Wijziging van de Ontgrondingenwet (verbreding heffingsdoeleinden); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25804, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

19-12-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25804 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN 1. Structuurschema oppervlaktedelfstoffen2. Kosten van handhaving3. Kosten van compensatie3.1 Omlijning van het begrip3.2 De huidige praktijk3.3 De toekomstige situatie3.4 Bevoegdheid provincies3.5 Compensatieheffing en vergunningvoorschriften3.6 Voorwaarden met betrekking tot het doen van uitkeringen
uit de opbrengst van de compensatieheffing3.7 Maximering hoogte heffing voor compenserende maatregelen3.8 Betaling in gedeelten3.9 Geen relatie met compensatieregeling van het structuurschema
Groene Ruimte4. Kosten van schadevergoeding 4.1 Huidige praktijk4.2 Toekomstige praktijk4.3 Geen wettelijke limitering tarief schadevergoedingsheffing5. Hoogte van de heffing6. Teruggaaf van betaalde heffing7. Controlemogelijkheden ten aanzien van de uitvoering
van de heffingsregeling8. BedrijfseffectenARTIKELSGEWIJS Artikel IArtikel IIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25804Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 804Wijziging van de Ontgrondingenwet (verbreding heffingsdoeleinden)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING ALGEMEEN 1. Structuurschema oppervlaktedelfstoffenIn het structuurschema oppervlaktedelfstoffen, deel 3 (kamerstukken II
1994/95, 23 625, nr. 5), zoals dit nu van kracht is, is in onderdeel
8.2.1, onder c, vermeld dat de regeling inzake de provinciale bestemmingsheffing
ingevolge de Ontgrondingenwet in die zin zal worden gewijzigd dat ook de kosten
voor handhaving, schadevergoeding en tot op zekere hoogte kosten voor compenserende
maatregelen in de regio waar wordt ontgrond kunnen worden gedekt door de opbrengst
van de provinciale bestemmingsheffing.Aangekondigd is dat hiertoe de inmiddels met ingang van 1 januari 1997
inwerkinggetreden herziene Ontgrondingenwet (Wet van 20 juni 1996 tot wijziging
van de Ontgrondingenwet en andere wetten (Stb. 411)) zal worden gewijzigd.Het onderhavige wetsvoorstel strekt ter uitvoering van het geschetste
beleidsvoornemen. 2. Kosten van handhavingOp het terrein van de handhaving heeft zich sedert het uitbrengen van
deel 3 van het structuurschema oppervlaktedelfstoffen een ontwikkeling voorgedaan.In het kader van de tweede tranche van de operatie «Marktwerking,
deregulering en wetgevingskwaliteit» is op 19 juli 1996 een kabinetsstandpunt
uitgebracht met betrekking tot het rapport «Maat houden, een kader voor
doorberekening van toelatings- en handhavingskosten». Het kabinet heeft
het standpunt ingenomen dat als uitgangspunt geldt dat de kosten van handhaving
niet moeten worden doorberekend. Alleen in specifieke gevallen – welke
in het onderhavige geval niet van toepassing zijn – kan van dit uitgangspunt
worden afgeweken. Kortheidshalve wordt verwezen naar kamerstukken II 1995/96,
24 036, nr. 20.Dit standpunt betekent voor het onderhavige onderwerp dat het niet langer
aangewezen is de Ontgrondingenwet te wijzigen met het oog op het kunnen financieren
van de handhavingskosten uit de opbrengst van de heffing. Eenzelfde standpunt
is bepaald in het kader van de behandeling van het wetsvoorstel
tot wijziging van de Grondwaterwet, kamerstukken II 1995/96, 24 546,
nr. 6. Die kosten zullen derhalve, zoals nu het geval is, uit de algemene
provinciale middelen moeten worden betaald. 3. Kosten van compensatieHet wetsvoorstel strekt er derhalve uitsluitend toe kosten van schadevergoeding
en kosten in verband met het bieden van compensatie aan door ingrijpende ontgrondingen
zwaar getroffen regio's te doen betalen uit de opbrengst van de heffing. 3.1 Omlijning van het begripVrij algemeen leeft de gedachte dat een regio die vaak jaren lang getroffen
wordt door een ingrijpende ontgronding daarvoor iets terug moet krijgen. Het
gaat er daarbij niet om dat volledige compensatie wordt geboden, zo zulks
al mogelijk zou zijn. Wél wordt het redelijk geacht dat er enigerlei
vorm van compensatie wordt gegeven voor het feit dat de regio de lasten ondervindt
van grondstofwinning, die veelal in hoofdzaak wordt verricht voor bovenregionale
doeleinden. De regio krijgt aldus enige compensatie om de pijn te verzachten.Het zal duidelijk zijn dat compensatie alleen aan de orde komt bij sommige
ingrijpende ontgrondingen ten behoeve van de voorziening in grondstoffen.
Het gaat om situaties waarbij sprake is van een ontgronding– die naar het oordeel van het provinciaal bestuur ingrijpend is
en nochtans niet achterwege kan blijven gelet op het belang van de grondstoffenvoorziening,
en– waarbij de provincie een positieve beslissing over de ontgronding
niet redelijk acht zonder dat enigerlei compensatie wordt gegeven aan de regio
waar wordt of is ontgrond en die compensatie niet kan worden opgelegd door
het verbinden van voorschriften aan de vergunning.Bij het belang van de grondstoffenvoorziening moet primair worden gedacht
aan de voorziening in grondstoffen voor de bouw. Het is evenwel daartoe niet
beperkt: het kan ook gaan om de voorziening in grondstoffen voor andere doeleinden.
Gedacht kan worden aan de winning van kalksteen ten behoeve van het beschikbaar
krijgen van kalkmeststoffen en veevoederkrijt.De compensatie kan allerlei vormen hebben. Het kan gaan om kosten van
herinrichting, voor zover deze niet ten laste van een specifieke ontgronding
kunnen worden gebracht (voor de verhouding met dit laatste wordt verwezen
naar het gestelde onder 3.5). Het kan ook gaan om een duurdere herinrichting
van de ontgronde percelen of om een duurdere aanpassingsinrichting van de
omgeving van de ontgronde percelen. Ook is denkbaar een hogere afkoopsom voor
het beheer van het ontgronde gebied of het aangrenzende gebied dat betrokken
is in de aanpassingsinrichting. Met dit laatste wordt gedoeld op een hoger
bedrag dan opgelegd kan worden via vergunningvoorschriften: het kan immers
niet de bedoeling zijn dat de vergunningvoorschriften zo worden gesteld dat
economisch rendabele winning onmogelijk wordt gemaakt.Meer concreet kan het gaan om een extra-beplanting, een fietspad dat anders
niet zou zijn aangelegd, een sportterrein, de aanleg van een vervangende weg
voor transport van oppervlaktedelfstoffen, aankoop van grond om natuurgebied
te vergroten.Aangezien de compensatie vele verschillende vormen kan hebben, is het
niet mogelijk dit begrip in de wet te definiëren. 3.2 De huidige praktijkOok in de huidige praktijk vindt in een aanzienlijk aantal gevallen compensatie
plaats. Globaal kan een onderscheid worden gemaakt tussen de gevallen waarin
door overheden kosten worden gemaakt ter realisering van compensatie en die
waarin die kosten worden gemaakt door derden.Indien het gaat om overheden moet met name worden gedacht aan gemeenten.
Zo willen gemeenten alleen meewerken aan een ingrijpende ontgronding als aan
bepaalde materiële eisen is voldaan. Te denken valt aan het aanleggen
van een recreatiegebied, of de aanleg van een specifieke weg voor de afvoer
van oppervlaktedelfstoffen.Betreft het derden dan moet worden gedacht aan het geval dat ontgronders
afspraken maken met hen, teneinde hun medewerking te verkrijgen bij de realisatie
van ingrijpende ontgrondingen. Te denken valt aan het geven om niet van ontgronde
terreinen aan natuurbeschermingsorganisaties of recreatieschappen. 3.3 De toekomstige situatieIndien wordt overgegaan tot het invoeren van de hierbedoelde compensatieheffing,
zullen ontgronders minder dan nu het geval is zelf bedoelde afspraken hoeven
te maken.Voor zover er sprake is van het inzetten van uit heffing verkregen gelden
met het oog op het geven van compensatie, zal dit per project van provinciewege
moeten worden bepaald.De compensatiegelden worden opgebracht door de categorie van belanghebbenden
bij ontgrondingen, te weten de houders van vergunningen en machtigingen ingevolge
de Ontgrondingenwet, waarbij geringe hoeveelheden (artikel 21f, vijfde lid,
onder a) zijn vrijgesteld van heffing. 3.4 Bevoegdheid provinciesHet onderhavige wetsvoorstel schept de bevoegdheid van provincies om een
compensatieheffing in te stellen. Het bevat echter geen verplichting daartoe.
Indien provincies gebruik willen maken van het nieuwe instrument, kunnen zij
ook een lager tarief dan het wettelijk maximum in rekening brengen.Anderzijds wordt met het onderhavige wetsvoorstel, indien een provincie
gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid een compensatieheffing in het leven
te roepen, daarmee niet de weg van privaatrechtelijke overeenkomsten teneinde
te voorzien in enige compensatie, afgesloten. Gelet op de te verwachten opbrengst
van de heffing zal met die opbrengst een duidelijke bijdrage kunnen worden
geleverd aan het bieden van compensatie.Het voordeel van de inzet van heffingsgelden is dat de provincie aldus
niet afhankelijk is van de instemming van derden en zelf over enige financiële
mogelijkheden beschikt om impasses in de besluitvorming te doorbreken. 3.5 Compensatieheffing en vergunningvoorschriftenGezien de reikwijdte van de vergunningvoorschriften (artikel 3, tweede
en derde lid) is het ook mogelijk – de Staatscommissie voor de Waterstaatswetgeving
heeft daarop gewezen – dat bij wijze van vergunningvoorschrift de vergunninghouder
verplicht wordt zorg te dragen voor zaken die materieel gezien niet verschillen
van compensatie als hiervoor bedoeld.Dit kan evenwel niet onbeperkt. De vergunningvoorschriften kunnen niet
verder gaan dan de herinrichting en het beheer van het ontgronde perceel en
de aanpassingsinrichting van de omgeving van het ontgronde perceel. Indien
elders compensatie moet worden gegeven kan dit niet bij wege van vergunningvoorschrift.
Dit wetsvoorstel maakt het mogelijk dit te doen via een uitkering uit de heffingopbrengst.In hoeverre vergunningvoorschriften in het concrete geval kunnen worden
opgelegd, wordt bepaald door de vraag of zulks, gelet op de financiële
gevolgen daarvan, in redelijkheid van de vergunninghouder mag worden gevraagd. 3.6 Voorwaarden met betrekking tot het doen van uitkeringen
uit de opbrengst van de compensatieheffingOnder 3.1 is al opgemerkt dat de compensatieheffing ertoe strekt enige
vorm van compensatie te geven bij ingrijpende ontgrondingen in de gevallen
waarin de voorziening van grondstoffen in het geding is.Alvorens eventueel een beroep op de gelden, verkregen uit de opbrengst
van de compensatieheffing, wordt gedaan, zal het provinciaal bestuur allereerst
moeten nagaan of de beoogde compensatie niet kan worden verkregen met toepassing
van het vergunningstelsel van de Ontgrondingenwet. Met name door voorschriften
te verbinden aan de vergunning kan worden bewerkstelligd dat door de individuele
ontgronder zorg wordt gedragen voor compensatie. Het gaat hier met name om
compensatie met betrekking tot de herinrichting van de ontgronde locatie en
de aanpassingsinrichting van de omgeving van de ontgronde locatie.Er kan echter ook behoefte zijn aan compensatie die niet betrekking heeft
op herinrichting van de ontgronde locatie of aanpassingsinrichting van de
omgeving ervan. Alsdan biedt de wet geen mogelijkheid tot het bij wege van
vergunningvoorschrift bewerkstelligen van compensatie vanwege de vergunninghouder.
In een dergelijke situatie verdient het aanbeveling dat het provinciaal bestuur,
alvorens eventueel uit de heffingopbrengst een op compensatie gerichte tegemoetkoming
te doen, in overleg treedt met de betrokken ontgronder teneinde na te gaan
of die ontgronder bereid is op privaatrechtelijke basis (overeenkomst) op
compensatie gerichte voorzieningen te treffen.Er zijn evenwel situaties waarin aldus de ontgronder niet het totaal van
de nodig te achten compensatie voor zijn rekening kan nemen. Gedacht wordt
daarbij aan het geval dat, indien de gehele rekening zou worden gepresenteerd
aan de betrokken ontgronder, de ontgronding economisch niet winbaar moet worden
geacht; anderzijds vergt het belang van de grondstoffenvoorziening echter
wél dat er op de beoogde locatie een ingrijpende ontgronding plaatsvindt.Indien de weg van de vergunningvoorschriften niet leidt tot voldoende
compensatie, dient het provinciaal bestuur voorts na te gaan of de ontgronding
(mede) bepaalde belangen – andere dan het belang van de bouwgrondstoffenvoorziening –
dient. Is dat het geval, dan is het redelijk dat ook wordt bijgedragen ten
behoeve van compensatie door degenen die die belangen voorstaan. Bij ontgrondingen
zal zich deze situatie nogal eens voordoen. Men denke aan het geval waarin
een drinkwaterbekken moet worden aangelegd. Het is dan redelijk dat in zodanig
geval, indien er behoefte is aan compensatie, mede wordt bijgedragen door
het belanghebbende waterleidingbedrijf. Een ander voorbeeld is de situatie
waarin het motief voor de ontgronding betreft het wonen aan water of het maken
van een bergingsvijver om regenwater op te kunnen vangen. Indien er behoefte
is om compensatie te bevorderen, zal, alvorens eventueel wordt toegekomen
aan uitkeringen uit de heffingopbrengst, moeten worden nagegaan in hoeverre
het redelijk is een bijdrage te verlangen van belanghebbenden bij die ontgronding.Indien onvoldoende compensatie kan worden verkregen met toepassing van
vergunningvoorschriften of door bijdragen te verlangen van bijzondere belanghebbenden
en het belang van de grondstoffenvoorziening toch een ingrijpende
ontgronding vergt, is er aanleiding te bezien of een bijdrage uit de heffingopbrengst
kan worden gegeven. 3.7 Maximering hoogte heffing voor compenserende maatregelenZoals gesteld in deel 3 van het structuurschema oppervlaktedelfstoffen
(kamerstukken II 1994/95, 23 635, nrs. 4–5, blz. 62) is het wenselijk
de tariefhoogte van de compensatieheffing te maximeren. Het maximum is bepaald
op f 0,25 per kubieke meter vaste stoffen (dit is omgerekend per ton
vaste stoffen circa f 0,15). Er is geen reden om af te wijken van het
in het structuurschema oppervlaktedelfstoffen genoemde maximum. 3.8 Betaling in gedeeltenIn verband met de bedragen waar het om gaat kan het wenselijk zijn de
heffing in gedeelten te betalen. Uitgangspunt is immers dat de heffing ineens
wordt betaald nadat de vergunning (machtiging) is verleend en wel op basis
van de hoeveelheid stoffen ten aanzien waarvan vergunning (machtiging) is
verleend.De wet biedt voldoende mogelijkheden voor het provinciaal bestuur om de
heffing in gedeelten te laten betalen. Uitgangspunt voor de provinciale belastingen
is dat de Invorderingswet 1990 van toepassing is. In artikel 9 van die wet
is een regeling inzake betalingstermijnen opgenomen. Artikel 232a van de Provinciewet,
zoals deze zal luiden nadat het wetsvoorstel tot aanpassing van de belastingbepalingen
in de Provinciewet aan bepalingen in de Gemeentewet en de Waterschapswet,
alsmede wijziging van de formele belastingbepalingen in de Gemeentewet en
Waterschapswet, (kamerstukken II 24 771, nrs. 1–2) in werking is
getreden, bepaalt dat de provinciale belastingverordening van artikel 9 van
de Invorderingswet 1990 afwijkende voorschriften kan inhouden. Met toepassing
van artikel 232a van de Provinciewet kan derhalve een specifieke voorziening
worden getroffen. 3.9 Geen relatie met compensatieregeling van het structuurschema
Groene RuimteDe compensatieregeling, bedoeld in het structuurschema Groene Ruimte,
(kamerstukken II 1993/94, 22 880) heeft alleen betrekking op het compenseren
van schade aan natuur, bos en recreatiewaarden en slechts bij gebieden die
in verband met die waarden beschermd zijn verklaard. Ontgrondingen ten behoeve
van de bouwgrondstoffenvoorziening komen nauwelijks voor in deze gebieden.
Indien zodanige ontgronding daar toch voorkomt, moet voor 100% gecompenseerd
worden. Die compensatie staat geheel los van de compensatie die in het onderhavige
wetsvoorstel aan de orde is en die erop is gericht om enige compensatie te
verlenen aan de regio in verband met de pijn die daar wordt geleden ten gevolge
van de ontgronding met het oog op de winning van oppervlaktedelfstoffen. 4. Kosten van schadevergoeding 4.1 Huidige praktijkWat betreft de schadevergoedingen is de situatie zo dat in de praktijk
van de toepassing van de Ontgrondingenwet de provincies niet of nauwelijks
schadevergoedingen hebben toegekend. Het gaat hier om vergoedingen wegens
schade als gevolg van de verlening, wijziging of intrekking van een vergunning
ingevolge de Ontgrondingenwet, welke schade redelijkerwijs niet of niet geheel
ten laste van de betrokkene behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet
op andere wijze is verzekerd. De omstandigheid dat weinig schadevergoedingen zijn toegekend kan zijn
beïnvloed door het feit dat volgens de wet, zoals die luidde vóór
1 januari 1997, de aanvraag om schadevergoeding moest zijn ingediend binnen
drie maanden na het onherroepelijk worden van de beschikking tot verlening,
wijziging of intrekking van de vergunning. Als sprake is van schade, kan het
voorkomen dat dit evenwel pas blijkt lang nadat de beschikking is afgegeven.
Zodanige schade die pas blijkt na de bedoelde termijn van drie maanden kwam
evenwel niet voor vergoeding ingevolge artikel 26 in aanmerking. 4.2 Toekomstige praktijkNu de bedoelde termijn is geschrapt, moet er rekening mee worden gehouden
dat er mogelijk meer aan schadevergoedingen zal moeten worden toegekend dan
in het verleden het geval was.Een andere overweging daarvoor wordt gevormd door het feit dat in de herziene
Ontgrondingenwet de mogelijkheid tot het opleggen van gedoogplichten door
gedeputeerde staten in het leven wordt geroepen. Verwezen wordt naar de artikelen
21g en 21h. Volgens artikel 21g kunnen gedeputeerde staten ten behoeve van
onderzoek met het oog op een eventuele ontgronding de verplichting opleggen
dat onderzoek te gedogen, onverminderd het recht van rechthebbenden op schadevergoeding.
Artikel 29a van de wet bepaalt vervolgens dat de schadevergoedingsbepalingen
van de wet van overeenkomstige toepassing zijn ten aanzien van schade als
gevolg van het opleggen van een gedoogplicht.Het vorenstaande leidt tot de conclusie dat er rekening mee moet worden
gehouden dat in de toekomst wellicht wat meer geld aan schadevergoedingen
moet worden uitgekeerd. Daarvoor zal een financieringsbron moeten worden gevonden.
Op grond van de overweging dat de vergunningen en gedoogplichten, welke aanknopingspunten
zijn voor schadevergoeding, zijn afgegeven ten behoeve van degenen die (willen)
ontgronden, is het niet onredelijk deze de kosten van zodanige schadevergoedingen
te laten betalen en wel in die zin dat deze worden gedragen door de categorie
van ontgronders. Dit laatste sluit geheel aan bij het heffingstelsel van de
Grondwaterwet, zoals dit sedert jaar en dag geldt.Aangenomen moet worden dat de kosten in verband met het toekennen van
schadevergoeding, hoewel wellicht wat meer dan in het verleden, beperkt zullen
zijn omdat naar verwachting ook in de toekomst in verreweg de meeste gevallen
schade, samenhangend met een ontgronding, ten laste van de ontgronder zal
(kunnen) komen. Er wordt van uitgegaan dat de kosten in verband met schadevergoeding
voor wat betreft de heffing zullen liggen in de orde van niet meer dan 1 cent
per kubieke meter vaste stoffen, waarbij geenszins vaststaat dat voor dit
doel elk jaar heffing moet worden geheven.Voor de goede orde wordt tenslotte nog opgemerkt dat, afgezien van het
uit te keren schadebedrag, onder de hier bedoelde kosten met betrekking tot
schadevergoedingen zijn begrepen de uitgaven die gedaan zijn om tot de vaststelling
van schadevergoeding te komen. Gedacht kan worden aan de kosten van deskundigen
teneinde het oorzakelijk verband tussen vergunning en schade te bepalen of
de omvang van de schade te berekenen. 4.3 Geen wettelijke limitering tarief schadevergoedingsheffingIn het wetsvoorstel (artikel 21f, achtste lid) is het tarief van de (provinciale)
heffing, voor zover deze betrekking heeft op de in artikel 21f, eerste lid,
onder b, bedoelde bestemming (compensatieheffing) wettelijk gelimiteerd. Dit
is gedaan teneinde te grote verschillen tussen de provincies op dit stuk te
voorkomen. Een zodanige bepaling ontbreekt ten aanzien van de schadevergoedingsheffing.De overwegingen om geen wettelijke limiet te stellen aan het tarief met
betrekking tot de schadevergoedingsheffing zijn de volgende.Anders dan bij uitkeringen uit de opbrengst van de compensatieheffing
gaat het bij uitkeringen uit de heffingopbrengst met het oog op schadevergoeding
niet om uitkeringen met een vrijwillig karakter. Als aan de termen van het
schadevergoedingsartikel (artikel 26) is voldaan, is er juridische gehoudenheid
de geleden schade te vergoeden. Daarvan uitgaande is het een gewrongen constructie
het tarief van de schadevergoedingsheffing te maximeren. Er valt niet uit
te sluiten dat er onder omstandigheden behoefte kan zijn aan een groter bedrag
voor schadevergoeding dan hetgeen, gelet op maximering van het tarief, via
de heffing kan worden verkregen. Alsdan zou maximering van de hoogte van het
schadevergoedingstarief betekenen dat een bepaalde schadevergoeding wordt
gefinancierd uit de opbrengst van de heffing, en, voor zover deze ontoereikend
is, uit het Provinciefonds. Dat is een tweeslachtige en niet beoogde opzet:
indien er juridische gehoudenheid is tot het toekennen van schadevergoeding,
dient het totale bedrag dan ook uit de heffingopbrengst te kunnen worden betaald.Voorts zal het, naar te verwachten valt, bij de schadevergoedingsheffing
om geringe bedragen gaan.Tenslotte is van belang dat de Grondwaterwet sinds jaar en dag ook een
provinciale heffing voor schadevergoeding kent, welke niet wettelijk is gemaximeerd. 5. Hoogte van de heffingWat betreft de hoogte van de heffing in verband met de kosten, verbonden
aan schadevergoeding is veel afhankelijk van de concrete situatie in de betrokken
provincie. Aannemelijk is dat het in het algemeen zal gaan om een geringe
verhoging van het tarief voor dit doel. Gedacht wordt aan een deeltarief van
ten hoogste 1 cent per kubieke meter stoffen.Wat betreft de hoogte van de heffing in verband met de kosten van compensatie
wordt voorgesteld, zoals reeds is opgemerkt in 3.7, deze te maximeren op f 0,25
per kubieke meter stoffen. Verwezen wordt naar het achtste lid van artikel
21f. 6. Teruggaaf van betaalde heffingHet is wenselijk te regelen dat er teruggaaf plaats vindt van de heffing
voor het geval de vergunning of machtiging geheel of gedeeltelijk wordt vernietigd,
ingetrokken of gewijzigd. Dit is geregeld in het negende lid.Indien de vergunning geheel wordt vernietigd of ingetrokken en geen nieuwe
wordt afgegeven, vindt volledige teruggaaf van de betaalde heffing plaats.Indien de vergunning of machtiging gedeeltelijk wordt vernietigd, ingetrokken
of gewijzigd komt voor teruggaaf in aanmerking het verschil tussen het reeds
ingevolge de heffing betaalde bedrag op basis van de aanvankelijk verleende
vergunning of machtiging en het bedrag dat verschuldigd is op basis van de
nog toegestane te winnen hoeveelheid vaste stoffen.In het tiende lid is een ondergrens van f 500,– gesteld ten
aanzien van de gevallen waarin het recht op teruggaaf bestaat. 7. Controlemogelijkheden ten aanzien van de uitvoering
van de heffingsregelingLos van de mogelijkheden van bezwaar en beroep, welke ten dienste staan
aan degene die als heffingplichtige wordt aangemerkt, kunnen provinciale staten
op verschillende wijzen nagaan of de wet wordt nageleefd. Daarbij kunnen zij
er tevens op toezien dat de opbrengst van de heffing niet hoger is dan is
toegestaan. Indien voldoende middelen voorhanden zijn voor een bepaalde bestemming,
kunnen zij door middel van wijziging van de verordening bewerkstelligen dat
(voorshands) voor die bestemming niet langer wordt geheven.In dit verband is van belang dat het vaststellen van de heffingsverordening
een zaak is van provinciale staten. Bij de bespreking daarvan zal aan de hand
van de daarbij gevoegde toelichting door gedeputeerde staten informatie worden
verstrekt over hetgeen met de opbrengst van de gelden zal worden gedaan. Provinciale
staten kunnen uiteraard ook los daarvan al dan niet naar aanleiding van signalen
die hen bereikt hebben vragen stellen over de inzet van de gelden. Verder
is er uiteraard de jaarlijkse behandeling van de begroting en de rekening
door provinciale staten. De aangelegenheid kan ook aan de orde komen in het
kader van de vaststellling van ontgrondingenplannen, al dan niet in samenhang
met herzieningen van streekplannen, gericht op de vaststelling van winplaatsen.Al met al zijn er op provinciaal niveau voldoende middelen ter beschikking
om controle op dit punt uit te oefenen en is het aan provinciale staten om
daarvan gebruik te maken. In het licht van het decentralisatiestreven voert
het te ver om specifieke wettelijke voorzieningen te treffen met betrekking
tot de controlerende taak van provinciale staten. 8. BedrijfseffectenZoals reeds opgemerkt zullen de via de heffing door te berekenen kosten
van schadevergoeding gering zijn.Ook de kosten van uit de heffing te financieren compenserende maatregelen
zullen, naar mag worden aangenomen, beperkt zijn.Uitgaande van een maximum-tarief van f 0,25 per kubieke meter zal
het naar verwachting gaan om een totaalbedrag van circa f 10 miljoen
op jaarbasis voor het hele land. Afgezet ten opzichte van de inkomsten uit
de in ons land plaatsvindende ontgrondingen gaat het om een gering bedrag.Dit leidt tot de conclusie dat de financiële bedrijfseffecten voor
ontgronders, naar moet worden aangenomen, niet groot zijn. Van belang is ook
dat als gevolg van beschikbaarheid bij een provincie van middelen ten behoeve
van compensatie het ontgrondend bedrijfsleven uit een oogpunt van continuïteit
van zijn bedrijfsvoering profijt daarvan kan hebben in die zin dat daarmee
de besluitvorming inzake het verkrijgen van toestemming ten behoeve van een
bepaald ontgrondingsproject wordt bespoedigd. ARTIKELSGEWIJS Artikel ITer wille van de overzichtelijkheid wordt voorgesteld artikel 21f in zijn
geheel opnieuw te doen vaststellen.Het eerste lid onderscheidt een drietal deelbestemmingen van de heffing.
De onderdelen b en c zijn nieuw. Met deze drie bestemmingen correspondeert
de in het zesde lid opgenomen verplichting om per bestemming deeltarieven
te bepalen. Deze verplichting is nodig met het oog op het kunnen
controleren of voldaan wordt aan het bepaalde in het zevende lid, te weten
de verplichting om ten hoogste een tarief van f 0,25 per kubieke meter
te heffen voor zover het betreft de compensatieheffing en is overigens van
belang teneinde inzicht te bieden in het aandeel van de kosten van de verschillende
bestemmingen van de heffing.Het tweede lid regelt het belastbaar feit, te weten het verlenen van de
vergunning of machtiging. Dit brengt met zich dat de nieuwe heffing slechts
betrekking kan hebben op vergunningen en machtigingen die na de inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel zijn verleend. Aan een voorziening van overgangsrecht
bestaat dan ook geen behoefte. De in artikel 31, tweede lid, opgenomen voorziening
van overgangsrecht heeft uitsluitend betrekking op overgangsrecht in verband
met de inwerkingtreding op 1 januari 1997 van de wet tot wijziging van de
Ontgrondingenwet van 20 juni 1996, Stb. 411.Het derde lid regelt het subject van de heffing. Vergeleken met het geldende
tweede lid biedt de voorgestelde tekst niet langer de mogelijkheid dat de
provincies categorieën van houders van vergunningen of machtigingen vrijstellen
van de heffing. In de nieuwe opzet is, teneinde ongewenste verschillen binnen
een provincie te voorkomen ten aanzien van de vraag wie wordt vrijgesteld
van de heffing, uitgangspunt dat alle houders van ingevolge de Ontgrondingenwet
verleende vergunningen en machtigingen heffingplichtig zijn.Het vierde lid van het voorgestelde artikel regelt de grondslag van de
heffing. Deze is gesteld op 90% van de hoeveelheid vaste stoffen, gemeten
in profiel van ontgraving, ten aanzien waarvan vergunning of machtiging is
verleend. De reden waarom hier een bepaald percentage wordt genoemd, houdt
verband met de omstandigheid dat een deel van de gewonnen vaste stoffen als
onbruikbare specie moet worden beschouwd en veelal in het ontgronde gebied
achterblijft. Aan gezien ontgronden is bedoeld voor het beschikbaar krijgen
van bruikbare specie ligt het niet in de rede die onbruikbare specie in de
heffingsgrondslag te betrekken. Ter wille van de eenvoud en ter bevordering
van uniformiteit wordt voorgesteld het percentage onbruikbare specie voor
alle gevallen te fixeren op 10%.De hoeveelheid vaste stoffen dient te worden gemeten in profiel van ontgraving.
Bij het meten in profiel van ontgraving wordt geen onderscheid gemaakt tussen
bruikbare en onbruikbare specie.De wet bevat in het vijfde lid twee vrijstellingen, te weten de reeds
bestaande uitzondering voor geringe hoeveelheden (onderdeel a) en het geval,
erop gericht om dubbele heffing te voorkomen (onderdeel b). Het laatste geval
doet zich voor indien in verband met het verkrijgen van een machtiging reeds
een heffing is geheven en nadien wederom een heffing zou worden geheven nadat
ten aanzien van diezelfde stoffen een vergunning is verleend. Het kan uiteraard
niet de bedoeling zijn dat alsdan wederom heffing moet worden betaald.Ten aanzien van de vraag hoe onderdeel b moet worden toegepast indien
er ten behoeve van een bepaalde bestemming geheven is en nadien (mede) een
heffing ten behoeve van een andere, in artikel 21f, eerste lid, bedoelde bestemming
in het leven is geroepen zij het volgende opgemerkt. Strekking van het artikellid
is, zoals zojuist is opgemerkt, het voorkomen van dubbele heffing. In dat
licht bezien is er slechts reden voor vrijstelling voor zover er sprake is
van heffing voor hetzelfde doel. Indien er ten aanzien van bepaalde hoeveelheden
stoffen een machtiging is verleend en er op die basis een heffing is geheven
uitsluitend voor de in artikel 21f, eerste lid, onder a, bedoelde bestemming
en er vervolgens voor diezelfde hoeveelheid vergunning is verleend en heffing
wordt geheven voor de drie in artikel 21f, eerste lid, onder
a, b en c, bedoelde bestemmingen, is er slechts reden tot vrijstelling ter
zake van de heffing, bedoeld in artikel 21f, eerste lid, onder a. Dit is in
het zesde lid tot uitdrukking gebracht.Indien heffing is geheven en nadien het tarief van de heffing is gewijzigd,
heeft zulks geen invloed op de toepassing van het artikellid: ongeacht de
tariefwijziging dient de bepaling te worden toegepast teneinde dubbele heffing
te voorkomen.Het zevende tot en met tiende lid zijn in het algemeen deel van de toelichting
reeds aan de orde geweest.Tenslotte bepaalt het elfde lid dat de heffing bij wege van aanslag wordt
geheven. Artikel IIHet voornemen bestaat om het onderhavige wetsvoorstel met ingang van 1
april 1998 in werking te doen treden.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25804-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl