Beleidsbrief Ontwikkelingssamenwerking; Brief van de Minister voor Ontwikkelingssamenwerking
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31250, nr. 18

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

10-06-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31250 nr. 18

03-06-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamBeleidsreactie op de gezamenlijke evaluatie gezondheid
Tanzania 1999–2006InleidingDe gezondheidssector in TanzaniaDe Nederlandse steun voor de Tanzaniaanse gezondheidssectorDe belangrijkste bevindingen en aanbevelingenConclusies
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 31250, nr. 18 b2Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 31250, nr. 18 b3Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31250Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 250Beleidsbrief Ontwikkelingssamenwerkingnr. 18BRIEF VAN DE MINISTER VOOR ONTWIKKELINGSSAMENWERKINGAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 3 juni 2008Met deze brief bied ik u hierbij aan het rapport «Joint external
evaluation of the health sector in Tanzania 1999–2006»1 en mijn beleidsreactie daarop. De evaluatie werd onder
gezamenlijke verantwoordelijkheid van donoren en de Tanzaniaanse overheid
uitgevoerd door een consortium van externe deskundigen met financiering van
Denemarken, Duitsland, Zwitserland en Nederland en is afgestemd met de Tanzaniaanse
ministeries van Financiën en Gezondheid.In de jaren negentig stagneerden de ontwikkelingen in de gezondheidssector
in Tanzania, de dienstverlening was ver beneden de maat, de infrastructuur
schoot te kort en er was nauwelijks samenwerking tussen de publieke sector
en private actoren. Het beschikbare budget was erg laag en de ondersteuning
door donoren was ongecoördineerd.In 1999 werd voor het eerst een gezamenlijke strategie voor de gezondheidssector
opgesteld en de afspraak gemaakt om samen te werken in het kader van een sectorale
benadering. Als manier van samenwerken is de sectorale benadering bij uitstek
geschikt om «ownership» en de voorspelbaarheid van de hulp te
vergroten. Ook ontstaat er meer ruimte voor een meer integrale en effectieve
aanpak van de structurele problemen. De evaluatie heeft in kaart gebracht
of deze manier van samenwerken van de Tanzaniaanse overheid met de ontwikkelingspartners
tot betere resultaten in de gezondheidssector leidt, welke maatregelen hebben
gewerkt en welke verbetering behoeven.Het goede nieuws van de evaluatie is dat mede dankzij onze ontwikkelingssamenwerking
de dienstverlening is verbeterd. De kindersterfte is met ruim 18% afgenomen
tot 112/1 000 in 2004/5. Het percentage chronisch ondervoede kinderen
is ook afgenomen van 44% tot 38% in 2004/5. Vooral met betrekking
tot malaria, HIV/AIDS, vitamine suppletie programma’s, medicijn voorziening,
properheid van de instellingen en ook de attitudes en capaciteiten van de
beschikbare gezondheidswerkers constateert de evaluatie vooruitgang.
Maar moedersterfte is onvoldoende verminderd. Om daar echt verbetering in
te brengen, is versterking van het hele gezondheidssysteem nodig.In de beleidsreactie op deze evaluatie ga ik nader in op de bevindingen
en aanbevelingen. Op basis van het door mij ingezette beleid ten aanzien van
de Millennium Ontwikkelingsdoelen 3 en 5 zal Nederland in de beleidsdialoog
met de Tanzaniaanse autoriteiten voorop zetten dat in het nationale gezondheidsbeleid
meer specifieke sturing en monitoring nodig is op doelstellingen en resultaten
die samenhangen met moedersterfte. Daarnaast blijft Nederland inzetten op
verbetering van dienstverlening op districtsniveau door het belang te benadrukken
van goede publiek private samenwerking, effectieve bescherming van toegang
van kwetsbare delen van de samenleving, exploratie van mogelijkheden om ziektekostenverzekeringen
te introduceren en vooral die mechanismen te ondersteunen die meer middelen
op districtsniveau beschikbaar maken.De minister voor Ontwikkelingssamenwerking,A. G. KoendersBeleidsreactie op de gezamenlijke evaluatie gezondheid
Tanzania 1999–2006InleidingTussen december 2006 en september 2007 vond een gezamenlijke externe evaluatie
plaats van de gezondheidsector in Tanzania over de periode 1999 tot 2006,
de Joint External Evaluation of the Health Sector in Tanzania (JEEHST). De evaluatie werd uitgevoerd door een consortium van externe
deskundigen met financiering van Denemarken, Duitsland, Zwitserland en Nederland,
en is afgestemd met de Tanzaniaanse ministeries van Financiën en Gezondheid.
De evaluatie was dus internationaal en de meest relevante actoren waren hierbij
betrokken.De evaluatie had tot doel om solide onderbouwd bewijsmateriaal te leveren
voor relevante en effectieve gezamenlijke ontwikkeling in de Tanzaniaanse
gezondheidssector. De evaluatie beoogde aan te tonen welke maatregelen «hebben
gewerkt» en «naar verwachting ook zullen werken», met de
bedoeling dat deze leerervaring zal worden meegenomen in de ontwikkeling van
het volgende strategische plan voor de gezondheidssector. (HSSP3 2009–2015).De gezondheidssector in TanzaniaIn de jaren negentig stagneerden de ontwikkelingen in de gezondheidssector
in Tanzania. De dienstverlening was ver beneden de maat, de infrastructuur
schoot zowel kwalitatief als kwantitatief te kort en er was nauwelijks samenwerking
tussen de publieke sector en private actoren (missieziekenhuizen, NGO’s
en private sector). Het beschikbare budget voor de gezondheidssector was erg
laag, rond de USD 3,50 per persoon per jaar. Ondersteuning door donoren was
ongecoördineerd.Geconfronteerd met deze problemen werd een proces gestart door de Tanzaniaanse
overheid en de ontwikkelingspartners om te bekijken op welke wijze de gezondheidssector
het best versterkt en ondersteund kon worden. Dit resulteerde in 1999 in een
eerste gezamenlijke strategie en de afspraak om samen te werken in het kader
van een Sectorale Benadering (SWAP). In de strategie waren verschillende hervormingen
opgenomen om de geïdentificeerde knelpunten op te lossen en daarmee bij
te dragen aan het behalen van doelstellingen in de Tanzaniaanse PRSP (nu Mkukuta)
en de MDG’s.Voortgang werd jaarlijks gezamenlijk beoordeeld in een «Joint Annual Health Review» (JAHR). De JEEHST was de
eerste externe evaluatie van het sectorprogramma.De Nederlandse steun voor de Tanzaniaanse gezondheidssectorDe Nederlandse ondersteuning aan de gezondheidssector richt zich op de
gehele sector, met een speciale focus op basisgezondheidszorg, Seksuele en
Reproductieve Gezondheid en Rechten (srgr) en het versterken van gezondheid(zorg)systemen.
Deze steun is vooral gericht op een toename en verbetering van de dienstverlening
op district niveau. De financiering loopt middels het «Health Basket Fund» (HBF). De aanpak onderschrijft het belang
van een goed functionerende gezondheidszorg om een breed scala aan ziektes
met geschikte dienstverlening het hoofd te kunnen bieden, zonder prioriteiten
zoals hiv/aids, tuberculose en malaria uit het oog te verliezen.De Tanzaniaanse gezondheidssector is complex en telt een grote diversiteit
aan actoren, ook van de kant van de donoren. Verbetering van harmonisatie
en «alignment», conform de afspraken
gemaakt in Parijs voor een meer effectieve hulp, is een speerpunt van het
beleid van Ambassade, ook in de gezondheidszorg waar Nederland een leidende
donor is. De Tanzaniaanse overheid en de meeste donoren hebben de «Joint Assistance Strategy Tanzania» (JAST)
ondertekend, waarbinnen het Tanzaniaanse beleid, zoals uiteengezet in de Mkukuta
(Tanzaniaanse PRSP) leidend is. In dit kader committeren donoren zich om zich
zodanig te organiseren dat fragmentatie verminderd wordt (harmonisatie) en
dat men maximaal nationale systemen gebruikt («alignment»). Daar waar de systemen van onvoldoende kwaliteit zijn, wordt
ondersteuning geboden om deze te verbeteren.De belangrijkste bevindingen en aanbevelingen1. De samenwerking tussen de Tanzaniaanse overheid en de ontwikkelingspartners
binnen een SWAP heeft de coherentie en consistentie van het sectorbeleid duidelijk
verbeterd. Dit heeft geresulteerd in meer financiering voor de sector, zowel
uit nationale middelen als van donoren. In vergelijking tot de gefragmenteerde
aanpak van voor 1999 is de SWAP een grote vooruitgang. Verdere verbeteringen
zijn mogelijk om de samenwerking en de dialoog verder te versterken. De evaluatie
beveelt aan om de SWAP als kader voor de samenwerking te handhaven en daarbinnen
verdere verbeteringen aan te brengen, hetgeen ik vanzelfsprekend van harte
ondersteun. Van 1999 tot 2006 zijn de publieke uitgaven voor gezondheid in
Tanzania meer dan verdrievoudigd van 143,6 miljoen USD tot 527,5 miljoen USD,
terwijl het aandeel van de Tanzaniaanse overheid hierin is gestegen tot meer
dan de helft. In 1999 droeg Tanzania zelf 46% bij en in 2006 was
deze 56%. Hoewel de financiële bijdrage van de Tanzaniaanse overheid
gedurende de afgelopen jaren is toegenomen tot zo’n 12% van de
overheidsbegroting, blijft deze nog achter bij internationale afspraken zoals
de Abuja verklaring van 2001 waarin Afrikaanse staatshoofden zich committeerden
om minstens 15% van de overheidsbegroting aan de gezondheidssector
te besteden. Ik acht het van belang dat wij de Tanzaniaanse overheid hierop
te blijven aanspreken. Een groeiend aandeel uit nationale middelen is immers
een duidelijk teken van nationale politieke steun en betrokkenheid.2. Gedurende de laatste jaren zijn «Global
Health Partnerships» (GHPs), met name het Global Fund to Fight
Aids, TB and Malaria en grote bilaterale programma’s (met name PEPFAR,
het HIV/AIDS programma van de VS) een toenemende rol gaan spelen. Hoewel deze
hebben bijgedragen aan het behalen van concrete resultaten gaat de planning
en uitvoering van activiteiten grotendeels via parallelle systemen. Deze prioritaire
(«verticale») programma’s, die voornamelijk buiten de SWAp
om opereren, plukken in eerste instantie het laaghangende fruit. Betere integratie
van de verticale programma’s is nodig om de winst die de SWAP heeft
opgeleverd te behouden. Nederland heeft binnen de bestuursorganen van de «Global Health Partnerships» waarbij wij betrokken
zijn, altijd sterk ingezet op aansluiting bij bestaande nationale processen
en systemen, en zal dat vanzelfsprekend blijven doen zolang dat nodig is.
Het stemt mij hoopvol dat ook deze programma’s meer en meer inzien dat
een geïntegreerde aanpak, waarbij het versterken van gezondheidssystemen
centraal staat, noodzakelijk is om ook duurzaam meer resultaten op «hun»
gebied te bereiken. Zo staat de 8ste ronde van het Global Fund voor HIV/AIDS,
Tuberculose en Malaria geheel in het teken van het versterken van gezondheidssytemen.
Ook stemt het mij enigszins positief dat in de politieke discussies, en in
onze dialoog, over de verlenging van PEPFAR juist gezondheidssystemen, en
vooral gezondheidspersoneel, zoveel aandacht krijgen. Uiteindelijk gaat het
uiteraard om de vertaling hiervan naar het landenniveau. Zo is
bij recent oriënterend donoroverleg in Dar Es Salaam, in het kader van
ons Health Insurance Fund (HIF), gebleken dat vertegenwoordigers van USAID
geïnteresseerd zijn in mogelijkheden om, in overleg met Tanzania, samen
te werken op het gebied van ziektekostenverzekering. Het is mijn inzet dat
ook dergelijke grote internationale en bilaterale programma’s bijdragen
aan het zo positief geëvalueerde «Health Basket
Fund» (HBF), waar in de volgende paragraaf op in gegaan zal
worden.3. De delegatie van taken en verantwoordelijkheden voor de dienstverlening
naar de lokale overheden is een belangrijke verworvenheid, en is waarschijnlijk
ook de belangrijkste factor die de dienstverlening op lokaal niveau heeft
verbeterd. Omdat tegelijkertijd ook financiële middelen beschikbaar zijn
gesteld aan lokale overheden, konden zij een werkelijk verschil maken. De
inzet van «Block Grants» voor de districten
door de Tanzaniaanse overheid, en het «Health Basket
Fund» met financiering van donoren, waaronder Nederland, is
daarbij zeer strategisch geweest. Het evaluatieteam slaagde er echter niet
in een volledig inzicht te krijgen in het deel van de gezondheidsuitgaven
dat daadwerkelijk naar lokaal niveau gaat. Het evaluatieteam stelt voor om
hiervoor een vast percentage, idee van een doel/target ingebracht door de
Nederlandse ambassade, in te stellen en de financiële systemen zodanig
te versterken dat allocaties en uitgaven op lokaal niveau goed getraceerd
kunnen worden. Dit is naar mijn mening een belangrijke aanbeveling. Juist
waar veel donoren overgaan op «hogere» hulpmodaliteiten als sector
budgetsteun en algemene begrotingssteun met het oog op maximale «alignment» is het belangrijk vertrouwen te hebben
in de duurzame financiering van het uitvoerend niveau en daar garanties voor
in te bouwen.4. Gedurende de evaluatieperiode zijn belangrijke resultaten bereikt:
de kindersterfte is van 1996 tot 2004 afgenomen van 137 tot 112 kinderen per
1000 levendgeborenen. Ook is er een verbetering van de voedingstoestand van
jonge kinderen: het percentage van chronisch ondervoede kinderen is verminderd
van 44% tot 38%. Desgevraagd geven Tanzanianen aan dat zij ervaren
dat de kwaliteit van de dienstverlening verbeterd is. Vooral met betrekking
tot malaria, HIV/AIDS, vitamine suppletie programma’s, medicijn voorziening,
properheid van de instellingen en ook de attitudes en capaciteiten van de
beschikbare gezondheidswerkers noteert de evaluatie verbetering. De behaalde
resultaten zijn alle relevant, zowel voor de MDGs als voor doelstellingen
die zijn opgenomen in de Tanzaniaanse strategie voor armoedebestrijding, de
MKUKUTA. Teleurstellend is echter dat ten aanzien van de gezondheid van moeders,
en de moeder- en zuigelingensterfte veel te weinig voortgang is geboekt. Wel
is er een toename geconstateerd van het aantal bevallingen dat onder deskundige
begeleiding plaatsvond. Deze bevindingen nopen ons tot reflectie. Het evaluatie
rapport legt een plausibel verband tussen de afgenomen kindersterfte en een
aantal gerichte («verticale») interventies als immunisatie, vitamine
A suppletie, distributie van bednetten voor malariapreventie, verbeterde diagnostiek
en behandeling van malaria en de betere beschikbaarheid van medicijnen, gepland
en geadministeerd in een sterk gedecentraliseerde omgeving. In de speciale
editie van de Lancet van april 20081 waarin de
voortgang ten aanzien van zuigelingen-, kinder- en moedersterfte wordt beschreven,
worden de succesfactoren van het afnemen van de kindersterfte in Tanzania
ook in direct verband gebracht met verbeteringen in het gezondheidssysteem:
de verdubbeling van het beschikbare overheidsbudget voor gezondheid, decentralisatie
en het «Health Basket Fund». Om verdere
verlaging van de kindersterfte te bereiken, en vooral om de sterfte van zuigelingen
en moeders naar beneden te brengen, is het dan ook nodig dat er geïnvesteerd
wordt in het versterken van het gezondheidssysteem als geheel. Verder noemt
het evaluatierapport ook dat de sectorplannen en activiteiten
minder duidelijk sturen op doelstellingen en resultaten die samenhangen met
moedersterfte, zorg tijdens de zwangerschap en bevalling, en family planning.
Ik ga er van uit dat het gebrek aan eenduidige aansturing op deze thema’s
ook een aannemelijke factor is geweest in de teleurstellende voortgang op
dit gebied. De evaluatie beveelt aan hier in de volgende fase meer prioriteit
aan te geven, en ik onderschrijf deze aanbeveling van harte. Op basis van
door mij ingezette intensivering voor het behalen van MDG’s 3 &
5 zal de Ambassade haar leidende rol onder donoren hiervoor ten volle benutten.
Wij zullen er bij onze Tanzaniaanse collega’s op aandringen dat dit
in het volgende Strategische Plan, dat momenteel geformuleerd wordt, duidelijk
doorklinkt. Investeren in goede dienstverlening voor seksuele en reproductieve
gezondheid is niet alleen noodzakelijk voor het behalen van Tanzaniaanse en
internationale ontwikkelingsdoelstellingen, maar ook voor de economische ontwikkeling
van Tanzania. Tanzania is er de laatste jaren in geslaagd om een redelijke
economische groei te bereiken en behouden, maar deze groei houdt de bevolkingsgroei
(gemiddeld krijgt een vrouw in Tanzania 5,8 kinderen) maar nauwelijks bij.5. Hoewel de evaluatie duidelijke verbeteringen heeft aangetoond
in de dienstverlening en enkele gezondheidsresultaten, zijn deze niet in gelijke
mate ten goede gekomen aan alle bevolkingsgroepen. Vooral arme mensen in afgelegen
rurale gebieden zijn moeilijk te bereiken. Dit heeft deels te maken met factoren
die buiten het mandaat van de gezondheidssector vallen, zoals geografische
isolatie en hoge transportkosten, waardoor arme mensen in rurale gebieden
minder toegang hebben tot diensten. Het evaluatierapport stelt echter dat
ook de respons binnen de gezondheidssector, bijvoorbeeld ten aanzien van personeelsbeleid
en de distributie van gezondheidswerkers, niet adequaat is geweest om toegang
van armen tot dienstverlening te bevorderen. Een aanvullende factor die toegang
van armen tot de dienstverlening heeft beperkt is de invoering van een eigen
bijdrage («user fees»). Het evaluatierapport
stelt dat «user fees» weliswaar hebben
bijgedragen aan een gevoel van «ownership»
bij de gebruikers, maar dat de beoogde inkomstengeneratie en kwaliteitsverbetering
tot onvoldoende resultaat voor de kansarmen hebben geleid. Omdat er tegelijkertijd
geen effectieve mechanismes waren om arme mensen vrij te stellen van «user fees» hebben deze in feite gewerkt als
een barrière. Het evaluatierapport beveelt aan om in de vervolgfase
veel meer aandacht te besteden aan een eerlijker verdeling («equity»), zowel in algemene zin als ten aanzien van
gender. Hierbij wordt gedacht aan meer effectieve vrijstelling voor kwetsbare
delen van de samenleving en innovatieve ideeën om gezondheidsverzekeringen
te introduceren. Bijvoorbeeld: gemiddeld doet slechts 10% van de huishoudens
mee aan het «Community Health Fund» (CHF)
in 72 van de 92 rurale district door vooruit te betalen («pre-payment scheme»). Lokale overheden vergeten vaak
de centrale overheidssubsidie aan dit CHF aan te vragen. Deelname en gebruik
van het CHF kan dus effectiever. De evaluatie adviseert niet om «user fees», die in 1993 zijn ingevoerd, op te heffen.
De Tanzaniaanse overheid overweegt dit vooralsnog ook niet. Wat mij betreft
behoort dit wel tot één van de opties, die besproken kan worden.
De discussies die op dit moment in Tanzania plaatsvinden over financiering
van de gezondheidszorg bieden goede aanknopingspunten om hier verder aan te
werken. Nederland is een actieve partner in deze discussies.6. Tenslotte benoemt het evaluatierapport nog een aantal belangrijke
systeem aandachtspunten. De SWAP biedt een goede basis en de eerste resultaten
zijn positief, maar het potentieel zal niet bereikt worden als niet een aantal
belangrijke hervormingen worden doorgevoerd die tot dusver onvoldoende aandacht
hebben gehad. De personeelscrisis is een belangrijk knelpunt waarop tot dusver
onvoldoende concrete acties zijn ondernomen. Tanzania zal niet
alleen veel meer gezondheidspersoneel moeten trainen, maar ook op effectievere
wijze moeten maken van het personeel dat er is. Met verbeteringen in de personeelsadministratie,
de distributie van personeel en gerichte prikkels («incentives»)is belangrijke winst te behalen. Samenwerking tussen de gezondheidssector
en andere relevante sectoren (water en sanitatie, transport, onderwijs etc.)
is voor verbetering vatbaar, evenals de samenwerking tussen de verschillende
niveaus in de sector (met name de verwijssystemen). Tenslotte is er nog onvoldoende
structurele voortgang bereikt ten aanzien van publiek private samenwerking.
Gezien de belangrijke rol van niet-publieke dienstverleners (missieziekenhuizen,
NGOs, private sector) is dit een gemiste kans met potentieel belangrijke implicaties
voor de effectiviteit van de dienstverlening in Tanzania. Niet verbazingwekkend
zijn al deze terreinen ook cruciaal voor het verbeteren van de resultaten
op gebied van moedersterfte: verbeterde zorg voor-, na- en tijdens de zwangerschap
is sterk afhankelijk van de beschikbaarheid van goed opgeleide gezondheidswerkers,
effectieve verwijssystemen en samenwerking (ook publiek en privaat) binnen
de sector en goede samenwerking met andere sectoren, zoals onderwijs, transport
etc. De Tanzaniaanse overheid heeft al gezegd dat zij de betrokkenheid van
niet-publieke actoren in de sector wil bevorderen. Dit zal moeten leiden tot
concrete afspraken en overeenkomsten tot afstemming en samenwerking in Publiek-Private
Partnerschappen. De eerste ervaringen worden hier nu mee opgedaan in een aantal
districten in Tanzania.ConclusiesHet Tanzaniaanse beleid is meer consistent en coherent, er is meer financiering
(ook intern) beschikbaar gekomen, de dienstverlening is verbeterd en de kindersterfte
is afgenomen. Dit zijn belangrijke constateringen van de evaluatie. We zijn
op de goede weg en er zijn mogelijkheden om vooral de gezondheid van arme
mensen te verbeteren.De sectorale benadering, zoals die in Tanzania toegepast wordt, heeft
een gunstige invloed op de kwaliteit van de dienstverlening op district niveau.
Er is belangrijke voortgang op de MDGs 1, 4 en 6 maar de voortgang op MDG5
is teleurstellend. Inzet op het versterken van het gehele systeem, zoals personele
zaken, inkoop en distributie van medicijnen, informatiebeheer, supervisie,
decentralisatie etc., is noodzakelijk.Het is de verwachting dat verbeterde gezondheidszorg, inclusief de grotere
ziekenhuizen, vooral moeder- en kindzorg rond de zwangerschap ten goede zal
komen. Hiermee zullen dan ook niet alleen de kindersterfte, maar ook de moeder-
en neonatale sterfte verder kunnen verminderen. Dit vraagt ook om specifieke
monitoring binnen de sectorplannen op doelstellingen en resultaten die samenhangen
met moedersterfte, zorg tijdens de zwangerschap en de bevalling en «family planning».De ongelijke verdeling van de gunstige resultaten baart zorgen. Deze tekortkomingen
zal ik dan ook benadrukken in de dialoog met de Tanzaniaanse autoriteiten
en zeker aan de orde stellen bij het tot stand komen van het volgende strategische
sector plan. De leidende rol die Ambassade in de sector speelt zal hierbij
ten volle benut worden.Een belangrijke constatering is dat het, ook door Nederland ondersteunde,
basisgezondheidszorgfonds (HBF) en de ongeoormerkte Tanzaniaanse bijdrages
hebben geholpen om de dienstverlening op districtsniveau te verbeteren. Ik
wil de ondersteuning aan het HBF dan ook verhogen. Ook zal Nederland zich
inzetten om te komen tot een vast percentage van overheidsuitgaven dat naar
het lokale niveau gaat, waardoor de dienstverlening op decentraal niveau versterkt
wordt en ook de mensen in meer afgelegen gebieden beter bereikt kunnen worden.Nederland zal er ook bij de Wereldwijde Gezondheid Initiatieven (GHI’s),
de Wereldbank, en andere donoren, zoals de Verenigde Staten, op aandringen
dat nationale systemen zo veel mogelijk gebruikt worden («alignment»). Steun voor het, ook door ons ondertekende, «International Health Partnership » (IHP)
is daar en ook voor betere donorharmonisatie, een goede gelegenheid voor.Deze externe evaluatie is een goede aanvulling gebleken op de bestaande
jaarlijkse «reviews» en kan in feite
worden beschouwd als een validatie hiervan. Dit is goed nieuws, want aanvankelijk
was er bij de ontwikkelingspartners in Tanzania wel twijfel over de meerwaarde
van de evaluatie. In feite is nu bevestigd dat de jaarlijks uitgevoerde terugblikken
solide evaluatiemomenten zijn. Betrokken ministeries, samen met de ontwikkelingspartners
evalueren dan de voortgang in de sector. Indien hiervoor een extern oordeel
nodig is, zou in eerste instantie geprobeerd moeten worden om Tanzaniaanse
deskundigheid in te schakelen.De bevindingen en aanbevelingen zijn besproken tijdens de gezamenlijke «review» in september 2007. Er is afgesproken
dat deze zullen worden geïntegreerd in het nieuwe sectorprogramma voor
periode 2009 tot 2015.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Honorati Masanja, et al. «Child survival in Tanzania: analysis of
data from demographic and health surveys». Lancet 2008: 371: 1276–1283. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31250-18.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl