Vaststelling begroting van het Ministerie van Buitenlandse Zaken voor het jaar 2000; Brief minister met verslag van de top tussen Afrika en de Europese Unie op 3 en 4 april 2000 in Cairo
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26800-V, nr. 104

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

14-06-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26800-V nr. 104

08-05-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamSamenvattingEvaluatie op hoofdlijnenDe agendaa. economische onderwerpenb. politieke onderwerpenc. ontwikkelingssamenwerkingDe Cairo-declaratie en het Cairo-actieplanBilaterale gesprekkenOndertekeningBIJLAGE 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26800-VToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 800 VVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Buitenlandse Zaken (V) voor het jaar 2000nr. 104BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 8 mei 2000Onder verwijzing naar de brief van de griffier van de vaste commissie
voor Buitenlandse Zaken d.d. 3 april 2000 (zie bijlage), zend ik u hierbij
het verslag van de top tussen Afrika en de Europese Unie, welke op 3 en 4
april 2000 in Cairo werd gehouden. Als bijlage bij het verslag zijn gevoegd
de Cairo-declaratie en het Cairo-actieplan welke tijdens de top werden aanvaard.1SamenvattingAan deze eerste top tussen Afrika en de Europese Unie werd door 62 staatshoofden
en regeringsleiders deelgenomen, waarvan aan Nederlandse zijde door Minister-President
Kok. Ook vele ministers namen deel, merendeels die van Buitenlandse Zaken,
waaronder voor Nederland ikzelf. De top werd voorgezeten door Algerije, huidig
voorzitter van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid (OAE), en Portugal, thans
voorzitter van de Europese Unie (EU).De agenda voor de top bestreek economische onderwerpen, politieke thema's,
alsmede ontwikkelingssamenwerking. Minister-President Kok intervenieerde over
het thema «integratie van Afrika in de mondiale economie».De top aanvaardde een declaratie en een actieprogramma, waarover op 2 april
in een voorafgaande ministeriële bijeenkomst de eindonderhandelingen
waren gevoerd.Overeengekomen werd een volgende top bijeen te roepen in 2003, in Europa.Zowel Minister-President Kok als ikzelf voerden in de marge van de top
zowel formeel als informeel overleg met vooral Afrikaanse collega's. Evaluatie op hoofdlijnenDeze top, georganiseerd onder auspiciën van de OAE en de EU, had
vooral een belangrijke politieke en symbolische waarde. Het was immers de
eerste maal dat Afrika en de EU op het hoogste niveau bijeenkwamen. Van Afrikaanse
zijde werd daarbij het cruciale belang van gelijkwaardigheid benadrukt, hetgeen
door de EU werd bevestigd: de top stond noch in het teken van vroegere koloniale
verhoudingen, noch in het teken van een eenzijdige relatie van hulpafhankelijkheid.Daarnaast wilde Afrika als eenheid worden aangemerkt. Uitdrukkelijke verwijzingen
naar de nieuwe EU-ACS-conventie en het Barcelona-proces als de belangrijkste
kanalen voor uitvoering van de uitkomsten van de top werden van Afrikaanse
kant afgewezen, omdat deze instrumenten ook andere dan Afrikaanse landen omvatten
en anderzijds slechts een deel van Afrika bestrijken. Deze door de EU betreurde
afwijzing droeg er uiteindelijk toe bij dat de uitkomsten van de top betrekkelijk
vaag bleven omdat er geen andere uitvoeringsinstrumenten zijn overeengekomen.
Wel kwam met enige moeite een follow-up mechanisme tot stand om de voortgang
te beoordelen. Afrika drong daarbij aan op een samenwerkingsstructuur die
niet zou onderdoen voor die welke reeds bestaat voor Latijns-Amerika en het
Caraïbisch gebied en de ASEAN-landen.In de Nederlandse optiek bood de top een goede mogelijkheid om te komen
tot een coherenter Europees Afrika-beleid. Dat is bij deze eerste top nog
onvoldoende uit de verf gekomen. Een van de oorzaken daarvan vormde de wel
zeer moeizame voorbereiding van de top waarbij maandenlang alleen over procedurele
aspecten werd gesproken zoals de agenda, de deelnemers en de titel van de
top. Pas op een laat moment kwamen de in breedvoerige ontwerpen voor declaratie
en actieplan op te nemen inhoudelijke punten aan de orde, waardoor er uiteindelijk
te weinig tijd was voor een zorgvuldig afgewogen resultaat. Deze ontwerpen
bleken bovendien aan de vooravond van de top in vooroverleg tussen de EU-troika
en de OAE-kerngroep op onderdelen nog behoorlijk aangepast te zijn. Aan het
eind van de rit gaf het Portugese voorzitterschap tenslotte op enkele punten
meer dan de meeste EU-partners lief was toe aan de zeer kundige Afrikaanse
onderhandelaars, waarbij Algerije, Egypte en de OAE een dominerende rol speelden.Het resultaat is aanvaardbaar maar op bepaalde punten minder evenwichtig
dan wenselijk was geweest.De agendaDe agenda was opgedeeld in drie onderwerpen: economische onderwerpen,
in het bijzonder regionale integratie en integratie van Afrika in de wereldeconomie;
politieke onderwerpen, waaronder enerzijds mensenrechten, democratisering,
goed bestuur en rechtsstaat, anderzijds conflictpreventie, conflictbeheersing
en conflictoplossing en vredesopbouw; en tenslotte ontwikkelingssamenwerking,
met name uitdagingen voor duurzame ontwikkeling in Afrika. In de praktijk
liepen de onderwerpen door elkaar heen.Omdat nogal wat sprekers langer intervenieerden dan de bedoeling was,
kwam een werkelijke dialoog moeilijk van de grond en kwam m.n. het onderwerp
ontwikkelingssamenwerking in het gedrang. Enkele deelnemers, waaronder de
Ierse Minister-President, kwamen zelfs helemaal niet meer aan het woord.Hoewel hier en daar de indruk is gewekt dat Afrika exclusief de aandacht
richtte op economische onderwerpen, in het bijzonder de schuldenproblemen,
en de EU op de politieke thema's, in het bijzonder goed bestuur en conflictoplossing,
was in werkelijkheid merendeels sprake van een redelijk evenwichtige benadering
aan beide kanten. Aan Afrikaanse zijde kunnen wat dat betreft de bijdragen
van bijvoorbeeld Koning Mohammed VI van Marokko, President Mbeki van Zuid-Afrika,
President Obasanjo van Nigeria, en President Konare van Mali worden genoemd.a. economische onderwerpenNiet verrassend stond de zware schuldenlast van Afrika (thans 350 miljard
US dollar) centraal in de interventies. Van Afrikaanse kant werd onderstreept
dat de schulden een van de belangrijkste obstakels voor ontwikkeling vormen.
Veel landen kunnen nauwelijks voldoen aan de renteverplichtingen, laat staan
aflossen op de hoofdsom. Ontwikkelingsinspanningen, bijvoorbeeld op het gebied
van onderwijs en gezondheidszorg, zijn daar de dupe van. Hoewel veel Afrikaanse
landen wel waardering toonden voor de bestaande internationale schulden-initiatieven
(zoals het HIPC en thans het «enhanced» HIPC) was de algemene
visie aan Afrikaanse zijde dat dit «too little and too late» is.
Bovendien is er aparte aandacht nodig voor de Afrikaanse situatie gezien het
grote aantal minst ontwikkelde landen op het continent. Het moet niet alleen
gaan om herschikking van schulden, maar vooral om kwijtschelding. Landen als
Nigeria denken sterk in de richting van een «once and for all»
oplossing. Algemeen gewaardeerd werd de aankondiging van Koning Mohammed VI
van Marokko dat zijn land alle schulden van de Afrikaanse minst ontwikkelde
landen kwijtscheldt en zijn grenzen openstelt voor producten uit die landen.Van EU-zijde werd onderkend dat er meer aan schuldverlichting, inclusief
schuldkwijtschelding moet worden gedaan. Anderzijds werd er op gewezen dat
er belangrijke voortgang wordt gemaakt via het eerdergenoemde HIPC en via
besprekingen in de Club van Parijs en de Club van Londen. Bovendien werd,
overigens ook aan Afrikaanse kant, gewezen op de noodzaak dat schuldverlichting
samengaat met een solide sociaal en economisch beleid.President Chirac stelde dat de armste Afrikaanse landen spoedig geen schulden
meer bij Frankrijk zouden hebben uitstaan. Bondskanselier Schröder kondigde
DM 700 miljoen extra schuldverlichting aan, vooral ten behoeve van commerciële
schulden van de armste landen. Minister-President Kok deed in zijn interventie
een klemmend beroep op de donorgemeenschap om bijdragen aan het enhanced HIPC-initiatief
te verhogen en de toezeggingen ook daadwerkelijk na te komen, zoals Nederland
dat al heeft gedaan. Hij benadrukte het belang van een coherent Europees beleid,
waaronder het samengaan van schuldverlichting met het scheppen van handelsmogelijkheden,
onder meer door vrije toegang van producten uit met name de minst ontwikkelde
landen.Het openen van markten en met name van de EU-markt, werd door velen genoemd.
De Egyptische President Mubarak pleitte ervoor aan het nieuwe partnerschap
tussen Afrika en de EU vorm te geven door vrije toegang voor alle producten,
inclusief agrarische, tot de Europese markt te garanderen.b. politieke onderwerpenVan EU-zijde, maar ook door enkele Afrikaanse leiders, werd gesteld dat
goed bestuur niet gezien moet worden als een nieuwe conditionaliteit, maar
als een essentieel onderdeel van ontwikkeling. Democratisering en economische
groei kunnen elkaar versterken. President Obasanjo van Nigeria onderstreepte
dat ook respect voor mensenrechten hier onlosmakelijk mee is verbonden. De
President van Tunesië wees erop dat er voor democratisering geen blauwdruk
bestaat. Er zijn evenwel algemene principes vastgelegd in VN-resoluties
en conventies welke door een ieder zijn onderschreven. President Chiluba van
Zambia meende dat democratisering soms gehinderd wordt door de extreme armoede
van Afrika. De bevolking ziet niet zonder meer een positieve relatie tussen
een democratisch proces en ontwikkeling. Hij riep op tot institutionele ondersteuning
en het vaststellen van voortgangscriteria zodat regeringen objectiever kunnen
worden aangesproken. Dit alles was zijns inziens een proces van lange adem.
De Britse Minister van Buitenlandse Zaken Cook benadrukte dat de snelle economische
ontwikkelingen van deze tijd evenzeer gepaard moeten gaan met snelle politieke
ontwikkeling.Enkele Afrikaanse leiders riepen op tot een actievere betrokkenheid van
de EU bij het oplossen van de vele conflicten op het Afrikaanse continent.
Vooral steun aan Afrikaanse capaciteitsopbouw op het gebied van conflictpreventie
was noodzakelijk. Interessant was de opmerking van President Obasanjo dat
het beginsel van non-interventie nauwelijks houdbaar is in geval van grove
gewelddadigheden. Betrokkenheid van de internationale gemeenschap moet dan
wel (beter) aansluiten bij eigen Afrikaanse initiatieven.Van vele kanten werd vooral aandacht gevraagd voor het ingrijpende conflict
in de Grote Meren regio, zonder dat er concrete suggesties werden aangedragen.
Hetgeen de Minister van Buitenlandse Zaken van de Democratische Republiek
Congo – President Kabila was inmiddels weer vertrokken – deed
uitroepen dat er veel mooie woorden aan dat conflict werden besteed maar dat
niemand werkelijk naar een oplossing zocht.c. ontwikkelingssamenwerkingZoals gezegd raakte dit onderwerp door tijdgebrek enigszins in de verdrukking.
Weinig verrassend werd gewezen op de noodzaak van adequate steun aan Afrika
en werd zorg uitgesproken over de teruglopende ODA-bestedingen. Premier Aznar
kondigde aan dat Spanje de hulp aan Afrika in de komende vier jaar zou verdubbelen
en bovendien schulden zou kwijtschelden indien vrijkomende fondsen voor armoedebestrijding
zouden worden gebruikt. Ook Luxemburg kondigde een substantiële verhoging
van de hulp aan.Zowel President Mbeki als Koning Mohammed VI trokken vergelijkingen met
het Marshall-plan en de inspanningen van de EU richting Oost-Europa om aan
te tonen in welke orde van grootte ondersteuning voor Afrika noodzakelijk
is.Enkelen, waaronder de Presidenten van Mauritius en Swaziland, gingen in
op het grote belang van de nieuwe EU-ACS-conventie, hoewel anderen als eerder
vermeld dit instrument weinig wilden benadrukken vanwege het niet exclusief
op Afrika gerichte karakter.Opmerkelijk was dat van Afrikaanse zijde weinig werd ingegaan op de catastrofale
gevolgen van de HIV/AIDS epidemie. Malawi vormde hierop een uitzondering.President Konare van Mali ging daarnaat specifiek in op het grote belang
van informatietechnologie voor ontwikkeling in Afrika en benadrukte primair
onderwijs als de allerhoogste prioriteit. Eveneens ging hij dieper in op de
noodzaak van eigen Afrikaans initiatief, ook op het gebied van regionale samenwerking
en integratie, waarbij hij voor West-Afrika een sleutelrol zag voor de Economic
Community of West-African States (ECOWAS). Voorts drong hij aan op een spoedige
totstandkoming van een Afrikaanse Unie, naar het model van de EU, met inbegrip
van een Parlement en een Hof. De Cairo-declaratie en het Cairo-actieplanDe moeizame voorbereidingen van de inhoudelijke uitkomsten kwamen hierboven
al aan de orde.Tijdens de aan de top voorafgaande ministeriële bijeenkomst op 2
april, welke op zijn beurt weer door een aparte bijeenkomst in Cairo van de
Algemene Raad van de EU was voorgegaan, werden de onderhandelingen afgerond
over de belangrijkste nog uitstaande knelpunten:– schulden: omdat er tijdens deze top geen uitzicht was op veelomvattende,
concrete toezeggingen van Europese kant over schuldverlichting aan Afrika
vroegen enkele Afrikaanse landen (waaronder Tunesië, Gambia en Zuid-Afrika)
om het bijeenroepen van een speciale bijeenkomst van Europese en Afrikaanse
Ministers van Financiën en van Buitenlandse Zaken. Schulden belemmerden
en ondermijnden de ontwikkeling van Afrika en vereisten krachtige en aparte
behandeling. De EU onderkende de enorme omvang van het probleem, maar wees
op het HIPC-initiatief en de reeds bestaande fora ter behandeling van het
vraagstuk. Afrika achtte dit van Europese kant toch een te magere indicatie
van betrokkenheid. Uiteindelijk werd een compromis bereikt met de afspraak
dat in eerste aanleg een groep senior officials een rapport over de Afrikaanse
schulden zal opstellen, dat daarna op ministerieel niveau in het kader van
het follow-up mechanisme van de top zal worden behandeld.– landmijnen: vooral Libië en Egypte drongen aan op het vastleggen
van de verantwoordelijkheid voor mijnenleggende landen om die mijnen ook op
te ruimen en compensatie aan te bieden. Deze verwijzing betreft vooral de
verantwoordelijkheid van landen die in het verleden – gedurende de Tweede
Wereldoorlog – mijnen hebben gelegd, zoals het Verenigd Koninkrijk en
Duitsland. Met name het Verenigd Koninkrijk verzette zich hier tegen met een
verwijzing naar de bepalingen van de Ottawa-conventie die immers die verantwoordelijkheid
primair legt bij de landen waar de mijnen liggen. Wel was het VK bereid verantwoordelijkheid
te dragen voor het verlenen van technische en financiële assistentie.
De uiteindelijke formulering gaat sterk in die laatste richting. Een aanvankelijk van Afrikaanse zijde aangedragen formulering die de
indruk wekte de centrale positie van de Ottawa-conventie af te zwakken werd
op verzoek van enkele EU-landen weer teruggenomen.– non-proliferatie: met name Egypte drong aan op een verwijzing
naar de wenselijkheid van een kernwapenvrije zone in het Midden-Oosten, een
voorstel dat door de EU als niet passend in de context van deze top werd afgewezen.
Uiteindelijk werd deze opvatting door Afrika.– teruggave van cultuurgoederen: aanvankelijk beoogde Afrika een
vergaand voorstel waarin zou worden gestreefd naar een akkoord over de teruggave
van Afrikaanse cultuurgoederen. Uiteindelijk werd besloten de in te stellen
groep senior officials een rapport op te laten stellen over de juridische
en practische aspecten van teruggave van gestolen of illegaal geëxporteerde
cultuurgoederen, waarover vervolgens nadere afspraken worden gemaakt op ministerieel
niveau, binnen het kader van het follow-up mechanisme van de top.– follow-up mechanisme: aanvankelijk werd van Afrikaanse kant een
zware structuur voorgesteld, tenminste vergelijkbaar met, zo niet zwaarder
dan de overlegstructuur die de EU kent met Latijns-Amerika en Azië. Naar
het oordeel van de EU deed dit voorstel geen recht aan met name de cruciale
overleg-mechanismen in het kader van de EU-ACS-conventie en het
Barcelona-proces, maar Afrika meende dat die mechanismen te weinig op Afrika
zelf waren gericht. De uitkomst omvat een afspraak over het houden van een
volgende top in 2003, in Europa (met in principe de mogelijkheid van verdere
topbijeenkomsten nadien), voorafgegaan door een ministeriële bijeenkomst
en met tussentijdse bijeenkomsten op het niveau van senior officials van Afrika
en EU. De verwijzingen naar de EU-ACS-conventie en Barcelona zijn summier
en indirect.Over twee andere punten kon pas op het laatste moment overeenstemming
worden bereikt:In de eerste plaats bracht Afrika tegen het eind van het overleg een (van
de OAE afkomstig) voorstel te berde om een Wereld Solidariteits Fonds, gericht
op Afrika, op te richten. Hoewel vrijwel alle EU-partners zich in het voorafgaande
EU-overleg tegen het opzetten van een nieuw fonds uitspraken, ging het EU-voorzitterschap
erg snel akkoord met een betrekkelijk positieve vermelding van het bestaan
van dit voorstel.In de tweede plaats bleek het in het kader van het onderwerp corruptie
moeilijk een voor ieder aanvaardbare formule te vinden over de terugkeer naar
de landen van oorsprong van bij buitenlandse banken ondergebracht illegaal
verkregen publieke middelen.De meeste EU-partners, met inbegrip van Nederland, beschouwden het finale
resultaat als aanvaardbaar maar niet op alle fronten evenwichtig en in sommige
opzichten te mager.Zo heeft Nederland binnen het EU-overleg bijvoorbeeld sterkere passages
bepleit (samen met landen als VK en Denemarken) over democratisering en de
rol van «civil society», en aanvullende passages over migratie
(aandacht voor illegale migratie, aandacht voor bescherming van vrouwen en
kinderen). De Europese onderhandelaars (de troika) slaagden er helaas onvoldoende
in om op deze punten het door Nederland gewenste resultaat te boeken.Bilaterale gesprekkenZowel de Minister-President als ikzelf hebben van deze unieke top gebruik
gemaakt om formeel en informeel overleg met diverse collega's te voeren.De Minister-President sprak onder meer met President Obasanjo van Nigeria
(met name over het democratiseringsproces en over de schuldensituatie, waarbij
ook de Nederlandse wens ter tafel kwam dat Nigeria in geval van aflossingen
ook rekening houdt met de bestaande Nederlandse claims), met President Konare
van Mali (o.a. om hem te bedanken voor de steun aan het onderzoek na de moord
op drie Nederlandse toeristen en hem te steunen in zijn betrokkenheid bij
regionale vredesinitiatieven), en op meer informele wijze met President Mbeki
van Zuid-Afrika en Koning Mohammed VI van Marokko.Ikzelf heb overleg gevoerd met mijn collega's van Uganda en Rwanda (met
name om druk uit te oefenen om tot spoediger en vollediger uitvoering van
het Lusaka akkoord over het conflict in de Democratische Republiek Congo te
geraken en van gedachten te wisselen over de voorziene vredesoperatie van
de Verenigde Naties), en daarnaast kort informeel gesproken met collega's
van o.a. Tanzania, Namibië, Mali, Sierra Leone, Zuid-Afrika, Nigeria,
Zimbabwe en Tunesië.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen BIJLAGE Aan de Minister van Buitenlandse ZakenDen Haag, 3 april 2000Namens de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken verzoek ik u om nadere
schriftelijke informatie omtrent de uitkomsten van de recent gehouden EU-Afrika
topconferentie. Voorts verzoek ik om uw inhoudelijke reactie op de bevindingen
van de Nederlandse Permanente Vertegenwoordiger bij de Verenigde
Naties tijdens zijn bezoek aan de Grote Merenregio (zie uw brief d.d. 21 maart
2000, Kamerstuk 21 501-02, 25 098, nr. 331).De griffier van de commissie,HommesXNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26800-V-104.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl