Toezichtsverslagen AIVD en MIVD; Brief van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29924, nr. 29

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

04-03-2009

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

29924 nr. 29

20-02-2009

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29924Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 924Toezichtsverslagen AIVD en MIVDnr. 29BRIEF VAN DE MINISTER VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIESAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 20 februari 2009De commissie van toezicht betreffende de inlichtingen- en veiligheidsdiensten
heeft in het kader van haar taak bedoeld in artikel 64, tweede lid, onder
a, van de Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten 2002 (WIV 2002) een
onderzoek verricht inzake de toepassing door de AIVD van artikel 25 WIV 2002
(aftappen) en artikel 27 WIV 2002 (selectie van ongericht ontvangen niet-kabelgebonden
telecommunicatie).Naar aanleiding van dit onderzoek heeft de commissie een toezichtsrapport
vastgesteld. Dit toezichtsrapport is openbaar, behoudens enkele delen die
zicht bieden op de in concrete gevallen gebruikte middelen, geheime bronnen,
modus operandi of het actuele kennisniveau van de AIVD. Het openbare deel
van het toezichtsrapport dien ik, met mijn reactie, aan beide kamers der Staten-Generaal
te zenden.1 Bedoeld openbaar rapport alsmede mijn
reactie treft u bijgaand aan. Het rapport met een bijlage die passages bevat
die gelet op de eerder genoemde gronden niet openbaar mogen worden gemaakt
zend ik, vergezeld met mijn reactie daarop, aan de commissie voor de Inlichtingen-
en Veiligheidsdiensten van de Tweede Kamer der Staten-Generaal (CIVD).Van de inhoud van het rapport heb ik kennis genomen. De commissie concludeert
dat de dienst bij de toepassing van de bevoegdheid genoemd in artikel 25 WIV
2002, behoudens een klein aantal operaties, in overeenstemming met de normen,
zoals die in de WIV 2002 zijn weergegeven en die de commissie in haar rapport
nader uiteen heeft gezet, heeft gehandeld. Ten aanzien van artikel 27 WIV
2002 concludeert de commissie dat veelal onvoldoende duidelijk wordt gemaakt
in de motivering van die bijzondere bevoegdheid waarom de persoon of organisatie
wordt onderzocht. Hierop kom ik later in deze brief terug.In haar rapport gaat de commissie niet alleen inhoudelijk in op de door
haar onderzochte zaken. Ook gaat de commissie uitvoerig in op de reikwijdte
van de beginselen die moeten worden gehanteerd bij de toepassing van de bijzondere
bevoegdheden. Tevens geeft de commissie een beschouwing van het
begrip «nationale veiligheid» voor zover dit betrekking heeft
op de reikwijdte van de inlichtingentaak buitenland. In die beschouwing kan
ik mij vinden.De commissie heeft bij het opstellen van onderhavig rapport, met een scherp
oog voor de praktijk, meegewogen de uitkomsten van de discussie die zij veelvuldig
met de AIVD heeft gevoerd. Waarbij uiteraard duidelijk moet zijn dat de commissie
uiteindelijk haar eigen conclusies heeft gepresenteerd. In die conclusies
kan ik mij grotendeels vinden. Bovendien stemt het tot tevredenheid dat de
commissie van oordeel is (pagina 29 van haar rapport) dat de dienst doordacht
te werk gaat bij de inzet van de bevoegdheid van artikel 25 WIV 2002 (telefoontaps)
en dat de besluiten dienaangaande weloverwogen worden genomen.Waar het gaat om bevindingen van de commissie waarbij de gevolgtrekking
wordt gemaakt dat de inzet van de bijzondere bevoegdheid in strijd zou zijn
met de beginselen van noodzakelijkheid en proportionaliteit zal ik hierna
betogen waarom ik die conclusies niet in alle gevallen deel.Voorop wil ik stellen dat de commissie reeds enige jaren bezig is met
dit onderzoek. In die tijd heeft veelvuldig overleg plaatsgevonden over de
operaties waar inzet van de bevoegdheden ex artikel 25 en 27 WIV 2002 aan
de orde was. De aard van deze overleggen spitste zich toe op de uitleg van
de in de WIV 2002 vastgelegde eisen van noodzakelijkheid, proportionaliteit
en subsidiariteit. Begrippen die op zichzelf rekbaar zijn en voor velerlei
interpretatie vatbaar. Het vloeit uit de WIV 2002 voort dat het aan mij als
minister van BZK is om (vooraf) te beoordelen of een aanvraag voor toestemming
ex artikelen 25 WIV 2002 of 27 WIV 2002 voldoet aan voornoemde eisen.
Het gaat hier om een weging waarin beoordelingsvrijheid bestaat, die naar
mijn mening achteraf slechts op marginale wijze door de CTIVD getoetst mag
worden. Het resultaat van die toetsing door de CTIVD, zoals dat thans voorligt,
komt op het volgende neer. Alle door de dienst ingezette bevoegdheden ex artikelen
25 WIV 2002 en artikel 27 WIV 2002 hebben tijdig – dus vooraf –
de vereiste toestemming gekregen. Hierover mag voor uw Kamer geen misverstand
bestaan. Waar de commissie opmerkingen bij maakt betreft concrete gevallen
waarin naar het oordeel van de commissie onterecht toestemming is verleend
omdat in die gevallen onvoldoende aan de eisen van noodzakelijkheid, proportionaliteit
en subsidiariteit zou zijn voldaan. Anders dan de CTIVD ben ik van mening
dat in die concrete gevallen terecht een aanvraag is gedaan en toestemming
door mij is verleend, omdat naar mijn overtuiging aan de eisen van noodzakelijkheid,
proportionaliteit en subsidiariteit was voldaan. De operationele details van
de in het rapport van de commissie genoemde onderzoeken zal ik doen toekomen
aan de CIVD.Na deze wat meer algemene opmerkingen ga ik thans in op enkele specifieke
onderdelen van het rapport.Aan het slot van paragraaf 6.1 (en in aanbeveling/conclusie nummer
7) geeft de commissie aan dat de AIVD een algemene toestemming ex artikel
25 WIV 2002 om de bevoegdheid uit te breiden tot andere nummers van betrokkene éénmaal
op een te ver strekkende wijze heeft gebruikt. Ik heb geconstateerd dat er
op zichzelf discussie mogelijk is over de vraag of de dienst niet wat strikter
had kunnen zijn en dus tot een afzonderlijke afweging had moeten komen of
het schenden van de privacy van de betrokken persoon gerechtvaardigd was.
Nu dit niet is geschied heb ik de dienst opdracht gegeven de verwerkte gegevens
te verwijderen en te vernietigen.In paragraaf 6.2.2, onder III, gaat de commissie in op het inzetten
van de bijzondere bevoegdheid ex artikel 25 WIV 2002 tegen een zogenoemd non-target. De commissie refereert daarin aan een tweetal operaties
waarbij de toepassing van artikel 25 WIV 2002 tegen non-targets naar het oordeel
van de commissie niet proportioneel was. Ik deel dit oordeel van de commissie
met betrekking tot beide gevallen niet.Het eerste geval leent zich, gezien de operationele bijzonderheden en
het staatsgeheime karakter daarvan, alleen voor behandeling in de CIVD. Hoewel
hetzelfde geldt voor het tweede door de commissie genoemde geval, kan ik daarbij
wel meer achtergrondinformatie schetsen. Het ging in dat geval om de inzet
van een bijzondere bevoegdheid jegens een verschoningsgerechtigde, tevens
non-target. In het rapport over het Telegraaf onderzoek (rapport nummer 10,
inzake het onderzoek van de AIVD naar het uitlekken van staatsgeheimen (Kamerstukken
II 2006/07, 29 876, nr. 19)) stelde de commissie over dit onderwerp
destijds het volgende:«Wanneer een verschoningsgerechtigde een target
is, is de ruimte van de AIVD voor het inzetten van bijzondere bevoegdheden
in beginsel groter. De bijzondere weging die per definitie zal dienen plaats
te vinden bij het toepassen van bijzondere bevoegdheden tegen de genoemde
verschoningsgerechtigden krijgt bij het toepassen van bijzondere bevoegdheden
tegen hen als non-target nog een extra gewicht. De AIVD zal ten aanzien van
de hier genoemde categorieën personen telkens dienen te beoordelen of
het mogelijk is om achter de gewenste informatie te komen via andere middelen;
dus zonder inbreuk te maken op hun door de wet dan wel de rechtspraak van
het EHRM erkende rechten. Wanneer andere middelen niet mogelijk of opportuun
blijken te zijn, zal bij toepassing van bijzondere bevoegdheden tegen de genoemde
groepen die wijze van inzet moeten worden gekozen die het minste schade toebrengt
aan de van toepassing zijnde belangen».Ik deel het oordeel van de commissie dat de dienst, vooral bij non-targets,
zeer alert en terughoudend moet zijn bij de afweging voor de inzet van bijzondere
bevoegdheden. Dit geldt in versterkte mate in het geval het non-target het
recht op verschoning heeft. Ik ben van mening dat de dienst in het voorliggende
geval de door de commissie ingenomen lijn, zoals hierboven geciteerd, heeft
gehanteerd in de desbetreffende operatie en dat de inzet van het middel daarom
voldeed aan de beginselen van noodzakelijkheid, proportionaliteit en subsidiariteit.
De operationele bijzonderheden zal ik met de CIVD delen.In het onderhavige rapport (pagina 35, begin tweede alinea) stelt de commissie
echter dat de inzet van een bijzondere bevoegdheid tegen een non-target, tevens
verschoningsgerechtigde, in principe niet toelaatbaar is en vrijwel nooit
te rechtvaardigen. Slechts bij het bestaan van aanwijzingen dat een dreiging
voor de nationale veiligheid op korte termijn wordt geconcretiseerd door een
gewelddadige actie en de informatie die nodig is voor het onderzoek uitsluitend
kan worden verkregen via de inzet van een bijzondere bevoegdheid tegen die
verschoningsgerechtigde, wordt inzet van een bijzondere bevoegdheid mogelijk
geacht, aldus de commissie. Het komt mij voor dat de commissie dit oordeel
mede stoelt op de door de commissie aangehaalde strafzaken waarbij het verschoningsrecht
van advocaten aan de orde was. Ik merk daarover het volgende op. Uiteraard
geven de door de commissie genoemde ontwikkelingen aan dat het verschoningsrecht
en het journalistieke recht op bronbescherming belangrijke rechten zijn in
een democratische samenleving. Een inbreuk op deze rechten valt, zoals de
commissie terecht aangeeft, alleen te rechtvaardigen indien daarvoor zwaarwegende
redenen bestaan. Alertheid en terughoudendheid zijn hierbij voor de AIVD het
devies.Het standpunt van de commissie dat de inzet van een bijzondere bevoegdheid
tegen een non-target, tevens verschoningsgerechtigde, in principe niet toelaatbaar
is en vrijwel nooit te rechtvaardigen deel ik echter niet, omdat dit te ver
gaat. Hiermee sluit de commissie namelijk de inzet van een bijzondere bevoegdheid
in voornoemd kader zo goed als uit voor de inlichtingentaak van de AIVD, zoals
genoemd in artikel 6, tweede lid, onder d, WIV 2002. De reikwijdte van de
inzet van bijzondere bevoegdheden ten behoeve van deze inlichtingentaak wordt
door de commissie op pagina 17 van het rapport nader uiteen gezet: het mag
gaan om onderzoek naar de potentiële aantasting van de nationale veiligheid
op lange(re) termijn. Voorts geeft de commissie op dezelfde pagina aan dat
een potentiële aantasting van de nationale veiligheid doorgaans concreter
is bij de veiligheidstaak (a-taak) dan bij de inlichtingentaak (d-taak).Ik concludeer dan ook dat het door de commissie ingenomen standpunt ertoe
zou leiden dat bijzondere bevoegdheden tegen verschoningsgerechtigde non-targets
nauwelijks nog zouden kunnen worden ingezet in het kader van de veiligheidstaak,
en al helemaal niet in het kader van de inlichtingentaak. Het komt mij voor
dat dit de dienst te veel beperkt in zijn effectief functioneren, hetgeen
de nationale veiligheid (uiteindelijk) ernstig zou kunnen schaden. Immers,
indien het standpunt van de commissie zou worden overgenomen dan heeft dit
tot gevolg dat bepaalde functiegroepen in Nederland min of meer uitgesloten
worden van de mogelijkheid tot onderzoek door de AIVD. Ik acht dat, gelet
op mijn verantwoordelijkheid voor de nationale veiligheid, niet aanvaardbaar.In hetzelfde kader concludeert de commissie dat (pagina 36, eerste alinea)
het uitwerken van vertrouwelijke gesprekken door de AIVD alleen is toegestaan
als dit strikt noodzakelijk is voor de taakuitvoering van de AIVD. Dit standpunt
van de commissie deel ik volledig. Het standpunt van de commissie dat de dienst
de uitwerking van die vertrouwelijke gesprekken niet aan derden mag verstrekken –
tenzij het gaat om, aldus de commissie, concrete informatie over een ophanden
zijnde aanslag – deel ik echter niet. De commissie gaat hier voorbij
aan de omstandigheid dat de dienst, als bijvangst, informatie kan vergaren
die duidt op het begaan van zeer zware misdrijven, niet zijnde terroristische
aanslagen. Ik meen dat het in een dergelijk geval van een behoorlijk handelende
overheid mag worden verwacht dat zij op z’n minst overweegt of die informatie
middels een ambtsbericht gedeeld kan worden met het openbaar ministerie. Voorts
zij verwezen naar hetgeen in het kader van de parlementaire behandeling van
de wet Afgeschermde getuigen is gewisseld. Hierin is gewezen op de mogelijkheid
tot het uitbrengen van een ambtsbericht aangaande situaties waarbij het internationaal
terrorisme nauw verweven is met proliferatie van massavernietigingswapens
of met georganiseerde criminaliteit, dan wel de omstandigheid dat er geen
aanleiding is een onderscheid te maken tussen bijvoorbeeld een terroristische
moord en een moord uit andere motieven: de zwaarte van het feit is in dat
geval onomstreden (Kamerstukken I 2005/06, 29 743 C, pagina 13).In paragraaf 2.3 van het rapport houdt de commissie een beschouwing
over de «stomme tap». Bij het onderzoek heeft de commissie geconstateerd
dat in spaarzame gevallen bij een verzoek om actuele verkeersgegevens ex artikel
28 WIV 2002 door een aantal telecommunicatieaanbieders niet alleen de gevraagde
verkeersgegevens worden verstrekt, maar – zonder dat de AIVD daarom
vraagt – ook SMS berichten. Deze laatste berichten betreffen inhoudelijke
communicatie. Omdat de AIVD bij de inzet van een stomme tap niet de intentie
heeft kennis te nemen van de inhoud van de communicatie, zoals de commissie
ook in haar rapport opmerkt, ben ik van oordeel dat de SMS berichten –
nu ze ongevraagd met de verkeersgegevens worden meegezonden – als bijvangst
dienen te worden beschouwd. De AIVD neemt kennis van deze bijvangst.
De commissie heeft aangegeven dat, nu de AIVD kennis neemt van die enkele
SMS berichten, een stomme tap valt onder de omschrijving van artikel 25 WIV
2002, waarvoor ministeriële toestemming noodzakelijk is. Ik deel deze
opvatting van de commissie niet. Ik ben van mening dat de commissie de geconstateerde
problematiek op een verkeerde wijze benadert. De AIVD wil uitsluitend actuele
verkeersgegevens ontvangen en doet daartoe conform artikel 28 WIV 2002 een
verzoek aan de desbetreffende aanbieder van telecommunicatie. Het is dan toch
de omgekeerde wereld dat als enkele aanbieders méér verstrekken
dan gevraagd, de AIVD daarom een andere procedure zou moeten volgen (in casu
die van artikel 25 WIV 2002). Teneinde deze onjuiste (en mogelijk onrechtmatige)
handelwijze van enkele telecommunicatieaanbieders te voorkomen heeft, mede
naar aanleiding van de bevindingen van de commissie op dit punt, onlangs overleg
plaatsgevonden tussen de telecommunicatieaanbieders, het Openbaar Ministerie
en de inlichtingen- en veiligheidsdiensten. In dit reguliere TACO-overleg
(Telecommunicatie Aftap Coördinatie Overleg) hebben de telecommunicatieaanbieders
aangegeven te onderzoeken welke maatregelen zij kunnen treffen teneinde te
voorkomen dat in sommige gevallen SMS berichten onterecht worden meegestuurd
bij een aanvraag actuele verkeersgegevens.Om de commissie op dit punt tegemoet te komen – het gaat hier uiteindelijk
immers wel om een mogelijke schending van de persoonlijke levenssfeer, de
oorzaak doet daar niet aan af – zal ik bevorderen dat de AIVD de bij
de stomme tap spaarzaam meegezonden SMS berichten alleen inziet als ik daarvoor
toestemming op grond van artikel 25 WIV 2002 heb verleend. Derhalve zal de
AIVD de SMS berichten, ongevraagd meegezonden bij de stomme tap, apart opslaan
en pas in geval van een aanvraag en na mijn uitdrukkelijke toestemming kennisnemen
van de inhoud.De commissie heeft geconstateerd (pagina 26, boven alinea 6.2.2.) dat
de dienst in één geval geen duidelijk organisatieverzoek heeft
geschreven, terwijl de dienst tussentijds was gestart met het afluisteren
van een nieuw bekend geworden lid van de organisatie. Dit geval is bij mij
bekend en inmiddels heeft de dienst het minder duidelijke organisatieverzoek
aangepast aan de eisen die de commissie hieraan stelt.In paragraaf 6.3 heeft de commissie twee operaties aangehaald waarbij
zij van oordeel was dat de inbreuk op de rechten van betrokkene in onevenredige
verhouding staat/stond tot het doel dat daarmee werd gediend. Het oordeel
van de commissie deel ik niet. Nadere details van deze operaties heb ik in
mijn reactie aan de CIVD vermeld.In paragraaf 7 van het rapport gaat de commissie in op de vereisten
voor het verzoek om toestemming of verlenging inzake artikel 27 WIV 2002.
Het betreft hier concreet de selectie aan de hand van nader in de WIV 2002
onderscheiden selectiekenmerken op de in bulk ontvangen niet-kabelgebonden
telecommunicatie. De commissie stelt in haar onderzoek vast dat de AIVD bij
het verzoek om selectie weliswaar de reden van het onderzoek (waarvoor de
selectie moet worden toegepast) vermeldt, maar vervolgens vrijwel geen aandacht
besteedt aan de vraag waarom dient te worden geselecteerd op basis van de
in het verzoek opgenomen criteria. Deze problematiek speelt wat de AIVD betreft
met name ten aanzien van de selectie op grond van de criteria als bedoeld
in artikel 27, derde lid, onder a en b, van de WIV 2002; concreet de selectie
op identiteitsgegevens of nummers en technische kenmerken. Met betrekking
tot de toepassing van deze selectiecriteria refereert de commissie terecht
aan hetgeen tijdens de parlementaire behandeling daaromtrent is gesteld, namelijk
dat hetzelfde regime dient te worden toegepast als bij artikel 25 WIV 2002.
Ik ben het dan ook met de commissie eens dat in verzoeken om selectie op criteria zoals hier bedoeld gemotiveerd dient te worden waarom op de vermelde
criteria dient te worden geselecteerd. Ik vind echter wel dat hier naar een
modus moet worden gezocht die voldoende rekening houdt met de specifieke kenmerken
van de onderhavige bijzondere bevoegdheid. Bij artikel 25 gaat het namelijk
om een gerichte interceptie van telecommunicatie van een bepaalde persoon real time; voorts is daarbij om deze bevoegdheid te kunnen
effectueren de medewerking van een aanbieder van telecommunicatie noodzakelijk.
Bij de selectie op ongericht in bulk geïntercepteerde niet-kabelgebonden
telecommunicatie gaat het er echter om dat achteraf (dus niet real time) in een enorme hoeveelheid bulk aan data een selectie moet
worden toegepast. Dat vergt een geheel andere werkmethodiek. Zonder echter
af te doen aan de bevindingen van de commissie op dit punt, is dit wel een
punt van aandacht bij de beantwoording van de vraag op welke wijze aan de
motivering van selectiecriteria als hier bedoeld invulling moet worden gegeven;
de praktische uitvoerbaarheid dient nadrukkelijk in het oog te worden gehouden.
Onlangs is hierover door de dienst met de commissie afgesproken dat zij in
nader overleg gaan om te bezien op welke wijze de praktische uitvoerbaarheid
die de dienst wenst, kan worden verenigd met de zorgvuldigheidseisen die de
commissie terecht stelt in deze.In paragraaf 9 van het rapport gaat de commissie in op het verwijderen
en vernietigen van ten onrechte verwerkte gegevens, zoals is geregeld in artikel
43, tweede en derde lid, van de WIV 2002. De commissie beveelt aan om toepassing
te geven aan deze bepaling met betrekking tot die gegevens waarover zij in
het rapport heeft geoordeeld dat deze ten onrechte zijn verwerkt; de commissie
heeft deze op een geheim gerubriceerde lijst bij het rapport vermeld. Ik zal
hieraan geen gehoor geven voor zover het betrekking heeft op die gevallen
ten aanzien waarvan ik – in afwijking van hetgeen de commissie daaromtrent
stelt – van oordeel ben dat de toepassing van de desbetreffende bijzondere
bevoegdheid en de verwerking van gegevens wel terecht plaatsvonden. Voor verwijdering
en vernietiging komen naar mijn mening, zoals hiervoor al aangegeven, alleen
de gegevens uit de operatie, genoemd in conclusie 7, in aanmerking. Voor wat
betreft de operationele details zal de CIVD nader worden geïnformeerd.De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,G. ter HorstXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29924-29.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl