Wijziging van de Wet op de formeel buitenlandse vennootschappen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29524, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

28-04-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29524 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenDe Wet op de formeel buitenlandse vennootschappenDe zaak Inspire ArtGevolgen van de uitspraakArtikelenArtikel I, onderdeel AArtikel I, onderdeel BArtikel IIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29524Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 524Wijziging van de Wet op de formeel buitenlandse vennootschappennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeenDe Wet op de formeel buitenlandse vennootschappen (hierna: WFBV) beoogt
oneigenlijk gebruik van buitenlandse vennootschappen te bestrijden, ontwijking
van dwingende regels van Nederlands recht te voorkomen en schuldeisers te
beschermen. De WFBV is van toepassing op kapitaalvennootschappen die zijn
opgericht naar het recht van een andere staat en die hun werkzaamheid geheel
of nagenoeg geheel in Nederland verrichten en voorts geen werkelijke band
hebben met het land van oprichting. Omdat formeel buitenlandse vennootschappen
in de regel in het land van oprichting niet meer dan een brievenbus hebben,
worden zij in de praktijk wel als brievenbusvennootschappen aangeduid. Deze
vennootschappen ontwijken de Nederlandse regels, terwijl zij ten aanzien van
hun feitelijke activiteiten in dezelfde positie verkeren als een in Nederland
opgerichte vennootschap. De wetgever heeft het van belang geoordeeld dat er
in Nederland regels gelden die voorzien in de bescherming van derden tegen
de nadelige gevolgen van het gebruik van formeel buitenlandse vennootschappen.De voorgestelde wetswijziging beperkt nu het toepassingsbereik van de
WFBV over de gehele linie tot vennootschappen die zijn opgericht naar het
recht van een Staat van buiten de Europese Unie. De wetswijziging is noodzakelijk
als gevolg van de uitleg die het Hof van Justitie der Europese Gemeenschappen
aan de vrijheid van vestiging heeft gegeven in de uitspraak van 30 september
2003 in zaak C-167/01 (Kamer van Koophandel en Fabrieken voor Amsterdam/Inspire
Art Ltd., hierna: Inspire Art).De Nederlandse regering heeft altijd erkend dat er een spanningsveld bestaat
tussen de WFBV en het gemeenschapsrecht. Daarom zijn in de artikelen 4 lid
5 en 5 lid 3 van de WFBV uitzonderingen opgenomen voor de verplichtingen die
voortvloeien uit de op het terrein van het vennootschapsrecht totstandgekomen
Europese richtlijnen (de vierde, zevende en elfde richtlijn). Bovendien is
de toepassing van de in Nederland gehanteerde incorporatieleer onverlet gelaten.
Op grond van de incorporatieleer wordt een vennootschap beheerst door het
recht van de staat van oprichting. Dit uitgangspunt in het Nederlandse recht
sluit aan bij de vrijheid van vestiging in de artikelen 43 en 48 EG-verdrag
en de daaraan verbonden gedachte dat eenieder vrij is om te kiezen in welke
lidstaat hij zich vestigt. De uitzondering die de WFBV maakt op de incorporatieleer
is zoveel mogelijk beperkt door alleen regels te stellen voor een specifieke
categorie buitenlandse vennootschappen, te weten vennootschappen die weliswaar
zijn opgericht naar het recht van een andere staat, maar hun activiteiten
geheel of nagenoeg geheel in Nederland verrichten.Bij de totstandkoming van de WFBV midden jaren negentig van de vorige
eeuw heeft overleg plaatsgevonden met ambtenaren van de Europese Commissie.
Zij zagen toen geen aanleiding om te twijfelen aan de verenigbaarheid van
de WFBV met het EG-verdrag. De Europese Commissie heeft eerst in 2001, na
het arrest van het hof in de zaak Centros (arrest van het Hof van Justitie
der Europese Gemeenschappen van 9 maart 1999 in zaak C-212/97, Centros
Ltd.), per brief aan de Nederlandse regering laten weten een infractieprocedure
te willen starten in verband met de WFBV. Deze procedure is toen op voorstel
van de Nederlandse regering aangehouden in afwachting van de uitspraak in
de zaak Inspire Art.Het Hof van Justitie heeft nu in de zaak Inspire Art geoordeeld dat de
WFBV toch te ver gaat om de Europeesrechtelijke toets van de vrijheid van
vestiging te kunnen doorstaan. Het Hof meent dat de vrijheid van vestiging
zich verzet tegen een deel van de bepalingen van de WFBV, omdat de WFBV de
vrijheid van vestiging van een filiaal in Nederland van een vennootschap uit
een andere lidstaat afhankelijk stelt van bepaalde voorwaarden betreffende
het minimumkapitaal en de aansprakelijkheid van de bestuurders. Bovendien
schrijft de WFBV volgens het Hof een aantal informatieverplichtingen voor
die niet in overeenstemming zijn met de elfde vennootschapsrichtlijn (elfde
richtlijn 89/666/EEG van de Raad van 21 december 1989 betreffende de
openbaarmakingsplicht voor in een lidstaat opgerichte bijkantoren van vennootschappen
die onder het recht van een andere staat vallen, PbEG L 395, blz. 36, hierna:
elfde richtlijn).De uitleg die het Hof van Justitie geeft aan de vrijheid van vestiging
maakt het noodzakelijk om het beleid van de Kamers van Koophandel aan te passen
en de WFBV te wijzigen. Hierbij moet worden bezien hoe tegen de achtergrond
van de uitspraak van het Hof kan worden beantwoord aan de doelstelling van
de WFBV, te weten het bestrijden van oneigenlijk gebruik van buitenlandse
vennootschappen, het voorkomen van ontwijking van dwingende regels van Nederlands
recht en het beschermen van schuldeisers. De Kamers van Koophandel hebben
naar aanleiding van de uitspraak hun beleid aangepast door de WFBV niet meer
toe te passen bij inschrijving van een vennootschap uit een lidstaat van de
Europese Unie of een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de
Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992 (hierna: EER-overeenkomst).
De Handelsregisterwet en het Handelsregisterbesluit behoeven niet te worden
aangepast.Het wetsvoorstel is voorgelegd aan de commissie vennootschapsrecht. Een
grote meerderheid van de leden van de commissie kan instemmen met het wetsvoorstel.
Een kleine minderheid van de leden geeft de voorkeur aan intrekking van de
WFBV. De commissie adviseert om de WFBV opnieuw te bekijken in het kader van
de vereenvoudiging van het BV-recht.De Wet op de formeel buitenlandse vennootschappenDe WFBV verplicht vennootschappen die vallen onder de wettelijke definitie
onder meer om zich bij het handelsregister in te schrijven als formeel buitenlandse
vennootschap en deze hoedanigheid te vermelden op uitgaande stukken en opgave
te doen van de datum van eerste registratie in het buitenlandse handelsregister
en in voorkomend geval van gegevens betreffende de enig aandeelhouder. Deze
informatieverplichtingen stellen Nederlandse partijen die zakelijke transacties
met de vennootschap willen aangaan in staat om zich een beeld te vormen van
de achtergrond en de geschiedenis van de vennootschap. Naast deze informatieverplichtingen dient een formeel buitenlandse vennootschap te voldoen aan regels
inzake een minimumkapitaal en het neerleggen van een jaarrekening met inachtneming
van de jaarrekeningregels in titel 9 van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek.
In een aantal gevallen bepaalt de WFBV dat de bestuurders naast de vennootschap
hoofdelijk aansprakelijk zijn bij overtreding van de bepalingen.Recentelijk heeft de Erasmus Universiteit Rotterdam in opdracht van het
Ministerie van Justitie onderzoek verricht naar de aard en de verschijningsvormen
van buitenlandse rechtspersonen in Nederland, in het bijzonder formeel buitenlandse
vennootschappen.1 Uit het onderzoeksrapport komt
naar voren dat er op 10 juli 2003 in totaal 5144 buitenlandse vennootschappen
stonden ingeschreven in het handelsregister. Hieronder vallen 481 buitenlandse
vennootschappen die naar eigen opgaaf kwalificeren als formeel buitenlandse
vennootschap. Van deze 481 formeel buitenlandse vennootschappen zijn er 166
afkomstig uit de Europese Unie, vooral uit het Verenigd Koninkrijk (114),
Ierland (21) en België (15). De formeel buitenlandse vennootschappen
van buiten de Europese Unie (315 in totaal) komen vooral vanuit de Nederlandse
Antillen (249) en de Verenigde Staten (38).De zaak Inspire ArtInspire Art Ltd. was een formeel buitenlandse vennootschap in de zin van
de WFBV. Het ging om een Nederlandse onderneming die uitsluitend werkzaamheden
in Nederland uitoefende. Inspire Art heeft in de procedure erkend dat het
enige oogmerk bij de keuze voor de oprichting van een private limited company
in het Verenigd Koninkrijk in plaats van een Nederlandse bv was gelegen in
de minder zware eisen die daar worden gesteld aan de oprichting van een vennootschap
met beperkte aansprakelijkheid. Met name de omstandigheid dat in het Verenigd
Koninkrijk geen minimumkapitaal van 18 000 euro wordt voorgeschreven,
was reden om de Nederlandse oprichtingsregels te ontwijken.In eerdere jurisprudentie had het Hof van Justitie reeds de ruimte ingeperkt
die lidstaten hebben om regels te stellen ten aanzien van (filialen van) vennootschappen
uit andere lidstaten als die regels in de weg staan aan een daadwerkelijke
uitoefening van de vrijheid van vestiging (arrest van het Hof van Justitie
der Europese Gemeenschappen van 9 maart 1999 in zaak C-212/97, Centros
Ltd. en het arrest van 5 november 2002 in zaak C-208/00, Überseering).
In Centros ging het om een limited company uit het Verenigd Koninkrijk waarvan
de inschrijving in Denemarken werd geweigerd omdat niet was voldaan aan de
Deense minimumkapitaalseis. In Überseering was de bevoegdheid van een
in Nederland opgerichte vennootschap om in rechte op te treden in Duitsland
geweigerd, omdat de vennootschap al haar activiteiten naar Duitsland had verplaatst
en het Duitse recht in dat geval vereiste dat de vennootschap opnieuw zou
worden opgericht naar Duits recht.Anders dan in de zaken Centros en Überseering werd bij Inspire Art
noch de erkenning in Nederland, noch de inschrijving in het Nederlandse handelsregister
geweigerd. De WFBV respecteert de rechtsgeldige oprichting van een vennootschap
in een andere lidstaat, maar stelt ter voorkoming van oneigenlijk gebruik
van buitenlandse (brievenbus)vennootschappen een beperkt aantal aanvullende
eisen. Over de vraag naar de verenigbaarheid van een dergelijke regeling had
het Hof zich nog niet eerder uitgelaten.Het Hof van Justitie komt in de zaak Inspire Art tot de conclusie dat
de vrijheid van vestiging van vennootschappen opgericht naar het recht van
een lidstaat van de Europese Unie in de weg staat aan een aantal kernbepalingen
van de WFBV.Het Hof oordeelt dat de elfde richtlijn voorziet in volledige harmonisatie
van de informatieverplichtingen die lidstaten mogen opleggen aan filialen van vennootschappen uit een andere lidstaat. De in de WFBV opgenomen
informatieverplichtingen die niet zijn voorgeschreven door de elfde richtlijn
zijn daarom volgens het Hof niet toelaatbaar ten aanzien van vennootschappen
opgericht naar het recht van een lidstaat van de Europese Unie. Het betreft
hier de verplichte aanduiding als formeel buitenlandse vennootschap in het
handelsregister, de vermelding in het handelsregister van de datum van eerste
inschrijving in het buitenlandse register en de gegevens betreffende de enig
aandeelhouder (artikel 2 lid 1 WFBV), de neerlegging van een accountantsverklaring
inzake het minimumkapitaal, het geplaatste en gestorte kapitaal en de eigen
middelen (artikel 4 lid 3 WFBV) en de vermelding op uitgaande stukken dat
de vennootschap formeel buitenlands is (artikel 3 WFBV).Meer in het algemeen mag Nederland volgens het Hof geen regels stellen
voor vennootschappen die zijn onderworpen aan het recht van een andere lidstaat,
tenzij die regels een rechtvaardiging vinden in het verdrag (artikel 46 EG)
of in dwingende redenen van algemeen belang. Dit geldt ook voor regels die
betrekking hebben op de fase na de oprichting en de erkenning van de vennootschap.
Lidstaten mogen daarentegen volgens het Hof nog wel regels stellen ten aanzien
van de betrekkingen tussen een vennootschap en de lidstaat van oprichting,
wanneer de vennootschap haar werkelijke zetel wenst te verplaatsen naar een
andere lidstaat met behoud van rechtspersoonlijkheid in de staat van oprichting
(rechtsoverweging 103). In het voorbeeld van een in Nederland opgerichte vennootschap
die alle activiteiten naar Duitsland verplaatst, mag Nederland nog wel regels
stellen om te voorkomen dat die vennootschap daardoor ontsnapt aan Nederlandse
wettelijke verplichtingen, bijvoorbeeld op fiscaal gebied.Het Hof acht de keuze van een EU-onderdaan om een vennootschap op te richten
in de lidstaat waar de regels van vennootschapsrecht hem minder beperkend
lijken, inherent aan gebruikmaking van de vrijheid van vestiging (rechtsoverweging
138). Het Hof bevestigt de uitspraak in Centros dat het feit dat een vennootschap
geen activiteiten ontplooit in de lidstaat van oprichting en haar activiteiten
uitsluitend uitoefent in de lidstaat van haar filiaal niet volstaat als bewijs
van misbruik of bedrog. Misbruikbestrijding is een legitiem doel, maar de
autoriteiten en de rechterlijke instanties dienen van geval tot geval te onderzoeken
of de beperking van de vrijheid van vestiging gerechtvaardigd is. Een algemene,
preventieve wettelijke regeling als de WFBV voldoet daaraan niet en kan dus
ten aanzien van vennootschappen opgericht naar het recht van een EU lidstaat
niet worden gehandhaafd.Tot slot kunnen volgens het Hof de in de WFBV neergelegde regels inzake
het minimumkapitaal en de sanctie van hoofdelijke aansprakelijkheid van bestuurders
die op overtreding daarvan wordt gesteld noch worden gerechtvaardigd door
de openbare orde (artikel 46 EG), noch door de bescherming van schuldeisers,
de bestrijding van oneigenlijk gebruik van de vrijheid van vestiging, de waarborging
van de eerlijkheid van handelstransacties en de doeltreffendheid van fiscale
controles (rechtsoverweging 142).Gevolgen van de uitspraakDe uitleg die het Hof van Justitie geeft aan de vrijheid van vestiging
leidt ertoe dat lidstaten de vennootschappen die rechtsgeldig zijn opgericht
in een andere lidstaat behoudens concrete gevallen van misbruik onverkort
moeten erkennen. Het is volgens het Hof zelfs inherent aan de vrijheid van
vestiging dat iemand bij de oprichting kiest voor de lidstaat waar de regels
van vennootschapsrecht hem het meest aantrekkelijk lijken. De omstandigheid
dat hij vervolgens geen enkele activiteit in het land van oprichting ontplooit,
is daarbij niet relevant.Dit betekent dat de WFBV niet langer onverkort mag worden toegepast op
vennootschappen uit de EU of de EER. In het voorgestelde artikel I, onderdeel A, is daarom bepaald dat de WFBV met uitzondering van artikel
6 niet meer van toepassing is op vennootschappen die worden beheerst door
het recht van een lidstaat van de EU of van een staat die partij is bij de
EER-overeenkomst. Artikel 6 van de WFBV mag in EU-verband wel worden gehandhaafd,
omdat het Verdrag volgens het Hof ruimte biedt om in concrete gevallen repressief
op te treden tegen misbruik en fraude. Op grond van artikel 6 WFBV zijn bestuurders
en commissarissen van een formeel buitenlandse vennootschap in Nederland hoofdelijk
aansprakelijk voor de schade die door derden wordt geleden als gevolg van
misleidende financiële verslaggeving.Met de wetswijziging komt een aantal preventieve instrumenten voor het
bestrijden van formeel buitenlandse vennootschappen die zijn opgericht in
de EU of de EER te vervallen. Zoals hierboven als werd opgemerkt, gaat het
hierbij om informatieverplichtingen, om regels inzake het minimumkapitaal
en de sanctie van hoofdelijke aansprakelijkheid van bestuurders ingeval van
overtreding van de regels.Tegenover de vrijheid van vestiging die voor deze vennootschappen geldt,
staan evenwel ook verplichtingen die volgen uit de EU vennootschapsrichtlijnen.
Crediteuren van EU-vennootschappen worden, anders dan bij vennootschappen
van buiten de EU, beschermd door informatieverplichtingen ten aanzien van
het handelsregister (de eerste en de elfde richtlijn) en verplichtingen in
het kader van de jaarrekening (de vierde en de zevende richtlijn). Ter illustratie
wordt gewezen op de informatieverplichtingen in de WFBV omtrent de geschiedenis
en achtergrond van formeel buitenlandse vennootschappen. De wetswijziging
heeft tot gevolg dat deze informatieverplichtingen niet meer van toepassing
zijn op EU vennootschappen, zodat derden die deze informatie willen opvragen
zich moeten richten tot het handelsregister van de lidstaat van herkomst van
de vennootschap. In dat handelsregister zullen in ieder geval de gegevens
zijn opgenomen die worden voorgeschreven door de eerste vennootschapsrichtlijn,
waaronder de balans en de winst- en verliesrekening. Daarnaast is van belang
dat de recente wijziging van de eerste vennootschapsrichtlijn voorziet in
het aanleveren en bijhouden van gegevens in het handelsregister in elektronische
vorm vanaf 1 januari 2007 (richtlijn 2003/58/EG van het Europees
Parlement en de Raad van 15 juli 2003 tot wijziging van richtlijn 68/151/EEG
van de Raad met betrekking tot de openbaarmakingsvereisten van bepaalde soorten
ondernemingen, PbEG L 221). Deze elektronische toegang zal in de toekomst
ten goede komen aan de beschikbaarheid en raadpleegbaarheid in Nederland van
informatie uit de handelsregisters van de andere lidstaten.Omdat de vrijheid van vestiging niet geldt voor vennootschappen die zijn
opgericht naar het recht van een staat van buiten de Europese Unie of de EER,
kan de toepassing van de WFBV op die vennootschappen onverkort gehandhaafd
worden. Het belang van toepassing van de WFBV is hier ook groter, omdat de
bescherming die de EU vennootschapsrichtlijnen aan derden bieden voor formeel
buitenlandse vennootschappen uit derde-landen niet geldt. De WFBV zorgt er
in die gevallen onder andere voor dat de formeel buitenlandse vennootschap
een minimumkapitaal heeft en dat schuldeisers in het Nederlandse handelsregister
een jaarrekening kunnen raadplegen die voldoet aan de eisen van titel 9 van
Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek.Voorts kan een schuldeiser ingeval van faillissement van een buitenlandse
vennootschap bescherming ontlenen aan EG verordening nr. 1346/2000 van de
Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures (PbEG L 160, hierna:
de insolventieverordening). De Nederlandse rechter is op grond van de insolventieverordening
bevoegd om een insolventieprocedure te openen wanneer het centrum van de voornaamste
belangen van de schuldenaar in Nederland is gelegen. Bij vennootschappen wordt
vermoed dat het centrum van de voornaamste belangen de plaats van de statutaire
zetel is. Dit betekent dat een crediteur die bij de Nederlandse rechter
het faillissement van een buitenlandse vennootschap wil aanvragen, aannemelijk
zal moeten maken dat het centrum van de voornaamste activiteiten niet in het
land van de statutaire zetel, maar in Nederland is gelegen. Wanneer de insolventieprocedure
wordt geopend door een rechter uit een andere lidstaat is van belang dat een
beslissing van een bevoegde rechter uit een lidstaat moet worden erkend in
alle andere lidstaten. Bovendien heeft een Nederlandse schuldeiser op grond
van de insolventieverordening het recht om zijn vordering in te dienen in
een procedure voor een rechter in een andere lidstaat.Door de ruime uitleg die het Hof geeft aan de vrijheid van vestiging zullen
de nationale stelsels van vennootschapsrecht binnen de Europese Unie naar
verwachting in toenemende mate met elkaar in concurrentie treden. Nederland
zal die concurrentie aangaan, onder andere door het BV recht te vereenvoudigen
en beter te laten aansluiten bij wensen vanuit de praktijk.Een Nederlandse ondernemer die een vennootschap wil oprichten kan met
een beroep op de vrije vestiging kiezen uit thans 15 en na de uitbreiding
van de Europese Unie uit 25 verschillende stelsels van vennootschapsrecht.
Tegen deze achtergrond is het gerechtvaardigd dat wanneer een Nederlandse
ondernemer die zijn activiteiten geheel of nagenoeg geheel in Nederland verricht
ondanks de ruime keuzevrijheid in de EU toch behoefte heeft aan een rechtsvorm
uit een ander land, Nederland hem via de WFBV een aantal regels oplegt die
ten goede komen aan schuldeisers in Nederland.ArtikelenArtikel I, onderdeel ADe WFBV zal met uitzondering van artikel 6 niet meer van toepassing zijn
op een vennootschap die wordt beheerst door het recht van een van de lidstaten
van de Europese Unie of een staat die partij is bij de EER-overeenkomst. Voor
vennootschappen die worden beheerst door het recht van een staat van buiten
de Europese Unie of de EER blijft de wet onverkort gelden.Uit het eerder genoemde onderzoek van de Erasmus Universiteit Rotterdam
kan worden afgeleid dat 166 vennootschappen onder de uitzondering in het voorgestelde
artikel 1, tweede lid, vallen (peildatum 10 juli 2003). Voor deze vennootschappen
treedt een verlaging van de administratieve lasten op.De uitzondering voor EER-landen is van belang voor die landen die partij
zijn bij de EER-Overeenkomst maar geen lidstaat zijn van de Europese Unie,
te weten Noorwegen, Liechtenstein en IJsland. Op grond van de artikelen 31
en verder van de EER-overeenkomst is de vrijheid van vestiging van overeenkomstige
toepassing op vennootschappen die zijn opgericht naar het recht van een van
de landen die partij zijn bij de EER-overeenkomst. De WFBV verliest derhalve
ook haar gelding voor vennootschappen uit die landen, althans met uitzondering
van artikel 6.Vennootschappen die zijn opgericht naar het recht van de Nederlandse Antillen
en Aruba worden zowel op grond van het incorporatiestelsel als op grond van
de op grond van het EG-verdrag geldende vrijheid van vestiging erkend. Op
grond van artikel 183 lid 5 van het EG-verdrag dienen de lidstaten in de betrekkingen
met de landen en gebieden overzee (hierna: LGO), waartoe ook de Antillen en
Aruba behoren, het recht van vestiging van de rechtspersonen in beginsel op
voet van non-discriminatie te regelen overeenkomstig de bepalingen inzake
het recht van vestiging in het EG-verdrag. Dit betekent dat in beginsel ook
de uitleg die het Hof van Justitie aan de vrije vestiging geeft op voet van
non-discriminatie geldt voor vennootschappen die zijn opgericht naar het recht
van de Nederlandse Antillen en Aruba.De overeenkomstige toepassing die wordt voorgeschreven door artikel 183
lid 5 EG-verdrag geldt echter behoudens de krachtens artikel 187 van het EG-verdrag
vastgestelde bijzondere bepalingen. De Raad heeft op grond van artikel 187
bijzondere bepalingen ten aanzien van de vestiging vastgesteld in het besluit
van 25 juli 1991 betreffende de associatie van de LGO met de Europese
Economische Gemeenschap (PbEG L 263, hierna: het LGO-besluit). Het LGO-besluit
is herzien bij het besluit van de Raad van 27 november 2001 (2001/822/EG,
PbEG L 314). Een van de doelstellingen van de herziening van het LGO-besluit
was blijkens overweging 2 om meer rekening te houden met de diversiteit en
de specifieke kenmerken van de onderscheiden LGO, mede wat de vrijheid van
vestiging betreft.Het LGO-besluit bepaalt ten aanzien van vennootschappen die volgens het
in het betreffende LGO geldende recht zijn opgericht en die hun statutaire
zetel, hun hoofdbestuur of hun hoofdvestiging in dat LGO hebben, dat ingeval
zij in dat LGO slechts hun statutaire zetel hebben, hun activiteit een daadwerkelijke
en voortdurende band met de economie van dat LGO dient te vertonen (artikel
45, eerste lid, onder a, derde alinea LGO-besluit). Uit de laatste zinsnede
blijkt dat de regels van vrije vestiging, hoewel zij zoveel mogelijk op voet
van non-discriminatie van overeenkomstige toepassing zijn, niet gelden voor
vennootschappen uit de LGO die kwalificeren als formeel buitenlands. De WFBV
sluit aan bij het LGO-besluit omdat er regels worden gesteld voor vennootschappen
die geen daadwerkelijke band hebben met het recht van de staat van oprichting
en blijft derhalve van toepassing op formeel buitenlandse vennootschappen
die zijn opgericht naar het recht van de Nederlandse Antillen en Aruba.De artikelen 249 en 260 van Boek 2 BW bepalen dat bestuurders en commissarissen
van een Nederlandse naamloze vennootschap tegenover derden aansprakelijk zijn
voor schade die voortvloeit uit misleidende financiële verslaggeving.
Deze bepalingen zijn van overeenkomstige toepassing op een formeel buitenlandse
vennootschap (artikel 6 WFBV).Artikel 6 WFBV wordt door de uitspraak van het Hof niet geraakt. Deze
bepaling kan derhalve in de WFBV worden gehandhaafd voor formeel buitenlandse
vennootschappen van binnen en buiten de Europese Unie. Het is vanuit het oogpunt
van fraudebestrijding van belang dat de toepassing van deze bepaling wordt
behouden voor formeel buitenlandse vennootschappen van binnen en buiten de
Europese Unie.In de jurisprudentie van het Hof van Justitie is de bestrijding van fraude
door het Hof erkend als een legitiem belang van de lidstaten (arrest in de
zaak Centros, rechtsoverweging 38). Het arrest van het Hof in de zaak Inspire
Art laat ruimte voor maatregelen in het kader van misbruikbestrijding, mits
deze van geval tot geval worden onderzocht. Artikel 6 sluit aan bij de jurisprudentie
omdat de bepaling zich richt op concrete gevallen waarin is vastgesteld dat
er sprake is van een misleidende voorstelling van de toestand der vennootschap.Naast artikel 6 kan in het kader van fraudebestrijding, ongeacht de herkomst
van de vennootschap, een beroep worden gedaan op het huidige artikel 5 van
de Wet conflictenrecht corporaties ingeval van onbehoorlijk bestuur bij faillissement
en in voorkomend geval op bepalingen uit het strafrecht. Daarnaast zullen
bestuurders in bepaalde gevallen aansprakelijk kunnen worden gesteld op grond
van het recht van de lidstaat van oprichting.Artikel I, onderdeel BOmdat de wet niet meer op EU vennootschappen wordt toegepast, worden de
uitzonderingsbepalingen die verwijzingen naar EU vennootschapsrichtlijnen
bevatten (artikel 4, vijfde lid, en artikel 5, derde lid) geschrapt.Artikel IIArtikel II bepaalt dat de wet in werking treedt op een bij koninklijk
besluit te bepalen tijdstip. De wet dient zo spoedig mogelijk in werking te
treden.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerXNoot1Rapport inzake pseudo buitenlandse vennootschappen, onderzoek Erasmus
Universiteit Rotterdam in opdracht van het Ministerie van Justitie, oktober
2003. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29524-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl