Goedkeuring Verdrag inheemse en in stamverband levende volken in onafhankelijke landen (nr. 169 Arbeidsconferentie); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25020, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

06-02-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25020 nr. 5

03-02-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Het verdrag3. Koninkrijkspositie4. DiversenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25020Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 020Goedkeuring van het op 27 juni 1989 te Genève tot stand gekomen
Verdrag betreffende inheemse en in stamverband levende volken in onafhankelijke
landen (Verdrag nr. 169 aangenomen door de Internationale Arbeidsconferentie
in haar zesenzeventigste zitting)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 3 februari 1997De regering heeft met belangstelling kennisgenomen van de door de leden
van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken gemaakte opmerkingen en de
door hen gestelde vragen. De vragen zullen zoveel mogelijk in de volgorde
van het verslag worden beantwoord. 1. InleidingDe leden van de fractie van het CDA vragen of het verdrag eveneens van
toepassing is voor de in Nederland aanwezige minderheden. Hierop antwoordt
de regering ontkennend. Het verdrag heeft geen betrekking op de in Nederland
wonende minderheden, aangezien zij niet als inheemse volken kunnen worden
gekwalificeerd. Op de vraag naar de verschillen en overeenkomsten tussen het
minderhedenbeleid in Nederland en het beleid ten aanzien van inheemse volken
merkt de regering op dat het Nederlandse minderhedenbeleid en het beleid ten
aanzien van inheemse volken grotendeels los van elkaar staan. Op de vraag
van deze leden naar de effecten van ratificatie van dit verdrag voor het Nederlandse
minderhedenbeleid, antwoorden wij dat dit geen gevolgen heeft voor het Nederlandse
minderhedenbeleid.Voorts wijzen de leden van de fractie van het CDA er op dat het argument
van de Nederlandse regering dat Nederland niet rechtstreeks met belangen van
inheemse volken in aanraking komt, door de NAR niet wordt gedeeld. Zij vragen
naar de opvatting van de regering hierover.In de opvatting van de regering kent Nederland zelf geen inheemse volken
in de zin van het verdrag. Nederland heeft echter op velerlei wijzen te maken
met inheemse volken, bijvoorbeeld op het terrein van de mensenrechten, maar
ook in culturele contacten en bij milieu-activiteiten, zoals op het gebied
van de biodiversiteit. Vanuit de ontwikkelingssamenwerking worden zowel internationaal
als nationaal activiteiten ondersteund die de positie van inheemse volken
verbeteren, uitgaande van de waarde van de in hun cultuur aanwezige kennis
en kunde. Voorts zijn er contacten met het Nederlands Centrum voor Inheemse
Volken en de Inheemse Raad in Nederland.De leden van de fractie van de VVD zijn van oordeel dat andere VN-organen
eerder zijn aangewezen ontwerp-verdragen van deze strekking op
te stellen dan de IAO en zij vragen naar de mening van de regering hierover.
Hierbij merken wij op dat het onderhavige verdrag, dat dient ter vervanging,
van een eerder verdrag betreffende inheemse volken (IAO verdrag nr. 107 van
1957), naar het oordeel van de regering in voldoende mate ligt binnen het
mandaat van de IAO. De IAO heeft een lange traditie op het gebied van verdragen
inzake inheemse volken. Voor de Tweede Wereldoorlog kwam bijvoorbeeld Verdrag
nr. 50 inzake het werven van inheemse werknemers tot stand, evenals Verdrag
nr. 65 inzake penale sancties voor inheemse werknemers (waarbij aangetekend
zij dat de definitie van «inheemse volken» toen anders luidde).
Daarnaast is de IAO inhoudelijk sterk betrokken bij het vraagstuk van de inheemse
volken, bijvoorbeeld door middel van technische samenwerkingsprojecten. Tegen de achtergrond van deze ervaring heeft de IAO binnen de VN-organisaties
een vooraanstaande rol gekregen waar het normen met betrekking tot inheemse
volken betreft.Dit alles wil niet zeggen dat andere VN-organen geen taak op dit terrein
zouden hebben, maar hun betrokkenheid is van recenter datum. Bij de opstelling
van het voorliggende verdrag heeft de nodige coördinatie plaatsgevonden
met andere (aan de) VN (gelieerde) gremia, waaronder de FAO, WHO en UNESCO,
alsmede de Mensenrechtencommissie (Subcommissie inzake de Voorkoming van Discriminatie
en de Bescherming van Minderheden en de daaronder vallende Werkgroep inheemse
volken).Eén van de uitgangspunten voor de regering bij de beoordeling van
IAO-verdragen in voorbereiding was en is de aansluiting ervan bij de taken
en doelstellingen van de IAO.De leden van de fractie van D66 vragen of de regering geen tegenspraak
ziet in de afwijzing van concepten van collectieve rechten (waar bepaalde
Aziatische regeringen aanspraak op maken) en de toekenning van dat soort rechten
aan inheemse volken. Hierop antwoorden wij dat de Nederlandse regering zich
op het standpunt stelt dat collectieve rechten een bijzondere positie innemen
in het internationale recht. Zij beschouwt collectieve rechten evenwel niet
als mensenrechten, omdat zij vreest dat zulks ten koste kan gaan van individuele
mensenrechten. Individuele rechten kunnen wel in collectief verband worden
behartigd of genoten. De regering is van oordeel dat het voorliggende verdrag
niet strijdig is met de Nederlandse zienswijze terzake.De leden van de D66-fractie vragen tevens of op grond van de tekst van
het nieuwe verdrag het voeren van een kwaadwillige politiek en het risico
van discriminatie geheel is uitgesloten. In dit verband vragen zij of de steun
die dit verdrag de zwakke partij in conflicten tussen inheemse bevolkingsgroepen
en een sterk federaal (centraal) gezag biedt niet in het nadeel van de inheemse
bevolking kan uitwerken. Hierover merken wij het volgende op. Waar sprake
is van kwade wil zal geen verdrag misstanden kunnen voorkomen. De ondergetekenden
verwachten evenwel niet dat het verdrag zal leiden tot verergering van de
discriminatie van inheemse volken of anderszins in hun nadeel zal uitwerken.
Op de vraag naar de positie van bijvoorbeeld de Ogoni kan opgemerkt worden
dat naar het oordeel van de ondergetekenden de positie van de Ogoni zeker
niet negatief wordt beïnvloed door het verdrag en mogelijk versterkt
wordt, zelfs indien Nigeria niet partij wordt bij het verdrag. Indien het
verdrag door een groot aantal landen wordt bekrachtigd, zal daar een zekere
normatieve werking van uitgaan, ook ten aanzien van landen die zelf niet tot
bekrachtiging van het verdrag overgaan.Ook vragen deze leden of landen die nu op gespannen voet leven met hun
inheemse volken zich zullen aansluiten bij het verdrag. Hierop antwoorden
wij dat er zeker regeringen zijn met bedenkingen tegen het verdrag vanwege
de verplichtingen die het met zich meebrengt. Een aantal van die landen zal
daarom niet partij worden, een ander aantal naar verwachting wel. Verwacht
wordt dat diverse landen willen tonen dat het hen ernst is met
de eerbiediging van de rechten van inheemse volken. De sancties op niet-naleving
van het verdrag zijn licht, maar voor inheemse volken biedt het verdrag op
zijn minst aanknopingspunten ter verbetering van hun positie, hetzij direct,
hetzij op termijn.De leden van de fractie van D66 vragen voorts of de regering de concentratie
van ratificaties in Scandinavië en Latijns-Amerika kan verklaren. Tevens
vragen zij of er van de Mexicaanse toetreding een apaiserende werking zal
uitgaan op het sluimerende conflict tussen de Mexicaanse regering en de Indiaanse
bevolking van Chiapas; zij vragen zich daarbij af of het verdrag ook voor
zo'n situatie is bedoeld of dat het volgens de regering een abstractere werking
dient te hebben.Het is de regering inderdaad opgevallen dat een groot aantal Latijns-Amerikaanse
landen het verdrag reeds heeft geratificeerd. Daarnaast is opvallend dat er
vooralsnog weinig interesse voor ratificatie is getoond vanuit Azië en
Afrika. De IAO geeft als verklaring hiervoor dat het politieke denken over
inheemse volken en hun rechten verder is geëvolueerd in Latijns-Amerika
dan in Azië en Afrika. Voor Scandinavië geldt dat die landen zowel
blijk willen geven van hun bereidheid de rechten van hun eigen inheemse volken
vast te leggen, als een signaal wensen te geven aan andere landen. De geografische
spreiding is overigens iets verbeterd, gezien de ratificatie dan wel de getoonde
belangstelling in andere delen van de wereld (Oostenrijk, Fiji, Filippijnen).Ten aanzien van het conflict in Chiapas geldt hetgeen hierboven gesteld
is met betrekking tot de Ogoni in versterkte mate, gezien het feit dat Mexico
zich al bereid heeft getoond de verdragsverplichtingen op zich te nemen.Een positieve werking ten aanzien van de situatie in Chiapas ligt daarom
in de rede. De ondergetekenden hopen en verwachten dat het verdrag zowel een
preventieve als een concrete, conflict-oplossende werking zal hebben.De leden van de fractie van D66 wijzen er op dat een klachtenprocedure
tussen staten zeer ongebruikelijk is en door een land zonder inheemse volken
niet snel zal worden aangespannen. Zij vragen naar de opvatting van de regering,
waarbij deze leden tevens vragen of het bijvoorbeeld voor de hand zou liggen
om straks in het kader van dit verdrag het leiderschap in Nigeria aan te spreken
wegens hun nalatigheid jegens de Ogoni en de andere delta-volken.De regering is het met de leden van de D66-fractie eens dat statenklachten
in het volkenrecht een uitzondering vormen. Deze klachten worden beschouwd
als een zwaar middel en komen dientengevolge slechts zeer sporadisch voor.
Een statenklacht, ingediend door een land zonder inheemse volken in de zin
van het verdrag, is inderdaad niet waarschijnlijk. Een statenklacht, ingediend
door Nederland tegen Nigeria, ligt dan ook niet voor de hand (en is niet mogelijk
zolang Nigeria niet partij is bij het verdrag). Een statenklacht is evenwel
niet de enige manier om een land, bilateraal of in multilateraal verband,
aan te spreken op de verplichtingen voortvloeiende uit het verdrag.De leden van de fractie van de RPF vragen welke maatregelen de regering
sinds 1993 heeft genomen in het kader van de aandacht voor inheemse volken.
De ondergetekenden wijzen er op dat Nederland zich in VN-verband actief opstelt
ten behoeve van de totstandkoming van de Verklaring inzake de Rechten van
Inheemse Volken en de oprichting van een Permanent Forum voor Inheemse Volken.
Voorts geeft Nederland financiële ondersteuning aan het Vrijwillig Fonds
voor Inheemse Volken van de VN teneinde vertegenwoordigers van inheemse volken
in staat te stellen deel te nemen aan relevante bijeenkomsten binnen de VN.Vanuit de Nederlandse ontwikkelingssamenwerking wordt een groot scala
van activiteiten ondersteund gericht op de rechtstreekse verbetering van de
positie van inheemse volken. In het beleid staan mensenrechten, cultuur
en een duurzaam bestaan centraal. In 1994 was hier direct en indirect een
bedrag mee gemoeid van ruim 30 miljoen gulden en in 1995 ging het om een bedrag
van 40 miljoen gulden. Voor 1996 is de raming eveneens 40 miljoen gulden.De leden van de fractie van de RPF vragen voorts naar de beweegredenen
van de regering om in eerste instantie af te zien van ondertekening van het
onderhavige verdrag. Hierop antwoorden wij dat de voornaamste overweging was
dat het Koninkrijk geen inheemse volken in de zin van het verdrag kent.Ook vragen de leden van de RPF wat de belangrijkste verschillen zijn tussen
dit verdrag en het Verdrag inzake de inheemse bevolking en volksstammen uit
1957 (nr. 107). Hierop antwoorden wij dat, zoals ook in de memorie van toelichting
is opgemerkt, Verdrag nr. 107 uitging van de integratiegedachte: opname van
inheemse volken in de nationale samenleving (met het gevaar van gedwongen
assimilatie). Verdrag 107 gaf voorts de inheemse volken zelf geen zeggenschap
bij de uitvoering van de verdragsbepalingen. Verdrag nr. 169 heeft de integratiegedachte
verlaten en erkent de wens en het verlangen van inheemse volken om zeggenschap
te hebben over hun eigen instellingen, leefwijze en economische ontwikkeling,
alsmede hun identiteit, hun taal en hun godsdienst te behouden en tot ontwikkeling
te brengen. Het verplicht voorts regeringen tot consultatie met inheemse volken
en tot studies waar het ontwikkelingsprogramma's betreft die effecten hebben
op het leefmilieu van die volken. Het verdrag voorziet tenslotte in meer bescherming
en consultatie op het gebied van arbeidsomstandigheden, onderwijs, gezondheidszorg
en landeigendomsrechten. 2. Het verdragDe leden van de fractie van de PvdA vragen naar de wijze waarop de beleidsvoornemens
in het verdrag vertaald kunnen worden in concrete en effectieve instrumenten
teneinde ontsnappingsclausules voor regeringen zoveel mogelijk te voorkomen
en hoe de Nederlandse regering denkt daar op internationaal niveau aan te
kunnen bijdragen. Hierop antwoorden wij dat het verdrag zelf aanknopingspunt
is voor concrete en effectieve actie, ook al bevat het ontsnappingsclausules.
Voor zover van deze ontsnappingsclausules op correcte wijze, dat wil zeggen
binnen de door het verdrag aangegeven grenzen, gebruik wordt gemaakt, zal
hier weinig tegen te doen zijn. Wel dient op die juiste toepassing en naleving
van het verdrag, onder andere in VN-verband, te worden toegezien.Belangenorganisaties kunnen hierbij een belangrijke rol vervullen.De leden van de PvdA-fractie vragen voorts of in conflictsituaties naar
aanleiding van onenigheid tussen de staat en inheemse volken over eigendomsrechten
voorzien is in een geschillenregeling c.q. klachtrecht, waarbij bindende uitspraken
kunnen worden gedaan. Hierop antwoorden wij dat het verdrag niet voorziet
in geschillenregeling met betrekking tot eigendomsrechten: eigendom is (vrijwel)
altijd een nationale aangelegenheid. Het is mogelijk klachten bij de IAO neer
te leggen ter behandeling in de commissie van de IAO die zich bezighoudt met
de toepassing van verdragen. Indien deze commissie tot de conclusie komt dat
een verdragspartij niet aan zijn verplichtingen voldoet, wordt er van uitgegaan
dat de betrokken staat hier consequenties uit zal trekken. Het statuut van
de IAO kent geen sancties op niet-naleving. In de praktijk blijken regeringen
echter veelal bereid het nodige te ondernemen.Ook vragen de leden van de fractie van de PvdA aan de regering, inzicht
te geven in de wijze waarop zij voornemens is concrete uitwerking te geven
aan het verdrag, alsook in de financiële consequenties van dit verdrag
voor Nederland. De regering wijst er op dat, aangezien Nederland geen inheemse
volken in de zin van het verdrag kent, Nederland geen concrete uitwerking
aan het verdrag zal geven. De bekrachtiging van dit verdrag door
het Koninkrijk draagt naar het oordeel van de ondergetekenden bij aan de verwezenlijking
van de doelstellingen van dit verdrag. Dat is ook de voornaamste reden waarom
de regering het verdrag ter goedkeuring heeft voorgelegd.In meer materiële zin is ten laste van de begroting voor Ontwikkelingssamenwerking
ondersteuning denkbaar van samenwerkingslanden die het verdrag wensen te bekrachtigen
of die dat reeds gedaan hebben, maar die bijvoorbeeld assistentie nodig hebben
bij de aanpassing van hun nationale wetgeving. Dergelijke assistentie zou
met tussenkomst van de IAO kunnen worden verleend. Ook andere activiteiten,
bijvoorbeeld op het gebied van cultuur en van milieu, kunnen in samenhang
met Verdrag nr. 169 worden geformuleerd. Op zichzelf heeft het verdrag evenwel
geen financiële consequenties voor Nederland.De leden van de fractie van het CDA vragen naar de inhoudelijke bezwaren
die de Nederlandse regering heeft ingebracht tijdens de besprekingen en vaststelling
van dit verdrag. Tevens vragen zij naar het commentaar van de regering op
het ontbreken van het recht op externe zelfbeschikking, de implicaties daarvan
in het verdrag en de beperkingen die het recht op interne zelfbeschikking
volgens Verdrag nr. 169 voor toekomstige regelingen kan hebben. De Nederlandse
overheidsdelegatie naar de Internationale Arbeidsconferenties van 1988 en
1989 heeft, gezien het feit dat de drie Rijksdelen geen inheemse volken kennen
in de zin van het op te stellen verdrag, enigszins terughoudend, maar vanuit
een constructieve opstelling geopereerd. De delegatie richtte zich vooral
op de technisch correcte en effectieve formulering van de normen, waarbij
het mandaat van de IAO uitgangspunt was.De regering heeft geen bezwaren tegen het ontbreken van een vastgelegd
recht op externe zelfbeschikking voor inheemse volken, aangezien de regering
geen voorstander is van een dergelijk algemeen geformuleerd recht. De erkenning
van een algemeen geldend recht op externe zelfbeschikking zou tot fragmentarisering
van een groot aantal staten kunnen leiden.De leden van de fractie van het CDA vragen tevens wat de consequenties
zijn die ratificatie van het verdrag door Nederland zal hebben voor het Nederlandse
buitenlandse beleid. Naar het oordeel van de regering biedt het verdrag een
instrument dat bij kan dragen aan de bevordering van mensenrechten als integraal
onderdeel van het buitenlands beleid. Ook op de terreinen van cultuur en milieu
draagt het verdrag bij aan de verwezenlijking van uitgangspunten van het Nederlandse
buitenlandse beleid.Ook vragen de leden van de CDA-fractie naar de visie van de regering op
de mogelijkheid tot gedwongen verplaatsing die artikel 12 openlaat en de onderschikking
van inheemse volken aan het nationale recht als uitgangspunt in artikelen
8 en 9. Hierbij vragen zij tevens naar de inhoudelijke kritiek van de vertegenwoordigers
van inheemse volken op het voorliggend verdrag.De regering antwoordt hierop dat op grond van artikel 8, eerste lid, inheemse
volken in principe dezelfde rechten en plichten hebben als andere burgers,
waarbij rekening wordt gehouden met hun eigen gewoonten en instellingen, voor
zover deze niet in strijd komen met de nationale voorschriften en wetten.
Daarnaast legt het verdrag staten de verplichting op om in toereikende en
rechtvaardige procedures te voorzien, die een waarborg dienen te zijn voor
de bijzondere positie van inheemse volken in de samenleving. De kritiek van
de vertegenwoordigers van inheemse volken draait in essentie om het punt van
de rechtsbescherming, die nog steeds niet zo is geregeld, dat bijvoorbeeld
bodemexploitatie en gedwongen verwijdering van de grond die zij bewonen en
gebruiken onmogelijk wordt (artikel 15 en 16 van het verdrag). Deze kritiek
wordt grotendeels gedeeld. De ondergetekenden zijn evenwel van mening dat het onderhavige verdrag
het best haalbare resultaat was en een verbetering inhoudt ten opzichte van
Verdrag nr. 107. Een radicalere tekst had zowel de totstandkoming, als brede
ratificatie van Verdrag nr. 169 bemoeilijkt (zo niet onmogelijk gemaakt).
Een verdrag inzake inheemse volken waarbij nauwelijks landen partij worden,
verliest grotendeels zijn waarde.De leden van de CDA-fractie vragen voorts, welke landen tot nu toe het
verdrag hebben geratificeerd.Het verdrag is bekrachtigd door achtereenvolgens Noorwegen, Mexico, Colombia,
Bolivia, Costa Rica, Paraguay, Peru, Honduras, Denemarken en Guatemala; bekrachtiging
door Argentinië, Fiji en Oostenrijk is nog slechts een formaliteit (stand
per 10 december 1996). Landen die op dit moment voornemens zijn partij te
worden zijn Brazilië, Chili, de Filippijnen, Finland, Venezuela en Zweden.De leden van de fractie van de VVD vragen of, indien wordt ingestemd met
het wetsvoorstel, dit dan betekent dat inheemse en in stamverband levende
volken een beroep kunnen doen op de Nederlandse regering om hun zaak te ondersteunen
tegenover de betreffende regering.De regering wijst er op dat het verdrag niet de verplichting kent voor
een derde staat tot bescherming van inheemse volken in een andere staat. Dat
neemt uiteraard niet weg dat het Koninkrijk door partij te worden bij het
verdrag te kennen geeft de rechten van inheemse volken serieus te nemen.Daarnaast zou gedacht kunnen worden aan ondersteuning van de positie van
inheemse volken door middel van financiering van initiatieven, onder andere
op het gebied van goed bestuur en institutionele ontwikkeling.De leden van de VVD-fractie vragen aan de regering een uitgebreidere motivering
om het verdrag te bekrachtigen. De regering heeft getracht in de memorie van
toelichting duidelijk te maken, waarom zij bekrachtiging wenselijk acht. Wellicht
ten overvloede wil zij erop wijzen dat ook de Tweede Kamer bij het debat naar
aanleiding van de notitie «Inheemse volken in het buitenlands beleid
en in de ontwikkelingssamenwerking» (kamerstukken 11, 23 279, nr.
1) aandrong op bekrachtiging van het verdrag. Ook particuliere organisaties
hebben zich positief uitgelaten en zijn van mening dat bekrachtiging een positieve
bijdrage kan leveren aan de rechtsbescherming van inheemse volken (zie de
brief van 25 oktober 1996 van het Nederlands Centrum voor Inheemse Volken
aan de vaste Kamercommissie voor Buitenlandse Zaken).De leden van de VVD-fractie merken op dat er een verschil in beoordeling
is door de Raad van State en de regering van de steun voor dit verdrag bij
organisaties van inheemse volken. De leden vragen of de regering de Raad heeft
gevraagd inzicht te geven in de organisaties van inheemse volken waarover
de Raad spreekt. Het is de regering niet bekend over welke organisaties de
Raad spreekt, maar zij baseert haar beoordeling van de steun voor het verdrag
bij organisaties van inheemse volken op de adviezen zowel van de ACM als van
diverse Nederlandse en buitenlandse particuliere organisaties, die aandringen
op bekrachtiging van het verdrag. Naast het Nederlands Centrum voor Inheemse
Volken en de Inheemse Raad Nederland, gaat het dan bijvoorbeeld om de Vereniging
Klimaatverbond Nederland, die gelieerd is aan organisaties van inheemse volken
in de regenwouden.Tevens vragen de leden van de fractie van de VVD de regering commentaar
te geven op de door de Raad genoemde punten a, b en c op blz. 2 van het Advies.
Naar het oordeel van de regering, zoals ook eerder werd aangegeven, is er
geen bezwaar tegen het ontbreken van een vastgelegd recht op externe zelfbeschikking.
Ten aanzien van de andere punten van kritiek op het onderhavige verdrag delen
de ondergetekenden deze kritiek, in de wetenschap dat een dergelijk verdrag
per definitie een compromis inhoudt. Alles afwegende zijn de ondergetekenden
van mening dat Verdrag nr. 169 een verbetering vormt ten opzichte van Verdrag
nr. 107 en dat de zaak van de inheemse volken gebaat is bij een brede ratificatie.De leden van de VVD-fractie vragen ook hoe de regering zich voorstelt
de inheemse volken en/of hun organisaties te betrekken bij het toezicht op
uitvoering en naleving van het verdrag. Zoals hierboven aangegeven, zo antwoorden
wij, zou assistentie verleend kunnen worden aan landen die hulp nodig hebben
bij de voorbereiding van de ratificatie of de toepassing van Verdrag nr. 169.
Hierbij ligt betrokkenheid van de inheemse volken en hun organisaties in het
betreffende land voor de hand. Op het gebied van ontwikkelingsprogramma's
en -projecten zal waar van toepassing inspraak worden gegeven aan inheemse
volken. Ook kunnen activiteiten worden ondernomen ter versterking van hun
positie met betrekking tot de biodiversiteit in hun leefomgeving, eigendomsrechten
en inheemse kweekmethoden. Overigens is het niet ongebruikelijk dat de doelgroep
van verdragen (vrouwen, kinderen, minderheden) niet betrokken zijn bij het
toezicht op de naleving van de betreffende verdragen.Tenslotte vragen de leden van de VVD-fractie of de regering nader wil
ingaan op de betekenis van het zelfbeschikkingsrecht van de inheemse volken
binnen het betrokken land en daarbuiten. Zoals gezegd, antwoorden wij, kent
het verdrag inheemse volken niet het externe zelfbeschikkingsrecht toe. Het
recht op interne zelfbeschikking wordt wel in belangrijke mate vastgelegd
in het verdrag. Op de vraag naar de betekenis ervan is in zijn algemeenheid
moeilijk een antwoord te geven, gezien de grote verschillen tussen inheemse
volken in het belang dat zij hechten aan het zelfbeschikkingsrecht.De leden van de fractie van D66 vragen hoeveel inheemse volken er zijn.Zij wijzen er daarbij op dat de definitie in het verdrag subjectief is:
het gevoel inheems te zijn is reeds voldoende om als zodanig te worden aangemerkt.
Deze leden vragen of dit niet het risico van veel te veel aanspraken met zich
meebrengt. Tevens vragen zij of de regering een parallel ziet tussen de problematiek
van de inheemse volken en de problemen van etnische minderheden. Hierop antwoorden
wij als volgt.Internationaal wordt ervan uitgegaan dat er ongeveer 5000 inheemse volken
zijn. Naast het subjectieve element van artikel 1, tweede lid, van het verdrag
geeft artikel 1, eerste lid, de objectieve elementen aan op grond waarvan
inheemse volken onderscheiden kunnen worden van andere bevolkingsgroepen,
zoals etnische, culturele of nationale minderheden. Hiermee moet het risico
van een proliferatie van aanspraken kunnen worden ingedamd.Een parallel tussen inheemse volken en minderheden is te vinden in de
mensenrechtensituatie, die voor beide groepen precair kan zijn.De leden van de fractie van D66 vragen of de regering denkt op grond van
dit verdrag iets te kunnen uitrichten tegen de verkoop (zonder consultatie
en compensatie) van de natuurlijke omgeving van inheemse volken door nationale
overheden, en, als het gaat om de erkenning van landrechten, waar deze zouden
kunnen worden afgedwongen.Naar het oordeel van de regering zal zij op grond van het verdrag niet
rechtstreeks iets kunnen uitrichten tegen verkoop van bijvoorbeeld grond waarop
inheemse volken aanspraak maken. Indien een staat partij geworden is bij het
verdrag, kan ons land die staat wel aanspreken op de verplichtingen die voortvloeien
uit het verdrag, zowel in bilateraal als in multilateraal verband.Naleving van IAO-verdragen is in laatste instantie niet afdwingbaar. Toch
hechten bijna alle staten aan een goede reputatie en wordt een veroordeling
door de IAO als een smet op het blazoen beschouwd.Op de vraag van de leden van de D66-fractie of de verdragsbepalingen over
aanspraken op onderwijs ook op de moderne, sociale, grootstedelijke problemen
van inheemsen die niet meer in stamverband, maar in de (achterbuurten van)
steden wonen slaan, antwoordt de regering dat dit in beginsel wel zo is. Hoewel
er in dat geval geen sprake meer is van een traditionele leefomgeving of een
band met de grond, kan het verdrag, afhankelijk van de lokale situatie, ook
van toepassing zijn op inheemse volken die in een stedelijke omgeving wonen.
Artikel 5, onder c, spreekt van de noodzaak beleid te ontwikkelen teneinde
de moeilijkheden te verzachten waarmee inheemse en tribale volken te maken
krijgen in nieuwe leef- en werkomstandigheden.De leden van de D66-fractie vragen voorts hoe de andere lid-staten van
de EU met het verdrag omgaan. Hierbij merken wij op dat Denemarken reeds partij
is, Oostenrijk op het punt staat dat te worden of dat reeds is geworden, en
Zweden de eerste stappen heeft gezet om partij te worden.De regering oefent geen druk op andere landen uit, gezien de nog lopende
goedkeuringsprocedure in eigen land.Al zijn er IAO-verdragen waar Nederland geen partij bij wordt, toch is
ons land in het algemeen voorstander van een zo ruim mogelijke bekrachtiging
van IAO-verdragen, wat met name in IAO-verband wordt uitgedragen.De leden van de fractie van de RPF vragen hoe de regering denkt over een
afzonderlijk protocol bij het Bupo-verdrag voor het klachtrecht van collectiviteiten,
gezien de beperkte sanctiemogelijkheden bij schending van Verdrag nr. 169.
Tevens vragen zij of de regering zich in de International Law Commission zal
inzetten voor een Internationaal Gerechtshof op strafrechtelijk terrein; in
hoeverre biedt zo'n Gerechtshof mogelijkheden tot berechting van misdaden
tegen inheemse volken.Wat betreft een klachtrecht voor collectiviteiten ziet de regering geen
noodzaak tot het bepleiten van een additioneel protocol bij het Bupoverdrag.
Onder het huidige individuele klachtrecht, vastgelegd in het eerste optionele
protocol, kunnen ook personen die behoren tot een inheems volk een klacht
over vermeende schending van bepalingen van deze algemene mensenrechtenconventie
voorleggen aan het toezichthoudende orgaan, het Mensenrechtencomité.De regering zet zich actief in voor een spoedige totstandkoming van een
onafhankelijk en daadkrachtig permanent Internationaal Strafhof. Het voorbereidend
comité van de VN wordt voorgezeten door de Juridisch Adviseur van het
Ministerie van Buitenlandse Zaken.Het Strafhof is weliswaar niet expliciet bedoeld voor misdrijven gericht
tegen inheemse volken, maar kan uiteraard ook aan hen bescherming bieden.
Het beoogde Hof zal onder andere genocide en misdaden tegen de menselijkheid
berechten. Inheemse volken kunnen het slachtoffer zijn van dit soort misdrijven.De leden van de RPF-fractie vragen voorts in hoeverre de term «inheemse
volken» samenvalt met de termen «stam» of «etnische
minderheid».Naar het oordeel van de regering zal de meerderheid van de inheemse volken
een etnische minderheid in eigen land vormen. De begrippen overlappen elkaar
gedeeltelijk, maar vallen niet samen. Het verschil tussen etnische minderheid
enerzijds en tribale en inheemse volken anderzijds is dat de laatsten een
historische band hebben met de (voorouderlijke) grond. Het begrip tribaal
hangt primair samen met de specifieke levenswijze van de betrokken groepen
en minder met het historische aspect, dat weer sterker besloten ligt in de
definitie van inheems. In de praktijk worden de termen tribaal en inheems
vaak in dezelfde betekenis gebruikt.De leden van de fractie van de RPF vragen tevens naar een nadere toelichting
op artikel 18, en met name naar «passende straffen» in het geval
ongeoorloofd wordt binnengedrongen in het land van inheemse volken. Naar het
oordeel van de regering dienen staten die partij zijn geworden
bij het verdrag ervoor te zorgen dat bedoelde passende straffen in hun wetgeving
worden opgenomen. Wat «passend» wordt geacht, zal van land tot
land verschillen en wordt in het algemeen niet volkenrechtelijk vastgelegd. 3. KoninkrijkspositieDe leden van de fractie van D66 vragen waarom de regeringen van de Nederlandse
Antillen en Aruba geen medegelding wensen van het onderhavige verdrag. Hierop
antwoorden wij dat de Nederlandse Antillen evenmin als Nederland inheemse
volken in de zin van het verdrag kennen. Het verdrag heeft voor dit deel van
het Koninkrijk om die reden geen prioriteit. Daarenboven wordt het ontwikkelingssamenwerkingsgedeelte
van het buitenlands beleid van het Koninkrijk voornamelijk door Nederland
gedragen.Aruba heeft in het algemeen te kennen gegeven om beheersmatige redenen
voorlopig geen medegelding van IAO-verdragen te overwegen. 4. DiversenDe leden van fractie van de PvdA vragen naar de activiteiten van de regering
om de erkenning van de rol en de medeverantwoordelijkheid van het bedrijfsleven
voor duurzame ontwikkeling te verankeren in verdragen en instituties. Hierop
antwoorden wij dat de regering actief internationale samenwerking waarbij
oplossingen worden gevonden met betrekking tot inheemse volken op het gebied
van milieu, ontwikkeling, gezondheid en onderwijs ondersteunt, ook in relatie
tot het bedrijfsleven. Deelname van inheemse volken aan de formulering, uitvoering,
en evaluatie van plannen en programma's die direct van invloed op hen zijn
is daarbij van belang.Voorts vragen de leden van de PvdA-fractie evenals de leden van de fractie
van D66 naar de positie van de Nederlandse regering ten aanzien van de Universele
Verklaring van de rechten van inheemse volkeren.De regering zet zich steeds in voor voortgang bij de opstelling van de
Verklaring van de Rechten van Inheemse Volken en zij zet zich in voor spoedige
aannaming van deze Verklaring. Samen met de Noordse landen heeft Nederland
hier een voortrekkersrol gespeeld.De Minister voor Ontwikkelingssamenwerking,J. P. PronkDe Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van MierloDe Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. Melkert 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25020-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl