Vaststelling begroting van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2000; Brief staatssecretaris over de resultaten van het onderzoek naar de voorlopige voogdij
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26800-VI, nr. 80

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

24-07-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26800-VI nr. 80

13-07-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Gevolgde werkwijze3. Resultaten nader onderzoekHoeveel voorlopige voogdijzaken waren er in 1998?Wat was de aard van deze zaken?Hoeveel van de voorlopige voogdijzaken zijn omgezet in
een definitieve maatregel en in welke maatregel?In hoeveel gevallen is de zesweken-termijn tekort gebleken
en wat is de reden daarvan?In welke voorlopige voogdijzaken heeft de Raad voor de
Kinderbescherming het onderzoek niet kunnen voltooien?Wat zijn de oplossingen in de praktijk als de zesweken-termijn
niet gehaald wordt?In welke (categorieën) gevallen is de zesweken-termijn
in ieder geval voldoende?Wordt in plaats van voorlopige voogdij ook wel gebruik
gemaakt van de voorlopige ondertoezichtstelling of de tijdelijke voogdij?4. Overwegingen5. ConclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26800-VIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 23 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 800 VIVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2000nr. 80BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 13 juli 20001. InleidingBij wet van 23 januari 1997 is de voorlopige toevertrouwing aan de Raad
voor de Kinderbescherming vervangen door de voorlopige voogdij. De voorlopige
voogdij is een van de maatregelen die in spoedeisende gevallen kan worden
opgelegd. De maatregel kan worden opgelegd in geval van een ontbreken van
gezag (artikel 241 Boek 1 BW) en in geval van feiten die kunnen leiden tot
ontheffing of ontzetting van een ouder of voogd uit het gezag (artikel 272
Boek 1 en artikel 332 Boek 1 BW). De voorlopige voogdij wordt uitgeoefend
door een instelling voor voogdij. Er geldt een vervaltermijn van zes weken,
waarbinnen bij de Rechtbank een verzoekschrift moet zijn ingediend ter fine
van een definitieve maatregel (gezagsvoorziening, ondertoezichtstelling, ontheffing,
ontzetting). Bij niet indiening van dit verzoekschrift vervalt de maatregel
van voorlopige voogdij.Tijdens de mondelinge behandeling in uw Kamer op 10 september 1996 van
het desbetreffende wetsvoorstel Wijziging van het Burgerlijk Wetboek en enige
andere wetten in verband met de herziening van de voorlopige maatregelen van
kinderbescherming (kamerstuknummer 23 808, 10 september 1996, 107–7044),
heeft de toenmalige Staatssecretaris toegezegd te rapporteren over de zesweken-termijn
bij de maatregel van voorlopige voogdij. De vervaltermijn van zes weken is
erop gericht de periode van (rechts)onzekerheid voor het kind en de belanghebbenden,
met name de ouders, zo kort mogelijk te doen zijn.Tijdens voornoemde mondelinge behandeling in uw Kamer kwam de vraag aan
de orde of voor de Raad voor de Kinderbescherming «in het gewone geval»
de periode van zes weken voldoende is om tot indiening van een verzoek ter
fine van een definitieve regeling, over te gaan. Dat is de reden waarom destijds
de toezegging is gedaan hier nog nader op terug te komen. 2. Gevolgde werkwijzeIn verband met het onderzoek of de termijn van zes weken een reële
termijn is, is in het voorjaar van 1998 aan de Raad voor de Kinderbescherming
gevraagd een informatieronde te maken inzake het functioneren van deze termijn.Hieruit kon evenwel geen eenduidige conclusie worden getrokken. Uit de
antwoorden op de aan de Raad voorgelegde vragen kon geen landelijk beeld worden
gegeven. Dit is u gemeld bij brief van 17 maart 1999 (kenmerk 751 087/99/PJS).
Daarbij is tevens aangekondigd dat er nader onderzoek naar het functioneren
van de zesweken-termijn zou worden uitgevoerd. Het onderzoek zou zich behalve
over de Raad voor de Kinderbescherming ook uitstrekken over de voogdij-instellingen
en de zittende magistratuur. Dit onderzoek is in de tweede helft van 1999
uitgevoerd.In maart 2000 heeft met vertegenwoordigers van de Raad voor de Kinderbescherming
en van de voogdij nog een gesprek plaatsgevonden, omdat een aantal punten
uit het onderzoek nog niet helder waren. In dit gesprek hebben betrokkenen
nog eens hun standpunten toegelicht.3. Resultaten nader onderzoekHet onderzoek is gedaan aan de hand van de vragen die aan u zijn voorgelegd
bij brief van 17 maart 1999. Deze vragen bevatten kwantitatieve en kwalitatieve
elementen.Deels zijn de gegevens ontleend aan de ten departemente aanwezige gegevens
uit registratiesystemen. Daarnaast is een vragenlijst uitgezet bij medewerkers
van de Raad voor de Kinderbescherming, de voogdij-instellingen die zelf bij
de uitvoering van de maatregel betrokken waren en bij de kinderrechters die
de zaken in 1998 hebben behandeld. Aangetekend moet worden dat het slechts
een (stabiel) klein aantal zaken betreft en dat er gericht gevraagd is aan
medewerkers die zelf de zaken in behandeling hebben gehad. In verband met
het geringe aantal zaken levert dit een kleine onderzoekspopulatie op.Onder deze kanttekening volgt hieronder de beantwoording van deze vragen.Hoeveel voorlopige voogdijzaken waren er in 1998?In 1998, het jaar volgend op de invoering van de wetswijziging, zijn in
totaal 203 beschikkingen voorlopige voogdij gewezen door de rechter. Dit aantal
komt ongeveer overeen met voorheen het aantal uitgesproken voorlopige toevertrouwingen
per jaar.Wat was de aard van deze zaken?Een groot deel van deze beschikkingen, namelijk 39%, betrof het treffen
van een voorziening in geval van het ontbreken van gezag op grond van art.
241 boek 1 BW. Bij 17% van de uitspraken ging het om een maatregel in verband
met een eventueel te entameren ontheffings- of ontzettingsprocedure (art.
272 boek 1 BW). Een vijfde van de gevallen (19%) betrof situaties als het
mogelijk maken van een medische behandeling (4%), gevallen waarin meerderjarige
moeders aangeven niet voor het kind te kunnen zorgen (13%) en internationale
kinderontvoeringen (2%). In een kwart van de gevallen (25%) kon de grond voor
de oplegging van de maatregel niet uit de beschikking worden achterhaald.Hoeveel van de voorlopige voogdijzaken zijn omgezet in
een definitieve maatregel en in welke maatregel?Van de 203 voorlopige voogdijmaatregelen die in 1998 zijn opgelegd, zijn 91 omgezet in een definitieve maatregel. In de meeste gevallen betrof
dit een gezagsvoorziening en in mindere mate een ondertoezichtstelling. In
totaal 61 zaken zijn in hetzelfde jaar beëindigd zonder dat er om een
definitieve gezagsvoorziening is gevraagd. In 51 zaken was de voorlopige voogdij
procedure op 31 december 1998 nog niet afgerond.In hoeveel gevallen is de zesweken-termijn tekort gebleken
en wat is de reden daarvan?Van de zijde van de raadsonderzoekers werd aangegeven dat zij in ongeveer
15% van de door hen behandelde zaken de termijn te kort achtten voor zorgvuldig
onderzoek ten behoeve van een definitieve maatregel. In de hiervoor onder
2 genoemde informatieronde werd door de Raad echter meer algemeen gesteld dat de termijn te kort was. De voogden hebben aangegeven
dat zij voor voor ongeveer 62% van de zaken waarmee zij zelf ervaring hadden,
de termijn te kort vonden voor zorgvuldig onderzoek. Bij de kinderrechters
gaat het om ongeveer 30% van de zaken waarbij men was betrokken.Voor het te kort zijn van de termijn worden diverse redenen aangevoerd.
Meermalen wordt aangegeven dat de beslissing over de aard van de definitieve
maatregel meer onderzoek vergde en dat er meer tijd nodig is om het onderzoek
voldoende zorgvuldig te kunnen doen. Er is tijd nodig voor het maken van afspraken
met cliënten en informanten, voor interdisciplinair overleg, voor het
realiseren van inzagerecht van cliënten en het tijdig verzenden van de
stukken naar de rechtbank. Daarnaast wordt aangegeven dat in het geval een
moeder aangeeft dat zij niet in staat is het kind op te voeden, haar in de
praktijk drie maanden wordt gegeven om tot heroverweging te komen.In welke voorlopige voogdijzaken heeft de Raad voor de
Kinderbescherming het onderzoek niet kunnen voltooien?De kinderrechters en de voogden hebben de termijn in 1998 relatief het
meest als te kort ervaren bij gevallen waarin ex artikel 272 en artikel 332
voorlopige voogdij werd verzocht (grond voor ontheffing of ontzetting aanwezig).
In iets mindere mate was dit het geval bij een ontbreken van gezag (241) en
in het geval een moeder aangeeft het kind niet zelf te kunnen opvoeden. De
reacties van de Raad voor de Kinderbescherming waren juist dat in het laatste
geval de termijn te kort was in verband met de heroverwegingstermijn van drie
maanden.Wat zijn de oplossingen in de praktijk als de zesweken-termijn
niet gehaald wordt?Als oplossing wordt wel genoemd het uitstellen van de mondelinge behandeling
en het pro forma bepalen van een datum voor de mondelinge behandeling van
de zaak. Het onderzoek dient dan vóór de mondelinge behandeling
van de zaak geheel te zijn afgerond. Daarbij kan worden opgemerkt dat wanneer
bij de rechtbank eenmaal een verzoekschrift is ingediend dat aan de minimum
vereisten voldoet, dit verzoekschrift in beginsel kan worden gewijzigd of
aangevuld, zelfs, als de rechter dat toestaat, tijdens de mondelinge behandeling
(artikel 429i Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering). Het verzoek om een
uitstel van een mondelinge behandeling, kan in een gewone brief worden gedaan.Een enkele maal wordt verlenging van de zesweken-termijn genoemd. Aangezien
deze (verval)termijn van openbare orde is, is verlenging daarvan echter rechtens
onjuist.Overigens kwam uit het onderzoek ook naar voren dat de maatregel van voorlopige
voogdij vaak wordt verlengd. Opgemerkt zij dat in deze gevallen wel binnen
zes weken een verzoekschrift ter fine van een definitieve regeling
is ingediend. De ene keer verlengt de rechter de duur van de voorlopige voogdij
nadat de Raad daarom heeft verzocht. Een andere keer wordt de verlenging op
voorhand verleend.In welke (categorieën) gevallen is de zesweken-termijn
in ieder geval voldoende?De termijn werd wel in het algemeen als voldoende ervaren als de reden
voor de voorlopige voogdij was gelegen in een weigering van ouders om toestemming
te geven voor een medische behandeling.Wordt in plaats van voorlopige voogdij ook wel gebruik
gemaakt van de voorlopige ondertoezichtstelling of de tijdelijke voogdij?Een klein aantal van de raadsmedewerkers geeft aan soms de voorlopige
ondertoezichtstelling te gebruiken. Tijdelijke voogdij (artikel 297) in plaats
van voorlopige voogdij komt volgens de raadsonderzoekers niet of nauwelijks
voor.Hoewel dit tweede onderzoek naar de zes weken-termijn meer inzicht heeft
gegeven in de knelpunten die de vervaltermijn van zes weken met zich meebrengt,
heeft ook dit onderzoek niet een helder beeld opgeleverd van de hantering
van de zesweken-termijn in het gewone geval. Dit blijft een lastig te onderzoeken
zaak, onder meer omdat het aantal zaken jaarlijks gering van aantal is.4. OverwegingenVanwege de ernst van de maatregel en de inbreuk die dit in de privésfeer
van de burger met zich meebrengt, blijft het van belang goed af te wegen of
verruiming van de zesweken-termijn noodzakelijk is.De termijn van zes weken wordt in een relatief groot aantal gevallen als
te kort ervaren. De oplossing daarvoor wordt gevonden in de «procedurele»
sfeer: de termijn van de voorlopige voogdij wordt verlengd of de mondelinge
behandeling wordt uitgesteld dan wel er wordt een pro forma datum voor de
mondelinge behandeling vastgesteld. De Raad kan zich daartoe per brief tot
de rechtbank wenden.Uit de behandeling van het wetsvoorstel blijkt de zesweken-termijn bedoeld
te zijn als een dwingende termijn waarbinnen het onderzoek van de Raad voor
de Kinderbescherming voldoende gevorderd dient te zijn om een onderbouwd verzoek
voor een definitieve gezagsvoorziening, een ontheffing, ontzetting of ondertoezichtstelling,
bij de rechter te kunnen indienen. De termijn van zes weken werd een juist
midden geacht tussen een redelijke tijd die aan de Raad voor de Kinderbescherming
moet worden gegund om een verzoek voor te bereiden en de rechtszekerheid die
voor de betrokken minderjarige en diens familieleden van belang is. Wanneer
een voor betrokkenen zeer ingrijpende ordemaatregel als de voorlopige voogdij
wordt getroffen, dient binnen een redelijke termijn duidelijk te zijn wat
het vervolg op deze voorlopige maatregel is.Aan de andere kant blijkt ook uit de parlementaire behandeling dat in
het licht van de rechtszekerheid routinematige verlengingen niet zijn gewenst.
Te veel procedurele aanhoudingen kunnen leiden tot het via een omweg toch
verlenging van de termijn verkrijgen als er niet voldoende tijd is om tot
een zorgvuldige afweging te komen. Ook hierover heeft uw Kamer zich duidelijk
uitgesproken.Hoewel bij zogenoemde «procedurele» oplossingen de rechter
in het individuele geval de concrete afweging
tussen het belang van rechtszekerheid voor de burger en het belang
van een zorgvuldig onderzoek maakt en daarmee de controle (en verantwoordelijkheid)
over de voortgang van de zaak heeft, blijkt uit de praktijk echter dat de
Raad voor de Kinderbescherming vaak drie maanden nodig heeft om tot een zorgvuldige
afweging te komen. De zorgvuldigheid van het onderzoek is eveneens een waarborg
voor de burger waarmee de rechtszekerheid gediend is.5. ConclusieAlles afwegende ben ik tot de conclusie gekomen dat met verruiming van
de vervaltermijn prudent omgegaan moet worden. Enige verruiming moet echter
gezien de praktijk van de Raad voor de Kinderbescherming tot de mogelijkheden
behoren. Het belang van de burger is zowel gediend met een snel als met een
zorgvuldig onderzoek. Ik hecht er echter veel waarde aan dat de rechter de
controle (en verantwoordelijkheid) heeft terzake. Ik kom daarom tot de conclusie
dat een eenmalige verlenging door de rechter van de termijn met maximaal zes
weken wanneer dat noodzakelijk is, wettelijk mogelijk moet worden gemaakt.
De rechter zou dit ambtshalve kunnen doen (na een informeel verzoek van de
Raad), maar niet dan nadat belanghebbenden in de gelegenheid zijn gesteld
om zich hierover uit te laten. Het «systeem» wordt dan kort gezegd
aldus dat of de voorlopige voogdij vervalt omdat
niet binnen de termijn van zes weken een verzoekschrift ter fine van een definitieve
regeling is ingediend of de rechter ambtshalve
de termijn van zes weken verlengt overeenkomstig het voorgaande.Ik zal bevorderen dat terzake een wetsvoorstel wordt opgesteld.De Staatssecretaris van Justitie,M. J. Cohen 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26800-VI-80.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl