Wet grensoverschrijdende betaaldiensten; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25934, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

07-10-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25934 nr. 5

01-10-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Reikwijdte van de richtlijn3. Inhoud en verwerking van de richtlijn4.1 Voorwaarden voor grensoverschrijdende overmakingenVerplichtingen betreffende de overmakingTerugbetalingsverplichtingGeschillencommissieArtikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikelen 5, 6 en 7Artikelen 11 en 12Artikel 14Artikel 15Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25934Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 934Bepalingen met betrekking tot de dienstverlening op het gebied van grensoverschrijdende
overmakingen (Wet grensoverschrijdende betaaldiensten)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 1 oktober 1998 1. InleidingDe leden van de PvdA-fractie informeerden waarom er niet voor gekozen
is dit wetsvoorstel onder te brengen in de Wet toezicht kredietwezen 1992
(Wtk 1992).De Wtk 1992 is weliswaar mede gericht op de crediteurenbescherming, doch
de uitvoering van de richtlijn impliceert geen typische toezichtsfunctie,
zodat implementatie van de richtlijn in de Wtk 1992 niet voor de hand ligt.
Daarnaast is het gelet op de gewenste vergelijkbaarheid met de andere financiële
toezichtswetten ook niet wenselijk gebleken deze materie in de Wtk 1992 te
regelen. Tenslotte regelt het onderhavige wetsvoorstel een aantal zaken op
het gebied van het verbintenissenrecht, hetgeen eveneens een aparte wet rechtvaardigt. De leden van de VVD-fractie waren geïnteresseerd in de relatieve
positie van in Nederland gevestigde buitenlandse instellingen en daarmee ook
in de relatieve positie van Nederlandse instellingen gevestigd in andere lidstaten.
Zij wilden graag weten in hoeverre die afhankelijk is van de feitelijke implementatie
van de richtlijn in de andere lidstaten en wat eventueel de gevolgen voor
de concurrentiepositie van de verschillende instellingen zowel in Nederland
als in de andere lidstaten zullen zijn.Het onderhavige wetsvoorstel heeft gelijke werking voor alle in Nederland
gevestigde ondernemingen of instellingen die in het kader van hun werkzaamheden
grensoverschrijdende overmakingen uitvoeren. Het maakt daarbij niet uit of
de aan de werking van de wet onderworpen betalingsverkeerinstelling een Nederlandse
dan wel een buitenlandse moeder heeft. Omgekeerd dienen in het buitenland
gevestigde betalingsverkeerinstellingen eveneens gelijk te woren behandeld
door de daar geldende wet ter uitvoering van de richtlijn. Om die reden worden
geen significante directe gevolgen van de implementatie van de richtlijn verwacht
voor de positie van Nederlandse banken gevestigd in Nederland dan wel in de
overige lidstaten. Het is echter niet uitgesloten dat grotere transparantie
de relatief efficiënte Nederlandse banken ten goede komt. 2. Reikwijdte van de richtlijnDe leden van de PvdA-fractie vroegen welke andere instellingen dan kredietinstellingen
grensoverschrijdende transacties kunnen verzorgen.Ook de postkantoren, creditcardmaatschappijen en money-transfer bedrijven
verrichten grensoverschrijdende betalingen.De leden van de CDA-fractie zagen niet de zin van de maximering tot 50 000
Ecu. Zij vroegen zich af of de opdrachtgevers boven dit bedrag geen belang
hebben bij bijvoorbeeld de geschillencommissie en de geld-terug-garantie.
De leden van de fractie van D66 vernamen in dit verband graag of is overwogen
om alle particuliere grensoverschrijdende overmakingen binnen het wettelijk
kader te laten vallen. Voorts wilden zij graag weten of er geen behoefte is
aan het opnemen van een informatieplicht die ertoe strekt cliënten die
grotere bedragen dan 50 000 Ecu overmaken, te informeren over de mogelijkheid
en noodzaak om specifieke voorwaarden voor de overmaking vast te leggen.Wat betreft de maximering van de reikwijdte van de richtlijn en daarmee
tevens van het wetsvoorstel tot 50 000 Ecu wordt in de eerste plaats
opgemerkt, dat ruim 85% van de grensoverschrijdende girale betalingen onder
dit bedrag valt, terwijl de gemiddelde grensoverschrijdende betaling in Europa
een hoogte kent van ca. 2 500 Ecu. Daarenboven geldt dat de grotere betalingen
veelal deel uitmaken van bredere bancaire dienstverlening, zoals het afgeven
van een bankgarantie of een letter of credit, waarbij geheel andere eisen
worden gesteld aan de betaling en de afwikkeling. Tenslotte zou, indien de
richtlijn voor alle bedragen zou gelden, sprake zijn van overregulering. De
richtlijn biedt consumenten bescherming bij het kopen van een bancaire dienst.
Bij grote bedragen is er veelal geen sprake meer van een particuliere consument
die een schuld in het buitenland voldoet door middel van een grensoverschrijdende
betaling, maar van een grote professionele marktpartij die zakelijke transacties
afwikkelt. Deze partijen, die in een andere relatie tot hun bank staan dan
de particulier, hebben in het algemeen op maat gemaakte afspraken met hun
banken inzake de financiële dienstverlening.De leden van de CDA-fractie vroegen voorts of het geen overweging zou
verdienen de Europese betalingsinstellingen te verplichten informatie over
dollarovermakingen binnen de Europese Economische Ruimte te verschaffen. Voorts
informeerden zij waarom de uit de richtlijn voortvloeiende verplichtingen
niet gelden voor dollartransacties die rechtstreeks tussen banken binnen de
Europese Economische ruimte worden uitgevoerd.De richtlijn grensoverschrijdende overmakingen sluit aan bij de voltooiing
van de interne markt, met name inzake de liberalisatie van het kapitaalverkeer
met het oog op de totstandkoming van de Economische en Monetaire Unie. Gelet
daarop is ervoor gekozen de bepalingen van de richtlijn en het daarop gebaseerde
wetsvoorstel van toepassing te laten zijn op overmakingen die luiden in de
valuta's van de Lidstaten, uitgedrukt in Ecu's. Daarnaast geldt dat de clearing
en afwikkeling van alle dollarovermakingen buiten de Europese Unie plaatsvindt.
Zoals in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel reeds werd aangegeven
kan extra-territoriale werking van de richtlijn en het daarop gebaseerde wetsvoorstel
niet aan de orde zijn. Wat betreft de informatieverstrekking door banken aan
hun cliënten over dergelijke transacties, heeft het de voorkeur dit mee
te nemen bij een algemene regel over informatieverstrekking. Binnenkort zal
een wetsvoorstel worden ingediend dat de mogelijkheid zal bieden hiertoe voorschriften
te geven. 3. Inhoud en verwerking van de richtlijnDe leden van de PvdA-fractie informeerden of er een reden was dat niets
in het wetsvoorstel is opgenomen over een indicatie van een tarief in verband
met de kosten van een grensoverschrijdende transactie.In principe behoort de vaststelling van prijzen voor te verlenen diensten
tot het bedrijfsbeleid van een onderneming, waarbij men minimaal zal streven
naar kostendekkendheid. Daarbij is uiteraard van belang dat sprake is van
marktwerking, concurrentie en transparantie. In die zin is het dan ook niet
wenselijk van overheidswege voorschriften te geven over de indicaties van
een prijs voor een dienst. Wel is van belang dat een cliënt inzicht heeft
in de kosten en dat hij terzake een keus kan maken. De richtlijn en het wetsvoorstel
voorzien hierin. 4.1 Voorwaarden voor grensoverschrijdende overmakingenDe leden van de VVD-fractie zouden graag vernemen wat de mogelijkheden
zijn om het double charging te voorkomen dan wel af te schaffen. Bij de bespreking
van de artikelen 8 en 9 meenden de leden van de PvdA-fractie voorts dat deze
artikelen «double charging» niet in de weg lijken te staan. zij
informeerden waarom de regering van mening is dat «double charging»
hiermee verdwenen is.Bij transacties waarbij meerdere instellingen betrokken zijn, worden door
de verschillende instellingen kosten gemaakt, die men op enigerlei wijze in
rekening zal brengen. Onderlinge afspraken tussen banken over doorvergoeding
van kosten zijn er nagenoeg niet. Een aantal banken werkt met kostennormen
voor situaties waarin aan de bank van de begunstigde wordt medegedeeld dat
de begunstigde niet mag worden belast. De bank krijgt dan de kosten van de
buitenlandse instelling doorbelast en draagt die zelf, terwijl zij aan de
cliënt een tarief volgens de kostennorm in rekening heeft gebracht. De
betreffende bedragen kunnen verschillen. Indien de begunstigde de kosten wel
moet dragen houdt de bank van de opdrachtgever de provisie in over het over
te maken bedrag. In alle gevallen zijn het de opdrachtgever en de begunstigde
die bepalen wie de kosten draagt. Indien niets wordt afgesproken draagt een
ieder zijn eigen kosten. Een bank die als schakel optreedt tussen de bank
van de opdrachtgever en de bank van de begunstigde brengt meestal geen provisie
in rekening. Voor de goede orde wordt hierbij opgemerkt dat in sommige landen
een afwijkend regime geldt. Uiteraard is van belang dat de cliënten weten
op welke wijze de kosten verrekend worden. In die zin biedt de richtlijn en
het wetsvoorstel de cliënt voldoende mogelijkheden om adequaat op de
hoogte te zijn. In de artikelen 8 en 9 zijn in de zinsnede «indien de
opdrachtgever uitdrukkelijk te kennen heeft gegeven dat de kosten van de grensoverschrijdende
overmaking geheel of gedeeltelijk voor rekening van de begunstigde moeten
komen» de woorden «geheel of gedeeltelijk» essentieel. Immers
indien de kosten geheel voor rekening van de begunstigde zouden komen, betaalt
de opdrachtgever geen kosten, zodat geen sprake is van double charging. In
het geval de kosten gedeeltelijk voor rekening van de begunstigde moeten komen,
betekent dit dat de opdrachtgever en de begunstigde de kosten delen, zodat
evenmin sprake is van double charging. Verplichtingen betreffende de overmakingDe leden van de CDA-fractie vroegen zich af wat de zin is om alleen de
betalingsinstelling van de opdrachtgever te binden aan een periode van vijf
werkdagen.Op grond van de artikelen 6 en 7 zijn ook de bemiddelende instelling en
de betalingsverkeerinstelling van de begunstigde gebonden aan termijnen. Zo
is de bemiddelende instelling eveneens gebonden aan de vijf-dagen-termijn
van de betalingsverkeerinstelling van de opdrachtgever, terwijl de betalingsverkeerinstelling
van de begunstigde de rekening van de begunstigde moet crediteren binnen de
met de begunstigde afgesproken termijn dan wel, indien daarover geen afspraken
zijn gemaakt, binnen één dag na ontvangst van het bedrag door
de betalingsverkeerinstelling.De leden van de VVD-fractie zouden graag vernemen of het mogelijk is het
aantal dagen waarbinnen de instelling de grensoverschrijdende betaling afhandelt
op te nemen in de Algemene Bankvoorwaarden die de bank aan de cliënt
moet overleggen.Dit wetsvoorstel voorziet in feite in het oogmerk van deze leden, aangezien
in de artikelen 5, 6 en 7 termijnen worden gesteld, waarvan alleen bij overeenkomst
kan worden afgeweken.De leden van de fractie van D66 vroegen of zij het goed begrepen dat de
gemiddelde termijn van grensoverschrijdende overmakingen gebaseerd is op verschillende
overmakingssystemen. Zij vroegen voorts of uitdrukkelijk een langere termijn
met cliënten overeen moeten worden gekomen bijvoorbeeld bij grensoverschrijdende
betalingen met zogenaamde postwissels.De in het wetsvoorstel opgenomen termijn van vijf dagen geldt, indien
partijen samen geen termijn hebben vastgesteld. Een mogelijkheid voor het
overeenkomen van een langere termijn is derhalve aanwezig. Hierbij wordt voor
de goede orde aangetekend dat de richtlijn en het wetsvoorstel primair betrekking
hebben op girale grensoverschrijdende transacties.De leden van de fractie van D66 vernamen voorts graag in hoeverre een
betalingsverkeerinstelling ook aansprakelijk kan worden gesteld voor geleden
schade die een opdrachtgever kan oplopen, indien een overmaking buiten de
schuld van de opdrachtgever niet, te laat of verkeerd plaatsvindt. Daarbij
vroeg men de positie van de geschillencommissie terzake mee te nemen. Voorts
informeerde men of de regering het op zijn plaats acht ook met verdergaande
informatievoorziening voor niet grensoverschrijdend (Nederlands) betalingsverkeer
te komen en, zo ja, wanneer zij met voorstellen terzake denkt te komen.In artikel 11 wordt de zogenaamde terugbetalingsverplichting geregeld,
indien een overmaking buiten de schuld van de opdrachtgever niet, te laat
of verkeerd plaatsvindt. In dit artikel is opgenomen dat deze terugbetalingsverplichting
van toepassing is «onverminderd enige andere vordering». Deze
zinsnede geeft aan dat de normale contractuele aansprakelijkheden van toepassing
zijn, zodat een opdrachtgever bij buiten zijn schuld geleden schade verhaal
kan halen. De geschillencommissie beziet hierbij primair de vraag of de betalingsverkeerinstelling
aansprakelijk kan worden gesteld voor het niet, te laat of verkeerd overmaken
van de betaling. Indien wordt vastgesteld dat dit het geval is, zal daarbij
tevens aan de orde komen welke schade als gevolg hiervan is geleden. Wat betreft
het niet grensoverschrijdend (Nederlands) betalingsverkeer geldt dat op 26
augustus 1998 een wetsvoorstel is ingediend (Kamerstukken II, 1997–1998
nr. 26 130) dat de mogelijkheid zal bieden algemene voorschriften over
informatieverstrekking te geven. TerugbetalingsverplichtingDe leden van de fractie van D66 vernamen graag wat als een redelijke termijn
kan worden beschouwd waarbinnen een verplichting tot terugbetaling moet hebben
plaatsgevonden. Men informeerde in dat verband hoe de regering staat tegenover
het in het onderhavige wetsvoorstel opnemen van een termijn waarbinnen een
terugbetalingsverplichting moet geschieden. Voorts vroeg men of
een cliënt zelf een verzoek tot terugbetaling dient in te dienen indien
de overmaking buiten de schuld van de opdrachtgever niet of verkeerd plaatsvindt.In het wetsvoorstel is in artikel 11, tweede lid, opgenomen dat een terugbetaling
moet hebben plaatsgevonden binnen veertien werkdagen na een daartoe strekkend
verzoek van de opdrachtgever. Deze termijn van veertien dagen wordt redelijk
geacht. Hierbij wordt aangetekend dat, indien de cliënt kosten moet maken
als gevolg van het feit dat een betaling buiten zijn schuld niet is aangekomen,
de normale contractuele aansprakelijkheden van toepassing zijn, zodat een
opdrachtgever bij buiten zijn schuld geleden schade verhaal kan halen. Het
verzoek tot terugbetaling moet inderdaad van de cliënt uitgaan, aangezien
deze veelal zal vaststellen dat de uitvoering van een gegeven opdracht niet
heeft plaatsgevonden. GeschillencommissieDe leden van de fractie van D66 vroegen of het nu de bedoeling is dat
iedere betalingsverkeerinstelling een eigen geschillencommissie opricht. Aan
welke voorwaarden, zo vroeg men, zou een regeling omtrent een geschillencommissie
moeten voldoen. Voorts informeerde men per wanneer de geschillencommissie
dient te zijn opgericht en te functioneren. In dit verband vroegen deze leden
of ook een vertegenwoordiger van de consumentenbelangen zitting neemt. De
leden van de CDA-fractie vroegen informatie te verschaffen over de samenstelling
van de bestaande Geschillencommissie Bankwezen. Daarbij vroeg men in hoeverre
particulieren en bedrijven in deze commisie vertegenwoordigd zijn. Verder
vroegen deze leden waarom deze commissie ook niet kan worden betrokken bij
geschillen over transacties boven de 50 000 Ecu. Bij de bespreking van
artikel 16 vroegen de leden van de PvdA-fractie in dit verband hoe de betrokken
cliënten snel hun recht kunnen halen, wie zij moeten aanspreken en hoe
dit wordt afgehandeld. Voorts informeerden zij of het zo kan zijn dat een
Nederlandse opdrachtgever zijn recht bij een buitenlandse geschillencommissie
moet halen. Verder meenden deze leden dat een geschillencommissie als nadeel
heeft dat haar onafhankelijkheid snel in het geding kan komen.De richtlijn schrijft voor dat er adequate en doeltreffende klacht- en
beroepsprocedures moeten zijn voor de regeling van eventuele geschillen. Als
gevolg hiervan zou het mogelijk zijn dat er per instelling een geschillencommissie
bestaat, mits deze maar aan de normen voldoet. Een geschillencommissie zou
moeten zijn opgericht op de datum van inwerkingtreding van de wet.In Nederland bestaat voor particulieren echter reeds de Geschillencommissie
Bankzaken, die bevoegd is bij alle geschillen tussen banken en hun cliënten
en die naar tevredenheid van alle partijen functioneert. De instelling van
een aparte geschillencommissie per instelling is derhalve niet nodig. De Geschillencommissie
Bankzaken is werkzaam onder de koepel van de Stichting Geschillencommissies
voor consumentenzaken en bestaat uit drie leden: een voorzitter aangezocht
door de Stichting, een lid voorgedragen door de Nederlandse Vereniging van
Banken en een lid voorgedragen door de Consumentenbond. Hiermee is de onafhankelijkheid
voldoende gewaarborgd.Cliënten zijn van het bestaan van de Geschillencommissie Bankzaken
op de hoogte gesteld via de Algemene Bankvoorwaarden. Het reglement van de
Geschillencommissie Bankzaken wordt door de Geschillencommissie gratis toegestuurd,
indien de cliënt hierom verzoekt. Wat betreft de procedure geldt dat
men een vragenformulier ontvangt waarop men de klachten kenbaar kan maken.
Vervolgens wordt de klacht in behandeling genomen. Uitgangspunt van de bevoegdheid
van de geschillencommissie is de vraag waar de betalingsverkeerinstelling
van de opdrachtgever zich bevindt. Een Nederlandse opdrachtgever
die een Nederlandse betalingsverkeerinstelling gebruikt, kan zich bij problemen
richten tot de Nederlandse Geschillencommissie Bankzaken. Indien een Nederlandse
opdrachtgever echter bijvoorbeeld een Luxemburgse betalingsverkeerinstelling
gebruikt zal hij zich bij problemen moeten richten tot de Luxemburgse geschillencommissie,
die overigens ook op grond van de richtlijn aanwezig moet zijn. De Geschillencommisssie
beslist met inachtneming van Nederlands recht en naar redelijkheid en billijkheid.
Zij kan eventueel zelf inlichtingen inwinnen, onder meer door het horen van
getuigen of van deskundigen, door het instellen van een onderzoek of door
het doen instellen van een onderzoek door één of meer door haar
aan te wijzen getuigen. De Geschillencommissie doet een bindende uitspraak.Zoals aangegeven geldt de hierboven geschetste regeling thans alleen voor
particulieren. Aangezien als gevolg van dit wetsvoorstel ook een geschillencommissie
voor zakelijke cliënten moet worden ingesteld, wordt thans bezien op
welke wijze deze zal worden samengesteld. Daarbij is het doel tot eenzelfde
onafhankelijkheid te komen als de bovengenoemde geschillencommissie. Wat betreft
de transacties boven 50 000 Ecu geldt, zoals reeds eerder aangegeven,
dat deze veelal deel uitmaken van bredere bancaire dienstverlening. De onderhavige
richtlijn beoogt consumenten bescherming te bieden bij het kopen van een bancaire
dienst. Bij grote bedragen is er veelal geen sprake meer van een particuliere
consument die een rekening in het buitenland voldoet door middel van een grensoverschrijdende
betaling, maar van een grote professionele marktpartij die zakelijke transacties
afwikkelt. Deze partijen staan in een andere relatie tot hun bank dan de gewone
particulier en hebben in het algemeen op maat gemaakte afspraken met hun banken
inzake de financiële dienstverlening. Toepasselijk verklaren van de Geschillencommissie
Bankzaken op dit soort transacties wordt niet opportuun geacht. Artikel 1Het was de leden van de PvdA-fractie niet duidelijk waarom de transactie
juridisch is opgesplitst in het deel van de opdrachtgever tot de instelling
van de begunstigde en het deel waarbij het geld aan de begunstigde ter beschikking
wordt gesteld. In dit verband vroegen deze leden om een nadere toelichting
van het artikel en met name over de vraag waarom niet de transactie als geheel
wordt bedoeld. Deze leden informeerden voorts of de transactie wat de instelling
van de opdrachtgever betreft voltooid is indien de instelling van de begunstigde
over het geld kan beschikken. Bij de bespreking van de artikelen 5, 6 en 7
informeerden deze leden voorts welke gevolgen de splitsing van transacties
heeft voor de opdrachtgever. Tenslotte vroegen zij de gevolgen van de splitsing
van de transactie nog eens helder op een rij te zetten, met name ten aanzien
van de vraag hoe de aansprakelijkheid geregeld is indien bij één
van de drie instellingen iets verkeerd gaat.De twee definities vloeien voort uit artikel 2 van de richtlijn en zijn
het gevolg van het feit dat de richtlijn regels geeft voor grensoverschrijdende
transacties waarbij de opdrachtgever en de begunstigde in een verschillend
land gevestigd zijn. Gelet op de toepasselijkheid van de Nederlandse wet en
de gewenste zekerheid voor de Nederlandse consument is het dan ook van belang
dat deze wet voorziet in regelingen zowel voor betalingsinstellingen in Nederland
die in opdracht van een cliënt een overboeking naar het buitenland verrichten
als voor betalingsinstellingen in Nederland die optreden ten behoeve van een
begunstigde in Nederland. De transactie is wat de instelling van de opdrachtgever
betreft voltooid indien de instelling van de begunstigde over het bedrag kan
beschikken. Op grond van artikel 6, eerste lid, van het wetsvoorstel, dat
gebaseerd is op artikel 6, tweede lid, van de richtlijn, heeft op dat moment de instelling van de begunstigde de plicht de rekening van de begunstigde
binnen een bepaalde termijn te crediteren. Hiermee wordt de grensoverschrijdende
transactie inderdaad in feite in tweeën gesplitst, hetgeen van belang
is aangezien de verschillende verplichtingen van de betrokken instellingen
duidelijk omschreven zijn, zodat kan worden vastgesteld op welk moment een
betaling ontvangen moet zijn en welke instelling verantwoordelijk is.De betalingsverkeerinstelling van de opdrachtgever is, na aanvaarding
van de opdracht tot het overboeken, aansprakelijk tot het moment dat het over
te maken bedrag is aangekomen bij de betalingsverkeerinstelling van de begunstigde,
aangezien hij erop mag vertrouwen dat de betalingsverkeerinstelling van de
begunstigde de rekening van haar cliënt zal crediteren. Indien dit niet
het geval zou zijn voorziet de richtlijn en daarmee ook het wetsvoorstel in
de mogelijkheid om actie te ondernemen tegen de betalingsverkeerinstelling
van de begunstigde. Op het moment dat de betalingsverkeerinstelling van de
begunstigde het bedrag heeft ontvangen, dient zij dit binnen de afgesproken
termijn over te maken op de rekening van haar cliënt. Wat betreft de
bemiddelende instelling geldt dat deze voor de cliënt-opdrachtgever of
de cliënt-begunstigde geen rol speelt. Indien de bemiddelende instelling
wanprestatie pleegt bij de grensoverschrijdende transactie, blijft de betalingsverkeerinstelling
van de opdrachtgever aansprakelijk tegenover de opdrachtgever. Uiteraard kan
deze instelling evenutele schade die zij aan de opdrachtgever moet vergoeden
wel verhalen op deze bemiddelende instelling. De feitelijke splitsing van
de transactie heeft derhalve geen gevolgen voor de opdrachtgever of de begunstigde,
aangezien vaststaat welke instelling op welk moment aansprakelijk is. Artikel 2De leden van de PvdA-fractie vroegen of de cliënt tevens gewezen
wordt op het risico dat hij of zij zou kunnen lopen indien het bedrag wordt
overgemaakt naar een land waar het garantie-bedrag is beperkt tot 12 500
Ecu. Deze leden informeerden of zij het goed zagen dat partijen dat de kans
lopen slechts tot dat bedrag schadeloos gesteld te worden indien de buitenlandse
instelling aansprakelijk is. Zij informeerden in dit verband hoe de regering
dit risico voor Nederlandse rekeninghouders wil afdekken. Zou het niet meer
in de lijn van de consumentenbescherming liggen, zo vroegen deze leden, steeds
de instelling van de opdrachtgever aansprakelijk te stellen voor de gehele
transactie.Het risico waarop deze leden doelen is niet aanwezig. In geval van het
niet-aankomen van het bedrag geschiedt de terugbetaling van het bedrag op
grond van de wettelijke retourneringsverplichting immers aan de opdrachtgever,
zodat de opdrachtgever die een Nederlandse betalingsinstelling gebruikt tot
het maximum-bedrag kan worden schadeloos gesteld. Zoals bij de beantwoording
van de vragen van de leden van de PvdA-fractie bij artikel 1 reeds is aangegeven,
wordt de grensoverschrijdende betaling in feite in tweeën gesplitst,
hetgeen van belang is voor de vaststelling van de aansprakelijkheden van de
betrokken instellingen. Uit de artikelen 5, 6 en 11 van het wetsvoorstel,
die onder andere de artikelen 6 en 8 van de richtlijn implementeren, volgt
dat de instelling van de opdrachtgever verantwoordelijk is tot het moment
van de ontvangst van de betaling door de betalingsinstelling van de begunstigde.
Vervolgens is deze instelling gehouden de rekening van de begunstigde binnen
een bepaalde termijn te crediteren. Artikel 3De leden van de PvdA-fractie informeerden naar de kosten die kunnen worden
berekend zowel aan de opdrachtgever als aan de begunstigde, waarbij
men het van belang achtte dat de opdrachtgever moet kunnen nagaan of de transactie
conform de overeenkomst is uitgevoerd. Deze leden meenden dat het van belang
is dat de opdrachtgever weet hoeveel er van zijn rekening wordt afgeschreven,
maar ook om te weten welk bedrag bij de begunstigde is aangekomen. Deze leden
informeerden of hierin wordt voorzien. Voorts namen deze leden aan dat het
gemene recht van toepassing blijft indien de instelling de transactie niet
of niet volledig heeft uitgevoerd.Het is inderdaad van groot belang dat er inzicht bestaat in de exacte
kostenberekening. Artikel 3 van het wetsvoorstel somt op welke informatie
moet worden verstrekt zonder op de inhoud in te gaan. In de artikelen 8 en
9 van het wetsvoorstel wordt voorts inhoudelijk voorzien in regels inzake
de kosten voor zowel de betalingsverkeerinstelling van de opdrachtgever als
die van de begunstigde. In combinatie met artikel 3 betekent dit dat de cliënt
naar behoren wordt geïnformeerd. Indien de instelling de transactie niet
of niet volledig heeft uitgevoerd, heeft de cliënt de mogelijkheden ter
beschikking die dit wetsvoorstel biedt. Daarnaast blijft het gemene recht
onverminderd van toepassing. Wat betreft het bedrag dat bij de begunstigde
moet aankomen geldt, zoals in paragraaf 4.1 is uiteengezet, dat het de opdrachtgever
en de begunstigde zijn die bepalen welk bedrag moet worden overgemaakt en
wie de kosten draagt. Artikel 4De leden van de PvdA-fractie kunnen zich niet verenigen met de zinsnede
«op verzoek van de cliënt», omdat de cliënt zich niet
altijd zal realiseren dat aan een grensoverschrijdende transactie kosten zijn
verbonden. Deze leden wijzen erop dat de bank de cliënt hierop moet wijzen,
ook zonder dat de cliënt hierom vraagt. Voorts vroegen deze leden hoe
de bank van de opdrachtgever kan weten welke kosten er aan een transactie
verbonden zijn en of daarover afspraken bestaan tussen Europese banken onderling.Op grond van artikel 2, onder c, van het wetsvoorstel moet de betalingsverkeerinstelling
van zowel een opdrachtgever als een begunstigde uit eigen beweging de cliënt
tevoren informatie verschaffen over de berekeningswijze van alle door de cliënt
aan de betalingsverkeerinstelling te betalen provisies en kosten en de eventuele
tarieven, zodat aan de opmerking van de leden van de PvdA-fractie al is voldaan.
Volledigheidshalve wordt er in dit verband op gewezen dat artikel 4 niet op
de informatieverschaffing ziet, doch op de definitief te maken afspraken over
de kosten. Wat betreft het internationale betalingsverkeer werken banken met
zogenaamde correspondent-banken, via welke internationale transacties geleid
worden. De correspondentbanken maken in een aantal gevallen afspraken over
de kosten die zij elkaar in rekening brengen. Die kosten worden echter niet
steeds rechtstreeks doorberekend aan de opdrachtgever of de begunstigde. Artikelen 5, 6 en 7De leden van de PvdA-fractie meenden dat bijna wordt bepaald dat valutering
geen toegestane vorm van kostenberekening is, tenzij dat uitdrukkelijk is
overeengekomen. Men zou in dit verband graag een zelfde vorm van regelgeving
voor binnenlandse betalingsverkeer zien. Deze leden vroegen dan ook dit als
vertrekpunt te nemen bij de aangekondigde wetswijziging over het stellen van
regels met betrekking tot valutering. Daarbij vroegen deze leden uiteen te
zetten hoe valutering zich verhoudt tot afdeling 3 titel 5 van boek 6 Burgerlijk
Wetboek, betreffende algemene voorwaarden. Volgens deze leden is valutering
in strijd met diverse bepalingen opgenomen in de zwarte en grijze lijst en
kan als zodanig ook niet overeengekomen worden in contractuele
verhoudingen tussen professionele partijen en consumenten.Het wetsvoorstel beoogt niet te bepalen dat valutering geen toegestane
vorm van kostenberekening is. Het wetsvoorstel voorziet in een informatieverstrekking
aan de cliënt. Tevens is een bepaalde termijn aangegeven waarbinnen overboekingen
tot stand zouden moeten komen, indien de bank met haar cliënt terzake
geen andere afspraken heeft gemaakt. Wat betreft de aangekondigde wetswijziging
over het stellen van regels voor valutering geldt dat deze wetswijziging,
die op 26 augustus 1998 aan de Tweede Kamer is aangeboden (Kamerstukken II,
1997–1998 nr. 26 130), met name ziet op de informatieverschaffing
aan de cliënt.Op voorhand kan ook niet worden onderschreven dat het opnemen van bepalingen
omtrent de gehanteerde methode van valutering in de algemene voorwaarden niet
mogelijk is vanwege strijdigheid met de bepalingen van afdeling 3 titel 5
van boek 6 van het Burgerlijk wetboek en in het bijzonder de daarin opgenomen
zwarte en grijze lijst. Valutering betekent niet meer dan het vaststellen
op welke dag de renteberekening in geval van saldomutatie ten gunst of ten
laste van een klant begint of eindigt. Hierover kunnen, al dan niet via algemene
voorwaarden, bepalingen in een overeenkomst worden opgenomen. Artikelen 11 en 12De leden van de PvdA-fractie menen dat de terugbetalingsregeling een overbodige
bepaling is. Men wijst daarbij met name op het commune recht.Uiteraard is het zo dat het commune recht onverminderd van toepassing
is. De onderhavige regeling is voor de consument echter van essentieel belang.
Indien een betaling immers niet tot stand blijkt te komen, is een betalingsverkeerinstelling
op grond de onderhavige artikelen direct verplicht tot terugbetaling aan de
cliënt over te gaan. Indien alleen het commune recht van toepassing zou
zijn, zou een civiele procedure gevolgd moeten worden, die voor de consument
tijdrovender en duurder kan uitvallen. Bovendien wordt in deze artikelen een
van het commune recht afwijkende regeling getroffen ten aanzien van de vergoeding
van rente. Artikel 14De leden van de PvdA-fractie vroegen zich af waarom het moeilijk zou zijn
het bedrag terug te storten op de rekening van de opdrachtgever indien deze
verkeerde instructies over de begunstigde heeft gegeven. Zij informeerden
of de bemiddelende instelling niet verplicht zou zijn in een dergelijk geval
het bedrag gewoon terug te storten. De sanctie op het verkeerd inlichten van
de instelling door de opdrachtgever, namelijk het verlies van het gehele bedrag
dat overgemaakt had moeten worden lijkt deze leden erg zwaar. Gelet op de
inspanningsverplichting waarop in de toelichting op deze artikelen wordt gedoeld,
informeerden deze leden voorts wat wordt bedoeld met «al het mogelijke».In het geval een opdrachtgever foutieve instructies heeft gegeven, als
gevolg waarvan een over te maken bedrag niet te bestemder plaatse is gekomen,
is een aantal situaties denkbaar. Zo is een overmaking, indien deze zich nog
in het girale systeem bevindt, in principe traceerbaar, zodat de betalingsopdracht
gecorrigeerd kan worden. Indien de overmaking als gevolg van de foutieve instructies
door de opdrachtgever echter reeds gestort is op een rekening van een derde
partij, die vervolgens dit geld van de rekening heeft opgenomen, kan terugboeking
niet meer plaatsvinden. In een dergelijk geval zou het niet rechtvaardig zijn
de betalingsverkeerinstelling te laten opdraaien voor een fout van haar opdrachtgever.
De betalingsverkeerinstelling heeft in feite immers aan de opdracht
voldaan. Voor de opdrachtgever die de foutieve instructie heeft verstrekt,
staat dan uiteraard wel de mogelijkheid open om van deze derde partij langs
civielrechtelijke weg het onverschuldigd overgemaakte bedrag terug te vorderen. Artikel 15De leden van de PvdA-fractie informeren wat bedoeld wordt met overmacht,
waarbij zij aantekenen dat deze bepaling wat hen betreft kan vervallen en
dat het risico altijd bij de betalingsverkeerinstelling behoort te liggen.
Zij verwijzen in dit verband bijvoorbeeld naar het millenniumprobleem.Artikel 15 implementeert artikel 9 van de richtlijn. Afwijking hiervan
betekent dat Nederland een inbreuk zou plegen op de Europese regelgeving.
De in dit artikel gegeven definitie van overmacht geldt specifiek voor situaties
die onder de reikwijdte van deze wet vallen, en is in zoverre aan te merken
als lex specialis ten opzichte van het in het commissierecht gehanteerde begrip
overmacht. Voor de goede orde wordt hierbij opgemerkt dat het om uitzonderlijke
en onvoorziene situaties moet gaan, die onafhankelijk zijn van de wil van
degene die zich erop beroept en waarvan de gevolgen ondanks alle voorzorgsmaatregelen
niet konden worden vermeden. Hieronder valt bijvoorbeeld niet het door de
vragenstellers voorziene mogelijke millenniumprobleem, doch wel een terroristische
aanslag.De Minister van Financiën,G. Zalm 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25934-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl