Wijziging van de Meststoffenwet i.v.m. aanscherping normen van stelsel regulerende mineralenheffingen; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26840, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

10-12-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26840 nr. 5

02-12-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Aanscherping verliesnormen3. Heffingplicht voor extensieve veehouderijen en akker-
en tuinbouwbedrijven4. Minimumopslagcapaciteit voor dierlijke meststoffen
en areaal landbouw5. Overige wijzigingen6. Bedrijfseffecten7. Uitvoerings- en handhavingsaspectenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26840Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 82 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 840Wijziging van de Meststoffenwet in verband met een aanscherping van
de normen van het stelsel van regulerende mineralenheffingennr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 2 december 19991. InleidingMet belangstelling heeft de regering kennisgenomen van de inbreng van
de leden van de verschillende fracties. De regering hecht zeer aan een voorspoedige
behandeling van het wetsvoorstel gegeven het grote belang daarvan voor de
uitvoering van richtlijn nr. 91/676/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging
door nitraten uit agrarische bronnen (PBEG L 375; hierna; Nitraatrichtlijn).
Het streven blijft erop gericht het wetsvoorstel op 1 januari 2000 in werking
te laten treden. Mocht dit onverhoopt niet haalbaar zijn, dan betekent dit
dat de wijzigingen die betrekking hebben op het stelsel van regulerende mineralenheffingen
eerst op 1 januari 2001 in werking zullen kunnen treden, aangezien het tijdvak
van de heffingen aansluit bij het kalenderjaar. Duidelijk is dat dit de Nederlandse
positie in het kader van een infractieprocedure wegens een onvoldoende en
niet-tijdige implementatie van de Nitraatrichtlijn niet versterkt.De nota naar aanleiding van het verslag volgt zoveel mogelijk de volgorde
van het verslag. Slechts op een enkel punt is van de volgorde afgeweken, waar
behandeling van een vraag in samenhang met een elders in het verslag opgenomen
onderwerp meer voor de hand ligt.Bij deze nota is een nota van wijziging gevoegd. Naast enkele technische
wijzigingen wordt het voorgestelde artikel 42a van de Meststoffenwet, waarin
de verplichting tot het overleggen van een accountantsverklaring bij de aangifte
van de mineralenheffingen is gesteld, aangepast. Op deze wijziging zal in
paragraaf 3 van de onderhavige nota worden ingegaan.De leden van de PvdA-fractie hebben met instemming van het wetsvoorstel
kennis genomen. De door hen op onderdelen van het wetsvoorstel gestelde vragen
komen in de paragrafen volgende op de inleiding aan de orde. Dat geldt ook
voor de vragen die de leden van de VVD-fractie nog bij het wetsvoorstel hebben.
In deze nota wordt daarop ter bestemder plekke ingegaan. De leden van de CDA-fractie betwijfelen of de voorgestelde aanscherpingen
op korte termijn in de bedrijfsvoering kunnen worden doorgevoerd en of deze
aanscherpingen voor de bedrijven in de verschillende sectoren haalbaar zijn.Individuele agrariërs en bijvoorbeeld agrariërs die deelnemen
aan het project «Praktijkcijfers» laten zien dat bedrijven in
toenemende mate kunnen voldoen aan de toekomstige verliesnormen. Tevens laten
de ervaringen met mineralenmanagement zien, dat veel landbouwers in staat
zijn snel de mineralenverliezen te verminderen. Onderzoek van het LEI-DLO
en het project «Praktijkcijfers» laten voorts zien dat de spreiding
van de gerealiseerde mineralenoverschotten tussen bedrijven binnen eenzelfde
bedrijfstype groot is. Dit geeft aan dat er nog veel winst te behalen valt
met een beter mineralenmanagement. Overigens heeft het wetsvoorstel vooral
betrekking op de aanscherping van de verliesnormen in 2000 en 2001. Deze aanscherping
leidt niet of nauwelijks tot extra kosten. Gelet op het vorenstaande heeft
de regering er alle vertrouwen in dat de land- en tuinbouw in staat is de
voorgestelde verliesnormen te realiseren.De leden van deze fractie vragen zich bovendien af wat nu onder droge
zandgronden moet worden verstaan, en waar deze gronden zich bevinden.Droge zandgronden zijn gronden met een lage grondwaterstand en met een
zodanige structuur dat meststoffen die niet door de gewassen worden opgenomen
relatief snel uitspoelen. Deze versnelde uitspoeling is mede het gevolg van
het feit dat nitraat dat niet door de gewassen wordt opgenomen bij deze gronden
minder snel wordt afgebroken in vergelijking met andere gronden. Hierdoor
treedt bij deze gronden sneller een overschrijding op van de in de Nitraatrichtlijn
voor de nitraatbelasting van het grondwater gehanteerde norm van maximaal
50 milligram nitraat per liter. Dezelfde problematiek doet zich voor bij de
hoger gelegen lössgronden; zulks mede in antwoord op een daarover door
de leden van de PvdA-fractie gestelde vraag.De structuur van de bodem en de hoogte van de grondwaterstand is bij de
kartering van alle bodems in Nederland door het Staring Centrum vastgelegd.
Bij de grondwaterstand worden 8 klassen onderscheiden, waarbij klasse 1 de
hoogst denkbare grondwaterstand vertegenwoordigt. De droge zand- en lössgronden
vallen onder de klassen 6, 7 en 8.Voor het onderhavige wetsvoorstel zijn de droge zand- en lössgronden
nog niet van belang. Dat wordt anders bij de verdere aanscherping van de verliesnormen
overeenkomstig het beleidsvoornemen dat is neergelegd in de brief van 10 september
1999 inzake de integrale aanpak van de mestproblematiek (kamerstukken II 1998/99,
26 729, nr. 1). Overeenkomstig dat beleidsvoornemen zal met ingang van
1 januari 2003 onderscheid worden gemaakt tussen droge zand- en lössgronden
en andere gronden. De regering verwacht in de loop van 2000, bij de totstandkoming
van de benodigde wettelijke maatregelen waarmee de integrale aanpak van de
mestproblematiek wordt vormgegeven, definitief duidelijkheid over de ligging
van de verschillende gronden te kunnen verschaffen.De leden van de CDA-fractie uiten hun zorg over de gevolgen van wijziging
van enkele in bijlage C bij de Meststoffenwet (hierna: wet) opgenomen forfaits,
voor met name kalkoenhouders, nertsenhouders en houders van vleeskalveren.
Ook de leden van de SGP-fractie hebben vragen bij bijlage C en informeren
naar de gegevens waarop de daar genoemde normen zijn gebaseerd. De in bijlage C opgenomen forfaits die het fosfaat- en stikstofgehalte
per 1000 kilogram meststof aangeven, zijn van belang voor bedrijven die deelnemen
aan het stelsel van forfaitaire mineralenheffingen. Voor bedrijven die deelnemen
aan het stelsel van verfijnde mineralenheffingen zijn de werkelijke fosfaat-
en stikstofgehaltes in de mest het uitgangspunt; zij moeten hun mest daartoe
laten bemonsteren en analyseren. Bij de wet van 2 mei 1997 (Stb. 360), waarbij
het stelsel van regulerende mineralenheffingen in de Meststoffenwet werd geïntroduceerd,
zijn de forfaits zodanig vastgesteld, dat het voor het gemiddelde bedrijf
aantrekkelijker is om deel te nemen aan het stelsel van verfijnde mineralenheffingen
dan aan het stelsel van forfaitaire mineralenheffingen. Met het eerstgenoemde
stelsel worden de fosfaat- en stikstofverliezen op bedrijfsniveau immers het
meest nauwkeurig in beeld gebracht en wordt derhalve het scherpst op reductie
van de milieubelasting gestuurd. Om de milieurisico's die samenhangen met
het systeem van forfaitaire mineralenheffingen zoveel mogelijk te beperken
en deelname aan het stelsel van verfijnde mineralenheffingen zoveel mogelijk
te stimuleren, is bij de vaststelling van de hoogte van de forfaits niet uitgegaan
van gemiddelde waarden, maar van zodanige waarden dat deze voor circa 75%
van de veehouderijbedrijven ongunstig zijn. Inmiddels is gebleken dat de forfaits
voor enkele diersoorten zodanig hoog zijn, dat het voor de houders van de
desbetreffende dieren veelal gunstiger zal zijn om deel te nemen aan de forfaitaire
heffingen dan aan de verfijnde heffingen. Derhalve voorziet het wetsvoorstel
in een wijziging van die forfaits, om aldus weer geheel recht te doen aan
de hiervoor genoemde «75%-benadering», zoals deze bij invoering
van de regulerende mineralenheffingen als uitgangspunt gold.De leden van de D66-fractie willen graag weten hoe de wijziging van de
verschillende forfaitaire normen zich verhoudt tot de nog vast te stellen
normen in het stelsel van mestafzetcontracten, welk stelsel is aangekondigd
in de al aangehaalde brief van 10 september 1999.Voor het stelsel van mestafzetcontracten zijn primair forfaits voor de
berekening van de stikstofproductie door de dieren van de onderscheiden diersoorten
van belang. Er moet daarbij worden uitgegaan van een forfaitaire benadering,
onder meer vanwege het feit dat de werkelijke stikstofproductie niet bekend
is op het tijdstip waarop de veehouder mestafzetcontracten moet sluiten om
zich van voldoende afzetmogelijkheden voor de nog te produceren mest te verzekeren.
De stikstofproductieforfaits zullen worden vastgesteld op basis van de gemiddeld
in Nederland door de desbetreffende diersoort gerealiseerde waarden. Er zal
derhalve niet worden uitgegaan van de zogenoemde «75%-benadering»
waaraan in het antwoord op de voorgaande vraag wordt gerefereerd. Die benadering
heeft alleen betekenis binnen het stelsel van regulerende mineralenheffingen.
Een en ander betekent dat het wetsvoorstel houdende het stelsel van mestafzetcontracten
stikstofproductieforfaits zal bevatten die afwijken van bijlage A bij de Meststoffenwet.
Anders dan de leden van de D66-fractie vrezen, zal evenwel geen sprake zijn
van twee wijzigingen van dezelfde forfaits. Met het onderhavige wetsvoorstel
worden de stikstofproductieforfaits van bijlage A bij de Meststoffenwet namelijk
niet gewijzigd. Er worden alleen nieuwe forfaits geïntroduceerd voor
de nog niet eerder in bijlage A opgenomen parelhoenders.De leden van de GroenLinks-fractie hebben zorg over de maximale dierlijke
mestgift van 250 kilogram stikstof per hectare grasland per jaar per bedrijf,
die de regering overeenkomstig het beleidsvoornemen, neergelegd in de eerder
geciteerde brief van 10 september jl., met ingang van 2003 als norm wil aanhouden.
Deze norm zal bij een afzonderlijk wetsvoorstel worden geïmplementeerd.
Zij vragen zich af of door de Commissie van de Europese Gemeenschappen
een dergelijke derogatie van de norm van 170 kilogram stikstof per hectare
per jaar overeenkomstig bijlage III, paragraaf 2, onder b, van die richtlijn
wel zal worden toegestaan. Evenals de leden van de CDA-fractie willen zij
weten wat de regering van plan is als de derogatie niet wordt toegestaan.Zoals het kabinet in de brief van 10 september 1999 heeft aangegeven is
het niet bij voorbaat zeker dat Commissie instemt met het verzoek om derogatie.
De Nitraatrichtlijn stelt als eis aan de derogatie dat daarmee geen afbreuk
wordt gedaan aan het bereiken van de in artikel 1 van de Nitraatrichtlijn
genoemde doelstellingen en dat de derogatie wordt gemotiveerd aan de hand
van objectieve criteria. Uit een nog niet volledig voltooide studie van RIVM,
AB-DLO en het Proefstation voor de Rundveehouderij blijkt dat de hogere dierlijke
mestgift voor grasland kan worden gemotiveerd op basis van de lange groeiperiode
en de hoge stikstofopname die bij gras aan de orde zijn, criteria die als
zodanig ook in bijlage III van de Nitraatrichtlijn worden genoemd. Voorts
wijst de studie uit dat bij een dierlijke mestgift van 250 kg stikstof per
hectare grasland per jaar, zelfs op de droge zandgronden, aan de doelstelling
van 50 milligram nitraat per liter in het bovenste grondwater kan worden voldaan.
Gegeven de goede onderbouwing die Nederland voor de hogere norm kan geven,
acht de regering het prematuur om thans te preluderen op een afwijzing van
het derogatieverzoek.Een tweede zorgpunt van de leden van de GroenLinks-fractie met betrekking
tot het toekomstige beleid betreft de droge zand- en lössgronden.In de brief van 10 september 1999 heeft de regering aangekondigd dat voor
deze gronden met ingang van 1 januari 2003 strengere stikstofverliesnormen
zullen gaan gelden dan voor de overige gronden. Daarmee moet zeker worden
gesteld dat ook voor de uitspoelingsgevoelige gronden aan de doelstellingen
van de Nitraatrichtlijn wordt voldaan. De benodigde extra aanscherping van
de stikstofverliesnormen voor de droge zandgronden zal, evenals de generieke
aanscherping van de verliesnormen in 2002 en 2003, worden vorm gegeven met
het wetsvoorstel waarmee ook het stelsel van afzetcontracten zal worden geïmplementeerd.De leden van de fracties van RPF en GPV vragen hoe zij de thans voorgestelde
aanscherping van de normen van het stelsel van regulerende mineralenheffingen
moeten zien in het licht van in het verleden gemaakte afspraken, ingezette
projecten en aangekondigde evaluaties.Het onderhavige wetsvoorstel strekt ertoe op zo kort mogelijke termijn
de mestwetgeving op een aantal onderdelen al zodanig aan te passen dat op
die punten niet langer sprake zal zijn van strijdigheid met de Nitraatrichtlijn.
Het gaat daarbij met name om het onder het stelsel van regulerende mineralenheffingen
brengen van de extensieve veehouderijbedrijven en de akker- en tuinbouwbedrijven
en om het creëren van een wettelijke basis voor het stellen van eisen
aan de minimumopslagcapaciteit voor dierlijke meststoffen. Voorts wordt een
eerste stap gezet naar het verder terugdringen van de dierlijke mestgiften
door een aanscherping van de verliesnormen. Die stap gaat evenwel nog niet
ver genoeg om te voldoen aan de maxima die de Nitraatrichtlijn toestaat. Om
die reden is in de brief van 10 september 1999 een verdergaande aanscherping
van de verliesnormen aangekondigd, waartoe een afzonderlijk wetsvoorstel zal
worden ingediend. Het al dan niet de beschikking hebben over gegevens van
voorbeeldbedrijven of het feit dat een aangekondigde evaluatie nog niet heeft
plaatsgevonden kan, in een situatie waarbij sprake is van verplichtingen
voortvloeiend uit bovennationale wetgeving, geen argument zijn voor uitstel
van een aanscherping van wetgeving die noodzakelijk is om aan die verplichtingen
te voldoen.2. Aanscherping verliesnormenDe leden van de fractie van GroenLinks vragen aandacht voor de biologische
landbouw.Ook de regering vindt de ontwikkeling van de biologische landbouw belangrijk.
Door omschakeling naar een biologische bedrijfsvoering wordt onder meer een
bijdrage geleverd aan de beperking van de mineralenverliezen naar het milieu.
De Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij heeft tijdens de behandeling
van de begroting van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij
op 13 oktober 1999 (Handelingen II 1999/2000, blz. 711) aangekondigd dat hij
begin 2000 een nieuwe beleidsnota biologische landbouw zal uitbrengen. Daarin
zal nader worden ingegaan op de wijze waarop de omschakeling naar biologische
landbouw kan worden bevorderd. Daarnaast zal de regering bij de verdere uitwerking
van het flankerend beleid bezien of ook langs die weg omschakeling kan worden
gestimuleerd.De leden van de fracties van D66 en van GroenLinks uiten hun zorg over
de mogelijke ontwikkeling dat als gevolg van de aanscherping van de stikstofverliesnormen
koeien steeds meer op stal zullen worden gehouden.Het wordt bij een aanscherping van de verliesnormen inderdaad aantrekkelijker
om koeien meer op stal te houden, vooral bij een hoge veebezetting. Stikstof
in mest die tijdens het weiden op het land komt wordt namelijk minder efficiënt
benut en vormt derhalve een groter milieurisico dan stikstof in stalmest die
gelijkmatig wordt aangewend. De regering is van oordeel dat de voorgestelde
aanscherping van de verliesnormen niet in de weg behoeft te staan aan het
streven om de koe in de wei te houden. Wel zullen agrariërs moeten overstappen
naar een systeem van beperkt weiden, bij welk systeem de dieren overdag worden
geweid en 's nachts zoveel mogelijk op stal staan. Dat systeem wordt overigens
al door circa 50% van de melkveehouders in Nederland toegepast.Het invoeren van een twee-normensysteem, zoals voorgesteld door de leden
van de D66-fractie, is derhalve niet noodzakelijk en zou ook uit een oogpunt
van milieu niet te verdedigen zijn, omdat dan juist de bedrijven die de grootste
stikstofverliezen veroorzaken zouden worden ontzien. Ook de Nitraatrichtlijn
biedt daarvoor geen ruimte.De leden van de fractie van GroenLinks verzoeken in te gaan op de gedane
voorstellen op het terrein van dierenwelzijn in de rapporten van de Dierenbescherming
en de milieubeweging «Samen dit varkentje wassen» en «Samen
hokken of samen scharrelen».Wat de welzijnseisen voor varkens betreft merkt de regering op dat de
regels in het belang van de bescherming van het dierenwelzijn, neergelegd
in het Varkensbesluit, nog vrij recent zijn aangescherpt. Verdere aanscherpingen
worden thans niet voorzien. Voor de pluimveesector is in het kader van de
zogenoemde Heroriëntatie Pluimveehouderij een stuurgroep ingesteld onder
leiding van de heer J.G.M. Alders. Deze stuurgroep had tot taak voorstellen
uit te werken om maatschappelijke problemen op het gebied van het milieu en
dierenwelzijn in de pluimveesector op te lossen. Medio november 1999 is het
eindrapport van de stuurgroep gereed gekomen. De Kamer zal binnenkort
worden geïnformeerd over de wijze waarop de regering invulling zal geven
aan de aanbevelingen van deze stuurgroep.De leden van de fracties van RPF en GPV maken zich zorgen over een verschillende
uitvoering door de lidstaten van de Europese Gemeenschappen van de Nitraatrichtlijn
en over de concurrentieverschillen die daarvan het gevolg kunnen zijn.De Nitraatrichtlijn beoogt juist door het stellen van eenduidige milieunormen
de concurrentieverschillen tussen lidstaten op te heffen. Daarbij laat de
richtlijn op het punt van belangrijke beperkingen die aan de veehouderij worden
gesteld, zoals de normen voor de maximale dierlijke mestgift, weinig aan duidelijkheid
te wensen over. De regering heeft stellig de indruk dat de Commissie van de
Europese Gemeenschappen op consequente wijze alle lidstaten aanpakt die niet
aan de Nitraatrichtlijn voldoen. Tegen een aantal lidstaten loopt al een procedure
voor het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen. Tegen alle overige
lidstaten, behalve Denemarken, zijn ingebrekestellingen uitgebracht wegens
het niet of niet-tijdig voldoen aan een of meer verplichtingen van de Nitraatrichtlijn.
In een aantal gevallen verkeert de procedure in het stadium van een met redenen
omkleed advies. Daarbij is wel van belang om voor ogen te houden dat de tekortkomingen
van de verschillende lidstaten verschillend van ernst zijn. Duidelijk is dat
weinig lidstaten zulke ingrijpende maatregelen behoeven te nemen als Nederland
om de landbouwpraktijk in overeenstemming te brengen met de verplichtingen
van de Nitraatrichtlijn. Alleen dat feit al illustreert dat de Nederlandse
veehouderij tot op heden weinig concurrentienadeel heeft ondervonden van de
Nitraatrichtlijn.Deze leden vragen tevens of Nederland destijds terecht heeft verklaard
de maatregelen waartoe de richtlijn verplicht op het gehele Nederlandse grondgebied
toe te zullen passen. Zij vragen om een uitzondering voor gebieden met een
lage nitraatconcentratie.De lidstaten moeten ingevolge de richtlijn maatregelen treffen voor zogenoemde
kwetsbare zones. Het gaat daarbij ingevolge artikel 3, eerste lid, in samenhang
met bijlage I bij de richtlijn om gebieden waar het nitraatgehalte van het
grondwater hoger is dan 50 milligram nitraat per liter of die afwateren op
oppervlaktewater dat een grotere nitraatconcentratie bevat dan de gehaltes
genoemd in Richtlijn 75/440/EEG van de Raad van 16 juni 1975 betreffende de
vereiste kwaliteit van het oppervlaktewater dat is bestemd voor productie
van drinkwater in de Lid-Staten (PbEG L 194). Ook andere criteria zijn echter
van belang voor de aanwijzing van kwetsbare zones. Zo wordt in bijlage I bij
de richtlijn evenzeer relevant geacht of gebieden afwateren op natuurlijke
zoetwatermeren, andere zoetwatermassa's, estuaria, kustwater en zeewater die
eutroof blijken te zijn of in de nabije toekomst eutroof zouden kunnen worden
indien maatregelen achterwege zouden blijven. Daarbij is op zichzelf niet
relevant of in de gebieden die op deze zoet- en zoutwatermassa's afwateren
de maximum nitraatgehaltes voor het oppervlaktewater overschreden worden.
In dat verband spelen ook in internationaal verband gemaakte nadere afspraken
een rol, zoals het Rijn Aktieprogramma en het Noordzee Aktieprogramma (kamerstukken
II 1989/90, 21 148, nrs. 2–3, blz. 71). In beide programma's is
sprake van een inspanningsverplichting voor de reductie van de stikstofbelasting
van het oppervlaktewater met 50% in 1995. De lidstaten kunnen ingevolge artikel
3, vijfde lid, van de richtlijn afzien van het aanwijzen van specifieke kwetsbare
zones, indien zij de maatregelen waartoe de richtlijn verplicht toepassen
op hun gehele grondgebied. Aangezien voor een zeer groot deel
van het Nederlandse grondgebied thans al sprake is van een te grote stikstofbelasting
van het grond- of oppervlaktewater en voor het overige deel vrijwel zonder
uitzondering geldt dat zonder maatregelen binnen afzienbare termijn sprake
zal zijn van een te grote stikstofbelasting of geldt dat wordt afgewaterd
op zoet- of zoutwatermassa's die eutroof zijn of dat dreigen te worden, heeft
Nederland verklaard de richtlijn op het gehele grondgebied toe te passen.
Naast Nederland hebben ook Denemarken, Duitsland, Luxemburg, Oostenrijk en
Finland dat gedaan.De leden van de RPF- en GPV-fracties vragen welke de beweegreden is geweest
om grondgebruik als maatstaf te hanteren. Daarmee doelen deze leden kennelijk
op de verschillen tussen de stikstofverliesnormen voor grasland en bouwland.Deze verschillen hangen samen met het feit dat de bodemprocessen onder
gras afwijken van die van andere gewassen. Bij grasland wordt een groter deel
van de totale stikstofverliezen onschadelijk voor het milieu gemaakt, onder
andere door een grotere denitrificatie, waardoor meer stikstof in de vorm
van voor het milieu onschadelijk gas vervluchtigt. Derhalve kan voor grasland
een groter stikstofverlies worden toegestaan zonder de miliedoelstellingen
in gevaar te brengen.De leden van de SGP-fractie vragen wanneer het in de brief van 10 september
1999 aangekondigde wetsvoorstel bij de Tweede Kamer wordt ingediend en waarop
de voorgestelde hoogte van de verliesnormen na 2001 is gebaseerd.Het streven is erop gericht het wetsvoorstel in het voorjaar van 2000
in te dienen. De in dat wetsvoorstel voorziene aanscherping van de verliesnormen
moet verzekeren dat in 2003 wordt voldaan aan de normen inzake de maximaal
toelaatbare dierlijke mestgift van de Nitraatrichtlijn, te weten 170 kilogram
stikstof per bedrijf per hectare per jaar, waarbij voor grasland een derogatie
tot 250 kilogram stikstof zal worden gevraagd. In 2002 zal ook een flinke
aanscherping van de normen plaatsvinden, maar op grasland zal dan nog een
maximum dierlijke mestgift van 300 kilogram stikstof per hectare per jaar
kunnen plaatsvinden. Die gift is in het licht van de Nitraatrichtlijn te hoog.
De in het onderhavige wetsvoorstel voorziene aanscherping van de verliesnormen
na 2001, zoals deze al was aangekondigd bij brief van 2 december 1998 van
de Ministers van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en
van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (kamerstukken II 1998/99, 24 445,
nr. 43), heeft tegen deze achtergrond feitelijk geen betekenis meer. Die aanscherping
is immers gericht op realisatie van de doelstellingen van de Nitraatrichtlijn
in 2008/10. Dat is te laat.3. Heffingplicht voor extensieve veehouderijen en akker-
en tuinbouwbedrijvenDe leden van de PvdA-fractie plaatsen vraagtekens bij het voorstel om
de akker- en tuinbouwbedrijven niet gelijk met de extensieve veehouderijen
per 2000 onder het stelsel van regulerende mineralenheffingen te brengen,
maar pas per 2001. Daarentegen tonen de leden van de fractie van GroenLinks
hiervoor juist begrip.Ten aanzien van de extensieve veehouderijen is het steeds de bedoeling
geweest dat deze per 2000 heffingplichtig zouden worden. De akker- en tuinbouwbedrijven
zouden daarentegen volgens de oorspronkelijke bedoeling pas in 2002 heffingplichtig
worden. Dit tijdstip is als gevolg van het onderhavige wetsvoorstel een jaar
vervroegd. Het is evenwel niet mogelijk om de heffingplicht voor de akker-
en tuinbouwbedrijven al vanaf 1 januari 2000 in te voeren.
Dit in de eerste plaats omdat er een voorbereidingstraject van minstens zes
maanden nodig is om deze bedrijven met het heffingenstelsel vertrouwd te maken
zodat zij hun bedrijfsvoering en administratie erop af kunnen stemmen. Dit
geldt overigens niet voor de extensieve veehouderijen. Immers al bij de parlementaire
behandeling van de Integrale Notitie mest- en ammoniakbeleid had de regering,
mede op aandringen van de Kamer, aangegeven dat in 2000 deze groep bedrijven
heffingplichtig zou worden (kamerstukken II 1995/96, 24 445, nr. 26).
Naast de zes maanden die benodigd zijn voor het voorbereidingstraject geldt
voor de akker- en tuinbouwbedrijven, en overigens ook voor de
veehouderijen, dat invoering van de heffingplicht op een andere datum dan
1 januari niet mogelijk is om redenen die eigen zijn aan de natuurlijke productiecyclus
van agrarische bedrijven. Dit brengt met zich dat de akker- en tuinbouwbedrijven
eerst vanaf 1 januari 2001 onder het heffingenstelsel kunnen worden gebracht.De leden van de VVD-fractie stellen dat de invoering van de heffingplicht
voor de extensieve veehouderijen en de akker- en tuinbouwbedrijven leidt tot
een aanmerkelijke lastenverzwaring voor deze bedrijven en derhalve tot een
vermindering van het draagvlak. Gegeven het volgens deze leden relatief geringe
milieurisico, pleiten zij voor invoering van een eenvoudige stikstofboekhouding
voor deze bedrijven.De veronderstelling dat extensieve veehouderijen en akker- en tuinbouwbedrijven
een gering milieurisico met zich brengen is niet juist: ook deze bedrijven
dragen in belangrijke mate bij aan de mineralenbelasting van het milieu, met
name door het gebruik van stikstofkunstmest. Bij de extensieve melkrundveehouderij
komt daarbij dat rundveemest een relatief hoog stikstofgehalte heeft en dat
deze stikstof, voorzover deze in de vorm van weidemest op de bodem belandt,
forse stikstofverliezen kan veroorzaken. Nu deze bedrijven onder het heffingenstelsel
worden gebracht, zullen zij de stikstofverliezen naar het milieu moeten verantwoorden
en zullen zij ter voorkoming van een heffing aanpassingen in hun bedrijfsvoering
moeten doorvoeren om hun stikstofverliezen tot een verantwoord niveau terug
te brengen. In dat licht gezien zijn de extra administratieve lasten die de
heffingplicht met zich brengt zeker niet onaanvaardbaar. Van een administratieve
lastenverzwaring is overigens nauwelijks sprake. Op het punt van de verantwoording
van de aanvoer van organische mest via de mestafleveringsbewijzen verandert
er niets wezenlijks ten opzichte van de huidige situatie. Voor het overige
zijn voor deze bedrijven de aanvoerposten beperkt en is derhalve de administratieve
verantwoording eenvoudig. Voor akker- en tuinbouwbedrijven is het bovendien
niet noodzakelijk dat van elk afgevoerd product als zodanig het gewicht en
de mineralengehaltes worden verantwoord. Voor de afvoer van mineralen via
afgevoerde gewassen geldt immers in hoofdzaak een forfait dat is gerelateerd
aan de tot het bedrijf behorende oppervlakte landbouwgrond.Dit neemt evenwel niet weg dat de regering er veel belang aan hecht dat
de administratieve en financiële lasten niet verder gaan dan noodzakelijk
is. De door de leden van de VVD-fractie gemaakte opmerkingen zijn voor de
regering aanleiding geweest om na te gaan in hoeverre er ten aanzien van de
administratieve en financiële lasten voor de extensieve veehouderijen
en de akker- en tuinbouwbedrijven verlichting mogelijk is. Dit heeft ertoe
geleid dat de extensieve veehouderijen tegemoet zullen worden gekomen ten
aanzien van de verplichting om een veesaldokaart bij te houden, waarom ook
de leden van de RPF- en GPV-fracties vragen. Voor deze bedrijven blijft het
tot en met 2001 mogelijk om de veebezetting op basis van maandelijkse diertellingen
te berekenen. Of deze mogelijkheid ook daarna nog blijft bestaan is afhankelijk
van de verdere invulling van het nieuw in te voeren stelsel van mestafzetcontracten. Daarnaast heeft de regering besloten om de in te voeren verplichting om
bij de aangifte van de heffingen een accountantsverklaring te overleggen,
vooralsnog alleen van toepassing te laten zijn op de intensieve veehouderijen.
Voor die groep bedrijven, die het grootste milieurisico vormt, heeft de verplichting
een belangrijke meerwaarde. Gelet op het aantal aan- en afvoerposten dat op
de aangifte voorkomt, en de omvang van de op de aangifte aangegeven hoeveelheid
aan- en afgevoerde mineralen, is voor deze groep bedrijven in vergelijking
tot de extensieve veehouderijen en de akker- en tuinbouwbedrijven een grotere
controle-inspanning nodig. De door de accountant te verrichten beoordeling
van de aangifte, waarmee een koppeling wordt gelegd tussen de financiële
boekhouding en de aangifte, kan een belangrijke bijdrage leveren aan een besparing
van de controle-inspanning door de Algemene Inspectiedienst. Het voorgestelde
artikel 42a van de Meststoffenwet wordt daarom met de bij deze nota gevoegde
nota van wijziging in die zin gewijzigd dat de verplichting om de verklaring
te overleggen alleen geldt voor bedrijven met een gemiddelde veebezetting
van meer dan 2,5 grootvee-eenheden per hectare landbouwgrond.Vanuit de fracties van RPF en GPV wordt de vraag gesteld welke bijdrage
de veevoedersamenstelling op bedrijfsniveau levert aan de terugdringing van
de stikstofbelasting van het milieu.Bij de verfijnde mineralenheffingen is de aanvoer van fosfaat en stikstof
in het veevoeder een aanvoerpost, wat meebrengt dat de agrariër de belastbare
hoeveelheid mineralen waarover de heffingen worden berekend, via de samenstelling
van het veevoeder gunstig kan beïnvloeden. Tot op heden is met name de
varkenshouderij erin geslaagd om via het veevoeder het fosfaatgehalte in de
dierlijke mest te verlagen. Op basis van de huidige kennis brengt het verminderen
van het stikstofgehalte in veevoeder echter veel meer inspanning en kosten
voor de agrariër met zich in vergelijking tot de maatregelen om het fosfaatgehalte
terug te brengen. Vooralsnog verwacht ik dan ook dat de veevoedersamenstelling
niet het belangrijkste instrument is waarmee de stikstofbelasting van het
milieu wordt teruggedrongen.4. Minimumopslagcapaciteit voor dierlijke meststoffen
en areaal landbouwDe leden van de fracties van PvdA, D66, SGP, RPF en GPV vragen naar de
concrete invulling van de op het voorgestelde artikel 6a van de Meststoffenwet
te baseren algemene maatregel van bestuur, waarin regels worden gesteld over
de minimumomvang van de opslag van dierlijke meststoffen op bedrijven.De algemene maatregel van bestuur verkeert thans nog in de voorbereidingsfase,
als gevolg waarvan nog geen duidelijkheid kan worden verschaft over de inhoud
van de bij deze maatregel te stellen regels. Uitgangspunt is in ieder geval
dat zoveel mogelijk aansluiting wordt gezocht bij de praktijk. In ieder geval
zal rekening gehouden worden met de gezamenlijke mestopslagruimten; ook de
andere in het verslag gestelde vragen en gemaakte opmerkingen, zullen worden
meegenomen bij de totstandkoming van de maatregel.De leden van de PvdA-fractie geven aan dat het aantal hectaren landbouwgrond
dat bij een bedrijf in gebruik is op basis van zogenoemde grondgebruiksverklaring
ook in de jaren 2000 en 2001 voor dat bedrijf in aanmerking zou moeten worden
genomen in het stelsel van regulerende mineralenheffingen. Ook de leden van
de CDA-fractie wijzen op het belang van deze grondgebruiksverklaringen. De
leden van de PvdA-fractie vragen bovendien helderheid over de
vraag welke gronden in het heffingenstelsel tot het bedrijf worden gerekend.Ook in de jaren 2000 en 2001 zal in het heffingenstelsel rekening worden
gehouden met landbouwgrond die bij het bedrijf in gebruik is op basis van
grondgebruiksverklaringen. De Regeling landbouwgrond Meststoffenwet is daartoe
inmiddels gewijzigd. In het heffingenstelsel wordt daarnaast met de volgende
bij het bedrijf in het kader van een normale bedrijfsvoering in gebruik zijnde
landbouwgrond rekening gehouden: landbouwgrond die bij het bedrijf in gebruik
is op basis van eigendom, een beperkt zakelijk gebruiksrecht, zoals vruchtgebruik
en erfpacht, een reguliere pachtovereenkomst als bedoeld in artikel 12, eerste
lid, van de Pachtwet (artikel 1, eerste lid, onderdeel q, van de Meststoffenwet),
een kortlopende pachtovereenkomst als bedoeld in artikel 12, derde lid, van
de Pachtwet, een zogenoemde teeltpachtovereenkomst als bedoeld in artikel
70f, eerste lid, van de Pachtwet, een éénmalige pachtovereenkomst
als bedoeld in artikel 70f, vijfde lid, van de Pachtwet (zie artikel 1, vierde
lid, van de Meststoffenwet). Tot slot wordt onder bepaalde voorwaarden ook
rekening gehouden met landbouwgrond in België of Duitsland, gelegen binnen
25 kilometer met de grens van Nederland (artikel 2 van de Regeling landbouwgrond
Meststoffenwet).5. Overige wijzigingenDe leden van de PvdA-fractie vragen aandacht voor de kwestie van de in-
en uitgeschaarde schapen op grote natuurterreinen.Met ingang van 2005 zullen alle stelsels van dierrechten, waaronder het
stelsel van mestproductierechten, komen te vervallen. Hiermee is het probleem
van de schapenhouders die schapen houden en deze laten grazen op natuurterreinen,
zonder daartoe over mestproductierechten te beschikken, per 2005 verleden
tijd.Het ligt niet in de rede voor de tussenliggende periode een aparte voorziening
te treffen. Dit alleen al vanwege het feit dat een dergelijke voorziening
onrechtvaardig zou zijn voor de circa 600 schapenhouders die wèl mestproductierechten
hebben aangekocht om niet in strijd met het in artikel 55 van de wet gestelde
uitbreidingsverbod te handelen. Belangrijk is ook dat deze problematiek deels
aan de desbetreffende schapenhouders zelf te wijten is. Dit omdat zij in 1991,
toen het houden van schapen onder de werking van het uitbreidingsverbod werd
gebracht, hetzij hebben verzuimd om op te geven hoeveel schapen in 1991 op
het bedrijf zijn gehouden, hetzij hebben verzuimd om bij het opstarten van
hun bedrijf voldoende mestproductierechten aan te kopen.De leden van de SGP-fractie vragen om informatie betreffende de over 1998
verschuldigde mineralenheffingen.Op dit moment worden de gegevens met betrekking tot 1998 door het Bureau
Heffingen verwerkt. De bevindingen van het Bureau Heffingen zullen in het
kader van de jaarlijkse voortgangsrapportage mest- en ammoniakbeleid aan de
Kamer worden gemeld. Deze voortgangsrapportage is in februari 2000 voorzien.Dat er thans nog problemen zijn met de bemonsteringsmethoden, zoals de
leden van de SGP-fractie opmerken, is de regering niet bekend. Deze methoden
zijn uitvoerig getest en behoeven bij correct gebruik geen problemen op te
leveren. Overigens geldt per 1 januari 2000 voor drijfmest dat het monster
geautomatiseerd wordt genomen, waardoor de kans op het maken van fouten geringer
wordt (artikel 6, eerste lid, van de Regeling hoeveelheidsbepaling dierlijke
en overige organische meststoffen, in samenhang met onderdeel
A, onder 4, van bijlage 2 bij die regeling).Met de leden van de SGP-fractie is de regering van mening dat de aanwezigheid
van een voldoende draagvlak bij de heffingplichtigen naast de hoogte van de
heffing een belangrijke factor is voor de doeltreffendheid van het stelsel
van regulerende mineralenheffingen. Dit neemt echter niet weg, dat van de
hoogte van de heffing voldoende stimulans uit moet gaan om op bedrijfsniveau
investeringen door te voeren waarmee een effectiever gebruik van meststoffen
wordt bewerkstelligd.Anders dan de leden van de PvdA-fractie stellen, wordt op dit moment wel
degelijk gewerkt aan een verbetering van de elektronische uitwisseling van
gegevens. Zo kan over het jaar 1999 elektronisch aangifte worden gedaan van
de mineralenheffingen. Daarnaast wordt op dit moment onderzocht in hoeverre
het mogelijk is om een deel van de bij het Bureau Heffingen aanwezige, elektronisch
opgeslagen, gegevens voor derden toegankelijk te maken, gegeven de beperkingen
die de noodzaak tot beveiliging en tot bescherming van de privacy van individuen
met zich brengen.De leden van de PvdA-fractie zijn van mening dat paarden en struisvogels
net als parelhoenders onder het stelsel van regulerende mineralenheffingen
moeten worden gebracht.Voor paarden en struisvogels, die hoofdzakelijk grondgebonden worden gehouden,
geldt dat naar de huidige inzichten, en gemeten aan de voor de komende jaren
geldende normen inzake de toelaatbare mineralenverliezen, milieurisico's van
enig belang niet aan de orde zijn. Bovendien verwacht de regering in de nabije
toekomst geen belangrijke uitbreiding van de paarden- en struisvogelhouderij.
Om deze redenen worden beide diersoorten vooralsnog buiten het heffingenstelsel
gehouden. Voor parelhoenders daarentegen acht de regering opname in het heffingenstelsel
wel gewenst, gelet op het overwegend niet-grondgebonden karakter van deze
bedrijfstak en het feit dat een toename van het aantal gehouden parelhoenders
in de nabije toekomst niet kan worden uitgesloten in verband met de door de
regering aangekondigde maatregelen ter bevriezing van de omvang van de landelijke
pluimveestapel (kamerstukken II 1998/99, 26 280, nr. 1, en 1998/99, 26 473).De leden van de fracties van VVD, RPF en GPV stellen in het verslag vragen
over de bestemmingsheffing die in het leven wordt geroepen om de structurele
uitgaven van het Bureau Heffingen te financieren.Naar de regering aanneemt, wordt hier gerefereerd aan de heffing die zal
worden ingevoerd ter dekking van de structurele uitgaven van het Bureau Heffingen
ten behoeve van de uitvoering van het stelsel van mestafzetcontracten, aangekondigd
in de brief van 10 september jongstleden. Immers, de bestemmingsheffing die
behoort tot het stelsel van regulerende mineralenheffingen, neergelegd in
hoofdstuk IV, titel 4, van de Meststoffenwet, vervalt ingevolge artikel I,
onderdeel K, van het onderhavige wetsvoorstel.De modaliteiten van de nieuw in te voeren overschotheffing worden op dit
moment nog uitgewerkt en zullen hun beslag krijgen in het desbetreffende wetsvoorstel,
dat naar verwachting volgend voorjaar aan de Tweede Kamer zal worden voorgelegd.De leden van de VVD-fractie plaatsen een aantal kanttekeningen bij de
invoering van de verplichting om bij de aangifte een accountantsverklaring
te overleggen. De financiële boekhouding van landbouwbedrijven loopt bij sommige
bedrijven niet van januari tot en met december, maar van mei tot mei. De verlies-
en winstrekening en de balans worden dan na april opgemaakt. Dit terwijl in
het stelsel van regulerende mineralenheffingen altijd wordt uitgegaan van
een heel kalenderjaar als boekjaar. Van eventuele meerkosten is volgens de
regering evenwel geen sprake. In de eerste plaats omdat vooralsnog voor de
aangifte van de mineralenheffingen als uiterste datum van indiening 1 september
geldt. Bedrijven met een mei-mei-boekhouding kunnen de afsluiting van de fiscale
boekhouding combineren met het opstellen van de aangifte van de mineralenheffingen
over de periode januari–januari. Bovendien kan de conformiteit van de
aan- en afvoerposten van mineralen met de in de financiële boekhouding
vastgelegde en verantwoorde gegevens ook bij een mei-mei-boekhouding zonder
problemen vastgesteld worden. Het is niet nodig daarvoor aan te sluiten bij
financiële bedrijfsgegevens in de vorm van een balans en een winst- en
verliesrekening. De door de accountant aan te brengen systema- tische ordening
in de bedrijfsgegevens is daarom, ondanks het feit dat de tijdvakken niet
synchroon lopen, ook van nut voor de boekhouding ten behoeve van het stelsel
van regulerende mineralenheffingen.De leden van de RPF- en GPV-fracties vragen of wordt verwacht dat de invoering
van de verplichting tot overlegging van een accountantsverklaring bij de aangifte
leidt tot lagere uitvoeringslasten bij het Bureau Heffingen of tot lagere
controlekosten bij de Algemene Inspectiedienst.Voor het Bureau Heffingen leidt de invoering van deze verplichting niet
tot lagere uitvoeringslasten. De aantekeningen van de accountants op de verklaring
moeten immers worden geregistreerd, ingevoerd en onderzocht. Ervan uitgaande
dat deze verplichting voor alle bedrijven zou komen te gelden, bedragen de
extra kosten 600 000,– per jaar. Wat de gevolgen van het besluit
om deze verplichting alleen in te voeren voor de intensieve veehouderijen
voor de hoogte van deze kosten zijn, is op dit moment nog niet bekend. Deze
kosten worden opgevangen binnen de begroting van het Ministerie van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij.Voor de Algemene Inspectiedienst kan de invoering van deze verplichting
bijdragen aan een belangrijke besparing van de werkzaamheden in de nabije
toekomst, zodra gebruik kan worden gemaakt van thans nog in ontwikkeling zijnde
geautomatiseerde analysetechnieken, waarbij verschillende informatiebronnen
aan elkaar gekoppeld kunnen worden. Verwacht wordt dat hiermee een meer doelmatige
en effectieve controle kan worden uitgevoerd, wat meebrengt dat in veel gevallen
een fysieke bedrijfscontrole achterwege kan worden gelaten.De leden van de RPF- en GPV-fracties vragen of de regering onderkent dat
de invoering van de verplichting om een accountantsverklaring te overleggen
voor een bedrijf een extra last van 1 000,– tot 2 000,–
met zich brengt, en wat de reactie van de regering is op het voorstel dat
in dit verband is gedaan door LTO-Nederland.Wat de kosten voor de bedrijven betreft, geldt dat de door de accountant
in rekening te brengen prijs afhangt van veel factoren; niet alleen de kwaliteit
van de gevoerde boekhouding is van belang, ook de aard van het bedrijf is
van belang. Hoe gevarieerder de landbouwactiviteiten zijn, des te ingewikkelder
de boekhouding is, en des te meer uren de accountant aan de controle moet
besteden. Normaliter ligt de kostenpost tussen 400,– en 1 000,–.
Het is evenwel mogelijk dat ook hogere bedragen in rekening kunnen worden
gebracht.Het voorstel van LTO-Nederland met betrekking tot de overlegging van een
accountantsverklaring komt erop neer veehouderijen die geen overschotbedrijf
zijn en dus ingevolge het nieuwe beleid geen mestafzetcontracten
behoeven te sluiten, en akker- en tuinbouwbedrijven niet te verplichten een
accountantsverklaring te overleggen, en de overschotbedrijven slechts te stimuleren
om een accountantsverklaring te overleggen, door middel van een korting van
de anders verschuldigde bestemmingsheffing. De regering neemt dit voorstel
niet over. Wel heeft de regering in paragraaf 3 aangegeven dat de verplichting
tot het overleggen van een accountantsverklaring vooralsnog wordt beperkt
tot intensieve veehouderijen.De leden van de CDA-fractie uiten hun zorg over de toename van de werkdruk
bij het Bureau Heffingen als gevolg van de invoering van de heffingplicht
voor de extensieve veehouderijen en de akker- en tuinbouwbedrijven, en vragen
of de administratieve capaciteit van dit bureau voldoende is, gelet op de
achterstanden in de verwerking van gegevens. Deze leden vragen bovendien hoe
de extra kosten voor het Bureau Heffingen worden gefinancierd, en wat de stand
van zaken is met betrekking tot de registratie van transacties van varkensrechten
en afhandeling van aanvragen in het kader van de opkoopregelingen waarbij
leden van de Nederlandse Vakbond Varkenshouders betrokken zijn.De extra kosten die het onder het stelsel brengen van de extensieve veehouderijen
en de akker- en tuinbouwbedrijven voor het Bureau Heffingen met zich brengt
zullen worden opgevangen binnen de begroting van het Ministerie van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij. De capaciteit van het Bureau Heffingen zal in verband
met deze voorgestelde maatregel worden uitgebreid. Dat er momenteel achterstanden
in de verwerking van gegevens bestaan, is hoofdzakelijk terug te voeren op
het rechterlijk gebod (vonnissen van 23 februari en 4 mei 1999) om de Wet
herstructurering varkenshouderij buiten toepassing te laten ten aanzien van
leden van de Nederlandse Vakbond Varkenshouders (NVV). Inmiddels heeft het
gerechtshof 's-Gravenhage in zijn arrest van 18 november 1999 het kort-gedingvonnis
van 4 mei 1999 ten aanzien van de NVV vernietigd, als gevolg waarvan bepaalde,
niet-bezwarende onderdelen van voornoemde wet weer kunnen worden toegepast,
voorzover de individuele varkenshouder zelf uitdrukkelijk aangeeft daartegen
in het licht van het kort-gedingvonnis van 23 februari 1999 geen bezwaar te
hebben. Daarbij moet met name gedacht worden aan de registratie van transacties
van varkensrechten en de afhandeling van aanvragen in het kader van de opkoopregelingen.
Verwezen zij naar de brief van de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij
van 25 november 1999, kenmerk trcjz/1999/11798.6. BedrijfseffectenNaar de mening van de leden van de PvdA-fractie worden de bedrijfseffecten
van de voorgestelde maatregelen te licht opgevat. Deze leden menen dat het
gewenst is reeds nu afspraken te maken over het ter beschikking stellen van
financiële middelen, waarvan in de brief van 10 september melding wordt
gemaakt.De regering is van mening dat de versnelde aanscherping van de stikstofverliesnormen
zoals in het onderhavige wetsvoorstel opgenomen in het algemeen uit landbouwkundig
oogpunt zonder problemen is te realiseren, zowel door de intensieve veehouderijen
als door de extensieve veehouderijen en de akker- en tuinbouwbedrijven. Dit
is onder andere gebleken uit de resultaten van het Project «Praktijkcijfers».
Ook van nadelige inkomenseffecten lijkt geen sprake te zijn. Alleen bedrijven
die meer meststoffen gebruiken dan volgens de stikstofadviezen nodig is zullen
hun bemestingspraktijk moeten aanpassen. Dit brengt evenwel op zich geen extra
kosten met zich; er kan zelfs sprake zijn van kostenbesparingen als gevolg
van het doelmatiger gebruik van mest. De regering heeft oog voor de consequenties van de voorgestelde aanpak
in de brief van 10 september 1999. Voor het flankerend beleid «Integrale
aanpak mestbeleid» heeft de regering in totaal circa 1,5 miljard gulden
beschikbaar gesteld. Dit om zowel de versnelde aanscherping van de verliesnormen
als de invoering van het mestafzetsysteem te ondersteunen. De regering onderschrijft
het belang dat er nu al afspraken worden gemaakt over financiële ondersteuning
en dat nu al een aanvang wordt gemaakt met de integrale aanpak van het mineralenprobleem.
Conform de toezegging tijdens het Algemeen Overleg van 7 oktober jl. zal uw
Kamer eind dit jaar of anders begin volgend jaar worden geïnformeerd
over de invulling van dit flankerend beleid.De leden van de fracties van CDA en SGP vragen in hoeverre de uitkomsten
van de 240 deelnemende bedrijven aan het project Praktijkcijfers zullen worden
betrokken bij de aanscherping van de normen en de evaluatie van het stelsel
van regulerende mineralenheffingen.Het belangrijkste doel van het project Praktijkcijfers is de voorbeeldwerking.
De deelnemers laten zien hoe zij de gestelde verliesnormen kunnen behalen.
Een nevendoel was de bijdrage van het project aan de evaluatie van het stelsel
van regulerende mineralenheffingen in 2000. De ervaringen van het project
Praktijkcijfers zullen daarom worden opgenomen in de evaluatie. Juist vanwege
de voorgestelde aanscherping van de verliesnormen wordt de voorbeeldfunctie
van het project Praktijkcijfers nog groter. Ik ben dan ook van plan om een
vervolg op het project Praktijkcijfers te starten. De voorbereidingen hiervoor
worden momenteel getroffen.De rol van de evaluatie in 2000 met betrekking tot een beoordeling van
de verliesnormen in het vervolgtraject van het heffingenstelsel is beperkt
als gevolg van de tussentijdse aanpassingen van het mestbeleid, noodzakelijk
om te voldoen aan de normen die de EU-Nitraatrichtlijn stelt.7. Uitvoerings- en handhavingsaspectenDe leden van de PvdA-fractie vragen naar de fraudedruk van het systeem
in de overgangsperiode waarin akker- en tuinbouwbedrijven nog niet onder de
regeling vallen. Tevens vragen deze leden zich af of er voldoende capaciteit
aanwezig is om alle bedrijven te informeren en van formulieren te voorzien.Met het invoeren van de heffingplicht voor akker- en tuinbouwbedrijven
wordt het stelsel als geheel meer sluitend gemaakt, waardoor fraude moeilijker
wordt. Zolang de akker- en tuinbouwbedrijven nog niet heffingplichtig zijn,
zal ter bestrijding van fraude extra controle naar de werkelijke meststromen
nodig zijn bij de intermediairs. Immers zolang de aanvoer van kunstmest op
een akker- of tuinbouwbedrijf nog buiten de jaaropgave van een akker- en tuinbouwbedrijf
blijft, bestaat immers de kans dat in de opgave wordt aangegeven dat dierlijke
mest op een bedrijf is aangevoerd, terwijl dit in werkelijkheid niet het geval
is. Absolute garanties dat er geen fraude meer plaatsvindt, kunnen niet worden
gegeven. Het streven is er wel op gericht de fraudemogelijkheden zo klein
mogelijk te doen zijn.Met betrekking tot een tijdige informatievoorziening is geen sprake van
een capaciteitsprobleem.De leden van de VVD-fractie, en ook van de RPF- en GPV-fracties, vragen
of de regering bereid is tegemoet te komen aan een aantal problemen op het
punt van de praktische uitvoerbaarheid; zij verwijzen daarbij specifiek naar
de veesaldokaarten en de zogenoemde boer-boer-transporten. Het bijhouden van de veesaldokaart is van groot belang om een nauwkeurig
inzicht te krijgen in de aantallen op het bedrijf gehouden dieren. Deze gegevens
zijn relevant zowel in het kader van de controle op het uitbreidingsverbod
als bij de berekening van de belastbare hoeveelheid mineralen in het stelsel
van regulerende mineralenheffingen. Zoals is aangegeven in paragraaf 3
van deze nota blijft voor extensieve veehouderijen niettemin tot en met 2001
de mogelijkheid bestaan om de veebezetting op basis van maandelijkse diertellingen
te berekenen; of deze mogelijkheid ook daarna nog blijft bestaan is afhankelijk
van de verdere invulling van het nieuw in te voeren stelsel van mestafzetcontracten.Dit voorjaar is in een Algemeen Overleg in de Tweede Kamer op 18 maart
1999 uitvoerig stilgestaan bij de problematiek van de boer-boertransporten
(vgl. kamerstukken II 1998/99, 24 445, nr. 45). De vorige Minister van
Landbouw, Natuurbeheer en Visserij heeft in vervolg daarop besloten het uitzonderingsregime
voor de boer-boer-transporten niet te verlengen, wat meebrengt dat per 2000
niet langer het uitzonderingsregime geldt (artikel 7, in samenhang met artikel
11, van de Regeling hoeveelheidbepaling dierlijke en overige organische meststoffen).
In de brief van 16 juli 1999, kenmerk DL.19 993 402, aan de Tweede
Kamer is dit door de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij nog eens
bevestigd.De leden van de fracties van RPF en GPV vragen hoe het mogelijk is dat
de uitvoeringslasten van de Algemene Inspectiedienst niet zullen stijgen;
de hoeveelheid te verrichten werk per bedrijf zou naar de mening van deze
leden toch moeten toenemen als gevolg van de voorgestelde maatregelen.Door gebruik te maken van nu nog in ontwikkeling zijnde geautomatiseerde
analysetechnieken, waarbij verschillende informatiebronnen aan elkaar gekoppeld
kunnen worden, kan naar verwachting een meer doelmatige en effectieve controle
uitgevoerd worden. Dit kan een belangrijke besparing van werkzaamheden opleveren,
omdat daarbij in veel gevallen een fysieke bedrijfscontrole achterwege gelaten
kan worden. Bovendien mag niet uit het oog worden verloren dat het aantal
bedrijven dat door deze dienst in het kader van het toezicht wordt gecontroleerd
gelijk blijft, omdat de Algemene Inspectiedienst ook toezicht houdt op de
naleving van de voorwaarden, gesteld aan de vrijstellingen van de mineralenheffingen.De Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,L. J. Brinkhorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26840-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl