspecten
te duiden met betrekking waartoe het Lisv nadere regels dient te stellen of
de bevoegdheid krijgt om nadere regels te stellen. De op grond daarvan door
het Lisv gestelde nadere regels dienen door de Minister van SZW te worden
goedgekeurd.In het zevende lid is tenslotte opgenomen dat, ten behoeve van het experiment,
jaarlijks een rijksbijdrage ten gunste van het Awf komt. Artikel 130aOp grond van het eerste lid, onderdeel a, van dit artikel kan in de eerste
plaats worden geëxperimenteerd met het instrument van de proefplaatsing.
De in de AMvB aangewezen groepen WW-gerechtigden kunnen gedurende een bepaalde
periode onbetaalde werkzaamheden voor een – eventueel toekomstige –
werkgever verrichten, zonder dat dit leidt tot het verlies van
het werknemerschap voor het aantal uren dat die werkzaamheden worden verricht
en zonder dat dit voor dat aantal uren leidt tot eindiging van het recht op
WW-uitkering wegens dat verlies van het werknemerschap of verminderde beschikbaarheid.
Gelet op het feit dat – in afwijking van artikel 8, eerste lid, van
de WW – de hoedanigheid van werknemer wordt behouden, wordt in de hier
bedoelde situatie van proefplaatsing niet toegekomen aan het vierde lid van
dat artikel betreffende de herkrijging van de hoedanigheid van werknemer.In de tweede plaats kan op grond van dat onderdeel, in samenhang met het
tweede lid, worden geëxperimenteerd met het instrument van de korting
van inkomsten voor werkloze werknemers die starten als zelfstandige. In plaats
van dat de werkzaamheden in de uitoefening van een bedrijf of de zelfstandige
uitoefening van een beroep leiden tot het verlies van het werknemerschap voor
de betrokken uren en eindiging van het recht op WW-uitkering voor dat aantal
uren wegens dat verlies van het werknemerschap of verminderde beschikbaarheid,
worden 70% van de inkomsten uit die werkzaamheden op de WW-uitkering in mindering
gebracht.Gelet op het feit dat de hoedanigheid van werknemer wordt behouden, wordt
in de hier bedoelde situatie van het verrichten van werkzaamheden als zelfstandige
niet toegekomen aan artikel 8, tweede lid, van de WW betreffende de herkrijging
van de hoedanigheid van werknemer. Op grond van het vijfde lid kan bij ministeriële
regeling worden geregeld wat wordt begrepen onder inkomsten als bedoeld in
het tweede lid van het hier voorgestelde artikel 130a van de WW, hoe de hoogte
van die inkomsten wordt berekend en aan welke periode de inkomsten worden
toegerekend.Op grond van het eerste lid, onderdeel b, wordt de mogelijkheid geschapen
om te onderzoeken of verlenging van de periode van anderhalf jaar waarbinnen
de startende zelfstandige kan terugvallen op de WW-uitkering ertoe bijdraagt
dat de WW-gerechtigde uiteindelijk blijvend wordt gereïntegreerd. Bij
de toepassing van dit onderdeel wordt – anders dan bij toepassing van
onderdeel a van het eerste lid – niet de hoedanigheid van werknemer
behouden, maar wel de termijn verlengd waarbinnen, bij beëindiging van
de werkzaamheden als zelfstandige, de hoedanigheid van werknemer wordt herkregen.
Voorts wordt eenzelfde verlenging toegepast op de termijn waarbinnen het recht
op WW-uitkering kan herleven.In het derde lid is geregeld wat in een op grond van het eerste lid getroffen
AMvB in ieder geval dient te zijn opgenomen.In het vierde lid is de mogelijkheid opgenomen om in de AMvB op grond
van het eerste lid aspecten te duiden met betrekking waartoe het Lisv nadere
regels dient te stellen of de bevoegdheid krijgt om nadere regels te stellen.
De op grond daarvan door het Lisv gestelde nadere regels dienen door de Minister
van SZW te worden goedgekeurd. Artikel 130bIn dit artikel is, in het eerste lid, de mogelijkheid opgenomen om, door
middel van een AMvB, bij wijze van tijdelijk experiment een loonsuppletieregeling
te treffen voor bepaalde groepen werkloze werknemers die werk aanvaarden tegen
een lager loon dan (dat deel van) de uitkering die zij verliezen als gevolg
van de werkaanvaarding. Het toekennen van loon-suppletie wordt daarbij een
bevoegdheid van het Lisv. In het tweede lid is bepaald voor welke artikelen
van de WW de loonsuppletie als uitkering wordt aangemerkt alsmede dat de loonsuppletie
voor andere wetten als uitkering op grond van de verplichte verzekering op
grond van de WW wordt aangemerkt. Aldus is een aantal artikelen met betrekking
tot het geldend maken (bijvoorbeeld de inlichtingenverplichting) en de betaling
(bijvoorbeeld de bepalingen inzake terugvordering) van toepassing en wordt
de loonsuppletie gefinancierd uit het Awf. Voorts is hiermee
bijvoorbeeld geregeld dat de loonsuppletie loon is in de zin van de Coördinatiewet
Sociale Verzekering.In het derde lid is geregeld wat in een op grond van het eerste lid getroffen
AMvB in ieder geval dient te zijn opgenomen.In het vierde lid is de mogelijkheid opgenomen om in de AMvB op grond
van het eerste lid aspecten te duiden met betrekking waartoe het Lisv nadere
regels dient te stellen of de bevoegdheid krijgt om nadere regels te stellen.
De op grond daarvan door het Lisv gestelde nadere regels dienen door de Minister
van SZW te worden goedgekeurd. Artikel 130cIn het eerste lid van dit artikel is de mogelijkheid opgenomen om bij
AMvB ten behoeve van een experiment tijdelijk het Lisv als taak op te dragen
te bevorderen dat bepaalde groepen werknemers, die dreigen werkloos te worden,
ingeschakeld blijven in de arbeid en de daaraan verbonden werkzaamheden uit
te besteden aan de Arbeidsvoorzieningsorganisatie of aan derden, niet zijnde
uitvoeringsinstellingen. De daarmee gemoeide budgetten komen ten laste van
de wachtgeldfondsen.In het vierde lid is geregeld wat in een op grond van het eerste lid getroffen
AMvB in ieder geval dient te zijn opgenomen.In het vijfde lid is de mogelijkheid opgenomen om in de AMvB op grond
van het eerste lid aspecten te duiden met betrekking waartoe het Lisv nadere
regels dient te stellen of de bevoegdheid krijgt om nadere regels te stellen.
De op grond daarvan door het Lisv gestelde nadere regels dienen door de Minister
van SZW te worden goedgekeurd. Artikelen 130d, 130e en 130fZie paragraaf 4 «Procedurele waarborgen» van het algemeen
deel van de memorie van toelichting.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. F. Hoogervorst BIJLAGE 1OVERZICHT VOORGENOMEN EXPERIMENTENDe inzet van AWf-middelen voor scholing en reïntegratieTijdens de buitengewone Europese Raad over werkgelegenheid van november
1997 in Luxemburg is een aantal werkgelegenheidsrichtsnoeren voor de lidstaten
van de Europese Unie vastgesteld. Een daarvan behelst de verplichting om binnen
een maximale termijn van 5 jaar een sluitende aanpak te realiseren voor nieuwe
volwassen werklozen. De sluitende aanpak houdt in dat hun, voordat de werkloosheid
twaalf maanden heeft geduurd, een nieuwe start wordt geboden in de vorm van
een opleiding, omscholing, het opdoen van werkervaring, een baan of een andere
maatregel ter bevordering van de inzetbaarheid. Nederland kent thans voor
werklozen vanaf de leeftijd van 23 jaar geen sluitende aanpak. Voor werkzoekenden,
bij wie wordt vastgesteld dat zij niet zonder nadere maatregelen naar de arbeidsmarkt
kunnen terugkeren, stelt Arbeidsvoorziening op eigen initiatief of in opdracht
van de uitvoeringsinstellingen wel reïntegratietrajecten vast. Formeel
noch materieel is er echter sprake van een sluitende aanpak.De maatregelen die thans worden toegepast om de reïntegratie van
werklozen te bevorderen worden deels uit het prestatiebudget van Arbeidsvoorziening,
en deels uit de Veegwet-budgetten van de uitvoeringsinstellingen gefinancierd.
Werklozen met een zeer grote afstand tot de arbeidsmarkt kunnen daarnaast
in aanmerking worden gebracht voor het WIW-instrumentarium, waaronder de WIW-dienstbetrekking
en de werkervaringsplaats. Het bestaande reïntegratie-instrumentarium
wordt in hoofdzaak toegepast op het bestand van langdurig werklozen.De sluitende aanpak ziet op het voorkomen van langdurige werkloosheid
bij nieuwe werklozen van wie is vastgesteld dat zij zonder ondersteunende
maatregelen weinig kans hebben het werk te hervatten. Jaarlijks zal daarvoor
aan WW-gerechtigden een toenemend aantal trajecten worden aangeboden tot in
2002 de aanpak sluitend is. In de op grond van het wetsvoorstel voor dit experiment
te treffen AMvB zullen de taakstellingen per jaar nader worden uitgewerkt
en zal worden aangegeven welke doelgroepen prioriteit krijgen. Daarbij zal
gebruik worden gemaakt van de in het kader van de fase-indeling ontwikkelde
kansmeter. ProefplaatsingDe systematiek van de WW biedt geen ruimte voor het verrichten van productieve
werkzaamheden met behoud van uitkering. Veel werkgevers blijken – zelfs
bij een krappe arbeidsmarkt – aarzelingen te hebben bij het aanstellen
van personen die geruime tijd buiten het arbeidsproces hebben gestaan. Er
bestaat veelal onvoldoende zicht op de vaardigheden van de werkloze en over
diens mogelijkheden om met succes binnen een arbeidsorganisatie te functioneren.
De werkgever kan wellicht over de streep worden getrokken indien hij de werknemer
gedurende enige tijd «op proef», zonder financiële risico's
en contractuele verplichtingen, zichzelf kan laten bewijzen. Dit wetsvoorstel
biedt de mogelijkheid om voor nader aan te wijzen doelgroepen het instrument
van de proefplaatsing uit te testen. LoonsuppletieEen aantal WW-gerechtigden is voor herintreding op de arbeidsmarkt aangewezen
op omscholing naar een ander beroep. Indien omscholing plaats vindt naar een
beroep waarin nog geen werkervaring is opgedaan bestaat de kans dat betrokken
werknemer slechts werk kan vinden tegen een loon onder het niveau van de WW-uitkering.
In beginsel behoeft de werknemer werk tegen een beloningsniveau
onder het uitkeringsniveau niet te accepteren. Een aanvulling van het loon
vanuit de WW tot het uitkeringsniveau kan het voor de werkzoekende gemakkelijker
maken lager betaalde arbeid te accepteren. In een experiment kan worden nagegaan
of het instrument loonsuppletie bijdraagt aan de kans op werkhervatting van
WW-gerechtigden. Stimuleren startende zelfstandigenWerkzoekenden kunnen ervoor kiezen om met zelfstandige arbeid in hun levensonderhoud
te voorzien. Voor arbeidsgehandicapten bestaat sinds de wet REA een uitgebreid
voorzieningenpakket waarmee zij in staat worden gesteld een eigen bedrijf
te beginnen. Aan deze groep kan een krediet worden verstrekt van maximaal
f 60 000,–.Voor het starten van een eigen bedrijf of in zelfstandige arbeid biedt
de WW geen faciliteiten. De in de wet neergelegde systematiek kan startende
zelfstandigen in de praktijk problemen opleveren. De regering wil door middel
van een aantal experimenten inzicht verkrijgen in de effecten van beleidswijzigingen
op dit punt.Aan een wetswijziging om de belemmeringen in de WW weg te nemen is een
aantal risico's verbonden. Ten eerste speelt het gevaar van oneerlijke concurrentie
ten opzichte van de gevestigde ondernemers, die bij een terugval in inkomsten
niet kunnen terugvallen op de WW.Ten tweede bestaat het risico dat een regeling die WW-gerechtigden dezelfde
faciliteiten biedt als van toepassing is op arbeidsgehandicapten, de kansen
op succes van laatstgenoemde categorie relatief verslechtert. In het algemeen
beschikken WW-gerechtigden over een redelijke werkervaring en daarmee over
een betere positie op de arbeidsmarkt. Tenslotte kan een regeling ter bevordering
van een start als zelfstandige vanuit de WW aanzienlijke handhavingsproblemen
opleveren.De regering wil daarom in eerste instantie bij experiment onderzoeken
welke bijdrage een startersregeling aan de reïntegratie van WW-gerechtigden
kan leveren en wat de neveneffecten en de uitvoeringsgevolgen zijn. De startersregeling
dient een oplossing te bieden voor de in de praktijk geconstateerde problemen.De WW-gerechtigde die werkzaamheden als zelfstandige gaat verrichten,
verliest zijn hoedanigheid van werknemer en daarmee het recht op uitkering.
Indien hij binnen een termijn van anderhalf jaar de werkzaamheden volledig
beëindigt, kan hij terugvallen op de oude rechten. Uit de praktijk komen
signalen dat een periode van anderhalf jaar te kort is om te kunnen beoordelen
of een bedrijf levensvatbaar is. In de experimenten zullen twee verschillende
oplossingsrichtingen voor dit probleem worden beproefd. In de eerste variant
wordt de duur van de periode waarin, bij het staken van de zelfstandige arbeid,
het werknemerschap kan worden herkregen opgerekt. Vooralsnog wordt daarbij
gedacht aan een verlenging van de periode waarin de hoedanigheid van werknemer
kan worden herkregen van anderhalf naar drie jaar. Het uitkeringsrecht gaat
in deze variant wel (geheel of gedeeltelijk) verloren, maar bij het staken
van de zelfstandige werkzaamheden herleeft de uitkering voor de op dat moment
nog resterende duur. In de tweede variant verliezen WW-gerechtigden bij het
gaan verrichten van zelfstandige arbeid hun hoedanigheid van werknemer niet.
De zelfstandige behoudt hierdoor in beginsel zijn recht op de WW-uitkering.
Op deze uitkering zal 70% van het met de zelfstandige arbeid verworven inkomen
in mindering worden gebracht. Hiermee wordt tevens afgeweken van de bestaande
systematiek, op basis waarvan de uitkering wordt beëindigd evenredig
aan het aantal uren dat betrokken WW-gerechtigde besteed aan de zelfstandige
arbeid. Omdat bij aanvang van de zelfstandige arbeid de inkomsten in het algemeen betrekkelijk gering zijn, kan de anticumulatie op basis van inkomsten
een stimulans vormen voor het starten als zelfstandige. Preventieve inzet van WW-middelenDe huidige bepalingen in de WW laten niet toe dat maatregelen waarmee
de inschakeling in arbeid kan worden bevorderd, worden ingezet voordat er
daadwerkelijke sprake is van een recht op uitkering. Voor een aantal categorieën
werknemers kan het van belang zijn dat het reïntegratie-instrumentarium
al wordt ingezet vóór de werkloosheid een feit is. De reïntegratie
kan worden bespoedigd door in een vroeg stadium te bezien of voor arbeidsinpassing
omscholing naar een ander beroep, een sollicitatietraining of een ander reïntegratietraject
noodzakelijk is. Dat geldt in het bijzonder voor met werkloosheid bedreigde
werknemers voor wie (nagenoeg) is uitgesloten dat zij zullen hervatten in
hun eigen beroep. Dergelijke situaties doen zich bijvoorbeeld voor in door
ontwikkelingen in de economische structuur sterk krimpende sectoren. Een preventieve
inzet van WW-gelden kan ook van belang zijn voor werknemers met beroepen die
door technologische ontwikkelingen worden weggesaneerd.Ook in andere gevallen kan door een preventieve inzet van WW-gelden worden
voorkomen dat er een beroep op de WW wordt gedaan. Dat kan aan de orde zijn
bij reorganisaties van ondernemingen, waarbij andere ondernemingen zich bereid
verklaren met ontslag bedreigde werknemers over te nemen, indien deze bereid
en in staat zijn zich te laten bij- of omscholen. De kosten van een dergelijke
omscholing zouden in dat geval geheel of ten dele vanuit de wachtgeldfondsen
kunnen worden gefinancierd. Om concurrentievervalsing te voorkomen dienen
er strikte voorwaarden te worden gesteld aan de arbeidsmarktpositie van de
doelgroep van het experiment. Het dient daarbij niet te gaan om werknemers
waarvan kan worden verondersteld dat zij op eigen kracht snel in arbeid zouden
kunnen hervatten (in termen van de SWI-kansmeter: fase 1). Scholing met behoud van WW-uitkeringIn de ministeriële regeling op basis van artikel 76 WW worden voorwaarden
gesteld aan de opleiding of scholing die de WW-gerechtigde met behoud van
zijn uitkering mag volgen.De bestaande regeling voor scholing met behoud van WW-uitkering bevat
een aantal beperkingen. De scholing mag bijvoorbeeld niet langer duren dan
één jaar en geldt er een maximum voor de hoeveelheid productieve
arbeid die tijdens de scholing of opleiding mag worden verricht. Verder mag
de scholing niet gericht zijn op het verrichten van specifieke werkzaamheden
binnen één onderneming.Er zijn aanwijzingen dat de maximale duur van de scholing voor bepaalde
categorieën WW-gerechtigden een belemmering vormt. Daarnaast blijkt een
combinatie van theorie- en praktijkopleiding voor een aantal werkzoekenden
bij uitstek geschikt om de kansen op werk te vergroten. Een experimentele
verruiming van de regeling voor scholing met behoud van WW-uitkering biedt
de mogelijkheid het effect hiervan op de kans op werkhervatting te onderzoeken.Voor dit laatste experiment is overigens geen nieuwe wettelijke basis
noodzakelijk. Er kan op basis van de huidige wettelijke grondslag worden geëxperimenteerd
door aanpassing van de ministeriële regeling. Een experiment met de scholingscriteria
wordt inmiddels voorbereid. Het experiment is hier uitsluitend om redenen
van volledigheid opgenomen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26394-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl