Wijziging Vreemdelingenwet 2000 ter implementatie van richtlijn nr. 2005/85/EG (minimumnormen procedures in lidstaten voor toekenning of intrekking vluchtelingenstatus); Memorie van Antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20072008-30976, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

05-11-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

30976 nr. C

05-11-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30976Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 976Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 ter implementatie van richtlijn
nr. 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen
voor de procedures in lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus
(PbEU L 326)CMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 5 november 2007Wij danken de aan het woord zijnde leden voor de vragen en opmerkingen
in het voorlopig verslag inzake bovengenoemd wetsvoorstel. De gestelde vragen
worden als volg beantwoord.De leden van de VVD-fractie vragen naar de consequenties van het door
het Europees Parlement ingestelde beroep voor het onderhavige wetsvoorstel1. Genoemd beroep spitst zich toe op de in artikel 29,
eerste en tweede lid, en artikel 36, derde lid, van de richtlijn neergelegde
procedure voor het totstandbrengen van een gemeenschappelijke lijsten van
veilige landen. De kans bestaat dat het Hof van Justitie de genoemde artikelen
van de richtlijn nietig verklaart, indien het van oordeel is dat het Europees
Parlement terzake van de totstandkoming van de lijsten inderdaad medebeslissingsrecht
toekomt.Allereerst is het goed om op te merken dat ingevolge artikel 242 van het
EG-Verdrag een beroep op het Hof van Justitie geen opschortende werking heeft.
Het Hof van Justitie kan echter, op verzoek van een partij, besluiten de toepassing
van (bepalingen van de) richtlijn op te schorten2.
Een dergelijk verzoek is niet gedaan of toegewezen.Zolang de toepassing van een gemeenschappelijke lijst niet door het Hof
is opgeschort, zijn de lidstaten gehouden tot toepassing ervan ondanks het
ingestelde beroep. Dat betekent dat artikel 43 van de richtlijn, waarin de
termijn voor omzetting in het nationale recht is geregeld (1 december
2007), nog steeds van kracht is. Om die reden is het niet verstandig om de
behandeling van het onderhavige wetsvoorstel op te schorten in afwachting
van de uitkomst van het beroep. Nederland zou de implementatietermijn niet
halen en zou daarvoor uiteindelijk zelf door het Hof veroordeeld kunnen worden.Indien de genoemde artikelen van de richtlijn nietig worden verklaard,
dan blijft voor het resterende deel van de richtlijn de noodzaak tot omzetting
bestaan. Ook om die reden is er geen aanleiding om het met dit wetsvoorstel
ingezette implementatietraject op te schorten in afwachting van de uitkomst
van het beroep bij het Hof van Justitie.Overigens zien wij ook geen onoverkomelijk problemen ingeval het Hof van
Justitie artikel 29 van de richtlijn nietig verklaart terwijl dit wetsvoorstel
inmiddels al tot wet is verheven en in werking is getreden. In dat geval blijft
de verwijzing naar een gemeenschappelijke lijst in het voorgestelde artikel
31, tweede lid, onder l, van de wet zonder praktische betekenis. Die situatie
verschilt niet noemenswaardig van de huidige situatie, aangezien de Raad er
totnogtoe niet in is geslaagd een gemeenschappelijke lijst vast te stellen
en er op dit moment ook geen voorstel daartoe van de zijde van de Europese
Commissie voorligt.In het uiterste geval, zijnde dat de Raad en het Europees Parlement het
niet eens kunnen worden over nieuwe artikelen 29 en 36 na annulering, zou
overwogen kunnen worden om artikel 31, tweede lid, onder l, van de wet te
schrappen bij de eerstvolgende zich aandienende gelegenheid, aldus in antwoord
op de vragen van de leden van de VVD-fractie.De leden van de CDA-fractie vragen naar de rechtsbescherming ten aanzien
van de plaatsing van een land op een lijst. Dezerzijds wordt aangenomen dat
deze vraag doelt op plaatsing door de Raad (al of niet tezamen met het Europees
Parlement) van een derde land op de in artikel 29 van de richtlijn bedoelde gemeenschappelijke lijst van veilige derde landen.Uit het gemeenschapsrecht volgt dat de nationale rechter het besluit van
de Raad (al of niet samen met het EP) tot plaatsing van een land op die lijst
niet zelf kan toetsen. Ingevolge artikel 230 van het EG-verdrag is het Hof
van Justitie exclusief bevoegd om de wettigheid van een dergelijke handeling
van een Europese instelling te toetsen1,2 aan de in het tweede lid genoemde beroepsgronden,
zijnde onbevoegdheid, schending van wezenlijke vormvoorschriften, schending
van het Verdrag of een uitvoeringsregeling daarvan (zoals de richtlijn) en
misbruik van bevoegdheid. Bij de beoordeling van de bestreden handeling, zijnde
de plaatsing van een derde land op de gemeenschappelijke lijst, zal het Hof
van Justitie naar mag worden aangenomen de gebruikelijke maatstaf aanleggen,
waarbij de instelling enige beoordelingsvrijheid wordt gelaten.Artikel 230 van het EG-verdrag beperkt de kring van beroepsgerechtigden
overigens in beginsel tot – voor zover hier relevant – de lidstaten,
de Commissie, de Raad en het Europees Parlement. Gegeven de zeer strikte uitleg
van het Hof van Justitie ten aanzien van de mogelijkheid voor anderen dan
de lidstaten of instellingen van de gemeenschap om beroep in te stellen (de
zogenaamde Plaumann-test op basis van het vijfde lid van artikel 230 EG-verdrag3 ), is het niet waarschijnlijk dat een rechtstreeks beroep
ingesteld door een vreemdeling of door een organisatie als de UNHCR of ECRE
ontvankelijk verklaard zou worden.Plaatsing van een land op de gemeenschappelijke lijst impliceert nooit
automatisch de afwijzing van de asielaanvraag indien de vreemdeling zich op
de onveiligheid in zijn of haar geval beroept. Artikel 31, tweede lid, van
de richtlijn verwijst uitdrukkelijk naar het eerste lid van dat artikel 31.
Uit de combinatie van het eerste en het tweede lid van artikel 31 van e richtlijn
volgt dat ondanks plaatsing van een derde land op een lijst, de aanvraag alleen
kan worden afgewezen indien het betreffende land ook voor de individuele vreemdeling
veilig is. De richtlijn laat de lidstaten dus de ruimte laat om, ondanks het
feit dat de vreemdeling afkomstig is uit een land dat op de gemeenschappelijke
lijst staat vermeld, de asielaanvraag toch toe te wijzen. Pas wanneer blijkt
dat het land ook voor de individuele vreemdeling veilig is, kan de aanvraag
worden afgewezen met een beroep op het concept van veilig derde land. Deze
individuele toetsing ligt overigens ook reeds besloten in de artikelen 30,
eerste lid, onder d, en artikel 31, tweede lid, onder h, van de
wet zoals hieronder uiteen zal worden gezet in antwoord op de vraag van de
leden van de GroenLinks-fractie. Dat betekent dat de IND een beroep op individuele
onveiligheid steeds moet beoordelen en, ingeval van een afwijzing van de aanvraag,
die afwijzing zorgvuldig moet onderbouwen. De vreemdelingenrechter kan vervolgens
bij de beoordeling van het beroep van de vreemdeling tegen de afwijzing van
diens asielaanvraag rekening houden met het feit dat er kritiek bestaat op
plaatsing van een land op de lijst bij de beoordeling van het beroep van de
vreemdeling tegen de afwijzende beschikking.Voor de goede orde merken wij nog op dat de uitkomst van een beroep op
de nationale rechter nooit kan zijn, dat de gemeenschappelijke lijst door
de nationale rechter onwettig wordt verklaard of buiten toepassing blijft.Tot slot, ook al zou het voor de vreemdeling eenvoudiger zijn om aan te
tonen dat het derde land zijn verdragsverplichtingen niet naleeft, zoals de leden van de CDA-fractie suggereren, dan nog blijft
staan dat de vreemdeling pas voor een verblijfsvergunning in aanmerking komt,
indien er sprake is van een individueel risico. Het weerleggen van het algemene
vermoeden van veiligheid door de vreemdeling impliceert niet automatisch toewijzing
van de asielaanvraag gezien het vereiste van individuele vervolging of het
individueel ernstig risico op onmenselijke of vernederende behandeling, aldus
in antwoord op de aan het woord zijnde leden.Vervolgens zetten de leden van de GroenLinks-fractie vraagtekens bij de
voorgestelde implementatiewijze van artikel 27, eerste lid, van de richtlijn.
Dat de in artikel 27, eerste lid, van de richtlijn genoemde beginselen moeten
worden nageleefd staat volgens ons niet ter discussie. Geen enkele asielverzoeker
mag immers in strijd met de refoulement-verboden worden teruggezonden naar
een derde land, ongeacht of dat land partij is bij bepaalde verdragen. Kernvraag
lijkt te zijn of de voorgestelde benadering waarbij het partij zijn bij een verdrag de naleving ervan veronderstelt in lijn
is met de benadering van de richtlijn, waarin de nadruk ligt op de naleving
van beginselen die in verdragen zijn neergelegd?Allereerst merken wij op dat uit het karakter van een richtlijn volgt
dat het de lidstaat vrij staat om vorm en middelen te kiezen voor omzetting
ervan in nationaal recht, zolang het door de richtlijn beoogde resultaat maar
wordt gegarandeerd. Het beoogde resultaat van de richtlijn is het voorkomen
van refoulement ingeval een lidstaat het concept van veilige derde land zou
willen hanteren. Om die reden kan een aanvraag pas worden afgewezen indien
de bevoegde autoriteiten zichzelf ervan overtuigd hebben dat een vreemdeling
overeenkomstig de in artikel 27, eerste lid, van de richtlijn bedoelde beginselen
zal worden behandeld. De richtlijn laat het echter uitdrukkelijk aan de lidstaten
over om te bepalen hoe zij zichzelf ervan zullen
overtuigen dat dat het geval is. Dat volgt uit artikel 27, tweede lid, onder
b, van de richtlijn, waarin de lidstaten wordt opgedragen daarover regels
te stellen.Naar onze mening verzet de richtlijn zich er niet tegen om aan te nemen
dat een land veilig is, indien dat land partij
is bij bepaalde verdragen. Dat geldt temeer bij de landen waar het in concreto
om gaat, namelijk de landen met wie NL – al of niet in het kader van
de Benelux of de EU- een terugof overname overeenkomst heeft gesloten. Vervolgens
merken wij op, dat in artikel 30, eerste lid, onder d, van de wet zelf ook
een waarborg besloten ligt die wijst op toetsing van de naleving van de in de verdragen neergelegde beginselen. In dat artikel
is namelijk sprake van «of zich anderszins heeft verplicht» artikel
33 van het Vluchtelingenverdrag, artikel 3 ERVM of artikel 3 van het Anti-folterverdrag
na te leven.Vanzelfsprekend wordt de veronderstelde naleving van de in de verdragen
neergelegde beginselen steeds bezien op actualiteit indien daartoe aanleiding
bestaat, bijvoorbeeld op grond van een nieuw verschenen ambtsbericht of rapporten
van organisaties als de UNHCR. Dergelijke berichten of rapporten kunnen immers
twijfel zaaien over de daadwerkelijke naleving van de verdragsverplichtingen
door het derde land. Bij twijfel zal hetzij nader onderzoek moeten worden
gedaan naar de veiligheid voor de individuele vreemdeling, bijvoorbeeld in
het betreffende land middels het vragen van een ambtsbericht, hetzij, indien
geen andere afwijzingsgronden op de aanvraag van toepassing zijn, de asielaanvraag
worden toegewezen.Teneinde discussie over deze technisch ingewikkelde materie te voorkomen
en uitdrukkelijk te waarborgen dat wet en richtlijn geheel in lijn met elkaar
zijn, zal er in het Vreemdelingenbesluit 2000 een nieuw artikel worden ingevoegd.
Dat artikel zal uitdrukkelijk waarborgen dat de aanvraag tot het verlenen
van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 28 van
de Wet slechts wordt afgewezen op grond van artikel 30, eerste lid, onder
d, of met toepassing van artikel 31, tweede lid, onder h, van de wet indien,
naar het oordeel van de minister, alle relevante feiten en omstandigheden
in aanmerking nemend, de vreemdeling in het betrokken derde land overeenkomstig
de in artikel 27, eerste lid, van de richtlijn genoemde beginselen zal worden
behandeld. Aldus is gewaarborgd dat de aanvraag van de vreemdeling die in
het derde land niet overeenkomstig de in artikel 27, eerste lid, van de richtlijn
bedoelde beginselen zal worden behandeld niet op deze grond zal worden afgewezen.Het antwoord op de vraag of een vreemdeling
in het derde land zal worden behandeld overeenkomstig de in de richtlijn genoemde
beginselen zal overigens via de gebruikelijke bewijslastverdeling tussen IND
en vreemdeling gevonden moeten worden (zie in dit verband wederom artikel
4 van richtlijn 2004/83/EG en de omzetting ervan in wetsvoorstel 30 925).
Kortom, het is dus zeker niet zo, dat de vergewisplicht van overheidswege
beperkt blijft tot de formele vraag of een derde land partij is bij een verdrag,
maar zich steeds uitstrekt tot de vraag of het derde land in kwestie ook veilig
is voor de individuele vreemdeling, aldus in antwoord op de vraag van de leden
van de GroenLinks-fractie.In aansluiting op bovenstaand betoog aangaande het nieuwe artikel in het
Vreemdelingenbesluit 2000, antwoorden wij de leden van de fractie van GroenLinks
als volgt op hun vraag naar het limitatief geformuleerde artikel 30, eerste
lid, onder d, van de wet. Als gezegd zijn de in artikel 30, eerste lid, onder
d, van de wet bedoelde verdragsverplichtingen neergelegd in terug- en overname
overeenkomsten waarbij Nederland partij is. Ingevolge bedoeld artikellid wordt
de asielaanvraag afgewezen als de vreemdeling op grond van een verdragsverplichting zal worden overgedragen aan een derde land. Daarmee is
de vraag in welke gevallen Nederland het andere land om overdracht zal verzoeken,
of, anders gezegd, wanneer Nederland juist niet om overdracht zal verzoeken?
De in de terug- en overnameverdragen neergelegde verplichtingen zien alleen
op het aanvaarden van een door het andere land gedane verzoek tot overname.
Nederland is nooit verplicht op grond van een terug- of overnameovereenkomst
om een vreemdeling over te dragen op basis van een dergelijke overeenkomst.
Gegeven de voor Nederland geldende verplichting om non-refoulement onder alle
omstandigheden te waarborgen, zal Nederland een verzoek om overdracht achterwege
laten indien die overdracht in strijd zou komen met het non-refoulement-beginsel.
Als een dergelijk verzoek niet wordt gedaan, kan artikel 30, eerste lid, onder
d, van de wet geen toepassing vinden, aldus in antwoord aan de
leden van de fractie van GroenLinks.De vraag van de leden van de CDA-fractie naar de eventuele rechtstreekse
werking van artikel 27, eerste lid, van de richtlijn is met de hierboven weergegeven
voorgenomen wijziging van het Vreemdelingenbesluit 2000 reeds beantwoord.
Aan de vraag naar de rechtstreekse werking zal niet meer worden toegekomen,
aangezien de inhoud van artikel 27, eerste lid, van de richtlijn na inwerkingtreding
van het gewijzigde Vreemdelingenbesluit 2000 tot het nationale recht zelf
zal behoren.De leden van de VVD-fractie vragen naar de betekenis van het gebruikte
begrip «formele wetgeving». Wij antwoorden daarop, dat daarmee
slechts bedoeld werd een onderscheid te maken tussen algemeen verbindende
voorschriften en beleidsregels. Ingevolge vaste jurisprudentie van het Hof
van Justitie worden richtlijnen omgezet in nationale algemeen verbindende
voorschriften, waaruit volgt dat omzetting van een richtlijn bij beleidsregel
onvoldoende is. Om die reden zal de reeds op basis van het beleid bestaande
mogelijkheid van de vreemdeling om zich te beroepen op een risico op foltering,
wrede, onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing voortaan in
het Vreemdelingenbesluit worden neergelegd. Die bestaande beleidsregel zal
tot algemeen verbindend voorschrift moeten worden verheven. Voor de inhoud
van bedoelde wijziging verwijs ik kortheidshalve naar de eerder genoemde bijlage
bij de nota naar aanleiding van het verslag. Voor wat betreft de vraag of
de materie in de wet of in het besluit geregeld kan worden is, met inachtneming
van Aanwijzing voor de regelgeving nr. 22, besloten tot regeling in het besluit.
Dit omdat het hierbij gaat om een nadere uitwerking van reeds in de wet neergelegde
elementen (zijnde artikel 31, tweede lid, onderdelen g tot en met l, van de
wet).In antwoord op de vraag van de leden van de fractie van GroenLinks, valt
op te merken dat het niet in het karakter van een richtlijn past om het niveau
van nationale regelgeving waarop een bepaalde regeling moet worden getroffen
voor te schrijven. De richtlijn laat de lidstaten immers de keuze voor vorm
en middelen en uit de jurisprudentie van het Hof van Justitie volgt dat implementatie
moet geschieden bij algemeen verbindende voorschriften. Nu het aan de lidstaten
is om het juiste niveau van omzetting te bepalen, volgt dat de vraag naar
het niveau van de regelgeving een vraag is van nationale wetgevingstechniek.
De Aanwijzingen voor de regelgeving zijn op die afweging van toepassing, in
het bijzonder nr. 22 daarvan. Afhankelijk van de aard van de te regelen
materie zal worden bezien of regeling in de wet aangewezen is of dat met regeling
in het besluit kan worden volstaan.Dat de richtlijn zelf het oog heeft op «wettelijke voorschriften»
in plaats van «bij wet» blijkt naar onze mening ook duidelijk
uit het in de originele engelse versie gebruikte begrip «national legislation»,
waarmee algemeen verbindende voorschriften bedoeld worden. Het is goed om
te bedenken dat er bij de vertaling van het engelse origineel naar het Nederlands
ook rekening gehouden moet worden met het in België gebezigde taalgebruik.Indien in de toekomst besloten wordt tot regeling in de wet is de parlementaire
betrokkenheid verzekerd, maar ook indien besloten wordt tot regeling in het
besluit sluiten wij die betrokkenheid niet voorbaat geheel uit. Bij nader
inzien blijkt de betreffende passage in de memorie van toelichting, waarin
wordt verwezen naar toekomstige regeling in het besluit, dus prematuur te
zijn geweest, aldus in antwoord op de vraag van de leden van de fractie van
GroenLinks.De aan het woord zijnde leden van de CDA-fractie zien het goed, dat het
op pagina 3 van de memorie van toelichting gemaakte onderscheid tussen de
inhoud van een asielaanvraag en bijkomende omstandigheden als zodanig geen
rechtsgevolgen heeft en evenmin praktische betekenis heeft voor de omzetting
van de richtlijn in Nederland. Het onderscheid werd slechts gemaakt, teneinde
de structuur van artikel 23, vierde lid, van de richtlijn beter te doorgronden.
Kern van bedoeld artikel 23 is dat de lidstaten altijd de fundamentele waarborgen
en beginselen bedoeld in hoofdstuk 2 van de richtlijn in acht moeten nemen,
ongeacht of zij een versnelde procedure toepassen of bepaalde aanvragen met
voorrang behandelen. In de Nederlandse AC-procedure worden alle bedoelde waarborgen
in acht genomen, aldus in antwoord op de vraag van de leden van de fractie
van CDA.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinDe staatssecretaris van Justitie,N. AlbayrakXNoot1Beroep van het Europees Parlement tot nietig verklaring van de artikelen
29, eerste en tweede lid, en artikel 36, derde lid, van de richtlijn (zaak
C-133/06), ingesteld op 8 maart 2006.XNoot2Artikel 83 en verder van de «Rules of Procedure» van het Hof
van Justitie.XNoot1Zie bijvoorbeeld het arrest HvJEG inzake Foto-Frost v. Hauptzollambt Lübeck-Ost
(C-324/85) [1987] ECR 4199 [1988].XNoot2Op grond van artikel 51 van het Statuut van het Hof van Justitie is ingeval
van een beroep ingesteld door een lidstaat, een instelling of de ECB het Hof
van Justitie bevoegd en niet het Gerecht van Eerste Aanleg.XNoot3Arrest HvJEG Plaumann & Co v. Commission, C 25/62 [1963]
ECR 95 [1964]. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20072008-30976-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl