Bepalingen i.v.m. instelling Internationaal Tribunaal voor vervolging personen aansprakelijk voor genocide in Rwanda; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24818, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

08-01-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24818 nr. 5

30-12-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoud 1. Algemeen2. Functioneren van het Tribunaal3. Instelling van een internationaal strafgerecht4. Financiering van het TribunaalOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24818Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 818Bepalingen verband houdende met de instelling van het Internationaal
Tribunaal voor de vervolging van personen aansprakelijk voor genocide en andere
ernstige schendingen van het internationale humanitaire recht, begaan op het
grondgebied van Rwanda en van Rwandese burgers aansprakelijk voor genocide
en andere van dergelijke schendingen, begaan op het grondgebied van buurlanden,
tussen 1 januari 1994 en 31 december 1994nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 30 december 1996 Inhoud 1. AlgemeenWij hebben de eer het verslag van de vaste commissie voor Justitie inzake
het voornoemd wetsvoorstel als volgt te beantwoorden.Wij zijn de leden die aan het verslag een bijdrage leverden allen bijzonder
erkentelijk dat zij het belang van het Rwanda-tribunaal en diens jurisdictie,
alsmede de implementatie van de rechtshulpverplichtingen bij wet in formele
zin onderschrijven.Wat is de reden, zo vragen de leden van de VVD-fractie, voor het tijdsverschil
tussen de besluitvorming in de Verenigde Naties en de aanbieding van het onderhavige
wetsvoorstel?Het voorliggend wetsvoorstel is op 22 februari 1996 door de Koningin ter
overweging aanhangig gemaakt bij de Raad van State. Op het moment dat de Veiligheidsraad
besloot tot de instelling van het Tribunaal dienden nog allerlei logistieke
maatregelen en uitvoeringsbesluiten genomen te worden, waarvan niet aanstonds
duidelijk was in hoeverre Nederland daarbij ook direct betrokken zou worden
als gastland van (bepaalde organen van) het tribunaal en welke logistieke
en facilitaire ondersteuning geboden zou moeten worden. Zoals reeds in de
memorie van toelichting wordt aangegeven waren de besprekingen over de organieke
samenhang tussen het Joegoslavië-tribunaal en het Rwanda-tribunaal op
het moment van indienen van het wetsontwerp nog niet geheel afgerond; op dat
moment bestonden over de taakstellingen van een te Den Haag te vestigen liaison-office
nog onduidelijkheden. De vraag was in zonderheid of van Nederland méér
of andere rechtshulpprestaties en facilitaties werden verwacht dan reeds golden
ten aanzien van het Joegoslavië-tribunaal. Uiteindelijk is gebleken dat
in dit opzicht inderdaad geheel kon worden aangesloten bij de
voor het Joegoslavië-tribunaal vigerende implementatieregelgeving. Deze
onderhandelingen zijn pas op 24 maart 1996 volkomen afgesloten middels een
briefwisseling tussen de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de
Verenigde Naties houdende een verdrag inzake de toepassing van het tussen
Partijen gesloten Verdrag betreffende de zetel van het Internationaal Tribunaal
voor het voormalige Joegoslavië, op de werkzaamheden en handelingen van
het Internationaal Tribunaal voor Rwanda. Het in die brieven vervatte verdrag
trad op 1 juni 1996 in werking.Het verheugt ons dat de leden van de VVD-fractie ermede konden instemmen
dat wij voor wat betreft het implementatietraject de suggesties van de Raad
van State hebben overgenomen. Uiteraard zijn wij ons ervan bewust dat hiertoe
penitentiaire capaciteit moet worden vrijgemaakt. Voorlopig achten wij het
voldoende dat – nu in zekere zin van een «personele unie»
tussen beide in Nederland zetelende VN-jurisdicties gesproken kan worden,
zoals wij hierboven al uiteenzetten – de aan het Joegoslavië-tribunaal
ter beschikking gestelde celcapaciteit ook beschikbaar is voor eventuele verdachten,
die voor een hoger beroepszitting voor het Rwanda-tribunaal naar Nederland
worden overgebracht. Omdat in eerste instantie nog geen concrete vervolgingen
tegen meerdere personen of groepen van personen is gestart onder de Rwanda-jurisdictie
hebben wij voorshands gemeend dat verder geen bijzondere capaciteitsmaatregelen
genomen moeten worden – helaas omdat het opsporingsproces terzake van
de aan het Rwanda-tribunaal opgedragen misdrijven voorshands zeer moeizaam
verloopt. Het kan zijn, dat op een gegeven moment, nadat voldoende feiten
en omstandigheden zijn gebleken die concrete verdenkingen rechtvaardigen en
dus ook aanleiding geven tot inbeschuldigingstellingprocedures in de eerste
aanleg, aanleiding is om te veronderstellen dat van de in de voorliggende
wet voorziene overbrengingsmogelijkheden gebruik gemaakt zal gaan worden door
appellanten. In dit verband is mede relevant het feit dat juist bij het Rwanda-tribunaal
het in zeer veel gevallen zal gaan om de vervolging van in groepsverband opererende
daders – de vervolgingen zullen zich voornamelijk toch gaan toespitsen
op genocidale handelingen – weshalve Nederland er rekening mee moet
houden dat omvangrijkere penitentiaire capaciteit beschikbaar moet komen om
de appellanten onder te brengen. De financiële implicaties voor Nederland
als gevolg van het feit dat beroepszaken hier zullen worden behandeld en appellanten
hier ondergebracht dienen te worden, zijn afhankelijk van de gekozen modaliteit
van de penitentiaire voorziening voor het onderbrengen van de appellanten.
Variërend van aanpassing van bestaande capaciteit tot nieuwbouw worden
de financiële implicaties geschat op f 15 à f 25 mln.
voor de investering en circa f 7 mln. voor de exploitatiekosten. Dit
mede in antwoord op vragen van leden van de fractie van de PvdA die vroegen
naar de financiering van het Tribunaal. Overigens moet hierbij worden opgemerkt,
dat, in lijn met hetgeen geldt ten aanzien van de detentiefaciliteiten ten
behoeve van het Joegoslavië-tribunaal, de Nederlandse Regering er van
uit gaat dat deze kosten uiteindelijk dienen te worden gedragen door de Verenigde
Naties en niet door het gastland.De Nederlandse regering hecht eraan positief mede te werken aan de uitbouw
van internationale rechtspraak over ernstige vergrijpen tegen de meest fundamentele
normen van internationaal humanitair recht, zoals genocide, misdrijven tegen
de menselijkheid en oorlogsmisdrijven. De regering stelt daartoe gaarne te
Den Haag faciliteiten ter beschikking. Dit in reactie op de vraag van de leden
van de VVD-fractie of de regering ernaar streeft Den Haag te laten uitgroeien
tot «juridische hoofdstad» van de wereld. Met instemming nam de
regering kennis van de uitspraak van de Secretaris-Generaal van de Verenigde
Naties dat Den Haag aldus zou moeten worden aangemerkt. De Regering
acht het voor Nederland van belang op passende wijze bij te dragen aan deze
kwalificatie. 2. Functioneren van het TribunaalWaarom, zo vragen de leden van de PvdA-fractie wordt er tot op heden zo
weinig voortgang geboekt?Op 8 oktober jongstleden zijn de Minister voor Ontwikkelingssamenwerking
en de Minister van Buitenlandse Zaken reeds ingegaan op de voortgang van de
werkzaamheden ten behoeve van het Rwanda-tribunaal. Wij verwijzen naar de
desbetreffende brief, Kamerstukken II, 1996–1997, 23 727, nr. 25,
te lezen in samenhang met nr. 24 onder hetzelfde kamernummer, bevattende de
reactie op het Rwanda-evaluatierapport Conflict and Genocide: lessons
from the Rwanda Experience. Het is niet zo, dat willen wij toch benadrukken,
dat er nog geen enkele concrete, persoonsgebonden vervolgingsbehandeling heeft
kunnen plaatsvinden. Er staan twee processen op de agenda. Het eerste proces,
tegen de voormalige burgemeester van Taba, Jean-Paul Akayesu, dat begin oktober
werd gestart is met één maand uitgesteld. Dat geschiedde teneinde
de verdediging in de gelegenheid te stellen zich beter op de zaak voor te
bereiden. Het tweede proces, lopend tegen Georges Rutaganda, dat voorzien
was voor eind oktober, is uitgesteld tot maart 1997 wegens ziekte van de verdachte.
Natuurlijk is, voor de bevordering van de normoriëntering met betrekking
tot de misdrijven die onder de Rwanda-jurisdictie vallen, dit uitstel minder
wenselijk. Aan de andere kant moeten de verdachten een eerlijk proces krijgen.
Daartoe behoort ondermeer dat zij naar behoren in de gelegenheid zijn zich
te verdedigen. Daarom geloven wij niet – dit in reactie op een desbetreffende
opmerking van de leden van de PvdA-fractie – dat door de geschetste
gang van zaken de geloofwaardigheid van het Tribunaal ernstig wordt aangetast.De evenaangehaalde leden spreken in dit verband van bureaucratie bij de
Verenigde Naties. Leden van de CDA-fractie spreken over de geringe resultaten
van het Joegoslavië-tribunaal en spraken hun zorg uit dat, indien hetzelfde
zou moeten gelden voor het Rwanda-tribunaal, zulks de geloofwaardigheid van
de internationale gemeenschap zou ondermijnen. Leden van de D66-fractie gaven
uitdrukking aan dezelfde zorg, getuige hun vraag naar de effectiviteit van
het Tribunaal. In dit licht verstaan wij ook het probleem dat deze leden aan
de orde stelden met betrekking tot de dossiervorming.Uiteraard kan de regering niet anders doen dan erkennen dat een gebrekkig
functioneren van de hier bedoelde internationale gerechten dat nadelig effect
heeft. In dat opzicht baart het functioneren van het Rwanda-tribunaal haar
zorgen. Gebrekkig management van het internationale opsporingsapparaat in
zowel Arusha als Kigali en minder adequate aansturing door het VN-secretariaat
te New York belemmeren een goed functioneren. Naar aanleiding van onduidelijkheden
over de status van een aantal Canadese rechercheurs heeft de Minister voor
Ontwikkelingssamenwerking de VN in een brief gewezen op het feit dat bureaucratische
procedures het functioneren van het Rwanda-tribunaal hinderen en een zeker
negatief beeld kunnen versterken. Uiteraard wenst de regering, mede gelet
op haar hierboven uiteengezette streven, alle bijdragen te leveren die het
mogelijk maken het Tribunaal tot een succes te maken. In dat licht moet de
Nederlandse bijdrage worden gezien aan het Tribunaal. Die bijdrage bedraagt
over de jaren 1995 en 1996 7 miljoen dollar.De leden van de CDA-fractie hadden enige kanttekeningen bij het gegeven
dat Nederland op dit moment in Canada politieambtenaren werft om
opsporingshandelingen te verrichten ten behoeve van het Rwanda-tribunaal.
Waarom, zo vroegen zij, zijn er geen mogelijkheden voor Nederlandse opsporingsambtenaren
om een tweede keer bij te tekenen?Geruime tijd geleden is op verzoek van de VN de uitzendtermijn van drie
maanden verlengd naar zes maanden om het uiteindelijk effect van de uitzending
te verhogen.Zes maanden geldt nu als een minimum termijn. Een langere periode is afhankelijk
van de instemming van de Korpsbeheerder. In een enkel geval zou gedacht kunnen
worden aan een verlenging tot in totaal twee jaar. Door de beide departementen
(BiZa en/of Justitie) is geen beleidslijn uitgezet voor de termijn van uitzending,
anders dan het onderschrijven van het VN verzoek. Het hangt in alle gevallen
af van de bereidheid van de betrokken ambtenaren af of tot «bijtekenen»
wordt overgegaan. Dat geven de hier aan het woord zijnde kamerleden zelf ook
al aan. Geconstateerd kan slechts worden dat die bereidheid er niet of nauwelijks
is. Dit wordt mede ingegeven voor de bijzonder bezwaarlijke omstandigheden
waaronder het opsporingswerk ter plaatse verricht moet worden. Omdat het afhangt
van de persoonlijke motivatie van de betrokken ambtenaar zien wij voorlopig
geen aanleiding om een bijzondere werving te beginnen. Wij hebben de betrokken
corpsen geïnformeerd over de mogelijkheden en het belang dat wij hechten
aan de Nederlandse bijdrage aan de functionering van de Rwanda-jurisdictie
en het onontbeerlijk belang daarbij van een adequate opsporing van de aan
het tribunaal opgedragen strafbare feiten. Wèl is onloochenbaar dat
het bijzonder moeizaam functioneren van het opsporingsapparaat – wij
gingen daarop in dit verband al in – niet direct bijdraagt tot de wenselijke
motivatie. Mede daaruit verklaren wij het ernstig gebrek aan onderzoekers,
waaraan de leden van de PvdA-fractie in dit verband refereren. Aan de andere
kant moet men ook in het oog houden met welke omvangrijke misdrijven de onderzoekers
en opsporingsambtenaren geconfronteerd worden. Op dit moment zijn er 58 onderzoekers
in dienst van het Rwanda-tribunaal. Daarvan functioneren er 29 op basis van
secondment (waarvan 21 Nederlanders), 34 onderzoeksfuncties zijn nog vacant,
alsmede 11 juridische functies en 22 ondersteunende functies. Gelet op de
bijzonder moeilijke omstandigheden waaronder het voorbereidend onderzoek moet
worden verricht willen wij niet spreken van «ernstig tekort schietende
onderzoekers». Dit in reactie op een desbetreffende opmerking van de
leden van de PvdA-fractie. Het ingezette ondersteunende personeel is nog niet
op de juiste getalsterkte en in zoverre kan niet gezegd worden dat zeer veel
geld aan ondersteunend personeel wordt besteed.De leden van de PvdA-fractie repten in dit verband nog van het verschil
tussen de rechtsregels geldend voor het Rwanda-tribunaal en de genocidewetgeving
in Rwanda zelf. Het Tribunaal kan de doodstraf niet opleggen, Rwanda zelf,
volgens de nationale wetgeving, wèl. Levert dat geen problemen op bij
de samenwerking? Op dit aspect gingen ook de leden van de D66-fractie in.Rwanda heeft recentelijk de «loi organique sur l'Organisation des
poursuites des infractions constitutives du crime de Genocide ou de crimes
contre l'humanité commises à partir du premier Octobre 1990»
aangenomen. In deze wet wordt onderscheid gemaakt tussen een drietal categorieën
van misdadigers. Op de eerste categorie – de zwaarste misdrijven –
staat de doodstraf. Op de andere twee categorieën niet. Het Statuut van
het Tribunaal voorziet niet in de doodstraf. Bij de opstelling van het statuut
is rekening gehouden met de gevoelens van een deel van de wereldgemeenschap –
waaronder Nederland – dat de doodstraf niet behoort te worden opgelegd.
Aan de andere kant moet worden vastgesteld dat het volkenrecht
niet zover is ontwikkeld dat de oplegging van de doodstraf is uitgesloten.Vragen over de samenwerking tussen de Rwandese regering en het Tribunaal
moeten door ons in algemene bewoordingen worden beantwoord. Dit mede ter beantwoording
van vragen van de zijde van de CDA-fractie over de samenwerking tussen de
Rwandese autoriteiten en het Tribunaal. Uitgangspunt is uiteraard dat Rwanda,
vanwege het verplichtende karakter van resolutie 955 waarbij het Tribunaal
werd opgericht, gehouden is alle medewerking te verlenen aan het Tribunaal
die het dienstig acht in de uitoefening van zijn mandaat. Rwanda heeft tegen
de resolutie gestemd, maar bij herhaling aangegeven dat het zal medewerken
aan de uitvoering van de resolutie. Het Tribunaal ondervindt dan ook geen
tegenwerking van Rwandese zijde.In het statuut van het Tribunaal is concurrente jurisdictie aanvaard tussen
de nationale gerechten van Rwanda enerzijds en het Tribunaal anderzijds. Tegelijkertijd
is aan het Tribunaal primaire jurisdictie toegekend. Dit betekent uiteindelijk
dat het aan het Tribunaal is om te bepalen of een bepaalde verdachte moet
worden berecht door het Tribunaal zelf, ook al is berechting door een nationaal
gerecht mogelijk en zelfs gaande. Vanwege de omvang van de misdrijven gepleegd
in Rwanda is het ondoenlijk voor het Tribunaal om alle personen die zich aan
die misdrijven hebben schuldig gemaakt zelf te berechten. Het Tribunaal concentreert
zich op een deel van de belangrijkste misdadigers. Van enigerlei afspraak
tussen de Rwandese regering en het Tribunaal over de berechting van personen
is de Nederlandse regering niets bekend. Over het functioneren van het Rwandese
justitiële apparaat kan in dit verband slechts worden vastgesteld dat
zulks uiterst moeizaam verloopt. Het ontbreekt de Rwandese regering zo goed
als volledig aan personele en financiële middelen om de opsporing en
berechting van genocide adequaat ter hand te nemen.De jurisdictie van het Tribunaal is persoonsgebonden. Daarom is een indaging
van een «regering» als staatsrechtelijke entiteit niet mogelijk.
Dat in reactie op een vraag van leden van de PvdA-fractie. Het is derhalve
ook niet mogelijk om de staat Frankrijk – nog even daargelaten de problemen
van volkenrechtelijke immuniteit toekomend aan soevereine staten – te
dagvaarden voor het Tribunaal. De vraag welke onderzoeken ten behoeve van
het Tribunaal dienen te worden verricht ligt ter exclusieve beoordeling voor
aan de Aanklager. De Nederlandse regering kan en wil zich niet mengen in de
prioriteiten die door de aanklager in de onderzoeken worden gesteld. Wel heeft
de Minister voor Ontwikkelingssamenwerking op 30 mei 1996 het Tribunaal verzocht
ook een onderzoek in te stellen naar de SNV-medewerker Mazimpaka, vanwege
de ernst van de tegen hem geuite beschuldigingen. Van de heer Mazimpaka is
de toezegging verkregen dat hij te allen tijde beschikbaar is voor medewerking
aan een mogelijke strafrechtelijk onderzoek door het Tribunaal. Dit in reactie
op vragen die de PvdA-fractie heeft ontwikkeld in verband met de casus-Mazimpaka.Wanneer de leden van de PvdA-fractie in dit bestek refereren aan beschuldigingen,
geuit ten laste van het RPF-leger mogen wij erop wijzen dat, zoals de officiële
benaming al aangeeft, het Rwanda-tribunaal de bevoegdheid heeft personen te
vervolgen die aansprakelijk zijn voor genocide en andere ernstige schendingen
van het oorlogsrecht en het internationale humanitaire recht, begaan op het
grondgebied van Rwanda en Rwandese burgers te vervolgen die voor dergelijke
misdrijven aansprakelijk zijn, begaan op het grondgebied van buurlanden, voorzover
deze misdrijven hebben plaatsgevonden tussen 1 januari 1994 en 31 december
1994. Het mandaat van het Tribunaal beperkt zich dus niet tot de
misdrijven begaan door één der partijen in het conflict in de
desbetreffende, de resolutie van de VN omschreven, periode. Indien ook leden
van de RPF-krijgsmacht oorlogsmisdaden zouden hebben begaan in de genoemde
periode en vallend onder de rechtsmacht van het Tribunaal is dat uiteraard
bevoegd. Maar, en dat moeten wij beklemtonen, het is niet aan de Nederlandse
regering zich te mengen in de prioriteiten die hier door de Aanklager worden
gesteld. Academisch gesproken zou de VN kunnen besluiten te zijner tijd de
jurisdictie van het Tribunaal uit te breiden. Het Tribunaal is ingesteld door
de Veiligheidsraad onder hoofdstuk VII van de Veiligheidsraad, aangezien de
situatie in Rwanda door de Veiligheidsraad werd beschouwd als een bedreiging
van de internationale vrede en veiligheid. Het is alleen de veiligheidsraad
die kan besluiten om veranderingen aan te brengen in de jurisdictie van het
Tribunaal. Dit zal echter alleen geschieden indien dit noodzakelijk wordt
geacht voor de handhaving van de vrede en veiligheid in het gebied. Alleen
indien naar het oordeel van de Veiligheidsraad aan laatstgenoemd criterium
wordt voldaan, kan uitbreiding plaatsvinden van de jurisdictie naar tijd en
plaats. De precieze afbakening van deze jurisdictie is bij de aanvaarding
van resolutie 955 uitgebreid onderwerp van bespreking geweest. Wij zien niet
aanstonds nova die de Raad tot aanpassing daarvan zouden dwingen.De leden van de CDA-fractie gingen uitgebreid in op het functioneren van
de Aanklager. Terecht stelden zij dat andere landen gehouden zijn aan de Aanklager
alle medewerking te verlenen. Zij vroegen ons een overzicht van die medewerking
te geven.Wij moeten antwoorden dat het bijzonder moeilijk is een algemeen overzicht
te geven van de medewerking die tot op heden verleend werd. Feit is ontegenzeggelijk
dat slechts een beperkt aantal landen tot nu toe wetgeving heeft aanvaard
of in voorbereiding heeft om in ieder opzicht de noodzakelijke rechtshulpprestaties
te verlenen. Wij moeten tegelijkertijd benadrukken dat wij niet kunnen uitmaken
of dergelijke implementatiewetgeving ook steeds per land nodig is; dit hangt
mede af van het interne constitutionele recht van de desbetreffende staat.
Bovendien concentreert zich de vraag naar de samenwerking, gelet op de stand
van het opsporingsonderzoek, uiteraard voorshands tot het ressort van de Afrikaanse
regio rondom Rwanda. Vermeldenswaard is dat één van de hoofdverdachten
voor genocide in Rwanda, de heer Bagasora, in Kameroen is gedetineerd. Verzoeken
van het Tribunaal tot overdracht van betrokkene aan het Tribunaal zijn tot
op heden door Kameroen niet ingewilligd. De Nederlandse Regering heeft in
studie de vraag of het wenselijk zou zijn om, en zo ja, op welke wijze, druk
uit te oefenen op Kameroen.Leden van de D66-fractie vroegen zich af of Nederland wel aan zijn rechtshulpverplichten
jegens het Rwanda-tribunaal kan voldoen wanneer overdracht en overname van
strafvervolging wordt gevraagd door het Tribunaal terzake een verdachte die
in Nederland reeds vervolgd wordt. Moet hiervoor het nationale strafrecht
niet aangepast worden?Wij willen allereerst erop wijzen dat niet direct voorstelbaar is dat
Nederland, gelet op het aan artikel 2 van het Wetboek van Strafrecht ten grondslag
liggende materiële territorialiteitsbeginsel toereikende rechtsmacht
heeft voor de feiten die opgedragen zijn ter kennisneming van het Rwanda-tribunaal.
Het is juist, dat in geval van vervolging voor genocide teruggevallen zou
kunnen worden op het passieve personaliteitsbeginsel, maar dan zouden Nederlanders
massaal voorwerp moeten zijn geweest van dat soort handelingen. Nederland
erkent echter via de voorliggende implementatiewet het in artikel 9, lid 2
van het Statuut van het Rwanda-tribunaal verwoorde primaat van de Rwanda-jurisdictie,
met alle consequenties van dien. Zou het Tribunaal dus om overdracht
en overname verzoeken – in het door de hier aan het woord zijnde leden
geschetste geval – dan kan Nederland daaraan zonder aanpassing van de
uitleveringswetgeving – wij veronderstellen dat de hier aan het woord
zijnde leden denken aan de casus bestreken door artikel 9 van de Uitleveringswet –
aanstonds voldoen. Dat de Bondsrepubliek Duitsland zijn wetgeving wél
moest aanpassen heeft te maken met een interpretatie van § 25 Grundgesetz
waarin de directe werking van internationaal recht in de nationale rechtssfeer
wordt geregeld, probleem, waarmede Nederland, gelet op de artikelen 93 en
94 van zijn Grondwet niet te doen heeft. Wat betreft de vraag of zich een
vergelijkbare concurrentie van jurisdictie kan voordoen tussen de wet Oorlogsstrafrecht
Nederland en de aan het Joegoslavië-tribunaal opgedragen jurisdictie
past ons, gelet op het sub judicebeginsel uiterste terughoudendheid. Bij beschikking
van 22 oktober 1996 heeft de Strafkamer van de Hoge Raad de beschikking van
de Arrondissementsrechtbank te Arnhem van 21 februari 1996, waarin werd aangenomen
dat Nederland rechtsmacht bezit over feiten, begaan door niet-Nederlanders
in het voormalig Joegoslavië, vernietigd. Hij heeft dit gedaan, niet
omdat hij van oordeel was dat Nederland die rechtsmacht niet bezit, maar omdat
de rechtbank niet had mogen uitmaken dat die macht wel bestaat zonder daarop
de verdachte te horen. Wegens verzuim van die essentiële vorm heeft de
Hoge Raad de zaak verwezen naar de militaire kamer van het Gerechtshof te
Arnhem. Die kamer moet de zaak berechten en afdoen op het bestaande beroep.
De beslissing van de Hoge Raad heeft dus niets te maken met de vraag hoe een
mogelijk conflict van rechtsmacht tussen een internationaal tribunaal een
een nationaal gerecht opgelost zou moeten worden.Wat betreft de mogelijkheden om Zwitserse tegoeden in beslag te nemen
en te confisceren moet worden gewezen op het feit dat Zwitserland geen partij
is bij het VN-Charter. Dan neemt niet weg dat deze staat desverzocht zou kunnen
medewerken aan daden van conservatoire inbeslagneming. Zwitserland verklaart
zich echter veelal wel gebonden aan besluiten van de Veiligheidsraad onder
hoofdstuk VII van het Handvest. Of medewerking zou worden verleend aan daden
van conservatoire inbeslagneming is echter primair een vraag die door Zwitserland
zal moeten worden beantwoord. Maar ook dat is afhankelijk van het Zwitsers
nationale recht.De leden van de D66-fractie willen weten hoeveel personen officieel in
staat van beschuldiging zijn gesteld. Dat aantal is op dit moment 21. 3. Instelling van een internationaal strafgerechtDe leden van de PvdA-fractie en de CDA-fractie wezen nog op de intrinsieke
samenhang tussen de huidige internationale straftribunalen en een op te richten
International Criminal Court. Kan de regering nadere informatie verschaffen
over deze samenhang en de voortgang op dit terrein?Vanwege het feit dat de Aanklager voor het Joegoslavië-tribunaal
tevens Aanklager is voor het Rwanda-tribunaal en het feit dat de Hoger beroepskamer
van het Joegoslavië-tribunaal tevens Hoger beroepskamer is voor het Rwanda-tribunaal
wordt de uniformiteit bevordert in het vervolgingsbeleid en de interpretatie
van de toepasselijke materiële normen. Dit levert een nuttige bijdrage
aan de discussies die momenteel plaatsvinden over de mogelijke oprichting
van een permanent internationaal strafhof. Ten aanzien van de voortgang in
deze discussies kan het volgende worden opgemerkt:Nadat de International Law Commission van de VN in 1994 een ontwerp-Statuut
voor een permanent strafhof had gepresenteerd, hebben sinds 1995
discussies plaatsgevonden over dit ontwerp-Statuut, eerst in een ad hoc Comité
van de Algemene Vergadering van de VN, sinds 1996 in een Voorbereidend Comité
van de Algemene Vergadering. Tijdens de huidige zitting van de Algemene Vergadering
zal een besluit moeten worden genomen over de vraag of de tijd rijp is voor
het houden van een diplomatieke conferentie ter aanvaarding van een Statuut
voor een Internationaal Strafhof en zo ja, wanneer een dergelijke conferentie
zou moeten plaatsvinden. De regering is daarbij de mening toegedaan, dat nog
wel enig voorbereidend werk nodig is, maar dat een diplomatieke conferentie
in 1998 in beginsel mogelijk moet zijn.De regering verwelkomt de resolutie van het Europees Parlement, welke
daarmee uitdrukking geeft aan het grote belang dat het hecht aan de totstandkoming
van een permanent strafhof. Over het onderwerp vindt regelmatig overleg plaats
tussen de lidstaten van de Unie. In de Algemene Vergadering zal, evenals in
voorgaande jaren, door het voorzitterschap een verklaring worden afgelegd
over het internationale strafhof. Daarin wordt het belang van oprichting van
het strafhof benadrukt. Over de vraag echter of de tijd rijp is voor het vastleggen
van 1998 als het jaar waarin een diplomatieke conferentie over het statuut
van het strafhof moet plaatsvinden, bestaat geen eenduidige visie. Sommige
lidstaten achten het wenselijk een besluit daarover tot het volgende jaar
uit te stellen. 4. Financiering van het TribunaalWat betreft de financiering van de Rwanda-tribunaal – de leden van
de CDA- en de PvdA-fractie vroegen hiernaar – mogen wij opmerken dat
deze voorspoedig verloopt. Aanvankelijk werd op basis van een door de Algemene
Vergadering van de VN afgegeven uitgavenautorisatie gewerkt. Vervolgens is
de voorgestelde begroting voor het kalenderjaar 1996 in haar geheel goedgekeurd
(ongeveer $ 37,8 miljoen). Het VN-secretariaat is thans doende een ontwerpbegroting
voor 1997 op te stellen, het toezicht op de begroting is toevertrouwd aan
de interne accountantsdienst van de VN en de Board of External Accountants.
Daarnaast is door de Algemene Vergadering aan de Secretaris-Generaal verzocht
om het Office of Internal Oversight Services eventuele problemen te laten
identificeren en aanbevelingen op te stellen ter verbetering van de financiële
middelen.Wij hopen aldus de in het verslag gestelde vragen naar behoren te hebben
beantwoord.De Minister van Justitie a.i.,H. F. DijkstalDe Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24818-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl