Wegenverkeerswet 1994; wijziging ivm invordering rijbewijzen en ontzegging rijbevoegdheid; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19971998-24112, nr. 239c

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

05-05-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

24112 nr. 239c

28-04-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24112Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 112Wijziging van de Wegenverkeerswet 1994 (verhoging van de maximumstraffen
voor ernstige vormen van roekeloos rijgedrag en verbetering van de regelingen
inzake de invordering en inhouding van rijbewijzen en inzake de bijkomende
straf van ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen)nr. 239cMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 28 april 1998Met belangstelling hebben ondergetekende en de Minister van Verkeer en
Waterstaat kennisgenomen van het voorlopig verslag bij onderhavig wetsvoorstel.
Hierbij bied ik u mede namens mijn ambtgenoot de memorie van antwoord aan.
Wij zijn de vaste commissie voor Justitie erkentelijk voor de snelle vaststelling
van het verslag. Gelet op het belang van de voorstellen voor de verkeershandhaving
hopen wij dat de parlementaire behandeling spoedig kan worden afgerond.De aan het woord zijnde leden van de CDA-fractie vragen hoeveel feiten
de afgelopen drie jaren zijn gepleegd waarop de aangescherpte regeling van
het wetsvoorstel van toepassing zou zijn geweest? In hoeveel van de gevallen
heeft de rechter vervolgens tot ontzegging van de rijbevoegdheid besloten?Wij nemen aan dat deze leden doelen op het voorstel om bij overschrijding
van de maximumsnelheid met vijftig kilometer of meer in geval van staandehouding
van de bestuurder de verplichte invordering van het rijbewijs door de politie
in te voeren. De door deze leden gevraagde cijfers zijn slechts bij benadering
te geven, aangezien het beschikbare registratiesysteem (Rapsody) van iets
andere categorieën uitgaat. Bovendien kunnen aan dit systeem onnauwkeurigheden
kleven, die ertoe nopen de cijfers met enige voorzichtigheid te behandelen.
Over 1997 zijn nog geen cijfers bekend. Het aantal snelheidsovertredingen
van 51 kilometer per uur en hoger – het wetsvoorstel gaat uit van een
grens van 50 kilometer – dat met een transactie van het OM is afgedaan,
was in de jaren 1994 tot en met 1996 achtereenvolgens 6333, 6784 en 11339.
Daarnaast zijn in die jaren 19294, 17388 en 15315 snelheidsovertredingen door
de kantonrechter afgedaan. Daarvan is echter niet bekend met hoeveel kilometer
per uur de maximumsnelheid werd overtreden. Volgens het OM-beleid wordt in
geval van een eerste overtreding de zaak pas bij een snelheidsoverschrijding
van 71 kilometer of meer bij de rechter aangebracht. In geval van recidive
daarentegen wordt reeds bij een overschrijding met 31 kilometer of meer gedagvaard.
In hoeveel van al deze gevallen de aangescherpte regeling van de invordering
van toepassing zou zijn geweest is al met al slechts schattenderwijs
aan te geven. Uitgaande van een percentage staandehoudingen van ongeveer 5
procent zou het gaan om ten minste 1223 gevallen (317 + 339 + 567);
hierbij zijn de afdoeningen door de rechter vanwege de onbekendheid met de
mate van snelheidsoverschrijding niet meegerekend. Wat deze laatste categorie
betreft kan in antwoord op de vraag van de leden van het CDA nog wel worden
meegedeeld dat de rechter in achtereenvolgens 4752, 4690 en 4124 zaken een
(al dan niet onvoorwaardelijke) ontzegging van de rijbevoegdheid heeft opgelegd,
maar – het zij nogmaals benadrukt – hieronder zijn ook zaken beneden
de vijftig-kilometergrens en buiten geval van staandehouding.Deze leden vragen verder welke resultaten de regering van de voorgestelde
regeling verwacht? Zijn die op het punt van de naleving te kwantificeren?
Van een lik-op-stuk-aanpak – waartoe zeker ook de onmiddellijke invordering
van het rijbewijs bij staandehouding kan worden gerekend – mag in het
algemeen een grote preventieve werking worden verwacht. Hoe groot precies
de bijdrage van de verplichte invordering bij 50-kilometer-snelheidsoverschrijding
aan de handhaving van de snelheidslimieten zal zijn, lijkt echter moeilijk
te kwantificeren, afgezien van de hierboven genoemde aantallen zaken waarop
die maatregel van toepassing zou zijn geweest. In het algemeen geldt dat een
effectieve verkeershandhaving berust op een gerichte inzet – in een
weloverwogen mix – van de verschillende handhavingsinstrumenten. Daartoe
behoort zeker ook een goede voorlichting. Het is ons voornemen de invoering
van de onderhavige wet gepaard te laten gaan met een voorlichtingscampagne.Deze leden vragen de regering voorts om een nadere toelichting op de redenering
op grond waarvan zij de aanvankelijk voorgestelde administratieve sanctie
van inhouding van het rijbewijs wel in overeenstemming achtte met artikel
6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden (EVRM). Zoals wij in de nota naar aanleiding van het
nader verslag hebben uiteengezet (zie kamerstukken II 1996/97, 24 112,
nr. 9, par. 1.3) berust deze redenering op het standpunt dat noch uit het
EVRM noch uit de jurisprudentie van het Europese Hof voor de rechten van de
mens kan worden afgeleid dat het de wetgever verboden zou zijn om –
voor het geval de rechter vaststelt (volgens de geldende bewijsregels en met
inachtneming van de onschuldpresumptie) dat een strafbaar feit is gepleegd –
de rechter voor te schrijven om een bepaalde sanctie of een sanctie van een
bepaalde minimumzwaarte op te leggen, mits de wettelijk voorgeschreven sanctie
evenredig is aan de ernst van dat feit. Integendeel, het feit dat verschillende
landen van de Raad van Europa sanctiestelsels kennen met wettelijke minimumsancties
wijst er onzes inziens op dat de wetgever op dit punt wèl een zekere
vrijheid heeft. Ook het artikel van J. Simmelink en K. van Tuyn, waarnaar
de leden van de PvdA-fractie verwijzen, heeft ons niet van de onjuistheid
van ons standpunt kunnen overtuigen. Met hun stelling dat het voorstel in
strijd was met artikel 6 EVRM omdat betrokkene niet de gelegenheid werd geboden
om de sanctie voorafgaande aan de tenuitvoerlegging door een rechter te laten
toetsen, zijn wij het namelijk om twee redenen niet eens. Ten eerste bood
het voorstel de mogelijkheid om reeds tegen de invordering door de politie
(voorafgaand aan de oplegging van de administratieve sanctie) administriefberoep
in te stellen op de officier van justitie en hangende dit beroep een voorlopige
voorziening te vragen bij de bestuursrechter (art. 8:81 Awb). Daarbij gold –
anders dan genoemde schrijvers in het voorstel meenden te lezen – dat
de bestuursrechter zelfstandig het bewijs en de strafbaarheid van feit en
dader kon beoordelen. Ten tweede is het niet zo dat de onschuldpresumptie
van artikel 6, tweede lid, EVRM iedere executiemaatregel voorafgaand aan een
onherroepelijk oordeel van de rechter verbiedt (vgl. Europese Commissie voor
de rechten van de mens 6 maart 1989, nr. 12693/87 (Källander),
BNB 1997/5, en HR 9 oktober 1996, BNB 1997/6 m.nt. M.W.C. Feteris).Een en ander laat uiteraard onverlet dat men – zoals een meerderheid
in de Tweede Kamer – van oordeel kan zijn dat het voorgestelde niet
goed paste binnen de Nederlandse traditie en de uitgangspunten van ons strafstelsel.De leden van de CDA-fractie vragen of bovenbedoelde redenering een ander
licht werpt op de afwijzing van een puntenstelsel door de regering. Wij menen
dat dit geenszins het geval is aangezien de afwijzing van het puntenstelsel
geen verband hield met het EVRM maar was gebaseerd op andere redenen, gelegen
in de fraudegevoeligheid van zo'n systeem en in de onverenigbaarheid met het
bestaande stelsel van de Wet Mulder (zie onze brief van 7 maart 1995, kamerstukken
II 1994/95, 22 100, nr. 23).Volgens de aan het woord zijnde leden is het wetsvoorstel indertijd gepresenteerd
als een voorbeeld van verschuiving van strafrechtelijke naar bestuurlijke
handhaving. Kan dit na de aangebrachte wijzigingen nog worden volgehouden,
zo vragen zij. Wij geloven niet dat het wetsvoorstel ooit als zodanig is gepresenteerd.
De administratieve sanctie van inhouding van het rijbewijs is pas bij nota
van wijziging in het wetsvoorstel opgenomen, terwijl het wetsvoorstel ook
toen verschillende andere onderdelen bevatte die strafrechtelijk van aard
waren.Hierop aansluitend vragen deze leden of op dit moment nog andere verschuivingen
van het strafrecht naar het bestuursrecht in voorbereiding zijn. Er zijn thans
verschillende voorstellen in voorbereiding of reeds ingediend bij de Tweede
Kamer waarbij strafrechtelijke handhaving geheel of gedeeltelijk wordt vervangen
door bestuursrechtelijke handhaving (m.n. door middel van bestuurlijke boeten).
Afgezien van enkele kleinere voorstellen noemen wij wetsvoorstel 25 821
tot opneming in de Wet toezicht belegginginstellingen, de Wet toezicht effectenverkeer
1995, de Wet toezicht kredietwezen 1992, de Wet toezicht natura-uitvaartverzekeringsbedrijf,
de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993, de Wet inzake wisselkantoren, de
Wet melding zeggenschap in ter beurze genoteerde vennootschappen 1996 en de
Wet financiële betrekkingen buitenland 1994, van bepalingen betreffende
handhaving door middel van een dwangsom of een bestuurlijke boete en van bepalingen
betreffende de rechtsgang, wetsvoorstel 25 879 houdende de Arbeidsomstandighedenwet
1998 en een in voorbereiding zijnde wijziging van de warenwetgeving. Vermeldenswaard
is verder een voorgenomen wijziging van de wetgeving inzake de publiekrechtelijke
bedrijfsorganisatie, waarbij een verschuiving plaatsvindt van strafrecht naar
tuchtrecht.Voorts vroegen de leden van de CDA-fractie op welke wijze het voorstel
kan worden toegepast als de feiten worden begaan met een buitenlands rijbewijs.
Bestaat niet het risico – zo vroegen deze leden – dat de betrokkene
wegens «verlies» onmiddellijk een duplicaat rijbewijs aanvraagt?
Welke gevolgen heeft de ontwerp-overeenkomst over de ontzegging van de rijbevoegdheid
die bij de JBZ-raad van de Europese Unie aanhangig is, voor het onderwerp
van het wetsvoorstel? Hoe is een en ander thans in de andere EG-landen geregeld?De bepalingen in de Wegenverkeerswet 1994 betreffende de bevoegdheden
tot het vorderen van de overgifte van rijbewijzen, het invorderen van rijbewijzen
en het inhouden van rijbewijzen voorzien er expliciet in dat die bevoegdheden
ook kunnen worden uitgeoefend ten aanzien van buiten Nederland afgegeven rijbewijzen.
Voorts is de mogelijkheid tot het opleggen van een ontzegging van de rijbevoegdheid
niet beperkt tot houders van Nederlandse rijbewijzen of buiten Nederland afgegeven
rijbewijzen: ook aan bestuurders die in het geheel niet in het bezit zijn
van een rijbewijs, kan een ontzegging van de rijbevoegdheid worden opgelegd.Ten aanzien van de mogelijkheid dat de houder van een rijbewijs aan wie
een ontzegging wordt opgelegd, wegens «verlies» onmiddellijk een duplicaat rijbewijs aanvraagt, merken wij het volgende op. Zowel de
vordering tot overgifte en de feitelijke invordering van een rijbewijs door
de politie als de inhouding van rijbewijzen door het openbaar ministerie en
de oplegging van de bijkomende straf van ontzegging van de rijbevoegdheid
door de rechter wordt geregistreerd in het Centraal Rijbewijzen- en Bromfietscertificatenregister.
Indien de houder van een Nederlands rijbewijs, van wie in Nederland de overgifte
van het rijbewijs is gevorderd, wiens rijbewijs in Nederland is ingevorderd
of ingehouden, dan wel aan wie in Nederland een ontzegging van de rijbevoegdheid
is opgelegd, een vervangend Nederlands rijbewijs aanvraagt, vormen de genoemde,
in het register geregistreerde omstandigheden een beletsel voor afgifte van
een vervangend rijbewijs.Voor zover het gaat om buiten Nederland ingenomen Nederlandse rijbewijzen,
ligt dat in zoverre anders dat, zo lang het feit van het ingenomen zijn van
het rijbewijs in het buitenland in Nederland nog niet bekend is, de mogelijkheid
bestaat dat aan de betrokken rijbewijshouder een vervangend Nederlands rijbewijs
wordt afgegeven. Zodra echter het feit van het ingenomen zijn van het rijbewijs
in het buitenenland ter kennis van de Nederlandse autoriteiten komt –
in de praktijk gebeurt dit veelal doordat de autoriteiten van het betrokken
land het daar ingenomen rijbewijs terugzenden naar de Nederlandse autoriteiten –
kunnen tegen de betrokken rijbewijshouder maatregelen worden getroffen. Deze
maatregelen kunnen voor betrokkene ernstige gevolgen hebben. Ingevolge artikel
39 van het Reglement rijbewijzen dient bij de aanvraag van een vervangend
rijbewijs wegens vermissing of wegens het tenietgaan van het oorspronkelijke
rijbewijs, een verklaring te worden overgelegd waarin de omstandigheden waaronder
het rijbewijs verloren is geraakt of teniet is gegaan, door de aanvrager dienen
te zijn omschreven. Indien achteraf blijkt dat de aanvrager in het kader van
de aanvraag van het vervangende rijbewijs onjuiste informatie heeft verschaft,
kan in de eerste plaats tegen hem worden opgetreden ter zake van overtreding
van artikel 114 van de Wegenverkeerswet 1994 (het opzettelijk verschaffen
van onjuiste informatie ter verkrijging van een rijbewijs of een vervangend
rijbewijs) c.q. overtreding van artikel 225 van het Wetboek van Stafrecht
(valsheid in geschrift). Voorts wordt het vervangende rijbewijs, dat –
naar achteraf blijkt – is afgegeven op grond van door de houder verschafte
onjuiste informatie en dat niet zou zijn afgegeven indien de onjuistheid van
die gegevens ten tijde van de aanvraag bekend zou zijn geweest, op grond van
artikel 124, eerste lid, onderdeel a, van de Wegenverkeerswet 1994 ongeldig
verklaard. Aangezien het oorspronkelijk aan de houder afgegeven, beweerdelijk
vermiste, rijbewijs ingevolge artikel 123, eerste lid, onderdeel a, van de
Wegenverkeerswet 1994 door de afgifte van het vervangende rijbewijs zijn geldigheid
heeft verloren, betekent dit voor de betrokkene dat hij in het geheel geen
rijbewijs meer heeft.Houders van een buiten Nederland afgegeven rijbewijs, van wie in Nederland
de overgifte van dat rijbewijs is gevorderd, wier rijbewijs in Nederland is
ingevorderd of ingehouden, dan wel aan wie in Nederland een ontzegging van
de rijbevoegdheid is opgelegd, komen in Nederland uiteraard niet in aanmerking
voor een vervangend rijbewijs. In beginsel zouden zij echter, afhankelijk
van de wetgeving van het land van herkomst, in het land waar hun rijbewijs
is afgegeven, in aanmerking kunnen komen voor een vervangend rijbewijs.Zowel in Nederland alsook in de andere lidstaten van de Europese Unie
geldt met betrekking tot een opgelegde ontzegging van de rijbevoegdheid het
territorialiteitsbeginsel: een door een lidstaat opgelegde ontzegging van
de rijbevoegdheid geldt uitsluitend voor het grondgebied van de lidstaat waar
de ontzegging is opgelegd. De – op artikel K.3 van het Verdrag betreffende
de Europese Unie gebaseerde – ontwerp-overeenkomst betreffende de ontzegging
van de rijbevoegdheid beoogt te voorkomen dat bestuurders tegen wie in een
lidstaat een besluit tot ontzegging van de rijbevoegdheid is genomen,
zich aan de gevolgen van de ontzegging kunnen onttrekken wanneer zij de lidstaat
waar de ontzegging is opgelegd, verlaten. Daartoe voorziet de overeenkomst
erin dat de lidstaat waar het besluit tot ontzegging is genomen, van de opgelegde
ontzegging kennis geeft aan de lidstaat waar de persoon tegen wie het besluit
tot ontzegging is genomen, zijn gewone verblijfplaats heeft in de zin van
artikel 98 van richtlijn 91/439/EEG. De lidstaat van verblijf is verplicht
aan het in de staat van overtreding genomen besluit tot ontzegging uitvoering
te geven, doch is autonoom waar het gaat om de wijze waarop aan de tenuitvoerlegging
in de nationale wetgeving gestalte wordt gegeven.Waar het bij bedoelde ontwerp-overeenkomst uitsluitend gaat om de tenuitvoerlegging,
door de lidstaat van verblijf, van ontzeggingen van de rijbevoegdheid die
zijn opgelegd in de lidstaat van overtreding, voorziet artikel 8, vierde lid,
van Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 29
juli 1991 betreffende het rijbewijs (PbEG L 237) in de bevoegdheid van de
lidstaten van de Europese Unie om de afgifte van hun nationale rijbewijs te
weigeren aan een aanvrager tegen wie in een andere lidstaat een maatregel
inhoudende beperking, schorsing, intrekking of nietigverklaring van de rijbevoegdheid
is getroffen. In de Nederlandse wetgeving inzake rijbewijzen is aan deze in
de richtlijn voorziene bevoegdheid thans nog geen uitwerking gegeven. Het
ligt echter in de rede dat in het kader van de ter uitvoering van meerbedoelde
overeenkomst te treffen wettelijke voorzieningen tevens de in de Wegenverkeerswet
1994 voorziene regeling inzake de afgifte van rijbewijzen in dier voege wordt
aangevuld dat geen Nederlands rijbewijs wordt afgegeven aan een aanvrager
tegen wie in een andere lidstaat een maatregel inhoudende beperking, schorsing,
intrekking of nietigverklaring van de rijbevoegdheid is getroffen.Aangezien de in het wetsvoorstel 24 112 voorziene verbeteringen betrekking
hebben op de wijze van tenuitvoerlegging van de bijkomende straf van ontzegging
van de rijbevoegdheid, zullen zij, indien bedoelde overeenkomst en de ter
uitvoering daarvan in de Nederlandse wetgeving te treffen regeling ten aanzien
van de tenuitvoerlegging van in andere lidstaten opgelegde ontzeggingen van
de rijbevoegdheid van kracht zullen zijn geworden, ook hun doorwerking hebben
in de wijze waarop door andere lidstaten van de Europese Unie getroffen besluiten
tot het opleggen van ontzegging van de rijbevoegdheid in Nederland zullen
worden geëffectueerd. De in wetsvoorstel 24 112 voorziene –
procedurele – verbeteringen zijn op de mogelijkheid dat de bestuurder
aan wie een ontzegging van de rijbevoegdheid is opgelegd, wegens «vermissing»
een vervangend rijbewijs aanvraagt, niet van invloed in die zin dat zij de
genoemde mogelijkheid zouden doen toenemen.De vragenstellers vragen tot slot hoe een en ander thans in de andere
EG-landen is geregeld. Afgezien van hetgeen wij hierboven hebben opgemerkt
over de toepassing van maatregelen betreffende de rijbevoegdheid «over
de grenzen heen», beschikken wij niet over informatie over de wetgeving
in andere EG-landen specifiek met betrekking tot zaken als afgifte en intrekking
van rijbewijzen of verlies van rijbevoegdheid. Zoals echter uit het voorgaande
blijkt worden de wetgevingen op deze punten in EG-verband steeds verder geharmoniseerd
en op elkaar afgestemd.De leden van de PvdA-fractie vragen ons aan te geven waarom het opschrift
van het wetsvoorstel zoals blijkt uit het nader gewijzigd voorstel niet is
gewijzigd zoals het amendement op stuk nr. 12 beoogt. Wij zijn deze leden
erkentelijk voor hun opmerkzaamheid. Bij de vaststelling door de Tweede Kamer
van de eindtekst van het wetsvoorstel – overigens na de gebruikelijke
controle door ambtenaren van onze ministeries – is de door de leden
van de PvdA-fractie gesignaleerde wijziging helaas over het hoofd gezien.
Dit heeft echter geen onomkeerbare gevolgen. Het opschrift maakt
immers geen onderdeel uit van het zogenaamde lichaam van het wetsvoorstel,
zodat wijziging ervan te allen tijde mogelijk is, ook zonder nota van wijziging
en zelfs nog na aanvaarding van het wetsvoorstel door de Tweede Kamer (zie
de Aanwijzingen voor de regelgeving nr. 94 en de toelichting op nr. 226).
Inmiddels is dan ook door de griffie van uw Kamer, in overleg met ons, een
nota van verbetering uitgebracht. Het opschrift boven deze memorie van antwoord
is eveneens aangepast.De leden van de PvdA-fractie vragen ons aan te geven of en zoja, hoe wij
de bij de behandeling van het wetsvoorstel door de Tweede Kamer aanvaarde
moties zullen uitvoeren. Zij vragen daarbij in het bijzonder naar de uitvoering
van de moties onder nr. 13 en 14. Voordat wij dit per motie aangeven, wijzen
wij erop dat wij in de Tweede Kamer hebben toegezegd na twee jaar een evaluatie
te zullen geven van het sanctie-instrumentarium waarop het onderhavige wetsvoorstel
betrekking heeft, op basis waarvan dan kan worden bezien of aanscherpingen
van dat instrumentarium noodzakelijk zijn. Het ligt voor de hand in deze evaluatie
mede enkele van de in de moties neergelegde wensen te betrekken. Los daarvan
denken wij op de volgende wijze uitvoering te geven aan de moties.– Motie-Van Oven c.s. (stuk nr. 13; verzoek om te bevorderen dat
in gevallen waarin wordt overgegaan tot inhouding van het rijbewijs de strafzaak
wordt behandeld binnen één maand na het plegen van het strafbare
feit en de Tweede Kamer over de resultaten van die inspanningen binnen zes
maanden na inwerkingtreding van de wet te informeren): Ondergetekende zal
het Openbaar Ministerie vragen te bevorderen dat de bedoelde zaken zo snel
mogelijk ter zitting worden gebracht. Wel heeft zij bij de mondelinge behandeling
reeds aangegeven niet een bepaalde afdoeningstermijn te kunnen garanderen
aangezien de rechter bepaalt wanneer een zaak ter zitting komt. De heer Van
Oven heeft bij de behandeling gezegd zich hier terdege van bewust te zijn.
De Tweede Kamer zal over een en ander, conform de motie, worden geïnformeerd.– Motie-Van Oven en O.P.G. Vos (nr. 14; verzoek om opneming van
de ontzegging van de rijbevoegdheid als bijkomende straf in het Wetboek van
Strafrecht te overwegen): Het lijkt ons goed om, alvorens tot een dergelijke
wetswijziging over te gaan, de behoefte daaraan in de praktijk te peilen.
Daartoe heb ik aan het Openbaar Ministerie de vraag voorgelegd of in gevallen
van commune delicten zoals bedreiging, vernieling of bevrijding van gedetineerden,
waarbij wel een auto is gebruikt, maar op zichzelf geen verband bestaat tussen
het delict en de rijvaardigheid van de dader, de ontzegging van de rijbevoegdheid
als sanctie wordt gemist.– Motie-Van Oven en Biesheuvel (nr. 15; verzoek om te bevorderen
dat in de richtlijnen van het OM wordt vastgelegd dat in geval van excessieve
inbreuk op de verkeersveiligheid verbeurdverklaring van de auto wordt gevorderd,
in verband waarmee bij betrapping op heterdaad inbeslagneming behoort plaats
te vinden): Dit verzoek is voorwerp van overleg met het Openbaar Ministerie.
Ik heb tijdens de mondelinge behandeling echter aangegeven grote twijfels
te hebben over de effectiviteit van het voorstel, aangezien het Openbaar Ministerie
voor de oplegging van een verbeurdverklaring van de auto – vanzelfsprekend –
afhankelijk is van de rechter en de ervaring leert dat de rechter hierin uiterst
terughoudend is.– Motie-O.P.G. Vos c.s. (nr. 16; verzoek om de mogelijkheid te onderzoeken
om voorafgaand aan het behalen van het rijvaardigheidsbewijs in welke vorm
dan ook extra informatie aan te bieden over de strafrechtelijke gevolgen van
overtreding van de verkeersregels en de risico's van het gebruik van alcohol,
drugs of medicijnen in het verkeer): Over de bereidheid van de regering om
uitvoering te geven aan motie nr. 16, kan gezien hetgeen daaromtrent bij de
mondelinge behandeling van het wetsvoorstel is gesteld (Handelingen
TK 22 januari 1998, pag. 3587-3588), geen enkel misverstand bestaan.In eerste instantie is door de Minister van Verkeer en Waterstaat de bereidheid
uitgesproken om samen met het CBR te bekijken of er meer aandacht zou kunnen
worden besteed aan alcohol, drugs en medicijnen bij de eisen voor het theorie-examen.
Op de vraag van de indiener van de motie, of hij de toezegging van de minister
mag zien als een bevestiging dat zij bereid is, binnen de marge die de motie
biedt, iets te doen aan het door hem geconstateerde manco aan informatievoorziening
aan adspirant-rijbewijshouders ter zake van de risico's van het gebruik van
alcohol, drugs of medicijnen in het verkeer, heeft de minister nogmaals de
bereidheid uitgesproken om in overleg met CBR te bekijken hoe aan het onderwerp
alcohol, drugs en medicijnen meer aandacht kan worden besteed.– Motie-Dittrich c.s. (nr. 18; verzoek om voorstellen te doen om
excessieve snelheidsovertredingen (met 50 km/u of meer) in het gemotoriseerd
verkeer in de wet- en regelgeving tot misdrijf op te waarderen): Deze vraag
zal worden betrokken in bovenbedoeld evaluatie-onderzoek, waarbij onder andere
aan de orde zal zijn de vraag waar de grens moet worden gelegd (bij 50 km/u
of ergens anders).De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19971998-24112-239c.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl