Wijziging Wetboek van Strafvordering (verplichte medewerking aan een bloedtest in strafzaken); Advies Raad van State en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31241, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

16-10-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31241 nr. 4

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W03.07.0058/II
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31241Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 241Wijziging van het Wetboek van Strafvordering inzake de regeling van
onderzoek naar de mogelijkheid van overbrenging van een ernstige besmettelijke
ziekte bij gelegenheid van een strafbaar feit (verplichte medewerking aan
een bloedtest in strafzaken)nr. 4ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 4 mei
2007 en het nader rapport d.d. 5 oktober 2007, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief
afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 12 maart 2007, no. 07.000142, heeft
Uwe Majesteit, op voordracht van de minister van Justitie, bij de Raad van
State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet houdende wijziging
van het Wetboek van Strafvordering inzake de regeling van onderzoek naar de
mogelijkheid van overbrenging van een ernstige besmettelijke ziekte bij gelegenheid
van een strafbaar feit (wetsvoorstel verplichte medewerking aan bloedtest
in strafzaken), met memorie van toelichting.Het wetsvoorstel voorziet in de mogelijkheid van onderzoek aan lichaamsmateriaal
van een verdachte van een strafbaar feit of een derde, of aan lichaamsmateriaal
dat elders is aangetroffen (in het vervolg: het onderzoek). Het onderzoek
is nodig in verband met de vaststelling of ter gelegenheid van een strafbaar
feit besmetting van het slachtoffer met een ernstige ziekte heeft kunnen plaatsvinden.
Ingeval de verdachte of de derde medewerking aan het onderzoek weigert, kan
de officier van justitie na verkregen machtiging van de rechter-commissaris
in het belang van het onderzoek het bevel geven tot afname van lichaamsmateriaal
bij de verdachte of de derde. De verdachte heeft recht op een tegenonderzoek.
Aan het slachtoffer wordt een zelfstandige mogelijkheid geboden aan de officier
van justitie te verzoeken het onderzoek te gelasten en, bij afwijzing daarvan,
de mogelijkheid het verzoek bij de rechter-commissaris te herhalen, die het
verlangde onderzoek alsnog kan bevelen.De Raad van State maakt naar aanleiding van het wetsvoorstel onder meer
opmerkingen over de totstandkoming van het voorstel en over de daaraan ten
grondslag liggende belangenafweging. Hij is van oordeel dat in verband daarmee
enige aanpassing van het wetsvoorstel wenselijk is.Blijkens de mededeling van de Plv. Directeur van Uw kabinet van 12 maart
2007, nr. 07.000.142, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
betreffende het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen
toekomen. Dit advies, gedateerd 4 mei 2007, no. W03.07.0058/II, bied
ik u hierbij aan.1. Voorbereiding en actualiseringHet wetsvoorstel betreft een aanpassing van een eerder aan de Raad van
State voorgelegd voorstel dat betrekking had op gedwongen afname van lichaamsmateriaal
in verband met een mogelijke HIV-besmetting. De memorie van toelichting
vermeldt dat aan dit wetsvoorstel een relatief lange voorbereidingstijd is
voorafgegaan en dat mede naar aanleiding van het advies van de Raad uit april
2003 is nagegaan of de stand van de medische wetenschap aanleiding gaf tot
aanpassing van het eerdere wetsvoorstel. Voor een belangrijk deel is dit tijdsverloop
te verklaren door de verschillende ontwikkelingen die de medische wetenschap
op dit specifieke terrein heeft doorgemaakt, aldus de toelichting. Uit het
vervolg van de toelichting wordt echter niet duidelijk op welke punten deze
ontwikkelingen aanleiding hebben gegeven tot nieuwe inzichten, terwijl evenmin
gebruik is gemaakt van de mogelijkheid de eerder uitgebrachte adviezen over
het wetsvoorstel in het licht daarvan te (laten) actualiseren. De Raad merkt
op dat in de toelichting geen rekening is gehouden met de recente jurisprudentie
van de Hoge Raad inzake strafbaarheid van mogelijke HIV-besmetting1 en evenmin aandacht wordt besteed aan het standpunt van
de regering daarover, zoals neergelegd in de brief van 15 juni 2005.2 De Raad beveelt aan de toelichting op onder andere deze
punten nader te bezien.1. Voorbereiding en actualiseringOver een eerder wetsvoorstel betreffende een vergelijkbare materie is
aan de Raad van State een voorstel van wet tot wijziging van het Wetboek van
Strafvordering inzake de regeling van onderzoek naar de aanwezigheid van HIV-besmetting
(verplichte HIV-test in strafzaken) voorgelegd. Daarover werd door de Raad
van State op 4 april 2003, no. W03.03.0007/1, advies uitgebracht.
Op de bij die gelegenheid gemaakte opmerkingen is ingegaan in het Nader rapport
dat naar aanleiding van dit advies is uitgebracht en dat tegelijkertijd met
het onderhavige advies en nader rapport zal worden gepubliceerd.De Raad geeft in overweging nader in te gaan op de ontwikkelingen in de
medische wetenschap die tot nadere bezinning op het oorspronkelijke wetsvoorstel
aanleiding hebben gegeven. In de eerste plaats heeft het inzicht dat de beslissing
over het nemen van medicatie door het slachtoffer ter voorkoming van besmetting
van met name het HIV-virus binnen 48 uur na het eerste contact moet worden
genomen, omdat anders het gewenste effect niet kan worden bereikt, geleid
tot een sterk vereenvoudigde opzet van het wetsvoorstel. Ten tweede heeft
ook de vraag naar de uitvoerbaarheid van het onderzoek bedoeld in artikel
151i, eerste lid, het zogenaamde fylogenetisch onderzoek, geruime tijd in
beslag genomen. Het ging daarbij om de vraag of en zo ja onder welke condities
en door welk instituut dergelijk onderzoek in Nederland kan worden uitgevoerd.
Dit klemt ook omdat in Europa dit soort onderzoek nog niet op grote schaal
wordt verricht; dit is vooral relevant in verband met de mogelijkheid van
het uitvoeren van een tegenonderzoek. Voor het identificeren van een bepaald
virus is in het bijzonder kennis nodig over de omvang en kenmerken van groepen
van personen waarin soortgelijke virussen zich voordoen. Zo kunnen degenen
van wie bekend is dat zij drager zijn van het HIV-virus, afkomstig zijn uit
verschillende risicogroepen tussen wie al dan niet interactie kan bestaan.
In een risicogroep kunnen zich verschillende virussen met bepaalde hoeveelheden
vergelijkbare eigenschappen voordoen en ontwikkelen. Voor de beoordeling van
de kans dat de besmetting door de ene persoon is overgebracht op een andere
persoon en dat het om eenzelfde virus gaat, is kennis noodzakelijk over de
virussen die binnen een bepaalde groep afgezet tegen andere groepen op bepaalde
tijdstippen voorkomen.De Raad merkt voorts op dat in de toelichting geen rekening is gehouden
met het arrest van de Hoge Raad van 20 februari 2007, NJ 2007, 313, inzake
de strafbaarheid van onbeschermd seksueel contact in verband met de uitleg
van het (voorwaardelijk) opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel.
Deze opmerking is in zoverre juist dat op dit arrest niet is ingegaan omdat
het Ministerraadstuk met wetsvoorstel en toelichting op 8 februari 2007
aan de Ministerraad is gezonden en op 16 februari 2007 door de Ministerraad
is aanvaard met machtiging voor het vragen van aanvullend advies aan de Raad.
De Raad meent dat geen aandacht is besteed aan het eerdere regeringsstandpunt
over de wenselijkheid van een eventuele aanvullende strafbaarstelling dat
bij brief van 15 juni 2005 (Kamerstukken II 2005/06, 29 800 VI,
nr. 157) aan de Tweede Kamer is meegedeeld. Naar aanleiding van een nadere
analyse van het hierboven genoemde arrest is inmiddels na overleg met mijn
ambtgenoot van Volksgezondheid, Welzijn en Sport een aanvullend standpunt ingenomen en is de memorie van toelichting terzake met de uitkomst
van dit overleg aangevuld.2. BelangenafwegingIn de toelichting wordt gewag gemaakt van het belang van de waarheidsvinding
en van de belangen van het slachtoffer, de verdachte en de derde. De uitkomst
van de belangenafweging luidt dat het belang van het slachtoffer en de waarheidsvinding
zwaarder dienen te wegen dan het belang van de verdachte.Voorts wordt aangegeven dat in het onderhavige voorstel is gepoogd zowel
aan het strafvorderlijk belang als aan het geneeskundige belang van het slachtoffer
tegemoet te komen.Het belang van het slachtoffer krijgt door het voorstel meer vorm en accent
in de strafprocedure. De Raad acht deze ontwikkeling in dit specifieke geval
gerechtvaardigd doordat bepaalde misdrijven de lichamelijke integriteit van
slachtoffers in ernstige mate kunnen aantasten en slachtoffers in die omstandigheden
een gerechtvaardigd belang hebben bij het kennis kunnen nemen van de gevolgen
van het misdrijf en van de gezondheidsrisico’s die zij lopen alsmede
bij het zo mogelijk nog kunnen verkrijgen van preventieve behandeling. De
Raad ondersteunt de tendens tot verbetering van de positie van het slachtoffer
binnen de strafprocesrechtelijke context. Hij wijst er echter op dat er in
gevallen als de onderhavige, waarin met de introductie van het dwangmiddel
van verplichte bloedafname aan het belang van het slachtoffer binnen strafvordering
wordt tegemoetgekomen, wel een relatie dient te bestaan tussen het belang
van het slachtoffer en het belang van het strafrechtelijk onderzoek.In dit verband dient te worden gewezen op het volgende.a. Ingevolge het voorgestelde artikel 151e, tweede lid, van het Wetboek
van Strafvordering (WvSv) kan de officier van justitie na een daartoe verkregen
machtiging van de rechter-commissaris bevelen dat van een verdachte of een
derde celmateriaal wordt afgenomen met het oog op de vaststelling of hij drager
is van een besmettelijke ziekte. De bevoegdheid van de officier van justitie
is in dat geval gekoppeld aan het criterium «het belang van het onderzoek».
In artikel 151g, eerste lid, van het voorstel wordt het slachtoffer de mogelijkheid
geboden de officier van justitie te verzoeken het onderzoek te bevelen. De
officier van justitie dient op dit verzoek een gemotiveerde beslissing te
geven (artikel 151g, tweede lid). Indien de officier van justitie weigert
aan het verzoek te voldoen, kan het slachtoffer het verzoek indienen bij de
rechter-commissaris, die zo spoedig mogelijk dient te beslissen (artikel 151g,
derde lid, juncto artikel 177b van het voorstel). Uit de wettekst noch de
toelichting blijkt of bij de beslissing op het verzoek van het slachtoffer
het criterium «het belang van het onderzoek» geldt en op welke
belangenafweging die beslissing dient te berusten. In de memorie van toelichting
wordt slechts aangegeven dat als beginpunt voor het onderzoek steeds zal gelden
dat aan de strafvorderlijke voorwaarden voldaan moet zijn, dat wil zeggen
dat er in strafvorderlijke zin sprake moet zijn van een verdachte en het redelijk
vermoeden bestaat dat besmetting door dat misdrijf kan hebben plaatsgevonden.1 Niet duidelijk is of met dit «beginpunt»
reeds het strafvorderlijk belang is gegeven, dan wel dat daarnaast als voorwaarde
geldt dat de afname van celmateriaal in het belang van het onderzoek dient
te zijn. Geadviseerd wordt onduidelijkheden in dit opzicht weg te nemen.b. Een van de voorwaarden voor de verplichting tot het ondergaan
van een onderzoek naar het zijn van drager van een besmettelijke ziekte is
dat het gaat om een misdrijf waarbij een besmetting kan zijn overgedragen. Dit criterium duidt erop dat het voor het geven van een
bevel tot een onderzoek voldoende is dat het slachtoffer bij gelegenheid van
een misdrijf lichamelijk contact heeft gehad met de verdachte/derde. Gegeven
het ingrijpende karakter van het dwangmiddel is de Raad van oordeel dat voor
de toepassing van het dwangmiddel alleen plaats is ingeval het redelijk
vermoeden bestaat dat ter gelegenheid van het misdrijf
besmetting kan hebben plaatsgevonden. In de toelichting, paragrafen 2 en 3c,
wordt deze voorwaarde eveneens gesteld. De Raad adviseert de tekst van de
wet in dit opzicht aan te passen. c. De voorgestelde regeling voorziet ook in de
mogelijkheid van een gedwongen afname van celmateriaal
van een ander dan de verdachte, ook «derde» genoemd, indien het
vermoeden bestaat dat besmetting door een misdrijf met behulp van het lichaamsmateriaal
van die ander is overgebracht. De Raad constateert dat de voorgestelde regeling
verschilt van en verder gaat dan de in de wettelijke regeling betreffende
DNA-onderzoek voorziene afname van lichaamsmateriaal van een derde. Deze laatste
regeling voorziet niet in de mogelijkheid van gedwongen afname van lichaamsmateriaal
van een niet-verdachte.1 Daarbij gaat het om minder
vergaande ingrepen in de lichamelijke integriteit dan in het thans voorliggende
wetsvoorstel het geval is.Terecht wordt in de toelichting vermeld dat bij gebrek
aan vrijwillige medewerking van een derde aan het onderzoek een wettelijke
verplichting zal moeten worden geschapen.2 De
belangen van de rechtsgemeenschap en het slachtoffer rechtvaardigen, aldus
de toelichting, de inzet van dit strafvorderlijk dwangmiddel. Tevens wordt
melding gemaakt van jurisprudentie met betrekking tot gevallen van besmetting
van een slachtoffer door middel van lichaamsmateriaal van een derde.De Raad wijst erop dat de keuze voor een dergelijk
verstrekkend dwangmiddel tegen een derde, ten behoeve van een toch uitzonderlijke
situatie, mede in het licht van artikel 8, tweede lid, van het Europees Verdrag
tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM),
diepgaander dient te worden gemotiveerd.Voorts wordt in de toelichting opgemerkt dat in het
geval dat de derde niet als verdachte is aangemerkt, aan de vaststelling dat
bij hem een besmettelijke ziekte is aangetoond in de strafzaak geen rechtsgevolg
zal worden toegekend.3 Nu in het voorgestelde
artikel 151e, tweede lid, wordt bepaald dat gedwongen afname van celmateriaal
slechts in het belang van het onderzoek kan geschieden, neemt de Raad aan
dat met de genoemde zin wordt bedoeld dat aan een eventueel aantonen van een
besmettelijke ziekte geen gevolgen voor de derde in kwestie zullen worden
verbonden. In de strafzaak jegens de verdachte kan de vaststelling van de
aanwezigheid van een besmettelijke ziekte bij de derde, bedoeld in het voorgestelde
artikel 151e, uiteraard wel relevant zijn.De Raad adviseert dit punt in de toelichting te verduidelijken.2. BelangenafwegingDe Raad maakt enkele kanttekeningen bij de aard van de afweging van het
belang van het slachtoffer bij verplichte bloedafname van de verdachte en
het belang van het strafrechtelijk onderzoek.a. Hij vraagt zich af op welke wijze de rechter-commissaris die wordt
geconfronteerd met een afwijzing van de officier van justitie om in het belang
van het onderzoek te bevelen dat van een verdachte of een derde celmateriaal
wordt afgenomen, de juistheid van deze beslissing moet beoordelen en of hij
daarbij ook het criterium in het belang van het onderzoek moet hanteren, hoewel
dit niet uitdrukkelijk is bepaald in het voorgestelde artikel 177b. In artikel
177b is niet opnieuw opgenomen dat de rechter-commissaris moet bezien of de
beslissing van de officier van justitie in belang van het onderzoek is geweest.
Deze afweging heeft immers reeds gemotiveerd door de officier van justitie
plaats gevonden. De motivering is een aanknopingspunt voor de rechter-commissaris
om na te gaan of de officier van justitie wel voldoende rekening heeft gehouden
met gerechtvaardigde en meeromvattende belangen van het slachtoffer. Denkbaar
is dat de officier van justitie zich bij zijn beslissing vooral heeft gericht
op enkele facetten van de waarheidsvinding, zoals de bewijsbaarheid van een
bepaald delict (bij voorbeeld het seksueel binnendringen), waarvoor niet behoeft
vast te staan welke vorm van letsel aan het slachtoffer is toegebracht. Het
slachtoffer kan evenwel behoefte hebben aan een ruimere wijze van waarheidsvinding
mede met het oog op de onderbouwing van zijn vordering benadeelde partij,
het voorbereiden van zijn slachtofferverklaring of het gebruikmaken van zijn
spreekrecht. Ook voor het nemen van een verantwoorde vervolgingsbeslissing
kan het verrichten van meer feitelijk onderzoek dan het toesnijden van een
tenlastegelegd feit op één delictsomschrijving mogelijk maakt
nodig zijn. Hetzelfde geldt voor het bepalen van de ernst van het feit die
moet worden meegewogen bij het bepalen van de eis c.q. de strafoplegging.
In de aanwijzing slachtofferzorg van het College van procureurs-generaal is
opgenomen dat ten aanzien van verdachten die meer strafbare feiten
hebben gepleegd bij de selectie van de feiten die in de dagvaarding worden
opgenomen de voorkeur moet uitgaan naar bewijsbare feiten, waarvan personen
slachtoffer zijn geworden. De rechter-commissaris kan op basis van de gemotiveerde
beslissing van de officier van justitie en het verzoek van het slachtoffer
om de medewerking van de verdachte te bevelen de verschillende belangen goed
afwegen; hij behoeft daartoe geen aanvullende criteria dan die veelal bij
de toetsing van dwangmiddelen en het afgeven van machtigingen reeds zijn geïmpliceerd:
proportionaliteit en subsidiariteit.b. De Raad merkt op dat voor het opleggen van de verplichting tot
medewerking aan een bloedtest een voorwaarde is dat er sprake is van een misdrijf
waarbij een besmetting kan zijn overgedragen.
De Raad is van oordeel dat toepassing van het dwangmiddel zo ingrijpend is
dat er sprake moet zijn van een redelijk vermoeden
dat bij gelegenheid van een misdrijf besmetting moet zijn overgedragen. Hij
wijst erop dat in de toelichting ervan wordt uitgegaan dat de aannemelijkheid
van besmetting uit feiten en omstandigheden moet blijken.Het is juist dat de enkele vrees bij het slachtoffer dat overdracht van
een virus heeft plaatsgevonden zonder dat duidelijk is er dat er tussen verdachte
en slachtoffer een contact is geweest, waarbij een virus kan zijn overgedragen,
niet voldoende is voor het toepassen van de bevoegdheid op grond van artikel
151e. Ik ben van mening dat in het onderhavige geval het criterium «een
redelijk vermoeden» een te zware bewijslast legt op de officier van
justitie. Beter kan worden aangesloten bij een laagdrempelig criterium dat
reeds elders in het wetboek is neergelegd, te weten dat van «aanwijzingen».
Van aanwijzingen is in dit geval sprake indien de beschikbare informatie feiten
en omstandigheden bevat die erop duiden dat daadwerkelijk besmetting met een
ernstige ziekte heeft plaatsgevonden. Artikel 151e is in bovenstaande zin
aangepast.c. De Raad vraagt om een verduidelijking van de positie van de derde
ten aanzien van wie het vermoeden bestaat dat met behulp van zijn lichaamsmateriaal
een besmetting als bedoeld in het wetsvoorstel is overgebracht. Voorts ziet
de Raad graag een diepgaander motivering van de noodzaak van de invoering
van dit dwangmiddel dat tegen een derde (niet-verdachte) kan worden toegepast
in het licht van artikel 8, tweede lid, EVRM. Naar aanleiding van deze vraag
is in artikel 151e, eerste lid, toegevoegd dat er aanwijzingen moeten zijn
op grond waarvan de betrokkenheid van een derde wordt aangenomen. Vervolgens
is de toelichting in de door de Raad verlangde zin aangevuld.3. Overige opmerkingena. In het voorgestelde artikel 151e, derde lid, is bepaald dat het
bevel in beginsel ten uitvoer wordt gelegd door afname van een bloedmonster.
Niet duidelijk is aangegeven waaruit het onderzoek bestaat als de verdachte
of derde vrijwillig medewerking verleent aan het onderzoek.Geadviseerd wordt dit alsnog te doen.b. In het voorgestelde artikel 151g, eerste lid, WvSv is kennelijk
verzuimd te bepalen dat het slachtoffer ook om een herhaling van het onderzoek
kan vragen, nu artikel 177b van deze mogelijkheid uitgaat en dit in artikel
151g WvSv wel is geregeld met betrekking tot de artikelen 151e en 151i WvSv.
De Raad adviseert dit verzuim te corrigeren.c. Met betrekking tot het bevel op basis van het voorgestelde artikel
151e, tweede lid, WvSv is niet voorzien in een hoorplicht van de verdachte
dan wel de derde door de officier van justitie of rechter-commissaris. Ingeval
toepassing wordt gegeven aan artikel 177d WvSv wordt het slachtoffer en degene
ten aanzien van wie het onderzoek wordt verlangd, wel gehoord. Een verklaring
voor dit verschil in benadering wordt niet gegeven. Nu artikel 151b, tweede
lid, WvSv in een vergelijkbare situatie wel in een hoorplicht voorziet, adviseert
de Raad artikel 151e, tweede lid, WvSv met het oog op de hoorplicht aan te
passen. d. In de voorgestelde artikelen 151e, tweede lid, en 151h, eerste
lid, WvSv wordt bepaald dat de officier in het belang van het onderzoek na
machtiging van de rechter-commissaris (opnieuw) afname van celmateriaal kan
bevelen. Deze terminologie wijkt af van de gebruikelijke, namelijk dat een
bevel slechts kan worden gegeven na schriftelijke machtiging op vordering
van de officier van justitie te verlenen door de rechter-commissaris (zie
bijvoorbeeld artikel 126s, vierde lid, WvSv). De Raad adviseert de tekst van
beide artikelleden in deze zin aan te passen.e. Het voorstel geeft alleen aan de verdachte het recht op een tegenonderzoek
(artikel 151f, derde lid, WvSv). Een derde, die niet tevens verdachte is,
heeft daar volgens de toelichting geen recht op in verband met het ontbreken
van elk strafvorderlijk belang. Dit argument acht de Raad niet zonder meer
overtuigend. Hij wijst erop dat in de toelichting wordt gesteld dat, in vergelijking
met het gebruikelijke sporenonderzoek of DNA-onderzoek, de omvang van het
onderzoek naar het celmateriaal en de directe en ingrijpende gevolgen voor
de gezondheid van verdachte en slachtoffer bij een positieve uitslag van grote
betekenis zijn. Voor een derde, die hoort dat hij besmet is, zijn de gevolgen
echter niet minder ingrijpend. Gelet hierop adviseert de Raad de derde dit
recht toe te kennen.f. Het voorgestelde artikel 151h, eerste lid, WvSv, biedt de officier
van justitie de mogelijkheid om het onderzoek van het celmateriaal van de
verdachte, indien de uitslag daarvan negatief was, binnen een bepaalde periode
te herhalen. De Raad merkt hierover het volgende op.– Het artikel verplicht de verdachte tot medewerking aan herhaling
van het onderzoek. Anders dan bij het eerste onderzoek het geval is, is niet
voorzien in de mogelijkheid van medewerking op vrijwillige basis. De Raad
adviseert dat alsnog te doen.– Ten aanzien van de derde geldt de verplichting tot medewerking
aan een herhalingsonderzoek niet. Volgens de toelichting is het zeer onaannemelijk
dat de opzet van de verdachte erop zou zijn gericht juist in de «window-periode»
een mogelijke besmetting van de derde over te brengen op het slachtoffer.
Deze situatie verschilt echter niet wezenlijk van die waarin de verdachte
zelf de besmetting heeft overgebracht. De Raad adviseert de mogelijkheid van
een herhalingsonderzoek ten aanzien van de derde in te voeren.– In het voorgestelde artikel 151h, eerste lid, tweede volzin, WvSv
is bepaald dat aanhouding kan worden bevolen van de verdachte die medewerking
aan het herhalingsonderzoek weigert. De Raad adviseert in de toelichting nader
in te gaan op de mogelijke rechtsgrond voor deze aanhouding, mede in het licht
van de limitatieve opsomming van artikel 5 EVRM.g. Volgens de toelichting bij het voorgestelde artikel 151i WvSv
wordt aan de officier van justitie de bevoegdheid toegekend in het belang
van het onderzoek het bewaarde celmateriaal te onderzoeken om vast te stellen
of de besmetting is overgedragen. De tekst kent genoemd criterium echter niet.
De Raad adviseert tekst en toelichting met elkaar in overeenstemming te brengen.h. Volgens artikel II van het wetsvoorstel treedt de wet op verschillende
tijdstippen in werking. De Raad adviseert de noodzaak van deze bijzondere
inwerkingtredingbepaling toe te lichten.3. Overige opmerkingena. De Raad beveelt aan in artikel 151e, derde lid, op te nemen waaruit
het onderzoek bestaat als de verdachte of een derde vrijwillig medewerking
verlenen aan het onderzoek. Aan dit advies is gevolg gegeven door aanvulling
en verduidelijking van het desbetreffende onderdeel.b. De Raad meent dat verzuimd is te bepalen dat het slachtoffer ook
herhaling van het onderzoek kan vragen. Artikel 151g, eerste lid, is in deze
zin aangevuld.c. De Raad vraagt zich af waarom geen hoorplicht voor de officier
van justitie of de rechter-commissaris is opgenomen voorafgaand aan de toepassing
van het bevel op grond van het voorgestelde artikel 151e, tweede lid. Van
de invoering van een hoorplicht is voor de toepassing van dit dwangmiddel afgezien vanwege de snelheid waarmee het bevel dient te worden uitgevoerd,
wil er sprake kunnen zijn van effectieve preventieve medicatie voor het slachtoffer.
De officier van justitie moet snel beslissen; het onderzoek moet worden uitgevoerd
en van de uitkomst moet mededeling worden gedaan aan de officier van justitie
en de betrokkenen. Het slachtoffer moet binnen 48 uur nadat het incident waarbij
de besmetting zich kan hebben voorgedaan, beslissen of hij de medicatie wil
innemen. Daarna verliest de medicatie snel aan effectiviteit. Het gezondheidsbelang
van het slachtoffer weegt in deze eerste periode zeer zwaar. In de gevallen
waarin het gaat om de uitvoering van een door de officier van justitie geweigerd
bevel, zal al gauw 48 uur verstrijken. Dat neemt niet weg dat het slachtoffer
ook daarna nog duidelijk belang kan hebben bij de wetenschap of de verdachte
besmet is of niet; hij kan dan ook een beslissing nemen over mogelijke andere
medicatie en eventuele gedragsaanpassing. Met het wegvallen van directe tijdsdruk
kan ook aan de verdachte die medewerking heeft geweigerd, de gelegenheid worden
geboden zijn bezwaar tegen bloedafname ten overstaan van de rechter-commissaris
nader toe te lichten.d. De Raad adviseert de terminologie van het verlenen van de machtiging
in artikel 151e en 151h in lijn te brengen met die in het wetboek gebruikelijke.
Daaraan is gevolg gegeven door aanpassing van beide artikelen.e. De Raad vraagt zich af waarom alleen aan de verdachte een recht
op tegenonderzoek wordt toegekend en niet aan de derde wiens bloed kan worden
onderzocht. Gelet op het ontbreken van een strafvorderlijk gevolg voor de
derde is ervan afgezien een recht op tegenonderzoek voor de derde op te nemen.
Wel is opgenomen dat hij pas mag worden benaderd indien er concrete aanwijzingen
zijn dat zijn lichaamsmateriaal door de verdachte is gebruikt. Het geval dat
de derde niet van zijn conditie op de hoogte is en de verdachte wel, acht
ik vooralsnog zeer theoretisch. In de gevallen dat hij wel op de hoogte is,
is hij al eerder in de gelegenheid geweest om te beslissen over het aanvangen
of voortzetten van een medische behandeling. In dat geval ontbreekt de noodzaak
voor een tegenonderzoek. In het geval dat de test negatief is, ontbreekt zowel
strafvorderlijk als persoonlijk het belang van een derde bij een tegenonderzoek.f. De opmerkingen van de Raad over de herhaling van het onderzoek
van het celmateriaal van de verdachte na een negatieve uitslag betreffen:– Het ontbreken van een voorziening voor herhaalde bloedafname bij
de derde. De Raad is er niet van overtuigd dat de gemaakte afweging tussen
het belang van de waarheidsvinding, het belang van de derde en dat van het
slachtoffer de juiste is. Ik blijf evenwel van oordeel dat de rechtvaardiging
voor het opnemen van een bepaling die leidt tot de mogelijkheid van het afdwingen
van medewerking aan het afstaan van lichaamsmateriaal drie maanden nadat zich
een incident heeft voorgedaan waarin de derde geen strafrechtelijk relevant
aandeel heeft gehad, onvoldoende aanwezig is.– De wenselijkheid van een nadere onderbouwing in het licht van
artikel 5 EVRM van de mogelijkheid van aanhouding van verdachte die medewerking
aan herhaalde afname weigert. De memorie van toelichting is op dit punt aangepast.g. De Raad constateert een verschil tussen toelichting en de tekst
van artikel 151i voor zover in de toelichting wordt gesuggereerd dat van de
bevoegdheid tot het gelasten van fylogenetisch onderzoek slechts in het belang
van het onderzoek gebruik zou mogen worden gemaakt. Het ligt voor de hand
dat dergelijk onderzoek slechts gelast wordt met het oog op de waarheidsvinding.
Indien de verdachte ontkent dat de besmetting van hem afkomstig is en voortkomt
uit riskant gedrag van het slachtoffer kan dit met behulp van dit type onderzoek
worden geverifieerd. De toelichting is aan de wettekst aangepast.h. De Raad vindt een nadere motivering gewenst van de mogelijkheid
van aparte tijdstippen voor inwerkingtreding. Deze motivering is in de memorie
van toelichting aangevuld. 4. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij
het advies behorende bijlage.4. Aan de redactionele opmerkingen van de Raad is gevolg gegeven.Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om in het wetsvoorstel en de memorie
van toelichting nog enige onvolkomenheden weg te nemen en om met betrekking
tot het begrip celmateriaal een eenduidige terminologie te bezigen.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden. Ik moge U tevens verzoeken ermee in te stemmen dat het advies van
de Raad van State van 4 april 2003, no. W03.03.0007/1, en het Nader
rapport van 6 maart 2007 naar aanleiding van dat advies openbaar worden
gemaakt.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin Bijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W03.07.0058/II
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– In de tekst van het wetsvoorstel wordt afwisselend gesproken over
lichaamsmateriaal, celmateriaal en bloed en celmateriaal. De Raad beveelt
een eenduidige terminologie aan.– In het voorgestelde artikel 151e, eerste lid, na «besmetting»
toevoegen: van het slachtoffer.– In het voorgestelde artikel 151e, tweede lid, de woorden «besmettelijke
ziekte» vervangen door: ziekte als bedoeld in het eerste lid.– In het voorgestelde artikel 151f, eerste lid, na «op grond
van» van schrappen.– In het voorgestelde artikel 151f, eerste lid, «na ontvangst
van het monster» schrappen.– In het voorgestelde artikel 151f, vierde lid, «waarvan de
hoogte nader ingevolge het vijfde lid wordt vastgesteld» schrappen.– In het voorgestelde artikel 151i, eerste lid, na «hem»
toevoegen: een.– In artikel 177b, eerste lid, na «slachtoffer» toevoegen:
van een misdrijf als bedoeld in artikel 151e, eerste lid. XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1HR 18-1-2005, NJ 2005, 154 en HR 20-02-2007, LJN: AY9659.XNoot2Kamerstukken II 2005/06, 29 800 VI, nr. 157.XNoot1Paragraaf 3c, slot eerste alinea.XNoot1Artikel 151a, eerste lid, laatste volzin, bepaalt dat lichaamsmateriaal
slechts kan worden afgenomen met schriftelijke toestemming van de betrokkene.
Artikel 151b vervolgt met bepalingen die slechts de verdachte betreffen.XNoot2Paragraaf 3a, Belangen, onderdeel «Degene wiens besmet lichaamsmateriaal
door de verdachte op het slachtoffer is overgebracht».XNoot3Paragraaf 2, Hoofdlijnen van het wetsvoorstel, vierde alinea. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31241-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl