Minderhedenbeleid 1996; Brief minister en staatssecretaris met kabinetsstandpunt naar aanleiding van de 'Rapportage Minderheden 1995' van de SCP
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24401, nr. 9

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

13-02-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24401 nr. 9

06-02-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Bevindingen uit de Rapportage Minderheden 1995 HuisvestingWerkgelegenheid en OnderwijsCriminaliteitGettovorming2. Kabinetsstandpunt2.1. Ruimtelijke en andere vormen van segregatie2.2. Zwaartepunten van beleida. Inburgering nieuwkomersb. Onderwijsbeleidc. Bevordering van werkgelegenheidd. Armoedebestrijdinge. Leefbaarheidf. Welzijn en sport2.3. Zwaartepunten op het terrein van het Ministerie van
Binnenlandse Zaken c.q. van het Ministerie van Justitiea. Integratiebeleid etnische groepenb. Grote-stedenbeleidc. Integraal Veiligheidsbeleidd. Bestuurlijke vernieuwinge. Nieuwe Financiële-Verhoudingswet3. Een samenhangende aanpak gebodenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24401Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 401Minderhedenbeleid 1996nr. 9BRIEF VAN DE MINISTER EN DE STAATSSECRETARIS VAN BINNENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 6 februari 1996In 1993 heeft de Minister van Binnenlandse Zaken het Sociaal en Cultureel
Planbureau (SCP) opdracht gegeven, jaarlijks een rapportage te geven over
de stand van zaken met betrekking tot het minderhedenbeleid. In deze opdracht
zijn twee rapportages voorzien die alle hoofdterreinen van het minderhedenbeleid
van de Nederlandse regering betreffen, alsmede twee rapportages welke een
uitwerking geven van een centraal thema binnen het minderhedenbeleid.Ter uitvoering van zijn taak heeft het SCP in 1993 een eerste, omvattende
rapportage geleverd, welke als bijlage bij het Jaaroverzicht Minderhedenbeleid
1994 (Tweede Kamer, 1993–1994, 23 409, nrs. 1–2) uw Kamer
ter kennis is gebracht. In het daarop volgende jaar heeft het SCP in overeenstemming
met de Minister van Binnenlandse Zaken het thema «segregatie»
aan de orde gesteld. Zijn rapportage is onder de titel «Ruimtelijke
segregatie van allochtonen: ontwikkelingen, achtergronden, gevolgen»
gevoegd bij het Jaaroverzicht Minderhedenbeleid 1995 (Tweede Kamer 1994–1995,
23 901, nrs. 1–2).Het SCP heeft bij deze gelegenheid aangegeven dat het aan deze rapportage
een voorlopig karakter wilde hechten en dat er behoefte bleef bestaan aan
een verdere uitdieping van dit veelomvattend onderwerp. Daarop heeft de Minister
van Binnenlandse Zaken het SCP gevraagd, dieper op dit belangrijke thema in
te gaan en de daarop volgende rapportage aan dit onderwerp te wijden. Het
ligt in de bedoeling dat het SCP in 1996 weer een rapportage zal wijden aan
de hoofdterreinen van het integratiebeleid etnische minderheden als in de
u bekende Contourennota (Tweede Kamer 1993–1994, 23 684, nr. 1)
beschreven.Gezien de uiteindelijke omvang van de studie van het thema is als bijlage
bij het Jaaroverzicht Minderhedenbeleid 1996 (Tweede Kamer 1995–1996,
24 401 nr. 2) de Tweede Kamer alleen de – overigens nog zeer uitvoerige –
samenvatting van de rapportage ter kennis gebracht. De volledige studie is
op 21 november 1995 door het SCP gepubliceerd onder de titel «Rapportage
Minderheden 1995». Alvorens in te gaan op de strekking van de rapportage van het SCP stellen
wij Uw Kamer er graag van in kennis dat dit voorjaar een tweede, in opdracht
van de Minister van Binnenlandse Zaken vervaardigde studie met betrekking
tot segregatie het licht zal zien. Het betreft een verkennend onderzoek naar
etnische segregatie in metropolitane gebieden in een aantal, vooral Europese
steden. Van deze studie, welke wordt verricht door het «Amsterdam Study
Centre for the Metropolitan Environment» van de Universiteit van Amsterdam
in samenwerking met het SCP, zijn enkele voorlopige bevindingen reeds weergegeven
in de Rapportage 1995 van het SCP.Ook meld ik uw Kamer dat de Binnenlandse Veiligheidsdienst vanuit zijn
reguliere werkzaamheden reeds eerder een terreinverkenning van de thema's
concentratie en segregatie heeft verricht, waarvan de bevindingen die van
het SCP bevestigen. 1. Bevindingen uit de Rapportage Minderheden 1995 HuisvestingIn zijn rapportage heeft het SCP zich vooral gericht op wijken waarin
leden van etnische minderheden een relatief groot aandeel van de bevolking
vormen. Deze wijken komen vooral in de drie grootste steden voor, waarvan
het aantal leden van etnische minderheden thans tot 30% van de bevolking oploopt.
Hierbij stelt het SCP vast dat dit een verdubbeling in tien jaar tijds betekent
van het aandeel dat de etnische minderheden in deze stedelijke bevolkingen
hebben. Deze groei doet zich het sterkst voor in de bestaande concentratiewijken
die gewoonlijk in een ring rond het stadscentrum gelegen zijn. Maar, zoals
het SCP opmerkt, deze ring is veel breder geworden vanwege de buitenwaartse
doorstroming van etnische minderheden naar aangrenzende wijken. Daarnaast
is een aantal nieuwbouwwijken aan te wijzen als concentratiegebieden, waar
veel personen van Surinaamse en van Antilliaanse afkomst woonachtig zijn.
In de binnenstedelijke «aangrenzende» wijken is de toename sterker
dan in de traditionele concentratiewijken. Deze wijken zullen in de toekomst
concentratiewijken van etnische minderheden vormen, maar, zo stelt het SCP,
daarmee is niet gezegd dat segregatie er onvermijdelijk zal zijn. In mindere
mate doet zich eenzelfde verschijnsel voor in Utrecht en andere grotere gemeenten
van ons land.Deze concentratievorming wordt niet zozeer door (etnische) zelfselectie
veroorzaakt, maar door het «kleurenblinde» woningtoewijzingssysteem,
waarmee mensen met lage inkomens goedkope woningen worden toegewezen. De goedkope
woningvoorraad nu is beschikbaar in een beperkt aantal wijken en derhalve
treedt in die wijken een ruimtelijke concentratie van de bevolkingsgroepen
met lage inkomens op, een verschijnsel dat blijkens de wetenschappelijke literatuur
uit binnen- en buitenland eigen is aan processen van city-vorming en suburbanisatie.Op etnische groepen toegepast is sprake van een omgekeerde correlatie
tussen mate van concentratie en kwaliteit van de woning: hoe hoger de concentratie,
des te lager is de gemiddelde kwaliteit van de woningen. De relatie huurprijs-kwaliteit
is hier de bepalende factor, waarbij het SCP aantekent dat de kwaliteit van
ook goedkope woningen in ons land aan de te stellen eisen blijft voldoen. Werkgelegenheid en OnderwijsAan deze vooral kwantitatieve ruimtelijke ontwikkelingen verbindt het
SCP een aantal andere ontwikkelingen. In de rapportage wordt bevestigd dat
in concentratiewijken een disproportioneel aantal huishoudens met lage inkomens
en hoge werkloosheid voorkomt. Gemiddeld scoren de bewoners van concentratiewijken laag, waar het om
opleiding en beroepservaring gaat en dit geldt in zeer ernstige mate voor
bewoners van Turkse en Marokkaanse afkomst. In wijken met concentraties allochtonen,
meer dan 30%, is de werkloosheid vier keer hoger dan in wijken met minder
dan 10% allochtonen.Het SCP signaleert ook een aantal verschijnselen met betrekking tot het
onderwijs, zoals een laag opleidingsniveau en daarmee samenhangende werkloosheid
van veel gezinnen van etnische minderheden, een beperkte oriëntatie op
de Nederlandse samenleving en een gebrekkige beheersing van het Nederlands.
Ook wijst het SCP op de relatie tussen de mate van beheersing van het Nederlands
en de mogelijkheid van communicatie met de omgeving, die vooral voor mensen
van Turkse en Marokkaanse afkomst negatief resulteert. Opmerkelijk constateert
het dat de hoogte van de inkomens bij de Antillianen bepaald wordt door de
mate van beheersing van het Nederlands.Een gevolg van een en ander is, dat autochtone ouders, en met name de
hoger opgeleiden, uitwijken naar scholen met weinig allochtone leerlingen.
Zij menen dat een hoge concentratie allochtone leerlingen een negatieve invloed
heeft op de schoolprestaties van hun kinderen.Het stelt vast dat het effect van de concentratie van allochtone leerlingen
op de schoolprestaties omstreden is. Er is een aantal goed presterende scholen
met veel allochtone leerlingen; andere scholen in dezelfde omstandigheden
blijven echter in hun prestaties ver achter. Gezien de geconstateerde verschillen
acht het SCP allereerst verhoging van het prestatieniveau op slechtpresterende
scholen met veel allochtone leerlingen geboden. Onder vaststelling dat de
vrijheid van schoolkeuze een onaantastbaar goed is in de Nederlandse samenleving,
is het SCP van oordeel dat het overheidsbeleid gericht zal moeten zijn op
overtuiging van de voor de schoolkeuze verantwoordelijken: de ouders. Ouders
moeten kunnen beschikken over de informatie die nodig is om tot een goede
schoolkeuze te komen. Bij die keuze moeten zij zich niet langer laten leiden
door de kleur van de leerlingen, doch door de prestaties die de school realiseert. CriminaliteitHet SCP stelt vast dat in de concentratiewijken de criminaliteit op een
verontrustend hoog niveau ligt. De wijkbewoners worden daardoor meer dan anderen
slachtoffer; hun maatschappelijke participatie en hun ontplooiingsmogelijkheden
worden hierdoor geschaad. Een deel van vooral de jongere generatie is bij
vormen van criminaliteit betrokken als dader of medeplichtige, ook bij georganiseerde
drugshandel. Deze ontwikkelingen belemmeren het integratieproces in hoge mate
en houden het risico van uitsluiting in zich. GettovormingOm de kernvraag van het rapport: zijn de concentratiewijken gedoemd etnische
armoedegetto's te worden of hebben ze de functie van doorstroomwijk, te beantwoorden,
concludeert het SCP: concentratiewijken zijn verzamelplaatsen van relatief
kansarme, weinig op de Nederlandse samenleving georiënteerde allochtonen
en van relatief weinig verdienende en naar opleidingsniveau wat beter toegeruste
autochtonen. Vooral de huisvesting en de fysieke woonomgeving liggen op een
behoorlijk niveau. Deze wijken zijn homogeen qua bevolkingssamenstelling en
(laag) inkomenspeil, maar voor het overige zeer divers samengesteld, ook wat
de diversiteit van etnische minderheidsgroepen aangaat. Zij zijn niet te beschouwen
als doorstroomwijken, maar kunnen evenmin etnische armoedegetto's genoemd
worden. Het Planbureau stelt dat zich thans nog geen situaties
voordoen die als getto's aangemerkt mogen worden: waarin grote groepen kansarmen
en kanslozen in een verpauperde buurt samen wonen. Doch een verdergaande verloedering
van de openbare ruimte zou kunnen leiden tot gettovorming. 2. KabinetsstandpuntDe Nederlandse samenleving is altijd gekenmerkt geweest door verschillen
in levensovertuiging, herkomst en levensstijl. Die diverse schakeringen zijn
echter steeds beheerst door een besef van saamhorigheid en onderlinge solidariteit.
Onze samenleving heeft zich bewezen door het vinden van consensus door groeperingen
met uiteenlopende belangen. Voorkomen dient te worden dat leden van onze samenleving
hun perspectief op participatie verliezen en niet meer delen in die saamhorigheid
en solidariteit. Dat wordt aangeduid met de term «segregatie»:
een proces van verwijdering tussen bevolkingsgroepen dat die samenhang aantast.
Het leidt tot isolement van mensen en groeperingen onderling en kan zich op
den duur uiten in sociale passiviteit of in criminaliteit. Segregatie ontkracht
de sociale en economische ontwikkeling en daardoor de samenleving zelf. 2.1. Ruimtelijke en andere vormen van segregatieHet SCP heeft segregatie vooral vanuit de gezichtshoek van ruimtelijke
concentratie van etnische minderheden tot voorwerp van zijn studie gemaakt.
Segregatie wordt inderdaad zichtbaar in de ruimtelijke context.Maar segregatie doet zich binnen onze samenleving niet alleen daar voor.
Zoals in de recent door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan
uw Kamer aangeboden nota «De andere kant van Nederland, over Preventie
en bestrijding van stille armoede en sociale uitsluiting» (Tweede Kamer
1995–1996, 24 515, nrs. 1 en 2) reeds werd geschetst, worden medeburgers
in velerlei situaties afgesneden van deelneming aan het maatschappelijk leven.Segregatie is niet uitsluitend een stedelijk vraagstuk. Segregerende verschijnselen
doen zich ook in rurale en suburbane gebieden voor en segregatie kan zelfs
familieverbanden splijten. Maar in onze grotere steden komen ontwikkelingen
die tot segregatie kunnen leiden, wel op een grote schaal voor. De steden
worden in toenemende mate geconfronteerd met een aantal elkaar versterkende
processen van werkloosheid, achterstand, verval en onveiligheid die segregatie
in de hand werken en er een zo massief karakter aan geven dat zij steeds moeilijker
te doorbreken vallen.Evenmin verlopen segregatieprocessen uitsluitend langs etnische lijnen.
Een groeiend aantal leden van etnische groepen participeert ten volle aan
onze samenleving en levert zijn bijdrage aan het welzijn en de welvaart van
ons land. Maar ook veel leden van etnische minderheden zijn onvoldoende geschoold
en hebben slechte vooruitzichten op het verwerven van een zelfstandig inkomen.De problemen van deze etnische minderheidsgroepen komen naar hun aard
in zekere mate overeen met die van andere kansarme medeburgers: hoge werkloosheidsgraad,
ook bij de jongeren, onderwijsachterstanden, uitkeringsafhankelijkheid. Maar
ons onderwijs is in veel mindere mate effectief met betrekking tot hen, de
schooluitval ligt op een substantieel hoger niveau evenals hun werkloosheidsgraad.
In het nadeel van etnische minderheden werkt bovendien hun ongelijkmatige
spreiding over Nederland: zoals in de Contourennota aangegeven, woont de helft
van deze minderheden in de vier grootste steden – die ruim 13% van onze
bevolking huisvesten –. Daarbinnen zijn ze, gezien hun beperkte financiële
mogelijkheden, vooral aangewezen op een woning met lage huur, per saldo
op een concentratiewijk. Daarbij komt de voortgaande immigratie van nieuwe,
veelal jongere medeburgers die nog niet op onze samenleving en arbeidsmarkt
zijn voorbereid. Velen, kort of reeds lang in ons land woonachtig, treffen
vooroordelen en discriminatie die volgens onderzoekers een belangrijke factor
zijn bij blijvende werkloosheid en die hen afhouden van een volwaardige deelneming
aan onze samenleving.Het kabinet deelt de zorg van het SCP over de ontwikkelingen in vooral
concentratiewijken. Het onderschrijft de conclusie van het SCP dat concentratiewijken
weliswaar niet als getto's mogen worden bestempeld, maar dat gettovorming
dreigt wanneer de beleidsaandacht van overheden voor de ontwikkelingen zou
verslappen.Het standpunt aangaande de rapportage van het SCP dat het kabinet met
deze brief ter kennis van Uw Kamer brengt, is derhalve te beschouwen als een
reactie op hoofdlijnen. Niet veronachtzaamd moet worden dat door ingezet beleid
op diverse terreinen een grote beleidsinspanning is geleverd om een keer ten
goede in de stedelijke ontwikkelingen te bewerkstelligen. Het is er van overtuigd
dat de ontwikkelingen in een aantal steden, als door het SCP geanalyseerd,
een blijvende aandacht verdienen. Terzijde merken wij op dat wij, gegeven
de pregnante historische betekenis van het woord, waaraan daarenboven niet
de kenmerken van perspectiefloosheid, anomie en lethargie, behorend tot gesegregeeerde
samenlevingen gehecht kunnen worden, in het vervolg de term «getto»
vermijden.Zoveel is zeker dat voorkomen moet worden dat enige bevolkingsgroep of
buurt geïsoleerd raakt en afgesneden wordt van onze samenleving en voorzieningen
inzake onderwijs, werk, huisvesting en zorg. Het toebehoren tot de Nederlandse
samenleving is onlosmakelijk verbonden met burgerrechten en de vrije uitoefening
daarvan en het is een kerntaak van de overheid ten overstaan van elk deel
van die samenleving en voor ieder individu deze burgerlijke vrijheden te garanderen.
Als het wonen in een concentratiewijk zou leiden tot een verminderd effectief
burgerschap, dienen daartegen derhalve de nodige maatregelen getroffen te
worden. 2.2. Zwaartepunten van beleidHiermee wil niet gezegd zijn dat segregatie in concentratiewijken alleen
door maatregelen op het volkshuisvestingsterrein voorkomen of bestreden zou
kunnen worden. Vanzelfsprekend zal ook op dat vlak het nodige gedaan moeten
worden, maar de oorzaken van segregerende tendensen liggen dieper en wel in
het ontbreken van middelen tot zelfontplooiing en keuzevrijheid voor eigen
toekomst. Overheidshandelen kan daartoe maar ten dele bijdragen, afhankelijk
als het is mede van het eigen initiatief van haar burgers en van economische
en sociale ontwikkelingen. Maar de overheden zijn wel gehouden naar het mogelijke
de voorwaarden te scheppen, zodat hun burgers zo veel als mogelijk perspectief
op positieverbetering blijven behouden.Beleid ter voorkoming en bestrijding van segregatie zal er voornamelijk
op gericht moeten zijn, de educatieve mogelijkheden van de burgers te verbeteren
en hun uitzicht te bieden op een reguliere inkomensverwerving. Specifieke
aandacht vragen jeugdigen in concentratiegebieden. In zijn rapport «Kwetsbare
jongeren en hun toekomst» heeft prof. Schuijt de noodzaak van een samenhangend
beleid aangegeven, waarvan belangrijke elementen zijn: het gezin, de relatie
school-gezin, voor-, buiten- en naschoolse opvang, het verband tussen school
en werk, voorbereiding op een beroep, het al dan niet vinden van werk en aandacht
voor de eigen sociale (verenigings-)verbanden. Om hiervan een indruk te geven, volgt een beknopte schets op hoofdlijnen
van het beleid met betrekking tot de inburgering van nieuwkomers, het onderwijsbeleid,
het beleid ter bevordering van de werkgelegenheid en ter bestrijding van armoede,
het huisvestingsbeleid en welzijn en sport. a. Inburgering nieuwkomersOok nu de aantallen nieuwkomers een dalende tendens vertonen, blijft de
eerste opvang en inburgering van nieuwe ingezetenen van ons land prioriteit
voor de overheden. Voor de nog leerplichtige nieuwkomers is een convenant
van de Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen met zeven
en twintig (concentratie-)gemeenten verlengd. Een versterking van de regierol
van de gemeenten is voorzien.Ook aan de introductie van niet meer leerplichtige nieuwkomers in onze
samenleving wordt met prioriteit aandacht besteed. Immers, een consequent
beleid blijft nodig om hen die nog niet of nauwelijks voor een functie voor
onze arbeidsmarkt geschikt zijn, op professionele wijze en in een korte periode
daarop voor te bereiden. Doel is, de nieuwkomers in de gelegenheid te stellen
zelf hun weg te vinden in onze samenleving en niet langer afhankelijk te zijn
van overheidszorg. Hiervoor is door het Ministerie van Volksgezondheid Welzijn
en Sport (VWS) een model Opvang nieuwkomers ontwikkeld, dat uitgaat van individuele
inburgeringstrajecten (maatwerk). Dit model heeft inmiddels landelijk ingang
gevonden.De budgettaire regelingen van de Ministeries van OCenW en van VWS zijn
inmiddels elk gebundeld en op elkaar afgestemd. Op grond daarvan kunnen gemeenten
met ingang van dit jaar van deze ministeries een uitkering in de kosten van
opvang ontvangen ten bedrage van in totaal f 10 453,– per
persoon.De volwasseneneducatie heeft extra middelen gekregen om de capaciteit
van het onderwijs Nederlands als tweede taal te versterken.Gemeenten zijn er in een aantal gevallen reeds toe overgegaan contracten
met nieuwkomers te sluiten, waarbij de wederzijdse verplichtingen, gericht
op een geslaagde inburgering worden vastgelegd. Per 1 januari jl. zijn deze
inburgeringscontracten over het gehele land ingevoerd; zij hebben in het geval
van uitkeringsgerechtigde nieuwkomers een verplichtend karakter. Daaromtrent
wordt naar de Uw Kamer aangeboden Hoofdlijnennotitie Wet inburgering nieuwkomers
verwezen. b. OnderwijsbeleidAls gevolg van lage opleiding hebben veel allochtonen weinig arbeidsmarktperspectief
en dus weinig inkomen. Daarom zijn zij vooral aangewezen op goedkope huizen,
die vaak aleen in bepaalde wijken te vinden zijn. Zo ontstaan concentratie
en segregatie. Deze verschijnselen zijn in het basisonderwijs aanleiding tot
een specifiek probleem van schoolkeuze, namelijk een keuze voor een school
in de buurt waar allochtone leerlingen geconcentreerd zijn.Het SCP constateert deze samenhang tussen segregatie en concentratie,
en verschijnselen die voor het onderwijsbeleid relevant zijn, zoals een laag
opleidingsniveau en daarmee samenhangende werkloosheid, een beperkte oriëntatie
op de Nederlandse samenleving en een gebrekkige beheersing van de Nederlandse
taal. De gesignaleerde problematiek sluit aan op de uitkomsten van eerder
onderzoek, zoals van de Commissie Evaluatie Basisonderwijs, de Landelijke
Evaluatie Onderwijsvoorrang en de eerste bevindingen uit het Prima cohort-onderzoek
over de situatie in het basisonderwijs. De komende jaren zal actief beleid worden gevoerd ter bestrijding van
deze problematiek. Kernbegrippen in dit beleid zijn «kwaliteit»
en «zichtbaar maken van kwaliteit» naar gebruikers en «toerusting
voor werk» om mensen de instrumenten in handen te geven om iets te veranderen
aan de huidige kansarme situatie waarin zij verkeren.Dit beleid zal op diverse fronten worden ingestoken.Het eerste punt betreft de structuur waarin de school functioneert. De
lokale aanpak van problemen in de scholen zal worden bevorderd door overdracht
van bevoegdheden en middelen voor het onderwijsachterstandenbeleid naar de
gemeente per 1 augustus 1997. Op lokaal niveau kan een samenhangende aanpak
van de achterstandsproblematiek worden gerealiseerd onder regie van de gemeente,
waarbij gemeenten de mogelijkheid krijgen samenhang te bevorderen met ander
beleid, zoals volkshuisvesting, jeugdbeleid, arbeidsmarktbeleid.In de tweede plaats zal een reeks maatregelen worden genomen die moet
leiden tot een versterking van de kwaliteit van het onderwijs in de scholen.
Deze kunnen gericht zijn op deskundigheidsvergroting in het omgaan met verschillen
in de school zelf, maar ook op verbetering van het onderwijs in bepaalde vakken,
zoals Nederlands. Een belangrijke stap in dat verband is de instelling van
een Expertisecentrum Taal. Op termijn moet dit leiden tot methodeverbetering –
en daarmee verbetering van de kwaliteit – van het onderwijs in de Nederlandse
taal.In de derde plaats wordt beleid gevoerd, gericht op de ouders. In het
kader van «Een impuls voor het basisonderwijs» zal de ontwikkeling
van een schoolgids en een onderwijsgids ertoe bijdragen dat de betrokkenheid
van ouders bij de kwaliteit van het onderwijs wordt bevorderd. De gemeente
krijgt de mogelijkheid activiteiten te ontwikkelen om (allochtone) ouders
meer te betrekken bij het gemeentelijk onderwijsachterstandenbeleid. De volwasseneneducatie,
m.n. de basiseducatie, en het inburgeringsbeleid voor nieuwkomers bieden mogelijkheden
door verhoging van het algemene kennisniveau ouders tot een meer bewuste schoolkeuze
te brengen.In de vierde plaats is het onderwijsbeleid erop gericht dat schoolverlaters
de school uitsluitend met een startkwalificatie voor de arbeidsmarkt verlaten.
Werk is een belangrijke factor bij het voorkomen van segregatie. Daarvoor
is een startkwalificatie onmisbaar. Voorbeelden zijn de ontwikkeling van de
arbeidsmarktgerichte leerweg, de bestrijding van voortijdig schoolverlaten,
de versterking van de praktijkcomponent in het beroepsonderwijs. De stimulering
van het leerlingwezen en het ontwikkelen van een kwalificatiestructuur voor
het beroepsonderwijs, waarin m.n. ook aandacht is voor het kwalificeren voor
functies aan de onderkant van de arbeidsmarkt, wordt krachtdadig ter hand
genomen. Voor het leerlingwezen wordt verwezen naar de per 1 januari 1996
bij de Wet Vermindering Afdracht Loonbelasting en Premie voor de Volksverzekeringen
ingevoerde vermindering onderwijs. c. Bevordering van werkgelegenheidVastgesteld moet worden dat de werkgelegenheid van vooral leden van vier
grootste etnische minderheidsgroepen in het afgelopen jaar in absolute aantallen
fors gestegen is. Tegenover een stijging met acht procent staat evenwel een
toename van de beroepsbevolking van deze groepen met een gelijk percentage.
Daarom blijft voortzetting van het beleid om de werkloosheid van etnische
minderheden te bestrijden, geboden.Bevordering van werkgelegenheid is de eerste prioriteit van het kabinet.Daarbij valt de nadruk op het vergroten van werkgelegenheid aan de onderkant
van de arbeidsmarkt, hetgeen van bijzonder belang is voor bewoners, zowel
autochtonen als leden van etnische minderheden, van concentratiewijken.
Prioriteit valt op het scheppen van voorwaarden zodat zij een reguliere baan
kunnen verwerven. Vooral de langdurige werkloosheid dient bestreden te worden.
De maatregelen van het kabinet voor extra werkgelegenheid in de lage loonschalen
voor met name langdurig werklozen zullen vooral effect moeten sorteren in
de concentratiewijken.Het kabinet heeft per 1 januari 1996 via de Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen de loonkosten op en rond
minimumloonniveau fors verlaagd. Voor personen die niet meer dan 115% van
het minimumloon verdienen, wordt de werkgeverswig structureel verlaagd met
f 1 500,– per jaar. Daarnaast worden de werkgeverslasten voor
langdurig werklozen (langer dan 12 maanden) die niet meer dan 130% van het
minimumloon verdienen, verlaagd met f 4500,– per jaar gedurende
maximaal vier jaren. Ditzelfde geldt bovendien voor werklozen die tussen 6
en 12 maanden werkloos zijn en woonachtig in nog aan te wijzen gebieden met
een hoge werkloosheid. In totaal vervalt voor langdurig werklozen in de lage
loonschalen gedurende vier jaar de volledige werkgeverswig (f 6000,–
per jaar) op voorwaarde dat zij niet meer dan 115% van het minimumloon verdienen.
Daarnaast wordt, indien een reguliere baan nog niet tot de mogelijkheden behoort,
extra werkgelegenheid geschapen in de vorm van de 40 000 extra banen
in de sfeer van toezicht en zorg.De ruimte voor de gemeenten is voorts vergroot door de per 1 januari 1995
gewijzigde Jeugdwerkgarantiewet. Dat maakt het hun meer mogelijk banen te
zoeken in de marktsector. Via de JWG bestaat er reëel uitzicht voor jongeren
om door te stromen naar regulier werk en naar scholing. Hetzelfde valt te
verwachten van de inmiddels verruimde regeling voor banenpools. Het voornemen
is om de Jeugdwerkgarantieregeling en banenpool-regelingen te doen opgaan
in de nieuwe Wet inschakeling werkzoekenden (WIW) die de gemeenten de mogelijkheid
biedt, detacherings- en werkervaringsplaatsen te realiseren en loonkostensubsidies
te bekostigen voor kansarme werkzoekenden.Voorts is de gemeenten en andere organisaties tijdelijk de mogelijkheid
geboden, voorstellen te doen in het kader van de experimenten met inzet van
uitkeringen. Een aantal projecten is reeds van start gegaan. Onderzocht wordt
voorts de mogelijkheid om door het instellen van een z.g. «Werkfonds»
waarin verschillende geldstromen inzake werkgelegenheidsbevordering bijeen
worden gebracht, de regisserende rol van de gemeenten op dit vitale beleidsterrein
te versterken.Voor de bevordering van werkgelegenheid is de bijdrage van het bedrijfsleven
van doorslaggevend gewicht. Het kabinet is er daarom verheugd over dat de
partners in de Stichting van de Arbeid hun taakstellend akkoord met betrekking
tot de evenredige arbeidsdeelname van allochtonen voor het jaar 1996 een vervolg
hebben gegeven. De Wet Bevordering Evenredige Arbeidsdeelname Allochtonen,
waarvan een eerste evaluatie-onderzoek in augustus 1996 zal zijn uitgevoerd,
is mede bedoeld om de realisering van dit akkoord te ondersteunen.Het kabinet is van oordeel dat concentratiewijken ook meer perspectief
aan hun bewoners zullen bieden, wanneer in de wijk zelf kansen op werk voorhanden
zijn. In het kader van het Grote-stedenbeleid wordt gewerkt aan een breed
scala van mogelijkheden om de werkgelegenheid in deze wijken te vergroten.
Zo heeft het kabinet besloten per 1 juli 1996 in twee van de vier grootste
gemeenten naar keuze experimenten met de inrichting van een «kansenzone»
mogelijk te maken: door een tijdelijke verlichting aan regelgeving kunnen
daarmee investeringen in deze wijken worden aangemoedigd en kan werkgelegenheid
geschapen worden, ook voor wijkbewoners zonder werk. d. ArmoedebestrijdingOndanks de beschermende werking van het sociale stelsel komt ook in Nederland
armoede voor. Ongeveer 830 000 huishoudens leven tijdelijk of blijvend
van een sociaal minimum. Velen onder hen weten zich te redden, maar dit geldt
niet voor iedereen. Vaak zijn er financiële problemen en problematische
schulden, is er sprake van sociale uitsluiting en is er geen uitzicht op verbetering
van de situatie. Het kabinet wil aan de oplossing van deze problemen zijn
bijdrage leveren. Mensen moet weer perspectief worden geboden.De nota van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over «De
andere kant van Nederland» bevat, langs vier lijnen, concrete maatregelen
en aanbevelingen om armoede en sociale uitsluiting zo veel mogelijk te verhelpen
en te voorkomen: bevordering van arbeidsdeelname, zorg voor een goede inkomensondersteuning,
beperking van vaste lasten en terugdringing van niet-gebruik van voorzieningen
als huursubsidie en bijzondere bijstand.Een belangrijke maatregel in dit verband is de invoering van een kinderopvangregeling
voor alleenstaande ouders met een bijstandsuitkering, om zo hun inschakeling
in de arbeidsmarkt te bevorderen. Verder zullen categoriale verstrekkingen
binnen de bijzondere bijstand of het gemeentelijke minimabeleid mogelijk worden
om een efficiëntere bijstandsverlening te realiseren aan mensen die in
vergelijkbare bijzondere omstandigheden verkeren. Door de introductie van
een specifieke ouderen-aftrek in 1997 en een verhoging van de algemene en
specifieke ouderen-aftrek in 1998 zal een verruiming van de bestedingsmogelijkheden
van ouderen met een belastbaar inkomen tot het einde van de eerste schijf
worden bereikt. Tenslotte zal het kabinet tot en met het jaar 2000 een serie
landelijke conferenties organiseren voor een publieke gedachtenwisseling over
nieuwe vormen van armoedebestrijding.Uitgangspunt is de eigen verantwoordelijkheid van mensen zelf. Het is
de taak van de overheden, voorwaarden te scheppen en de helpende hand te bieden
waar dat nodig is, zodat mensen ook hun verantwoordelijkheden kunnen waarmaken.
Sommigen lukt dat niet op eigen kracht; dan moet de overheid helpen. Er zijn
inspanningen nodig op vele terreinen en op verschillende niveaus van verschillende
overheden (rijk, gemeenten) en maatschappelijke groeperingen als werkgevers
en werknemers, kerken, uitvoerders van voorzieningen en cliëntenorganisaties.
Interbestuurlijke en publiek-private samenwerking zijn kernstrategieën
van het Grote-stedenbeleid. e. LeefbaarheidVooral ter versterking van de leefbaarheid op wijkniveau kent het huisvestingsbeleid
twee elkaar aanvullende en versterkende speerpunten: het bevorderen en versterken
van integraal wijk- en buurtbeheer, en de differentiatie van de woningvoorraad
door het bouwen, enerzijds van duurdere woningen in bestaand stedelijk gebied
met een overwegend uniforme en goedkope woningvoorraad en anderzijds van het
bouwen van goedkope en betaalbare woningen op de uitleglokaties (VINEX).Met betrekking tot – het als eerste genoemde – wijk- en buurtbeheer
is ook de rapportage van het SCP in beginsel positief; dat het SCP dit beleid
een «pragmatisch anti-verloederingsbeleid» als uiting van «last-ressort-beleid»
noemt, getuigt nochtans van een gelatenheid en een pessimisme, welke benadering
het kabinet niet tot de zijne wenst te maken. Immers, ook het voorkomen van
ongewenste ontwikkelingen en dat in een samenhangende beleidsaanpak, is de
ambitie van het kabinet. Het is er van overtuigd dat een versterkt wijk- en
buurtbeheer niet alleen de fysieke woonomgeving aanzienlijk ten
goede zal komen, maar ook een activerende invloed zal uitoefenen op de wijk-
en buurtbewoners.Met periodiek onderzoek naar leefbaarheid en veiligheid op wijkniveau,
zowel wat de objectief waarneembare gegevens als wat de waardering ervan door
de bewoners zelf aangaat, wordt binnenkort een aanvang gemaakt. Met een toets
van deze z.g. «leefbaarheidsthermometer» wordt inmiddels een aantal
experimenten uitgevoerd.Om de leefbaarheid in buurten en wijken te bevorderen, zal in het Besluit
beheer sociale huursector de corporaties een vijfde verantwoordingsveld worden
opgenomen over de wijze waarop zij met de gemeente en andere partijen bijdragen
aan het bevorderen van een goed leef- en woonklimaat.Over wijkdifferentiatie is het SCP terughoudend. Maar met het afsluiten
van de Convenanten Grote-stedenbeleid is over het principe ervan inmiddels
overeenstemming bereikt met de besturen van de grote steden en bovendien maakt
zij deel uit van het Nationaal Programma Volkshuisvesting van de koepels van
woningcorporaties, zodat in beginsel ook uitzicht bestaat op een commitment
van de sociale-huursector. Over de financiële en andere modaliteiten
van dit onderdeel van het VINEX-beleid vindt momenteel zowel lokaal als landelijk
overleg plaats. De resultaten daarvan zullen worden ingekaderd in het samenhangend
pakket van maatregelen dat de Kamer voor dit voorjaar is toegezegd in reactie
op de motie-Duivesteijn. Ook is voor het eind 1996 de eindrapportage van het
project Grote Steden van de Rijksplanologische Commissie toegezegd.De invoering van nieuwe vormen van woonruimteverdelingsbeleid was voor
het Ministerie van Volkshuisvesting Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (VROM)
mede aanleiding begin 1995 aan CEBEON opdracht te geven een aantal van deze
marktmodellen (Utrecht, Deventer, Leiden en Schiedam) te analyseren en in
het bijzonder te bezien op de effecten op de huisvesting van etnische minderheden
en op eventuele segregerende effecten. Zoals aangegeven in het Jaaroverzicht
Minderhedenbeleid 1996 zullen de resultaten van dit onderzoek in dit voorjaar
beschikbaar zijn.Het SCP heeft voor zijn Rapportage niet over de resultaten van het Woningbehoefte-onderzoek
1993–1994 kunnen beschikken. Het Ministerie van VROM heeft het SCP evenwel
inmiddels verzocht, op dit onderzoek wederom een analyse betreffende etnische
minderheden te verrichten, met het voorstel de resultaten in te brengen in
het hoofdstuk Wonen van de Trendrapportage Minderheden 1996: in september
1996 zal derhalve een meer compleet en een geactualiseerd beeld van de huisvestingssituatie
van etnische minderheden kunnen worden gepresenteerd. f. Welzijn en sportIn veel concentratiewijken zijn sociale structuren weggevallen en heerst
een gebrek aan sociale cohesie. Wie het zich kunnen veroorloven, verlaten
de wijk in plaats van bij te dragen tot zijn sociale samenhang; wie die kans
niet hebben, autochtoon of lid van een etnische minderheid, neigen er toe
zich in hun eigen groep terug te trekken. Dit vindt zijn weerslag in sociale
passiviteit, tegenvallende schoolprestaties van de kinderen en schooluitval,
in vandalisme, criminaliteit en discriminatie.Dit maakt het noodzakelijk om in jongeren te investeren om te voorkomen
dat uitzichtloosheid door overerving wordt gecontinueerd. Samenwerking tussen
welzijn en onderwijs is daarom onontbeerlijk, in het bijzonder ook ter versterking
van de participatie van de ouders.Het Ministerie van VWS onderzoekt thans de mogelijkheden van een preventief
programma waarbij via het Kruiswerk alle ouders met kinderen
tot en met de leeftijd van 2 jaar kunnen worden bereikt. Daarnaast worden
ouders instrumenten ter hand gesteld waarmee zij de ontwikkeling van hun kind,
bij voorbeeld op taal- en cognitief gebied, kunnen stimuleren, nog voordat
het kind aan het eigenlijke onderwijs gaat deelnemen. Van programma's als
Op-stap, Instap, High/Scope gaat ook een activerende werking op de moeders
uit. Het is verheugend dat gemeenten deze programma's ook aan andere risicogroepen
dan etnische minderheden uit eigen middelen beschikbaar stellen.Ook het sociale klimaat speelt een belangrijke rol. Bewoners moeten zich
actief opstellen, bij voorbeeld in het verenigingsleven, wat naast de individuele
activering, gericht op scholing en werk, een vorm van sociale activering,
van «community development» vergt. Hier ligt een belangrijke rol
voor het activerend buurt- en opbouwwerk. Naast de activering, gericht op
scholing en werk, is een nieuwe vorm van activering: sociale activering, nodig.
Het Ministerie van VWS wil samen met gemeenten hiermee grondig gaan experimenteren.Ter vergroting van participatie en integratie van jongeren uit etnische
minderheden is sport een belangrijk middel. Door sportstimulering wordt getracht
een stapeling van problemen in achterstandswijken te helpen bestrijden, en
dus leefbaarheid te versterken. Voorbeelden van deze aanpak zijn de projecten
Pleintjes-basketbal en Grenzeloos Voetbal, welk laatste project aansluit bij
het experiment Verlengde schooldag.De experimenten Verlengde schooldag in de vier grootste steden hebben
het belang van deze aanpak bewezen. Daarom zal met deze aanpak worden voortgegaan,
waarbij aansluiting gezocht zal worden bij «Jeugd in beweging»
en de buitenschoolse opvang. Het Ministerie van VWS gaat in overleg met het
Ministerie van OCenW na of de verlengde schooldag ook voor het voortgezet
onderwijs gerealiseerd kan worden. Het gaat niet zozeer om het starten van
nieuwe experimenten zoals voor het basisonderwijs is gebeurd, als wel om het
zichtbaar maken van de reeds bestaande goede voorbeelden. Zo zijn er veel
scholen voor voortgezet onderwijs met huiswerkklassen, met activiteiten op
gebied van sport en cultuur, allemaal na afloop van de reguliere lessen.Het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport wil aldus investeren
in de kinderen, en ook in de ouders, de buurt en de school. 2.3. Zwaartepunten op het terrein van het Ministerie van
Binnenlandse Zaken c.q. van het Ministerie van JustitieOp vele terreinen ligt ter versterking van de regierol van de gemeentebesturen
de coördinatie bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Daarbij zijn
hierbij met name te noemen: het Integratiebeleid etnische groepen, het Grote-stedenbeleid,
het Integrale veiligheidsbeleid, de Vernieuwing van de bestuurlijke organisatie
en de nieuwe verdeling van het Gemeentefonds. a. Integratiebeleid etnische groepenReeds in de Contourennota was aangegeven dat een voortdurende, krachtdadige
beleidsinspanning van alle betrokken overheden noodzakelijk is en blijft om
ongewenste ontwikkelingen in onze grotere steden te keren. Met beleid kunnen
in het algemeen demografische ontwikkelingen niet veranderd worden, maar wel
kan het beleid een tegenwicht vormen tegen negatieve uitvloeisels daarvan.In die Contourennota is een intensivering van het integratiebeleid aangekondigd
en dat is de enig openstaande weg om aan de versterking van de
sociale en economische positie van etnische minderheidsgroepen, in het bijzonder
in de concentratiewijken, bij te dragen. Integratie in, en participatie aan
de samenleving, en de ontvankelijkheid daarvoor van de zijde van die samenleving
vormen immers de belangrijkste voorwaarden voor een effectief burgerschap
van al degenen die tot onze samenleving behoren. Daartoe dient het economische
potentieel van vooral de jongeren uit etnische groepen gemobiliseerd te worden,
door effectief onderwijs, werkgelegenheid en door een degelijke voorbereiding
op de participatie in onze samenleving. Om te bezien of de effectiviteit van
het beleid verhoogd kan worden en in het bijzonder of voldoende evenwicht
bestaat met de sociaal-culturele aspecten in het integratieproces, is in het
Jaaroverzicht Minderhedenbeleid 1996 (Tweede Kamer 1995–1996, 24 401,
nr. 2), dat de Tweede Kamer op 19 september 1995 werd aangeboden, een aantal
ronde-tafelgesprekken aangekondigd.In het integratiebeleid etnische minderheden wordt conform de Contourennota
in het bijzonder prioriteit gegeven aan jongeren van Surinaamse, Turkse, Marokkaanse,
Antilliaanse en Arubaanse herkomst in de grote en middelgrote steden. In dit
licht wordt tevens aandacht gegeven aan de voorkoming en de bestrijding van
vooroordeel en discriminatie en van onveiligheid en criminaliteit.Voor een nadere beschrijving van de getroffen maatregelen op de diverse
beleidsterreinen in het kader van het Integratiebeleid etnische minderheden
verwijzen wij naar het Jaaroverzicht 1996. b. Grote-stedenbeleidMet het in gang gezette Grote-stedenbeleid heeft dit kabinet de gemeentebesturen
van de grotere steden die het meest in de knel zitten, de volle samenwerking
aangeboden van rijkszijde om door deregulering en decentralisatie nieuwe instrumenten
te ontwikkelen om segregatie te voorkomen en waar nodig tegen te gaan en alle
in de stad aanwezige potentie aan te boren en om de steden wederom krachtige
motoren te laten zijn van het sociale, economische en culturele leven.Het door dit kabinet in gang gezette Grote-stedenbeleid bouwt voort op
het Probleemcumulatiegebiedenbeleid en het beleid Sociale Vernieuwing. Uitgangspunt
van dit beleid is onder meer de versterking van de regiefunctie van de gemeente.Dit Grote-stedenbeleid biedt de steden nieuwe instrumenten van deregulering
en decentralisatie om het herstel van de stad als vliegwiel van economie en
samenleving. In de in juli, resp. oktober door het kabinet en negentien gemeentebesturen
getekende convenanten in het kader van het Grote-stedenbeleid, waarvan de
teksten Uw Kamer bekend zijn en waarnaar wij in dit kader graag verwijzen,
is – ook in meetbare termen – een groot aantal afspraken en maatregelen
vastgelegd die in samenhang met elkaar in de positie van de steden èn
van de concentratiewijken daarbinnen een keer ten goede moeten bewerkstelligen.
Deze afspraken en maatregelen betreffen alle vitale terreinen van onze steden:
werk en economie, onderwijs, veiligheid, zorg en leefbaarheid.Kenmerk van dit beleid is een probleem-, niet een doelgroep-gerichte aanpak.
Leidraad blijft de ambitie van het grote-stedenbeleid, die aldus is verwoord:
«Het komt er nú op aan een keer ten goede te bewerkstelligen.
De bedrijvigheid in de steden moet toenemen. Tevens moet worden voorkomen
dat in de steden en in het bijzonder in delen van de steden een tweedeling
langs sociaal-economische, maatschappelijke en etnische lijnen realiteit wordt.
Het moet dan ook duidelijk worden dat alle onderscheiden bevolkingsgroepen
in gelijke mate in de effecten van onze gemeenschappelijke beleidsinspanning
delen» (Convenant G4, blz. 6). Dit betekent uitdrukkelijk dat ook de
etnische minderheidsgroepen, die in onevenredig hoge mate in achterstandswijken
geconcentreerd gehuisvest zijn, moeten profiteren van deze extra
beleidsinspanning. Hun positieverbetering is terecht een toetssteen genoemd
voor het welslagen van het grote-stedenbeleid. c. Integraal VeiligheidsbeleidIn de nota Veiligheidsbeleid 1995–1998 (Tweede Kamer 1994–1995,
24 225, nrs. 1–2) worden de hoofdlijnen van het door het kabinet
te voeren integraal veiligheidsbeleid beschreven. Dit beleid is erop gericht
een samenhangend geheel van maatregelen te ontwikkelen; maatregelen die met
name gericht zijn op het voorkomen en beter beheersen van onveiligheid. Veiligheid
is geen zaak van politie, justitie en brandweer alleen; het is van groot belang
dat overheid, maatschappelijke organisaties, bedrijfsleven en burgers komen
tot een gezamenlijke aanpak. Het openbaar bestuur heeft daarbij een regisserende
rol. De kern van het beleid is dat bestaande middelen en instrumenten op verschillende
beleidsterreinen in samenhang worden ingezet. Waar dat niet voldoende is,
vinden extra inspanningen plaats. Het zwaartepunt voor het veiligheidsbeleid
ligt op lokaal niveau.Het bevorderen van veiligheidsbeleid op rijksniveau en het stimuleren
en ondersteunen van een integrale aanpak op lokaal en regionaal niveau staan
in het kabinetsbeleid centraal. Daarnaast wordt een aantal maatregelen genomen
om kennis van en inzicht in onveiligheid te vergroten en structureel op de
verschillende bestuurlijke niveaus de samenwerking tussen alle betrokken partijen
te stimuleren. Het kabinet geeft daarbij prioriteit aan aanpak van vier actuele
veiligheidsvraagstukken: jongeren en veiligheid, drugs en veiligheid, veilige
leefomgeving en risicobeheersing en toezicht.Bijzondere aandacht wordt daarbij besteed aan de vier grote steden, waar
in toenemende mate sprake is van concentratie en cumulatie van onveiligheid
en de onveiligheidsbeleving relatief het grootste is. Een samenhangend veiligheidsbeleid
vormt de basis voor de in het convenant met de grote steden vastgelegde aanpak:
samenhang tussen centraal en decentraal en samenhang tussen deelterreinen.
De inzet van de overheid zal gericht zijn op het terugdringen van criminaliteit
en overlast, het versterken van de veiligheidsketen, het vergroten van de
positieve perspectieven van kansarmen, en het bevorderen van de sociale controle.
Het rijk levert niet alleen financiële ondersteuning, maar faciliteert
ook door middel van het mogelijk maken van experimenten, deregulering en inbreng
van kennis en kunde. Zo worden in enkele gemeenten experimentele initiatieven
ondersteund om te bemiddelen bij conflicten tussen burgers. Hierdoor kan worden
voorkomen dat deze escaleren of leiden tot juridische procedures. Juist ook
in concentratiewijken kan zo'n mogelijkheid tot laagdrempelige conflictbeslechting
een bijdrage leveren aan het sociale klimaat en aan de maatschappelijke participatie
van de inwoners.Gezamenlijk zullen de vier grote steden en het rijk de veiligheidsketen
in de grote steden versterken. Deze versterking heeft ten eerste de versterking
van toezicht in de (semi-)openbare ruimte ten doel, gericht op een vroegtijdige
signalering en correctie van normafwijkend gedrag en het bieden van werkgelegenheid
aan langdurig werklozen waaronder minderheden. Voorts worden de regeling van
de regie op het toezicht en de nauwere aansluiting van toezicht op activiteiten
van politie en justitie beoogd. Ook gaat het erom de politiezorg, als achtervang
voor het versterkte toezicht en de handhaving in het (semi-)openbaar gebied
te versterken. Ten vierde is het beleid gericht op het versterken van de aanpak
van de jeugdproblematiek en op het terugdringen van het aantal jeugdige delinquenten
door het bieden van voldoende perspectieven aan de doelgroep, een meer sluitende
en klantgerichte aanpak van de jeugdhulpverlening en het versterken
van het dranginstrumentarium. Tenslotte bedoelt het beleid de versterking
van de strafrechttoepassing bij voorrang in deze grote steden, gericht op
een vermindering van het aantal heenzendingen juist voor extreem overlastgevende
delinquenten, het versterken van de preventieve functie van hechtenis en een
versnelling van de afdoening.Vooral in de grote steden zijn er problemen en daarmee samenhangende onveiligheidsgevoelens
met de handel in en het gebruik van drugs. Het kabinet voert een beleid gericht
op het beter beheersen van deze problemen. Vermindering van de overlast is
een belangrijk onderdeel van het drugsbeleid van het kabinet als verwoord
in de Drugsnota (Tweede Kamer 1994–1995, 24 077, nrs. 2–3). d. Bestuurlijke vernieuwingHet beleid, gericht op vernieuwing van de bestuurlijke organisatie, is
mede geïnspireerd door de noodzaak, tegen verschijnselen van segregatie
en maatschappelijke tweedeling nieuwe bestuurskracht te ontwikkelen en om
de toenemende ongelijkheid van kansen van stadsburgers, bevolkingsgroepen
en stadswijken op participatie aan onze samenleving tegen te gaan. In dit
kader is voorzien in een nieuwe interbestuurlijke verdeling van verantwoordelijkheden,
bevoegdheden en middelen en in aan de actuele behoefte meer aangepaste gemeentelijke
en provinciale gebiedsindeling. Doel is en blijft op lokale en regionale schaal
de best mogelijke bestuurlijke voorwaarden te scheppen voor een optimale,
democratische bestuurskracht ten gunste van de bevolking. e. Nieuwe Financiële-VerhoudingswetIn de nieuwe Financiële-verhoudingswet die recent naar de Tweede
Kamer gezonden is, wordt bij de verdeling van het gemeentefonds meer dan tot
nu toe rekening gehouden met de «sociale structuur» en de «centrum-functie»
van gemeenten. In dat kader wordt in de voorstellen voor een nieuwe verdeling
het aantal personen, behorend tot de prioriteiten uit de Contourennota (vluchtelingen
uitgezonderd), als verdeelmaatstaf voorgesteld. Uit onderzoek bleek immers
dat de relatieve kostenverschillen tussen gemeenten mede door de aanwezigheid
van leden van etnische minderheden worden bepaald. Voor gemeenten met veel
personen van Surinaamse, Turkse, Marokkaanse, Antilliaanse of Arubaanse afkomst
komen daardoor meer middelen uit het Gemeentefonds beschikbaar dan voor andere
gemeenten. Zij zullen daardoor beter dan onder de huidige Financiële-verhoudingswet
1984 in staat zijn, de voor de doelgroep benodigde financiële inspanningen
te leveren. 3. Een samenhangende aanpak gebodenDoor dit samenhangende pakket aan maatregelen is, naar het kabinet vertrouwt,
een daadkrachtige aanpak van de segregatie- en verloederingsverschijnselen
in concentratiewijken gegeven. Het correspondeert in hoge mate met hetgeen
het SCP terzake aanbeveelt. Wij willen nog graag beklemtonen dat deze maatregelen
niet op zichzelf beschouwd moeten worden, maar een elkaar versterkend effect
dienen te genereren. Daarvoor is ook nodig dat overheidsinspanningen door
maatschappelijke organisaties en instanties worden ondersteund en gedragen
worden door de bewoners zelf om wie het gaat.Voor de rijks- en gemeentelijke overheden betekent dit een nieuwe manier
van werken, waarbij ontkokering en zowel publiek-publieke en publiek-private
samenwerking voorop staan. Wij roepen dan ook gemeentebesturen
op, hun regierol krachtig ter hand te nemen, en werkgevers- en werknemersorganisaties,
onderwijsinstellingen en woningcorporaties, bewonersorganisaties en die van
etnische minderheden om de conclusies van «Rapportage Minderheden 1995»
van het SCP ter harte te nemen en hun volle bijdrage te leveren aan de verbetering
van de positie van met name achterstandswijken. Vermeden moet immers worden
dat er in het hart van onze grote steden concentraties van kansarmoede ontstaan
die sociaal en economisch passief zijn geworden en hun bewoners geen uitzicht
op positieverbetering meer kunnen bieden.Ook de betrokkenheid van de inwoners is van groot belang. Door Sociale
Vernieuwing is in vele concentratiewijken een nieuw elan ontstaan, dat doorzetting
verdient. Bovenal de wijkbewoners, waarbij ook aan diegenen gedacht moet worden
die gerekend worden tot de etnische minderheden, moeten bij beleidsvorming
en -uitvoering betrokken worden. Juist daarom herinneren wij graag aan hetgeen
in art. 150 van de Gemeentewet is bepaald met betrekking tot inspraakvoorzieningen.De Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. DijkstalDe Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken,J. Kohnstamm 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24401-9.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl