Vaststelling begroting van het Ministerie van Buitenlandse Zaken voor het jaar 1999; Verslag algemeen overleg op 4 maart 1999 over comitologie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26200-V, nr. 53

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

26-03-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26200-V nr. 53

19-03-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieHet antwoord van de regeringOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26200-VToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 200 VVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 1999nr. 53VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 19 maart 1999De algemene commissie voor Europese Zaken1
heeft op 4 maart 1999 overleg gevoerd met staatssecretaris Benschop van Buitenlandse
Zaken over de brief van de staatssecretaris van Buitenlandse Zaken van
14 december 1998 inzake comitologie (EU 98–226).Van het gevoerde overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag
uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieMevrouw Karimi (GroenLinks) was van mening dat comitologie
leidt tot ondoorzichtige besluiten, terwijl wetgeving uitgehold wordt door
bijlagen en uitvoeringsmaatregelen. Daar moet een einde aan komen. De comités
hebben vaak vergaande bevoegdheden. Als zij hun werk goed hadden gedaan, was
bijvoorbeeld de affaire-Cresson te voorkomen geweest. Het comité voor
het Leonardoprogramma had op tijd moeten constateren dat er iets fout ging
bij de verdeling van de middelen over de verschillende lidstaten. Bij voldoende
democratische controle en transparantie had het Europees Parlement een en
ander eerder kunnen signaleren. Bij de wijziging van het comitologiebesluit
moeten meer democratische controle en meer transparantie dan ook centraal
staan. Hoe denkt de staatssecretaris dit te realiseren? Het moet mogelijk
zijn om de procedures meer te stroomlijnen en te vereenvoudigen dan met het
voorstel van de Commissie bereikt kan worden. Bovendien zijn de criteria voor
het kiezen van de soort procedure niet helder.Het Europees Parlement moet in staat gesteld worden om, los van de keuze
van de te volgen procedure, de uitvoeringsbepalingen te controleren. Het moet
mogelijk zijn om binnen een bepaalde tijdspanne te reageren op een uitvoeringsbesluit
en eventueel de rechtmatigheid ervan aan te vechten. Hoe staat de staatssecretaris
tegenover het voorstel dat het Europees Parlement terzake heeft gedaan? Wil
hij zich inzetten voor realisering hiervan?Ter vergroting van de transparantie wil het Europees Parlement een huishoudelijk
reglement voor alle comités. Het Europees Parlement moet kunnen toezien
op de huishoudelijke kosten van de comités en de openbaarheid die zij
bij hun werkzaamheden betrachten. Wil de staatssecretaris zich inzetten voor
openbaarheid van de agenda en de notulen van vergaderingen van
de comités? Het is overigens heel belangrijk dat in de comités
ook belangengroeperingen vertegenwoordigd zijn. In dit verband vroeg mevrouw
Karimi hoe de comités worden samengesteld. Is het haalbaar om nog voor
de aanstaande Europese verkiezingen consensus te bereiken over het nieuwe
comitologiebesluit?Mevrouw Scheltema-de Nie (D66) memoreerde dat het huidige comitologiebesluit
uit 1987 dateert en gebaseerd is op de Europese Akte. Met het Verdrag van
Maastricht is echter het medebeslissingsrecht van het Europees Parlement in
werking getreden. In de slotakte van het Verdrag van Amsterdam is in verklaring
nr. 31 vervolgens opgenomen dat het comitologiebesluit moet worden gewijzigd.
In Intermediair van 18 oktober 1998 heeft de heer Van Schendelen gesteld dat
er zo'n 2000 comités zijn. Daarvan zijn er 300 tot 400 comitologiecomité.
De comités moeten de betrokkenheid van lidstaten veiligstellen, maar
dit gaat wel ten koste van de transparantie van de besluitvorming. Het lijkt
erop dat thans niet de politiek, maar het lobbycircuit wikt en beschikt. Daarom
is het goed dat het aantal procedures wordt teruggebracht van zeven naar drie,
namelijk voor raadpleging, beheer en reglementering. De vraag is echter of
dat voldoende is. Op grond van artikel 145 van het EG-verdrag is delegatie
thans alleen aan de Raad voorbehouden. In het advies-Aglietta is evenwel gesteld
dat het Europees Parlement, waar het medewetgever is geworden, vergelijkbare
bevoegdheden ten aanzien van de uitvoering zou moeten krijgen en dus invloed
zou moeten kunnen uitoefenen op de delegatie van de uitvoering aan de Commissie.
Verder wil het Europees Parlement de mogelijkheid om de rechtmatigheid van
een voorstel tot uitvoering dan wel een uitvoeringsbesluit binnen een beperkte
periode te toetsen. Het Europees Parlement wil deze hervormingen om te komen
tot een zuiverder scheiding tussen wetgeving en uitvoering en om te voorkomen
dat het begrip «uitvoering» wordt opgerekt. Als een dergelijke
hiërarchie in de normen zou kunnen worden aangebracht, zou kunnen worden
volstaan met de beheers- en raadplegingsprocedure en zou de reglementeringsprocedure
kunnen worden afgeschaft. Een en ander zou, vooruitlopend op een wijziging
van het EG-verdrag, vastgelegd moeten worden in een interinstitutioneel akkoord.Zeker in het licht van de veranderde bevoegdheden van het Europees Parlement
vond mevrouw Scheltema genoemde eisen niet onredelijk. De Raad lijkt echter
geen enkele concessie te willen doen. Dat heeft het Europees Parlement ertoe
gebracht om de gelden die voor 1999 gevoteerd zijn voor vergaderingen van
de diverse comités, in de ijskast te zetten. Waar unanimiteit vereist
is, dreigt dus een patstelling. Wat is de positie van de Nederlandse regering
in dit Europese gevecht om de macht? Bij de verwijzing naar de beperkte reikwijdte
van artikel 145 van het EG-verdrag is geen rekening gehouden met de medewetgevende
bevoegdheid van het Europees Parlement. Deze problematiek vertoont een zekere
parallellie met de strijd die de Tweede Kamer heeft gevoerd om in geval van
delegatie naar AMvB's voorhang-AMvB's te krijgen. Net zoals de Tweede Kamer
ervoor heeft gestreden om middels algemene overleggen, voorafgaand aan de
besluitvorming in de verschillende Raden, invloed uit te oefenen op de besluitvorming
in Brussel, zo wil het Europees Parlement nu meer vat krijgen op de uitvoering
van in ieder geval besluiten van algemene strekking met een wetgevend karakter.
Moet deze strijd op weg naar een meer volwassen Europese democratie niet wat
meer ondersteund worden?De heer Timmermans (PvdA) merkte op dat comitologie een heel
belangrijk onderwerp is, maar dat het belang ervan wel eens wordt onderschat.
Comitologie heeft zich sinds de eerste stappen aan het einde van de jaren
tachtig ontwikkeld tot een systeem dat negatieve invloed heeft op de totstandkoming
van Europese regelgeving. Bij een systeem variërend van een
lichte raadgevingsprocedure tot een zware reglementeringsprocedure zal daar
waar de meeste macht zit, in dit geval de Raad, altijd druk worden uitgeoefend
om zoveel mogelijk reglementeringsprocedures in de wetgeving in te bouwen,
teneinde een zo dik mogelijke vinger in de pap te houden bij de uitvoering
van de wetgeving. Als het systeem van reglementeringsprocedures heel zwaar
wordt toegepast bij wetgeving, heeft dat ook invloed op de kwaliteit van de
initiële wetgeving. De Raad zal relatief holle initiële wetten maken
om die later via een reglementeringsprocedure in te vullen. Hierdoor wordt
het Europees Parlement voor een groot deel uitgesloten van hem regarderende
medewetgevende bevoegdheden, hetgeen zeer onwenselijk is. De heer Timmermans
bepleitte dan ook grote terughoudendheid bij het oprekken van de strekking
van artikel 2 van het voorstel van de Commissie voor een nieuw comitologiebesluit.Comitologie is echter ook een noodzakelijk bestanddeel van de communautaire
rechtsorde, omdat op het Europese vlak nu eenmaal geen volledige rechtsorde
bestaat, zoals die op het niveau van de lidstaten bestaat. Bij de toepassing
van communautaire wet- en regelgeving zijn de nationale uitvoeringsinstanties
tot in lengte van jaren nodig. Daarom is het goed dat zij voortdurend betrokken
zijn bij de bepaling van de wijze van uitvoering. Wel moet de Commissie haar
taak als uitvoerder van Europese wet- en regelgeving zoveel mogelijk gegund
worden. Er zal dus zoveel mogelijk naar raadgevingsprocedures gestreefd moeten
worden. Alleen als het echt niet anders kan, zou een zwaardere procedure gekozen
moeten kunnen worden. Is de staatssecretaris bereid om zich ervoor in te zetten
dat dit principe de leidraad vormt van de inzet van de Nederlandse regering
in de discussie over comitologie? Is in dit licht het verzet van de regering
tegen het voorgestelde artikel 5 wel verstandig? Als de reglementeringsprocedure
te zwaar wordt gemaakt, wordt als het ware getrapte wetgeving ingevoerd. Wanneer
wordt geconstateerd dat de reglementeringsprocedure in feite leidt tot een
soort secundaire wetgeving waarbij een van de medewetgevers wordt uitgesloten,
dan is het niet meer dan logisch dat, als bij de uitvoering toch weer teruggegrepen
moet worden op secundaire wetgeving, de betrokkenheid van de medewetgever
in dat stadium gewoon wordt geaccepteerd. Het Europees Parlement vreest evenwel
dat de Raad hierdoor geneigd zal zijn om minder reglementeringsprocedures
en meer andere procedures toe te passen. Een voorstel van de Commissie als
gevolg waarvan er minder reglementeringsprocedures komen, moet gesteund worden.
Desgevraagd zei de heer Timmermans dat niet de Commissie, maar de lidstaten
overwicht hebben bij de reglementeringsprocedures.Comitologie is een afgeleide van initiële wetgeving. Het schort echter
nogal eens aan de initiële wetgeving, ook al is dat de meest democratische
weg. De basiswetgeving zou zodanig ingericht moeten worden dat de uitvoeringsprocedures
niet noodzakelijkerwijze verzwaard worden. Er moet dan ook alles aan gedaan
worden om de uitholling van de basiswetgeving die zich in de loop van het
bestaan van comitologie heeft voorgedaan, terug te draaien.De heer Weekers (VVD) noemde de houding van de regering nogal
dubbelslachtig. Enerzijds is zij tevreden met de bestaande praktijk, anderzijds
constateert zij dat er wat moet veranderen. Meent zij dat het comitologiebesluit
anders moet worden ingericht, omdat het Europees Parlement heeft geklaagd
en het de besluitvorming een aantal malen heeft geblokkeerd? Met andere woorden:
is het een inhoudelijk of een interinstitutioneel probleem? Om het aantal
comités terug te dringen – de Raad speelt daar een grote rol
in – behoeft de procedure op zichzelf niet veranderd te worden. De heer
Weekers was overigens voorstander van vereenvoudiging van procedures, het
transparanter maken van het proces en het voorkomen van stroperigheid in de
besluitvorming. Bovendien moet de rol van het Europees Parlement
als medewetgever en controleur van de Commissie serieus genomen worden.Het Europees Parlement heeft vooral problemen met het feit dat de Commissie
en de comités in hun besluitvorming verder gaan dan hun bevoegdheden
reiken. In dit licht zou de formulering van hun mandaat bekeken kunnen worden.
De Commissie meent met het voorgestelde artikel 5 inzake de reglementeringsprocedure
aan die bezwaren van het Europees Parlement tegemoet te kunnen komen. Aangezien
daarmee een nieuw probleem kan ontstaan, onderschreef de heer Weekers het
standpunt van de regering dat wetgeving en uitvoering niet door elkaar gehaald
moeten worden. Hoe valt echter te voorkomen dat in de Commissie wetgeving
plaatsvindt die eigenlijk thuishoort bij de Raad of in co-decisie bij Raad
en Parlement? Wellicht is het beter om een beroepsmogelijkheid voor het Europees
Parlement in te bouwen, maar dan louter op de grond dat de Commissie en de
comités zich op een zodanig vlak begeven dat de bevoegdheden van het
Europees Parlement worden uitgehold. Wanneer besluitvorming plaatsvindt waardoor
de bevoegdheden van het Europees Parlement worden aangetast, zou het Europees
Parlement de zaak kunnen voorleggen aan het Europese Hof van Justitie. Een
andere mogelijkheid is dat het Europees Parlement een besluit onmiddellijk
ter zijde stelt vanwege het feit dat daarmee zijn bevoegdheden worden overtreden.
In dat geval zou de Commissie of de Raad naar het Europese Hof van Justitie
moeten stappen. Wellicht kan hiermee tegemoetgekomen worden aan dit wezenlijke
probleem van het Europees Parlement, zonder dat het bestaande verdrag wordt
aangetast. Desgevraagd zei de heer Weekers dat het niet zo zou moeten zijn
dat het Europees Parlement om politieke redenen zand in de raderen gaat strooien.
Het Europees Parlement is nu echter ook wel eens bezig met een détournement
de procédure. Wellicht is dat er de oorzaak van dat er nu een voorstel
voor een nieuw comitologiebesluit op tafel ligt.In het voorgestelde artikel 4 inzake de beheersprocedure wordt gesteld
dat de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een andersluidend
besluit kan nemen. Is dat niet in strijd met de systematiek van onder meer
artikel 189a van het EG-verdrag? Daarin wordt gezegd dat, wanneer de Raad
een andersluidend besluit wil nemen dan de Commissie heeft voorgesteld, dit
met unanimiteit moet gebeuren.De heer Weekers was het met de staatssecretaris eens dat de formulering
van het voorgestelde artikel 2 waarin wordt voorgeschreven wanneer welk comité
ingeschakeld moet worden, op diverse manieren te interpreteren is. Wil de
staatssecretaris hier meer duidelijkheid over of wil hij artikel 2 schrappen
om een echte discretionaire bevoegdheid voor de Raad te krijgen? De vraag
is of de verwijzingen naar de tekst van artikel 2 door de staatssecretaris
wel juist zijn. Moet niet worden aangesloten bij het belang dat de lidstaten
hebben om enige bemoeienis te hebben met bepaalde zaken? De heer Weekers had
het idee dat steunprogramma's voor derde landen gemakkelijker aan de Commissie
overgelaten kunnen worden, terwijl die een groot budgettair beslag kunnen
leggen. Immers, de lidstaten kunnen op nationaal niveau in de problemen komen,
wanneer zij administratief belast worden door een en ander. De comités
worden nu juist ingeschakeld om dat soort problemen te voorkomen.De heer Verhagen (CDA) meende dat comitologie symbool is voor
ondoorzichtige bureaucratische en onvoldoende parlementair gecontroleerde
besluitvorming. Comitologie is echter niet een onderwerp waarvoor de handen
direct op elkaar te krijgen zijn. Het is evident dat de Commissie meer mogelijkheden
moet krijgen voor de uitvoering van wetten en dat het Europees Parlement meer
controlemogelijkheden moet hebben en hier meer bij betrokken moet zijn. Er
moet ook een einde komen aan de wirwar van de talloze comitéprocedures.
De heer Verhagen betreurde het dat deze uitgangspunten, afgezet tegen de inzet
en het commentaar van Nederland op het onderhavige voorstel, niet
dienen als uitgangspunt voor de opstelling van Nederland. In de vertraging
die betrokkenheid van het Europees Parlement in het kader van het voorgestelde
artikel 5 met zich kan brengen voor de besluitvorming, is een van de belangrijkste
bezwaren van Nederland gelegen. Bij de totstandkoming van het Verdrag van
Amsterdam is echter duidelijk gewezen op de noodzaak om tot meer democratische
controle en transparantere besluitvorming te komen. Bij de beoordeling van
het nieuwe comitologiebesluit zou dan ook gekeken moeten worden naar de initiële
wetgeving, de mogelijkheden om meer raadplegings- en minder reglementeringsprocedures
in te bouwen, en de punten die het Europese Parlement heeft genoemd in het
kader van democratische controle. Uit het rapport van het Europees Parlement
blijkt dat een duidelijker omschrijving van wetgeving, uitvoering en uitvoeringsmaatregelen
een deel van de problemen kan oplossen. Hierdoor zal ook minder snel een vermenging
van wetgeving en uitvoering ontstaan. De heer Verhagen verwachtte dan ook
van de staatssecretaris dat hij zich meer zal richten op de algemene uitgangspunten
die breed door de Kamer naar voren zijn gebracht, en zich minder zal opstellen
in lijn met de bureaucratische houding die vaak bij de besluitvorming wordt
ingenomen. In dit kader wreekt zich ook het feit dat het eigenlijk een gevecht om
taken en bevoegdheden tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie
betreft. Daarom is het niet verwonderlijk, maar wel te betreuren dat er geen
zicht is op enige overeenstemming. Het vreemde is dat de Raad zelf het besluit
neemt over het voorstel van de Commissie om de Raad enigszins te kunnen controleren.
De heer Verhagen kon zich dan ook voorstellen dat het Europees Parlement een
aantal middelen heeft geblokkeerd om de Raad te dwingen tot het nemen van
een besluit waarbij het Parlement meer betrokken is. Het antwoord van de regeringDe staatssecretaris van Buitenlandse Zaken merkte op dat de
comités waar in het licht van comitologie over gesproken wordt, tot
doel hebben om de lidstaten te betrekken bij het uitvoerende werk van de Commissie.
Deze comités beslaan maar een gedeelte van de wirwar aan comités
in Europa, variërend van grote gespecialiseerde comités tot expertcomités.
Expertcomités, waarin soms ook belangengroepen een rol spelen, hebben
een plaats in de beleidsvoorbereidende en beleidsadviserende fase. De comités
waar in het kader van comitologie over gesproken wordt, hebben louter een
taak in het kader van de beleidsuitvoering. Zij bestaan in principe alleen
uit vertegenwoordigers van de lidstaten. Het kunnen ook vertegenwoordigers
van zelfstandige bestuursorganen zijn, maar die worden dan als zodanig aangewezen
door de betrokken lidstaat.Het is goed dat Commissie en lidstaten in overleg treden over de uitvoering
van datgene wat in Brussel besloten wordt, omdat veel daarvan op het niveau
van de lidstaten uitgevoerd moet worden. Waar het gaat om het informeren van
de lidstaten en het betrekken van de lidstaten bij de uitvoering, is zeker
een lans te breken voor comitologie, omdat daardoor de kansen op een succesvolle
uitvoering van het beleid worden vergroot. Daarmee is nog niet alles gezegd
over de manier waarop en onder welke voorwaarden een en ander plaatsvindt,
maar het schetst wel een kader voor de discussie over comitologie. Desgevraagd
zei de staatssecretaris dat in het kader van comitologie op dit moment sprake
is van zo'n 300 comités. Dat aantal is mede afhankelijk van de wetgeving
die voorhanden is, en datgene wat uitgevoerd moet worden. Comitologiecomités
houden zich specifiek bezig met Brusselse wetgeving, de uitvoering daarvan
in de lidstaten en het overleg tussen de Commissie en de lidstaten over de
modaliteiten van de uitvoering. De 2000 comités die de heer
Van Schendelen in zijn onderzoek noemt, hebben betrekking op de beleidsvoorbereiding
en hebben ook een andere functie.Tijdens de intergouvernementele conferentie in Amsterdam is besloten dat
het comitologiebesluit herzien moet worden. Artikel 145 van het EG-verdrag
vormt daar nog steeds de basis voor. Over de herziening bestaan meningsverschillen
binnen de Raad en tussen de Raad en de Commissie. Ook het Europees Parlement
heeft hier zijn oordeel over gegeven. Verwacht mag worden dat hier de komende
maanden over gesproken zal worden op het niveau van de Raad waardoor er enige
politieke sturing aan het proces gegeven kan worden. De herziening van het
comitologiebesluit behelst voornamelijk vereenvoudiging en verheldering van
de procedures. Er wordt gestreefd naar een drietal procedures voor, in oplopende
volgorde, raadpleging, beheer en reglementering, waarbij de bestaande onduidelijke
onderverdeling vervalt.Artikel 2 van het voorstel van de Commissie geeft criteria voor de keuze
van procedures. De aard van de procedure moet passen bij de aard van de uitvoeringsmaatregel
en de aard van de wetgeving waarover gesproken wordt. In een overgrote meerderheid
van de gevallen zal hierdoor gekozen worden voor de raadplegings- of de beheersprocedure
en in veel minder gevallen voor de reglementeringsprocedure. Een en ander
hangt af van de vraag of er behoefte is aan advies, of er geld in het geding
is en of er tot bijstelling of aanpassing van uitvoeringsregeling overgegaan
moet worden. Als bijvoorbeeld lijsten van stoffen waar regelgeving betrekking
op heeft, aangepast worden, zal er al snel sprake zijn van een reglementeringsprocedure.
De Nederlandse regering wil een en ander op hoofdlijnen vastleggen, daarbij
rekening houdend met het soort comité dat ingesteld wordt. Zij wil
echter enige discretionaire bevoegdheid houden om, wanneer dit door de Raad
noodzakelijk wordt geacht, in bepaalde gevallen een zwaardere procedure te
kiezen. Desgevraagd zei de staatssecretaris dat Nederland, met andere lidstaten,
gepleit heeft voor enige marges in het licht van artikel 2, maar dat het op
dat punt nog geen concreet voorstel heeft ingediend. In het institutionele
systeem van de Unie zijn checks en balances ingebouwd om te voorkomen dat
volstrekt willekeurig over comitéprocedures besloten wordt. De comitéprocedure
komt op voorstel van de Commissie in de richtlijn te staan. Als de Raad een
andere procedure wil, moet het voorliggende besluit gewijzigd worden, met
alle vereisten van dien. Bovendien is er sinds het Verdrag van Amsterdam bij
steeds meer onderwerpen sprake van co-decisie, waardoor het Parlement ook
betrokken is bij de bepaling van de te volgen comitéprocedure.Ondanks de wensen op het gebied van transparantie van en betrokkenheid
van het Europees Parlement bij de procedures wilde de staatssecretaris de
bestaande taak- en bevoegdheidsverdeling in de Unie respecteren. De wetgevende
bevoegdheid ligt dus bij de Raad en het Parlement en de uitvoerende bevoegdheid
bij de Commissie. Middels comitologie worden de lidstaten ook bij de uitvoering
betrokken. Het betrekken van het Europees Parlement in die procedure zal de
transparantie en de effectiviteit niet doen toenemen. Bij dit alles draait
het om de wijze waarop het Parlement geïnformeerd wordt, en de ruimte
die het Parlement heeft om vervolgens op die informatie te reageren. De vraag
is of het Parlement alleen geïnformeerd wordt over die besluiten in comitologie
genomen, waarvoor co-decisie de onderliggende wetgevende procedure was, of
dat het Parlement geïnformeerd wordt over alle besluiten in comitologieverband
genomen, ook als de onderliggende wetgevende procedure bijvoorbeeld via raadpleging
van het Parlement tot stand is gekomen. De neiging bestaat om de informatievoorziening
te beperken tot de co-decisie. De staatssecretaris was evenwel bereid om te
bepleiten dat de informatievoorziening aan het Europees Parlement over besluiten
in comitologie genomen, betrekking zal hebben op alle vormen van
wetgeving, ongeacht de manier waarop het Parlement bij een besluit is betrokken.
Het Parlement heeft immers al mogelijkheden om bij de Commissie te ageren
tegen besluiten. Voorts was de staatssecretaris bereid om te bekijken of het
mogelijk is een termijn van 30 dagen in te bouwen waarbinnen het Parlement
de Commissie op dit punt ter verantwoording kan roepen.Comitologie kan waarschijnlijk slechts een bescheiden bijdrage leveren
aan het terugdringen van fraude, mismanagement en dergelijke. Er kunnen hoogstens
voorwaarden ingebouwd worden voor het werk van de accountantsdienst van de
Commissie en de Europese Rekenkamer, maar er zal geen zicht ontstaan op contracten
die de Commissie in dit verband sluit. Het opsporen en bestraffen van fraude
is nu eenmaal niet het werk van de comités. In het voorstel van de
Commissie wordt overigens wel voorzien in openbaarmaking van de agenda en
de notulen van vergaderingen van de comités. Voorts zal voor ieder
comité een reglement van orde opgesteld worden. De strekking daarvan
zal echter in grote mate overeenkomsten vertonen.Er is thans geen sprake van enige hiërarchie in de normen voor de
keuze van de te volgen procedure. In dit licht zou een voorhangprocedure op
de agenda van een volgende IGC over institutionele hervormingen geplaatst
kunnen worden. Artikel 145 van het EG-verdrag lijkt zich niet te verzetten
tegen een dergelijke procedure. Een en ander hangt samen met de termijn van
30 dagen waarbinnen besluiten die in comitologie genomen zijn, aan het Parlement
voorgehouden zouden moeten worden. De staatssecretaris sprak de bereidheid
uit om in een notitie over de komende institutionele hervormingen aan de Kamer
op dit thema nader in te gaan.Er wordt terecht gewaarschuwd voor uitholling van de wetgeving door oprekking
van het begrip «uitvoering». Uit een oogpunt van wetgevingskwaliteit
en eenvoud van regelgeving is echter ook op Europees niveau, in ieder geval
deels, kaderwetgeving noodzakelijk. Te veel details maken wetgeving kwetsbaar
en kunnen ertoe leiden dat de wetgeving weer veranderd moet worden. Desgevraagd
zei de staatssecretaris dat het begrip «kaderwetgeving» niet wil
zeggen dat de invullingswetgeving vervolgens in comitologie mag plaatsvinden.
Hij verwees ter verduidelijking naar onder meer het besluit inzake de erkenning
van diploma's. In dergelijke gevallen is een onderscheid te maken tussen de
onderliggende wetgeving en datgene wat in de uitvoering relevant is. Overigens
is het aan de Raad en middels co-decisie ook aan het Parlement om een juist
evenwicht te vinden tussen datgene wat in de primaire wetgeving vastgelegd
moet worden, en datgene wat in de uitvoering aan de orde moet komen.Het Europese
Hof van Justitie heeft zich al een aantal malen over comitologie gebogen.
Het Hof heeft toen geen bezwaren opgeworpen tegen het comitologiebesluit en
de procedures in dat kader. Desgevraagd zei de staatssecretaris dat het Europees
Parlement de zaken die het tot nu toe bij het Hof heeft aangespannen over
de interpretatie van de Commissie en de comités van hun uitvoeringsbevoegdheden,
heeft verloren. Dat neemt overigens niet weg dat in dit kader naar vereenvoudiging
en transparantie gestreefd moet worden.Er is een ogenschijnlijke overeenkomst tussen artikel 4 van het nieuw
voorgestelde comitologiebesluit en artikel 189a van het EG-verdrag. De bepaling
in het verdrag heeft echter alleen betrekking op wetgevende besluitvorming
in de Raad, terwijl artikel 4 betrekking heeft op uitvoering van een comitologieprocedure.
Eventueel kan het Hof gevraagd worden om een uitspraak te doen over de gesignaleerde
strijdigheid tussen deze artikelen. De staatssecretaris sloot zich aan bij
de verduidelijking die de heer Timmermans gaf, namelijk dat het besluit in
artikel 189a een besluit is krachtens artikel 189 en dat het dus niets te
maken heeft met artikel 145. In artikel 189 gaat het om verordeningen, richtlijnen
en dergelijke. De voorzitter merkte nog op dat een voorhangprocedure geen
basis heeft in het EG-verdrag en moeilijk te rijmen zal zijn met de bestaande
codecisieprocedures.Tot slot vroeg hij de staatssecretaris om bij de geannoteerde agenda meer
dan volledig te zijn over comitologie.De staatssecretaris zegde dat toe.De voorzitter van de commissie,PatijnDe griffier van de commissie,Van Overbeeke XNoot1Samenstelling: Leden: Weisglas (VVD), Scheltema-de Nie (D66), Van Middelkoop
(GPV), Voorhoeve (VVD), Voûte-Droste (VVD), Hessing (VVD), Hoekema (D66),
Marijnissen (SP), Verhagen (CDA), Rouvoet (RPF), Van Oven (PvdA), ondervoorzitter,
De Haan (CDA), Koenders (PvdA), Patijn (VVD), voorzitter, Van den Akker (CDA),
Ross-van Dorp (CDA), Karimi (GroenLinks), Bussemaker (PvdA), Timmermans (PvdA),
Vendrik (GroenLinks), Bos (PvdA), Weekers (VVD), Albayrak (PvdA), Eurlings
(CDA), Van Dok-van Weele (PvdA).Plv. leden: Blaauw (VVD), Dittrich (D66), Van den Berg (SGP),
Örgü (VVD), Klein Molekamp (VVD), Remak (VVD), Ter Veer (D66), Van
Bommel (SP), Van Ardenne-van der Hoeven (CDA), De Graaf (D66), Valk (PvdA),
Van der Knaap (CDA), Verbugt (VVD), Balkenende (CDA), Mosterd (CDA), M. B.
Vos (GroenLinks), Feenstra (PvdA), Zijlstra (PvdA), Harrewijn (GroenLinks),
Crone (PvdA), Geluk (VVD), Visser-van Doorn (CDA), Gortzak (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26200-V-53.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl