Wet inburgering; Brief minister over de amendementen op het onderhavige wetsvoorstel
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30308, nr. 73

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

28-06-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30308 nr. 73

19-06-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamExamenNiveau taalvaardigheidBeroep tegen de examenuitslagKorte vrijstellingstoetsToezicht op de IB-Groep en de exameninstellingenResultaatsverplichting versus inspanningsverplichtingGemeentelijk aanbodArbeidsplichtAanbod aan alle inburgeringsplichtigenAanbod aan asielgerechtigdenOvernemen inburgeringsvoorziening bij verhuizingMaatschappelijke begeleidingGeestelijke bedienarenVergoedingenBoeteKoppeling aan verblijfsvergunningMarktwerkingKeurmerkCliëntenparticipatieGemeentelijke verordening m.b.t. informatieverstrekkingVerklaring educatieLeeftijdscriteriumKinderopvangAansluiting Wet educatie en beroepsonderwijs – Wet
inburgeringStartkwalificatieEen aanbod op een hoger taalniveau na de inburgeringOpvoedingsondersteuning, participatie en andere niet-talige
activiteitenGSB III, Brede DoeluitkeringAlfabetisering van inburgeringsplichtigenSchuldsaneringOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30308Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 74 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 308Regels inzake inburgering in de Nederlandse samenleving (Wet inburgering)nr. 73BRIEF VAN DE MINISTER VOOR VREEMDELINGENZAKEN EN INTEGRATIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 19 juni 2006Zoals toegezegd in het wetgevingsoverleg van 12 juni jl. (kamerstuk
30 308, nr. 63), ontvangt u hierbij mijn reactie op de amendementen
die tot en met 16 juni jl. zijn ingediend op het wetsvoorstel inburgering
(30 308). Voorzover ik de amendementen onderschrijf, heb ik ze als wijzigingsvoorstel
in de separaat in te dienen (derde) nota van wijziging opgenomen. Daarnaast
ga ik in op de andere toezeggingen die ik tijdens het wetgevingsoverleg heb
gedaan.Indien de Tweede Kamer instemt met het verzoek van het Presidium (Kamerstukken
II 2005/06, 30 308, nr. 56) om het wetsvoorstel, op verzoek van de Algemene
Commissie voor Integratiebeleid, ter advisering aan de Raad van State voor
te leggen, zal ik de Raad van State verzoeken mij nader te adviseren over
het wetsvoorstel, met name over het mogelijk discriminatoire karakter van
de inburgeringsplicht voor de drie in artikel 3 van het wetsvoorstel genoemde
categorieën genaturaliseerde Nederlanders en over de vraag naar de mogelijke
consequenties van het schrappen van artikel 3. Tevens zal ik de Raad verzoeken
mij te adviseren over het alternatieve voorstel dat is vervat in de amendementen
van de leden Dijsselbloem en Noorman-Den Uyl (Kamerstukken II 2005/06, 30 308,
nrs. 35 en 43–46). Ik zal in verband daarmee deze amendementen
hieronder onbesproken laten. Voorts zal ik de Raad verzoeken te adviseren
over twee andere alternatieve voorstellen die in het wetgevingsoverleg zijn
gedaan. De heer Van der Staaij opperde het voorstel in de amendementen nr.
35 en 43–46, aan te vullen met een inburgeringsplicht voor genaturaliseerde
Nederlanders die de zorg hebben voor minderjarige kinderen of geestelijke
bedienaar zijn, die op artikel 3 van het wetsvoorstel blijft rusten. De heer
Dijsselbloem opperde een verbrede leerplicht in te voeren, waarbij de verzorgers
van leerplichtige kinderen met taalachterstanden die zelf ook onvoldoende
Nederlands spreken worden verplicht om hun taalbeheersing te verbeteren in
het eigen belang en dat van het kind. Ik ga ervan uit dat ik hiermee
tevens de brief van de Algemene Commissie voor Integratiebeleid van 15 juni
jl. (06-INT-B-017) heb beantwoord.In deze brief worden achtereenvolgens de volgende onderwerpen behandeld:• Examen• Resultaatsverplichting versus inspanningsverplichting• Gemeentelijk aanbod• Geestelijke bedienaren• Vergoedingen• Boete• Koppeling aan verblijfsvergunning• Marktwerking• Cliëntenparticipatie• Gemeentelijke verordening m.b.t. informatieverstrekking• Verklaring educatie• Leeftijdscriterium• Kinderopvang• Aansluiting WEB – Wet inburgering• SchuldsaneringExamenNiveau taalvaardigheidMevrouw Sterk heeft bepleit het niveau van taalvaardigheid in het algemeen
op A2 te stellen, zowel voor oud- als voor nieuwkomers, om hen beiden dezelfde
kansen te bieden. Dat betekent dat oudkomers ook hun schriftelijke vaardigheden
op A2 in plaats van op A1 zouden moeten behalen. Voor diegenen die dit niet
kunnen behalen, zou een ontheffingsmogelijkheid voor het college van burgemeester
en wethouders moeten worden geschapen. Zij heeft aangekondigd op dit onderwerp
een amendement te overwegen.Ik ben het eens met de CDA-fractie dat een ieder die hier permanent wil
verblijven zo goed mogelijk de taal én de normen en waarden die hier
gelden, moet kennen en beheersen. Op dit principe is het wetsvoorstel dan
ook gebaseerd, waarbij ik het advies van de Commissie Franssen heb overgenomen,
die in het dilemma tussen ambitie en haalbaarheid op de voorgestelde uitzondering
voor de schriftelijke vaardigheden is uitgekomen. Dit niveau kan voor een
deel van de laagopgeleiden wel degelijk ambitieus zijn. Met name voor de ouderen
onder de oudkomers betekent het een enorme inspanning om voor deze schriftelijke
vaardigheden het A2 niveau te halen, zowel qua leerlast als ook in het daarmee
samenhangend financiële opzicht.Anderzijds kan ik mij inleven in de gedachte dat zich binnen de groep
oudkomers een deelgroep bevindt, die een hoger niveau kan bereiken. Het zou
onjuist zijn om de potentie en ambitie van deze groep niet te stimuleren.
Daarom heb ik in het wetgevingsoverleg van 12 juni jl. aangegeven, dat
ik mij beraad op mogelijkheden om dit dilemma op te lossen.In het wetgevingsoverleg heb ik aangegeven dat ik twee scenario’s
denkbaar acht voor een verdere gedachtenvorming:1. iedereen moet in principe het niveau A2 behalen, maar ontheffing is
mogelijk voor wie het niet kan halen na aantoonbare inspanning;2. vasthouden aan de voorgestelde niveaus A2/A1, maar er komen positieve
prikkels voor degenen die wel A2 voor schriftelijke vaardigheden behalen. Vóór het eerste scenario pleit dat daardoor een helder systeem
ontstaat met een taalvaardigheidsnorm die voor alle inburgeraars geldt. Ik
heb, zoals ik hiervoor heb betoogd, echter twijfels of dit niveau voor met
name de ouderen onder de oudkomers haalbaar is. Dat zou betekenen dat gemeenten
aan deze groep op ruime schaal ontheffingen moeten gaan verlenen. Ik acht
dat niet wenselijk omdat ontheffingen een uitzondering moeten blijven op de
algemene regel. Bovendien ben ik ben bang dat – als hiervoor wordt gekozen –
dit geen positieve prikkel zou betekenen voor de motivatie van dit deel van
de groep oudkomers om wél de voorgeschreven taalvaardigheidsnorm te
behalen.Een andere mogelijkheid biedt het tweede scenario: vasthouden aan de voorgestelde
normen op A2 voor mondelinge vaardigheden en A1 voor schriftelijke vaardigheden,
maar positieve prikkels inbouwen voor diegenen die een hoger taalvaardigheids-niveau
ambiëren dan wettelijk is voorgeschreven. Zo’n prikkel kan op verschillende
manieren worden uitgewerkt. Eén van die manieren is bijvoorbeeld om
aan de oudkomers zonder aangeboden cursus de mogelijkheid te bieden om voor
dit doel gebruik te maken van de faciliteiten voor lening en vergoeding, die
op basis van het wetsvoorstel beschikbaar komen.Verder kan worden gedacht aan stimuleringspremies voor oudkomers met en
zonder aanbod. Om ook aanvullende trajecten aan te bieden aan die oudkomers
die al een aanbod hadden maar die een hoger niveau van schriftelijke vaardigheden
ambiëren, bestaan mogelijkheden in het kader van de WEB. Om daarnaast
een positieve prikkel te creëren voor de ambitie van deze groep, is het
voorstelbaar om hen, na het bereiken van het A2 niveau voor schriftelijke
vaardigheden, een forfaitair stimuleringsbedrag te betalen. Verder overweeg
ik voor degenen die niveau B1 willen halen, de mogelijkheid te geven om hiervoor
gebruik te maken van de faciliteiten van lening en vergoeding, mits dit budgetneutraal
zou kunnen. Ik kan de consequenties van deze varianten op dit moment niet
goed overzien, en kom daar dus zo spoedig mogelijk op terug. Duidelijk is
dat dit extra middelen vergt, waarin thans niet is voorzien.Ik kom nu op amendement nr. 40 van de heer Dijsselbloem, dat ertoe strekt
de eigen bijdrage terug te betalen aan de inburgeringsplichtige die met behulp
van een door de gemeente aangeboden inburgeringsvoorziening het inburgeringsexamen
heeft behaald. De inburgeringsvoorziening omvat het eenmaal kosteloos afleggen
van het examen. Terugbetaling van de eigen bijdrage zou betekenen dat de inburgering –
achteraf – kosteloos was. Zoals ik ook in het wetgevingsoverleg heb
aangegeven, voel ik daar niet voor. Ik wil amendement nr. 40 daarom ontraden.
Zoals ik hierboven heb aangegeven, ben ik wel bereid te onderzoeken of er
aanleiding is voor het toekennen van specifieke stimulansen in bepaalde gevallen.
Het terugbetalen van de eigen bijdrage zal ik daarbij betrekken.Beroep tegen de examenuitslagAmendement nr. 34 van mevrouw Sterk strekt ertoe inburgeringsplichtigen
de mogelijkheid te bieden beroep in te stellen als zij het niet eens zijn
met de uitslag van hun examen. Zoals ik in het wetgevingsoverleg heb aangegeven,
ben ik van mening dat voor het centrale deel van het examen niet in (aanvullende)
rechtsbescherming behoeft te worden voorzien. Het gaat hier om eenzelfde type –
computergestuurd – examen als in de Wet inburgering buitenland, waarbij
dit ook niet is gebeurd aangezien een herbeoordeling van dezelfde prestatie
geen zin heeft. Voor het praktijkdeel van het examen acht ik rechtsbescherming
wel zinvol. Aanvankelijk heb ik voor de vormgeving daarvan gekozen voor een
bezwaarmogelijkheid bij de exameninstelling zelf. De leden Sterk en Dijsselbloem
hebben aangegeven dat zij de voorkeur geven aan een (externe)
commissie van beroep, zoals in de WEB. Ik ben gaarne bereid hieraan tegemoet
te komen en zal in de – separaat toe te zenden – derde nota van
wijziging een onderdeel aan artikel 11, vierde lid, toevoegen dat ertoe strekt
dat bij of krachtens algemene maatregel van bestuur wordt voorzien in een
regeling van beroep tegen de uitslag van het praktijkdeel van het examen.Korte vrijstellingstoetsAmendement nr. 19 van mevrouw Huizinga-Heringa beoogt de korte vrijstellingstoets
op het niveau van de wet te regelen. Het lijkt mij een goede gedachte om een
expliciete wettelijke basis hiervoor te scheppen. Het Besluit en de Regeling
inburgering kunnen in nadere uitwerking voorzien. Wel ben ik van mening dat
de mogelijkheid om deze vrijstellingstoets alleen tijdelijk aan te bieden,
behouden dient te blijven. In de redactie van het amendement is thans geen
beperking van de tijdsduur om de verkorte vrijstellingstoets af te leggen,
opgenomen. Dat vind ik een belangrijk bezwaar, omdat het niet de bedoeling
kan zijn dat naast de normale route via de inburgeringsexamens blijvend een
tweede route zou ontstaan waarlangs men kan bewijzen dat men voldoet aan de
normen om te worden vrijgesteld van de inburgeringsplicht. In het concept-Besluit
inburgering ben ik uitgegaan van een tijdelijke instelling van de korte vrijstellingstoets,
waarbij men zich tot maximaal twee jaar na de invoeringsdatum van de wet kan
aanmelden. Verder geef ik er de voorkeur aan om, zoals dat ook in artikel
2.8 van het ontwerp-Besluit (de versie die bij brief van 6 juni jl. aan
de Kamer is toegezonden) is verwoord, uit te gaan van een vrijstelling indien
de toets met goed gevolg is afgelegd en niet van een ontheffing door het college
van burgemeester en wethouders. Daarmee worden de administratieve lasten voor
de colleges van burgemeester en wethouders beperkt. Een voorstel van deze
strekking neem ik op in de derde nota van wijziging.Overigens wordt erop gewezen dat geëmigreerde Nederlanders (van geboorte)
die willen terugkeren naar Nederland, die als voorbeeld in de toelichting
van het amendement zijn genoemd, niet onder het bereik van de wet vallen.Toezicht op de IB-Groep en de exameninstellingenAmendement nr. 36 van de heer Dijsselbloem strekt ertoe in artikel 13
een grondslag te scheppen voor regeling van het toezicht op de IB-Groep en
de exameninstellingen bij algemene maatregel van bestuur.De heer Dijsselbloem is van mening dat het toezicht op de IB-Groep en
de overige exameninstellingen apart en onafhankelijk dient te worden gepositioneerd
en dat de reguliere toezichthouder voor het onderwijs, de Onderwijsinspectie,
hierin een rol kan vervullen.Ik ben het met de heer Dijsselbloem eens dat een objectief toezicht op
de examinering van belang is, maar acht een regeling daarvan bij algemene
maatregel van bestuur overbodig. Zoals ik in het wetgevingsoverleg al aankondigde,
zal de IB-Groep zich – op mijn verzoek – voor het uitvoeren van
de examinering laten certificeren door het Kwaliteits Centrum Examinering
(KCE). Ik ben van mening dat de kwaliteit van het toezicht daarmee zeker wordt
gesteld. Een regeling van deze rol van het KCE bij algemene maatregel van
bestuur is dan ook niet nodig.Voor de regeling van het toezicht op de exameninstellingen is het amendement
eveneens overbodig. Het wetsvoorstel biedt in artikel 13, vierde lid, reeds
voldoende grondslag voor regeling van het toezicht op de exameninstellingen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur. Het toezicht
op de exameninstellingen, die de praktijkexamens afnemen, wordt in het ontwerp-Besluit
inburgering opgedragen aan de IB-Groep. Daarvoor is gekozen om de uitvoering
van het inburgeringsbeleid bij één organisatie, die daarvoor
in het bijzonder is toegerust, onder te brengen.De IB-Groep beziet momenteel op mijn verzoek de mogelijkheid om bij de
praktische uitoefening van het toezicht samen te werken met een onafhankelijke
partij zoals het KCE, en de controles op onderwijs-aanbieders en exameninstellingen
zo veel mogelijk onderling af te stemmen zodat de administratieve lasten beperkt
blijven. Denkbaar is dat KCE en IB-Groep gezamenlijke controles uitvoeren
bij onderwijsaanbieders die ook exameninstelling zijn. Ik zal daarbij overigens
ook de mogelijkheid bezien in hoeverre het mogelijk is om bij de aanwijzingsregeling
voor exameninstituten afstemming mogelijk te maken met de eisen die in het
kader van het keurmerk gesteld worden. Ik acht een pragmatische oplossing
in deze wenselijk, en zal bevorderen dat het nodige overleg over deze afstemming
wordt gevoerd. Ik ontraad dan ook amendement nr. 36.Resultaatsverplichting versus inspanningsverplichtingMotie nr. 52 en amendement nr. 54 van mevrouw Vergeer strekken ertoe de
verplichting om het inburgeringsexamen te behalen alsmede de bestuurlijke
boete op het niet behalen van het inburgeringsexamen te schrappen.De afgelopen jaren was het rendement van de inburgeringsprogramma’s
onder de Wet inburgering nieuwkomers, die slechts het volgen van een inburgeringsprogramma
als inspanningsverplichting kent, laag, zoals ook de Tijdelijke Commissie
Onderzoek Integratiebeleid (Commissie-Blok) heeft geconcludeerd (Kamerstukken
II 2003/2004, 28 689, nrs. 8–9, blz. 524).Eén van de kernpunten van het nieuwe inburgeringsstelsel is, zoals
reeds in het Hoofdlijnenakkoord van 2003 aangegeven, de resultaatsverplichting
in de vorm van het behalen van het inburgeringsexamen. Het wetsvoorstel ziet
op het invoeren van een meer verplichtend en meer resultaatsgericht inburgeringsstelsel.
Hierin kan de verplichting om het inburgeringsexamen te behalen en een sanctionering
op het verwijtbaar niet voldoen aan deze verplichting niet worden gemist.
Ik ontraad zowel de motie als het amendement.Gemeentelijk aanbodArbeidsplichtIn het wetgevingsoverleg hebben verschillende woordvoerders erop aangedrongen
om de arbeidsplicht als voorwaarde voor het doen van een aanbod voor een gecombineerde
voorziening te laten vervallen. De leden Van der Staaij en Lambrechts hebben
amendementen van deze strekking ingediend (nr. 51 respectievelijk nr. 53).
Hierdoor wordt het mogelijk gemaakt om ook aan uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen
zonder arbeidsplicht een (gecombineerde) inburgeringsvoorziening aan te bieden.
Ik heb toegezegd de gevolgen van het vervallen van de arbeidsplicht nog eens
te bezien en daarbij ook na te gaan wat dat betekent voor het stelsel en voor
het uitgangspunt van de eigen verantwoordelijkheid.Het vervallen van de arbeidsplicht heeft een aantal gevolgen. De voornaamste
zal ik hieronder kort schetsen.Het aantal uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen verandert door
het schrappen van de arbeidsplicht niet. Wel kunnen meer personen binnen
deze groep voor een aanbod voor een gecombineerde inburgeringsvoorziening
in aanmerking komen. Het is aan de gemeente om te bepalen aan wie zij een
aanbod wil doen. Als belangrijk positief punt zie ik het feit dat de gemeenten
op deze wijze meer beleidsvrijheid krijgen en beter rekening kunnen houden
met de omstandigheden en behoeften van de individuele inburgeringsplichtige.
Ik denk daarbij vooral aan vrouwen met jonge kinderen die op termijn beschikbaar
zullen zijn voor de arbeidsmarkt. In de voorbereiding daarop kan een gecombineerde
voorziening hen daarbij helpen.Arbeidsparticipatie is een belangrijk doel van inburgering. Het doel van
inburgering is echter breder. Het gaat om deelnemen aan de Nederlandse samenleving
en dat kan op vele manieren. Reïntegratieactiviteiten, waaronder begrepen
sociale activering, zijn gericht op werk. De verschillende activiteiten in
het kader van reïntegratie kunnen de inburgering en daarmee de participatie
van inburgeringsplichtigen in de Nederlandse samenleving stimuleren. Als ander
belangrijk positief punt van de ingediende amendementen zie ik dat het vervallen
van de arbeidsplicht als voorwaarde voor een gecombineerde inburgeringsvoorziening
ook een positieve bijdrage kan leveren aan zowel de inburgering als –
op termijn – de reïntegratie van uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen
die tijdelijk van de arbeidsplicht zijn ontheven.Het uitbreiden van de aanbodcategorie met uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen
zonder arbeidsplicht betekent dat er in mindere mate een beroep gedaan wordt
op de eigen verantwoordelijkheid van de inburgeringsplichtige. Daar staan
echter belangrijke voordelen tegenover, zoals uitbreiding van de gemeentelijke
beleidsvrijheid en vergroting van de doeltreffendheid en effectiviteit van
het reïntegratie/inburgeringsbeleid. Gezien de uitdrukkelijke wens van
de Tweede Kamer en van gemeenten en de daarbij geschetste voordelen in ogenschouw
nemend ben ik bereid de arbeidsplicht als voorwaarde voor het doen van een
aanbod voor een gecombineerde voorziening te laten vervallen. Ik verwijs u
naar de derde nota van wijziging, waarin het tweede en derde lid van artikel
17 worden geschrapt.Gemeenten krijgen binnen de financiële kaders van het wetsvoorstel
meer ruimte voor eigen keuzes. Dit wordt niet anders bij de uitbreiding van
de aanbodmogelijkheid naar uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen die
tijdelijk ontheven zijn van de arbeidsplicht. Gemeenten kunnen financiële
ruimte creëren door eventuele langere en/of duurdere trajecten voor bepaalde
uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen (bijvoorbeeld mensen met een
grotere afstand tot de arbeidsmarkt) af te wisselen met kortere en/of goedkopere
trajecten voor andere uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen. Zo ontstaat
er ruimte voor uitmiddeling, waarbij gemiddeld genomen de rijksbijdrage dekkend
zal zijn. Omdat de prijsontwikkeling voor cursussen niet helemaal precies
op voorhand is vast te stellen, wordt de ontwikkeling van de prijsstelling
van inburgeringscursussen gemonitord.Het amendement nr. 53 (Lambrechts) strekt, naast het vervallen van de
arbeidsplicht, ook tot het vervallen van de voorwaarde voor het doen van een
aanbod voor een gecombineerde voorziening dat de uitkeringsgerechtigde een
voorziening gericht op arbeidsinschakeling moet hebben. Daarmee wordt de indruk
gewekt dat het aanbod aan een uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtige
niet langer uit een gecombineerde voorziening hoeft te bestaan. Dit onderdeel
van het amendement ontraad ik.Aan een voorziening waarin reïntegratie en inburgering worden gecombineerd
is namelijk een aantal belangrijke voordelen verbonden. Inburgering en reïntegratie
kunnen elkaar versterken, wat tot een snellere reïntegratie respectievelijk
inburgering kan leiden. Het taalonderwijs, dat deel uit kan maken
van beide trajecten, wordt gekoppeld aan een context waarin het door de inburgeringsplichtige
kan worden gebruikt. Voor uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen wordt
hiermee bedoeld dat de Nederlandse taal wordt geleerd tijdens de activiteiten
die zijn gericht op de bevordering van de arbeidsinschakeling; daaronder kan
ook sociale activering worden begrepen.Door beide voorzieningen samen te brengen in één voorziening
wordt tevens overlap in activiteiten waar mogelijk voorkomen, bijvoorbeeld
ten aanzien van (de inkoop van) taalonderwijs en de intake. Hierdoor wordt
een efficiencybesparing bereikt.Gezien de voordelen die aan de inzet van gecombineerde voorzieningen zijn
verbonden, ontraad ik schrappen van het criterium dat er voor een aanbod voor
een inburgeringsvoorziening sprake moet zijn van een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling.Aanbod aan alle inburgeringsplichtigenAmendement nr. 37 van de heer Dijsselbloem strekt ertoe dat alle inburgeringsplichtigen
een aanbod van de gemeente ontvangen, tenzij de inburgeringsplichtige aangeeft
een individuele inburgeringsovereenkomst te willen sluiten. Tevens wordt voorgesteld
de artikelen die zien op het gecombineerde aanbod te schrappen.De verantwoordelijkheid voor de inburgering behoort primair bij de inburgeringsplichtige
zelf te liggen. Daaraan gaat het amendement voorbij. Iedereen kan immers op
grond van dit amendement voor een aanbod voor een inburgeringsvoorziening
in aanmerking komen. Daarmee zouden inburgeringsplichtigen in beginsel weer
een zorgcategorie van de overheid worden. Dit vind ik uitermate onwenselijk.Volgens het amendement ligt de verantwoordelijkheid voor de inburgering
slechts primair bij de inburgeringsplichtige indien hij zelf aangeeft een
individuele inburgeringsovereenkomst te willen sluiten. In een stelsel waarin
alle inburgeringsplichtigen voor aanbod in aanmerking komen, verwacht ik dat
van deze mogelijkheid niet heel veel gebruik gemaakt zal worden. Daardoor
zou teveel afbreuk worden gedaan aan het belang van de eigen verantwoordelijkheid
van de inburgeringsplichtige.Aan een voorziening waarin reïntegratie en inburgering worden gecombineerd
zijn voordelen verbonden. Ik verwijs u daarvoor naar mijn toelichting op de
arbeidsplicht en mijn reactie op amendement nr. 53 (Lambrechts). Derhalve
ontraad ik dit amendement. Overigens is duidelijk dat dit amendement extra
financiële middelen vergt, waarin thans niet is voorzien.Aanbod aan asielgerechtigdenDe amendementen nr. 21 van mevrouw Huizinga-Heringa en nr. 33 van mevrouw
Sterk en mevrouw Lambrechts betreffen de mogelijkheid respectievelijk de verplichting
om een aanbod te doen aan asielgerechtigden met een verblijfsvergunning voor
bepaalde tijd asiel of een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd asiel.Hoewel een groot deel van de asielgerechtigde nieuwkomers op grond van
het huidige wetsvoorstel al in aanmerking zou komen voor een gecombineerde
voorziening, kan ik mij vinden in een verplicht aanbod voor een inburgeringsvoorziening
aan asielgerechtigde nieuwkomers. Voor asielgerechtigde nieuwkomers acht ik
een verplicht aanbod van belang, omdat deze nieuwkomers een goede start in
Nederland moeten maken en zo snel mogelijk moeten inburgeren om volwaardig
te kunnen participeren in de samenleving. Bij nieuwkomers mogen
geen achterstanden in de inburgering ontstaan. Aangezien deze nieuwkomers
geen basisexamen inburgering in het buitenland hebben hoeven afleggen, ben
ik van mening dat een aanbod een belangrijke ondersteuning zal zijn bij hun
inburgering. Dit verplichte aanbod voor asielgerechtigde nieuwkomers heb ik
opgenomen in de derde nota van wijziging (wijziging van artikel 17).Bij een gelijkblijvend budget bestemd voor inburgeringsvoorzieningen zou
dit verplichte aanbod aan asielgerechtigde nieuwkomers zonder budgettaire
consequenties kunnen plaatsvinden. Omdat het hier gaat om een verplicht aanbod
betekent dit wel dat dit ten koste gaat van het aantal andere inburgeringsvoorzieningen
op jaarbasis. Er vindt dan een verschuiving in het aanbod plaats.Voor oudkomers met een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd asiel of
een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd asiel is sprake van een andere
situatie. Een groot deel van hen valt reeds onder de bijzondere groepen, die
in aanmerking kunnen komen voor een aanbod. Dat geldt immers voor de asielgerechtigde
oudkomers die behoren tot de categorie niet werkenden/niet uitkeringsgerechtigden
en tot de categorie uitkeringsgerechtigden. Bovendien verblijven zij al langere
tijd in Nederland, waardoor zij niet meer geheel onbekend zijn met de Nederlandse
taal en ook reeds in zekere mate kennis dragen van de Nederlandse samenleving,
zodat een verplicht aanbod in hun geval het doel voorbij schiet en daardoor
niet noodzakelijk is. Voorzover de amendementen strekken tot verdere uitbreiding
van de aanbodgroepen van artikel 17 of tot een verdergaande verplichting dan
alleen voor asielgerechtigde nieuwkomers, ontraad ik de amendementen.Overnemen inburgeringsvoorziening bij verhuizingMevrouw Lambrechts heeft aangegeven dat zij tegen het uitgangspunt is
dat de aangeboden inburgeringsvoorziening in principe vervalt bij verhuizing,
tenzij de tweede gemeente binnen zes weken na die inschrijving te kennen heeft
gegeven dat de inburgeringsvoorziening kan worden voortgezet. Ik ben van mening
dat gemeenten niet moeten worden verplicht om gecombineerde voorzieningen
over te nemen, omdat dat een belangrijke inbreuk zou betekenen op de beleidsvrijheid
die gemeenten op grond van de WWB hebben ten aanzien van het aanbieden van
reïntegratievoorzieningen. In de WWB zijn geen regels gesteld over verhuizing
en wordt dit aan gemeenten zelf overgelaten. Voorts ben ik van mening dat
gemeenten ook beleidsvrijheid moet worden gelaten in het geval dat het gaat
om het aanbieden van inburgeringvoorzieningen, zonder combinatie met een reïntegratietraject.Omdat amendement nr. 48 van mevrouw Lambrechts uitgaat van het verplicht
overnemen door gemeenten van een inburgeringsvoorziening bij verhuizing, ontraad
ik het amendement.Mevrouw Lambrechts heeft in het wetgevingsoverleg ook de suggestie gedaan
om «het om te draaien», zodat in beginsel de inburgeringsvoorziening
kan worden voorgezet. Daaraan wil ik graag tegemoet komen, omdat het de inburgeringsplichtige
meer mogelijkheden biedt om de inburgeringsvoorziening na verhuizing voort
te zetten en er beleidsvrijheid voor de tweede gemeente blijft bestaan om
de voorziening aan te passen of te laten vervallen.Bij derde nota van wijziging zal artikel 21, vierde lid, zo worden gewijzigd
dat na verhuizing de inburgeringsvoorziening wordt voortgezet, tenzij het
college van de tweede gemeente binnen zes weken na die inschrijving te kennen heeft gegeven dat de inburgeringsvoorziening vervalt. In dit
laatste geval komt de inburgeringsplichtige in aanmerking voor de lening en
de vergoeding.Maatschappelijke begeleidingIn de amendementen nr. 28 van mevrouw Azough en nr. 39 van de heer Dijsselbloem
wordt voorgesteld om maatschappelijke begeleiding voor asielmigranten onderdeel
te laten zijn van een inburgeringsvoorziening. Daarbij stelt mevrouw Azough
dat maatschappelijke begeleiding ook een onderdeel zou moeten zijn van de
voorziening voor verzorgende ouders. Ik ben er geen voorstander van om een
gedeelte van de vergoeding voor inburgeringsvoorzieningen aan gemeenten te
oormerken voor maatschappelijke begeleiding omdat daarmee het kunnen aanbieden
van een inburgeringsvoorziening «op maat» aan asielmigranten en
verzorgende ouders wordt beperkt. Indien een gemeente of inburgeringsplichtige
het wenselijk of noodzakelijk acht gerichte begeleiding in een voorziening
op te nemen, bestaat hiervoor met het voorliggende wetsvoorstel alle beleidsvrijheid
voor gemeenten. Dat wens ik ook zo te laten. Bij de vaststelling van de vergoeding
voor het aanbod aan oudkomers zonder inkomen uit werk of uitkering (veelal
zorgende vrouwen) is rekening gehouden met mogelijkheden voor begeleiding.Ik ontraad deze amendementen dan ook.Verder verwijs ik naar mijn reactie op de amendementen nrs. 21 en 33 waarin
ik aangeef dat ik bij nota van wijziging een verplicht aanbod aan alle asielgerechtigde
nieuwkomers mogelijk zal maken. De gemeenten zullen binnen de rijksbijdrage
voor deze groep ook beleidsvrijheid hebben om maatwerk te leveren en, indien
gewenst, begeleiding te realiseren.Geestelijke bedienarenAmendement nr. 18 van mevrouw Huizinga-Heringa betreft een toevoeging
op de definitie van geestelijk bedienaar om de werkbaarheid van de wet en
de handhaving te garanderen. Zonder deze toevoeging zullen, volgens de toelichting
op het amendement, ook personen die slechts in de avonduren een uurtje onderwijs
verzorgen aan bijvoorbeeld christelijke jongeren of moslimjongeren als geestelijk
bedienaar geclassificeerd worden.Het kabinet maakt geen onderscheid tussen personen die betaald of onbetaald
werkzaamheden als geestelijk bedienaar verrichten. Het kan namelijk best voorkomen
dat iemand elk weekend vrijwillig leden van een geloofsgemeenschap begeleidt.
Ook in een dergelijke situatie vind ik het van belang dat de geestelijk bedienaar
over aanvullende kennis en vaardigheden van de Nederlandse samenleving beschikt.
Ook het feit of iemand door het verrichten van werkzaamheden die van overwegend
godsdienstige, geestelijke of levensbeschouwelijke aard in zijn eigen levensonderhoud
kan voorzien is voor het kabinet geen criterium.Dat gezegd hebbende, is het natuurlijk niet de bedoeling dat een persoon
die maar bij een enkel optreden in kleine kring naar buiten treedt met een
religieuze of levensbeschouwelijke boodschap, zoals het een enkele keer leiden
van een bruiloft of het incidenteel in de avond een uurtje onderwijs verzorgen
aan jongeren, onder de definitie van geestelijk bedienaar valt (en dus het
aanvullende examen moet halen). In de ministeriële regeling – waar
de definitie van het begrip geestelijk bedienaar nader zal worden uitgewerkt –
zal ik in de toelichting duidelijk maken dat deze groep buiten de aanvullende
inburgeringsplicht valt. Ik ontraad dit amendement. VergoedingenAmendement nr. 20 van mevrouw Huizinga-Heringa betreft het mogelijk maken
van de verstrekking van een vergoeding aan diegenen die zich ingespannen hebben
het inburgeringsexamen te halen, maar die ontheffing van de inburgeringsplicht
hebben gekregen op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel b, of artikel
31, eerste of tweede lid. Deze personen hebben zich ingespannen om het examen
te halen en zullen kosten gemaakt hebben. De vergoeding is echter alleen bedoeld
voor inburgeringsplichtigen die het examen behalen en het voorstel doet afbreuk
aan de stimulans van de harde termijn van drie jaar. Ook zijn er financiële
consequenties waarvoor geen dekking is. Ik ontraad derhalve dit amendement.Amendement nr. 32 van mevrouw Huizinga-Heringa betreft het mogelijk maken
van de verstrekking van een vergoeding als het inburgeringsexamen na de termijn
van drie jaar alsnog wordt behaald, in de gevallen waarin het overschrijden
van de termijn niet aan betrokkene is te wijten, of wanneer er andere omstandigheden
zijn die dit redelijk en billijk maken. Het amendement betreft nieuwkomers
en oudkomers van wie de plicht gehandhaafd wordt, voor hen geldt voor de vergoeding
een termijn van drie jaar.Het voorstel doet afbreuk aan de stimulans van de harde termijn van drie
jaar. Daarnaast betekent het een verzwaring van de uitvoeringslasten. Bij
het overschrijden van de drie jaarstermijn is het indienen van een verzoek
om alsnog een vergoeding te krijgen een kwestie van «wie niet waagt,
die niet wint». De IB-Groep of de gemeente zal in al deze gevallen een
beslissing moeten nemen, waartegen vervolgens bezwaar en beroep mogelijk is.
Het is bovendien extra gecompliceerd omdat met deze beslissing door de IB-Groep
of de gemeente vooruit zou moeten worden gelopen op de beslissingen van de
gemeente over niet-verwijtbare termijnoverschrijding in het kader van het
opleggen van de bestuurlijke boete (na drieëneenhalf of vijf jaar). Dit
zou inhoudelijk kunnen gaan wringen en tot moeilijk uit te leggen verschillen
kunnen leiden omdat dezelfde feiten op een termijn van drie jaar in het kader
van het verstrekken van een vergoeding mogelijk anders worden gewogen dan
op een termijn van drieëneenhalf of vijf jaar in het kader van het opleggen
van een boete. Tenslotte zijn er financiële consequenties verbonden aan
het voorstel waarvoor geen dekking is. Ik ontraad dit amendement.BoeteAmendement nr. 22 van mevrouw Huizinga-Heringa bepaalt dat indien
betrokkene het inburgeringsexamen niet binnen de gestelde termijn heeft behaald
geen bestuurlijke boete wordt opgelegd, «indien dat geen redelijk doel
dient».In het wetsvoorstel is in artikel 36, eerste lid, reeds geregeld dat het
college van burgemeester en wethouders geen boete oplegt, indien geen sprake
is van verwijtbaarheid. Vervolgens dient het college bij het bepalen van de
hoogte van de op te leggen boete rekening te houden met de ernst van de overtreding
en de mate waarin deze aan de overtreder kan worden verweten. Hierbij wordt
zo nodig rekening gehouden met de omstandigheden waaronder de overtreding
is gepleegd (artikel 36, tweede lid). Daarbij komt dat de formulering «indien
het opleggen daarvan geen redelijk doel dient» dermate veel ruimte biedt
aan gemeenten om geen boete op te leggen dat dit ten koste zal gaan van de
effectiviteit van de handhaving. Tenslotte doorkruist het amendement de bevoegdheden van het college tot
verlenging van de inburgeringstermijn en ontheffing van de inburgeringsplicht
(artikel 29). Indien het college besluit tot verlenging of ontheffing, wordt
geen boete opgelegd. Voor ontheffing is vereist dat betrokkene zich in ieder
geval aantoonbaar heeft ingespannen om het examen te behalen en het college
op grond daarvan tot het oordeel komt dat het voor hem redelijkerwijs niet
mogelijk is het inburgeringsexamen te behalen. Ik ontraad derhalve dit amendement.Amendement nr. 42 van de heer Dijsselbloem vervangt de boeteplicht van
het college van burgemeester en wethouders door een boetebevoegdheid. De regering
heeft bewust gekozen voor een boeteplicht, omdat zij sterk hecht aan de resultaatgerichtheid
van het nieuwe inburgeringsstelsel. Daarin past geen discretionaire bevoegdheid
van het college om in gevallen waarin sprake is van het verwijtbaar niet behalen
van het inburgeringsexamen af te zien van het opleggen van de boete. Indien
betrokkene aannemelijk maakt dat de verwijtbaarheid ontbreekt, dan wel dat
het college reeds uit andere hoofde daarvan weet heeft, legt het college geen
boete op. Het college beschikt bovendien over een matigingsbevoegdheid (artikel
36, tweede lid), waardoor bij het bepalen van de hoogte van de op te leggen
boete rekening wordt gehouden met de ernst van de overtreding en de mate waarin
deze aan de overtreder kan worden verweten. Zonodig wordt rekening gehouden
met de omstandigheden waaronder de overtreding is gepleegd. Tenslotte beschikt
het college over de instrumenten van verlenging van de inburgeringstermijn
en de ontheffing van de inburgeringplicht (artikel 29). Indien het college
besluit tot verlenging of ontheffing, wordt geen boete opgelegd. Het college
heeft daarmee voldoende ruimte om er voor te zorgen dat elke boete in verhouding
staat tot de gepleegde overtreding, en om te voorkomen dat een boete wordt
opgelegd in gevallen waarin dat niet gepast is. Ik ga er dan ook vanuit dat
de boeteplicht het beste uitgangspunt is voor een effectieve handhaving, met
name wanneer het gaat om diegenen die weigeren om in te burgeren. Ik ontraad
derhalve dit amendement.Koppeling aan verblijfsvergunningDe amendementen nrs. 29 en 30 van mevrouw Azough betreffen het laten vervallen
van het behalen van het inburgeringsexamen als voorwaarde voor een verblijfsvergunning
onbepaalde tijd asiel en regulier.Reeds in het Hoofdlijnenakkoord van dit kabinet zijn de hoofdlijnen van
het nieuwe inburgeringsstelsel geschetst. Daarin staat dat asielzoekers pas
een definitieve verblijfsstatus krijgen na het behalen van het examen. Ik
vind het van belang dat deze voorwaarde ook gaat gelden voor reguliere migranten
die voor een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd in aanmerking willen
komen. Van beide groepen word immers hetzelfde verwacht, namelijk dat zij
tijdens het verblijf in Nederland aan hun inburgering hebben gewerkt en het
inburgeringsexamen hebben behaald. Gelet op het belang van de inburgering,
zowel voor het individu als voor de samenleving, is het redelijk de verblijfsvergunning
voor onbepaalde tijd te onthouden als men nog niet voor het inburgeringexamen
is geslaagd. Indien migranten na vijf jaar nog niet voor het inburgeringsexamen
zijn geslaagd, kan de verblijfsvergunning voor bepaalde tijd worden verlengd,
zolang de rechtsgrond voor de verlening van die vergunning er nog steeds is.
Het niet-behalen van het inburgeringsexamen wordt dan ook in het nieuwe inburgeringstelsel
niet gesanctioneerd met de intrekking van de verblijfsvergunning. Niemand
zal dus moeten terugkeren om de enkele reden dat
het examen niet is behaald. Dat is op grond van internationale verdragen ook
zeer kwetsbaar. Op voorhand kan niet worden gezegd dat hierdoor bewust schrijnende
gevallen worden gecreëerd. Wie ook na vijf jaar of langer
het examen niet heeft behaald, verkeert als regel nog steeds in een voor hem
of haar vreemde samenleving, waarvan hij of zij de regels niet kent en de
taal niet spreekt en waardoor het meedoen aan de samenleving uiterst beperkt
zal zijn.Daarnaast wijs ik er op dat het wetsvoorstel in artikel 29, tweede lid,
onderdeel b, voorziet in een oplossing voor gevallen waarin men er, ondanks
aantoonbare inspanningen, niet in slaagt het examen te behalen. In een dergelijk
geval kan het college de betrokkene van de inburgeringsplicht ontheffen. In
dat geval kan de verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd worden verleend
zonder dat het examen behaald is. Voorts is bij de regeling in het ontwerp-Besluit
inburgering voorzien in een algemene hardheidsclausule.Ik ontraad de amendementen nrs. 29 en 30.Amendement nr. 31 van mevrouw Azough is in strijd met het uitgangspunt
van het wetsvoorstel dat ieder gezinslid persoonlijk inburgeringsplichtig
is en dat het behalen van het inburgeringsexamen daarom voor ieder gezinslid
afzonderlijk geldt als voorwaarde voor een verblijfsvergunning voor onbepaalde
tijd. Het behalen van het examen door één gezinslid kan niet
op zichzelf betekenen dat voor een ander gezinslid geen inburgeringsplicht
bestaat. Inburgering is voor het gehele gezin van groot belang.De voorgestelde wijziging is ook niet nodig. Zolang men het inburgeringsexamen
niet haalt, blijft men in het bezit van een verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd. Dat geldt ook voor verblijfsvergunningen asiel voor bepaalde tijd. Het
niet behalen van het examen heeft in dat geval geen gevolgen voor het verblijf
in Nederland als zodanig. Indien de grond voor verlening van de verblijfsvergunning
asiel voor bepaalde tijd komt te vervallen in de periode dat het examen nog
niet is behaald, heeft dat wel consequenties voor het verblijf. Betrokkene
komt dan immers niet meer in aanmerking voor een verblijfsvergunning asiel
en is voor verblijf in Nederland dan aangewezen op een reguliere vergunning
tot verblijf, i.c. voor gezinshereniging. Dan moet worden getoetst of men
voor deze vergunning in aanmerking komt.Ik realiseer mij terdege dat een bijzondere situatie ontstaat als één
van de gezinsleden in verband met het samenvallen van het niet slagen voor
het inburgeringsexamen en het vervallen van de asielgrond terug zou moeten
keren naar het land van herkomst. Hoewel terugkeer van dit gezinslid naar
het land van herkomst op asielgronden dan mogelijk is, kan betrokkene een
reguliere verblijfsvergunning aanvragen en dient er op grond van het reguliere
toelatingsbeleid getoetst te worden of betrokkene voor verblijf in aanmerking
komt. In beginsel is betrokkene mvv-plichtig, maar daarvoor geldt een hardheidsclausule
waardoor betrokkene van het mvv-vereiste kan worden vrijgesteld. Ook moet
worden getoetst aan artikel 8 EVRM. Artikel 8 EVRM verzet zich in een dergelijk
geval al snel tegen verblijfsbeëindiging.Ik ontraad amendement nr. 31. Volledigheidshalve verwijs ik u naar de
laatste alinea van mijn reactie op de amendementen nrs. 29 en 30.Met amendement nr. 49 stelt de heer Dijsselbloem voor dat het weigeren
van een verblijfsvergunning onbepaalde tijd asiel niet mogelijk is, indien
de inburgeringsplichtige aannemelijk maakt dat hem geen verwijt treft terzake
van het niet behalen van het inburgeringsexamen of uit door de vreemdeling
aantoonbare inspanning blijkt dat het voor hem redelijkerwijs niet mogelijk
is het inburgeringsexamen te behalen.Indien een inburgeringsplichtige door het college wordt ontheven van de
plicht op grond van psychische of lichamelijke belemmeringen dan weleen
verstandelijke handicap, heeft deze ontheffing ook tot gevolg dat het inburgeringsvereiste
niet wordt gesteld in het kader van de aanvraag om een verblijfsvergunning
voor onbepaalde tijd. Deze doorwerking geldt eveneens voor de ontheffing die
het college kan geven indien het college op grond van door de inburgeringsplichtige
aantoonbaar geleverde inspanningen tot het oordeel komt dat het voor hem redelijkerwijs
niet mogelijk is het inburgeringsexamen te behalen. Dit is geregeld in artikel
8.1 van het ontwerp-Besluit inburgering, waarin het Vreemdelingenbesluit 2000
wordt gewijzigd.Het niet behalen van het inburgeringsexamen wordt alleen beboet indien
er sprake is van verwijtbaarheid. Indien de inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen
niet binnen de daarvoor gestelde termijn heeft behaald kan het college op
grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel a, van het wetsvoorstel een nieuwe
termijn stellen waarbinnen het examen alsnog moet worden behaald. Dit werkt
niet door in de zin dat dan ook het inburgeringsvereiste niet wordt gesteld
bij een aanvraag om een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. In het geval
van een verlenging van de termijn is de vreemdeling in staat om het inburgeringsexamen
te behalen en acht ik een ontheffing van het inburgeringsvereiste bij de aanvraag
om een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd niet wenselijk. Indien het
stellen van het inburgeringsvereiste mocht leiden tot situaties van onbillijkheid
van overwegende aard kan ik, op grond van de opgenomen hardheidsclausule in
het eerder genoemde artikel 8.1 van het ontwerp-Besluit inburgering, het stellen
van het inburgeringsvereiste buiten toepassing laten.Alleen in gevallen van ontheffing van het behalen van het examen, zoals
ik die in het bovenstaande heb geschetst, acht ik het wenselijk dat die ontheffing
tot gevolg heeft dat het inburgeringsvereiste niet wordt gesteld bij de aanvraag
om een verblijfsvergunning onbepaalde tijd, omdat in die gevallen is gebleken
dat het voor de vreemdeling niet mogelijk is om het inburgeringsexamen te
behalen.Ik ontraad dan ook het amendement, omdat het gedeeltelijk overbodig en
gedeeltelijk niet wenselijk is.Het amendement nr. 55 van mevrouw Vergeer bewerkstelligt, wellicht onbedoeld
maar de redactie ervan laat daarover geen twijfel, dat ook beperkingen verband
houdend met tijdelijke verblijfsdoelen van rechtswege vervallen als het inburgeringsexamen
al dan niet onverplicht wordt behaald. Ook vreemdelingen die in het kader
van gezinsvorming en -hereniging in Nederland zijn toegelaten bij een partner
die zelf voor een tijdelijk verblijfsdoel in Nederland is toegelaten, maar
ook bijvoorbeeld au pairs en studenten zouden in aanmerking komen voor een
zelfstandige verblijfsvergunning. Dat vind ik zeer onwenselijk. Daarmee krijgen
vreemdelingen die niet de intentie hebben voor onbepaalde duur in Nederland
te verblijven, een zeer sterk verblijfsrecht.Het amendement kan uiteraard worden aangepast en beter in overeenstemming
worden gebracht met de bedoeling, zoals ik die begrijp, maar ook dan acht
ik de consequenties zeer onwenselijk. Dat zou betekenen dat de wetgever de
Kroon zou opdragen bij algemene maatregel van bestuur regels te stellen die
er op neer komen dat gezinsmigranten die thans na drie jaar in aanmerking
kunnen komen voor een zelfstandige verblijfsvergunning – dat is, gezinsleden
van iemand die zelf duurzaam in Nederland mag verblijven, en ongeacht het
geslacht – voortaan na het behalen van het inburgeringsexamen een zelfstandige
verblijfsvergunning krijgen. Dat strookt niet met de uitgangspunten van een
restrictief vreemdelingenbeleid, dat ik nastreef.De huidige periode van drie jaar – en korter wanneer er sprake is
van bijzondere omstandigheden als huiselijk geweld – van afhankelijk
verblijf is niet zo lang. De zelfstandige verblijfsvergunning
is weliswaar geen verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd, maar de vreemdeling
in kwestie heeft met deze vergunning wel een aanzienlijk sterkere verblijfspositie
dan andere houders van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd.Het is de verblijfgevende partner die verantwoordelijk is voor het onderhoud
van de nieuwkomer en die onderhoudstermijn wil ik niet bekorten, door de voorwaarden
verbonden aan de vergunning te laten vallen op het moment dat het inburgeringsexamen
is behaald. Door het eerder verlenen van zelfstandig verblijf ontstaat ook
eerder aanspraak op bijvoorbeeld bijstand. De termijn van drie jaar is gekozen
als een gemiddelde tussen de verantwoordelijkheid van de verblijfgevende partner,
het tegengaan van misbruik (denk aan schijnrelaties) en de emancipatie van
de nieuwkomer. Gelet op dat laatste mag de termijn zeker niet te lang zijn.
De termijn van drie jaar is met de Kamer besproken en de Kamer heeft daarmee
ook ingestemd. Ik acht drie jaar niet onoverkomelijk lang. Bovendien betekent
het voorstel van mevrouw Vergeer meer werklast voor de uitvoering, gelet op
de verschillende momenten waarop een zelfstandige verblijfsvergunning dan
zou kunnen worden aangevraagd. Op grond hiervan ontraad ik het amendement.MarktwerkingIn het wetgevingsvoverleg heb ik, naar aanleiding van een vraag van mevrouw
Azough, aangegeven dat de invoering van marktwerking leidt tot goedkopere
cursussen. De signalen die er nu uitgaan van de markt, wijzen in die richting.
Daarop heb ik toegezegd uw Kamer daarover nader te informeren.In het wetsvoorstel wordt de liberalisering van de inburgeringsmarkt geïntroduceerd.
Daarmee komt een einde aan de gedwongen relatie tussen gemeenten en ROC’s,
zoals die nu bestaat voor de inburgering van nieuwkomers en krijgen gemeenten
de mogelijkheid om de betreffende cursussen ook bij andere aanbieders in te
kopen. Bij inwerkingtreding van de Wet inburgering neemt het aantal cursussen
per jaar toe. Daarenboven zal het afschaffen van de gedwongen winkelnering
de concurrentie tussen aanbieders bevorderen als gevolg waarvan de prijsvorming
zal «uitmiddelen» tussen het huidige prijsniveau voor inburgeringscursussen
voor nieuwkomers en het prijsniveau dat de commerciële aanbieders hanteren.
Op basis van het verzamelde cijfermateriaal en de inschatting van het effect
van de marktwerking op de ontwikkeling van de cursusprijzen, is geraamd dat
de cursuskosten in het nieuwe inburgeringsstelsel gemiddeld circa € 4 300
zullen bedragen. In dit kader verwijs ik naar de uitkomsten van de risicoanalyse
die BMC in opdracht van uw Kamer heeft uitgevoerd. BMC stel dat, op grond
van de aannames, de rijksbijdrage voor zowel gemeenten als ook voor individuele
inburgeringsplichtigen kostendekkend is.KeurmerkMevrouw Lambrechts heeft amendement nr. 47 ingediend met de strekking
gemeenten te verplichten inburgeringscursussen in te kopen bij een aanbieder
met keurmerk. De heer Dijsselbloem en mevrouw Kraneveldt hebben amendement
nr. 38 ingediend met de strekking gemeenten te verplichten tot inkoop bij
een aanbieder met keurmerk, dan wel bij een instelling met vergelijkbare kwaliteitswaarborgen.Het invoeren van marktwerking heeft nadrukkelijk als doel om de gemeenten
meer vrijheid te bieden bij de inkoop van inburgeringscursussen. Enerzijds
biedt dat gemeenten de kans om meer maatwerk in te kopen, anderzijds
beoogt het de prijs-/kwaliteitverhouding te verbeteren. Gemeenten hebben door
het afschaffen van de gedwongen winkelnering keuze uit meer aanbieders. Ik
realiseer mij dat dit van gemeenten vraagt dat zij hun inkoopprocedures verder
professionaliseren. Ik heb er vertrouwen in, en met mij de VNG, dat het keurmerk
daarin een belangrijke rol gaat spelen. De vraag is echter of de doelstellingen
van de invoering van marktwerking en de bijbehorende verdere professionalisering
van de inkoop door gemeenten gebaat is bij een nieuwe verplichting in de vorm
van gedwongen inkoop bij een aanbieder met keurmerk. Er is een aantal argumenten
om gemeenten geen nieuwe verplichting op te leggen.Wat betreft de inkoop door gemeenten, sluit het nieuwe inburgeringsstelsel
aan bij de SUWI-wetgeving, waarin geen sprake is van verplichte inkoop bij
aanbieders met een keurmerk. Verplichte inkoop bij inburgering zou, zeker
bij de samenloop van reïntegratie en inburgering, het kabinetsbeleid
voor reïntegratie doorkruisen en een ongewenste uitwerking hebben op
het gemeentelijk beleid ten aanzien van de reïntegratie. Voor gemeenten
levert dit de onwenselijke en onwerkbare situatie op dat er voor de inkoop
van reïntegratie en inburgering andere regimes gaan gelden. Dat beperkt
de mogelijkheden voor gecombineerde inkoop, waaraan juist behoefte is.Daarnaast wijs ik erop dat bij een vraag met een grote diversiteit, waarvan
onder inburgeringsplichtigen nadrukkelijk sprake is, een pluriform aanbod
hoort. Die diversiteit kan niet volledig gedekt worden door één
keurmerk. Ook hier wordt de beleidsvrijheid, die gemeenten in staat stelt
maatwerk in te kopen, beperkt door een verplichting.Verplichte inkoop van gemeenten bij een aanbieder met keurmerk lijkt tot
uitsluiting bij de aanbesteding te leiden en dat lijkt op gespannen voet te
staan met de desbetreffende communautaire regelgeving. In samenhang hiermee
wijs ik op het risico dat bestaande aanbieders met een verplichting drempels
kunnen opwerpen voor nieuwe toetreders, hetgeen de variëteit aan aanbieders
op de markt zou beperken.Het verplicht stellen van inkoop bij een aanbieder met een keurmerk wekt
ten onrechte de suggestie dat aanbieders zonder keurmerk per definitie slechte
kwaliteit zouden leveren en dat gemeenten zouden kiezen voor inferieure kwaliteit.
Dat strookt niet met de ambities van gemeenten om kwalitatief goede inburgering
in te kopen. Een landelijke verplichting tot aankoop bij keurmerkbezitters
veronderstelt een gebrek aan professionaliteit bij de inkoop door gemeenten.
Gegeven het feit dat ook voor de gemeenten uiteindelijk het resultaat zal
tellen, blijkend uit deelname aan de examens, ligt het voor de hand dat gemeenten
zullen inkopen bij die aanbieders die de voor specifieke doelgroepen vereiste
kwaliteit kunnen leveren. De Frontoffice Inburgering van het Ministerie van
Justitie ondersteunt de gemeenten op uiteenlopende wijze op het gebied van
professionalisering van de inkoop, aanbestedingsprocedures en aanpak van onder
meer de samenloop van reïntegratie en inburgering en andere bijzondere
groepen.Een ander risico van verplichte inkoop bij instellingen met keurmerk is
de regionale spreiding van het aanbod. In bepaalde delen van het land zou
monopolievorming dreigen, indien slechts één of enkele aanbieders
met een keurmerk in die regio actief is. Verplichte inkoop zou gemeenten in
dat geval de mogelijkheid ontnemen om naar andere oplossingen te zoeken.Tot slot verwijs ik naar het kabinetsstandpunt over het gebruik van certificatie
en accreditatie in het kader van overheidsbeleid (Kamerstukken II 2003/04,
29 304, nr. 1, p. 17). Daarin wordt gesteld dat bij een verplichting
tot het bezit van een keurmerk de betreffende instellingen geen onderscheidend
vermogen meer hebben op de markt. Zij zullen het certificaat dan tegen de
laagst mogelijke kosten trachten te verwerven. De concurrentieslag tussen
aangewezen certificerende instanties (de instanties die de naleving van de
eisen controleren), die daarvan het gevolg is, kan juist leiden tot kwaliteitsverlies.Het verplichten van gemeenten om in te kopen bij een cursusinstelling
met een keurmerk lijkt mij gezien de hiervoor genoemde nadelen niet verstandig.
Ik ontraad de amendementen nrs. 38 en 47 dan ook.De heer Varela schetste in het wetgevingsoverleg van 12 juni jl.
een alternatief voor de inkoop van inburgeringscursussen. De vaste Kamercommissie
voor Sociale Zaken is recentelijk in Australië geweest om daar te kijken
naar de organisatie van de reïntegratiewerkzaamheden. Het systeem dat
de Australische overheid daarbij hanteert, is toewijzing van overheidsopdrachten
op grond van een ranglijst (ranking) die gebaseerd is op eerder behaalde resultaten.Dat zou, zo stelt de heer Varela, mogelijk ook waardevol kunnen zijn voor
de inkoop van inburgeringscursussen. Ik vind dit een sympathieke gedachte.
Echter voor de inkoop van inburgeringscursussen gelden aanbestedingsregels.
Het gaat dan om het lichte regime (1B), waarbij gemeenten hun eigen selectie-
en gunningscriteria kunnen opstellen. Het voorstel van de heer Varela staat
daarmee op gespannen voet. Wel kunnen gemeenten in hun selectieen gunningscriteria
behaalde resultaten laten meewegen bij de gunning van opdrachten.Daarnaast lijkt deze wijze van toepassing van gunning van overheidsopdrachten
nieuwe aanbieders uit te sluiten.CliëntenparticipatieAmendement nr. 41 van de heer Dijsselbloem beoogt gemeenten te verplichten
een verordening op te stellen om inburgeringsplichtigen te betrekken bij de
uitvoering van deze wet. Hij verwijst daarbij naar de sociale zekerheidswetgeving
en de WMO. Uiteraard onderschrijf ik dat cliëntenparticipatie kan bijdragen
aan het draagvlak en de kwaliteit van de uitvoering. Daarom is daar ook op
verschillende manieren in voorzien. Zo voer ik geregeld overleg met organisaties
die inburgeringsplichtigen vertegenwoordigen, zoals het LOM en de regiegroep
Allochtone vrouwen en arbeid. Daarnaast betrekken de partijen die het keurmerk
ontwikkelen vertegenwoordigers van consumenten bij de ontwikkeling en het
onderhoud van het keurmerk. Ook heeft de Landelijke Cliëntenraad zitting
in het bestuur van de beheersstichting van het keurmerk, de Stichting Blik
op Werk.Gemeenten hebben op grond van artikel 150 van de Gemeentewet alle mogelijkheden
om in cliëntenparticipatie te voorzien. Daarbij kunnen zij kiezen voor
aansluiting bij bestaande vormen van cliëntenparticipatie. Dat kunnen
gemeenten het beste zelf bepalen aan de hand van de lokale situatie. Verplichting
via de wet lijkt mij niet op zijn plaats. Ik heb geen reden om te twijfelen
aan afwegingen die gemeenten aan de hand van de lokale situatie maken over
de meerwaarde van cliëntenparticipatie.Overigens wordt de cliëntparticipatie ook geborgd door het klachtrecht.
Alle cursusaanbieders, ook die zonder keurmerk, zijn gebonden aan het algemeen
geldende consumentenrecht. De Consumentenautoriteit in oprichting (operationeel
per 1 januari 2007) draagt bij aan de toegankelijkheid daarvan.
De Algemene wet bestuursrecht is voorts van toepassing op het klachtrecht
t.a.v. gemeenten en de IB-Groep. Daarbij bestaat de mogelijkheid dat men zich
richt tot de gemeentelijke en landelijke ombudsman.Alhoewel ik onderschrijf dat de betrokkenheid van inburgeringsplichtigen
bij het beleid bijdraagt aan het draagvlak en de kwaliteit van deze wet ontraad
ik dit amendement de gemeenten te verplichten tot een verordening in dezen.
Gemeenten moeten en kunnen dat het best zelf vormgeven als institutie die
het dichtst bij de doelgroep staat.Gemeentelijke verordening m.b.t. informatieverstrekkingDe heer Van der Staaij stelt in amendement nr. 50 voor de gemeenten te
verplichten om hun beleid over de informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen
neer te leggen in een gemeentelijke verordening.Tijdens het transitieproces en de consultatieronde is gebleken dat de
VNG en gemeenten er voorstander van zijn om de verantwoordelijkheid voor een
goede informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen te leggen bij gemeenten
en daarbij de beleidsvrijheid voor gemeenten zo ruim mogelijk te houden. Op
die wijze kunnen gemeenten optimaal rekening houden met de lokale omstandigheden.Ik ben het met de heer Van der Staaij eens dat de informerende rol van
gemeenten van groot belang is voor de werking van het nieuwe stelsel. Door
informatieverstrekking worden inburgeringsplichtigen immers beter in staat
gesteld hun eigen verantwoordelijkheid te nemen, kennis te nemen van hun rechten
en hun plichten na te komen.Met de heer Van der Staaij acht ik het van belang dat gemeenten hun informatiebeleid
neerleggen in een gemeentelijke verordening. Dit kan ook zonder wettelijke
verplichting. Ik heb er echter geen bezwaar tegen om een verplichting tot
het opstellen van een gemeentelijke verordening in de wet op te nemen. Met
deze verplichting blijven gemeenten hun beleidsvrijheid houden met betrekking
tot de informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen. Dit kan bijvoorbeeld
door een gemeentelijk informatieloket, maar uiteraard ook op diverse andere
wijzen. Ik laat het oordeel over amendement nr. 50 over aan de Kamer.Verklaring educatieDe heer Dijsselbloem verzocht mij de «verklaring educatie»
van de ROC’s op te nemen in de lijst die op grond van onder artikel
4, eerste lid, onderdeel c, van het wetsvoorstel wordt gehanteerd. Bij het
ontwikkelen van het beleid voor vrijstellingen van de Wet inburgering is bewust
gekozen voor het verlenen van vrijstelling op grond van het bezit van bepaalde
diploma’s en certificaten waarvan de eigendom en de echtheid –
zonodig – gecontroleerd kan worden. Dit is bij de verklaring educatie
niet het geval, omdat een centrale registratie van de behaalde resultaten
ontbreekt. Controle bij een centrale registratie is nodig om mogelijke fraude
te voorkomen. Bovendien moeten onnodige bureaucratie en extra uitvoeringslasten
bij gemeenten zoveel mogelijk worden voorkomen. Mede daarom is ook niet gekozen
voor het accepteren van andere bewijzen, die zowel qua niveau als per instelling
kunnen verschillen en waarvan de wijze van toetsing per kandidaat kan variëren.De «verklaring educatie» leidt dus niet tot vrijstelling,
omdat het geen verklaring is, die is afgegeven op grond van een landelijke
regeling, die heeft geresulteerd in de afgifte van een landelijk eenvormig
bewijsstuk. Ik ben dan ook niet bereid om deze verklaring als vrijstellingsgrond
in het Besluit inburgering op te nemen. Overigens wijs ik erop,
dat het onderhavige wetsvoorstel, naast een bepaald niveau van taalbeheersing,
ook een bepaald niveau van kennis van de Nederlandse samenleving eist. De «verklaring
educatie» heeft op deze eisen geen betrekking.Tenslotte wijs ik op de hierboven reeds genoemde korte vrijstellingstoets
waarmee iedereen binnen korte tijd kan aantonen evident voldoende ingeburgerd
te zijn. Aan het afleggen van deze toets zijn wel kosten verbonden. Het exacte
bedrag moet nog worden vastgesteld.LeeftijdscriteriumMevrouw Vergeer stelt in amendement nr. 57 voor om de inburgeringsplichtige
van 50 jaar en ouder die niet-solliciatieplichtig is vrij te stellen van de
plicht om het inburgeringsexamen te behalen.De gekozen leeftijdsgrens voor de inburgeringsplicht tot 65 jaar komt
overeen met de pensioengerechtigde leeftijd. Deze leeftijdsgrens is dus niet
gekoppeld aan de sollicitatieplicht. De reden hiervan is dat inburgering niet
alleen gericht is op arbeidsparticipatie, maar ook op participatie aan de
samenleving. Het spreken van de Nederlandse taal en kennis hebben van de Nederlandse
samenleving zijn daarvoor vereist, ook voor hen die om welke reden dan ook
tijdelijk of permanent niet sollicitatieplichtig zijn en voor hen die, gelet
op hun leeftijd, wat meer moeite zullen moeten doen om die kennis en vaardigheden
te leren. Ik ontraad op deze gronden het amendement.Wel zal als overgangsmaatregel gaan gelden dat oudkomers, die op het moment
van inwerkingtreding van de wet 60 jaar of ouder zijn, zijn uitgezonderd van
de inburgeringsplicht. Het gaat hierbij om personen die op dat moment veelal
al jarenlang in Nederland wonen en wier inburgeringsplicht niet meer zal worden
gehandhaafd.KinderopvangIn het wetsvoorstel inburgering is opgenomen dat inburgeringsplichtigen
voor wie door de gemeente een inburgeringsvoorziening is vastgesteld, aanspraak
kunnen maken op een tegemoetkoming in de kosten van de kinderopvang. Bij elkaar
is dit een omvangrijke groep inburgeringsplichtigen.Zoals mevrouw Azough heeft geconstateerd, maakt echter niet iedereen aanspraak
op een kinderopvangtoeslag. Voorkomen moet worden dat voor inburgeringsplichtigen
kinderopvang een (financiële) belemmering vormt voor het kunnen voldoen
aan de inburgeringsplicht door het treffen van voorbereidingen op het examen.
In samenspraak met minister De Geus bezie ik op dit moment de mogelijkheid
om de groep inburgeringsplichtigen uit te breiden, onder de voorwaarden dat
het uitvoerbaar en controleerbaar is. Opgemerkt wordt dat nog geen financiële
dekking is gevonden ten behoeve van de voorgestande uitbreiding. Uitgesloten
worden uiteraard die inburgeringsplichtigen die reeds op grond van de Wet
kinderopvang een tegemoetkoming ontvangen.Aansluiting Wet educatie en beroepsonderwijs – Wet
inburgeringVerschillende woordvoerders hebben mij gevraagd te bezien of de aansluiting
van de Wet educatie en beroepsonderwijs (WEB) en de Wet inburgering verbeterd
kan worden. Het gaat dan met name om de mogelijkheden die er bestaan om WEB-middelen
in te zetten in aanvulling op inburgering. In dat verband is er gepleit voor
een «ontschotting» van de WEB en de Wet inburgering. Het beeld
dat werd opgeroepen was dat er na inwerkingtreding van de Wet inburgering
nauwelijks meer mogelijkheden zijn om deze geldstromen te combineren
ten behoeve van inburgeringsplichtigen.Ik heb u toegezegd in overleg met mijn collega’s van OCW te verkennen
wat de aard van de genoemde problematiek is en te onderzoeken welke mogelijkheden
er zijn.StartkwalificatieAllereerst werd er gevraagd welke doorstroommogelijkheden er zijn voor
inburgeringsplichtigen om een startkwalificatie te behalen nadat zij hun inburgering
succesvol hebben afgerond. Een startkwalificatie is, anders dan wordt gesuggereerd,
niet het minimale niveau dat mensen zouden moeten hebben om zich zelfstandig
in de samenleving te kunnen redden. Een dergelijke omschrijving past meer
bij een begrip als zelfredzaamheid, als onderdeel van educatie. Een startkwalificatie
is gedefinieerd als minimaal een diploma op havo, vwo of MBO-2 niveau en heeft
met name tot doel de kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. Het kabinet neemt
nu al veel maatregelen die bevorderen dat laag opgeleiden, ook inburgeringsplichtigen
die hun inburgeringsexamen hebben behaald, met behulp van de WEB-middelen
kunnen doorstromen tot en met het niveau van de startkwalificatie. Daarvoor
verwijs ik onder meer naar de nota «aanval op de uitval», die
recentelijk door de minister van OCW aan de «Tweede Kamer is aangeboden.
Bovendien is er momenteel al sprake van drempelloze toegang tot MBO-1.Een aanbod op een hoger taalniveau na de inburgeringVervolgens is gevraagd naar de mogelijkheden van aanvullend taalonderwijs
op een hoger niveau na het behalen van het inburgeringsexamen (A2/A1). Gemeenten
kunnen met Web-middelen aan alle personen een aanbod doen op NT2, niveau 3,
4 en 5, ook aan hen die hun inburgeringsexamen hebben behaald.Daarnaast geldt specifiek voor oudkomers, voor wie voor schrijven niveau
A1 geldt als niveau voor het inburgeringsexamen, dat ook vanuit de Web-middelen
door gemeenten een aanbod kan worden gedaan om het schriftelijke niveau A2
te behalen. Deze oudkomer is immers na het behalen van het niveau A1 (en dus
het gewenste niveau voor zijn inburgeringsexamen) niet meer inburgeringsplichtig.Opvoedingsondersteuning, participatie en andere niet-talige
activiteitenEr is het beeld ontstaan dat de WEB-middelen in het geheel niet meer zouden
mogen worden ingezet ten gunste van inburgeringsplichtigen. In het wetgevingsoverleg
is bijvoorbeeld aangevoerd dat gemeenten door het «schot» tussen
de WEB en de Wet inburgering opvoedingsondersteuning, participatie en andere
niet-talige activiteiten niet langer zouden kunnen aanbieden in combinatie
met een inburgeringsvoorziening.Dat is na nader overleg met mijn collega’s van OCW feitelijk onjuist
gebleken. Gemeenten hebben de mogelijkheid alle niet-talige activiteiten te
combineren met een inburgeringsvoorziening en te bekostigen met WEB-middelen.
De taalcomponent wordt dan bekostigd vanuit de Wet inburgering en de niet-taalcomponent
vanuit de WEB.Daarmee zijn mijn collega’s van OCW en ik van mening dat een breed
scala van trajecten met als doel inburgering in combinatie met breed maatschappelijk
functioneren en sociale redzaamheid tot de mogelijkheden behoren voor inburgeringsplichtigen.GSB III, Brede DoeluitkeringTot slot beschikken de G31 binnen de Brede Doeluitkering SIV over de volgende mogelijkheid. De G31 kunnen binnen de BDU-SIV educatiemiddelen,
door hun ambities voor educatie in het MOP naar beneden bij te stellen, inzetten
om meer inburgeringsvoorzieningen, volgens de systematiek van de Wet inburgering
(outputfinanciering), uit te voeren. Daarmee worden de prestaties voor educatie
binnen de BDU «ingewisseld» voor prestaties voor inburgering en
de inburgeringsprestaties worden verantwoord en afgerekend volgens de bekostigingssystematiek
van de Wet inburgering.Zoals uit het voorstaande blijkt, zijn er dus ook na invoering van de
Wet inburgering ruime mogelijkheden om educatie- en inburgeringsgeld gecombineerd
in te zetten.Alfabetisering van inburgeringsplichtigenU heeft daarnaast vanwege het kostenaspect in het bijzonder aandacht gevraagd
voor het vraagstuk van de alfabetisering van inburgeringsplichtigen. Hoewel
over de bekostigingsystematiek en de onderscheiden bijdragen overeenstemming
is bereikt, geven met name de grote(re) steden aan mogelijk tekort te kunnen
komen voor de groep analfabete inburgeringsplichtingen. Een betere aansluiting
tussen de WEB en de Wet inburgering is ook daarvoor als oplossing naar voren
gebracht. Mijn collega-bewindslieden en ik zijn tot de conclusie gekomen dat
het niet wenselijk is educatiemiddelen in te zetten voor de alfabetisering
van inburgeringsplichtigen. Met gemeenten is een prijsmonitoring afgesproken.
De prestaties van de gemeenten worden tegen een landelijk gerealiseerde gemiddelde
cursusprijs afgerekend. Hiermee worden gemeenten gecompenseerd als zij hogere
kosten maken dan de nu vastgestelde rijksbijdrage voor de cursuscomponent.
Als zwaarwegende bezwaren gelden daarbij dat als gevolg van ontschotting de
educatiedoelstellingen voor met name het Aanvalsplan Laaggeletterdheid, de
ambities t.a.v. het Breed Maatschappelijk Functioneren en het tegengaan van
voortijdig schoolverlaten te zwaar onder druk komen te staan. Ook voor het
VAVO moeten middelen beschikbaar blijven. Gemeenten zullen de educatiemiddelen
hard nodig hebben om deze doelstellingen waar te maken, zeker als in 2007
een deel van de educatiemiddelen wordt overgeheveld naar het Ministerie van
Justitie voor de inburgering. Daarnaast is op verzoek van de gemeenten en
de Tweede Kamer het NT2-aanbod op de niveaus 1 en 2 gehandhaafd voor niet-inburgeringsplichtigen.
Gelet op het bovenstaande acht het kabinet het niet wenselijk deze zorg van
de grote(re) steden via het educatiebudget, gezien de speerpunten en ambities
die voor dat beleidsterrein zijn geformuleerd, op te lossen.SchuldsaneringMevrouw Azough heeft gevraagd hoe de situatie is voor een inburgeringsplichtige
die reeds grote schulden heeft of voor wie al een schuldsaneringsregeling
is getroffen. Kan die dan nog lenen ten behoeve van zijn inburgeringsexamen?Iedere inburgeringsplichtige die geen aanbod van de gemeente heeft geaccepteerd
kan, onder bepaalde voorwaarden, een lening aanvragen ten behoeve van een
inburgeringscursus en -examen. Bij de beslissing over de aanvraag om een lening
wordt geen rekening gehouden met schulden die de inburgeringsplichtige om
andere redenen is aangegaan.Verder heb ik in de nota naar aanleiding van het nader verslag aangegeven
dat het aangaan van nieuwe niet-bovenmatige schulden op zichzelf geen reden
is tot beëindiging van de schuldsanering in het kader van de Wet schuldsanering
natuurlijke personen. Wel is voor het aangaan van een nieuwe
schuld toestemming vereist van de rechter-commissaris dan wel de bewindvoerder
van de desbetreffende persoon. Hetzelfde geldt voor een minnelijk schuldhulp-traject.
Ook hier mag in beginsel geen nieuwe schuld worden aangegaan zonder voorafgaande
toestemming van de schuld regelende instelling.Schulden in het kader van de inburgering, zo mag worden aangenomen, worden
niet nodeloos gemaakt, dienen een vergelijkbaar, op een beter toekomstperspectief
gericht doel als de schuldhulp en de schuldsanering, en zijn bovendien pas
terugvorderbaar zes maanden nadat drie jaar zijn verstreken sinds de verstrekking
van de lening of indien dat eerder is, zes maanden nadat het inburgeringsexamen
is behaald. Dit brengt de voortgang van de (in beginsel drie jaar durende)
schuldsanering dan wel de schuldhulpverlening niet in gevaar. Ik verwacht
dan ook dat er in het algemeen toestemming zal worden gegeven om een inburgeringsschuld
aan te gaan.De Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie,M. C. F. Verdonk 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30308-73.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl