Wet toezicht Europese subsidies; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27572, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

08-01-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27572 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 19 september 2000,
no. W06.00.0297/IV, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27572Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 572Wet toezicht Europese subsidiesAADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 19 september
2000 en het nader rapport d.d. 15 december 2000, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Financiën. Het advies van de Raad van State is cursief
afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 19 juli 2000, no. 00.004306, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Financiën, bij de Raad van State ter
overweging aanhangig gemaakt de ontwerpwet toezicht Europese subsidies, met
memorie van toelichting.Het wetsvoorstel geeft aan de minister wie het aangaat de bevoegdheid
om toezicht te houden op niet tot de staat behorende bestuursorganen die EG-subsidies
ontvangen of die anderszins een taak met betrekking tot dergelijke subsidies
opgelegd hebben gekregen. Het gaat om het verstrekken van informatie aan de
minister, het geven van aanwijzingen door de minister, de mogelijkheid voor
de minister tot het opleggen van een last onder dwangsom, alsmede de invoering
van een verhaalsrecht.De Raad van State maakt naar aanleiding van het wetsvoorstel een aantal
opmerkingen. Hij is van oordeel dat het voorstel in verband daarmee deels
nader dient te worden overwogen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 19 juli
2000, kenmerk 00.004306, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
betreffende het voorstel van Wet toezicht Europese subsidies rechtstreeks
aan mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 19 september 2000, no.
W06.00.0297/IV, bied ik U hierbij aan. De Raad van State geeft U in overweging
het voorstel niet te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat
met zijn opmerkingen rekening zal zijn gehouden.1. Het wetsvoorstel heeft als achtergrond dat in Europees verband de Nederlandse
regering als aanspreekpunt geldt voor de nakoming van uit het gemeenschapsrecht
voortvloeiende verplichtingen, ook met betrekking tot overheidsinstanties
die niet tot de centrale overheid behoren en die in de Nederlandse constitutionele
verhoudingen autonomie bezitten. De Nederlandse regering kan zich in dit verband
jegens de Europese instellingen niet beroepen op de autonomie van die instanties.
De Raad onderschrijft het in het wetsvoorstel gekozen uitgangspunt dat de
omstandigheid dat de Nederlandse regering wordt aangesproken voor handelen
of nalaten van dergelijke overheidsinstellingen, de eigen verantwoordelijkheid
van die instellingen om binnen het kader van de eigen taken en bevoegdheden
de nakoming van uit het gemeenschapsrecht voortvloeiende verplichtingen te
verzekeren, onverlet laat. Vanuit dat oogpunt kan de Raad zich
dan ook verenigen met de invoering van een verhaalsrecht als opgenomen in
artikel 5 van het wetsvoorstel. Er is vooralsnog geen aanleiding om specifiek
met betrekking tot de nakoming van bepaalde uit het gemeenschapsrecht voortvloeiende
verplichtingen een uitzondering te maken op de huidige staatsrechtelijke en
bestuurlijke verhoudingen door de invoering van een stelsel van preventief
toezicht op decentrale overheden (informatieverplichting en aanwijzingsbevoegdheid).
De Raad meent dat aan een stelsel van preventief toezicht geen behoefte bestaat
omdat de benodigde informatie binnen de bestaande bestuurlijke verhoudingen
zonder nadere regeling kan worden verkregen. De Raad onderkent dat het wetsvoorstel
een beperkte strekking heeft (toezicht met betrekking tot Europese subsidies)
en uit dat oogpunt in de praktijk niet aanstonds ingrijpende gevolgen behoeft
te hebben, maar acht het voorstel vooral problematisch nu blijkens de toelichting
wordt overwogen een dergelijk preventief toezichtstelsel ook ten aanzien van
allerlei andere Europese verplichtingen in te voeren.Gezien het voorgaande adviseert de Raad het voorgestelde stelsel inzake
preventief toezicht opnieuw te bezien.1Aan de door de regering voorgestelde preventieve instrumenten (informatieplicht
en aanwijzingsbevoegdheid) bestaat volgens de Raad in de Nederlandse bestuurlijke
verhoudingen geen behoefte, omdat de benodigde informatie binnen de bestaande
bestuurlijke verhoudingen zonder nadere regeling kan worden verkregen. Onderstaand
wordt ingegaan op de overwegingen om vast te houden aan de introductie van
een stelsel van preventief toezicht.Het preventief toezicht van de minister richt zich op een drietal mogelijke
situaties, zoals ook in de memorie van toelichting al is aangegeven. Ten eerste
moet worden voorkomen dat een bestuursorgaan niet (meer) voldoet aan de gestelde
voorwaarden, daarmee de aanspraak op EG-subsidie verspeelt en vervolgens de
subsidie terug moet betalen waarvoor de Staat aansprakelijk wordt gesteld.
Ten tweede moet een minister een aanwijzingsbevoegdheid hebben indien de situatie
zich zou voordoen dat een bestuursorgaan een maatregel van de Europese Commissie
niet opvolgt of een arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
niet naleeft. In deze situatie kan de Commissie of het Hof aan de Staat een
korting, forfaitaire som of dwangsom opleggen. Ten slotte kan het geven van
aanwijzingen van belang zijn indien communautaire regelgeving of nationale
regelgeving die strekt tot uitvoering van communautaire regelgeving in een
specifiek geval interpretatie behoeft.Het argument van de Raad dat de benodigde informatie zonder nadere regeling
kan worden verkregen, is niet voldoende om te kunnen concluderen dat aan een
stelsel van preventief toezicht geen behoefte bestaat. De Raad lijkt hierbij
te miskennen dat toezicht meer omvat dan het verkrijgen van informatie. Als
een minister op de hoogte raakt van gebreken in de nakoming van Europese verplichtingen,
ligt het in de rede een mogelijkheid te creëren om in te grijpen. Wanneer
de minister deze mogelijkheid niet heeft, is het vergaren van informatie ook
weinig zinvol. Verder is algemeen aanvaard dat de autonomie van de decentrale
overheden niet absoluut is en daarom niet zonder meer kan worden volgehouden
dat een aanwijzingsbevoegdheid niet past in de bestaande bestuurlijke verhoudingen.
Binnen de Nederlandse bestuurlijke verhoudingen is een aanwijzingsbevoegdheid
ook niet volstrekt nieuw; op het terrein van andere rechtsgebieden, bijvoorbeeld
in de ruimtelijke ordening, bestaan al ministeriële aanwijzingsbevoegdheden.Terecht constateert de Raad dat indien een minister een decentrale overheid
om informatie verzoekt, hij of zij deze ook wel zal krijgen (in geval van
gemeenten bijvoorbeeld op basis van artikel 118 Gemeentewet). Een opmerking
van deze strekking staat ook reeds in de memorie van toelichting. Maar het
idee is nu juist om af te stappen van de praktijk dat de minister af en toe
vragen stelt die beantwoord moeten worden. Het wetsvoorstel wil een wettelijke
basis creëren voor een systematische verplichting tot het verschaffen
van informatie. Daarmee wordt voorkomen dat een minister initiatieven
moet ontplooien zonder dat hij of zij weet welke Europese gelden bij welke
bestuursorganen terechtkomen.Aantoonbaar is dat bestuursorganen zich niet altijd houden aan Europese
subsidieregels. Uit onder meer de uitkomsten van controlebezoeken van de Europese
Commissie blijkt dat er regelmatig gebreken ten aanzien van de naleving van
subsidievoorwaarden worden geconstateerd. Hoewel aannemelijk is dat deze lang
niet altijd zozeer het gevolg zijn van het niet serieus nemen van de Europese
voorschriften, maar meer van onwetendheid, blijft het een feit dat er zich
tekortkomingen voordoen. Het is hier niet de plaats een opsomming van feitelijk
aangetroffen tekortkomingen te geven1. De Europese
Commissie beschikt over de nodige middelen om op tekortkomingen te reageren,
bijvoorbeeld door een financiële correctie op te leggen. In geval van
een stelselmatige tekortkoming in de naleving van de beheer- en controleverplichtingen
kan de Commissie de lidstaat in veel gevallen een korting opleggen die groter
is dan het bedrag dat rechtstreeks met een ontdekte individuele onregelmatigheid
is gemoeid (forfaitaire korting)2.Gegeven het bovenstaande, stelt de Raad zich ten onrechte op het standpunt
dat er vooralsnog geen aanleiding is om specifiek met betrekking tot de nakoming
van bepaalde uit het gemeenschapsrecht voortvloeiende verplichtingen een uitzondering
te maken op de huidige staatsrechtelijke en bestuurlijke verhoudingen door
de invoering van een stelsel van preventief toezicht op decentrale bestuursorganen.
Het voorgaande betekent dat de Staat een financieel risico loopt, waarmee
de noodzaak, of in ieder geval de wenselijkheid, van een stelsel van preventief
toezicht gegeven is. Aan alleen de informatie dat een gemeente of provincie
onjuist handelt, heeft een minister niets. De minister moet ook iets met die
informatie kunnen doen en erger (een boete van de Commissie of het Hof) kunnen
voorkomen. Centraal staat hierbij het uitgangspunt dat als de Staat door de
instellingen van de Europese Gemeenschappen aansprakelijk kan worden gesteld
voor het handelen van niet tot de Staat behorende bestuursorganen, de Staat
ook over bevoegdheden jegens die bestuursorganen moet beschikken.Een aanwijzingsbevoegdheid is nodig om een schending van het communautaire
recht – en daarmee het gebruik van de repressieve bevoegdheid tot verhaal
achteraf – te voorkomen. Ook in het geval dat door de Europese Commissie
een maatregel is getroffen of door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
is geconstateerd dat schending van het communautaire recht heeft plaatsgehad,
is het nodig om via preventieve maatregelen, zoals een aanwijzing, een tweede
maatregel van de Commissie onderscheidenlijk een tweede veroordeling door
het Hof te voorkomen. Sterker nog, op grond van het Europese recht is de Nederlandse
staat verplicht een dergelijke voorziening te treffen. Veroordelingen door
Europese instellingen moeten worden nageleefd. Wanneer dit op grond van het
nationale recht niet mogelijk is, is een lidstaat op basis van het beginsel
van gemeenschapstrouw verplicht zijn eigen wetgeving zodanig aan te passen,
dat dit wel mogelijk wordt gemaakt. Uitvoering van een maatregel van de Europese
Commissie of een arrest van het Hof van Justitie kan er onder omstandigheden
toe leiden dat de Staat een aanwijzing moet geven aan een decentrale overheid,
ook al zou dat ingrijpen in de autonomie van de decentrale overheden betekenen.Aan de memorie van toelichting is een passage toegevoegd waarin wordt
ingegaan op de praktische vormgeving van het in het wetsvoorstel opgenomen
stelsel van preventief toezicht.2. Het wetsvoorstel voorziet in artikel 4 in de mogelijkheid voor de minister
om een last onder dwangsom op te leggen om zodoende de effectiviteit van het
stelsel te waarborgen. Van verschillende zijden (Vereniging van Nederlandse
Gemeenten, Interprovinciaal Overleg en de Sociaal-Economische Raad) is hierop
kritiek geleverd, die er – kort gezegd – op neerkomt dat een dergelijke
bevoegdheid een te zwaar middel is dat bovendien niet past in de Nederlandse
bestuurlijke verhoudingen.Het is uiteraard noodzakelijk dat in Nederland op adequate wijze wordt
omgegaan met de verplichtingen die aan Nederland en aan Nederlandse bestuursorganen
zijn opgelegd. De Raad is van oordeel dat ook niet tot derijksoverheid behorende bestuursorganen dergelijke verplichtingen voldoende
serieus plegen te nemen en onderschrijft de opvatting dat met de invoering
van de last onder dwangsom de Nederlandse bestuurlijke verhoudingen worden
doorkruist. Het college ziet bovendien geen aanwijzingen dat de in te voeren
verhaalsmogelijkheid niet al voldoende effectief zou zijn.Gezien het voorgaande dient artikel 4 naar het oordeel van de Raad dan
ook te vervallen.2Vanuit de veronderstelling dat aanwijzingen ook zonder dwangsom zullen
worden nageleefd, is het advies van de Raad overgenomen en is artikel 4 komen
te vervallen. Mocht de veronderstelling dat aanwijzingen ook zonder dwangsom
voldoende effect sorteren na een paar jaar niet terecht blijken, dan kan de
wetgever op dat moment alsnog overgaan tot de invoering van de last onder
dwangsom. De opvatting van de Raad dat met de invoering van de last onder
dwangsom de Nederlandse bestuurlijke verhoudingen worden doorkruist, deel
ik niet.3. In de regeling wordt geen onderscheid gemaakt tussen de bestuursorganen
waaraan verplichtingen worden opgelegd en de rechtspersonen waaraan subsidie
wordt toegekend. Vooral waar het financiële verantwoordelijkheid betreft
speelt dit onderscheid een rol, in het bijzonder bij de uitoefening van het
verhaalsrecht. Het college adviseert de regeling in deze zin te herzien.3Ten aanzien van het verhaalsrecht wordt aan het advies van de Raad gevolg
gegeven in die zin dat van elkaar onderscheiden moeten worden de gevallen
waarin een bestuursorgaan een subsidie heeft verkregen en de gevallen waarin
een bestuursorgaan geen subsidie ontvangt, maar belast is met beheer, controle
of toezicht. In die laatste situatie is het niet wenselijk dat de subsidie
zelf kan worden teruggevorderd bij het bestuursorgaan, slechts de aan de Staat
opgelegde korting, forfaitaire som of dwangsom moet kunnen worden verhaald
op het betrokken bestuursorgaan. Dit onderscheid is in de memorie van toelichting
aangebracht. In beide gevallen blijft wel de beperking gelden dat verhaal
slechts mogelijk is voorzover de aansprakelijkheid van de Staat het gevolg
is van verzuim van het bestuursorgaan.Verder zij ten aanzien van dit punt opgemerkt dat de wet de mogelijkheid
biedt voor het maken van onderscheid met betrekking tot gebruik van de aanwijzingsbevoegdheid
als bedoeld in artikel 3, die op verschillende wijze kan worden aangewend
ten aanzien van bestuursorganen waaraan verplichtingen op het gebied van beheer,
controle of toezicht worden opgelegd onderscheidenlijk bestuursorganen waaraan
subsidie wordt toegekend.Ook in artikel 2 is een zekere mate van onderscheid gemaakt. Het eerste
lid ziet alleen op het bestuursorgaan dat een subsidie ontvangt, het tweede
lid legt verschillende verplichtingen op ten aanzien van beide categorieën.4. In artikel 5, eerste lid, wordt een verhaalsrecht geïntroduceerd
ten opzichte van bestuursorganen in gevallen waarin de staat als gevolg van
verzuim bij de naleving van bepaalde communautaire verplichtingen wordt verplicht
tot het betalen van een forfaitaire som, een dwangsom of het terugbetalen
van bedragen. Uit de artikelsgewijze toelichting blijkt dat het verhaalsrecht
van de staat verwezenlijkt zal kunnen worden door middel van een civielrechtelijke
procedure gebaseerd op onrechtmatige daad. De Raad acht nadere toelichting
op dit punt noodzakelijk omdat niet zonder meer valt in te zien dat verzuim
van een bestuursorgaan terzake van een communautaire verplichting welke samenhangt
met een verstrekte Europese subsidie op zichzelf moet of onder omstandigheden
kan worden aangemerkt als onrechtmatig handelen jegens de staat. Nu artikel
5, eerste lid, een verhaalsrecht creëert «onverminderd het anders
bij wet bepaalde» rijst de vraag of naast de mogelijkheid van een vordering
op grond van artikel 6:162 van het burgerlijk Wetboek (BW), waarnaar in de
toelichting wordt verwezen, ook verhaal krachtens hoofdelijkheid en subrogatie
als gevolg van nakoming op de voet van artikel 6:30, eerste lid, BW denkbaar
is. Niet alleen de grondslag voor privaatrechtelijk verhaal is vooralsnog
onduidelijk, maar ook de reden waarom naast de nieuwe publiekrechtelijke
verhaalsmogelijkheid nog behoefte is aan privaatrechtelijk verhaal.Het college acht voorts de vermelding in de toelichting dat verhaal op
een bestuursorgaan slechts mogelijk is «voorzover aansprakelijkheid
kan worden toegerekend» aan het bestuursorgaan niet vanzelfsprekend,
nu in de voorgestelde tekst van het eerste lid van artikel 5 is bepaald dat
het verhaalsrecht uitsluitend bestaat voorzover de aansprakelijkheid van de
staat «het gevolg is van het verzuim» van het bestuursorgaan.
Causaliteit en toerekening kunnen niet zonder meer met elkaar worden gelijkgesteld.
Onduidelijk is of als gevolg van de voorgestelde wettelijke restrictie voor
wat betreft het gecreëerde publiekrechtelijk verhaalsrecht ook eventueel
privaatrechtelijk verhaal dienovereenkomstig wordt beperkt.De Raad acht het van belang dat in de toelichting ten minste de grondslag
voor privaatrechtelijk verhaal naast het voorgestelde publiekrechtelijk verhaalsrecht
wordt verduidelijkt. Het college beveelt aan discrepanties in terminologie
tussen de beide vormen van verhaal te voorkomen4Teneinde tegemoet te komen aan het advies van de Raad is in artikel 5
de passage «onverminderd het anders bij wet bepaalde» geschrapt.
Beoogd is het creëren van een verhaalsmogelijkheid die het gebruik van
de privaatrechtelijke weg overbodig maakt. Niet valt in te zien dat naast
deze nieuwe publiekrechtelijke verhaalsmogelijkheid nog behoefte is aan privaatrechtelijk
verhaal. Wellicht ten overvloede zij opgemerkt dat het verhaalsrecht juist
is gecreëerd omdat, zoals de Raad terecht stelt, niet zonder meer valt
in te zien dat verzuim van een bestuursorgaan terzake van een communautaire
verplichting op zichzelf moet of onder omstandigheden kan worden aangemerkt
als onrechtmatig handelen jegens de Staat en daarmee de vraag of een vordering
op grond van artikel 6:162 van het Burgerlijk Wetboek kansrijk is niet zonder
meer te beantwoorden valt. De privaatrechtelijke weg, zowel de onrechtmatige-daadsactie
als verhaal krachtens hoofdelijkheid en subrogatie als gevolg van nakoming
op de voet van artikel 6:30, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek, is met
teveel onzekerheden omgeven om deze als enige optie voor de Staat te hanteren
op het moment dat een subsidie, forfaitaire boete of dwangsom moet worden
verhaald.De toelichting is tevens overeenkomstig de opmerkingen van de Raad aangepast.
Geschrapt is de passage dat verhaal op een bestuursorgaan slechts mogelijk
is «voorzover aansprakelijkheid kan worden toegerekend» aan het
bestuursorgaan. Dit teneinde geen afbreuk te doen aan en geen onzekerheden
te creëren over de tekst van artikel 5 waarin is bepaald dat het verhaalsrecht
uitsluitend bestaat voorzover de aansprakelijkheid van de Staat «het
gevolg is van het verzuim» van het bestuursorgaan.5. In verband met het ingrijpende karakter van het verhaalsrecht dient
de toepassing ervan met waarborgen te zijn omkleed. In verband daarmee adviseert
de Raad in artikel 5 te voorzien in een vergelijkbare overlegprocedure als
is geregeld in artikel 3, tweede lid, met betrekking tot het geven van een
aanwijzing.5Artikel 5 is aangepast overeenkomstig het advies van de Raad. In artikel
5 is voorzien in een vergelijkbare overlegprocedure als is geregeld in artikel
3 met betrekking tot het geven van een aanwijzing.6. In de toelichting1wordt vermeld dat verhaal
alleen zal plaatsvinden indien onomstotelijk vaststaat dat de staat gehouden
is tot betaling. De vraag komt op hoe met dit uitgangspunt wordt omgegaan
met betrekking tot beschikkingen van de Commissie waartegen geen beroep wordt
ingesteld (als wel beroep wordt ingesteld wordt ervan uitgegaan dat verhaal
pas aan de orde komt na een uitspraak van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen). Het college adviseert het beleid terzake nader te expliciteren
en in het voorstel neer te leggen. 6Indien beroep wordt ingesteld tegen een beschikking van de Europese Commissie
komt verhaal, zoals de Raad terecht stelt, pas aan de orde na een uitspraak
van het Hof van Justitie. Indien geen beroep wordt ingesteld staat onomstotelijk
vast dat de Staat gehouden is tot betaling op het moment dat de beschikking
van de Commissie onherroepelijk is geworden. De memorie van toelichting is
met overwegingen van deze strekking uitgebreid.Over de in aansluiting bij het voorgaande opkomende vraag of de Staat
al dan niet beroep instelt tegen een beschikking van de Commissie, kan in
algemene zin worden opgemerkt dat dit afhangt van de vraag of een bestuursorgaan
dat een subsidie ontvangt dan wel belast is met beheer, controle of toezicht
in gebreke is gebleven ten aanzien van Europeesrechtelijke verplichtingen.
Indien sprake is van verzuim van een bestuursorgaan zal tegen een beschikking
van de Commissie niet snel beroep worden ingesteld. Dit verzuim kan betrekking
hebben op een onjuiste interpretatie van de regeling, maar ook op misstanden
in de feitelijke uitvoering van de betrokken subsidieregeling. Indien duidelijk
is dat géén sprake is van verzuim van een bestuursorgaan zal
wél beroep worden ingesteld.Overigens staat voor het betrokken bestuursorgaan rechtsbescherming open
op het moment dat de Staat een beslissing neemt om te gaan verhalen. Uiteindelijk
heeft de bestuursrechter dan ook het laatste woord.7. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.7De door de Raad in overweging gegeven redactionele kanttekeningen (opgenomen
in de bij het advies behorende bijlage) zijn alle verwerkt in het bijgevoegde
aangepaste wetsvoorstel, met uitzondering van de in overweging gegeven kanttekening
om in artikel 3 expliciet neer te leggen dat het betrokken bestuursorgaan
verplicht is een aanwijzing op te volgen. In de memorie van toelichting is
al uiteengezet dat het voor zich spreekt dat het betrokken bestuursorgaan
verplicht is een aanwijzing als bedoeld in het eerste lid van artikel 3 op
te volgen. Het bestuursorgaan heeft dan ook niet de mogelijkheid zich aan
een dergelijke aanwijzing te onttrekken en is verplicht te handelen overeenkomstig
de gegeven aanwijzing.8In de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel zoals dat aan de Raad
is voorgelegd, was uiteengezet dat het de bedoeling was het bij de achtste
wijziging van de Comptabiliteitswet voorgestelde recht van de minister op
toegang tot informatie (dezelfde bevoegdheid als die welke wordt toegekend
aan de Algemene Rekenkamer) te zijner tijd op te nemen in de Wet toezicht
Europese subsidies. Bij nadere beschouwing lijkt het evenwel meer passend
die bevoegdheid onder te brengen in (een afzonderlijk artikel van) de Comptabiliteitswet.
Dienaangaande zij verder verwezen naar het nader rapport inzake het voorstel
van wet tot achtste wijziging van de Comptabiliteitswet.In de tekst van de memorie van toelichting bij het voorstel van wet zijn
naast bovengenoemde aanpassingen nog een aantal redactionele wijzigingen aangebracht,
in het bijzonder ter verduidelijking en actualisering van de tekst.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Financiën,G. Zalm Bijlage bij het advies van de Raad van State van 19 september 2000,
no. W06.00.0297/IV, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– In artikel 3, tweede lid, «dan wel om een dergelijk verzuim
te voorkomen» vervangen door «dan wel een dergelijk verzuim te
voorkomen» of «dan wel om binnen een door Onze Minister gestelde
termijn een dergelijk verzuim te voorkomen».– In artikel 3 expliciet neerleggen dat het betrokken bestuursorgaan
verplicht is een aanwijzing op te volgen.– In artikel 4, tweede lid, de tweede volzin laten vervallen aangezien
de artikelen die van toepassing worden verklaard al van toepassing zijn.– In de toelichting, algemeen deel, paragraaf 6.2, onderdeel
verhaalsrecht, laatste volzin, «het Hof van Justitie of aan» laten
vervallen.– In noot 37 «, en arresten van het Hof van Justitie van de
Europese Gemeenschappen» laten vervallen.– Bij de artikelsgewijze toelichting op artikel 5 de volgende verduidelijkingen
aanbrengen:– eerste alinea, derde volzin: «de vigerende wetgeving»
vervangen door: de thans vigerende wetgeving.– eerste alinea, slotzin: «voor een verhaal» vervangen
door: voor een op deze wet gebaseerd verhaal.– vijfde alinea, eerste volzin: «verhaalsrecht van de staat»
vervangen door: verhaalsrecht van de staat krachtens artikel 5.XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Ter illustratie zij slechts gewezen op twee concrete voorbeelden. In april
1999 trof de Europese Commissie belangrijke onregelmatigheden aan bij projecten
in de regio's Rijnmond en Gelderland die in de periode 1994–1997 via
de Arbeidsvoorziening gelden uit het Europees Sociaal Fonds ontvingen. De
Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid informeerde de Tweede Kamer
daarna meerdere malen over de aangetroffen onregelmatigheden, de door de Commissie
naar aanleiding daarvan ingestelde betalingsblokkade, en de door Nederland
geïnitieerde verbetermaatregelen (Kamerstukken II 1998/1999, 1999/2000
en 2000/2001, 26 642, nrs. 1 t/m 12). Een tweede voorbeeld betreft gelden
uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling. Begin 1999 bleek dat de
gemeenten Kerkrade en Landgraaf subsidies uit dit fonds in strijd met de communautaire
regelgeving zouden besteden. De Tweede Kamer stelde daarover op 25 januari
1999 schriftelijke vragen aan de Staatssecretaris van Economische Zaken en
de Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken. In hun antwoord gaven de bewindslieden
aan dat de door de gemeenten Kerkrade en Landgraaf gevolgde handelwijze «inderdaad
in strijd [is] met de letter en de geest van de relevante Europese regelgeving»
en dat deze werkwijze niet zal worden geaccepteerd (Kamerstukken II 1998/99,
Aanhangsel van de Handelingen, 810).XNoot2Zie bijvoorbeeld Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van de Europese
Unie van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen,
art. 39 (PbEG 1999, L 161, blz. 32–33).XNoot1Algemeen deel, paragraaf 3. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27572-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl