Goedkeuring Verdrag inzake de bestrijding van strafbare feiten verbonden met elektronische netwerken (Trb. 2002, 18); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30036, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

24-06-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

30036-(R1784) nr. 7

15-06-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingAlgemeenDoel van het VerdragInternationale rechtshulpDe koninkrijkspositieToelichting op de artikelen van het VerdragArtikelsgewijsArtikel 4Artikel 5Artikel 9Artikelen 29 en 30Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30036Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 036 (R 1784)Goedkeuring van het op 23 november 2001 te Boedapest totstandgekomen
Verdrag inzake de bestrijding van strafbare feiten verbonden met elektronische
netwerken (Trb. 2002, 18)nr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 15 juni 2005InleidingMet genoegen hebben de Minister van Buitenlandse Zaken en ik vastgesteld
dat de leden van de in het verslag aan het woord zijnde fracties met belangstelling
kennis hebben genomen van het wetsvoorstel houdende goedkeuring van het Verdrag
inzake de bestrijding van strafbare feiten verbonden met elektronische netwerken,
hierna verder aan te duiden als het Cybercrime Verdrag. In deze nota ga ik
mede namens mijn ambtgenoot van Buitenlandse Zaken graag in op de in het verslag
gestelde vragen en de daarin gemaakte opmerkingen. Daarbij houd ik de volgorde
van het verslag aan.Mét de leden van de CDA-fractie ben ik van mening dat internationale
criminaliteit ook een internationale aanpak vergt. De leden van de PvdA-fractie
merkten terecht op dat het Cybercrime Verdrag een bijdrage kan leveren aan
de bestrijding van criminaliteit via internet. Zoals de leden van de fractie
van de ChristenUnie opmerkten, zal het Cybercrime Verdrag inderdaad een bijdrage
kunnen leveren aan het uitgangspunt dat in de virtuele wereld strafbaar moet
zijn wat ook in de normale wereld strafbaar is.AlgemeenDe leden van de CDA-fractie merkten op dat het Verdrag door 28 lidstaten
van de Raad van Europa is ondertekend alsmede door Canada, Japan, de Verenigde
Staten en Zuid-Afrika, maar ik kan mededelen – ook in antwoord op de
desbetreffende vraag van de leden van de SP-fractie – dat het Cybercrime
Verdrag inmiddels door 42 landen is ondertekend, namelijk door 38 lidstaten
van de Raad van Europa en door de vier genoemde landen van buiten de Raad
van Europa. Deze toename acht ik verheugend. Het Verdrag voorziet inderdaad
in de mogelijkheid dat ook andere landen van buiten de Raad van Europa partij
worden bij het Verdrag, hoewel van die mogelijkheid tot nu toe nog geen gebruik
is gemaakt. Eind april van dit jaar is bij het Elfde Congres van de Verenigde
Naties inzake misdaadpreventie en strafrechtspraak de vraag aan de orde geweest
of het niet wenselijk zou zijn om in het kader van de Verenigde Naties een
Verdrag over het tegengaan van computercriminaliteit op te stellen,
maar die vraag is – mede op Nederlands initiatief – ontkennend
beantwoord aangezien nog pas zeer recent het Cybercrime Verdrag tot stand
is gekomen, dat weliswaar is opgesteld in het kader van de Raad van Europa
maar niettemin openstaat voor álle landen die zich met de inhoud kunnen
verenigen. In de slotverklaring van het bedoelde congres (de Bangkok Verklaring
van 25 april 2005, document A/CONF.203/L.5) werd dan ook opgeroepen tot
uitvoering van bestaande instrumenten en tot versterking van de internationale
samenwerking, ook op dit vlak.In antwoord op de vraag van de leden van de fracties van CDA en SP merk
ik op dat het met het oog op een zo krachtig mogelijke aanpak van computercriminaliteit
inderdaad wenselijk is dat zoveel mogelijk landen, ook van buiten de Raad
van Europa, zich aansluiten bij het Cybercrime Verdrag. Waar mogelijk zal
de regering haar invloed aanwenden om bij andere landen aan te dringen op
ondertekening en ratificatie van het Verdrag. Ten aanzien van landen die (nog)
geen partij zijn bij het Verdrag, zal voor rechtshulpverzoeken moeten worden
teruggevallen op minder specifieke verdragen terwijl bovendien de kans bestaat
dat er een aanmerkelijk verschil bestaat ten aanzien van de als strafbaar
aangeduide feiten; het Cybercrime Verdrag beoogt immers ook daarin enige harmonisatie
te brengen.De leden van de PvdA-fractie vroegen waarom ervoor is gekozen om de goedkeuring
van het Cybercrime Verdrag in dezelfde periode te laten plaatsvinden als de
behandeling van de aan te passen wetgeving (in het kader van het wetsvoorstel
Computercriminaliteit II), waardoor het risico bestaat dat de desbetreffende
aanpassingswetgeving wel en het Verdrag niet wordt goedgekeurd. Het beleid
van de regering is erop gericht de goedkeuringsprocedure van het Verdrag en
de uitvoeringswetgeving zoveel mogelijk gelijk op te laten gaan, zodat het
parlement in staat wordt gesteld om beide in samenhang te beoordelen. Het
is vanzelfsprekend aan de Kamer om te bepalen op welk tijdstip de beide wetsvoorstellen
worden behandeld. Wel moet bedacht worden dat ons land pas aan het Verdrag
kan worden gebonden nadat de nationale wetgeving met het Verdrag in overeenstemming
is gebracht. Door de thans gekozen aanpak kan de Kamer zelf de volgorde van
behandeling bepalen. Denkbaar is bijvoorbeeld dat de wetsvoorstellen wel gelijktijdig
openbaar worden behandeld maar dat de schriftelijke voorbereiding daarvan
apart verloopt.De leden van de PvdA-fractie hebben gevraagd vanuit welke landen de meeste
internet-criminaliteit plaatsvindt en welke van deze landen het Verdrag ondertekend
hebben. De herkomst van internet-criminaliteit is sterk wisselend; bovendien
is internet-criminaliteit vaak niet tot de werkelijke bron te herleiden. Door
gebruik te maken van zogenaamde proxy-servers of gehackte computers van derden
wordt de herkomst van internet-criminaliteit soms afgeschermd. Voor die landen
die het Verdrag niet hebben ondertekend, gelden de normale regels en procedures
van de internationale rechtshulp. Dat betekent in de praktijk dat moet worden
teruggevallen op minder specifieke verdragen inzake wederzijdse rechtshulp
of op rechtshulp op basis van vrijwilligheid.Doel van het VerdragGraag geef ik, daartoe uitgenodigd door de leden van de CDA-fractie, een
nadere toelichting op de doelstelling van het Cybercrime Verdrag om een zekere
ondergrens te bereiken in de harmonisatie van opsporingsbevoegdheden, nodig
om in een elektronische omgeving opsporing van strafbare feiten te kunnen
verrichten. Voor een adequate opsporing van computercriminaliteit zijn enerzijds
algemene strafvorderlijke bevoegdheden nodig, zoals de bevoegdheid
tot het betreden van plaatsen en het inbeslagnemen van voorwerpen, maar anderzijds
ook specifieke bevoegdheden zoals de bevoegdheid tot onderzoek in computersystemen
en computernetwerken. Omdat het Cybercrime Verdrag in algemene zin ten doel
heeft om de mogelijkheden tot bestrijding van computercriminaliteit te vergroten
en de onderlinge samenwerking tussen aangesloten staten daarbij onontbeerlijk
is, is het wenselijk dat alle aangesloten lidstaten in ieder geval over dergelijke
bevoegdheden beschikken. Het Verdrag voorziet daarom in een aanduiding van
de bevoegdheden waarover de betrokken staten in ieder geval dienen te beschikken.
De meeste van de in het Verdrag opgenomen bevoegdheden zijn in de Nederlandse
wetgeving al eerder ingevoerd, zoals bij de inwerkingtreding in 1993 van de
wet Computercriminaliteit (Stb. 1993, 33).Internationale rechtshulpDe leden van de CDA-fractie wezen op het feit dat bij de voorbereiding
van het Verdrag geen overeenstemming kon worden bereikt over de instelling
van een gemeenschappelijke opsporingsbevoegdheid in internationale elektronische
communicatienetwerken, en zij vroegen wat dan de meerwaarde van het Verdrag
is, nu men hier zal moeten terugvallen op de traditionele internationale rechtshulp.De meerwaarde van het Verdrag is ten eerste gelegen in het feit dat de
«traditionele» rechtshulp voor onderwerpen die onder de werking
van het Verdrag vallen, wordt aangevuld met belangrijke nieuwe bevoegdheden
en snel uitvoerbare procedures waardoor de beschikbaarheid van elektronisch
bewijsmateriaal ten behoeve van de verzoekende staat in belangrijke mate kan
worden verhoogd; ik verwijs naar de artikelen 25 en verder van het Verdrag,
waarin bijvoorbeeld de informatieverstrekking op eigen initiatief, de zogenaamde
spoedbewaring van opgeslagen computergegevens en de spoedverstrekking van
vastgelegde verkeersgegevens zijn geregeld.Ten tweede is de meerwaarde van het Verdrag dat nu voor twee situaties
wél is vastgelegd dat een staat zich zonder toestemming van de andere
staat toegang mag verschaffen tot computergegevens die zich bevinden in een
andere staat:– Een staat mag zich toegang verschaffen tot opgeslagen publiekelijk
toegankelijke (open bron) computergegevens, ongeacht waar deze zich in geografische
zin bevinden (artikel 32, onderdeel a, van het Verdrag); en– Een staat mag zich via een computersysteem dat zich op zijn grondgebied
bevindt, toegang verschaffen tot of de beschikking krijgen over opgeslagen
computergegevens die zich in een andere staat bevinden, indien de rechtmatige
en vrijwillige instemming wordt verkregen van de persoon die gerechtigd is
de gegevens via dat computersysteem aan die staat te verstrekken (artikel
32, onderdeel b, van het Verdrag).Of er mogelijkheden zijn het Verdrag op dit punt aan te vullen met verdergaande
bevoegdheden, zal moeten worden bezien bij gelegenheid van het periodieke
beraad dat in artikel 46 van het Verdrag is voorzien. Vooralsnog acht ik het
echter van groot belang dat de thans in het Verdrag opgenomen bevoegdheden
goede aanknopingspunten bieden voor een krachtige en efficiënte internationale
samenwerking.De leden van de CDA-fractie vroegen of er voor Europol en Eurojust bij
de bestrijding van cybercrime een grotere rol wordt voorzien, indien het Verdrag
wordt geratificeerd door meer landen. Uit het Verdrag zelf volgt niet een
taak voor deze organisaties, zoals bijvoorbeeld wel het geval is voor Interpol
(artikel 27 van het Verdrag). De bevoegdheden van Europol en Eurojust vloeien
voort uit hun eigen regelingen; de daadwerkelijke inzet van beide organisaties
hangt met name af van het door de Raad van Ministers van de EU
vast te stellen werkprogramma. Maar gelet op het feit dat cybercrime tot het
mandaat van beide organisaties behoort, voor zover het gaat om grensoverschrijdende
georganiseerde criminaliteit, kan zonder meer aangenomen worden dat zij hun
werkzaamheden op dat punt beter en met meer effectiviteit zullen kunnen uitvoeren
naarmate meer landen bij het Cybercrime Verdrag zijn aangesloten.De koninkrijkspositieDe leden van de CDA-fractie vroegen of er inmiddels duidelijkheid is over
de vraag of de Nederlandse Antillen medegelding van het Cybercrime Verdrag
wensen. De regering van de Nederlandse Antillen heeft een eigen bevoegdheid
in dezen en beraadt zich nog over de wenselijkheid van medegelding. De goedkeuring
van het Verdrag als zodanig zal voor het gehele Koninkrijk gelden.Toelichting op de artikelen van het VerdragDe leden van de SP-fractie stelden dat zij in het verleden het Cybercrime
Verdrag hadden aangedragen als alternatief voor een bewaar- of vergaarplicht
voor telecomproviders; zij vroegen of ook de regering niet van mening is dat
«deze methode» (ik neem aan het zogenaamde bevriezingsbevel van
artikel 16 c.q. 29 van het Verdrag) meer proportioneel is voor wat betreft
de inbreuk op de persoonlijke levenssfeer dan de vergaarplicht.Tijdens het Algemeen Overleg van 1 december 2004, waarin onder andere
aan de orde was het ontwerp-kaderbesluit inzake de bewaring van telecommunicatiegegevens
(Kamerstukken II 2004–05, 23 490, nr. 355), heeft het lid van uw
Kamer, mevrouw Gerkens, gevraagd waarom de mogelijkheid van bevriezing van
gegevens, zoals voorzien in artikel 29 van het Cybercrime Verdrag, niet voldoende
was om te voorzien in de behoefte van de politie. Ik ben daarop ingegaan in
mijn brief van 14 februari 2005 (Kamerstukken II 2004–05, 23 490,
nr. 360, blz. 6). Ook in de Eerste Kamer is deze kwestie aan de orde gesteld,
waar de leden van de fracties van PvdA en CDA vragen hadden gesteld over de
proportionaliteit tussen doel en middel in relatie tot artikel 8 EVRM; ik
verwijs naar mijn brief van 6 april 2005 (Kamerstukken I 2004–05,
23 490, AM, blz. 10). Zoals ik daarin heb uiteengezet is de essentie
van de in het ontwerp-kaderbesluit voorziene bewaarplicht, dat er op het moment
van het bewaren van de gegevens geen wetenschap hoeft te bestaan van de later
op te sporen strafbare feiten. Daarin onderscheidt een bewaarplicht («retention»)
zich van een verplichting tot bevriezing («preservation»). De
doelstellingen van beide maatregelen verschillen dan ook zodanig, dat een
vergelijking van de proportionaliteit van beide maatregelen niet opgaat.ArtikelsgewijsArtikel 4De leden van de SP-fractie vroegen ons, in te gaan op het standpunt van
de organisatie Bits of Freedom, dat «de voorgestelde uitbreiding»
potentieel kan leiden tot een toename in de aangiften door consumenten met
slecht beveiligde Pc's. Naar ik aanneem heeft deze vraag betrekking op artikel
2 van het Verdrag, dat handelt over het verbod van wederrechtelijke toegang
tot computersystemen, en wordt met «de voorgestelde uitbreiding»
gedoeld op de wijziging van het verbod van computervredebreuk (hacken) in artikel 138a Wetboek van Strafrecht, zoals voorgesteld
in de tweede nota van wijziging bij het wetsvoorstel Computercriminaliteit-II
(Kamerstukken II 2004–05, 26 671, nr. 7, onderdeel 2, toegelicht op blz. 31 en 32). Graag ga ik daarop in. Artikel 2 van het Verdrag
biedt de verdragsluitende partijen de mogelijkheid om hetzij een algemeen
verbod van computervredebreuk in te stellen, hetzij een verbod waarbij aanvullende
eisen aan de strafbaarheid van computervredebreuk worden gesteld, in die zin
dat een staat mag bepalen dat computervredebreuk slechts strafbaar is als
het feit wordt gepleegd (1) door een beveiligingsmaatregel te doorbreken,
(2) met het oogmerk om computergegevens te verkrijgen of (3) met een andere
«oneerlijke bedoeling» («dishonest intent»). Het thans geldende artikel 138a Sr kent dergelijke aanvullende
eisen. Maar er moet ook rekening worden gehouden met artikel 2 van het Kaderbesluit
2005/222/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 over aanvallen op informatiesystemen
(PbEG L 69 van 16/03/2005, blz. 67–71). Ook dat artikel schrijft voor
dat maatregelen worden getroffen om opzettelijke onrechtmatige toegang tot
een informatiesysteem of enig onderdeel daarvan strafbaar te stellen. Maar
het Kaderbesluit laat niet dezelfde vrijheid aan de lidstaten bij de inrichting
van de strafbepaling als het Cybercrime Verdrag. Artikel 2 van het Kaderbesluit
laat de lidstaten immers slechts de keuze tussen een algehele strafbaarstelling
zonder enige beperking en een strafbaarstelling waarbij alleen de beperking
wordt aangebracht dat het feit dient plaats te vinden door een doorbreking
van een beveiliging. Deze laatste modaliteit acht ik – zoals uiteengezet
in de toelichting op de tweede nota van wijziging bij het wetsvoorstel Computercriminaliteit-II
(zie vindplaats hierboven) – ongewenst, omdat daarmee de strafrechtelijke
bescherming tegen computervredebreuk zou worden verminderd ten opzichte van
het huidige artikel 138a Sr, waarin naast de doorbreking van een beveiliging
ook andere elementen worden genoemd die kunnen leiden tot strafbaarheid van
computervredebreuk, namelijk een technische ingreep, valse signalen, een valse
sleutel of het aannemen van een valse hoedanigheid. De in de nota van wijziging
bij Computercriminaliteit-II gekozen oplossing houdt in, dat deze elementen
gehandhaafd blijven, zij het als voorbeelden van gevallen waarin wordt «binnengedrongen»
in een geautomatiseerd werk. Daarmee wordt voor de jurisprudentie ruimte geschapen
om ook andere methoden waarmee toegang wordt verworven, als binnendringen
aan te merken. Ik verwacht evenwel niet dat dit een substantiële toename
van aangiften van computervredebreuk tot gevolg zal hebben.Artikel 5De leden van de SP-fractie vroegen de regering naar de mogelijkheid om
het Cybercrime Verdrag te koppelen aan een beperking van spam die via het Internet verspreid wordt. Zoals in de memorie van
toelichting is uiteengezet (Kamerstukken II 2004–05, 30036, nr. 3, blz.
18), zagen de verdragspartijen geen aanleiding voor een zelfstandige strafbaarstelling
van spam als zodanig. Artikel 5 van het Verdrag
betreft het verbod om opzettelijk en wederrechtelijk de werking van een computersysteem
te belemmeren. Indien degene die spam verstuurt
de opzet heeft (wat ook de gedaante kan aannemen van zgn. voorwaardelijk opzet,
dat wil zeggen dat de betrokkene de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat
het bewuste gevolg zou intreden) om daarmee de werking van een computersysteem
te belemmeren, komt dit artikel vanzelfsprekend weer wel in beeld. In het
wetsvoorstel Computercriminaliteit-II wordt een nieuw artikel 138b Sr voorgesteld
waarmee strafbaar wordt degene die opzettelijk en wederrechtelijk de toegang
tot of het gebruik van een geautomatiseerd werk belemmert door daaraan gegevens
aan te bieden of toe te zenden. De tekst van artikel 5 van het Verdrag spreekt
in zijn Engelse tekst over «serious hindering» van het functioneren
van een computersysteem en artikel 3 van het hiervoor aangeduide Kaderbesluit
spreekt over «het ernstig hinderen of het onderbreken van de werking
van een informatiesysteem». Het moet dus gaan om ernstige vormen van
hinder voor de gebruiker. Gedacht kan worden aan het toezenden
van gegevens aan een computer(systeem) in een zodanige vorm of omvang of met
een zodanige frequentie dat dit een significant nadelig effect heeft op de
mogelijkheid van de eigenaar of gebruiker om de computer (of het computersysteem)
te gebruiken of te communiceren met andere systemen. Ik verwijs verder naar
de toelichting bij de tweede nota van wijziging bij het wetsvoorstel Computercriminaliteit-II,
waarin op deze materie nader is ingegaan (Kamerstukken II 2004–05, 26 671,
nr. 7, blz. 33 en 34).De leden van de SP-fractie hebben ook nog gevraagd of er op het gebied
van spyware maatregelen kunnen worden getroffen
met gebruikmaking van het Cybercrime Verdrag. Deze vraag beantwoord ik bevestigend.
Weliswaar bestaan er tussen de diverse vormen van spyware verschillen in verschijningsvorm, werking en dergelijke, maar in
de meeste gevallen zal het installeren of versturen van spyware gepaard gaan met overtreding van een of meer van de specifiek
op computercriminaliteit toegesneden artikelen van het Wetboek van Strafrecht,
zoals gewijzigd met inachtneming van het Cybercrime Verdrag. Te wijzen valt
op het verbod van computervredebreuk (artikel 138a Sr), het hierboven vermelde
(nieuwe) verbod van artikel 138 Sr; het aftap- en opneemverbod van gegevens
zoals voorzien in het voorgestelde nieuwe artikel 139c Sr en het verbod van
artikel 350a Sr om gegevens te veranderen, te wissen, onbruikbaar of ontoegankelijk
te maken dan wel daaraan andere gegevens toe te voegen. In de toelichting
op de tweede nota van wijziging bij het wetsvoorstel Computercriminaliteit-II
(Kamerstukken II 2004–05, 26 671, nr. 7, blz. 38 en 39) is aangegeven
waarom dit laatste element (het toevoegen van gegevens) strafbaar dient te
blijven met het oog op de strafbaarheid van het opzettelijk en wederrechtelijk
(bijvoorbeeld zonder toestemming van de geadresseerde) meezenden van (verborgen)
gegevens over de e-mail.De leden van de fractie van de ChristenUnie vroegen of nader kan worden
toegelicht waarom het versturen van spam niet
zelfstandig strafbaar wordt gesteld, gelet op het feit dat spam in veel gevallen toch ernstige hinder kan veroorzaken. Zoals
hiervoor uiteengezet zal het toezenden van spam,
indien er sprake is van «ernstige hinder» voor de gebruiker, wel
degelijk strafrechtelijk relevant kunnen zijn, bijvoorbeeld indien gegevens
worden toegezonden in een zodanige vorm of omvang of met een zodanige frequentie
dat dit een significant nadelig effect heeft op de mogelijkheid om de computer
of het computersyteem te gebruiken of te communiceren met andere systemen.
Het enkele toezenden van ongevraagde e-mail, indien het niet de hiervoor bedoelde
effecten heeft, wordt niet strafbaar gesteld te worden, zoals ook eerder is
uiteengezet in het kader van de Aanpassingswet richtlijn inzake elektronische
handel (28 197) en bij de wijziging van de Telecommunicatiewet (28 815).Artikel 9De leden van de fractie van de ChristenUnie merkten op dat in de toelichting
op dit artikel vermeld was dat deze bepaling ook strafbaar stelt het als maatschappelijk
aanvaardbaar voorstellen van kinderpornografie en aanverwante zaken, maar
dat zij dié strekking van het artikel niet zo gemakkelijk in het artikel
zelf konden terugvinden, hoewel zij zich de wenselijkheid daarvan als zodanig
goed konden voorstellen. Graag licht ik dit punt nog eens toe. De strafbaarstelling
van de verschillende in artikel 9 vermelde gedragingen strekt primair tot
bescherming van minderjarigen tegen misbruik. Kinderpornografie wordt in artikel
9, tweede lid, onderdeel a, van het Verdrag immers omschreven als pornografisch
materiaal dat visueel een minderjarige uitbeeldt, die betrokken is bij expliciet
seksuele handelingen. Maar onderdeel c van dat artikellid bepaalt dat ook realistische afbeeldingen, voorstellende
een minderjarige die betrokken is bij expliciet seksuele handelingen, als
kinderpornografie worden aangemerkt. En onderdeel b maakt duidelijk dat het
ook kan gaan om de uitbeelding van iemand met het voorkomen
van een minderjarige. In beide gevallen staat niet de bescherming
van individuele minderjarigen tegen misbruik voorop, maar de bescherming van
minderjarigen in het algemeen tegen de vervaardiging en verspreiding van kinderpornografisch
materiaal: in beide gevallen is de betrokkenheid van kinderen bij de vervaardiging
van dergelijk materiaal niet relevant. Ik verwijs ook naar de brief van 23 december
1999 van de toenmalige Minister van Justitie aan de Tweede Kamer, waarin hij
inging op de betekenis van het betrokken verdragsartikel voor de Nederlandse
wetgeving (Kamerstukken II 1999–2000, 23 530, nr. 40, blz. 4–5).
Inmiddels is in het kader van de partiële wijziging van de zedelijkheidswetgeving
artikel 240b van het Wetboek van Strafrecht in overeenstemming gebracht met
artikel 9 van het Verdrag (Wet van 13 juli 2002, Stb. 388), waardoor
het sindsdien niet meer noodzakelijk is dat wordt bewezen dat een echt kind
bij de vervaardiging van kinderpornografie is betrokken; bij de totstandkoming
van het desbetreffende wetsvoorstel werd wel de term «virtuele kinderporno»
gebruikt. Ik moge verwijzen naar de passages in de wetsgeschiedenis die daarop
betrekking hebben (Kamerstukken II 2000/01, 27 745, nr. 3, blz. 4–5,
idem 2001/02, nr. 6, blz. 8, 11 en 15).De leden van de fractie van de ChristenUnie vroegen in dit verband ook,
of de in het Verdrag opgenomen leeftijdsgrens van 18 jaar een wijziging of
verduidelijking brengt van de grenzen die totdusver in Nederland worden gehanteerd.
In het kader van de hiervoor gememoreerde partiële wijziging van de zedelijkheidswetgeving
is óók de leeftijdsgrens in overeenstemming gebracht met het
(toen nog: concept-) Verdrag, zodat voor kinderpornografie ook naar Nederlands
recht sinds 2002 reeds een leeftijdsgrens van 18 jaar geldt. Naar ik meen
kan voor de in dit kader nog gestelde vragen worden verwezen naar de totstandkoming
van de bedoelde wetswijziging.Artikelen 29 en 30De leden van de SP-fractie vroegen naar aanleiding van de introductie
van het zogenaamde bevriezingsbevel, aan te geven welke informatie kan leiden
tot zo'n bevriezingsbevel. Deze leden meenden dat er toch bepaalde aanwijzingen
zullen moeten zijn alvorens aan een telecomprovider opgedragen kan worden
om dataverkeergegevens te bevriezen.Inderdaad moeten er bepaalde aanwijzigingen zijn voordat de bevoegdheid,
die door middel van het Wetsvoorstel Computercriminaliteit-II in het Wetboek
van Strafvordering zal worden ingevoegd als artikel 126ni, mag worden toegepast.
De bevoegdheidstoepassing is gebonden aan beperkingen en voorwaarden, die
naar aanleiding van de uitgebrachte adviezen nog zijn aangescherpt. De bevriezingsbevoegdheid
(dat wil zeggen: de bevoegdheid te vorderen dat bepaalde gegevens worden bewaard
en beschikbaar gehouden) mag op grond van het voorgestelde artikel 126ni Sv
alleen worden toegepast indien er een verdenking van een misdrijf bestaat,
en dan nog wel van een misdrijf als omschreven in artikel 67, eerste lid,
Sv, dat gezien zijn aard of de samenhang met andere door de verdachte begane
misdrijven een ernstige inbreuk op de rechtsorde oplevert. Een extra voorwaarde
is, dat de vordering tot het bewaren en beschikbaar houden van gegevens slechts
mag worden gedaan indien het belang van het onderzoek dat dringend vordert.
Zoals in de toelichting op de desbetreffende bevoegdheid is vermeld, (Kamerstukken
II, 2004–05, 26 671, nr. 7, blz. 45) mag geen onevenredige inspanning
worden verlangd van degene tot wie de vordering is gericht. Dit alles maakt
ook duidelijk dat niet zomaar tot iedereen de vordering kan worden gedaan om bepaalde gegevens te bewaren. In het door de vragenstellers genoemde
geval waarin gegevens kennelijk voor een ieder toegankelijk zijn via internet,
zijn de gegevens dus ook toegankelijk voor de politie zelf. Gelet op de eisen
van proportionaliteit, subsidiariteit en effectiviteit die hier vanzelfsprekend
in acht genomen moeten worden, zal in zo'n geval dus niet van een willekeurige
internetter gevorderd kunnen worden dat hij de betrokken gegevens «bewaart
en beschikbaar houdt», nog daargelaten de vraag of die persoon wel beschikt
over veilige opslagmogelijkheden.Deze leden vroegen ook nog, op welke wijze de opdracht tot bevriezing
zal worden doorgegeven, mede met het oog op het voorkomen van fouten. Dit
is inderdaad een belangrijk punt. Tussen het openbaar ministerie, de politie
en degene van wie bevriezing van de gegevens wordt gevorderd, zullen praktische
afspraken gemaakt moeten worden om fouten zoveel mogelijk te voorkomen. De
vordering mag mondeling (met een latere schriftelijke bevestiging) of schriftelijk
worden gedaan. In beide gevallen zal ervoor gezorgd moeten worden dat de vordering
terecht komt bij de bevoegde instantie én dat daarover geen verdere
bekendheid ontstaat dan nodig is voor de uitvoering van de vordering.Deze leden vroegen nog, waarom ervoor is gekozen om deze ingrijpende bevoegdheid
te leggen bij de hulpofficier van justitie. Hier is kennelijk sprake van een
misverstand. Naar aanleiding van de uitgebrachte adviezen is de onderhavige
regeling ingrijpend herzien, onder meer ten aanzien van de bevoegde autoriteit.
De bevoegdheid komt niet toe – zoals oorspronkelijk voorzien –
aan de hulpofficier van justitie, maar aan de officier van justitie. Ook op
andere punten, zoals door deze leden hier aan de orde gesteld, is de regeling
herzien of van een nadere toelichting voorzien, onder meer naar aanleiding
van het commentaar van de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak en de Nederlandse
Orde van Advocaten.Deze leden vroegen tenslotte in te gaan op de vraag, welke informatie
als gevolg van dit wetsvoorstel (bedoeld zal niet zijn het wetsvoorstel tot
goedkeuring van het Cybercrime Verdrag maar het wetsvoorstel Computercriminaliteit-II)
bevroren kan worden. Een inhoudelijke aanduiding van de aard van de informatie
kan in algemene zin echter niet worden gegeven. Het moet in ieder geval gaan
om gegevens die zijn opgeslagen in een geautomatiseerd werk en waarvan redelijkerwijs
kan worden aangenomen dat zij in het bijzonder vatbaar zijn voor verlies of
wijziging, de zogenaamde vluchtige gegevens. In de toelichting op de betrokken
wetsbepaling (Kamerstukken II 2004–05, 26 671, nr. 7, blz. 44)
is het voorbeeld gegeven van een situatie waarin bij een schietincident met
slachtoffers veel mogelijke betrokkenen op de plaats van het incident aanwezig
waren en gegevens over deze betrokkenen wellicht beschikbaar zijn omdat zij
in de buurt van het incident elektronische handelingen hebben verricht of
gebruik van mobiele telecommunicatie hebben gemaakt. Denkbaar is dan dat gevorderd
wordt om de zogenaamde «paalgegevens» van de mobiele telefonie
tijdelijk te bewaren, evenals gegevens over elektronisch betaalverkeer dat
in de buurt is verricht, teneinde de mogelijkheid te behouden om zonodig op
die wijze getuigen en andere betrokkenen te kunnen achterhalen. Van belang
is hierbij ook weer dat de eisen van proportionaliteit, subsidiariteit en
effectiviteit in het oog worden gehouden.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30036-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl