Ontwerpbesluiten Unie-Verdrag; Verslag van een Schriftelijk Overleg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Eerste Kamer der Staten-Generaal
 1
 Vergaderjaar 2008-2009
 
 
 
 KST134334
 2008-2009
 
 23 490
 Ontwerpbesluiten Unie-Verdrag
 
 
 
 
 EX
 VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEG
 Vastgesteld 3 september 2009
 De vaste commissie voor de JBZ-Raad heeft
op 26 mei 2009 gesproken over de brief van de staatssecretaris van Justitie
in reactie op haar vragen over het EU-Asielpakket. Deze bespreking heeft de
leden van de fractie van GroenLinks aanleiding gegeven tot het stellen van
een aantal nadere vragen die zijn opgenomen in de brief aan de staatssecretaris
van 16 juni 2009.
 
 De staatssecretaris heeft op 31 augustus 2009 gereageerd.
 
 De commissie brengt bijgaand verslag uit van het gevoerde schriftelijk
overleg.
 
 De griffier van de vaste commissie voor de JBZ-Raad,
 Kim van Dooren
 
 BRIEF AAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIE 
 Den Haag, 16 juni 2009
 
 De commissie voor de JBZ-Raad heeft op 26 mei 2009 gesproken over
uw brief in reactie op haar vragen over het EU-Asielpakket. Deze bespreking
heeft de leden van de fractie van GroenLinks aanleiding gegeven tot het stellen
van een aantal nadere vragen, die ik bij deze graag aan u voorleg. De leden
van de fracties van de PvdA en de SP sluiten zich bij deze vragen aan.
 COM(2008)815 (Opvangrichtlijn)
 U stelt in uw brief namens de regering dat de Commissie niet heeft aangegeven
een maximumperiode van 24 weken (voor artiesten 14) weken per jaar als onnodig
beperkend te zien voor de toegang tot de arbeidsmarkt. De JBZ-commissie wil
graag weten of u deze belemmering expliciet heeft voorgelegd aan de Commissie,
en zo nee, of u bereid bent dat alsnog te doen. U maakt melding van de voorkeur
van andere lidstaten voor openstelling van de arbeidsmarkt na een jaar. Betekent
dit dat de meeste lidstaten er wel voorstander van zijn dat asielzoekers na
een jaar asielprocedure toegang krijgen tot de arbeidsmarkt, die niet in de
tijd is gelimiteerd zoals in Nederland? In uw antwoord erkent u dat de Koppelingswet
en het exportverbod van WW waarborgen dat vreemdelingen die onrechtmatig in
Nederland of buiten Nederland verblijven, geen recht hebben op een WW-uitkering.
Toch schrijft de regering in het BNC-fiche dat de beperking in tijd moet waarborgen
dat geen rechten op grond van de WW ontstaan. Is te concluderen dat de betrokken
persoon ook zonder deze beperking in tijd geen rechten kan ontlenen aan zijn
arbeidsverleden? Zo ja, in hoeverre voldoet de beperking in tijd dan nog aan
het criterium «niet onnodig beperkend»?
 
 U heeft geantwoord dat het totale dekkingspakket van de Wet Werk en Bijstand
het uitgangspunt vormt voor de aard en omvang van de krachtens de Rva geboden
voorzieningen, waarbij rekening wordt gehouden met het feit dat een asielzoeker
in de centrale opvang verblijft. VluchtelingenWerk Nederland heeft in haar
brief van 13 mei 2009 aan de Tweede Kamer een vergelijking opgenomen
tussen de bijstandsnorm bij verblijf in een inrichting (9,53 euro per dag)
en de norm voor verblijf in een opvangcentrum (2,45 euro per dag). Kunt u
uitleggen waarin dit verschil gelegen is, als voor beiden de bijstandsnorm
het uitgangspunt vormt en er in beide situaties sprake is van materiële
en immateriële opvang?
 
 Kunt u alsnog aangeven hoe de mogelijkheid om rechtmatig verblijvende
asielzoekers van opvangvoorzieningen uit te sluiten, zich verhoudt tot artikel
11 IVESCR en tot het standpunt van de Commissie dat asielzoekers nooit in
armoede worden gelaten en de grondrechten geëerbiedigd moeten worden?
Kunt u in het licht van artikel 3, lid 1 en 2 onder c van de Opvangrichtlijn
juncto artikel 39 Procedurerichtlijn toelichten waarom in Nederland niet in
alle gevallen recht op opvang bestaat totdat een rechterlijke instantie de
primaire beslissing over het asielverzoek heeft getoetst?
 
 Kunt u alsnog ingaan op het verzoek van de JBZ-commissie om inzicht te
bieden in de specifieke doelgroepen die zij onderscheidt en de regelingen
die zij daarvoor hanteert, en daarbij ingaan op het verschil in het doelgroepenbeleid
van de regering en het Commissievoorstel? Bent u van mening dat zij voldoet
aan artikel 17 (uitgewerkt in artikel 18–20) van de Opvangrichtlijn
met betrekking tot het doelgroepenbeleid?
 
 U stelt dat kwetsbare groepen zoals kinderen een uitzondering vormen binnen
het detentiebeleid. Kunt u toelichten in hoeverre de uitzondering ook geldt
voor AMA’s in de GOC-procedure?
 COM(2008)820 (Dublinverordening)
 U antwoordt dat het EHRM, naar aanleiding van een dreigende uitzetting
naar Griekenland ter uitvoering van de Dublinverordening, geen aanwijzingen
ziet dat betreffende personen zonder meer worden teruggestuurd naar het land
van herkomst. Toch heeft het EHRM onlangs verschillende interim measures toegewezen ten aanzien van asielzoekers die door
Nederland dreigden te worden overgedragen naar Griekenland. Dit heeft het
Hof gedaan in afwachting van de benodigde duidelijkheid over de waarborgen
voor asielzoekers in Griekenland. Het EHRM refereert in deze uitspraken naar
het landenrapport van mensenrechtencommissaris Hammarberg, het landenrapport
van het CPT en het standpunt van de UNHCR over een Dublin-overdracht van asielzoekers
naar Griekenland.
 De commissie wil u voorts wijzen op een recente uitspraak van het EHRM
inzake S.D. tegen Griekenland. In deze zaak ging
het om een Turkse asielzoeker die na zijn vlucht naar Griekenland werd gearresteerd
en met het oog op zijn uitzetting werd gedetineerd. Het EHRM stelt vast dat
de omstandigheden van de detentie een schending van artikel 3 EVRM opleveren.
Klager werd namelijk ruim twee maanden vastgehouden in een cel die hij niet
mocht verlaten voor buitenactiviteiten, had geen toegang tot een telefoon
en beschikte niet over dekens, schone lakens of hygiëneproducten. Later
werd hij op een andere locatie nog zes dagen in afzondering vastgehouden onder
onacceptabele omstandigheden, waarbij het EHRM net als in andere zaken naar
een rapport van het CPT verwijst. Het EHRM stelt in deze zaak tevens een schending
van artikel 5 lid 1 en artikel 5 lid 4 EVRM vast. Voor klagers detentie bestond
geen wettelijke grondslag, nu hij als asielzoeker met een lopende aanvraag
voor een verblijfsvergunning niet uitgezet mocht worden. Bovendien had hij
geen mogelijkheid de rechtmatigheid van zijn detentie bij een gerechtelijke
instantie te laten beoordelen.
 Is de regering, ondanks het voorgaande, niettemin van mening dat Griekenland
voldoet aan de waarborgen die asielzoekers toekomen op grond van internationale
en gemeenschapsrechtelijke verplichtingen? Als hier gerede twijfel over bestaat,
acht u het dan nog verantwoord om uit te gaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?
Zo ja, loopt u hiermee niet het risico op medeverantwoordelijkheid voor schending
van haar internationale verplichtingen? Bent u van mening dat met haar aanbod
tot ondersteuning van de Griekse autoriteiten, dit risico op schending afdoende
is afgewend?
 
 De leden van de commissie zien uw reactie met belangstelling tegemoet.
 
 De voorzitter van de commissie voor de JBZ-Raad,
 M. J. M. Kox
 
 BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIE
 Aan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 31 augustus 2009
 
 Bij brief van 16 juni 2009 heeft u aanvullende vragen gesteld bij
mijn brief in reactie op uw eerdere vragen over het EU-Asielpakket. Hierbij
zend ik u mede namens de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid een
nadere toelichting op het kabinetsstandpunt.
 COM (2008) 815 (Opvangrichtlijn)
 Toegang tot de arbeidsmarkt voor asielzoekers
 U vraagt of aan de Commissie expliciet de vraag is voorgelegd of een maximumperiode
van 24 weken per jaar gedurende welke een asielzoeker arbeid mag verrichten
(voor artiesten 14), als onnodig beperkend moet worden gezien. Tevens vraagt
u of lidstaten die de arbeidsmarkt na een jaar in plaats van na een half jaar
willen openstellen geen tijdslimieten stellen.
 
 De vraag of een periode van 24 weken als onnodig beperkend moet worden
gezien is tijdens een Raadswerkgroep aan de vertegenwoordigers van de Commissie
voorgelegd. De Commissie heeft hierover geen uitspraak gedaan. In een volgende
bijeenkomst (naar verwachting op 30 september a.s.) zal NL een tekstvoorstel
aan de voorzitter voorleggen.
 
 Het feit dat andere lidstaten eerder voorstander zijn van het hanteren
van een termijn van een jaar, voordat een asielzoeker na het indienen van
een asielverzoek toegang tot de arbeidsmarkt krijgt, in plaats van een half
jaar, betekent niet automatisch dat deze lidstaten geen nadere voorwaarden
stellen, zoals een limitering in de tijd, nadat een asielzoeker is toegelaten
tot de arbeidsmarkt. Frankrijk heeft bijvoorbeeld nadere toelichting gevraagd
over de mogelijkheid om de toegang tot de arbeidsmarkt te beperken tot bepaalde
beroepen. Ook Oostenrijk hanteert beperkingen in de toegang («seasonal
work or harvest labourers»).
 
 U merkt op dat de regering in het BNC-fiche schrijft dat de beperking
in tijd moet waarborgen dat geen rechten op grond van de WW ontstaan, maar
dat tevens gewaarborgd is dat vreemdelingen die onrechtmatig in Nederland
verblijven, dan wel buiten Nederland verblijven, geen recht hebben op een
WW-uitkering.
 U vraagt of hieruit te concluderen is dat de betrokken persoon ook zonder
deze beperking in tijd geen rechten kan ontlenen aan zijn arbeidsverleden
en zo ja, in hoeverre de beperking in tijd dan nog aan het criterium «niet
onnodig beperkend» voldoet.
 
 De 24-wekentermijn in de Wet arbeid vreemdelingen heeft met name tot doel
te voorkomen dat een mogelijkheid tot ongeclausuleerd werken in ons land een
aanzuigende werking zal hebben op asielzoekers. De termijn vormt een signaal
dat permanent verblijf niet in het verschiet hoeft te liggen.
 Bovendien bewerkstelligt de 24-wekentermijn dat een asielzoeker wiens
asielprocedure nog loopt, geen aanspraak kan doen gelden op een WW-uitkering
gedurende zijn verblijf in Nederland. Immers, een van de voorwaarden om in
aanmerking te komen voor een WW-uitkering is dat voldaan wordt aan de referte-eis,
dat wil zeggen dat betrokkene binnen een periode van 36 weken voor het einde
van het contract in minimaal 26 weken heeft gewerkt. Indien een asielzoeker
onbeperkt zou mogen werken tijdens de periode dat hij in afwachting
is van het al dan niet toekennen van een verblijfsvergunning, dan zou hij,
als bijvoorbeeld na 28 weken zijn contract wordt beëindigd, een WW-uitkering
kunnen genieten omdat hij voldoet aan de referte-eis.
 
 Daarnaast kan de situatie zich voordoen dat een asielzoeker na afloop
van de asielprocedure geen verblijfsvergunning krijgt en hij dus Nederland
dient te verlaten. In deze gevallen waarborgt, zoals reeds aangegeven, het
exportverbod van de WW dat deze asielzoeker dan geen recht zal hebben op een
WW-uitkering. Hij kan de WW-uitkering dus niet «meenemen» naar
een derde land.
 De 24-wekentermijn in de Wav dient samen met het exportverbod derhalve
een duidelijk doel. Het exportverbod bewerkstelligt dat een WW-uitkering niet
kan worden genoten in een derde land. De 24-wekentermijn maakt het onmogelijk
dat asielzoekers wier asielprocedure nog loopt, een WW-uitkering kunnen krijgen.
Hierdoor wordt voorkomen dat bij asielzoekers de indruk ontstaat dat opgebouwde
rechten worden «afgenomen». Tevens wordt voorkomen dat de opbouw
van WW-rechten een reden vormt naar Nederland te komen. Het is daarom de uitdrukkelijke
wens om de termijn in de Wav te hebben, ook al zou een asielzoeker zonder
deze termijn geen rechten op het meenemen van de WW naar een derde land hebben,
ingevolge voornoemd exportverbod WW. Het kabinet is daarom van mening dat
de 24-wekentermijn in de Wav niet onnodig beperkend is.
 Hoogte verstrekkingen asielzoekers/relatie met Wet werk
en bijstand (WWB)
 U verwijst naar de brief van Vluchtelingenwerk Nederland van 13 mei
2009 aan de Tweede Kamer, waarin een vergelijking is opgenomen tussen de bijstandsnorm
bij verblijf in een inrichting (9,53 euro per dag) en de norm bij verblijf
in een opvangcentrum voor asielzoekers (2,45 euro per dag) en vraagt waarin
het verschil gelegen is, als voor beiden de bijstandsnorm het uitgangspunt
vormt en er in beide situaties sprake is van materiële en immateriële
opvang.
 De norm zak- en kleedgeld in de WWB voor personen die in een inrichting
verblijven is gekoppeld aan het netto minimumloon. Voor asielzoekers in de
centrale opvang is het uitgangspunt dat het totale dekkingspakket van de WWB
de richtlijn vormt voor de aard en de omvang van
de aan asielzoekers geboden voorzieningen. De bepalingen van de WWB worden
niet een op een toegepast. Hoewel de uitgekeerde bedragen derhalve niet gelijk
zijn aan hetgeen een bijstandsgerechtigde ontvangt, betekent dit niet dat
de waarde van de totale verstrekkingen daarmee lager is dan die van een bijstandsgerechtigde.
De maandelijkse verstrekking leefgeld aan een alleenstaande in de opvang bedraagt,
op basis van de Regeling verstrekkingen asielzoekers (Rva) 228 euro. Daarnaast
heeft een asielzoeker gratis huisvesting, waarvan de waarde ten tijde van
de ZZA-regeling voor een alleenstaande al op 433 euro per maand werd vastgesteld.
Ook worden voor asielzoekers diverse verzekeringen afgesloten, ontvangen zij
een eenmalige uitkering voor kleding en krijgen zij diverse kosten vergoed
onder de post: «bijzondere verstrekkingen».
 Recht op opvang/beëindiging verstrekkingen
 U vraagt hoe de mogelijkheid om rechtmatig verblijvende asielzoekers van
opvangvoorzieningen uit te sluiten, zich verhoudt tot artikel 11 IVESCR en
tot het standpunt van de Commissie dat asielzoekers nooit in armoede worden
gelaten.
 Tevens vraagt u om, in het licht van artikel 3, leden 1 en 2, onder c,
van de Opvangrichtlijn juncto artikel 39 Procedurerichtlijn toe te lichten
waarom in Nederland niet in alle gevallen recht op opvang bestaat
totdat een rechterlijke instantie de primaire beslissing over het asielverzoek
heeft getoetst.
 
 Rechtmatig verblijvende asielzoekers hebben in beginsel recht op opvang.
Onder zeer strikte voorwaarden kunnen de verstrekkingen door het COA (tijdelijk)
worden beëindigd. In mijn eerdere brief naar aanleiding van uw vragen
over het EU-asielpakket is uitgebreid uiteengezet welke strikte, nadere voorwaarden
in de Regeling verstrekkingen asielzoekers en andere categorieën vreemdelingen
(Rva) zijn verbonden aan het (tijdelijk) beëindigen van verstrekkingen.
Daarbij is aangegeven dat ook de opvangrichtlijn het mogelijk maakt om onder
bepaalde voorwaarden de opvangvoorzieningen te beperken of in te trekken en
sancties op te leggen, mits asielzoekers te allen tijde toegang hebben tot
medische noodhulp. Het kabinet acht het beëindigen van verstrekkingen,
mits aan alle in de Rva omschreven voorwaarden is voldaan, dan ook niet strijdig
met artikel 11 IVESCR. In de situatie dat wordt overgegaan tot (tijdelijke)
beëindiging van (een deel van) de verstrekkingen, behouden asielzoekers
altijd, conform de opvangrichtlijn, recht op medische voorzieningen. Of het
recht op medische voorzieningen nog verder zal worden uitgebreid met andere
voorzieningen zal tijdens de onderhandelingen over de herziening van de richtlijn
nog moeten worden vastgesteld.
 
 De opvangrichtlijn is van toepassing op alle onderdanen van derde landen
en staatlozen die een asielverzoek indienen aan de grens of op het grondgebied
van een lidstaat, voor zover zij als asielzoeker op het
grondgebied mogen verblijven.
 In situaties waarin een asielzoeker de uitkomst van zijn (hoger) beroep
niet mag afwachten in een Lidstaat heeft betrokkene derhalve geen recht op
opvangvoorzieningen. Het onthouden van opvang in gevallen waarin het beroep
geen schorsende werking heeft is derhalve niet strijdig met de opvangrichtlijn.
In gevallen waarin op een verzoek om een voorlopige voorziening positief is
beslist, wordt opnieuw opvang verleend.
 Specifieke groepen in de opvang
 U vraagt om alsnog in te gaan op uw verzoek om inzicht te bieden in de
specifieke doelgroepen en daarbij aan te geven of het kabinet van mening is
te voldoen aan het gestelde in de opvangrichtlijn met betrekking tot het doelgroepenbeleid
alsmede om toe te lichten in hoeverre de uitzondering binnen het detentiebeleid
ook geldt voor AMA’s in de GOC-procedure.
 
 Voor alle groepen die in de opvangrichtlijn worden aangeduid als behorend
tot de categorie kwetsbare personen, is in Nederland in meer of mindere mate
voorzien in specifieke voorzieningen. Nederland heeft dan ook tijdens de vervolgbesprekingen
over de richtlijn aangegeven geen bezwaar te hebben tegen het noemen van deze
groepen in de tekst van de richtlijn. Voor alleenstaande minderjarige vreemdelingen
(amv’s), (vermoedelijke) slachtoffers van mensenhandel en asielzoekers
die begeleid wonen of psychiatrische (thuis)zorg nodig hebben zijn speciale
opvanglocaties aanwezig. Indien nodig kunnen zij ook gebruik maken van de
voorzieningen die de samenleving aan Nederlandse ingezetenen biedt. Dit laatste
geldt ook voor andere kwetsbare groepen die te kampen hebben met lichamelijke,
psychische of psychiatrische klachten ten gevolge van bijvoorbeeld foltering
of verkrachting.
 Voor invaliden, ouderen en zwangere vrouwen staan in de reguliere opvang
zonodig extra faciliteiten ter beschikking. Het kabinet is van mening dat
hiermee wordt voldaan aan het doelgroepenbeleid van de opvangrichtlijn.
 
 Tenslotte geldt voor amv’s dat, indien er na afloop van de AC-procedure
geen twijfel bestaat omtrent de minderjarigheid, de minderjarige vreemdeling
niet wordt geplaatst in de grenslogies. Het beleid daaromtrent staat verwoord
in de Vreemdelingencirculaire (C10/3.2).
 COM(2008)820 Dublinverordening
 U refereert aan de interim-measures van het Europese Hof voor de Rechten
van de Mens (EHRM) met de daarbij behorende algemene vragen en rapporten alsmede
de uitspraak van het EHRM in de zaak S.D. tegen Griekenland van 11 juni
2009. U vraagt of de regering niettemin van mening is dat Griekenland voldoet
aan de waarborgen die asielzoekers toekomen op grond van internationale en
gemeenschappelijke verplichtingen. Ook vraagt u of het nog verantwoord is
om uit te gaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Ten slotte vraagt
u of het kabinet van mening is dat met haar aanbod tot ondersteuning van de
Griekse autoriteiten een risico op schending van internationale verplichtingen
afdoende is afgewend.
 
 Het kabinet is van oordeel dat er geen goede grond is om nu afstand te
nemen van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten opzichte van Griekenland.
Bij brief van 23 juni jl. is het standpunt van de regering toegelicht
aan de Voorzitter van de Tweede Kamer (Kamerstukken II, 2008–2009, 22 112,
nr. 881). In deze brief wordt ingegaan op de getroffen interim-measures.
Ook wordt erop gewezen dat in de relevante periode evenzeer verzoeken tot
het opleggen van interim-measures zijn afgewezen. In het kader van die afgewezen
verzoeken is aangegeven dat eventuele klachten zich eerder tegen Griekenland
zouden moeten richten. Het kabinet stelt zich op het standpunt dat die benadering
geheel in lijn is met wat het EHRM in de uitspraak van 2 december 2008
in de zaak K.R.S. tegen het Verenigd Koninkrijk (JV 2009, 41) heeft beslist.
 
 Ook wordt in de brief van 23 juni jl. ingegaan op de door u aangehaalde
uitspraak van het EHRM in de zaak S.D. tegen Griekenland van 11 juni
van dit jaar (appl. no. 32733/-08). In de brief wordt erop gewezen dat het
in deze zaak een specifiek geval uit 2007 betrof. De uitspraak toont aan dat
aan individuele vreemdelingen, zonodig via een EHRM-procedure tegen Griekenland,
de vereiste rechtsbescherming c.q. rechtsingang kan worden geboden.
 
 Aanvullend op de brief van 23 juni jl. wijst het kabinet nog op de
recente reactie van de Griekse autoriteiten op vragen van het EHRM. Daarin
is vermeld dat geen sprake zal zijn van detentie hangende de asielprocedure.
 
 Het kabinet benadrukt dat Griekenland lid is van de Europese Unie en als
zodanig gebonden aan het gemeenschapsrecht. Het is de taak en verantwoordelijkheid
van de Europese Commissie om toezicht te houden op een juiste toepassing van
de Europese regelgeving door de lidstaten. De Europese Commissie volgt actief
de ontwikkelingen in Griekenland, en heeft dat ook reeds in het verleden gedaan.
Deze investeringen werpen hun vruchten af. Een eerder door de Commissie geëntameerde
inbreukprocedure heeft er toe geleid dat Griekenland zich heeft gecommitteerd
aan een juiste toepassing van de Dublin II-Verordening en de nationale wetgeving
overeenkomstig heeft aangepast. Ook in de toekomst zal de Europese Commissie
zich inspannen dat de Griekse asielprocedure – voor zover nodig –
in overeenstemming met de afgesproken Europese normen zal worden gebracht.
 
 Lidstaten van de Europese Unie, zoals Nederland, kunnen de Europese Commissie
en Griekenland in dit proces ondersteunen. Nederland probeert dit zo veel
mogelijk te doen in bilaterale contacten, onder andere met Griekenland. Naar
aanleiding van mijn recente bezoek aan enkele zuidelijke lidstaten –
waaronder Griekenland – is een multidisciplinair team van experts uit
de verschillende betrokken uitvoeringsorganisaties in Griekenland geweest
met het doel op operationeel niveau te inventariseren wat de behoeften van
Griekenland zijn. Tijdens de missie is enerzijds getracht om Griekenland aansluiting
te laten zoeken bij reeds bestaande multilaterale samenwerkingsverbanden,
zoals Frontex, General Directors’ of Immigration Services Conference
(GDISC), Temporary Desk on Iraq (TDI) en European Network of Asylum Reception
Organisations (ENARO). Anderzijds is onder meer – bilateraal –
afgesproken een bijdrage te leveren aan de training van Griekse asielambtenaren
en om de Grieken uit te nodigen voor een studiebezoek aan Nederland. Op basis
van dit studiebezoek en de eerdere gesprekken in Griekenland zal worden bezien
op welke gebieden praktische samenwerking tot stand kan worden gebracht. Binnenkort
zal de Voorzitter van de Tweede Kamer een verslag van de missie ontvangen,
met daarin een overzicht van de gemaakte afspraken.
 
 Ten slotte wil het kabinet nog aangeven dat het feit dat Griekenland –
met steun van de Europese Commissie en afzonderlijke lidstaten zoals Nederland –
zich verdergaande inspanningen moet getroosten om de Europese minimumnormen
zoals voortvloeiende uit het gemeenschapsrecht in de praktijk te implementeren
niet wil zeggen dat ook moet worden gevreesd dat Griekenland structureel zijn
verplichtingen onder het EVRM (meer specifiek artikelen 3 en 13 van het Verdrag)
niet zou kunnen nakomen.
 
 Om die reden is het kabinet van mening dat de uitvoering van de Dublin
II-Verordening en het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten opzichte van
Griekenland maatgevend blijven. Het kabinet neemt aan dat Griekenland voldoet
aan zijn internationale verplichtingen die voortvloeien uit het Vluchtelingenverdrag
en het EVRM. Er zijn geen concrete aanwijzingen dat Griekenland asielzoekers
die onder de Dublin II-Verordening aan Griekenland worden overgedragen dwingt
naar het land van herkomst terug te keren terwijl niet, dan wel niet afdoende,
is vastgesteld of zij bescherming behoeven.
 De situatie en ontwikkelingen in Griekenland blijven mijn aandacht hebben.
 
 De staatssecretaris van Justitie,
 N. Albayrak
 
 
 
 
 Samenstelling:
 Holdijk (SGP), Dölle (CDA), Van de Beeten (CDA), Broekers-Knol (VVD),
De Graaf (VVD), Kox (SP), (voorzitter), Essers (CDA), Meurs (PvdA), Eigeman
(PvdA), Engels (D66), Franken (CDA), (vice-voorzitter), Van Kappen (VVD),
Peters (SP), K.G. de Vries (PvdA), Haubrich-Gooskens (PvdA), Reuten (SP),
Koffeman (PvdD), Böhler (GL), Van Bijsterveld (CDA), Strik (GL), Lagerwerf-Vergunst
(CU), Duthler (VVD), Vliegenthart (SP), Kuiper (CU) en Yildirim (Fractie-Yildirim).
 
 
 Zie dossier 2.1.28 op www.europapoort.nl
 
 
 Zie dossier 2.1.29 op www.europapoort
 
 
 EHRM 11 juni 2009, appl. no. 53541/07, S.D. c. Grèce.