Wijziging van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 (continuering regime inzake voorzieningen); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26821, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

30-09-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26821 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN 1. Inleiding2. Ongewenste implicaties baksteenarrestVeel onzekerheidOnwenselijke toename van geschillen en uitvoeringslastenBudgettaire gevolgenHet subjectieve inzicht voor het vormen van een voorzieningConclusie3. Geen verzwaring van belastingheffingII. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel IArtikel IIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26821Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 821Wijziging van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 (continuering regime
inzake voorzieningen)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING I. ALGEMEEN 1. InleidingAls een ondernemer voor een toekomstige uitgave een voorziening op zijn
fiscale balans vormt, dan leidt dat ertoe dat hij de last die daaruit voortvloeit
in de tijd naar voren haalt. Daardoor vermindert hij zijn fiscale jaarresultaat,
zodat hij over dat jaar minder inkomsten- of vennootschapsbelasting verschuldigd
wordt. De Wet op de inkomstenbelasting 1964 stelt thans geen expliciete voorwaarden
aan het vormen van een voorziening. De toelaatbaarheid van een voorziening
is daarom uitsluitend afhankelijk van de vraag of deze met goed koopmansgebruik
(art. 9 van genoemde wet) in overeenstemming is.Tot voor kort oordeelde de Hoge Raad dat goed koopmansgebruik verlangt
dat aan een fiscale voorziening voor een toekomstige uitgave (waarbij voorafgaande
aan de uitgave geen vergoeding voor die uitgave is genoten) drie eisen worden
gesteld. Ten eerste dient er sprake te zijn van een rechtsverhouding waaruit
juridisch afdwingbare verplichtingen kunnen voortvloeien; ten tweede dient
er een redelijke mate van zekerheid te zijn dat de uitgaven zich zullen voordoen
en ten derde dienen de uitgaven ook overigens aan de periode die aan de balansdatum
voorafgaat, toerekenbaar te zijn.In het arrest van 26 augustus 1998 (Nr. 33 417) – dat eerst
op 14 oktober 1998 door de Hoge Raad aan partijen is toegezonden en dat veelal
wordt aangeduid als het baksteenarrest – heeft de Hoge Raad zijn standpunt
met betrekking tot de voorwaarden voor het vormen van fiscale voorzieningen
na ongeveer 40 jaar gewijzigd. Hij oordeelt dat het aan de passivering gestelde
vereiste van een op de balansdatum bestaande rechtsverhouding niet langer
moet worden gehandhaafd, doch dat het toegestaan moet worden dat bij de bepaling
van de jaarwinst ter zake van toekomstige uitgaven een passiefpost wordt gevormd,
indien die uitgaven hun oorsprong vinden in feiten en omstandigheden die zich
in de periode voorafgaande aan de balansdatum hebben voorgedaan. De tweede
en derde voorwaarde heeft hij in stand gelaten. Over het baksteenarrest zijn door het lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Giskes vragen gesteld. In mijn beantwoording heb ik aangekondigd dat ik zo
spoedig mogelijk wetgeving zal entameren die ertoe strekt om zowel voor het
verleden als voor de toekomst het regime te handhaven, zoals dat bestond voorafgaand
aan het arrest.1 Het onderhavige wetsvoorstel
strekt hiertoe. 2. Ongewenste implicaties baksteenarrestUit publicaties in de (vak)pers blijkt dat er veel onzekerheid bestaat
over de reikwijdte van het arrest. Het vervallen van de rechtsverhoudingvoorwaarde
leidt ook tot een toename van geschillen en uitvoeringslasten. De beslissing
van de Hoge Raad kan, afhankelijk van de uitleg die aan het arrest wordt gegeven,
zeer verstrekkende budgettaire gevolgen hebben. Het loslaten van de rechtsverhoudingvoorwaarde
kan er voorts toe leiden dat een voorziening een hoogst subjectieve balanspost
wordt. Veel onzekerheidZonder enige twijfel heeft het arrest de passiveringsmogelijkheden substantieel
verruimd. Uit publicaties in de (vak)pers blijkt echter ook dat er veel onzekerheid
bestaat over de mate waarin. De onzekerheden spitsen zich toe op een aantal
punten.Allereerst is onduidelijk welke uitgaven aan de nieuwe voorwaarde voldoen.
Dat wil zeggen welke uitgaven hun oorsprong vinden in feiten en omstandigheden
die zich in de periode voorafgaande aan de balansdatum hebben voorgedaan (hierna
ook wel aangeduid met: oorsprongvoorwaarde). Deze voorwaarde, die op bedrijfseconomische
opvattingen omtrent het toerekenen van kosten is gebaseerd, is zeer vaag en
ruim.Vaag omdat er geen harde criteria bestaan voor de vaststelling wat de
oorsprong van kosten is. Niet alleen ondernemers en inspecteurs zullen hierover
van mening verschillen. Hetzelfde doet zich voor onder bedrijfseconomen. Er
bestaan geen eenduidige bedrijfseconomische grondslagen voor de winstberekening.
Ik denk dat er ook met betrekking tot het toerekenen van kosten niet van één
bedrijfseconomische opvatting gesproken kan worden. Mogelijkerwijs betekent
dit dat onder deze voorwaarde iedere toekomstige uitgave valt, waarvan de
kosten, volgens de bedrijfseconoom die de geringste causaliteitseis stelt,
nog net toerekenbaar zijn aan de periode voorafgaande aan de balansdatum.De oorsprongvoorwaarde acht ik uitermate ruim, omdat een ruimer criterium
nagenoeg niet denkbaar is. Er hoeft geen enkele gehoudenheid tot het doen
van de toekomstige uitgaven te bestaan, noch hoeft de uitgave onvermijdelijk
te zijn.Ik acht het niet gewenst dat de mogelijkheid om fiscaal een voorziening
te vormen afhankelijk wordt gemaakt van vage en onduidelijke bedrijfseconomische
opvattingen omtrent het toerekenen van kosten.Voorts bestaat er grote onduidelijkheid over de verhouding tussen de oorsprongvoorwaarde
en de voorwaarde dat de uitgaven ook overigens aan de periode die aan de balansdatum
voorafgaat toerekenbaar dienen te zijn. De onduidelijkheid betreft de reikwijdte
van de beperking die de laatste voorwaarde aanbrengt. Uit rechtsoverweging
3.5 uit het baksteenarrest zou kunnen worden geconcludeerd dat de laatste
voorwaarde geen beperking inhoudt; uit rechtsoverweging 3.6 kan het tegenovergestelde
worden geconcludeerd.Tot slot doet het arrest de vraag rijzen of een voorziening slechts mag
worden gevormd voorzover de kosten die tot de uitgaven leiden, worden opgeroepen
door de bedrijfsuitoefening van het jaar dat wordt afgesloten met de balansdatum,
dan wel door de bedrijfsuitoefening van de periode voorafgaande aan de balansdatum
(dus het jaar zelf en de daaraan voorafgaande jaren). Voor de
eerste opvatting pleit hetgeen de Hoge Raad in rechtsoverweging 3.4 stelt,
voor de tweede hetgeen hij in rechtsoverweging 3.5. en 3.6 stelt. In de literatuur
worden beide standpunten verdedigd en wordt ook betoogd dat een eenmalige
inhaal op basis van dit arrest is toegestaan. Dit impliceert dat de budgettaire
gevolgen op dit punt groot kunnen zijn. Onwenselijke toename van geschillen en uitvoeringslastenHet vervallen van de rechtsverhoudingvoorwaarde en het introduceren van
de nieuwe oorsprongvoorwaarde leidt ook tot een toename van geschillen en
uitvoeringslasten. Mij is gebleken dat de Belastingdienst thans al veelvuldig
wordt verzocht, met verwijzing naar het baksteenarrest, om voor nog openstaande
aanslagen over reeds verstreken jaren alsnog rekening te houden met nieuwe
of grotere voorzieningen. Budgettaire gevolgenDe beslissing van de Hoge Raad in het baksteenarrest kan zonder nadere
maatregelen, afhankelijk van de uitleg die aan het arrest wordt gegeven, zeer
verstrekkende budgettaire gevolgen hebben.Uit gegevens van het Ministerie van Volkshuisvesting Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer blijkt dat de totale saneringskosten van de ernstig verontreinigde
bodems in Nederland op ruim 40 miljard gulden worden geraamd, waarvan circa
32 miljard gulden betrekking heeft op ernstig verontreinigde bodems die als
«urgent» en ruim 6 miljard gulden op bodems die als «toekomstig
urgent» zijn aan te merken.Van genoemd bedrag van ruim 40 miljard gulden heeft ongeveer de helft
betrekking op percelen die in bezit zijn van belastingplichtige ondernemers.
Rekening houdend met het feit dat voorzieningen slechts voor de contante waarde
mogen worden getroffen en met het feit dat in een – beperkt –
aantal gevallen niet aan de twee resterende voorwaarden voor het vormen van
een voorziening voldaan zal worden, leidt dit tot een bedrag van circa 10
miljard gulden aan nieuw te vormen voorzieningen. Een vermindering van de
jaarwinst met 10 miljard zou leiden tot een belastingderving van circa 3 miljard.
Omdat er in een aantal gevallen reeds een voorziening is gevormd of niet meer
gevormd hoeft te worden, omdat de sanering lopende is, zijn de budgettaire
gevolgen van nieuwe voorzieningen voor bodemsanering uiteindelijk op circa
2 miljard geraamd.In dit verband wijs ik er op dat de gevolgen van het baksteenarrest zich
niet tot voorzieningen voor bodemsaneringsuitgaven beperken. Indien het arrest
zich mede zou uitstrekken tot uitgaven terzake van de invoering van de euro
of ter oplossing van het millenniumprobleem, zou het budgettaire beslag op
kasbasis op korte termijn verder kunnen oplopen.Daar komt nog bij dat het baksteenarrest veel vragen oproept. Het arrest
kan er toe leiden dat ondernemers zich grensverkennend gaan opstellen. Geluiden
in de (vak)pers bevestigen deze gedachte. Bovendien is het gevaar niet denkbeeldig
dat, gezien het subjectieve karakter van voorzieningen, bij het loslaten van
de rechtsverhoudingvoorwaarde de hoogte van de toekomstige uitgaven overschat
zal gaan worden. Ook dat kan inhouden dat de budgettaire gevolgen verder oplopen.Fiscale voorzieningen en verruimingen daarvan hebben in beginsel een drietal
budgettaire effecten, te weten een kaseffect, een rente-effect als gevolg
van de kasderving en een structureel effect. Vanwege het bestaande uitstelbeleid,
dat inhoudt dat gunstig wordt beslist op een verzoek om uitstel van betaling
in verband met een tijdig ingediend en gemotiveerd bezwaarschrift, wordt het
kaseffect niet voorkomen als de gevormde voorziening door de inspecteur
wordt bestreden. Het structurele effect wordt veroorzaakt doordat als gevolg
van de economische groei voorzieningen in grootte toenemen en door het ervaringsfeit
dat belastinguitstel in een aantal gevallen, zoals faillissement, leidt tot
belastingafstel.Indien de wetgever niet zou ingrijpen zou het arrest derhalve een aanzienlijk
gat slaan in de aan de Rijksbegroting ten grondslag liggende meerjarenraming,
waarmee het kabinet geen rekening heeft kunnen houden en welke budgettaire
gevolgen ook niet passen in het fiscale en financiële beleid van het
kabinet. Het subjectieve inzicht voor het vormen van een voorzieningDe oude rechtsverhoudingvoorwaarde betekende dat een voorziening niet
gegrond kon worden op het subjectieve inzicht van de ondernemer. De Hoge Raad
oordeelde namelijk eerder dat voor de vraag of er op de balansdatum voor belanghebbende
juridisch afdwingbare verplichtingen bestonden beslissend is of objectief
gezien deze verplichtingen aanwezig waren. Het subjectief inzicht van de belastingplichtige
komt eerst aan de orde bij de waardering van de verplichtingen.Het loslaten van dit objectieve criterium kan ertoe leiden dat de voorziening
een hoogst subjectieve fiscale balanspost wordt. Dit heeft zich bijvoorbeeld
voorgedaan in het jaarrekeningenrecht, waar voorzieningen als een van de meest
subjectieve posten van de jaarrekening getypeerd worden.1 Een dergelijke typering duidt erop dat ondernemingen een grote mate
van vrijheid hebben bij de vorming van voorzieningen en dat zij het jaarresultaat
door middel van de vorming van, of de dotatie aan, een voorziening in een
bepaalde mate kunnen sturen, dan wel kunnen egaliseren.2 Ik acht dit voor het fiscale recht een ongewenste ontwikkeling. ConclusieDe hiervoor geschetste implicaties van het arrest acht ik onwenselijk.
Daarom stel ik voor om zowel voor het verleden als voor de toekomst het regime
te handhaven, zoals dat bestond voorafgaand aan het genoemde baksteenarrest. 3. Geen verzwaring van belastingheffingIn mijn brief van 25 juni 1997 aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal3, alsmede in de beantwoording van vragen van de leden
van de Tweede Kamer der Staten-Generaal Hillen, Giskes en De Vries4, heb ik aangegeven dat aan belastingmaatregelen die een
verzwaring van de belastingheffing voor belastingplichtigen betekenen geen
(formele) terugwerkende kracht dient te worden gegeven, tenzij bijzondere
omstandigheden een afwijking van deze regel rechtvaardigen. Die brief is het
resultaat van gedachtewisselingen en overleg met de vaste commissie voor Financiën
uit de Tweede Kamer over terugwerkende kracht in fiscale regelgeving.Het bijgaande wetsvoorstel leidt niet tot een verzwaring van belastingheffing
voor belastingplichtigen ten opzichte van de situatie direct voorafgaande
aan het zogenoemde baksteenarrest. In zijn arrest heeft de Hoge Raad, na een
bestendige gedragslijn van meer dan veertig jaar, voor het bedrijfsleven de
mogelijkheden verruimd om ten laste van de fiscale winst voorzieningen te
treffen. Zoals ik eerder in deze memorie heb aangegeven, acht ik deze verruiming
om een aantal redenen ongewenst. Daarbij heb ik er met name op gewezen dat
deze verruiming tot verstrekkende budgettaire gevolgen kan leiden. Gevolgen
waarmee het kabinet geen rekening heeft kunnen houden en die overigens ook
niet passen in het fiscale en financiële beleid van het kabinet.
Deze situatie, waarbij sprake is van een wijziging van vaste jurisprudentie
van de Hoge Raad met aanzienlijke budgettaire gevolgen, is overigens geen
onderwerp van de bovenvermelde gedachtewisselingen en het overleg over terugwerkende
kracht geweest.Het wetsvoorstel strekt er toe om zowel voor het verleden als voor de
toekomst het fiscale regime voor voorzieningen zoals dat direct voorafgaand
aan het baksteenarrest bestond, te continueren. Om die reden is het voorgestelde
artikel 9c in de Wet op de inkomstenbelasting 1964 niet alleen van toepassing
op nieuwe boekjaren, maar ook op boekjaren waarover de aanslag of de verliesbeschikking
op de datum van inwerkingtreding van deze wet nog niet onherroepelijk vaststaat. II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel IDe toelaatbaarheid van een voorziening is uitsluitend afhankelijk van
de vraag of deze met goed koopmansgebruik (art. 9 van de Wet op de inkomstenbelasting
1964; hierna de Wet IB) in overeenstemming is. De wetgever heeft met de invoering
van het begrip goed koopmansgebruik niet beoogd het jaarwinstbegrip vast te
leggen maar er juist naar gestreefd ruimte te bieden voor nadere ontwikkelingen.
Aan de belastingrechter is de taak toebedeeld het jaarwinstbegrip nader af
te bakenen en aan te passen aan de optredende ontwikkelingen. Tegelijk evenwel
heeft de wetgever de taak om waar dat nodig is de inhoud van dit begrip te
verruimen of te beperken. Het spreekt voor zich dat de wetgever zich daarbij
terughoudend dient op te stellen. In dit geval vormen de behoefte aan meer
rechtszekerheid, in samenhang met de mogelijk zeer verstrekkende budgettaire
gevolgen van het arrest, waardoor een verantwoorde verdeling van de publieke
lasten in het gedrang zou kunnen komen, redenen voor ingrijpen.Sinds 1956 is de Hoge Raad van oordeel dat op grond van goed koopmansgebruik
uitsluitend voor toekomstige betalingen een voorziening kan worden gevormd,
indien er sprake is van een op balansdatum bestaande rechtsverhouding, waaruit
de verplichting tot het doen van die betalingen voortvloeit.1 De Hoge Raad baseerde die opvatting aanvankelijk op artikel 10 van
het Besluit op de Inkomstenbelasting 1941, zoals dat na de belastingherziening
van 1947 kwam te luiden. Hoewel tijdens de parlementaire behandeling van het
ontwerp van wet tot invoering van een winstbelasting gebleken was dat het
niet conform de toenmalige bedrijfseconomische opvattingen was om de aftrekbaarheid
van voorzieningen afhankelijk te maken van de vraag of er sprake was van een
verplichting tegenover een derde2, koos de wetgever
in 1947 daar nadrukkelijk wel voor; hij gaf – behoudens een drietal
wettelijke uitzonderingen – de voorkeur aan een zogenaamd verplichtingenstelsel.Tijdens de parlementaire behandeling van de Wet IB bleek nog eens waarom
de Minister van Financiën tegen de vorming van voorzieningen op basis
van bedrijfseconomische opvattingen bezwaren voelde. De Minister achtte de
bedrijfseconomische en commerciële opvattingen hierover vaag of niet
eenstemmig en hij had moeite «een commerciële berekening te volgen,
welke van wisselende persoonlijke inzichten van de ondernemer afhankelijk
is».3Het baksteenarrest heeft uitsluitend betrekking op voorzieningen voor
uitgaven waar geen vergoeding tegenover staat (de zogenaamde anticipatieposten).
Om die reden strekt het wetsvoorstel er toe om voor die categorie
het fiscale regime voor voorzieningen, zoals dat direct voorafgaand aan het
baksteenarrest bestond, te handhaven. Artikel 9c bepaalt dan ook dat voor
toekomstige uitgaven waar geen vergoedingen tegenover staan, slechts een voorziening
mag worden gevormd indien de uitgaven voortvloeien uit een bij het einde van
het jaar bestaande rechtsverhouding en die uitgaven juridisch afdwingbaar
zijn.Artikel 9c beoogt niet meer dan een expliciete vastlegging van hetgeen
vóór de tot standkoming van het arrest als goed koopmansgebruik
werd beschouwd. Het wetsvoorstel laat derhalve de vóór 26 augustus
1998 bestaande jurisprudentie met betrekking tot voorzieningen, waaronder
het zogenoemde mestarrest1 in stand. Tevens brengt
het wetsvoorstel geen wijziging in het bestaande beleid ten aanzien van voorzieningen,
zoals de publicatie met betrekking tot onder meer bodemsaneringskosten2. Het onderhavige wetsvoorstel doet derhalve niet af aan
het kabinetsbeleid met betrekking tot bodemsanering3.Artikel 9c bevat een nadere regeling inzake de in artikel 9 van de Wet
op de inkomstenbelasting 1964 neergelegde jaarwinstbepaling en strekt er toe
die bepaling voor het overige te handhaven. Om die reden blijft de jurisprudentie
van betekenis welke eist dat er een redelijke mate van zekerheid bestaat dat
de uitgaven zich zullen voordoen en dat het ook overigens niet in strijd is
met goed koopmansgebruik om de uitgaven – in die mate – ten laste
van de winst van het betreffende jaar te brengen.De woorden «uitgaven of verrichtingen» brengen tot uitdrukking
dat de voorziening die onder de beperking van het nieuwe artikel 9c valt zowel
betrekking kan hebben op de toekomstige betaling van geld of de toekomstige
levering in natura, dan wel op het in de toekomst verrichten van een dienst.Artikel 9c eist niet dat de rechtsverhouding met volstrekte zekerheid
vaststaat. Voldoende is dat er naar objectieve maatstaven gemeten mag worden
aangenomen dat er sprake is van een rechtsverhouding. Het gaat er om dat de
ondernemer «redelijkerwijze heeft kunnen oordelen» dat op hem
een verplichting rust, aldus de Hoge Raad in BNB 1975/81. Dit betekent dat
continu moet worden getoetst of aan de rechtsverhoudingvoorwaarde (nog) wordt
voldaan. Mocht blijken dat dit op enig tijdstip niet (meer) het geval is,
dan wordt het gepassiveerde bedrag toegevoegd aan de winst van het jaar waarin
dat tijdstip ligt.Omdat uit met name BNB 1985/1, BNB 1958/130 en BNB 1955/346 blijkt dat
de uitgaven of verrichtingen die uit de rechtsverhouding kunnen voortvloeien
juridisch afdwingbaar moeten zijn, is deze voorwaarde in de wettekst opgenomen.
Dit betekent niet dat de uitgaven of verrichtingen terstond opeisbaar moeten
zijn. Voldoende is dat zij op enig toekomstig moment opeisbaar zijn (mits
de rechtsverhouding per balansdatum bestaat; zie bij voorbeeld BNB 1985/1). Artikel IIArtikel 9c continueert voor het bedrijfsleven het fiscale regime zoals
dit meer dan veertig jaar van toepassing is geweest. Vandaar dat die bepaling
niet alleen van toepassing is op boekjaren die aanvangen na de plaatsing in
het Staatsblad van deze wet, maar ook op boekjaren van voor die plaatsing.
Op onherroepelijk vaststaande aanslagen wordt echter niet teruggekomen. Artikel
9c is van toepassing op – op de datum van inwerkingtreding van de wet –
nog vast te stellen aanslagen en verliesbeschikkingen en op aanslagen en verliesbeschikkingen
welke op die datum nog niet onherroepelijk zijn omdat een bezwaar-
of beroepsprocedure loopt of gaat lopen.Na de inwerkingtreding van deze wet zal de inspecteur bij de aanslagregeling
toetsen of een in de aangifte voorkomende voorziening voldoet aan de in artikel
9c opgenomen rechtsverhoudingvoorwaarde. Denkbaar is dat voor de inwerkingtreding
van deze wet met een voorziening rekening is gehouden die na de invoering
van artikel 9c niet meer is toegestaan. In die gevallen zal de voorziening
moeten worden toegevoegd aan de winst van het jaar waarop artikel 9c voor
het eerst van toepassing is.De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. Vermeend XNoot1Aanhangsel Handelingen II, 1998–1999, nr. 434.XNoot1Zie bijvoorbeeld prof. dr. M.N. Hoogendoorn RA, Voorzieningen in de jaarrekening,
Monografieën externe verslaggeving 1997, Delwel 's-Gravenhage, Hoofdstuk
6.1. Jaarrekeningbeleid en voorzieningen in het algemeen, blz. 11 en 193 e.v.XNoot2Hoogendoorn, t.a.p., blz. 194.XNoot3Kamerstukken II, 1996–1997, 25 212, nr. 2.XNoot4Aanhangsel Handelingen II, 1998–1999, nr. 505.XNoot1HR 16 mei 1956, nr. 12 733, BNB 1956/206.XNoot2Zie bijvoorbeeld Kamerstukken II, 1939–1940, 239, nr. 4 (Voorlopig
Verslag), blz. 9, vierde alinea.XNoot3Kamerstukken II, 1958–1959, 5380, nr. 3, blz. 20, rk.XNoot1Hoge Raad 8 juli 1996, nr. 31 422, BNB 1997/37.XNoot2De aanschrijving van 22 mei 1995, nr. DB95/1952M, V-N 1995, blz. 2070,
zoals gewijzigd bij eerste herdruk van 15 juli 1997, nr. DB97/2012M, BNB 1997/321.XNoot3Kamerstukken II, 1997–1998, 25 411, nr. 1. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26821-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl