Wet Victor; Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24549, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

19-09-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24549 nr. 5

10-09-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenArtikel IArtikel IIArtikel IIIArtikel IVArtikel VOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24549Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 59 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 549Voorstel van wet van de leden Van Heemst en Korthals tot wijziging van
de Gemeentewet en enige andere wetten in verband met maatregelen tegen overlast
bij gebruik van woningen, woonketen, woonwagens en andere gebouwen (Wet Victor)nr. 5VERSLAGVastgesteld 10 september 1996De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken1,
belast met het voorbereidend onderzoek van dit voorstel van wet, heeft de
eer als volgt verslag uit te brengen.Onder het voorbehoud dat de hierin gestelde vragen en gemaakte opmerkingen
tijdig zullen zijn beantwoord, acht de commissie de openbare behandeling van
het wetsvoorstel genoegzaam voorbereid. AlgemeenDe leden van de PvdA-fractie hebben verheugd kennis genomen van het onderhavige
initiatiefvoorstel van wet en stemmen op hoofdlijnen in met het wetsvoorstel
om tot sluiting van panden te kunnen overgaan in geval van (drugs)overlast.
Aan het effectief kunnen optreden tegen de drugsoverlast vanuit woningen of
andere, niet voor bewoning bestemde panden, is een dringende maatschappelijke
behoefte. Veel bewoners uit betreffende wijken en buurten alsmede de gemeentebesturen
stijgt het water inmiddels tot de lippen. Immers, sinds de uitspraak van de
afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State van 28 augustus 1995 ontbreekt
de mogelijkheid van sluiting van panden door de overheid, maar ook andere
instrumenten op het gebied van het civiele recht en het strafrecht blijken
in de praktijk onvoldoende uitkomst te bieden. Als gevolg hiervan kan op dit
moment geen sprake zijn van adequaat en effectief optreden tegen de (drugs)overlast.
Deze leden zijn dan ook van mening dat er zo spoedig mogelijk een wettelijke
grondslag moet komen voor de sluitingsbevoegdheid van de burgemeester als
middel tegen de genoemde overlast en absoluut onmisbaar is om onleefbaarheid
in bepaalde wijken te kunnen keren. Ook het onlangs opgerichte landelijk netwerk
voor mensen en organisaties in buurten met drugsoverlast, dat is geboren vanuit
de wijken, onderstreept nog eens de dringende behoefte aan instrumenten voor
daadwerkelijk optreden.Overigens willen de leden van de PvdA-fractie benadrukken dat de uitbreiding
van de juridische mogelijkheden in dit wetsvoorstel slechts werkelijk effect
kan hebben als deze zijn ingebed in een veel bredere aanpak van een gemeentelijk
drugsbeleid. De leden van de PvdA-fractie achten het van wezenlijk belang dat slechts
om zeer dringende redenen en onder een aantal voorwaarden ingevolge artikel
8 EVRM (eisen van subsidiariteit en proportionaliteit) het gerechtvaardigd
is om een inbreuk te maken op grondrechten van mensen zoals in dit kader die
van privacy van mensen en het huisrecht van bewoners. Het Nederlands Juristen
Comité voor de Mensenrechten (NJCM) wijst terecht hier nadrukkelijk
op in haar commentaar. Deze leden vragen de indieners te reageren op dit commentaar.
Zij missen deze fundamentele benadering in de toelichting van het wetsvoorstel,
ook al zijn de indieners in hun reactie op het advies van de Raad van State
hierop wel ingegaan. Overigens zijn deze leden van oordeel dat deze redenen
zeker aanwezig zijn. Kort gezegd: naast de dringende maatschappelijke behoefte,
ontbreken ook de instrumenten om daadwerkelijk effectief te kunnen optreden,
waardoor de rechten en vrijheden van anderen niet goed kunnen worden beschermd
en bovendien wanordelijkheden niet kunnen worden voorkomen.Zijn de indieners met de Raad van State van mening dat het sluitingsbesluit
het karakter heeft van een beschikking in de zin van artikel 1:3 Awb, zo vragen
de leden van de PvdA-fractie? En zo ja, welke personen moeten bij de voorbereiding
van de besluitvorming worden gehoord en op welke wijze kan dit worden aangetoond,
overeenkomstig de zorgvuldigheidseisen van genoemde wet? Hoe verhoudt zich
de inschrijving van het sluitingsbesluit in de openbare registers en de aanhechting
van het besluit aan het pand tot de artikelen 3:41 en 3:42 Awb?De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het initiatiefvoorstel van wet. Deze leden vragen zich wel af waarom de indieners
hun voorstel aanhangig hebben gemaakt, nadat de regering in de Drugsnota een
wijziging van de Gemeentewet had aangekondigd die fysieke sluiting van een
drugspand mogelijk maakt. Hadden zij geen vertrouwen in de voortvarendheid
van de regering om een wetsvoorstel in te dienen? Zo nee, waarom niet? Verwachtten
zij dat het regeringsvoorstel niet aan hun wensen zou voldoen? Nu het regeringsvoorstel
(TK 1995/96, 24 699) en het initiatiefvoorstel gelijktijdig in behandeling
zijn genomen, vragen deze leden de indieners aan te geven waarom hun voorstel
de voorkeur verdient boven het regeringsvoorstel.De leden van de CDA-fractie hechten aan snelle totstandkoming van wetgeving
die sluiting van drugspanden wegens overlast mogelijk maakt. Zijn de indieners
bereid met de regering te overleggen om te bezien of samenvoeging van beide
wetsvoorstellen mogelijk is?De leden van de CDA-fractie zijn het met de indieners eens dat er een
wettelijke regeling moet komen die sluiting van panden wegens drugsoverlast
mogelijk maakt, maar over de reikwijdte van het initiatiefvoorstel hebben
zij de nodige vragen, waarop zij later in dit verslag terug komen.De leden van de CDA-fractie vragen verder waarom de indieners, hoewel
zij in hun reactie op het advies van de Raad van State schrijven dat zij de
redactionele opmerkingen van de Raad van State overnemen, de eerste redactionele
opmerking van de Raad niet overnemen?De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het initiatiefvoorstel van wet. Zij hebben tevens met belangstelling kennisgenomen
van het regeringsvoorstel. Beide wetsvoorstellen beogen de burgemeester de
bevoegdheid te geven doeltreffend op te treden tegen overlastgevend gebruik
van woningen en andere gebouwen indien als gevolg van dat gebruik de openbare
orde ernstig wordt verstoord. De reikwijdte van het voorstel van de indieners
gaat echter aanzienlijk verder. De leden van de VVD-fractie onderschrijven
het doel van beide voorstellen van wet van harte. Zij danken de indieners
voor het voorzien in een voorstel van wet in formele zin, dat noodzakelijk
is voor een beperking van een in artikel 10 van de Grondwet neergelegd grondrecht
en die gemeentebesturen in staat stelt om effectief op te treden tegen overlast.
De leefbaarheid van bepaalde buurten en woonwijken kan hierdoor aanmerkelijk
worden verbeterd.De leden van de fractie van D66 hebben met grote belangstelling kennis
genomen van het initiatiefvoorstel van wet. Zij realiseren zich terdege hoe
moeilijk het is voor leden van de Kamer om op een (juridisch) ingewikkeld
terrein met eigen uitgewerkte voorstellen te komen. De leden van de D66-fractie
hebben alleen al hierom grote waardering voor het resultaat van deze arbeid.
Hun kritische opmerkingen over het initiatiefvoorstel moeten dan ook worden
begrepen tegen de achtergrond van deze waardering.Deze leden onderschrijven de doelstelling van het wetsvoorstel. De ernstige
overlast die vooral wordt veroorzaakt door al dan niet openlijke drugshandel
in en rond woningen, daarmee gelijk te stellen bouwsels en andere gebouwen,
is immers in veel stadswijken een ernstig en voortslepend probleem, dat de
openbare orde in grote mate kan verstoren en een desastreuze uitwerking kan
hebben op de leefbaarheid van de woonomgeving. Het instrumentarium voor gemeentebesturen
om tegen deze overlast adequaat op te kunnen treden, is ook in de ogen van
de leden van de D66-fractie ontoereikend en, zo is het afgelopen jaar gebleken,
ook juridisch onhoudbaar. Hoezeer optreden van het bestuur tegen ernstige
overlast ook noodzakelijk is, dit mag nimmer een schending van de grondrechten
betekenen. Een inbreuk op het in artikel 10 Grondwet vervatte grondrecht van
de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer is slechts mogelijk bij of
krachtens wet. Met de indieners zijn deze leden van oordeel dat een wettelijke
regeling op dit vlak dringend geboden is en geen langer uitstel kan dulden.In dit verband betreuren de leden van de D66-fractie het dat er een samenloop
is ontstaan tussen twee concurrerende wetsvoorstellen: een initiatiefvoorstel
en een regeringsvoorstel (in de wandelgang: Victor en Victoria). Zij vragen
zich af of de indieners er naar hebben gestreefd om in een vroeg stadium overleg
te voeren met de regering, juist om een ingewikkeld en langdurig proces van
wetgeving te voorkomen.Naar het oordeel van de leden van de D66-fractie wordt de lacune in het
instrumentarium om overlast als gevolg van drugshandel in en rond woningen
tegen te gaan vooral gevormd door het ontbreken van een gemeentelijke bevoegdheid
om de overlast af te wenden door tijdelijke sluiting (eventueel ook selectieve
sluiting) van de betreffende panden. Het betreft hier een ernstig openbare
ordeprobleem, waarop een openbare ordemaatregel dient te volgen, die daadwerkelijk
en onmiddelijk een einde kan maken aan de ontstane situatie.Het is vrij eenvoudig mogelijk in deze lacune te voorzien door de voor
de openbare ordehandhaving verantwoordelijke burgemeester een wettelijke bevoegdheid
tot sluiting te geven. Daarbij dient de sluiting aan een redelijke (aan de
overlast gerelateerde) termijn te zijn gebonden. Eventueel kan bij het verstrijken
van de termijn en het bestaan van ernstige vrees voor herhaling van de overlast,
een hernieuwd sluitingsbevel worden uitgevaardigd. Een dergelijke regeling,
die de lacune in het bestuurlijk instrumentarium opvult en past binnen het
stelsel van openbare ordebevoegdheden van de Gemeentewet, zou, in combinatie
met voldoende rechtsbescherming, recht doen zowel aan de bestrijding van het
gesignaleerde probleem als aan de beginselen van legaliteit en proportionaliteit.
Eveneens zou, zo menen deze leden, worden voldaan aan het vereiste van artikel
8 van het EVRM, dat het aan de justitiabele vooraf kenbaar is
aan welke beperkingen de uitoefening van zijn grondrecht kan worden onderworpen
(«forseeability»).De leden van de fractie van D66 zouden graag vernemen waarom de indieners
zich niet tot een dergelijke, in zijn opzet eenvoudige, regeling hebben beperkt.
Het is immers zeer de vraag of verdergaande regelgeving dan hiervoor bedoeld
(zowel wat betreft de soorten overlast en de abstracte bevoegdheid tot het
«maatregelen nemen» door de burgemeester als wat betreft de beheers-
en onteigeningsmogelijkheden) noodzakelijk zijn voor het doel van het tegengaan
en beëindigen van de drugsoverlast. Het subsidiariteitscriterium en het
proportionaliteitscriterium lijken hier snel te worden overschreden.Tevens hebben deze leden de indruk dat de indieners zich bij de uitwerking
van hun voorstel onvoldoende rekenschap hebben gegeven van de vele grondrechtelijke
en wetssystematische belemmeringen die hun voornemens zouden kunnen ontmoeten.
Uit zowel het advies van de Raad van State als uit de verschillende commentaren
van deskundige zijde (onder meer het Nederlands Juristen Comité voor
de Mensenrechten (NJCM)) moet worden geconcludeerd dat het wetsvoorstel, ook
in zijn huidige aangepaste vorm, de toets der juridische kritiek (nog) niet
kan doorstaan. Het is de leden van de D66-fractie opgevallen dat de indieners
slechts in beperkte mate het advies van de Raad van State via een gewijzigd
wetsvoorstel hebben willen volgen. Op andere punten wordt niet of nauwelijks
ingegaan, dan wel gesteld dat wordt overwogen het advies over te nemen of
naar aanleiding daarvan met wijzigingsvoorstellen te komen. Dit is evenwel
nog niet gebeurd. De leden van de D66-fractie voelen zich hierdoor enigzins
gehandicapt in hun beoordeling van het wetsvoorstel, dat kennelijk nog niet
geheel voldragen is. Kunnen de indieners nader aangeven hoever zij zijn met
hun overwegingen?Zoals aangegeven betwijfelen de leden van de fractie van D66 in sterke
mate het nut en de noodzaak van de ruime reikwijdte van het wetsvoorstel.
Zij vragen de indieners in hun antwoord deze reikwijdte uitvoerig nader te
argumenteren.Hoewel deze leden bij vergelijking van het wetsvoorstel van de indieners
met het wetsvoorstel van de regering vooralsnog de voorkeur geven aan dit
laatste, gaan zij niettemin nader in op een aantal specifieke voorgestelde
artikelen. Zij hopen dat hun kritische opmerkingen de indieners van nut kunnen
zijn bij eventuele aanpassingen van hun wetsvoorstel.De leden van de GroenLinks-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van het initiatiefvoorstel van wet, dat nauw samenhangt met het voorstel van
de regering om de lokale overheid de bevoegdheid te verlenen om woningen te
sluiten bij overlast, veroorzaakt door drugsdealers en drugsgebruikers, zij
het dat de indieners aanmerkelijk verder willen gaan dan de regering.Hoewel de memorie van toelichting slechts rept van de situatie in Venlo,
is het de leden van de GroenLinks-fractie niet ontgaan dat het initiatiefvoorstel
vooral voortspruit uit de commotie in de (lange hete) zomer van 1995 in de
Rotterdamse wijk Spangen, waar buurtbewoners het heft in eigen handen namen
ter bestrijding van de door hen ervaren overlast rondom drugspanden; gevolg
door politieacties, ter verwijdering van overlastgevende buitenlandse drugstoeristen.
In de gekozen naamgeving voor het initiatiefvoorstel is immers een directe
verwijzing te vinden naar de operatie-Victor van de gemeente Rotterdam. De leden van de GroenLinks-fractie willen voorop stellen dat zij begrip
kunnen opbrengen voor het voorstel om mensen die langdurig en evident de woonomgeving
voor hun buurtgenoten ernstig aantasten, op een juridisch minder gecompliceerde
manier te kunnen aanpakken. Duidelijk is dat er wat moet gebeuren. Dat echter de nodige voorzichtigheid in acht dient te worden genomen lijkt
hen evenwel evident, gezien ook het advies van de Raad van State. De leden
van de GroenLinks-fractie wijzen de indieners graag op de reactie in het NCJM-bulletin
21-4 (1996) op hun wetsvoorstel, waarin het gebrek aan een deugdelijke motivering
in de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel dat zo'n ingrijpende inbreuk
op belangrijke grondrechten doet, aan de kaak stelt. Het moge duidelijk zijn
dat deze leden zich bijzonder veel gelegen laten liggen aan de opvattingen,
zoals verwoord in dit bulletin. Zij verzoeken de indieners dan ook daar in
hun reactie gefundeerd op in te gaan.Bij deze gelegenheid willen de leden van de fractie van GroenLinks opnieuw
beklemtonen dat drugsverslaving een gegeven is waar de samenleving mee moet
leren leven. Dat pleit ervoor om drugshandel en drugsgebruik in goede banen
te leiden, zodat enerzijds de overlast voor de woonomgeving wordt verminderd
en anderzijds de gebruiker niet verder wordt gemarginaliseerd. Ook drugsgebruikers
moeten hun grondrecht op huisrecht uit kunnen oefenen.De bewoners van de eerdergenoemde Rotterdamse wijk hebben dat ook goed
begrepen. De leden van de GroenLinks-fractie hebben alle lof voor hun initiatief
om hun verslaafde buurtgenoten een ruimte te bieden, waar in alle rust en
zonder zichtbare overlast gebruikt kan worden.Delen de indieners de opvatting dat bestrijding van overlast en verwijdering
van overlastgevenden, gepaard dient te gaan met het bieden van een plaats
waar gebruik en handel wel is toegestaan? En delen zij eveneens de opvatting
dat de samenleving niet is gediend met verdergaande marginalisering en verloedering
van drugsverslaafden?Hebben zij eveneens kennis genomen van de gefundeerde kritiek van de NJCM
en zijn zij bereid hun voorstel af te zwakken in de door deze critici aangegeven
richting, danwel het onderhavige voorstel in te trekken en aansluiting te
zoeken bij het minder stringente regeringsvoorstel?De leden van de fractie Groep Nijpels hebben met grote belangstelling
kennis genomen van het initiatiefvoorstel van wet.Zij zijn met de indieners van het wetsvoorstel van oordeel dat er een
wettelijk basis moet komen, om overlast die vanuit woonruimte en andere gebouwen
ontstaat effectief aan te pakken.In veel woonwijken staat, met name door handel en gebruik van drugs, de
leefbaarheid in woonstraten en woonwijken onder grote druk.Deze leden zijn van mening dat de overheid en zeker ook de lokale overheid
in staat moet worden gesteld doeltreffend te kunnen optreden en haar geloofwaardigheid
te versterken. Verder moet worden voorkomen dat situaties ontstaan waarin
mensen het recht in eigen hand nemen.De hier aan het woord zijnde leden zijn van mening dat de noodzaak van
een wettelijke basis urgent werd na de uitspraak van de afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State van 28 augustus 1995 inzake het sluiten van woningen
wegens overlast als gevolg van de handel in drugs in de gemeente Venlo. Door
deze uitspraak kwamen naar het oordeel van deze leden vele gemeenten in de
problemen. Optreden op grond van de algemeen plaatselijke verordening werd
bemoeilijkt door deze uitspraak dat het sluiten van woningen strijdig zou
zijn met het in artikel 10 van de Grondwet neergelegde grondrecht van eerbiediging
van de persoonlijke levenssfeer.De leden van de fractie Groep Nijpels kunnen zich vinden in de voorgestelde
wijzigingen van de Gemeentewet en de andere genoemde wetten.De leden van de RPF-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
het voorliggende initiatiefvoorstel van wet. Het initiatiefvoorstel beoogt
een wettelijke grondslag te scheppen voor het sluiten van panden
waarvan de bewoners c.q. gebruikers voor overlast zorgen. Ernstige verstoring
van de openbare orde dient tegengegaan te worden, waarbij het in sommige gevallen
noodzakelijk is om het grondrecht van eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer
in te perken. Aangezien de Raad van State van oordeel is dat slechts een wet
in formele zin daarvoor de grondslag kan bieden, delen de leden van de RPF-fractie
de mening van de indieners dat wetgeving terzake spoedig ter hand moet worden
genomen. Niet in de laatste plaats heeft de Rotterdamse actie-Victor duidelijk
gemaakt dat de huidige wetgeving tekort schiet. Dat neemt niet weg dat hierbij
zorgvuldig moet worden nagegaan hoe het voorstel zich verhoudt tot de beginselen
proportionaliteit, subsidiariteit en foreseeability. Zeker omdat de regering
eveneens met een voorstel van wet is gekomen, waarbij zij andere keuzes maakt
dan de indieners van Wet Victor.De leden van de SGP-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
het initiatiefvoorstel van wet. Zij spreken graag hun waardering uit voor
het initiatief hiertoe van hun collega's Van Heemst en Korthals. De hier aan
het woord zijnde leden zijn overigens benieuwd naar de redenen waarom de indieners
een initiatief-voorstel nodig bleven vinden, ook nadat de regering had aangekondigd
dat zij met een wetsvoorstel zou komen, hetgeen intussen is gebeurd.De leden van de SGP-fractie zijn met de indieners van dit initiatiefvoorstel
overtuigd van de noodzaak om te voorzien in een formeel-wettelijke basis voor
het gesloten verklaren van woningen bij de bestrijding van overlast door handel
in drugs en andere overlastvormen. Zij hebben een aantal vragen en opmerkingen
bij de uitwerking van het wetsvoorstel.Meer in het algemeen merken zij op dat de toelichting bij het wetsvoorstel
zeer beperkt is. Op zichzelf hoeft dat geen bezwaar te zijn, maar het komt
deze leden voor dat in de reactie van de indieners op het advies van de Raad
van State veel elementen zitten die (ook) in de toelichting een plaats verdienen.De leden van de GPV-fractie hebben met gemengde gevoelens kennis genomen
van het onderhavige wetsvoorstel. Enerzijds stemmen zij in met de intentie
van de indieners een formeel-wettelijke basis te bieden voor een effectieve
aanpak van overlastgevend gebruik van woningen en gebouwen. Anderzijds zijn
deze leden van oordeel dat het initiatief van de indieners onnodig uitgebreid
en gecompliceerd is. Voorts menen deze leden dat nog onvoldoende zicht bestaat
op de verenigbaarheid van het voorstel van wet met verdrags- en grondwettelijke
bepalingen die voorwaarden verbinden aan het beperken van het recht op de
eerbiediging van privéleven en woning. De Raad van State heeft daarover
terecht kritische opmerkingen gemaakt.De leden van de GPV-fractie wijzen er op dat de wetgever zich altijd zeer
terughoudend heeft getoond in het bieden van formeel-wettelijke bevoegdheden
om inbreuk te maken op het huisrecht. Daar waar het initiatief beoogt dergelijke
inbreuken onder omstandigheden mogelijk te maken moet de wetgever dan ook
zorgvuldig afwegen wanneer zulks wel of niet geoorloofd is en welke overige
voorwaarden daaraan moeten worden verbonden. In dit verband is het tweede
lid van artikel 8 EVRM van bijzonder belang omdat deze bepaling de voorwaarden
noemt waaronder inbreuken op het recht op privacy en het recht op onschendbaarheid
van de woning kunnen worden toegestaan. De leden van de GPV-fractie vragen
de indieners, bij gebreke daaraan in de toelichting, een meer algemene beschouwing
te wijden aan de verenigbaarheid van hun initiatiefvoorstel met deze verdragsrechtelijke
bepaling. De leden van de SP-fractie hebben kennis genomen van het initiatiefvoorstel,
alsmede van de reactie daarop van het Nederlands Juristen Comité voor
de Mensenrechten.De leden vinden de kritiek van het NJCM overtuigend. Zij geven gezien
die argumenten de voorkeur het aan wetsvoorstel van de regering (TK 1995/96,
24 699). Artikel IDe leden van de PvdA-fractie vragen goed te beargumenteren waarom ook
de «vrees voor overlast» als reden voor het maken van inbreuk
op grondrechten is opgenomen in artikel 172a, tweede lid. Daarnaast vragen
zij waarom de indieners van oordeel zijn dat in dit kader wordt voldaan aan
de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit ingevolge artikel 8 EVRM.
Waarom is geen beperking in het tweede lid opgenomen zoals door de indieners
zou worden overwogen (zie reactie op het advies van de Raad van State)?Verder willen deze leden graag vernemen waarom in artikel 172a gesproken
wordt van «ernstige» verstoring en niet van verstoring van de
openbare orde. Deze leden gaan ervan uit dat er, gelet op de vele inspanningen
die hiermee gemoeid zijn, in de praktijk altijd sprake zal zijn van een ernstige
verstoring alvorens de burgemeester tot ingrijpen overgaat. Bovendien zal
de rechter het optreden toetsen aan de vereisten van proportionaliteit en
subsidiariteit.De leden van de PvdA-fractie menen dat de indieners terecht het te weinig
omlijnde begrip «leefbaarheid» als een te beschermen belang, dat
zij in hun oorspronkelijk ontwerp van wet hadden opgenomen, hebben verlaten.
Het hanteren van het begrip «overlast», alleen gerelateerd aan
verstoring van de openbare orde, lijkt deze leden een betere keuze. De leden
van de PvdA-fractie zijn het eens met de indieners dat het begrip «overlast»
in artikel 172a, eerste lid, niet moet worden beperkt tot drugsoverlast.Zij zijn verder van mening dat deze vormgeving, waarbij verder geen afbakening
is gemaakt ten aanzien van het begrip overlast, goed past in de systematiek
van de Gemeentewet. Ook in de artikelen 174, 175 en 176 is algemeen omschreven
in welke gevallen maatregelen kunnen worden genomen, waarmee ook een beperking
van grondrechten gemoeid is.Zij vragen zich hierbij wel af of «vrees voor verstoring van de
openbare orde», zoals deze in het tweede lid van artikel 172a is opgenomen,
wel voldoende grond biedt voor aantasting van grondrechten.De leden van de PvdA-fractie zijn het eens met de indieners dat de gemeente
ook invloed moet krijgen op het gebruik van niet-woonpanden. Enerzijds is
de omschrijving in artikel 172a ruimer dan die in het wetsvoorstel van de
regering. Immers, ook gebouwen en lokalen die voor het publiek toegankelijk
zijn vallen hieronder. Anderzijds is deze omschrijving minder ruim omdat het
gebruik van erven hier niet onder valt, terwijl de regering in haar wetsvoorstel
dit wel meeneemt. Kunnen de indieners beargumenteren waarom zij gekozen hebben
voor genoemde verruiming en beperking?In dit kader vragen de leden van de PvdA-fractie of het niet juist zou
zijn om in het wetsvoorstel op te nemen dat in het besluit tot sluiting van
een pand maatregelen worden vermeld die genomen zullen worden en in welke
situatie de sluiting weer wordt opgeheven. Uit het oogpunt van rechtszekerheid
(«forseeability») is hiervoor veel te zeggen.Waarom is in artikel 172a, derde lid, alleen de machtiging tot binnentreden
opgenomen en geen andere maatregelen, zoals opgenomen in het regeringsvoorstel
ter zake? De leden van de PvdA-fractie vragen waarom niet is gekozen voor het toevoegen
van dit artikel aan het huidige artikel 172, aangezien het hier gaat om eenzelfde
uitzondering als de besluiten in dat artikel, terwijl dit wel is toegezegd
als reactie op het commentaar terzake van de Raad van State?Om de risico's van voortgezet overlastgevend gebruik te beperken, vinden
de indieners een aanvullende bevoegdheid noodzakelijk om zo de gemeente invloed
te geven op het gebruik van een pand nadat tot ontruiming is overgegaan. De
leden van de CDA-fractie vragen waarom bedoelde aanvullende bevoegdheid nodig
is, terwijl evenzeer ingrijpende bevoegdheden van de burgemeester ter handhaving
van de openbare orde op grond van de artikelen 175 en 176 van de Gemeentewet
het zonder aanvullende bevoegdheden kunnen stellen.Aan welke andere vormen van overlast die de veiligheid en leefbaarheid
aantasten, en dus vergelijkbaar zijn met drugsoverlast, denken de indieners,
zo vragen de leden van de CDA-fractie. Welke aanwijzingen hebben zij dat bijvoorbeeld
prostitutie en handel in gestolen goederen een zodanige overlast kunnen geven
dat gemeentebesturen alleen door de voorgestelde sluitingsbevoegdheid daaraan
een eind kunnen maken? Is er sprake van een dringende maatschappelijke behoefte
om de door artikel 10 Grondwet en artikel 8 EVRM beschermde privacy te beperken
bij andere vormen van overlast dan drugsoverlast?De memorie van toelichting schenkt aandacht aan de bescherming tegen intimidatie
van omwonenden die klagen over overlast. Tot op welke hoogte is het mogelijk
op basis van een algemene politierapportage openbare-orde-maatregelen te nemen,
zo vragen de leden van de CDA-fractie. De vraag is voorts hoe een belanghebbende
zich kan verdedigen tegen individuele verklaringen van omwonenden waarop een
maatregel van de burgemeester (mede) berust en die geheim blijven.De leden van de CDA-fractie constateren dat de indieners schrijven dat
zij de aanbeveling van de Raad van State om aan te sluiten bij de systematiek
van hoofdstuk IX van de Gemeentewet overnemen, maar dat daarvan niet blijkt
nu zij artikel 172a niet in artikel 172 Gemeentewet hebben opgenomen. Waarom
niet?De leden van de CDA-fractie vragen waarom artikel 172a, eerste lid, het
onbepaalde begrip «maatregelen» gebruikt en niet volstaat met
een besluit tot sluiting. Slaat «bevel» in de tweede volzin ook
op sluiting en beëindiging van het gebruik, zodat moet worden gelezen
«bevel tot sluiting» en «bevel tot beëindiging van
het gebruik»?Het voorgestelde artikel 172a, tweede lid, Gemeentewet kent de burgemeester
de bevoegdheid toe maatregelen te nemen ter beëindiging van overlastgevend
gebruik indien ernstige vrees bestaat dat dat gebruik zal leiden tot ernstige
verstoring van de openbare orde. Waardoor wordt een preventieve maatregel
die inbreuk maakt op de persoonlijke levenssfeer, gerechtvaardigd indien nog
geen sprake is van ernstige verstoring van de openbare orde, zo vragen de
leden van de CDA-fractie. Waarom hebben de indieners aan het tweede lid niet
de beperking toegevoegd die zij blijkens hun reactie op het advies van de
Raad van State hebben overwogen?Deze leden vragen ook of onder «beëindiging van het gebruik»
beëindiging van vruchtgebruik, gebruik of bewoning moet worden verstaan
en, zo ja of een dergelijke maatregel niet neerkomt op onteigening van deze
rechten.Zij vragen voorts of artikel 172a, derde lid, nodig is naast het in artikel
127, tweede lid, Gemeentewet bepaalde. Voorgesteld wordt om een nieuw artikel 172a toe te voegen aan de Gemeentewet.
Door het toevoegen van dit artikel krijgt elke burgemeester in Nederland de
bevoegdheid om over te gaan tot het gesloten verklaren van woningen, etc.
ter bestrijding van (drugs)overlast. Zowel de Raad van State als het NJCM
merken op dat artikel 172a, eerste lid, geen limitatieve opsomming geeft van
de maatregelen die de burgemeester kan treffen. Hierdoor valt te betwijfelen
of dit artikel voldoet aan de eisen die neergelegd zijn in artikel 8 EVRM.
Zijn de indieners bereid om het wetsvoorstel op dit punt aan te scherpen,
zo vragen de leden van de VVD-fractie. Waarom is in het voorliggende voorstel
geen limitatieve opsomming van maatregelen opgenomen?Tevens wordt in het eerste lid van artikel 172a geen koppeling gelegd
met een activiteit of handelwijze (zoals drugshandel) die als overlast wordt
aangemerkt en die leidt tot ingrijpen van de burgemeester. Het gevolg van
de algemene c.q. brede redactie van het eerste lid is dat de tekst van de
wet in formele zin geen duidelijkheid biedt over wat nu precies als overlast
kan worden aangemerkt. De leden van de VVD-fractie vragen op welke wijze nu
aan burgers wordt duidelijk gemaakt hoe zij zich dienen te gedragen om sluiting
te voorkomen. Treedt hiermee geen strijdigheid op met artikel 8 EVRM? Ook
de ruime formulering van het tweede lid roept vragen op. Het tweede lid voldoet
volgens de Raad van State en het NJCM niet aan de eisen van het EVRM. Zijn
de indieners bereid om het wetsvoorstel op beide punten aan te scherpen? De
leden van de VVD-fractie merken op dat in het initiatiefvoorstel van wet niets
is opgenomen over de duur van de ontzegging van de toegang, de sluiting of
beëindiging van het gebruik van gebouwen. Waarom is dit en verdient het
geen overweging om een daartoe strekkende bepaling op te nemen in het wetsvoorstel?De hier aan het woord zijnde leden merken verder op dat het initiatiefvoorstel
de burgemeester uitsluitend bevoegdheden geeft om op te treden tegen overlast
in gebouwen. Het voorstel strekt zich niet uit tot overlast rond gebouwen,
zoals op het bij het gebouw behorende erf. Zijn de indieners bereid om het
toepassingsbereik van het wetsvoorstel te vergroten, zodat overlast ook rond
gebouwen kan worden bestreden?De indieners stellen dat behalve drugsoverlast ook overlast in en rond
woningen en gebouwen kan ontstaan door bijvoorbeeld prostitutie (en met name
prostituanten-gedrag) en handel in gestolen goederen. Hoewel de indieners
geen ongelijk hebben met hun stelling, is het naar het oordeel van de leden
van de D66-fractie zeer de vraag of in de praktijk gebleken is van zodanige
urgente overlast, niet zijnde drugsoverlast, die bovendien een zodanige ernstige
verstoring van de openbare orde oplevert, dat een gemeentelijke bevoegdheid
tot het nemen van maatregelen, waaronder sluiting, gerechtvaardigd is. Met
andere woorden, is er overtuigend positief bewijs dat een dergelijke verderstrekkende
regeling rechtvaardigt? De leden van de fractie van D66 verwijzen hierbij
naar de eisen die artikel 8 EVRM stelt. Ook als wel kan worden aangetoond
dat andere overlast dan voortvloeiend uit drugshandel urgent is en een ernstige
ordeverstoring kan opleveren, zou toch op zijn minst een nadere definiëring
van die overlast moeten worden gegeven. Begrijpen de indieners bijvoorbeeld
geluidsoverlast hier ook onder?Een tweede vraag in dit verband is of de bevoegdheid van de burgemeester
in het voorgestelde artikel niet veel te ruim is omschreven. De maatregelen
worden immers niet nader geconcretiseerd, behalve dat zij ook kunnen inhouden
een bevel tot ontzegging van de toegang, de sluiting of de beëindiging
van het gebruik. Hoewel de indieners in hun reactie op het advies van de Raad
van State aangeven dat moet worden gedacht aan de mogelijkheid minder ingrijpende
maatregelen te nemen, blijft naar het oordeel van de leden van
de D66-fractie de wettekst te onbepaald om in overeenstemming te zijn met
het legaliteitsbeginsel.De indieners hebben er voorts voor gekozen om ook een preventieve bevoegdheid
op te nemen, namelijk het criterium «ernstige vrees». De leden
van de D66-fractie vragen of dit door de praktijk gerechtvaardigd wordt. Naar
hun oordeel moet bij de inperking van grondrechten sprake zijn van een uitdrukkelijk
aan te tonen noodzaak daartoe in een situatie die geen andere, minder vergaande
maatregelen meer kan velen. Zo moeten ook de zogenoemde noodbevoegdheden van
de burgemeester, waarin de «ernstige vrees» eveneens als criterium
is opgenomen, worden begrepen. Deze leden menen vooralsnog dat de indieners
onvoldoende aanemelijk maken dat een preventieve bevoegdheid proportioneel
is. Zij verzoeken de indieners hier nader op in te gaan.De leden van de D66-fractie willen verder graag van de indieners weten
aan welke termijn de bevelen die de burgemeester kan geven zijn gebonden.
De indieners hebben hierover niets vermeld. Een openbare orde-maatregel kan
echter, zo is ook de standaard-jurisprudentie, niet onbepaald of oneindig
van aard zijn. Tevens is het deze leden onduidelijk of de betrokken bevelen
kunnen worden herhaald. Achten de indieners het niet verstandig er in te voorzien
dat de burgemeester bij sluiting en/of ontzegging van toegang de duur van
dat besluit tevoren bepaalt? Deze leden vragen zich ook af of onder sluiting
ook dient te worden begrepen ontruiming van het betrokken pand. Zo ja, dan
rijst de vraag of de kosten voor de ontruiming, naar analogie van de gewone
bestuursdwang, voor rekening van de eigenaar of verhuurder komen. Kunnen de
indieners dit nader toelichten?In vergelijking met het regeringsvoorstel (TK 1995/96, 24 699) valt
op dat de indieners niet alle bepalingen terzake van het binnentreden in hun
wetsvoorstel hebben opgenomen. In het bijzonder rijst de vraag of zij wel
voorzien hebben in de feitelijke binnentredingsbevoegdheid.Een laatste vraag bij dit voorgestelde artikel betreft de plaats ervan
in de Gemeentewet. Is het, zo vragen de leden van de D66-fractie, niet juister
om deze overlastbepaling niet als bijkomende bepaling bij de gewone ordebevoegdheden
van artikel 172 te plaatsen maar als toevoeging op het artikel 174 dat het
toezicht op openbare samenkomsten en voor het publiek toegankelijke plaatsen
regelt (vgl. noot L.J.J. Rogier onder Afd. Bestuursrechtspraak RvSt., 28 augustus
1995, AB 1996, nr. 204)?De leden van de fractie Groep Nijpels delen zeer nadrukkelijk de opvatting
van de indieners dat zij de mogelijkheid tot het sluiten van woningen niet
willen beperken tot situaties waarbij sprake is van verstoring van de openbare
orde als gevolg van gebruik van en handel in drugs, althans van middelen als
bedoeld in artikel 2 of 3 van de Opiumwet.De leden van de deze fractie zijn van oordeel dat er ook sprake kan zijn
van andere ernstige vormen van overlast die de leefbaarheid aantasten. Zij
denken daarbij onder meer aan prostitutie, overlast door structureel alcoholmisbruik,
bedreigingen en straatterreur, althans aan vormen van overlast die qua effecten
op leefbaarheid en veiligheid vergelijkbaar zijn met drugsoverlast.De leden van de RPF-fractie constateren dat het voorstel beoogt om vooral
overlast als gevolg van handel en gebruik van drugs tegen te gaan. Tegelijkertijd
constateren deze leden dat de werkingssfeer van het voorstel is verruimd ten
opzichte van de vorig jaar uitgebrachte notitie, in die zin dat op basis van
dit voorstel ook tegen andere vormen van overlast kan worden opgetreden. Deze
leden vragen zich af aan welke andere vormen van overlast precies wordt gedacht.
Is de bestrijding van «andere vormen van overlast»
even urgent als die van de drugspanden? Hoe opportuun is de verruiming van
het voorstel? Is bijvoorbeeld bij de operatie-Victor in Rotterdam gebleken
dat het wenselijk is om niet alleen het sluiten van drugspanden wettelijk
mogelijk te maken?De problematiek van de drugspanden is beperkt tot een aantal grote steden,
maar die van «andere vormen van overlast» niet. In hoeverre is
er nu zicht op welke vormen van overlast nu wel reden zijn tot sluiting van
de betreffende woning en welke vormen niet? Met andere woorden, in hoeverre
is duidelijk op welke manier en in welke mate de in het voorliggende wetsvoorstel
genoemde mogelijkheden door burgemeesters kunnen worden aangegrepen?De leden van de RPF-fractie vragen verder waarom in het voorstel niet
is gekozen om de burgemeester alleen bevoegdheden ter zake te geven wanneer
de gemeenteraad dat wenst. Weliswaar is de burgemeester verantwoordelijk voor
de openbare orde, maar de bevoegdheid die hij nu krijgt is dusdanig vergaand
dat het wellicht wenselijk is om in dezen de gemeenteraad een bevoegdheid
toe te kennen. Want is een besluit om panden te sluiten niet meer democratisch
gelegitimeerd wanneer aan de gemeenteraad een verordenende bevoegdheid wordt
verleend?Het is de leden van de RPF-fractie nog onvoldoende duidelijk op welke
wijze het besluit wordt voorbereid en wordt uitgevoerd. Zij vragen de indieners
derhalve om de procedure nader toe te lichten. Wie bepaalt de mate van overlast
en de mate waarin de openbare orde wordt verstoord? Is duidelijk waar de grens
van (on)toelaatbaarheid ligt? Wie moet aannemelijk maken dat er gegronde vrees
bestaat dat ernstige overlast zal ontstaan, aan wie moet dat duidelijk worden
gemaakt en op welke manier moet dat aannemelijk worden gemaakt?En met wat voor oogmerk vindt het horen plaats van de eigenaar dan wel
de uit andere hoofde gerechtigde? Worden er nog anderen gehoord dan wel geraadpleegd?De leden van de SGP-fractie constateren dat de indieners van het wetsvoorstel
kiezen voor opneming van de volledige regeling in de Gemeentewet. Een andere
mogelijkheid, waarvoor met name het NJCM in zijn commentaar de voorkeur uitspreekt,
is het geven van een basis in de Gemeentewet, die nader uitgewerkt moet worden
bij gemeentelijke verordening (APV). Deze leden vragen een reactie van de
indieners op de argumenten ter zake van het NJCM, met name de mogelijkheid
om de APV toe te spitsen op de lokale situatie en de extra democratische legitimatie.De leden van de SGP-fractie constateren dat het wetsvoorstel beoogt dat
de burgemeester ook andere maatregelen dan sluiting kan nemen. Op welke maatregelen
wordt gedoeld? Is ook een verdergaande maatregel dan sluiting denkbaar (afgezien
van de aansluitende onteigeningsprocedure als bedoeld in het voorgestelde
artikel 39c)?Verder constateren deze leden dat het wetsvoorstel ook een basis verschaft
voor optreden tegen andere vormen van overlastgevend gedrag dan drugshandel.
Zij vragen op welke vormen wordt gedoeld en of hieronder bijvoorbeeld ook
overlast als gevolg van prostitutie kan worden verstaan. En is het begrip
overlastgevend gedrag dat een ernstige verstoring van de openbare orde tot
gevolg heeft zo ruim dat het in principe van toepassing is op alle vormen
van handel in illegale artikelen? En in hoeverre kan ook de handel in op zichzelf
legale artikelen een dergelijke vorm van overlast opleveren? In dit verband
vragen de leden van de SGP-fractie of ervan uit kan worden gegaan dat door
de ruime formulering van het wetsvoorstel ook overlastgevende handel in niet
in de Opiumwet genoemde middelen kan worden bestreden, zoals
de zogenoemde ecodrugs.Overigens vragen de leden van de SGP-fractie zich af of de bepaling niet
té ruim is, waardoor wellicht ook een inbreuk kan worden gemaak op
andere fundamentele rechten dan het recht op bescherming van de persoonlijke
levenssfeer en het recht op onschendbaarheid van de woning, bijvoorbeeld het
recht op vergadering en de vrijheid van belijden. Ook dat zijn immers fundamentele
rechten die in woningen kunnen worden uitgeoefend en waarbij enige overlast
niet op voorhand is uit te sluiten. Deze leden vernemen hierover graag de
reactie van de indieners.De indieners hanteren als criterium «overlastgevend gebruik»
dat «de openbare orde ernstig verstoort». De leden van de SGP-fractie
vragen of dit niet tot een te strikte uitleg kan leiden. In hoeverre is het
mogelijk dat handel in (soft)drugs als zodanig wordt aangemerkt als een (ernstige)
verstoring van de openbare orde, ook zonder dat sprake is van (onaanvaardbare)
overlast? Kan een gemeentebestuur ook kiezen voor een beleid waarbij handel
in (soft)drugs vanuit woningen sowieso wordt verboden en daadwerkelijk wordt
bestreden, zo nodig door sluiting?Ook meer in het algemeen kan de bewijslast voor het bestaan van overlast
een probleem zijn, zo menen de leden van de SGP-fractie. In hoeverre kan ervan
uit worden gegaan dat handel in (soft)drugs in het algemeen overlast tot gevolg
heeft, zoals bijvoorbeeld de Rechtbank van Middelburg deed (21 december 1994,
niet gepubliceerd)?De leden van de SGP-fractie constateren dat het wetsvoorstel ook de bevoegdheid
tot optreden geeft bij ernstige vrees voor verstoring van de openbare orde.
Op zich hebben zij begrip voor de wens om preventief optreden mogelijk te
maken. Zij vragen de indieners echter om dit onderdeel van het voorstel uitdrukkelijk
te toetsen aan de eisen van artikel 8 EVRM en artikel 10 Grondwet en de daarbij
behorende jurisprudentie. Deze leden vragen of de reden voor het verlenen
van een titel voor preventief optreden gelegen is in de vrees voor herhaling
door mensen die van een eerder gesloten pand verhuizen naar een ander pand.
Is het in zo'n situatie mogelijk en toereikend om bij de eerste tekenen van
overlastgevend gedrag van de spoedprocedure gebruik te maken, dus zonder de
door de Awb voorgeschreven zorgvuldigheidsvereisten als daar zijn de bekendmaking
van het besluit tot sluiting en het stellen van een termijn om het overlastgevende
gebruik te beëindigen?De leden van de SGP-fractie vragen of het geen aanbeveling verdient een
bepaling op te nemen over de duur van de sluiting of de werkingsduur van andere
maatregelen waartoe de burgemeester besluit. Verder vragen deze leden of het
geen aanbeveling verdient om de reikwijdte van de bevoegdheden te verbreden
tot het bij de woningen en andere ruimten behorende erf (tuinen en dergelijke).De leden van de SGP-fractie vragen de indieners te reageren op de suggestie
van de Raad van State om het voorgestelde artikel 172a toe te voegen aan artikel
172 Gemeentewet.Wat de leden van de GPV-fractie in het voorstel van wet aanspreekt is
dat de voorgestelde juridische instrumenten niet alleen bedoeld zijn voor
de bestrijding van drugsoverlast maar dat ook andere verstoringen van de openbare
orde vanuit woningen of gebouwen onder het bereik van het voorstel van wet
vallen. Deze leden achten het denkbaar dat daaraan onder omstandigheden behoefte
kan bestaan. Zij vragen de indieners of hun gebleken is dat bij gemeenten
behoefte bestaat aan breder toepassingsbereik van de door hen voorgestelde
juridische instrumenten dan alleen voor de bestrijding van overlast
ten gevolge van drugshandel en drugsgebruik.De leden van de GPV-fractie zijn van oordeel dat het brede bereik van
het eerste lid van artikel 172a wel een duidelijker omschrijving vergt van
de begrippen «overlast» en «openbare orde». Er kan
immers sprake zijn van een ernstige eenmalige verstoring van de openbare orde
die (waarschijnlijk) geen voldoende rechtvaardiging kan bieden een woning
of bedrijfsgebouw te laten sluiten. Met name het structurele karakter van
de verstoring van de openbare orde moet naar de mening van deze leden dan
ook beter in het wetsvoorstel tot uitdrukking komen alvorens de burgemeester
tot het nemen van maatregelen kan overgaan. Voorts vragen deze leden of artikel
172a zich ook uitstrekt tot overlastgevend gebruik van belendende erven.De leden van de GPV-fractie kunnen ermee instemmen dat de bevoegdheid
tot het nemen van maatregelen rechtstreeks wordt geattribueerd aan de burgemeester,
die ook overigens is belast met de handhaving van de openbare orde. Het toekennen
van een bevoegdheid aan de gemeenteraad tot het opstellen van een verordening
waarin de sluitingsbevoegdheid aan de burgemeester wordt toegekend achten
deze leden niet passend in het systeem van de Gemeentewet en ook onnodig omdat
de burgemeester, ook zonder een dergelijke verordening, over het gebruik van
de hem toegekende bevoegdheden verantwoording schuldig is aan de gemeenteraad.De leden van de GPV-fractie vragen de indieners waarom zij spreken van
het «nemen van maatregelen» in plaats van het «nemen van
een besluit»? Heeft dit verschil in terminologie betekenis voor de mogelijkheden
van belanghebbenden om tegen een hun onwelgevallige maatregel dan wel een
hun onwelgevallig besluit op te komen?De leden van de GPV-fractie vragen of in artikel 172a een nadere aanduiding
van de duur van de sluiting kan worden gemist. Is het in de huidige redactie
niet mogelijk een woning voor onbepaalde tijd te sluiten? Moet de termijn
van de duur van de sluiting niet worden opgenomen in een daartoe strekkend
besluit van de burgemeester?Het voorstel van de indieners om de burgemeester de bevoegdheid, genoemd
in het eerste lid, ook te doen toekomen indien ernstige vrees bestaat voor
overlastgevend gebruik van een woning stuit bij de leden van de GPV-fractie
op bezwaren. Hoe immers, zo vragen deze leden, moet die gegronde vrees worden
vastgesteld. Moet bijvoorbeeld sprake zijn van herhaalde uitzettingen uit
eerdere woningen vanwege het veroorzaken van overlast? In hoeverre is een
dreiging tot sluiting van een woning dan nog voor de bewoner voorzienbaar?
Onder welke omstandigheden kan worden aangenomen dat de dreigende aantasting
van de leefbaarheid en het woongenot van omwonenden zwaarder moet wegen dan
het waarborgen van het recht op privacy en bewoning?De leden van de GPV-fractie begrijpen dat de bevoegdheid tot het nemen
van een preventieve maatregel wordt voorgesteld om te voorkomen dat drugshandelaren
een reservoir van drugspanden aanleggen zodat zij na sluiting van een pand
hun activiteiten kunnen voortzetten in een ander pand. Deze leden vragen zich
echter af of een dergelijk verschijnsel wel met bestuursrechtelijke instrumenten
kan worden aangepakt. Zou niet veeleer de strafrechtelijke aanpak moeten prevaleren? Artikel IITegenover de verschillende vervolgmaatregelen die op basis van diverse
wetten aan de gemeente ter beschikking komen, staan de leden van de PvdA-fractie
in principe positief. Wel beseffen deze leden dat sommige van deze maatregelen
een verdere aantasting van het grondrecht van betrokkenen met zich meebrengen,
maar hiertegenover staan ook zware argumenten. Hebben de indieners overwogen
om deze maatregelen, waarbij het gaat om «openbare-orde problemen»,
niet te koppelen aan de Woningwet en de Huisvestingswet, gezien hun strekking
en doelstelling, maar aan de Gemeentewet bijvoorbeeld via algemene bepalingen
die nader kunnen worden uitgewerkt in een AMvB?De gemeente Den Haag hanteert de zeer effectieve maatregel van de «bezoekregeling».
Deze regeling houdt in dat huurders/bewoners in de woning met drugsoverlast
geen bezoek mogen ontvangen, tenzij het betreft gezinsleden, partner, familie
of personen wier dringende aanwezigheid in de woning vereist is. Kunnen de
leden van de PvdA-fractie ervan uitgaan dat deze bevoegdheid kan worden toegepast?Het tijdelijk overnemen van het beheer is een beperking van het eigendomsrecht.
De leden van de PvdA-fractie achten de noodzaak hiertoe aanwezig indien de
eigenaar/verhuurder niet wenst mee te werken aan «normaal» gebruik
na ontruiming of beëindiging van het gebruik. Voorgesteld wordt om tijdelijk gedurende maximaal twaalf maanden het beheer
van het pand met alle rechten en plichten van de eigenaar tegen betaling van
een redelijke vergoeding over te nemen. Wat gebeurt er ná de twaalf
maanden als de verwerving of onteigening nog niet afgerond is? Met name als
sprake is van nieuwe bewoners/huurders in het pand. Deze leden vragen of ook
in geval van een sociale verhuurder deze overname op zijn plaats is, zeker
nu de sociale verhuurder recent als zesde taakveld de leefbaarheid waar moet
maken. Willen de indieners de noodzaak hiertoe nader beargumenteren?In dit kader willen deze leden verder graag vernemen of zij het juist
zien dat het besluit tot tijdelijk beheer een beschikking is in de zin van
artikel 1:3 Awb.Als dat zo is, zou de zinsnede in artikel 39c «na het besluit»
niet beter vervangen kunnen worden door «na de bekendmaking van het
besluit», omdat volgens de Awb één dag na de bekendmaking
het besluit in werking treedt (artikel 3:40 Awb)?Ten aanzien van het bepalen van de «redelijke» vergoeding
vernemen deze leden graag op welke wijze de onafhankelijk deskundige in artikel
39b wordt aangewezen.Verder is het deze leden onduidelijk hoe de inschrijving van het besluit
inzake tijdelijk beheer in de openbare registers zich verhoudt tot de Awb-bepalingen
inzake bekendmaking van besluiten.In artikel 39f worden fiscale faciliteiten gegeven. Waarom is dit artikel
niet opgenomen in de Wet op belastingen van rechtsverkeer zoals de Raad van
State in zijn advies heeft voorgesteld?De leden van de CDA-fractie vragen hoe de voorgestelde zes artikelen in
de Woningwet zich verhouden tot het streven terughoudend te zijn met regelgeving.
Wat voegt de bevoegdheid van burgemeester en wethouders toe aan de mogelijkheid
om ook zonder wettelijke regeling met de eigenaar afspraken te maken over
het beheer van het gesloten pand en, bij weigerachtigheid van de eigenaar,
het bevel tot sluiting van het pand door bestuursdwang daadwerkelijk te handhaven?Wat verstaan de indieners onder het voeren van het beheer in het voorgestelde
artikel 39a Woningwet?De leden van de CDA-fractie vragen naar een nadere motivering van de in
artikel 39f voorgestelde fiscale faciliteit. Waarom is de beoogde vrijstelling
niet opgenomen in artikel 15, eerste lid, onder c, van de Wet op belastingen
van rechtsverkeer?Voorgesteld wordt aan hoofdstuk III van de Woningwet een nieuwe afdeling
toe te voegen. In artikel 39a wordt geregeld dat na sluiting en beëindiging
van gebruik het college van burgemeester en wethouders kunnen besluiten om
een woning, etc tijdelijk te beheren. De leden van de VVD-fractie vragen de
indieners te beargumenteren of deze bepaling in het wetsvoorstel verenigbaar
is met het doel van het wetsvoorstel, namelijk het snel en eenvoudig beëindigen
van overlast. Zijn de indieners het met de leden van de VVD-fractie eens dat
deze bepaling de bestrijding van overlast nodeloos ingewikkeld maakt?Zij vragen de indieners duidelijkheid te scheppen over de status van het
besluit als bedoeld in artikel 39a. Gaat het hier om een besluit in de zin
van artikel 1:3 Awb?Ten aanzien van de vaststelling van in de artikel 39a genoemde redelijke
vergoeding aan de eigenaar, hebben de leden van de VVD-fractie de volgende
vraag. Is er voor het in artikel 39b bedoelde raadplegen van een bijzondere
deskundige een bepaalde procedure voorgeschreven?In artikel 39c wordt bepaald dat wanneer er binnen twaalf maanden geen
besluit tot onteigening of tot vordering van het gebouw is genomen, het tijdelijke
beheer van het college eindigt. Het is de leden van de VVD-fractie ten eerste
niet duidelijk wanneer de termijn van twaalf maanden in werking treedt. Ten
tweede is niet duidelijk welke procedure gevolgd dient te worden na beëindiging
van het tijdelijk beheer. Deze leden verzoeken de indieners het wetsvoorstel
op deze punten te verduidelijken.In het advies van de Raad van State worden drie kanttekeningen geplaatst
bij artikel 39f. In het verlengde hiervan vragen de leden van de VVD-fractie
de indieners het verband tussen de fiscale faciliteit met betrekking tot de
verbetering van de woning, etc. en de overlastbestrijding aan te geven en
nader te motiveren. Tevens vragen zij de indieners te beargumenteren waarom
het voorstel van de Raad van State niet is opgevolgd om de fiscale faciliteit
niet in de Woningwet maar in de Wet op belastingen van rechtsverkeer op te
nemen. Aangezien de indieners niet hebben gereageerd op twee van de drie kanttekeningen
van de Raad van State, vragen de leden van de VVD-fractie hen dit alsnog te
doen. Kunnen zij aangeven of artikel 39f leidt tot ongelijke behandeling omdat
gemeenten worden bevoordeeld boven particulieren die ook tot woningverbetering
overgaan? Kunnen de indieners een inschatting geven wat de budgettaire gevolgen
van dit wetsvoorstel zullen zijn?De kritiek van de leden van de D66-fractie richt zich in de eerste plaats
op de toevoeging van een oneigenlijk motief in de doelstellingen van de Woningwet.
Het betreffende hoofdstuk van de Woningwet ziet toch primair op de kwaliteit
van de woningen en is niet bedoeld om overlast voor de omgeving als gevolg
van het hetgeen zich afspeelt in die woningen te reguleren of tegen te gaan.Naar het oordeel van deze leden heeft de op zichzelf lofwaardige poging
van de indieners om het beheer over gesloten woningen en gebouwen nader te
regelen tot gevolg dat er een buitengewoon ondoorzichtige situatie ontstaat.
Niet alleen is onduidelijk wat precies onder beheer moet worden verstaan,
ook is volstrekt onzeker of de eigenaar nog enige rechten toekomen.Ook vragen deze leden aan de indieners of het niet te ver gaat om in beginsel
alle woningen voor beheer door de gemeente in aanmerking te brengen. Wat vinden
de indieners van de stelling van de woningcorporaties (zie onder
meer de brief van de Nationale Woningraad aan de vaste commissie voor Volkshuisvesting
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer d.d. 15 maart 1996), dat in ieder geval
woningen van toegelaten instellingen van deze gemeentelijke beheersmogelijkheid
zouden moeten worden uitgesloten, omdat woningcorporaties heel wel in staat
zijn zelf dit beheer te voeren? De leden van de D66-fractie zien overigens
niet de noodzaak van de regeling van artikel 39f, inhoudende de vrijstelling
van overdrachtsbelasting. Zij menen in dit verband te weten dat gemeenten
reeds van overdrachtsbelasting zijn vrijgesteld.Ook bij dit artikel vragen de leden van de RPF-fractie om meer inzicht
in de te volgen procedure. Op welke manier wordt overname van het beheer voorbereid
en bekend gemaakt? En hoe vindt raadpleging een bijzondere deskundige plaats
en wie kunnen als deskundige optreden?De leden van de SGP-fractie zijn nog niet helemaal overtuigd van de noodzaak
van de aanvullende bepalingen als voorgesteld in artikel II van het wetsvoorstel.
Zij vragen een nadere motivering daarvoor. Is het reguliere instrumentarium
niet voldoende voor noodzakelijke opvolgende maatregelen door het gemeentebestuur?
En kunnen de noodzakelijke beheersmaatregelen niet worden overgelaten aan
de verhuurders, zeker als dat reguliere woningcorporaties zijn?Deze leden vragen overigens in hoeverre een verhuurder in zijn belangen
kan worden geschaad, bijvoorbeeld door derving van huurinkomsten.De leden van de SGP-fractie vragen of de laatste zinsnede van het voorgestelde
artikel 39a Woningwet («tenzij de kosten redelijkerwijs niet te zijnen
laste behoren te komen») niet overbodig is. De toetsing van dit «redelijkerwijs»
vindt immers toch wel plaats in een eventuele civiele procedure?De leden van de SGP-fractie vragen wat wordt bedoeld met een «woonketen»
in het voorgestelde artikel 39b Woningwet. Wordt hiermee niet «woonkeet»
bedoeld?De leden van de GPV-fractie zijn weinig gelukkig met de bepalingen die
de indieners in de Woningwet willen opnemen. Allereerst omdat bepalingen inzake
overlastgevend gebruik van woningen naar hun aard sterk verschillen van de
bepalingen die betrekking hebben op de bouwkundige kwaliteit van woningen.
Ten tweede vanwege de voorgestelde beheerregeling die er op neer komt dat
aan burgemeester en wethouders de bevoegdheid wordt verleend het beheer voor
een periode van maximaal twaalf maanden aan zich te trekken. Deze leden vragen
of «normalisering» van de onderlinge verhoudingen en de voorkoming
van hernieuwd overlastgevend gebruik niet op een andere manier kan worden
bewerkstelligd. Het is deze leden ondermeer niet duidelijk waarom woningbouwcorporaties
niet worden betrokken in het beheer van een buiten gebruik gestelde woning.
Deze leden suggereren de bevoegdheid tot het in beheer nemen in ieder geval
te beperken tot bij particulieren in bezit zijnde woningen.Het overnemen van het beheer na sluiting betekent een beperking van het
eigendomsrecht, hetgeen alleen kan worden toegestaan indien dit in het algemeen
belang is. Het komt de leden van de GPV-fractie voor dat de bevoegdheid tot
het overnemen van het beheer krachtens artikel 39a automatisch voortvloeit
uit het besluit tot sluiting. Betekent dit niet dat burgemeester en wethouders
tot een dergelijke inbreuk op het eigendomsrecht kunnen overgaan, zonder dat
voldoende aannemelijk is gemaakt dat geen andere, minder inbreuk
makende, middelen voor handen zijn en dat de gehele beheerovername dringend
noodzakelijk is?De leden van de GPV-fractie vragen een nadere onderbouwing van artikel
39f waarin een vrijstelling van overdrachtsbelasting wordt voorgesteld indien
wordt overgegaan tot minnelijke verwerving. Het wetsvoorstel ziet immers op
de terugdringing van overlast, terwijl dit artikellid ziet op het onderhoud
en de verbetering van woningen. Deze leden zijn voorts van mening dat deze
bepaling niet zou moeten worden opgenomen in de Woningwet maar, zoals door
de Raad van State is gesuggereerd, in de Wet op belastingen van rechtsverkeer. Artikel IIIDe leden van de PvdA-fractie vragen waarom in de aan artikel 40, eerste
lid, toe te voegen zinnen wordt verwezen naar de huisvestingsvergunning als
bedoeld in artikel 7 en niet naar de huisvestingsvergunning in artikel 5 van
de Huisvestingswet. In dit laatste artikel wordt namelijk aan gemeenten de
bevoegdheid toegekend om woonruimte aan te wijzen waarvoor een huisvestingsvergunning
is vereist.De leden van de CDA-fractie vragen of de voorgestelde toevoeging aan artikel
40, eerste lid, van de Huisvestingswet nog zin heeft nu in het gewijzigd voorstel
de vordering mede noodzakelijk moet zijn voor een evenwichtige en rechtvaardige
verdeling van woonruimte, hetgeen artikel 40 al mogelijk maakt.Voorgesteld wordt om aan artikel 40, eerste lid, twee volzinnen toe te
voegen. Hierdoor kan de vorderingsbevoegdheid ingevolge de Huisvestingswet
als juridische instrument ingezet worden voor de bestrijding van overlast.
De strekking en de reikwijdte van de Huisvestingswet wordt door de toevoeging
van beide volzinnen echter ingrijpend veranderd. Bovendien is het niet duidelijk
waarom de vorderingsbevoegdheid voor dit doel nodig is naast de andere voorgestelde
bevoegheidsuitbreidingen. De leden van de VVD-fractie krijgen hierop gaarne
een reactie van de indieners.Ook hier hebben de leden van de D66-fractie moeite met het introduceren
van oneigenlijke motieven in wetgeving die voor geheel andere doeleinden is
geschreven. De introductie van het woordje «mede» in de tekst
van het gewijzigde artikel 40 Huisvestingswet neemt dit bezwaar nauwelijks
weg.De kritiek van de Raad van State op het van rechtswege vervallen van de
huisvestingsvergunning als gevolg van de in het artikel bedoelde vordering,
wordt door deze leden gedeeld. De reactie van de indieners dat eerst na sluiting
en ontruiming tot vordering kan worden overgegaan, waardoor er niet langer
sprake is van gebruik van de woning, zou naar het oordeel van deze leden tenminste
met zoveel woorden in de wet moeten zijn vastgelegd. Overwegen de indieners
nog een dergelijke bepaling?Hoewel wellicht geen sprake is van conflicterende doelstellingen staan
de leden van de GPV-fractie huiverig tegenover het introduceren van een nieuwe
doelstelling in de Huisvestingswet. Het is deze leden ook niet duidelijk waarom
de vorderingsbevoegdheid, zoals die wordt voorgesteld in de toevoeging aan
artikel 40, eerste lid Huisvestingswet, noodzakelijk is naast andere juridische
middelen die burgemeester en wethouders ten dienste staan ter bestrijding
van overlastgevende bewoning. Artikel IVDe leden van de CDA-fractie wijzen onteigening van (voormalige) drugspanden
niet af, maar vragen wel nader te motiveren dat onteigening met het oog op
het voorkomen dan wel beperken van overlastgevend gebruik dat de openbare
orde ernstig verstoort, redelijkerwijze gelet op de eisen van subsidiariteit
en proportionaliteit in het algemeen belang is. Op welke wijze is gewaarborgd
dat eerst minder vergaande instrumenten worden ingezet?Voorts menen de leden van de CDA-fractie dat de voorgestelde toevoeging
het begrip «ontruiming van oppervlakten» iedere zin ontneemt,
omdat woningen en andere gebouwen gewoonlijk niet als oppervlakten worden
aangeduid. Waarom is in plaats van de toevoeging aan het 4° onderdeel
geen nieuw 6° onderdeel van artikel 77, eerste lid, Onteigeningswet voorgesteld?Afgezien van mogelijke strijdigheid van dit wijzigingsvoorstel met artikel
14 Grondwet en artikel 1, Eerste Protocol, EVRM roept dit voorstel bij de
leden van de VVD-fractie een aantal vragen op. Ligt dit wijzigingsvoorstel
in lijn met het doel van dit wetsvoorstel, namelijk het snel en eenvoudig
beëindigen van (acute) overlast? Ten tweede is niet duidelijk waarom
de onteigeningsbevoegdheid voor dit doel nodig is naast de andere voorgestelde
bevoegdheidsuitbreidingen. De leden van de VVD-fractie vragen de indieners
te beargumenteren waarom deze wijziging van de Onteigeningswet, die de wettelijke
regeling ter bestrijding van overlast nodeloos ingewikkeld maakt, noodzakelijk
is.Vraagtekens zetten de leden van de D66-fractie ook bij de door het wetsvoorstel
geschapen mogelijkheid van onteigening met het oog op het voorkomen dan wel
beperken van overlastgevende bewoning. Allereerst stemmen deze leden in met
de kritiek van de Raad van State dat deze onteigeningsgrond niet past bij
de doestelling van de Onteigeningswet (belang van de ruimtelijke ordening
en de volkshuisvesting). Belangrijker echter achten zij het eveneens door
de Raad van State genoemde bezwaar dat onteigening ter beëindiging van
overlastgevende bewoning moeizaam te vatten is onder het algemeen belang.
De indieners hebben nog niet hun bedoeling om onteigening slechts mogelijk
te maken als «ultimum remedium» tot uitdrukking gebracht in het
wetsvoorstel. Maar ook als dat wel komt vast te staan in de tekst van het
wetsvoorstel, blijven deze leden van oordeel dat onteigening een voor het
tegengaan van overlast disproportioneel middel is, dat gelet op het definitieve
karakter van de onteigening eerder een sanctie is dan een op de situatie toegesneden
bestuurlijke maatregel. Naar hun oordeel gaat dit niet alleen te ver, maar
bestaat er ook geen dwingende reden toe, omdat verwacht mag worden dat (nog
afgezien van beheer) sluiting voor langere tijd van drugspanden het overlastprobleem
adequaat zal bestrijden en er toe zal bijdragen dat eigenaren en huurders
hun nering niet langer of op andere, minder overlastgevende wijze zullen uitoefenen.
Deze nering als zodanig zal echter met behulp van de strafwetgeving moeten
worden aangepakt en niet met instrumenten van ruimtelijke ordening.Nu de indieners uitdrukkelijk ook het «voorkomen van overlastgevend
gebruik» als criterium hebben opgenomen, introduceren zij tevens een
mogelijk preventieve onteigening. Het NJCM acht dit in strijd met het Eerste
Protocol van het EVRM. Kunnen de indieners hierop reageren?Artikel 77, onder 4°, van de Onteigeningswet bevat de preventieve
onteigeningsbevoegdheid. De leden van de RPF-fractie constateren dat het NJCM
zich afvraagt of deze bevoegdheid in overeenstemming is met artikel 1, Eerste
Protocol, EVRM. Ook deze leden vragen de indieners om een reactie
en vragen daarnaast of zij jurisprudentie kennen die ruimte geeft voor deze
bevoegdheid.Ook de leden van de SGP-fractie vragen zich af of de in artikel 77 Onteigeningswet
voorgestelde preventieve onteigeningsbevoegdheid in overeenstemming is met
de eis dat sprake moet zijn van een geschonden algemeen belang (artikel 1,
Eerste Protocol, EVRM). Zal bij preventieve onteigening een rechterlijke toetsing
tussen algemeen belang en individueel woonrecht niet (vrijwel) altijd uitvallen
ten gunste van het laatste?Gelet op het karakter van de Onteigeningswet, de lange duur van de onteigeningsprocedures
en de overige juridische middelen die kunnen worden aangewend om verstoring
van de openbare orde ten gevolge van overlastgevende bewoning tegen te gaan,
gaat een mogelijkheid tot onteigening van een woning leden van de GPV-fractie
te ver. Dit geldt te meer nu die onteigeningsmogelijkheid ook wordt gecreëerd
wanneer enkel de ernstige vrees bestaat dat overlastgevend gebruik van een
woning zal leiden tot verstoring van de openbare orde.Deze leden vragen de indieners waarop hun verwachting is gebaseerd dat
de onteigeningsbevoegdheid als ultimum remedium niet kan worden gemist. Artikel VDe leden van de PvdA-fractie vragen of het opnemen in artikel 7A: 1596a
Burgerlijk Wetboek, van een fictief anti-overlastbeding wel nodig is. De Hoge
Raad heeft immers al in 1992 bepaald dat zelfs wanneer in de huurovereenkomst
geen anti-overlastclausule is opgenomen de rechter kan concluderen dat er
sprake is van wanprestatie van de huurder en dus op grond van de redelijkheid
en billijkheid kan besluiten tot ontbinding van de huurovereenkomst en tot
ontruiming van de woning (HR 26 oktober 1992, NJ 1993, nr. 167). Kunnen de
indieners aangeven welke voordelen het opnemen van deze regeling biedt? Het
is toch zo dat het instellen van het onderzoek naar vermeende overlast ook
nodig blijft bij het opnemen van deze wettelijke regeling?Overigens zijn deze leden van mening dat het opnemen van deze regeling
de duidelijkheid wel ten goede kan komen.Waarom komt de omschrijving van de verplichting in het eerste lid van
artikel 7A: 1596a BW niet overeen met de beschrijving ten aanzien van het
bewijs in het tweede lid, zo vragen de leden van de PvdA-fractie.De leden van de CDA-fractie vragen hoe het eerste lid en de tweede volzin
van het tweede lid van artikel 7A: 1596a BW zich tot elkaar verhouden. Is
ontbinding van de huurovereenkomst mogelijk indien derden ernstig nadeel lijden
door de overlast, ook indien de overlast de openbare orde niet ernstig verstoort?De leden van de VVD-fractie vragen de indieners te reageren op de stelling
dat de bewijslastbepaling in het tweede lid van artikel 7A: 1596a BW nog steeds
niet is afgestemd op de in het eerste lid omschreven verplichting van de huurder.De doelstelling van dit voorgestelde artikel, de introductie van een zogenoemd
fictief overlastbeding, komt de leden van de D66-fractie sympatiek voor. Zij
zijn met de indieners van mening dat ernstige overlast een voortzetting van
de huur in de weg zou moeten kunnen staan en dat dit niet afhankelijk mag
zijn van de individuele huurovereenkomsten. Het is echter de vraag of de jurisprudentie
niet al mogelijk heeft gemaakt dat overlast, ook zonder terzake
opgenomen beding, als wanprestatie kan worden aangemerkt en dus grond kan
vormen voor de ontbinding van de huurovereenkomst (zie HR 16-10-1992, NJ 1993,
167). Wat is de reden dat de indieners niettemin kiezen voor een wettelijke
regeling?De leden van de SGP-fractie pleiten voor de volgende redactionele aanpassingen
met betrekking tot het voorgestelde artikel 7A: 1596a BW. Het eerste lid zou
kunnen luiden: «De verplichting het gehuurde als een goed huurder te
gebruiken omvat mede de verplichting het gehuurde op zodanige wijze te gebruiken
dat geen overlast ontstaat die de openbare orde ernstig verstoort».
De bewijslastbepaling in het tweede lid is nog niet afgestemd op de in het
eerste lid omschreven verplichting van de huurder (advies Raad van State en
reactie indieners, blz. 11, 6c). Tenslotte kan het derde lid als volgt tekstueel
worden verbeterd: «Bij toewijzing van de vordering tot beëindiging
van de huurovereenkomst wordt tevens het tijdstip van de ontruiming vastgesteld.
Het vonnis levert een voor tenuitvoerlegging vatbare titel op».Het opnemen van artikel 7A: 1596a BW in het initiatief-wetsvoorstel is
naar de mening van de leden van de GPV-fractie onnodig en onzuiver. Onnodig,
omdat het veroorzaken van overlast, waardoor de verhuurder schade ondervindt,
een wanprestatie jegens de verhuurder oplevert en volgens de Hoge Raad het
veroorzaken van overlast voor omwonenden een opzeggingsgrond wegens slecht
huurdersgedrag oplevert. Onzuiver, omdat met dit artikel in feite een publieke
taak, te weten handhaving van de openbare orde, wordt ingebracht in de verhouding
huurder–verhuurder. Deze leden vragen wat gelet op de thans bestaande
juridische middelen en de op dit punt geldende jurisprudentie de toegevoegde
waarde van artikel 7A: 1596a BW is. De voorzitter van de commissie,De CloeDe griffier voor dit verslag,Van Hezik XNoot1Samenstelling: Leden: Van Erp (VVD), V. A. M. van der Burg (CDA), Te
Veldhuis (VVD), Van der Heijden (CDA), De Cloe (PvdA), voorzitter, Janmaat
(CD), Van den Berg (SGP), Scheltema-de Nie (D66), ondervoorzitter, Apostolou
(PvdA), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Zijlstra (PvdA), Van der Hoeven (CDA), Remkes
(VVD), Gabor (CDA), Koekkoek (CDA), Nijpels-Hezemans (GN), Oedayraj Singh
Varma (GroenLinks), Hoekema (D66), Essers (VVD), Dittrich (D66), Dijksman
(PvdA), De Graaf (D66), Cornielje (VVD), Rouvoet (RPF), Rehwinkel (PvdA).
 Plv. leden: Korthals (VVD), Dankers (CDA), Van Hoof (VVD),
Bijleveld-Schouten (CDA), Liemburg (PvdA), Poppe (SP), Schutte (GPV), Jeekel
(D66), Van Heemst (PvdA), Noorman-den Uyl (PvdA), Vreeman (PvdA), Verhagen
(CDA), Van der Stoel (VVD), Mateman (CDA), Mulder-Van Dam (CDA), Van Wingerden
(AOV), Rabbae (GroenLinks), Van Boxtel (D66), H. G. J. Kamp (VVD), Assen (CDA),
M. M. van der Burg (PvdA), Bakker (D66), Klein Molekamp (VVD), Leerkes (U55+),
Van Oven (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24549-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl