Goedkeuring verdragen van 26-4-1994 ter bescherming van de Maas en de Schelde (Trb. 1994, 149 en 150); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24041, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

09-01-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24041 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Voorgeschiedenis2. Partijen bij de verdragen inzake de bescherming van
de Maas respectievelijk de Schelde3. Inhoud van de verdragen4. KoninkrijkspositieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24041Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 22 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 041Goedkeuring van de op 26 april 1994 te Charleville-Mézières
tot stand gekomen Verdragen inzake de bescherming van de Maas respectievelijk
de Schelde (Trb. 1994, 149 en 150)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING 1. VoorgeschiedenisBeide verdragen komen indirect voort uit de oorspronkelijke onderhandelingen
over de «waterverdragen», die begin jaren zeventig plaatsvonden
tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk België over een
pakket van drie verdragen die de volgende onderwerpen moesten regelen:– de kwaliteit en de verdeling van het Maaswater,– de afsnijding van de Bocht van Bath in de Westerschelde en de
kwaliteit van het Scheldewater,– de aanleg van het Baalhoekkanaal.Deze onderhandelingen werden in 1975 op ambtelijk niveau afgesloten met
parafering van de drie verdragsteksten. In België konden ze echter niet
aan het parlement worden voorgelegd vanwege politieke weerstand, vooral uit
het Waalse landsgedeelte, in het bijzonder tegen de aanleg van stuwmeren in
de Ardennen (bedoeld om het Maasdebiet te ondersteunen) en tegen de verwachte
kosten van de sanering van de Maas en de Schelde. De onderhandelingen met
België hebben daarna stilgelegen tot medio jaren tachtig. Daarna werden
met de totstandkoming van een intentieverklaring tussen de ministers van Buitenlandse
Zaken van de beide landen de onderhandelingen weer voortgezet.Dit leidde tot de instelling van de onderhandelingscommissie Biesheuvel-Davignon
in 1987, gevolgd door de commissie Biesheuvel-Poppe in 1989. Hiermee bleken
echter de oorspronkelijke problemen nog niet opgelost. Een afweging van Nederlandse
en «Belgische» belangen werd steeds moeilijker, omdat Belgische
belangen inmiddels gesplitst werden in Vlaamse, Waalse, Brusselse en nationaal-Belgische
belangen. Het gewicht van de laatste nam door de voortgaande staatshervorming
snel af, terwijl de bevoegdheden van de gewesten toenamen. Directe Waalse
belangen waren in het dossier niet aanwezig, terwijl de aanwezigheid van duidelijke
Vlaamse en Nederlandse belangen in Wallonië de indruk gaf «te moeten
betalen voor andermans profijt». De oorspronkelijke Nederlandse speculatie,
dat Vlaanderen of nationaal-België Wallonië zou compenseren met
geld of infrastructuur kwam niet uit. De tijden van dat soort compensaties
waren voorbij en België kon het intern niet eens worden over een gezamenlijk
programma voor de waterkwaliteit. De oplossing werd gevonden door aan te sluiten bij twee ontwikkelingen
die vanaf begin jaren negentig steeds prominenter het beeld gingen bepalen:– de stroomgebiedsbenadering bij internationale rivieren, en– de federalisering van België.Ingevolge een verzoek van de Conferentie over Veiligheid en Samenwerking
in Europa (CVSE) aan de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde
Naties (VN/ECE) is op 17 maart 1992 te Helsinki tot stand gekomen het Verdrag
inzake de bescherming en het gebruik van grensoverschrijdende waterlopen en
internationale meren (Trb. 1992, 199). Dit verdrag verplicht oeverstaten van
grensoverschrijdende rivieren tot goed integraal waterbeleid en tot samenwerking
met de andere oeverstaten in internationale riviercommissies; het zal vermoedelijk
in 1995 in werking treden. Voor wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft
werd dit verdrag inmiddels op 19 februari 1993 parlementalr goedgekeurd (zie
kamerstukken II 1992/93, 22 982, nr. 1). Reeds tijdens de onderhandelingen
over dit ECE-rivierenverdrag werden er van Nederlandse zijde contacten gelegd
met Frankrijk, Duitsland en Luxemburg over mogelijke verbreding van de onderhandelingen
betreffende de Maas en de Schelde. Begin 1993 werd daartoe definitief een
keuze gemaakt: de onderhandelingen over de kwaliteit van de Maas en de Schelde
werden in multilateraal kader voortgezet, met het ECE-rivierenverdrag als
uitgangspunt. Dit heeft, na twee voorbereidende bijeenkomsten in Den Haag,
in vier maanden geleid tot de thans voorliggende verdragen inzake de bescherming
van de Maas respectievelijk de Schelde. Als gevolg van de derde fase van de
Belgische staatshervorming konden de gewesten Vlaanderen, Wallonië en
Brussel zelfstandig aan deze onderhandelingen deelnemen en kunnen ze elk voor
zich partij bij deze verdragen worden.De beide andere elementen uit de oude «waterverdragen», te
weten de verruiming van de vaarweg in de Westerschelde en de verdeling van
het Maaswater, hebben onderwerp van directe onderhandelingen tussen het Koninkrijk
der Nederlanden en Vlaanderen uitgemaakt. Nieuwe «waterverdragen»
zullen op 17 januari 1995 te Antwerpen door de regeringen van het Koninkrijk
der Nederlanden en het Vlaams Gewest worden ondertekend. 2. Partijen bij de verdragen inzake de bescherming van
de Maas respectievelijk de ScheldeOp 26 april 1994 werden in Charleville-Mézières, tussen
het Koninkrijk der Nederlanden, de Franse Republiek, het Brussels Hoofdstedelijk
Gewest en het Waals Gewest de onderhavige verdragen ondertekend. Het stemrecht
van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest (gebruiker van Maaswater, maar niet
gelegen in het Maas-stroomgebied) in de Maascommissie is beperkt. Duitsland
heeft meer tijd nodig om zijn interne procedures af te ronden en heeft derhalve
op 26 april niet mede ondertekend; naar verwachting zal Duitsland (met circa
12% van het Maasstroomgebied, maar geen oeverstaat) later tot het Maasverdrag
toetreden. Luxemburg (met een zeer Klein deel van het Maas-stroomgebied) heeft
geopteerd voor de status van waarnemer. Federaal-België kan in principe
partij bij de verdragen worden, met beperkt stemrecht, maar zal voorlopig
waarnemer zijn. Het Vlaams Gewest (dat een verband legt met de verdieping
van de Westerschelde) zal de verdragen op 17 januari 1995 te Antwerpen ondertekenen. 3. Inhoud van de verdragenBeide verdragen, die inhoudelijk nagenoeg gelijk zijn, vormen het kader
voor de toekomstige samenwerking van de oeverstaten en -gewesten in een Internationale
Commissie voor de bescherming van de Maas en een Internationale Commissie
voor de bescherming van de Schelde.De verdragen zijn geënt op het bovengenoemde ECE-rivierenverdrag,
hetgeen blijkt uit de artikelen 2, 3 en 5 van de onderhavige verdragen, en
op het op 22 september 1992 te Parijs tot stand gekomen verdrag inzake de
bescherming van het mariene milieu van de Noordoost Atlantische Oceaan, met
Bijlagen en Aanhangsels (Trb. 1993, 16).Laatstgenoemd verdrag heeft onder meer betrekking op de zeeverontreiniging
veroorzaakt door bronnen op het land. Lozingen in de stroomgebieden van de
Maas en Schelde vallen voor zover zij leiden tot verontreiniging van het mariene
milieu binnen dit verdragsgebied. In de artikelen 3, tweede lid, onder c,
en 5 van de verdragen worden ook regels gesteld ten aanzien van de sanering
van puntlozingen en diffuse bronnen die vallen onder het hiervoor genoemde
verdrag van 22 september 1992.De bij artikel 2, tweede lid, van de beide verdragen ingestelde Commissies
bestaan uit delegaties van de partijen; elke partij benoemt ten hoogste acht
afgevaardigden. De Commissies hebben een adviserende taak (zie artikel 5,
onder k, van de beide verdragen); aan de Commissies worden geen bindende bevoegdheden
toegekend, behoudens waar het hun eigen functioneren betreft. Dit laatste
betreft onder andere het gebruik van een extra werktaal in geval van een latere
toetreding (zie artikel 6, vijfde lid, van het Maasverdrag) en het wijzigen
van de verdeelsleutel in geval van latere toetreding c.q. uittreding (zie
artikel 8, tweede lid, van de beide verdragen); het gaat hier om besluiten
in de zin van artikel 92 van de Grondwet.Beslissingen van de Commissies worden genomen in aanwezigheid van alle
delegaties van de verdragspartijen en met eenparigheid van stemmen (zie artikel
6, vierde lid, van de beide verdragen).Artikel 3, eerste lid, van het Maasverdrag bevat in tegenstelling tot
het Scheldeverdrag een tweede alinea. Dit vanwege verdragspartij Brussel die
geen grondgebied heeft in het Maasstroomgebied en derhalve daar ook geen autonome
maatregelen kan nemen. Als «alternatieve» maatregel wordt in deze
alinea bepaald dat Brussel de beschermende maatregelen (in verband met de
Brusselse drinkwaterwinning) in Wallonië, voorzover Brussel daarover
controle heeft, zal ondersteunen.In artikel 3, tweede lid, van de beide verdragen worden de beginselen
van samenwerking uiteengezet. Het in artikel 2, vijfde lid, van het ECE-rivierenverdrag
genoemde voorzorgsbeginsel en het beginsel dat de vervuiler betaalt zijn opgenomen
in artikel 3, tweede lid, onder a en d, van de beide verdragen. Het beginsel
watervoorkomens zodanig te beheren dat in de behoeften van de huidige generatie
wordt voorzien zonder dat het vermogen van toekomstige generaties om in hun
eigen behoefte te voorzien in gevaar wordt gebracht, is in de verdragen opgenomen
in artikel 3, vijfde lid, onder het begrip «duurzame ontwikkeling».De verplichting die is neergelegd in artikel 4, tweede lid, van de verdragen,
is reeds verwoord in de Derde Nota Waterhuishouding (kamerstukken II 1988/89,
21 250, nrs. 1–2), de Evaluatienota Water (kamerstukken II 1993/94,
21 250, nrs. 27–28) en de Wet verontreiniging oppervlaktewater
(Stb. 1992, 628).De formulering van de taakomschrijving van de Commissie in de artikelen
5 van de verdragen, die blijkens onderdeel o van die artikelen niet limitatief
is, is in vergelijking met artikel 9, tweede lid, van het ECE-rivierenverdrag
meer toegesneden op de specifieke situatie van de Maas en de Schelde. Zo geeft
artikel 5 van de verdragen in feite een ruimer toepassingsgebied weer dan
artikel 9, tweede lid, onder a, van het ECE-rivierenverdrag. In dit laatste
verdrag is in artikel 1 «grensoverschrij- dend effect»
gedefinieerd als «ieder wezenlijk effect». De verdragen spreken
in artikel 5 eveneens van «wezenlijk effect», echter zonder de
beperking van «grensoverschrijdend»; daarmee vallen dus ook verontreinigingen
die alleen in één land merkbaar zijn binnen de termen van de
verdragen.Het vaststellen van emissiegrenswaarden (zie artikel 9, tweede lid, onder
d, van het ECE-rivierenverdrag) is in de verdragen niet expliciet als taak
van de Commissie genoemd omdat dit behoort tot de in artikel 5, onder d, genoemde
maatregelen in het kader van de actieprogramma's. Overigens is er een tendens
in het internationale waterbeleid om minder met starre grenswaarden en meer
met het flexibele instrument van beste beschikbare technologieën te werken.
De in het ECE-rivierenverdrag in artikel 9, tweede lid, onder g, genoemde
taak van het vaststellen van waarschuwings- en alarmprocedures is in de verdragen
terug te vinden in artikel 5, onder 1, waar gesproken wordt van het organiseren
van de samenwerking tussen de afzonderlijke waarschuwings- en alarmnetten.
Artikel 6, vierde lid, van het Maasverdrag bevat in tegenstelling tot het
Scheldeverdrag een extra (tweede) alinea waarmee het stemrecht wordt beperkt
tot die zaken waarin Brussel een rechtmatig belang heeft, te weten de drinkwatervoorziening
en de financiën.In artikel 6, vijfde lid, van het Maasverdrag is bepaald dat de Commissie
in geval van latere toetreding eventueel een bijkomende werktaal (naast Nederlands
en Frans) kan kiezen. Dit met het oog op de mogelijke toetreding van Duitsland
tot het Maasverdrag.De in artikel 8 van de verdragen genoemde kostenverdeling is gebaseerd
op de criteria oppervlakte en inwonertal van het stroomgebied op het grondgebied
van partijen. De Nederlandse bijdrage in de kosten van de Secretariaten van
de Commissies bedraagt circa f 200 000 op jaarbasis. De overige
kosten zijn reeds opgenomen in de begroting van Verkeer en Waterstaat voor
de komende jaren. 4. KoninkrijkspositieDe verdragen zullen wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft alleen
voor Nederland gelden.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24041-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl