Wijziging van de Huisvestingswet (wijziging bepalingen met betrekking tot de huisvesting van verblijfsgerechtigden); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29566, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

10-12-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29566 nr. 6

06-12-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. De achtergronden van het onderhavige wetsvoorstel3. Het wetsvoorstel4. ArtikelsgewijsOnderdeel AOnderdeel DOnderdeel EOnderdeel FOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29566Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 566Wijziging van de Huisvestingswet (wijziging bepalingen met betrekking
tot de huisvesting van verblijfsgerechtigden)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 6 december 20041. AlgemeenMet belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag van de vaste
commissie voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. In
het navolgende ga ik in op de vragen en opmerkingen uit het verslag waarbij
de volgorde van het verslag is aangehouden.2. De achtergronden van het onderhavige wetsvoorstelDe leden van de CDA-fractie informeerden naar de achtergrond van de analyse
van de bestuurlijke werkgroep, waaraan in de memorie van toelichting wordt
gerefereerd, dat het tekort aan (vrijkomende) betaalbare huurwoningen geen
belemmering vormt voor de huisvesting van de vergunninghouders. Tevens vroegen
deze leden zich af of en op welke manier problemen rond de huisvesting van
«eigen» bewoners in de eigen gemeente hierbij een rol spelen.De analyse van de Werkgroep Huisvesting Statushouders is gebaseerd op
gegevens uit het Woningbehoefteonderzoek 2002. Uit die gegevens blijkt dat,
zowel in de voorraad betaalbare huurwoningen als in de mutaties binnen dat
marktsegment, het aanbod nog steeds in ruime mate de vraag vanuit de aandachtsgroep,
waaronder de vergunninghouders, overtreft. Er is derhalve geen sprake van
een tekort aan betaalbare huurwoningen, dat de tijdige huisvesting van vergunninghouders
conform de gemeentelijke taakstellingen belemmert. Deze conclusie geldt niet
alleen voor het landelijk, maar ook voor het provinciaal en regionaal niveau.Kwantitatieve beschikbaarheid alléén volstaat echter niet.
Om binnen de wettelijke termijn aan hun taakstelling te kunnen voldoen, moeten
gemeenten bevorderen dat de vrijkomende woningen in het bedoelde segment ook
bij voorrang worden toegewezen aan de vergunninghouders. De Huisvestingswet
biedt gemeenten daartoe het instrumentarium, maar dit wordt maar door weinig
gemeenten actief benut. Uiteraard zullen bij de toewijzing van vrijkomende
woningen ook de problemen en belangen van andere «eigen» urgente
woningzoekenden worden meegewogen. De termijn waarbinnen gemeenten aan de
taakstellingen met betrekking tot de vergunninghouders moeten
voldoen, biedt hen ook een zekere ruimte voor deze afweging.De leden van de CDA-fractie vroegen voorts naar de invloed die de dalende
instroom van asielzoekers zal hebben op de problemen rond stagnatie van de
huisvesting van de vergunninghouders en of, gelet op die dalende instroom,
een aanpassing van de wet nog steeds nodig is.Het ligt in de lijn der verwachting dat een lagere instroom van asielzoekers
tot een dalend aantal vergunninghouders leidt, hetgeen de problematiek van
uitplaatsing van vergunninghouders uit de centrale opvang op termijn zal verkleinen.
Echter, vooraf is niet voorspelbaar of de instroom nog verder zal afnemen,
of als gevolg van calamiteiten of een (dreiging van) oorlog elders in de wereld
plotseling weer zal stijgen. Gegeven deze onzekerheid is er behoefte aan een
duurzaam instrumentarium dat in alle gevallen voldoet. Het sluitstuk waarin
het onderhavige wetsvoorstel beoogt te voorzien, een sanctie-instrument voor
de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (hierna:
Minister van VROM), is daarbij onmisbaar. Het spreekt overigens voor zich
dat bij een lagere instroom ook de halfjaarlijkse taakstellingen en de van
de gemeenten gevergde inspanningen lager kunnen zijn.De leden van de CDA-fractie vroegen verder om een toelichting op de aanpassing
van het bemiddelingsysteem van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers.De aanpassingen van het bemiddelingssysteem van het Centraal Orgaan opvang
asielzoekers (hierna: COA) bestonden allereerst uit een inperking van de plaatsingscriteria
(de aanwezigheid van familie, werk, scholing en medische omstandigheden) op
grond waarvan vergunninghouders binnen een straal van 50 kilometer van de
beoogde vestigingsplaats gericht worden bemiddeld voor huisvesting. Doordat
relatief veel vergunninghouders aan een plaatsingscriterium voldeden, werden
de mogelijkheden voor uitplaatsing (en daarmee versnelde integratie) gefrustreerd.
Door de inperking wordt in beginsel geen rekening meer gehouden met de aanwezigheid
van 2e graads familie, moeten de vergunninghouders beschikken over een arbeidscontract
voor minimaal 20 uur en moet worden aangetoond dat een bepaalde opleiding
of medische behandeling niet elders kan worden genoten.Om een soepele bemiddeling op basis van het first in (de centrale opvang),
first out (naar reguliere woonruimte) principe verder te ondersteunen, worden
voorts gemeentelijke voorkeuren ten aanzien van bijvoorbeeld gezinssamenstelling
of nationaliteit niet langer gehonoreerd.Verder wordt het zelf zoeken van woonruimte door vergunninghouders actiever
ondersteund, onder meer door het verbeteren van het registratiesysteem. Betrokkenen
krijgen thans een uitschrijfkaart, waardoor zij voor gemeenten herkenbaar
worden als te huisvesten vergunninghouders. Na huisvesting kunnen gemeenten
via een melding aan het COA de betreffende inspanning met betrekking tot de
taakstelling zichtbaar maken.Tot slot hanteert het COA in het kader van de bemiddeling het zogenoemde
contingentsmodel. Daarbij worden «maatafspraken» met individuele
gemeenten (of regio's) gemaakt over het tempo waarin aan de taakstelling wordt
voldaan, uiteraard op voorwaarde dat dit leidt tot een volledige realisatie
binnen de halfjaarlijkse taakstellingsperiode. Het COA verstrekt de betrokken
gemeenten vooraf informatie over de samenstelling, nationaliteit en mogelijke
bijzonderheden van de te bemiddelen groep, die nodig is voor de huisvesting,
maar eventueel ook voor inburgering, werk en scholing.De leden van de CDA-fractie vroegen tenslotte of het hanteren van het
inwonertal van gemeenten als criterium voor de taakstelling op grond van de
Huisvestingswet nog steeds redelijk is en of er ook andere criteria zouden
kunnen worden gebruikt, bijvoorbeeld het aantal personen met een uitkering.Of het inwonertal van gemeenten nog steeds een redelijk criterium is om
de gemeentelijke taakstelling op te baseren, is een vraag die recent door
een ambtelijke werkgroep aan een nadere beschouwing is onderworpen. Uit deze
voorlopige beschouwing blijkt dat inwonertal nog steeds als het meest objectieve
en rechtvaardige verdeelcriterium kan worden aangemerkt, zowel uit het oogpunt
van evenredige spreiding van bestuurlijke verantwoordelijkheden als met het
oog op de mogelijkheden voor integratie. Bovendien is deze wijze van verdeling
eenvoudig en transparant en is het benodigde cijfermateriaal onomstreden.
Vooral ten tijde van hoge instroom heeft deze wijze van verdeling zijn nut
bewezen. Ik ben van mening dat de in het onderhavige wetsvoorstel voorgestelde
bevoegdheid voor gedeputeerde staten respectievelijk het dagelijks bestuur
van een kaderwetgebied (hierna: dagelijks bestuur) om de taakstelling ook
op eigen initiatief te herverdelen, voldoende mogelijkheden biedt om zonodig
een meer op de lokale situatie toegesneden huisvestingsbeleid te voeren.De leden van de PvdA-fractie vroegen welke inspanning de Minister van
VROM en de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie de afgelopen jaren
hebben gepleegd teneinde alle gemeenten aan de hen toebedeelde huisvestingsopgave
te houden. Deze leden vroegen om een overzicht van de wijze van organisatie
van het toezicht, van de resultaten van de inzet van de regering en van de
inzet van de VROM-inspectie terzake. Voorts vroegen de leden van de PvdA-fractie
waarom deze inspanning niet geleid heeft tot het wegwerken van de achterstanden
en waarom de regering niet kiest voor het effectueren van de bestaande afspraken
met de gemeenten. Tenslotte vroegen deze leden waarom de provincie er niet
tussenuit wordt gehaald als de intermediaire rol van de provincie effectief
toezicht door het Rijk belemmert.De afgelopen jaren is door beide ministers de nodige actie ondernomen
om ervoor te zorgen dat de taakstellingen zouden worden gerealiseerd en ontstane
achterstanden daarin zouden worden ingelopen. Tot en met 1999 zijn er zonder
problemen jaarlijks aanzienlijke aantallen vergunninghouders gehuisvest. Vanaf
medio 2000 begon de huisvesting van vergunninghouders te haperen en ontstonden
de eerste achterstanden. Hierover is onder meer in de halfjaarlijkse circulaires
taakstelling huisvesting vergunninghouders met de betrokken ketenpartners
gecommuniceerd. De problematiek is en wordt ook in de regionale en provinciale
overleggen met betrekking tot de uitplaatsing en huisvesting van de doelgroep
aan de orde gesteld. Bovendien is de stand van zaken met betrekking tot de
huisvesting onderwerp van gesprek in de bestuurlijke overleggen van het Rijk
met de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (hierna: VNG), het Interprovinciaal
Overleg (hierna: IPO) en de kaderwetgebieden. In het voorjaar van 2002 zijn
diverse maatregelen in gang gezet ter verbetering en ondersteuning van de
uitvoering en van het toezicht en de handhaving. Het ging daarbij onder meer
om aanpassingen van het bemiddelingssysteem van het COA (zie hiervoor) en
een intensivering van het toezicht door de VROM-inspectie. Bij brieven van
22 december 2002 en 14 januari 2003 heeft de Minister van VROM alle
toezichthouders, dat zijn gedeputeerde staten en de dagelijks besturen, gewezen
op de noodzaak om versneld de achterstanden met betrekking tot de huisvesting
van vergunninghouders in te lopen. Daarbij is een leidraad gegeven voor het
toezicht en de handhaving op dit onderwerp. In vervolg op deze brief hebben de VROM-inspecteurs met de afzonderlijke toezichthouders op
bestuurlijk niveau afspraken gemaakt om de achterstanden weg te werken. Daarbij
is tevens afgesproken dat gemeenten die een achterstand hebben daarop zouden
worden aangesproken. Sindsdien heeft de VROM-inspectie voortdurend contact
gehouden met de toezichthouders teneinde hen aan te spreken op en bij te staan
in het wegwerken door de gemeenten van de achterstanden.Ik stel vast dat niet alle toezichthouders vanaf het begin bereid waren
om het instrumentarium dat de Huisvestingswet hen biedt, in te zetten. Het
Rijk heeft echter weinig andere middelen dan bestuurlijk overleg om de toezichthouders
daarop aan te spreken. Het onderhavige wetsvoorstel beoogt daarin te voorzien
door de Minister van VROM de bevoegdheid te geven om zelf in de huisvestingsbehoefte
van vergunning-houders te voorzien als de toezichthouder nalaat om handhavend
op te treden. Op dit moment heb ik halfjaarlijks overleg met de VNG, het IPO
en de kaderwetgebieden over dit onderwerp. In deze overleggen is de toezichthouders
een paar keer uitstel geboden om de achterstand daadwerkelijk in te lopen.
In het overleg van 8 maart 2004 is als prestatieafspraak vastgelegd dat
op 1 januari 2005 geen achterstanden meer bestaan. In het laatste bestuurlijk
overleg op 30 augustus 2004 heb ik meegedeeld dat ik in de loop van de
maand november die toezichthouders voor bestuurlijk overleg zal uitnodigen,
die per 31 december 2004 nog een achterstand dreigen te hebben. In dat
overleg zal ik toetsen of de toezichthouder beschikt over een plan van aanpak
dat leidt tot het volledig uitvoeren van de taakstelling. Daarbij zal ik ook
bezien wat de toezichthouders hebben ondernomen om te bewerkstelligen dat
gemeenten met achterstanden daadwerkelijk actie ondernemen om die achterstanden
weg te werken. Een en ander tegen de achtergrond van adequate gebruikmaking
van de mogelijkheden die de Huisvestingswet biedt.Het resultaat van de inzet van het Rijk tot dusverre is dat de druk op
de toezichthouders om daadwerkelijk te handhaven aanzienlijk is toegenomen.
De toezichthouders gaan daar verschillend mee om, maar in grote lijnen kan
worden gesteld dat zij bewerkstelligen dat een groot aantal gemeenten zichtbaar
bezig is met het wegwerken van de achterstanden die zij hebben opgelopen.
De inspanningen hebben er toe geleid dat de achterstanden geleidelijk worden
ingelopen. Desalniettemin is nog wel een aanzienlijke inspanning vereist om
de gemaakte afspraken te realiseren. Onder de gemeenten zal naar verwachting
aan het eind van dit jaar nog wel sprake zijn van zowel vóór-
als achterlopers.De rol van gedeputeerde staten en de dagelijks besturen in de toezichtketen
is nuttig en nodig omdat deze toezichthouders veel beter dan het Rijk zicht
hebben op de lokale en intergemeentelijke verhoudingen en op het regionale
ruimtelijke ordenings- en volkshuisvestingsbeleid. Deze toezichthouders hebben
meer zicht op het lokaal gevoerde beleid en de regionale samenhang en kunnen
een gemeente daar concreter op aanspreken.De leden van de PvdA-fractie hebben ook diverse vragen gesteld over de
regionale inbedding van de taakstellingen. Zij vroegen of er geen sprake moet
zijn van herverdeling in stadsregionaal verband. Dit vanwege de onbalans die
wordt gevormd door het feit dat sommige gemeenten geen, andere voldoende en
weer andere, veelal de grotere steden, een groter aantal woningen beschikbaar
hebben gesteld dan zij verplicht waren te doen op grond van hun taakstellingen.
Deze leden vroegen tevens waarom de regering niet inzet op bindende afspraken
op regionaal niveau, als onderdeel van regionale afspraken over de woningmarkt,
de woonruimteverdelingssystematiek, de nieuwbouw van betaalbare woningen
etcetera. Ook vroegen zij of de problematiek die met dit wetsvoorstel wordt
behandeld, niet alles te maken heeft met de concentratieproblemen in de grote
steden versus het gebrek aan aanbod voor zwakkere groepen op de woningmarkt
in de randgemeenten en waarom het probleem van de huisvesting van statushouders
geïsoleerd wordt bezien van dit bredere issue.De Huisvestingswet legt sinds 1995 gemeentelijke taakstellingen op basis
van het aantal inwoners van de gemeenten op. In 1995 en de jaren daarna kwamen
grote aantallen vluchtelingen naar Nederland en werden veel verblijfsvergunningen
afgegeven. Omdat vergunninghouders zich, indien daar niet op gestuurd wordt,
in meerderheid vestigen in de Randstad is gekozen voor een verdeelsysteem
waarmee de bestuurlijke verantwoordelijkheid voor het huisvesten van vergunninghouders
evenredig over alle gemeenten gespreid wordt. Vanuit regionale bestuurlijke
kringen komen signalen dat de regionale bevoegdheden tot herverdeling van
de taakstellingen verder verruimd zouden mogen worden, juist ook om meer mogelijkheden
te krijgen om de huisvesting van vergunninghouders in breder provinciaal of
(stads)regionaal verband te bezien. Hierbij kunnen dan, indien mogelijk en
relevant, ook de regionale afspraken over woningbouw, stedelijke vernieuwing
en woonruimteverdeling worden betrokken.Daarom is in het wetsvoorstel een ruimere bevoegdheid opgenomen voor gedeputeerde
staten respectievelijk het dagelijks bestuur om de taakstellingen te wijzigen.
Met deze wijzigingen verwerven de provinciale en regionale besturen de mogelijkheid
om de huisvesting van vergunninghouders te bezien in (stads)regionaal verband,
te plaatsen binnen het brede kader van het regionale volkshuisvestingsbeleid
en vast te leggen in afspraken ten aanzien van de huisvesting van vergunninghouders.
Als het dagelijks bestuur overgaat tot wijziging van de taakstellingen, zijn
de gewijzigde taakstellingen niet minder bindend voor de betrokken gemeenten
dan de voordien op grond van de Huisvestingswet opgelegde taakstellingen.Wat betreft de relatie van de problematiek rond de huisvesting van vergunninghouders
met de problemen in de grote steden geldt dat die problemen vooral samenhangen
met de concentratie van kansarmen. De vergunninghouders zijn in meerderheid
niet als kansarm aan te merken. Bovendien gaat het bij vergunninghouders om
relatief kleine aantallen.De leden van de PvdA-fractie vroegen op basis waarvan de conclusie wordt
getrokken dat de problemen met het te beperkte aanbod van woningen voor vergunninghouders
niet voortkomen uit problemen op de lokale woningmarkt en of die conclusie
kan worden onderbouwd.Voor het antwoord op deze vraag verwijs ik naar het hiervoor gegeven antwoord
op de vragen terzake van de CDA-fractie.De leden van de PvdA-fractie vroegen wanneer de verlengde prognoseperiode
is ingegaan, waarmee de gemeenten beter zouden kunnen anticiperen op hun halfjaarlijkse
taakstelling en of hiervan al effecten zichtbaar zijn.Met ingang van de taakstellingsperiode van de eerste helft van 2003 wordt
door de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie mede namens mij in
een circulaire aan alle Nederlandse gemeenten naast de halfjaarlijkse taakstelling
voor de komende periode ook een zogenoemde voortschrijdende prognose voor
de daarna komende periode bekendgemaakt, waardoor inzicht over een jaarperiode
mogelijk is. Dit heeft tot gevolg dat gemeenten bijvoorbeeld in hun prestatieafspraken
met woningcorporaties beter kunnen inspelen op de verwachte aantallen te huisvesten
vergunninghouders.Veel gemeenten zijn bezig met een inhaalslag, maar in hoeverre dit is
toe te schrijven aan de mogelijkheid beter te anticiperen is moeilijk te beoordelen,
zeker gezien het feit dat de (geprognosticeerde) taakstellingen aanmerkelijk
lager zijn dan voorheen.De leden van de PvdA-fractie vroegen welke gevolgtrekking de constatering
krijgt dat veel (juridische) instrumenten die gemeenten hebben, zoals het
maken van prestatieafspraken met verhuurders of het vorderen van woonruimte,
onbenut blijven.Deze constatering maakt in ieder geval duidelijk dat het (juridisch) instrumentarium
dat gemeenten hebben om de huisvestingstaakstellingen te realiseren in principe
voldoende is en geen uitbreiding behoeft. Een dergelijke uitbreiding wordt
dus ook niet voorgesteld. De oorzaken van onvoldoende uitvoering van de taakstelling
lagen en liggen op een ander vlak, namelijk het geringe bestuurlijke of politieke
belang dat gehecht wordt aan het huisvesten van vergunninghouders en de bereidheid
hiervoor daadwerkelijk instrumenten in te zetten.Voorts vroegen deze leden welke mogelijkheden gemeenten hebben om de provincie
te vragen de taakstelling te herverdelen.Op grond van artikel 60c van de Huisvestingswet kunnen gemeenten gedeputeerde
staten respectievelijk het dagelijks bestuur verzoeken de taakstellingen te
wijzigen vanwege het bovengemeentelijke ruimtelijke of volkshuisvestingsbeleid
of vanwege de samenhang van het door de betrokken gemeenten gevoerde volkshuisvestingsbeleid.
Hierbij geldt als randvoorwaarde dat de betrokken taakstellingen na die wijziging
tezamen gelijk zijn aan de betrokken taakstellingen voor de wijziging.In het verleden is bijvoorbeeld de taakstelling van de waddeneilanden
Terschelling, Vlieland en Schiermonnikoog overgedragen aan de gemeente Leeuwarden.
Dit vanwege het feit dat het woningaanbod op de eilanden beperkt is.De leden van de PvdA-fractie vroegen waarom provincies de mogelijkheid
om gemeenten de kosten van de huisvesting in de centrale opvangvoorzieningen
in rekening te brengen niet hebben benut en wat dit gebrek aan bestuurlijke
kracht zegt over de toegevoegde waarde van de provincie in deze keten van
handhaving. Daarnaast vroegen zij of het een optie is om een bestuurlijke
afspraak met de provincies te maken zodat in voorkomende gevallen in de toekomst
wél van deze mogelijkheid gebruik wordt gemaakt. Zij stelden de vraag
waarom deze afspraak niet is gemaakt.Op grond van artikel 60e van de Huisvestingswet dienen gedeputeerde staten
en het dagelijks bestuur bij nalatigheid van een gemeente zelf te voorzien
in de huisvesting van vergunninghouders en de kosten daarvan in rekening te
brengen bij de betrokken gemeente. Het gaat hier om alle kosten die de toezichthouder
maakt bij het voorzien in de huisvesting van de betrokken vergunninghouders.
Het betreft een imperatieve sanctiebevoegdheid. Indien gemeenten hun taakstelling
niet halen moeten gedeputeerde staten respectievelijk moet het dagelijks bestuur
voorzien in de huisvesting van de betrokken vergunninghouders.De toezichthouders hebben de afgelopen jaren vrijwel geen gebruik gemaakt
van deze bevoegdheid. Wel zijn een aantal malen eerste stappen gezet in dit
handhavingstraject, dat start met bestuurlijk overleg. In een aantal gevallen
bleek dit reeds voldoende om de betreffende gemeente toch aan te zetten tot
het realiseren van de taakstelling. Toezichthouders hebben in een aantal gevallen
bewust afgezien van handhaving omdat zij van mening waren dat de betreffende
gemeente niet kon voorzien in voldoende huisvesting voor vergunninghouders.
De Huisvestingswet biedt hiervoor echter geen ruimte. In bestuurlijk
overleg dat de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie en ik hebben
gevoerd met onder meer het IPO en de kaderwetgebieden, alsmede in briefwisselingen,
heb ik aangedrongen op het inzetten van al het de toezichthouders ter beschikking
staande instrumentarium. De provincies hebben aangegeven dat zij niet in alle
gevallen handhavend konden of wilden optreden en het Rijk had geen mogelijkheid
om op zijn beurt een sanctietraject in te zetten. Het onderhavige wetsvoorstel
biedt wel een sanctiemogelijkheid voor het Rijk. Tezamen met de actieve wijzigingsbevoegdheid
van de toezichthouders biedt dit betere waarborgen dat daadwerkelijk tot handhaving
wordt overgegaan. De taakstelling van een gemeente die daaraan niet kan voldoen,
zal immers voordien reeds zijn gewijzigd.De leden van de ChristenUnie-fractie vroegen of het feit dat gemeenten
over onvoldoende informatie beschikten bij de invoering van de Vreemdelingenwet
2000 alsmede onvoldoende gebruik maken van het bestaande instrumentarium geen
aanleiding vormt tot meer goede voorlichting in plaats van een wetswijziging.Goede voorlichting aan gemeenten vormt een essentiële bijdrage aan
de huisvesting van vergunninghouders. Rond de invoering van de Vreemdelingenwet
2000 zijn daarom door de rijksoverheid regionale voorlichtingsbijeenkomsten
georganiseerd en is de nodige schriftelijke informatie aangeboden. Daarnaast
heeft de VNG destijds een ledenbrief gestuurd over dit onderwerp.De Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie stuurt elk halfjaar
mede namens mij aan alle Nederlandse gemeenten een circulaire met daarin de
halfjaarlijkse taakstellingen en een doorkijk naar de taakstellingen voor
de volgende periode alsmede een uitgebreide toelichting daarop. In deze circulaire
wordt ook ingegaan op actuele vragen of problemen die uit de praktijk blijken.
Ook de VNG licht de gemeenten voor over de huisvesting van vergunninghouders
in ledenbrieven en via de website. In aanvulling op deze voorlichting acht
ik het echter toch noodzakelijk de wet op een aantal punten aan te passen.3. Het wetsvoorstelDe leden van de CDA-fractie vroegen waarom de regering geen maximale termijn
stelt ingeval zij bij taakverwaarlozing door de provincie, ten laste van de
provincie, voorziet in de huisvesting van vergunninghouders.Het stellen van een maximum aan de termijn die de toezichthouders de gemeente
moeten stellen alvorens zij kunnen overgaan tot het voorzien in de huisvesting
ten laste van die gemeente is noodzakelijk in verband met de uitvoerbaarheid
van de voorgestelde handhavingsbevoegdheid van de Minister van VROM. Het gestelde
maximum moet voorkomen dat de door de toezichthouders te stellen termijn feitelijk
onbegrensd is en de Minister van VROM bij taakverwaarlozing van gedeputeerde
staten of het dagelijks bestuur nooit kan overgaan tot handhaving. Dit in
tegenstelling tot de termijn die het Rijk stelt aan de de toezichthouder.
Het stellen van een maximum aan de door de Minister van VROM te stellen termijn
is niet noodzakelijk omdat het Rijk bij taakverwaarlozing door de toezichthouder
(na het stellen van de termijn) het ingrijpen, dat wil zeggen het voorzien
in de huisvesting van vergunninghouders ten laste van de toezichthouder, in
eigen hand houdt. De handhaafbaarheid van het sanctie-instrument komt derhalve
door het niet stellen van een maximum aan de door de Minister van VROM te
stellen termijn in de praktijk niet in gevaar.De leden van de VVD-fractie vroegen welke termijnen worden gehanteerd
voor ingrijpen door gedeputeerde staten dan wel door de Minister van VROM
en wanneer de bevoegdheid tot ingrijpen van kracht wordt.De bevoegdheid tot ingrijpen van de toezichthouder (gedeputeerde staten
respectievelijk het dagelijks bestuur) wordt van kracht op de eerste dag na
afloop van het kalenderhalfjaar waarop de betrokken taakstelling betrekking
had. Op die datum hadden burgemeester en wethouders de taakstelling uitgevoerd
moeten hebben. De toezichthouder moet voordat hij kan voorzien in de huisvesting
van de vergunninghouders overleg voeren met burgemeester en wethouders en
moet hen een termijn stellen waarbinnen de taakstelling alsnog kan worden
uitgevoerd. Pas na het verstrijken van die termijn kan de toezichthouder daadwerkelijk
overgaan tot huisvesting van de vergunninghouders namens burgemeester en wethouders
en ten laste van de gemeente. Voorgesteld is om de termijn die de toezichthouder
kan stellen, te beperken tot maximaal zes maanden na afloop van het kalenderhalfjaar
waarop de (nog) niet uitgevoerde taakstelling betrekking had.De bevoegdheid van de Minister van VROM wordt van kracht op het moment
dat de toezichthouder in gebreke blijft. Dat moment is niet op voorhand exact
te bepalen. De toezichthouder moet voorzien in de huisvesting van vergunninghouders
als na het verstrijken van de door hem gestelde termijn burgemeester en wethouders
de taakstelling niet (volledig) hebben uitgevoerd. Die termijn verstrijkt
uiterlijk zes maanden na afloop van het kalenderhalfjaar waarop de taakstelling
betrekking had. Het ligt voor de hand dat de toezichthouder de vinger aan
de pols houdt gedurende de door hem gestelde termijn, hetgeen betekent dat
hij kort na het verstrijken van die termijn kan overgaan tot huisvesting van
de niet-gehuisveste vergunninghouders. Doet hij dat niet, dan komt de Minister
van VROM in beeld. De Minister van VROM stelt in dat geval de toezichthouder
een termijn waarbinnen hij alsnog kan voorzien in de huisvesting van de vergunninghouders
namens burgemeester en wethouders en ten laste van de gemeente. Na het verstrijken
van die termijn voorziet de Minister van VROM in de huisvesting van de vergunninghouders
namens en ten laste van de toezichthouder.De leden van de VVD-fractie vroegen op welk moment gedeputeerde staten
de bevoegdheid tot actieve herverdeling kunnen gebruiken en of de gemeentelijke
taakstelling gedurende het kalenderhalfjaar waarvoor deze geldt, gewijzigd
kan worden. Tevens vroegen deze leden in hoeverre gemeenten kunnen anticiperen
op een wijziging van de taakstelling.Als het onderhavige wetsvoorstel tot wet is verheven en in werking is
getreden, kunnen gedeputeerde staten en het dagelijks bestuur de actieve wijzigingsbevoegdheid
gebruiken vanaf het moment dat de taakstellingen bekend zijn gemaakt. Het
ligt voor de hand dat zij een gemeentelijke taakstelling op zijn laatst op
een zodanig moment wijzigen dat de betrokken gemeenten nog redelijkerwijs
de tijd hebben om voor het einde van het kalenderhalfjaar aan hun (gewijzigde)
taakstelling te voldoen.Het moge vanzelfsprekend zijn dat gedeputeerde staten respectievelijk
het dagelijks bestuur met de betrokken gemeenten in overleg treden alvorens
zij overgaan tot wijziging van de gemeentelijke taakstellingen. Op basis van
dat overleg kunnen de betrokken gemeenten anticiperen op de wijziging van
hun taakstelling.De leden van de VVD-fractie vroegen ook of gedeputeerde staten er door
wijzigingen in de gemeentelijke taakstellingen voor kunnen zorgen dat alle
gemeenten aan het eind van het kalenderhalfjaar aan hun verplichtingen hebben
voldaan en of gedeputeerde staten een gemeente die meer vergunninghouders
heeft gehuisvest dan zij op basis van haar taakstelling gehouden
was te huisvesten, die voorsprong kunnen afnemen met de herverdeling.Gedeputeerde staten of het dagelijks bestuur kunnen overgaan tot wijziging
van de taakstelling vanwege het bovengemeentelijke ruimtelijke of volkshuisvestingsbeleid
of vanwege de samenhang van het door de betrokken gemeenten gevoerde volkshuisvestings-beleid.
Als aan deze voorwaarden wordt voldaan, kunnen zij de taakstellingen wijzigen.
In die situaties zal de wijziging van de taakstellingen van de betrokken gemeenten
leiden tot beter uitvoerbare taakstellingen.Gemeentelijke taakstellingen kunnen slechts onder de hierboven genoemde
voorwaarden gewijzigd worden. Niet uit te sluiten valt dat een wijziging van
een gemeentelijke taakstelling tot gevolg heeft dat een door die gemeente
opgebouwde «voorsprong» geheel of gedeeltelijk teniet wordt gedaan.
Dat kan echter geen doel op zich zijn. Bovendien is de situatie denkbaar dat
in een volgende taakstellingsperiode opnieuw wijziging van de taakstellingen
zal plaatsvinden, maar dan in «omgekeerde» richting. Een door
een gemeente opgebouwde «voorsprong» dan wel een opgebouwde «achterstand»
kan uiteraard een overweging zijn voor gedeputeerde staten bij de beoordeling
van de wenselijkheid van wijziging van taakstellingen.De leden van de VVD-fractie vroegen wat gemeenten kunnen doen als gedeputeerde
staten tegen de zin van de betreffende gemeenten overgaan tot wijziging van
de taakstellingen.Een gemeente die bezwaar heeft tegen een besluit van gedeputeerde staten
of het dagelijks bestuur tot wijziging van de taakstelling van die gemeente,
kan daartegen op grond van de Algemene wet bestuursrecht bezwaar maken bij
gedeputeerde staten respectievelijk het dagelijks bestuur en vervolgens desgewenst
beroep aantekenen bij de rechtbank. Op besluiten tot wijziging van gemeentelijke
taakstellingen is de Algemene wet bestuursrecht onverkort van toepassing.
Gemeenten zullen, indien zij bewaar maken of beroep instellen tegen het besluit
van gedeputeerde staten of het dagelijks bestuur, de gewijzigde taakstelling
moeten uitvoeren zolang niet definitief is beslist op het bezwaar of het beroep.De leden van de SP-fractie hebben vragen gesteld over de reikwijdte van
de taakstelling en merkten op dat enkele groepen daar alsnog buiten zullen
vallen. Ook de leden van de ChristenUnie-fractie vroegen aandacht voor de
gevolgen van de beperking tot de vergunninghouders die rechtstreeks uit de
centrale opvangvoorziening komen voor bepaalde categorieën vluchtelingen,
die zich op het moment van statusverlening niet in de centrale opvang bevinden.
De leden van beide fracties verwijzen hierbij naar het commentaar van VluchtelingenWerk
Nederland. De leden van de SP-fractie stelden dat het volgens deze organisatie
gaat om enkele tientallen mensen per jaar, waarvan sommigen dakloos zijn.
Deze leden vragen ook deze groep binnen de reikwijdte van de taakstelling
te laten vallen.In de brief van VluchtelingenWerk Nederland waaraan door deze leden wordt
gerefereerd, wordt gevraagd een viertal categorieën vergunninghouders
die zich op het moment van statusverlening niet in de centrale opvang bevinden,
binnen de reikwijdte van de taakstelling te brengen.De eerste in de brief genoemde categorie betreft gezinshereniging van
zogenoemde verdragsvluchtelingen. Van gezinshereniging is bij deze groep sprake
indien verblijf wordt beoogd op grond van een huwelijk of relatie die al bestond
toen beide (huwelijks)partners nog in het buitenland verbleven. Ingevolge
artikel 29, eerste lid, onderdelen e en f, van de Vreemdelingenwet
2000 komen de partners en kinderen van vreemdelingen die in het bezit zijn
van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd asiel eveneens in aanmerking
voor een zodanige vergunning, indien zij gelijktijdig met deze vreemdeling
Nederland zijn ingereisd dan wel zijn nagereisd binnen drie maanden na verlening
van de verblijfsvergunning aan de hoofdpersoon. Deze vergunninghouders die
via de asielprocedure tot Nederland zijn toegelaten, worden meegeteld voor
de huisvestingstaakstelling. In een beperkt aantal gevallen (naar verwachting
enkele tientallen personen op jaarbasis) vindt deze hereniging door belemmeringen
in het land van vertrek later plaats en vindt de huisvesting direct in de
gemeente bij de partner plaats. Voor hen geldt dat zij in het bezit van een
zogenoemde asielgerelateerde verblijfsvergunning zijn.Ten aanzien van de tweede categorie, asielzoekers die een tweede asielverzoek
indienen, is opvang in de centrale voorzieningen mogelijk op grond van schrijnende
humanitaire omstandigheden van betrokkenen. De overigen bevinden zich buiten
de centrale opvang, in afwachting van de beslissing op hun asielverzoek. Bij
inwilliging van de asielaanvraag wordt betrokkene in het bezit gesteld van
een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd asiel. Naar verwachting gaat het
om ongeveer 300 personen per jaar.Bij de derde categorie, ex-asielzoekers die in een vertrekcentrum een
zogenoemde «buitenschuldvergunning» krijgen, gaat het om personen,
die in de opvang een afwijzing op hun asielverzoek kregen, maar vanwege de
omstandigheid dat uiteindelijke terugkeer niet mogelijk is gebleken, alsnog
een vergunning voor bepaalde tijd regulier ontvangen. Naar verwachting gaat
het op jaarbasis om ongeveer 200 personen die alsnog een verblijfsver-gunning
ontvangen.Bij de vierde categorie gaat het om asielzoekers die in vreemdelingenbewaring
zijn gesteld en een asielaanvraag indienen. Zij mogen in Nederland de beslissing
op hun aanvraag afwachten. Honorering ervan leidt tot het verlenen van een
asielgerelateerde verblijfsvergunning. Naar verwachting gaat het om ongeveer
een vijftiental personen op jaarbasis.Vanwege de omstandigheid dat de bovengenoemde categorieën vreemdelingen
via de asielprocedure Nederland zijn binnengekomen, tijdens deze procedure
veelal ook fysiek in de opvang hebben verbleven, en «technisch dakloos»
zijn na de vergunningverlening ben ik, gezien de in de Huisvestingswet terzake
neergelegde specifieke taak, bereid deze groepen als behorend tot de gemeentelijke
huisvestingstaakstelling te beschouwen. Voor de goede orde merk ik hierbij
op dat dit niet inhoudt dat het COA de bemiddelingstaak van de zich na vergunningverlening
buiten de opvang verblijvende personen op zich neemt en alsnog, in afwachting
van eerste, reguliere huisvesting, tussentijds voor opvang zorgdraagt. Vanwege
de situatie dat een aantal van hen de verblijfsvergunning buiten de opvang
ontvangen, zullen er wel in het kader van de registratie van de taakstellingen
door het COA nadere afspraken met de gemeenten moeten worden gemaakt.De leden van de ChristenUnie-fractie vroegen hoe de voorgestelde actieve
herverdelingsbevoegdheid zich verhoudt tot de mogelijkheid op grond van artikel
60e van de Huisvestingswet om bij taakverwaarlozing namens burgemeester en
wethouders de taakstelling uit te voeren. Kon op basis van dit artikel niet
eveneens tot herverdeling van de taakstelling worden overgegaan als bleek
dat de plaatselijke situatie op de woningmarkt de uitvoering van de taakstelling
in de weg stond?Artikel 60e van de Huisvestingswet verplicht gedeputeerde staten of het
dagelijks bestuur om, indien burgemeester en wethouders niet voorzien in de
uitvoering van de taakstelling, namens burgemeester en wethouders en
ten laste van de gemeente te voorzien in de huisvesting van de vergunninghouders
die onder de betreffende taakstelling vallen.Artikel 60c van de Huisvestingswet biedt gedeputeerde staten of het dagelijks
bestuur de bevoegdheid om de taakstelling die op grond van artikel 60b van
de Huisvestingswet voor een gemeente is vastgesteld op verzoek van die gemeente
te wijzigen. Gedeputeerde staten en het dagelijks bestuur mogen nu een taakstelling
slechts wijzigen op een daartoe strekkend verzoek van de betrokken gemeente(n).
Ze kunnen dat (op dit moment) dus niet op eigen initiatief doen. Gedeputeerde
staten of het dagelijks bestuur dienen de wijziging ten minste zes weken voor
aanvang van het kalenderhalfjaar waarop de taakstelling betrekking heeft vast
te stellen.Gedeputeerde staten en het dagelijks bestuur kunnen op dit ogenblik in
geval van taakverwaarlozing door burgemeester en wethouders geen gebruik maken
van de herverdelingsbevoegdheid. Zij kunnen die alleen toepassen op verzoek
van een of meerdere gemeenten en bovendien slechts tot zes weken voor aanvang
van het kalenderhalfjaar waarop de taakstelling betrekking heeft. De taakverwaarlozing
doet zich pas voor na afloop van het kalenderhalfjaar.De voorgestelde actieve wijzigingsbevoegdheid is bedoeld om het moeten
toepassen van de taakverwaarlozingsbevoegdheid te voorkomen in die gevallen
waarin de plaatselijke situatie op de woningmarkt of ontwikkelingen op de
regionale woningmarkt de uitvoering van de taakstelling belemmeren. In de
praktijk is gebleken dat gemeenten (te) terughoudend zijn als het gaat om
een verzoek om wijziging van hun taakstelling. Daarmee kan onnodig de situatie
ontstaan dat die gemeenten door gedeputeerde staten of het dagelijks bestuur
moeten worden aangesproken op het niet uitvoeren van de taakstelling. Gemeenten
die hun taakstelling niet uitvoeren ofschoon ze daar de mogelijkheden toe
hebben, zullen uiteraard terecht door de toezichthouder ter verantwoording
worden geroepen.De actieve wijzigingsbevoegdheid en de taakverwaarlozingsbevoegdheid zijn
derhalve twee verschillende instrumenten die overigens uiteindelijk hetzelfde
beogen.De leden van de ChristenUnie-fractie vroegen in hoeverre de praktijk aanleiding
geeft tot het introduceren van een sanctiebevoegdheid van de Minister van
VROM. Tevens vroegen zij zich af of het opnemen van deze bevoegdheid in de
wet niet een breuk betekent met de decentrale opzet van de uitvoering van
de huisvestingstaakstelling, nadat deze centraal is vastgesteld, hetgeen in
het verleden een bewuste keuze is geweest.Met het introduceren van een bevoegdheid van de Minister van VROM om bij
nalatigheid van de toezichthouder zelf te voorzien in de huisvesting van vergunninghouders,
wordt de handhavingsketen formeel gesloten. Het ontstaan van achterstanden
in de huisvesting van vergunninghouders in de afgelopen jaren heeft aanleiding
gegeven tot het creëren van dit sluitstuk. Dit houdt naar mijn mening
niet zozeer een breuk met het verleden in als wel een reactie daarop, gericht
op het voorkomen van nieuwe achterstanden bij de uitvoering van de taakstellingen.
Decentrale uitvoering van de taakstelling blijft uitgangspunt. Pas als sprake
is van nalatigheid van zowel burgemeester en wethouders als van de toezichthouder
komt de Minister van VROM in beeld.De leden van de ChristenUnie-fractie constateerden dat in het voorgestelde
artikel 13c, eerste lid, onderdeel c, van de Huisvestingswet alle categorieën
vergunninghouders, genoemd in artikel 8, onderdelen a tot en met d, van de
Vreemdelingenwet 2000, nu uitgezonderd worden van de mogelijkheid voor gemeenten
om regionale en maatschappelijke bindingseisen te stellen en
vroegen bevestiging dat dit sinds 2001 de staande praktijk is.Sinds 2001 maken alle categorieën vergunninghouders, genoemd in artikel
8, onderdelen a tot en met d, van de Vreemdelingenwet 2000, onderdeel uit
van de gemeentelijke taakstellingen op grond van artikel 60b van de Huisvestingswet.Alleen de categorie vergunninghouders, genoemd in artikel 8, onderdeel
c, van de Vreemdelingenwet 2000 is nu in de Huisvestingswet uitgezonderd van
de mogelijkheid voor gemeenten om regionale en maatschappelijke bindingseisen
te stellen. Het antwoord op de vraag van de leden van de ChristenUnie-fractie
luidt derhalve ontkennend.De leden van de ChristenUnie-fractie vroegen of er problemen worden verwacht
nu de huisvestingstaakstelling wordt beperkt tot de vergunninghouders die
rechtstreeks uit de centrale opvangvoorzieningen komen. Deze leden vroegen
of het voor een vergunninghouder bij het eerder verlaten van de centrale opvangvoorzieningen
door het vinden van een tijdelijke woning kan betekenen dat hij op straat
komt te staan als gevolg van lange wachttijden voor reguliere woonruimte.Ten aanzien van de reikwijdte van de taakstelling verwijs ik naar het
antwoord op de vragen van de SP-fractie en de ChristenUnie-fractie naar aanleiding
van het commentaar van VluchtelingenWerk Nederland. Over mogelijke gevolgen
op het terrein van de huisvesting bij het eerder verlaten door vergunninghouders
van de centrale opvangvoorzieningen merk ik het volgende op.Vergunninghouders in de centrale opvang kunnen op eigen initiatief woonruimte
vinden of door het COA worden bemiddeld bij het vinden van woonruimte. De
bemiddeling is er op gericht dat de vergunninghouders gehuisvest worden in
reguliere woonruimte. Daartoe wordt de vergunninghouder eenmalig geschikte
woonruimte aangeboden; deze huisvesting geldt voor de realisatie van de gemeentelijke
taakstelling. Vindt men zelf al dan niet tijdelijke woonruimte dan kan op
de algemeen in Nederland gebruikelijke volkshuisvestelijke mogelijkheden een
beroep worden gedaan. In de praktijk zal niemand op straat komen te staan,
aangezien mensen die niet langer over woonruimte beschikken in iedere gemeente
met voorrang andere woonruimte zal worden aangeboden. Dit is overigens niet
anders dan onder de Huisvestingswet zoals deze nu luidt.In aanvulling hierop is door middel van de bijgevoegde nota van wijziging
een wijziging van artikel 13c, eerste lid, onderdeel c, van de Huisvestingswet
opgenomen. In dat onderdeel wordt de beperking van de taakstelling tot de
in de centrale opvang verblijvende vergunninghouders geschrapt.4. ArtikelsgewijsOnderdeel ADe leden van de PvdA-fractie vroegen of het juist is dat de verbreding
van de taakstelling tot vier categorieën vergunninghouders feitelijk
reeds in 2002 is vastgelegd en waarom de nu voorgestelde wijziging van artikel
60a van de Huisvestingswet nog nodig is.Bedoelde categorieën vergunninghouders worden op grond van een in
de taakstellingscirculaire bekendgemaakte beleidsmaatregel sinds de inwerkingtreding
van de Vreemdelingenwet 2000 op 1 april 2001 tot de taakstelling gerekend.
Wettelijk gezien vallen nu alleen de vergunninghouders met een vergunning
voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 8, onderdeel c, van de Vreemdelingenwet
2000 onder de taakstelling. De voorgestelde wijziging van artikel
60a van de Huisvestingswet is nodig om het beleid wettelijk te verankeren.Onderdeel DDe leden van de PvdA-fractie en de leden van de ChristenUnie-fractie vroegen
waarom gemeenten geen gebruik maken van de mogelijkheid op grond van artikel
60c van de Huisvestingswet om gedeputeerde staten te vragen om een wijziging
van de taakstelling.De precieze redenen voor het niet gebruik maken van de wijzigingsmogelijkheid
ken ik niet. Dit heeft mogelijkerwijs te maken met een zekere onwilligheid
om te moeten vragen om een wijziging van de taakstelling als gevolg waarvan
andere gemeenten in de provincie of het kaderwetgebied een extra inspanning
moeten leveren. Ook zou het te maken kunnen hebben met het los van elkaar
zien van de taakstelling met betrekking tot de huisvesting van vergunninghouders
en het regionale volkshuisvestingsbeleid.De leden van de PvdA-fractie vroegen zich af of de verwachting gerechtvaardigd
is dat, wanneer het toezicht met meer voortvarendheid ter hand wordt genomen,
gemeenten vaker gebruik van de herverdelingsmogelijkheid zullen maken. Ook
vroegen zij wat de toegevoegde waarde is van de wijziging waardoor de provincie
op eigen initiatief herverdeling kan toepassen en vroegen zij met de leden
van de ChristenUnie-fractie in welke situaties en op basis van welke inzichten
gedeputeerde staten hiertoe kunnen overgaan. Tevens wierpen de leden van de
PvdA-fractie de vraag op of en zo ja waarom gedeputeerde staten beter dan
burgemeester en wethouders in staat zijn te beoordelen of in een gemeente
meer of minder vergunninghouders kunnen worden gehuisvest dan in de taakstelling
opgenomen.De verwachting is dat, wanneer taakstellingen zonodig worden gewijzigd
door gedeputeerde staten of het dagelijks bestuur, die taakstellingen vaker
naar behoren zullen worden gerealiseerd. Wijziging van de taakstellingen kan
de noodzaak tot handhaving dus doen afnemen. Omgekeerd kan een striktere handhavingspraktijk
er ook toe leiden dat er vaker verzocht zal worden om wijziging van de taakstellingen.
De toegevoegde waarde van de voorgestelde actieve wijzigingsbevoegdheid is
gelegen in het feit dat de vereiste prestaties van gemeenten als gevolg van
de taakstelling kunnen worden bezien in het licht van de regionale ontwikkelingen
op de woningmarkt. Gedeputeerde staten of het dagelijks bestuur kunnen overgaan
tot wijziging van de taakstelling vanwege het bovengemeentelijke ruimtelijke
of volkshuisvestingsbeleid of vanwege de samenhang tussen het door gemeenten
gevoerde volkshuisvestingsbeleid. De beoordeling ligt uit de aard der zaak
niet (alleen) bij de betrokken gemeenten.De leden van de ChristenUnie-fractie wijzen er terecht op dat het amendement
als gevolg waarvan de passieve herverdelingsbevoegdheid in de Huisvestingswet
is opgenomen het kamerstuknummer 23 930, nr. 21 draagt. Bij het
opstellen van de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel was over het
hoofd gezien dat het bewuste amendement was gewijzigd en daarmee een ander
nummer had gekregen.Onderdeel EDe leden van de CDA-fractie vroegen of artikel 60e van de Huisvestingswet
gedeputeerde staten verplicht om in te grijpen als gemeenten hun taakstelling
niet uitvoeren.Artikel 60e van de Huisvestingswet is een imperatieve bepaling. Gedeputeerde
staten respectievelijk het dagelijks bestuur moeten inderdaad ingrijpen als
burgemeester en wethouders geheel of gedeeltelijk nalaten om uitvoering te
geven aan de taakstelling.Wel kan in concrete handhavingstrajecten blijken dat burgemeester en wethouders
naar vermogen geprobeerd hebben om de voor hun gemeente geldende taakstelling
uit te voeren, maar dat dat door omstandigheden buiten hun macht niet is gelukt.
In een dergelijke situatie zal, als ook wijziging van de taakstelling niet
mogelijk is, mogelijk niet onverkort handhavend worden opgetreden door gedeputeerde
staten of het dagelijks bestuur.De leden van de PvdA-fractie vroegen waarom, wanneer gemeenten niet voldoen
aan hun taakstelling, ervoor wordt gekozen de kosten die daardoor nu ontstaan
bij het Rijk in rekening te brengen bij de provincie en waarom niet direct
de gemeente wordt aangeslagen, hetgeen minder omslachtig en bureaucratisch
is.Indien gemeenten niet voldoen aan hun taakstelling dienen gedeputeerde
staten respectievelijk het dagelijks bestuur de vergunninghouders op kosten
van de gemeente te huisvesten. Pas wanneer zij dat nalaten, voorziet de Minister
van VROM in de huisvesting van de betrokken vergunninghouders. Aangezien het
in dat geval gaat om nalatigheid van de toezichthouder voorziet de Minister
van VROM in de huisvesting ten laste van die toezichthouder. De toezichthouder
kan de kosten op zijn beurt niet neerleggen bij de gemeente. Op deze wijze
ontstaat een sanctiemiddel jegens de toezichthouder op het nalaten van uitvoering
van zijn taak.De leden van de VVD-fractie vroegen of gedeputeerde staten, als zij namens
burgemeester en wethouders voorzien in de huisvesting van vergunninghouders,
die vergunninghouders in de betreffende gemeenten huisvesten of elders. Deze
vraag stelden deze leden ook met betrekking tot het voorzien in de huisvesting
van vergunninghouders door de Minister van VROM namens gedeputeerde staten.
Hierbij vroegen zij ook hoe deze eventuele «gedwongen» plaatsingen
zich verhouden tot de taakstelling van de betrokken gemeenten en provincies.Indien gedeputeerde staten respectievelijk het dagelijks bestuur moeten
overgaan tot het huisvesten van vergunninghouders namens burgemeester en wethouders
zullen zij die vergunninghouders in die gemeente huisvesten en de kosten daarvoor
in rekening brengen bij de gemeente. Indien de Minister van VROM overgaat
tot het huisvesten van vergunninghouders namens de toezichthouder zal hij
dat in principe doen in de gemeente waar die vergunninghouders op basis van
de taakstelling hadden moeten worden gehuisvest en de kosten daarvoor in rekening
brengen bij de toezichthouder.Met deze «gedwongen» plaatsingen doen gedeputeerde staten
en het dagelijks bestuur niets meer dan wat de betrokken gemeente had moeten
doen op basis van de voor haar geldende taakstelling. Dat geldt evenzeer voor
de Minister van VROM indien hij voorziet in de huisvesting namens gedeputeerde
staten of het dagelijks bestuur.De leden van de VVD-fractie vroegen of gehandhaafd wordt op de verslagleggingsplicht
aangaande de uitvoering van de taakstelling als vastgelegd in artikel 60b,
tweede lid, van de Huisvestingswet en of dat wenselijk is.Het voorgestelde artikel 60f, tweede lid, van de Huisvestingswet verplicht
burgemeester en wethouders om verslag te doen aan gedeputeerde staten
respectievelijk het dagelijks bestuur, en verplicht gedeputeerde staten respectievelijk
het dagelijks bestuur op verslag te doen aan de Minister van VROM. Op dit
moment bevat de Huisvestingswet geen rapportageverplichting voor gedeputeerde
staten of voor het dagelijks bestuur. De meeste toezichthouders brachten op
grond van daarover gemaakte afspraken de afgelopen jaren tijdig verslag uit
over de voortgang van de taakstellingen met betrekking tot de huisvesting
van vergunninghouders. Bedoelde verslaglegging bevat essentiële informatie
voor de verantwoordelijke ministers, onder meer om te kunnen beoordelen of
al dan niet het rijkssanctie-instrument ingezet zal worden. Om die reden is
het van belang dat deze verslagleggingsplicht daadwerkelijk wordt nagekomen.
De VROM-inspectie zal daar dan ook op toezien.De leden van de VVD-fractie vroegen om een nadere uiteenzetting van de
wijzigingen van de bepalingen met betrekking tot de regionale en lokale bindingseisen.Artikel 13c van de Huisvestingswet bepaalt dat aan vreemdelingen die rechtmatig
in Nederland verblijven op grond van een verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd als bedoeld in artikel 28 van de Vreemdelingenwet 2000 en in verband
met die omstandigheid woonruimte behoeven, geen regionale of lokale bindingseisen
mogen worden gesteld. Ook gedeputeerde staten mogen niet toestaan dat aan
deze groep economische of maatschappelijke bindingseisen worden gesteld. Voor
deze groep geldt dus dat hen nooit een huisvestingsvergunning mag worden geweigerd
omdat ze niet economisch of maatschappelijk gebonden zijn aan de betrokken
woningmarktregio of gemeente. Deze bepaling is opgenomen in de Huisvestingswet
om te voorkomen dat de taakstelling op grond van artikel 60b van de Huisvestingswet
kan worden gefrustreerd als gevolg van het stellen van economische of maatschappelijke
bindingseisen.Deze bepaling geldt alleen voor vreemdelingen die over een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 28 van de Vreemdelingenwet 2000
beschikken. De taakstelling op grond van artikel 60b van de Huisvestingswet
heeft tevens betrekking op vergunninghouders die beschikken over een verblijfsvergunning
als bedoeld in de artikelen 14, 20 en 33 van de Vreemdelingenwet 2000 (zie
ook het artikelsgewijze deel van de memorie van toelichting met betrekking
tot artikel I, onderdeel B (Kamerstukken II 2003/04, 29 566, nr. 3,
p. 4–5)).De voorgestelde wijziging van artikel 13c van de Huisvestingswet houdt
in dat de bepaling dat er geen economische of maatschappelijke bindingseisen
kunnen worden gesteld ook geldt voor vergunninghouders met een andere verblijfsvergunning
dan de verblijfsvergunning, bedoeld in artikel 28 van de Vreemdelingenwet
2000.Bovendien is de formulering van artikel 13c aangepast zodat duidelijker
is dan voorheen dat deze bepaling alleen geldt voor vergunninghouders die
onder de gemeentelijke taakstellingen vallen. Op het moment dat de vergunninghouders
woonruimte hebben, maar willen verhuizen, gelden voor hen dezelfde regels
als voor andere woningzoekenden.Onderdeel FDe leden van de PvdA-fractie wilden weten waarom wordt gekozen voor een
dubbele, parallelle verslaglegging, eerst van gemeente richting provincie
met afschriften richting Rijk en vervolgens van provincie richting Rijk. Wat
is de toegevoegde waarde van deze dubbele verslaglegging?Het toezicht op het realiseren van de taakstellingen met betrekking tot
het huisvesten van vergunninghouders is getrapt vormgegeven. Een eveneens
getrapte verslaglegging doet daar recht aan. Aangezien het Rijk, als het onderhavige
wetsvoorstel tot wet is verheven en in werking is getreden, in
geval van taakverwaarlozing door de toezichthouder kan huisvesten op kosten
van die toezichthouder is het van belang dat het Rijk, naast de verslagen
van de toezichthouders, rechtstreeks beschikt over de verslagen van de gemeenten.Tenslotte vroegen de leden van de PvdA-fractie waarom een nieuwe systematiek
in de verslaglegging zal leiden tot een effectievere handhaving en of een
gebrek aan bestuurlijk doorzettingsvermogen niet de werkelijke reden is dat
gemeenten weg kunnen komen met het niet naleven van taakstellingen.Onder de huidige wet heeft de Minister van VROM geen mogelijkheden tot
ingrijpen indien er sprake is van taakverwaarlozing door toezichthouders.
Met het wetsvoorstel wordt dit sluitstuk van de handhavingsketen geïntroduceerd.
De verslaglegging wordt hierop (slechts) aangepast. Omdat de toezichthouders
meer bevoegdheden tot wijziging van de taakstellingen krijgen, zullen de gemeenten
de hen aldus opgelegde taakstellingen naar verwachting beter kunnen realiseren.
Indien zij dat toch niet doen, zullen de toezichthouders naar verwachting
deze door hen in regionaal verband besproken en opgelegde taakstellingen strikter
handhaven dan thans het geval is. Uiteraard blijven daarnaast de bestuurlijke
inzet en de politieke urgentie ten aanzien van het huisvesten van vergunninghouders
een belangrijke rol spelen in het uiteindelijke resultaat.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,S. M. Dekker 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29566-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl