Wijziging wetten ivm nieuwe ontwikkelingen in de informatietechnologie (computercriminaliteit II); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26671, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

15-07-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26671 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26671Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 671Wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering
en de Telecommunicatiewet in verband met nieuwe ontwikkelingen in de informatietechnologie
(computercriminaliteit II)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 4 maart
1999 en het nader rapport d.d. 2 juli 1999, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 4 november 1998, no. 98.005174, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Justitie, bij de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting tot wijziging
van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering en de Telecommunicatiewet
in verband met nieuwe ontwikkelingen in de informatietechnologie (computercriminaliteit
II).Het wetsvoorstel is, aldus de memorie van toelichting, een vervolg op
de Wet computercriminaliteit. Het strekt in hoofdzaak tot aanpassing van het
Wetboek van Strafrecht (WvS) en het Wetboek van Strafvordering (WvSv) aan
de nieuwe ontwikkelingen in de informatietechnologie en bevat voorts nog een
aantal veelal technische wijzigingen of verduidelijkingen van de bij die wet
ingevoerde bepalingen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 4 november
1998, nr. 98.005174, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 4 maart 1999, nr. W03.98.0504/I, bied ik U hierbij aan.1. In het voorgestelde artikel 53 WvS wordt het begrip «tussenpersoon»
ingevoerd. Het derde lid van dit artikel bevat een omschrijving van dit begrip.
Gelet op die omschrijving vallen onder dit begrip naast de uitgever niet alleen
de Internet Service Provider (ISP) maar ook reeds lang bestaande ondernemingen,
zoals bijvoorbeeld de exploitant van een bioscoop, de boekhandelaar en de
handelaar in CD's en bespeelde cassettes. Deze laatste uitbreiding van de
in artikel 53 WvS neergelegde vrijwaringsregeling kan niet, zoals in de toelichting
is geschied, uitsluitend worden gerechtvaardigd met een beroep op de wenselijkheid
van een technologieonafhankelijke wetgeving (Algemeen deel, paragraaf 2.4). De Raad van State geeft in overweging de wenselijkheid van een tot deze
laatstbedoelde categorie beoogde verruiming in de toelichting breder te motiveren.1. De memorie van toelichting is overeenkomstig het advies aangevuld.2. Volgens het eerste lid heeft het voorgestelde artikel 53 WvS betrekking
op «uitingen in gesproken woord, beeld of geschrift». Hier is,
aldus de toelichting op artikel I, onderdeel A, gezocht naar een
moderne omschrijving die niet is gekoppeld aan de gebruikte techniek. In deze
omschrijving zijn echter begrippen gehandhaafd die in de jurisprudentie reeds
sterk zijn opgerekt om in te kunnen blijven spelen op de ontwikkelingen van
de techniek. Voorbeel- den daarvan worden ook in de toelichting genoemd (Algemeen
deel, para- graaf 2.4). De Raad meent dat hier een kans op technologieonafhankelijke wetgeving
is gemist en dat met het oog daarop de voorkeur zou moeten worden gegeven
aan een niet op de drager, maar op de ontvanger van de boodschap toegesneden
omschrijving als: «voor de mens waarneembare uitingen».Het college adviseert dit artikellid in die geest aan te passen.2. De bezwaren van de Raad lijken zich vooral te richten op het gebruik
in artikel 53 Sr van de term «geschrift». Deze term is, zoals
de Raad terecht opmerkt, in de jurisprudentie sterk opgerekt om in te kunnen
blijven spelen op de ontwikkelingen van de techniek. Ook de wetgever heeft
de term opgerekt. Zo spreekt artikel 113, tweede lid, Sr van het «ten
gehore» brengen van een geschrift, waarbij onder andere is gedacht aan
langspeelplaten. Gelet hierop ben ik het met de Raad eens dat het geen gelukkige
keuze is om de term «geschrift» te gebruiken in een als techniekonafhankelijk
bedoelde omschrijving van de uitingen waarom het bij de uitings- en verspreidingsdelicten
gaat. De door de Raad gesuggereerde omschrijving – «voor de mens
waarneembare uitingen» – is naar mijn mening echter ruimer dan
nodig is gelet op het soort uitingen die onderwerp zijn van de uitings- en
verspreidingsdelicten. In plaats daarvan stel ik voor de omschrijving «uitingen
in woord, beeld of geluid» te gebruiken. Het wetsvoorstel (de artikelen
53, 418 en 420 Sr) en de memorie van toelichting zijn dienovereenkomstig aangepast.3. In het voorgestelde artikel 53 WvS, eerste lid, onder b, wordt de tweede
voorwaarde omschreven, waaraan moet zijn voldaan wil de tussenpersoon zich
kunnen beroepen op uitsluiting van strafvervolging: de dader moet bekend zijn
dan wel de tussenpersoon moet op de eerste aanmaning nadat tot een gerechtelijk
vooronderzoek is overgegaan, aanwijzingen hebben gegeven, «die kunnen
leiden tot het achterhalen van de dader». Blijkens de voorgestelde bepaling
gaat het hier om een (objectieve) resultaatsverplichting: de gegeven aanwijzingen
moeten kunnen leiden tot het achterhalen van de dader. De memorie van toelichting
vermeldt echter in dit verband: «Of de tussenpersoon aanwijzingen heeft
gegeven die hem kunnen vrijwaren van vervolging, staat uiteindelijk ter beoordeling
van de rechter, die daarbij rekening zal houden met hetgeen in de gegeven
omstandigheden redelijkerwijs van de tussenpersoon zal kunnen worden gevergd.»
(Algemeen deel, paragraaf 2.4, onder b). Aldus wordt duidelijk dat het
hier gaat om een (geobjectiveerde) inspanningsverplichting. De Raad adviseert de bepaling zodanig te wijzigen dat daarin tot uitdrukking
wordt gebracht dat de tussenpersoon in aanmerking komt voor vrijwaring indien
hij alle aanwijzingen heeft gegeven die redelijkerwijs van hem kunnen worden
gevergd ter achterhaling van de dader. Daarmee wordt ook de pas afgesneden
voor een debat met ongewisse uitkomst over de vraag of de dader die uiteindelijk
niet achterhaald is, wel achterhaald had kunnen worden op basis van de door
de tussenpersoon verstrekte gegevens.3. De tekst van artikel 53, eerste lid, onder b, Sr alsmede de memorie
van toelichting is overeenkomstig het advies van de Raad verduidelijkt.4. In het voorgestelde artikel 53 WvS, eerste lid, onder c, komt de derde
vrijwaringsvoorwaarde aan bod: de tussenpersoon moet op eerste aanmaning nadat
tot het instellen van een gerechtelijk vooronderzoek is overgegaan, alle handelingen
hebben verricht die redelijkerwijs van hem kunnen worden gevergd ter voorkoming
van verdere verspreiding. Deze voorwaarde kan, aldus de toelichting (Algemeen
deel, paragraaf 2.4, onder c), afhankelijk van de omstandigheden en de
stand van de techniek meebrengen dat de tussenpersoon in contact treedt met
de klant die via hem strafbare uitingen verspreidt, en zo nodig stappen tegen
deze onderneemt of technische maatregelen neemt om een einde te maken aan
de verspreiding. De Raad brengt in herinnering dat de vrijwaring van artikel 53 WvS in
het leven is geroepen om te voorkomen dat uitgevers uit vrees voor vervolging
censuur zouden gaan uitoefenen op hetgeen zij uitgaven en drukten
(Algemeen deel, paragraaf 2.3). Een al te rigoureuze invulling van de
hier bedoelde vrijwaringsvoorwaarden zou de neiging tot zelfcensuur toch weer
kunnen aanwakkeren en moet derhalve naar de mening van de Raad worden vermeden.Het college adviseert een opmerking in die zin aan de toelichting toe
te voegen.4. Paragraaf 2.4 onder c van de memorie van toelichting is aangevuld
in de zin zoals door de Raad geadviseerd.5. Naar luid van het tweede lid van het voorgestelde artikel 53 WvS komen
ten aanzien van de tussenpersoon alleen die handelingen in aanmerking waarop
zijn opzet was gericht. Dit voorstel geeft de Raad aanleiding tot de volgende
opmerkingen:a. Voor de meeste verspreidings- en uitingsdelicten is sinds jaar en dag
de aansprakelijkheid in de desbetreffende wetsartikelen zo geformuleerd dat
opzet is vereist voor het verrichten van de verspreidingsof uitingshandelingen,
maar dat met betrekking tot het strafbaar karakter van het geschrift of de
uiting schuld al voldoende is («indien hij weet of ernstige redenen
heeft om te vermoeden»). Gelet op de toelichting (Algemeen deel, paragraaf 2.5) begrijpt de
Raad het voorgestelde tweede lid van artikel 53 WvS aldus dat deze situatie
uitsluitend voor de tussenpersoon wordt omgebogen in die zin dat bewezen moet
worden dat zijn opzet ook was gericht op het strafbare karakter van het verspreide
geschrift, met andere woorden dat hij wist dat het geschrift een strafbaar
karakter had.In de toelichting (Algemeen deel, paragraaf 2.5) wordt deze ombuiging
verdedigd met het argument dat er in de loop der jaren (door toevoeging van
nieuwe verspreidingsdelicten en invoering bij veel delicten van een culpose
variant) een uitbreiding van de aansprakelijkheid van uitgevers en drukkers
heeft plaatsgevonden. Die uitbreiding kan er volgens de toelichting toe leiden
dat de tussenpersonen heel voorzichtig worden en reeds bij het vermoeden dat
het om een strafbare uiting gaat of dat zich onder het door hen doorgegeven
materiaal een strafbare uiting bevindt – zonder dit zeker te weten –
ervan afzien die uiting of dat materiaal door te geven. Een dergelijke houding
zou niet stroken met de wens van de wetgever van 1881 om zelfcensuur van tussenpersonen
zoveel mogelijk te voorkomen, aldus de toelichting.De Raad is niet overtuigd van de wenselijkheid van deze ombuiging. Het
college ziet niet in waarom bijvoorbeeld een tussenpersoon die een geschrift
verspreidt, waarin wordt aangezet tot gewelddadig optreden tegen personen
vanwege hun ras of hun sexuele gezindheid (artikel 132 WvS) thans niet langer
strafbaar zou moeten zijn hoewel hij ernstige redenen heeft om te vermoeden
dat het door hem verspreide geschrift dit strafbare karakter heeft. Van een
veranderde maatschappelijke opvatting omtrent de strafbaarheid van tussenpersonen
voor laatstbedoeld gedrag is de Raad niet gebleken. Voor vrees voor zelfcensuur
bij handhaving van de «culpose variant» lijkt geen goede reden
te zijn: ook dan immers weet de tussenpersoon zich gevrijwaard van strafvervolging,
indien hij voldoet aan de voorwaarden van artikel 53 WvS.De Raad adviseert dit artikellid niet in het voorstel van wet op te nemen.b. Indien dit advies niet wordt opgevolgd, dient het artikellid in ieder
geval duidelijker te worden geredigeerd. In de eerste plaats dient tot uitdrukking
te worden gebracht waarvoor de hier bedoelde handelingen niet in aanmerking
komen. Anders dan het geval is bij de artikelen 47a, tweede lid, en 49, vierde
lid, WvS volgt uit de context van artikel 53 WvS (dat immers betrekking heeft
op voorwaarden voor vervolgbaarheid) niet zonder meer dat het hier gaat om
een voorwaarde voor strafbaarheid. In de tweede plaats dient tot uitdrukking
te worden gebracht wat hier met «handelingen» wordt bedoeld. Zoals
hiervoor reeds werd opgemerkt wordt in verspreidings- en uitingsdelicten immers
onderscheid gemaakt tussen enerzijds de verspreidings- en uitingshandelingen
(waarvoor thans reeds opzet is vereist) en anderzijds het strafbaar karakter
van het geschrift of de uiting (waarvoor thans met schuld kan worden volstaan). De Raad adviseert het artikellid, zo het gehandhaafd blijft, op voornoemde
punten te verduidelijken. 5. a. Anders dan de Raad, en op de gronden zoals aangegeven in paragraaf 2.5
van de memorie van toelichting, ben ik van mening dat het wenselijk is de
strafbaarheid van de tussenpersoon te beperken tot die gevallen waarin zijn
opzet was gericht op het strafbare karakter van de openbaar gemaakte of verspreide
uiting. Hierbij is niet zozeer sprake van een veranderde maatschappelijke
opvatting omtrent de strafbaarheid van tussenpersonen. Eerder is het zo dat
de uitbreiding, in de loop van de tijd, van de reikwijdte van de uitings-
en verspreidingsdelicten niet gepaard is gegaan met een herbezinning op de
aansprakelijkheid van de tussenpersoon, niettegenstaande het feit dat die
uitbreiding als (neven)effect heeft gehad dat tussenpersonen thans een groter
risico lopen om in de strafrechtelijke gevarenzone te komen. Door de opkomst
van Internet is die vraag naar de aansprakelijkheid van tussenpersonen (in
het bijzonder Internet Service Providers) echter actueel geworden. Met het
voorgestelde artikel 53 Sr wordt beoogd die aansprakelijkheid duidelijker
af te bakenen en de strafrechtelijke risico's voor tussenpersonen tot zodanige
proporties terug te brengen, dat zij niet onnodig voorzichtig worden en overgaan
tot zelfcensuur. De in artikel 53, tweede lid, Sr voorgestelde beperking van
hun strafbaarheid tot opzetgevallen is daarbij mijns inziens van wezenlijk
belang, naast de vervolgbaarheidsvoorwaarden van het eerste lid.De memorie van toelichting is op dit punt verduidelijkt.b. Nu de in artikel 53, tweede lid, Sr voorgestelde opzeteis gehandhaafd
blijft, is overeenkomstig het advies van de Raad van State de formulering
aangepast. In de thans voorgestelde formulering komt beter tot uitdrukking
a. dat het hier gaat om een voorwaarde voor strafbaarheid en niet om een voorwaarde
voor vervolgbaarheid, en b. dat de opzet-eis betrekking heeft op het strafbare
karakter van de betrokken uiting en niet op de uitings- of verspreidingshandelingen.6. Het voorgestelde artikel 418 WvS geeft de Raad aanleiding tot de volgende
opmerkingen. a. Volgens de toelichting (Artikelsgewijs, Artikel I, onderdelen T en
U) is artikel 418 WvS het spiegelbeeld van artikel 53 WvS. Dat is echter maar
ten dele waar: de voorwaarde, genoemd in artikel 53, eerste lid, onder a,
WvS ontbreekt. Ziet de Raad het goed, dan heeft dit een merkwaardig gevolg
voor de tussenpersoon die bij de openbaarmaking van het strafbare geschrift
zijn identiteit niet bekend heeft gemaakt en bij de openbaarmaking evenmin
gegevens heeft verschaft waardoor zijn identiteit kan worden achterhaald,
doch wiens identiteit niettemin later is achterhaald. In dat geval kan de
tussenpersoon enerzijds geen aanspraak maken op de vrijwaring van artikel
53 WvS, maar anderzijds ook niet worden vervolgd ex artikel 418 WvS.Dit komt de Raad voor als een anomalie. Die anomalie bestaat ook al onder
vigeur van de huidige wetgeving, maar dat is geen reden om haar te laten voortbestaan.De Raad adviseert in artikel 418 WvS, eerste lid, ook de voorwaarde, genoemd
in artikel 53, eerste lid, onder a, WvS op te nemen.b. Met betrekking tot de formulering van de voorwaarden van artikel 418,
eerste lid, onder a en b, WvS verwijst de Raad naar zijn vorenstaande opmerkingen
en adviezen inzake de voorwaarden, genoemd in artikel 53, eerste lid, onder
b en c, WvS. De Raad adviseert ook hier met die opmerkingen en adviezen rekening
te houden.6. a. Overeenkomstig het advies van de Raad is de voorwaarde van artikel
53, eerste lid, onder a, Sr opgenomen in artikel 418, eerste lid, Sr.b. De onder punt 3 bedoelde wijziging van de voorwaarde van artikel 53,
eerste lid, onder b, Sr werkt uiteraard door in de formulering van het desbetreffende
bestanddeel van artikel 418, eerste lid, Sr. Ook overigens is bij artikel
418, eerste lid, Sr en de toelichting daarop rekening gehouden met de opmerkingen
van de Raad ten aanzien van de voorwaarden van artikel 53 Sr.7. Met de voorgestelde artikelen 125o, 354 en 552 WvSv wordt onder bepaalde
voorwaarden de mogelijkheid geopend gegevens in een geautomatiseerd werk,
die in verband staan met strafbare feiten, ontoegankelijk te maken c.q. te vernietigen. In de toelichting (Algemeen deel, paragraaf 9) wordt
in het alge- meen gesteld dat over de effectiviteit van de voorstellen van
het wetsvoorstel geen ondubbelzinnige uitspraken zijn te doen. Daarbij wordt
erop gewezen dat het niet mogelijk is het aantal strafbare feiten of opsporingsonderzoeken
vast te stellen, waarvoor de voorstellen mogelijk relevant zijn. Voorts wordt
erop gewezen dat voor verspreidings- en uitingsdelicten, gepleegd via een
computernetwerk als Internet, de ernst van de problemen niet op zinvolle wijze
per land is vast te stellen vanwege het grensoverschrijdende karakter van
deze delicten. Bij de onderhavige artikelen dringt zich echter nog een andersoortige
effectiviteitsvraag op: in hoeverre kan in het licht van de technische ontwikkelingen
het instrument van het ontoegankelijk maken en vernietigen van gegevens in
een geautomatiseerd werk bij een concrete beheerder technisch effectief zijn?
Over deze vraag wordt in de toelichting (Algemeen deel, paragraaf 3.2)
opgemerkt dat het niet altijd zal lukken om alle gegevens te achterhalen en
ontoegankelijk te maken, maar dat dit niet afdoet aan de noodzaak van een
daartoe strekkende bevoegdheid.De Raad merkt in dit verband het volgende op. In veel, zo niet de meeste
gevallen zullen de gegevens waar het hier om gaat, worden aangetroffen in
internationale, wijd vertakte netwerken als Internet. Alleen al voor de bedrijfszekerheid
van zulke netwerken is het noodzakelijk dat het onbereikbaar worden van gegevens
op de ene plaats wordt opgeheven door het activeren van kopieën van die
gegevens op een andere plaats. Bovendien worden in zulke netwerken eenmaal
beschikbaar gestelde gegevens in het kader van de «free flow of information»
op tal van andere plaatsen herhaald vastgelegd, ter bevordering van verdere
verspreiding van die gegevens. Dit brengt mee dat maatregelen als hier voorgesteld,
tegen gegevens op een bepaalde plaats niets vermogen te veranderen aan het
feit dat voor de gebruikers van het netwerk identieke gegevens beschikbaar
blijven, die reeds op vele andere plaatsen in het netwerk zijn vastgelegd
en verder worden verspreid. In een dergelijke in zulke netwerken gebruikelijke
situatie kan de verdere verspreiding en vastlegging van verdachte gegevens
niet worden voorkomen, althans niet met toepassing van de mogelijkheden die
in de drie genoemde artikelen worden geschapen.Bij die stand van zaken adviseert de Raad de voorgestelde artikelen inzake
ontoegankelijkmaking en vernietiging van gegevens in een geautomatiseerd bestand
niet in het WvSv op te nemen zolang geen inzicht bestaat in de vraag of en
in hoeverre met behulp van deze instrumenten verdere verspreiding van de strafbare
uiting kan worden voorkomen.7. De door de Raad aangevoerde reden om de voorgestelde artikelen inzake
ontoegankelijkmaking en vernietiging van computergegevens vooralsnog niet
in het Wetboek van Strafvordering op te nemen – namelijk dat geen inzicht
bestaat in de vraag of en in hoeverre met behulp van deze instrumenten verdere
verspreiding van een strafbare uiting in een internationaal netwerk als Internet
kan worden voorkomen – heeft mij niet overtuigd. Het is waar dat met
name waar het gaat om de ontoegankelijkmaking van voor een ieder beschikbare
gegevens op grensoverschrijdende computernetwerken, de effectiviteit van de
bestaande technische mogelijkheden niet erg hoog moet worden ingeschat. De
voorgestelde maatregelen hebben echter in twee opzichten een ruimer bereik.
Ten eerste zijn ze niet alleen toepasbaar op gegevens die bestemd zijn voor
een groot publiek (bijv. strafbare uitingen) en daarom, met het oog op de
toegankelijkheid, met behulp van zogenaamde cache-technieken op
vele plaatsen in het netwerk worden opgeslagen. Ze zijn daarentegen ook toepasbaar
op gegevens die slechts voor een kleine kring van personen beschikbaar zijn
(bijv. bepaalde criminele computerprogramma's of ontvreemde bedrijfsinformatie
die de concurrent voor zichzelf wil houden) en dus slechts op een of enkele
plaatsen in een netwerk aanwezig zijn. Dergelijke computergegevens zijn eenvoudiger
traceerbaar dan voor eenieder beschikbare informatie. Ten tweede zijn de maatregelen
van ontoegankelijkmaking en vernietiging van computergegevens niet alleen
bestemd voor toepassing in openbare, internationale netwerken, maar ook voor
toepassing in op zichzelf staande (stand-alone)computers en in
niet-openbare en dus qua omvang veel kleinere netwerken zoals bedrijfsnetwerken.
In die situaties is het wel degelijk mogelijk om bepaalde computergegevens
op effectieve wijze ontoegankelijk te maken. Een belangrijke zelfstandige reden om de ontoegankelijkmaking en vernietiging
van computergegevens in het Wetboek van Strafvordering op te nemen is gelegen
in het feit dat het hier om gegevens gaat die naar hun aard niet in het normale,
legale verkeer aanwezig behoren te zijn, althans niet in de beschikkingsmacht
van personen met kwade bedoelingen. Het gaat om de moderne varianten van «contrabande»
zoals boeken met een strafbare inhoud of inbrekerswerktuig. Het is mijns inziens
uit een oogpunt van geloofwaardige rechtshandhaving onbevredigend en onwenselijk
dat opsporingsinstanties tegen dergelijk materiaal in computers niet kunnen
optreden en het, na voldoende bewijzen te hebben verzameld, in de computer
moeten achterlaten.Tot slot wijs ik erop dat, zoals reeds in de memorie van toelichting (par.
3.1) is aangegeven, de voorgestelde maatregelen volledig in overeenstemming
zijn met hetgeen in de Aanbeveling nr. R (95) 13 van de Raad van Europa concerning problems of criminal procedural law connected with information
technology is bepaald inzake «search and seizure» van computergegevens.Op de hierboven genoemde gronden zijn de voorgestelde artikelen inzake
ontoegankelijkmaking en vernietiging van computergegevens in het wetsvoorstel
gehandhaafd. In de memorie van toelichting is de redengeving voor deze maatregelen
verduidelijkt en aangevuld.8. Momenteel zijn in de Europese Unie twee ontwikkelingen gaande die in
verband met het onderhavige wetsvoorstel om de aandacht vragen. Op 23 december
1998 heeft de Europese Commissie een voorstel voor een richtlijn van
het Europees Parlement en de Raad betreffende bepaalde juridische aspecten
van de elektronische handel in de interne markt ingediend (PbEG C 30).
In dit voorstel is onder andere een regeling van de aansprakelijkheid van
tussenpersonen opgenomen, die blijkens de toelichting daarop ook bedoeld is
te gelden voor het strafrecht. Zou dit voorstel in de huidige vorm tot richtlijn
worden verheven, dan zou dit mogelijk tot wijziging van de in artikel 53 Sr
voorgestelde aansprakelijkheidsregeling nopen. De tweede ontwikkeling die
van belang is, betreft een aanstaande uitbreiding van de Richtlijn 98/34/EG
betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische
voorschriften (de zogenaamde notificatierichtlijn) tot voorschriften
betreffende «diensten van de informatiemaatschappij» (zie voor
de wijziging Richtlijn 98/48/EG, PbEG L 217). De implementatietermijn van
deze richtlijn loopt op 5 augustus 1999 af, zodat de lidstaten vanaf dat moment
de ontwerpen van dergelijke voorschriften bij de Commissie moeten aanmelden
alvorens de nationale wetgevers die voorschriften in definitieve vorm mogen
vaststellen. Na aanmelding dient een zogenaamde standstill-termijn van drie
maanden in acht te worden genomen, gedurende welke de Commissie en de andere
lidstaten het betrokken ontwerp-voorschrift op zijn verenigbaarheid met het
Europese recht kunnen beoordelen. Het onderhavige wetsvoorstel bevat vermoedelijk
voorschriften betreffende «diensten van de informatiemaatschappij»,
waaronder mogelijk het voorgestelde artikel 53 Sr. Aangezien in redelijkheid
niet valt te verwachten dat het wetsvoorstel op 5 augustus a.s. door de Tweede
Kamer zal zijn aangenomen, zal het wetsvoorstel waarschijnlijk op dat moment
moeten worden genotificeerd met inachtneming van de gebruikelijke standstill-periode.
Hierover vindt thans overleg plaats met de Europese Commissie.Bij deze wetgevingstechnisch gezien weinig gelukkige, maar in de gegeven
omstandigheden onvermijdbare samenloop van nationale en Europese wetgevingsprocedures
heb ik overwogen met de indiening van het wetsvoorstel te wachten totdat duidelijkheid
bestaat over de gevolgen van het (komende) Europese recht voor het wetsvoorstel,
in het bijzonder voor het voorgestelde artikel 53 Sr. Die duidelijkheid zal
er echter naar alle waarschijnlijkheid niet voor het eind van 1999 zijn. Een
dergelijk lange periode van stilstand – bovenop de toch al lange voorbereidingsduur
van dit wetsvoorstel – leek mij onwenselijk, gelet op het belang van
de materie en gelet op het feit dat het merendeel van de voorstellen in het
geheel niet wordt geraakt door de bedoelde Europese ontwikkelingen. Ik heb
dan ook besloten het wetsvoorstel thans reeds in te dienen, zodat de Tweede
Kamer, zo zij dit wenst, met de behandeling een aanvang kan maken. Zodra er
meer duidelijkheid is over de richting van de Europese besluitvorming en over
de eventuele consequenties daarvan voor het onderhavige wetsvoorstel, zal
ik de Kamer berichten. Indien gewenst ben ik uiteraard graag bereid met de
Kamer te overleggen over de te volgen procedure. 9. Artikel I, onderdeel K, bevat een verduidelijking en een uitbreiding
van de strafbaarstelling betreffende valse of vervalste betaalpassen en waardekaarten
(artikel 232 Sr). Bij de opstelling van dit onderdeel is over het hoofd gezien
dat ook het wetsvoorstel tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht
en andere wetten met het oog op de opneming in het Wetboek van Strafrecht
van eenvormige strafbepalingen inzake het verstrekken van onware gegevens
en het nalaten te voldoen aan wettelijke verplichtingen om tijdig gegevens
te verstrekken (23 993, concentratie strafbaarstelling frauduleuze
gedragingen) een wijziging aanbrengt in artikel 232 Sr. Artikel I, onderdeel
K (punt 2), is nu zo geformuleerd dat het uitgaat van artikel 232 Sr zoals
dat komt te luiden zodra wetsvoorstel 23 993 wet is geworden.10. In het voorstel en de memorie van toelichting zoals aan de Raad van
State voorgelegd werd naar enkele wetsvoorstellen verwezen die inmiddels tot
wet zijn verheven. Dit betreft de Telecommunicatiewet – die ook reeds
in werking is getreden–, de wet van 27 mei 1999 tot partiële wijziging
van het Wetboek van Strafvordering (herziening van het gerechtelijk vooronderzoek)
(Stb. 243) en de wet van 27 mei 1999 tot wijziging van het Wetboek van Strafvordering
in verband met de regeling van enige bijzondere bevoegdheden tot opsporing
en wijziging van enige andere bepalingen (bijzondere opsporingsbevoegdheden)
(Stb. 245); de beide laatste wetten zijn nog niet in werking getreden. Voorts
werd verwezen naar het voorstel tot wijziging van artikel 13 Grondwet (kamerstukken
II 1996/97, 25 443, nrs. 1–2). Dit voorstel is inmiddels ingetrokken.De desbetreffende verwijzingen in het voorstel en de memorie van toelichting
zijn aan de laatste stand van zaken aangepast.11. In het wetsvoorstel en in de memorie van toelichting zijn enkele kleine
correcties en enkele tekstwijzigingen van ondergeschikte aard aangebracht,
die hier niet afzonderlijk worden vermeld.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Justitie,A. H. Korthals XNoot1De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26671-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl