Wijziging Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (voorwaardelijke en observatiemachtiging); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27289, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

25-09-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

27289 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 19 juni 2000, no.
W13.00.0174/III, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27289Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 289Wijziging van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen
(voorwaardelijke machtigingen)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 19 juni
2000 en het nader rapport d.d. 8 september 2000, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,
mede namens de minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is
cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 3 mei 2000, no.00.002881, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, mede
namens de Minister van Justitie, bij de Raad van State ter overweging aanhangig
gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting, houdende wijziging
van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (voorwaardelijke
machtiging).InleidingDe Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen
(Bopz) regelt de procedures voor onvrijwillige opneming en de rechtspositie
van betrokkene. Om voor gedwongen opneming in aanmerking te komen moet betrokkene
lijden aan een geestesstoornis, welke stoornis gevaar veroorzaakt dat niet
door tussenkomst van personen of instellingen buiten een psychiatrisch ziekenhuis
kan worden afgewend. De term «gevaar» betekent in de Bopz: gevaar
voor betrokkene zelf, voor anderen of voor de algemene veiligheid van personen
of goederen. De betrokkene moet voorts duidelijk hebben gemaakt dat hij niet
bereid is zich te laten opnemen. Als er geen andere mogelijkheid tot behandelen
openstaat, kan de officier van justitie ambtshalve of op verzoek van de echtgenoot,
bepaalde familieleden1 of de voogd, curator of
mentor, een voorlopige machtiging van de rechter vorderen tot gedwongen opname.In de praktijk is gebleken, aldus de toelichting, dat
deze ingrijpende maatregel niet altijd nodig is, ook al wordt in beginsel
voldaan aan de criteria voor gedwongen opneming. Sommige psychische stoornissen
zijn namelijk behandelbaar buiten de inrichting met medicijnen en therapie
waardoor het gevaar, dat aanleiding gaf tot het gedwongen opnemen van de persoon,
wordt weggenomen.2 Het gevaar is daarmee echter
niet blijvend geweken; wanneer de medicatie niet op tijd wordt ingenomen,
kan het weer terugkeren. Desondanks is het voor deze patiënten mogelijk
een leven buiten een inrichting te leiden, aldus de toelichting; een optie
die te verkiezen is boven dwangopname omdat daarmee de persoonlijke vrijheid
niet zodanig wordt beperkt.Het wetsvoorstel creëert voor deze gevallen een
nieuw instrument, de voorwaardelijke machtiging. Deze rechtsfiguur houdt in
dat de machtiging voor gedwongen opneming wordt verleend, maar dat geen opname
plaatsvindt als betrokkene voldoet aan bepaalde, door de rechter gestelde, voorwaarden. Voldoet hij daaraan niet, of blijft het gevaar desondanks
bestaan, dan zal de betrokkene alsnog opgenomen moeten worden.De Raad van State betwijfelt of met het voorstel het
beoogde effect kan worden bereikt en maakt in dat verband een aantal opmerkingen
met betrekking tot de ervaring met de praktijk, regeling van de behandeling,
het toezicht erop en enkele meer technische opmerkingen. Hij is van oordeel
dat in verband daarmee aanpassing van het voorstel wenselijk is.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 3 mei 2000,
kenmerk 00.002881, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
bovenvermeld voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 19 juni 2000, No.W13.00.0174/III, bied ik U hierbij,
mede namens mijn ambtsgenoot van Justitie, aan.De Raad van State heeft een aantal opmerkingen gemaakt, dat heeft geleid
tot aanpassing van de tekst van het wetsvoorstel en de memorie van toelichting
waarop ik hierna in ga.1. Effect van de voorwaardelijke machtigingBij de criteria voor het verlenen van een voorwaardelijke machtiging is
aangesloten bij de voorwaarden die gelden voor het verkrijgen van een voorlopige
machtiging. Immers, als de betrokkene niet voldoet aan de voorwaarden moet
hij tegen zijn zin kunnen worden opgenomen.De vraag rijst welk effect het wetsvoorstel zal hebben op de praktijk
van de machtigingen. De lat voor het verlenen van een voorlopige machtiging
wordt thans door de rechter- gezien het ingrijpende karakter niet ten onrechte –
hoog gelegd. Nu een mogelijkheid wordt gecreëerd om gedwongen opname
niet te effectueren, maar het in beginsel wel gaat om gevallen van gelijke
zwaarte, is het enerzijds niet ondenkbaar dat sneller aangenomen zal worden
dat er sprake is van «gevaar»; de op te leggen maatregel is immers
(onder voorwaarden) minder ingrijpend. Anderzijds zou minder snel kunnen worden
aangenomen dat een bepaald persoon gedwongen moet worden opgenomen. In beide
gevallen – die zich overigens tegelijkertijd kunnen voordoen –
heeft de maatregel een effect op de praktijk dat niet beoogd is.De Raad adviseert in de toelichting in te gaan op het te verwachten effect
van de voorgestelde maatregel.Teneinde de betekenis van het wetsvoorstel te kunnen bepalen, is het ook
nodig een beeld te hebben van het aantal gevallen dat voor een voorwaardelijke
machtiging in aanmerking kan komen, in verhouding tot het totaal aantal machtigingen
dat wordt verleend.Het college beveelt aan de toelichting op dit punt aan te vullen.1. Effect van de voorwaardelijke machtigingDe vrees van de Raad dat een effect van de introductie van de voorwaardelijke
machtiging zou kunnen zijn dat sneller aangenomen wordt dat sprake is van
gevaar, deel ik niet. Evenmin ben ik er voor beducht dat opneming achterwege
zal blijven, hoewel dit nodig is. Ik ben, het advies van de Raad volgend,
in de toelichting ingegaan op deze mogelijke effecten.De toelichting is tevens aangevuld met een passage waarin wordt aangegeven
dat er onvoldoende gegevens voorhanden zijn om een duidelijk beeld te schetsen
van het aantal gevallen dat voor een voorwaardelijke machtiging in aanmerking
komt.2. De praktijkIn de jurisprudentie wordt thans voorzien in de behoefte aan een voorwaardelijke
maatregel door de zogenoemde «paraplumachtiging». Deze houdt in
dat een voorlopige machtiging wordt verleend maar dat de patiënt (vrijwel)
onmiddellijk weer wordt ontslagen onder bepaalde voorwaarden. Hij zal niet
(weer) gedwongen worden opgenomen zolang hij voldoet aan de voorwaarden gesteld
in de paraplumachtiging.In de toelichting wordt nauwelijks aandacht besteed aan de ervaring die
is opgedaan met deze machtiging. Gelet op de verwantschap tussen de paraplumachtiging
en de voorwaardelijke machtiging, beveelt de Raad aan de bevindingen in de
toelichting weer te geven in zoverre deze van invloed zijn geweest op het
wetsvoorstel. 2. De praktijkDe toelichting is op het punt van de ervaringen met de paraplumachtigingen
enigszins aangepast.3. De behandeling en het toezichtHet is de bedoeling dat, wanneer een patiënt in aanmerking komt voor
een voorwaardelijke machtiging, dit door de officier van justitie wordt gevorderd
van de rechter. De rechter kan ook ambtshalve tot voorwaardelijke machtiging
besluiten, of daartoe besluiten in weerwil van een verzoek tot voorlopige
machtiging van de officier van justitie. Een voorwaardelijke machtiging wordt
slechts verleend als een behandelingsplan wordt overgelegd. Daarin staan de
therapeutische middelen die zullen worden toegepast teneinde buiten de inrichting
het gevaar af te wenden. Er kunnen ook voorwaarden worden opgenomen ten aanzien
van de patiënt zijn gedrag in het behandelingsplan, zoals een straatverbod.
Vanzelfsprekend verleent de rechter alleen een voorwaardelijke machtiging
indien de patiënt heeft verklaard tot naleving van de voorwaarden bereid
te zijn. Het gaat immers om een maatregel die niet onder dwang wordt opgelegd,
maar die beoogt drang uit te oefenen.1a. De toelichting legt ten aanzien van de behandeling sterk de nadruk
op medicatie. Toch is medicatie vaak niet het enige middel dat betrokkenen
nodig hebben. Het merendeel van hen zal niet zonder therapie aan de voorwaarden
van de machtiging kunnen voldoen. Wanneer mensen met een geestelijke stoornis
buiten de instellingen van de geestelijke gezondheidszorg zullen worden behandeld,
zal de zorg die hen normaal gesproken binnen de instelling omringt in zekere
mate ook aanwezig moeten zijn daarbuiten. Hierbij kan gedacht worden aan bijvoorbeeld
een dagbehandeling. De Raad adviseert de toelichting op dit punt aan te vullen.b. Om te zorgen dat betrokkene zijn medicatie inneemt of therapie volgt
en om te controleren dat hij geen gevaar vormt, zal er toezicht op hem moeten
worden gehouden. Het is niet mogelijk hem vierentwintig uur per dag te controleren;
dit is ook niet wat met het wetsvoorstel wordt beoogd. De perioden zonder
controle kunnen lang zijn. Dit vormt een risico voor betrokkene, de omgeving
en de behandeling. Bij manisch-depressieve patiënten bijvoorbeeld, kan
65% van de gevallen behandeld worden met medicijnen, maar de negatieve bijwerkingen
hebben invloed op de trouw waarmee patiënten hun medicijnen innemen.
Bij deze laatste groep speelt de stoornis zelf ook een belemmerende rol: het
is mogelijk dat een manisch-depressief iemand zich zo gezond gaat voelen,
dat hij geen reden meer ziet om de medicijnen te blijven slikken.2Het toezicht op betrokkene speelt daarom een essentiële rol. Het
wetsvoorstel kent hierbij een sleutelrol toe aan de behandelaar.3 Deze wordt gedefinieerd als degene die verantwoordelijk is voor de
behandeling. De toelichting op dit artikel stelt dat de behandelaar een natuurlijke
persoon of een psychiatrische instelling kan zijn. In elk geval moet duidelijk
zijn wie verantwoordelijk is voor de behandeling en de mogelijk ingrijpende
beslissingen die moeten worden genomen, aldus de toelichting.4Met alle aan hem toebedeelde taken in het kader van de behandeling en
de naleving van de voorwaarden lijkt het alsof de behandelaar voor een belangrijk
deel van de tijd bij de patiënt zal zijn. In elk geval komt een grote
mate van verantwoordelijkheid voor het succes van de behandeling bij de behandelaar
te liggen die daarop toe moet zien.5Dat de behandelaar
zoveel tijd met de patiënt zal doorbrengen is echter onwaarschijnlijk,
gelet op de capaciteit van de gezondheidszorg in Nederland. Niettemin acht
de Raad het wenselijk dat de centrale rol van de behandelaar in het wetsvoorstel
wordt gewaarborgd door te verplichten dat een minimaal aantal contactmomenten
tussen hem en de betrokkene in het behandelplan wordt opgenomen. Hij adviseert
hierin te voorzien.c. Ondanks de rol die wordt toegekend aan de behandelaar, zal een belangrijk
deel van de verantwoordelijkheid voor de begeleiding en opvang van betrokkenen
liggen bij zijn omgeving. Deze kan bestaan uit familieleden, vrienden of buren,
maar het is niet uitgesloten dat ook anderen in de omgeving, mogelijk ongewild,
betrokken raken bij de behandeling. Voor deze taak zijn deze mensen echter
veelal niet de aangewezen persoon en wanneer er gevaar dreigt
zouden zij daar geen nadeel van mogen ondervinden. Enkele belangenorganisaties
hebben in hun adviezen ook uitdrukkelijk op deze kant van de problematiek
gewezen.1 In de toelichting zou hierop moeten
worden ingegaan. Daarnaast geeft het college in overweging het wetsvoorstel
aan te vullen met een bepaling dat het behandelingsplan uitdrukkelijke afspraken
moet bevatten tussen behandelaar en omgeving over de verdeling van verantwoordelijkheden
indien de omgeving bereid is daaraan mede te werken.3. De behandeling en het toezichta. In de toelichting wordt in paragraaf 2 van hoofdstuk I reeds ingegaan
op de plaats van andere behandelingsmethoden naast medicatie. De teneur daarvan
is dat vrijwel altijd sprake zal zijn van medicatie, omdat medicatie nagenoeg
altijd de basis is voor het zodanig wegnemen van gevaar dat verblijf buiten
de inrichting verantwoord is. Daarnaast zullen andere therapeutische middelen
moeten worden ingezet. Aan de al genoemde mogelijkheden is dagbehandeling
toegevoegd.b. De Raad gaat uitgebreid in op het toezicht dat op de patiënt nodig
is. Met de Raad ben ik van oordeel dat het toezicht op de patiënt van
grote betekenis is. Er moet immers voor worden gewaakt dat er buiten de inrichting
een gevaarssituatie zal ontstaan. Permanent toezicht is, de Raad merkt dit
terecht op, buiten een inrichting niet te realiseren. Voor een patiënt
die vierentwintig uur per etmaal onder toezicht moet staan, wat overigens
zelden het geval zal zijn, is de voorwaardelijke machtiging dan ook geen optie.
De voorwaardelijke machtiging zal alleen mogen worden verleend als het gevaar
buiten de inrichting door het stellen van voorwaarden kan worden afgewend.
Kan dat niet, dan voldoet de patiënt niet aan de criteria voor een voorwaardelijke
machtiging, maar aan die voor een voorlopige machtiging, welke dan ook zal
moeten worden verleend. Zo zullen patiënten met onvoldoende medicijnentrouw
slechts voor een voorwaardelijke machtiging in aanmerking komen als de behandeling
(waaronder toezicht op het innemen van medicijnen) die kan worden geboden
intensief genoeg is om het innemen van medicijnen te kunnen controleren. Dit
hoeft overigens niet mee te brengen dat de behandelaar een belangrijk deel
van de tijd bij de patiënt zou moeten doorbrengen. Regelmatige contacten
waarvan de frequentie en de duur afhangen van de situatie van de patiënt,
zullen voldoende moeten zijn, wil de voorwaardelijke machtiging voor een patiënt
een bruikbaar instrument zijn. Het voorstel van de Raad om in de wet de verplichting
op te nemen een minimaal aantal contacten in het behandelplan voor te schrijven,
is niet overgenomen. Het benodigde aantal contacten zal van geval tot geval
verschillen. In het behandelingsplan, dat er op is gericht de patiënt
zonder gevaar buiten de inrichting te doen verblijven, zullen altijd de daarvoor
minimaal benodigde contacten met de behandelaar bevatten en wel afgestemd
op de situatie van betrokkene. Teneinde het toezichthoudende aspect van het
behandelingsplan in de tekst van de wet tot uitdrukking te brengen is artikel
14a, vijfde lid, aangepast. De opmerking van de Raad over het vereiste toezicht
heeft er bovendien toe geleid dat thans in de toelichting op artikel I, onderdeel
C, wordt gesteld dat de behandelaar altijd een natuurlijke persoon zal moeten
zijn, omdat alleen bij aanwijzing van een natuurlijke persoon volstrekt duidelijk
is wie verantwoordelijk is voor de behandeling. De passage waarin wordt ingegaan
op het kader waarin de behandelaar werkzaam zal kunnen zijn, is in verband
hiermee en in verband met de opmerkingen van de Raad over de mogelijkheden
tot opneming, aangepast.c. Anders dan de Raad zie ik voor de familie, vrienden en andere personen
uit de omgeving van de patiënt geen formele rol bij de effectuering van
een voorwaardelijke machtiging. De verantwoordelijkheid voor de uitvoering
van het behandelingsplan en voor het verbinden van consequenties aan het gebrek
aan medewerking van de patiënt of aan het onvoldoende afwenden van het
gevaar, horen mijns inziens bij de professional, de behandelaar. Het leggen
van een (mede)verantwoordelijkheid bij familieleden en dergelijke zou mijns
inziens een onaanvaardbare last voor hen meebrengen. Voor de familie, vrienden
en andere personen uit de omgeving van de patiënt zie ik overigens wel
een signalerende rol. Waarnemingen uit de directe omgeving van de patiënt
kunnen een belangrijke rol spelen bij de oordeelsvorming van de behandelaar
omtrent het al dan niet verantwoord zijn van het verblijf buiten de inrichting.
Aan de rol van de omgeving van de patiënt is thans in de toelichting
aandacht besteed. 4. OpnemingIndien niet wordt voldaan aan de voorwaarden of het gevaar niet wijkt,
moet in beginsel worden overgegaan tot opneming. In artikel 14a, vijfde lid,
staat dat in het behandelingsplan, zo mogelijk mededeling wordt gedaan van
het psychiatrische ziekenhuis dat bereid is de betrokkene op te nemen als
deze de voorwaarden niet naleeft of het gevaar niet langer buiten een psychiatrisch
ziekenhuis kan worden afgewend door naleving van de voorwaarden. De kans bestaat
dat het enige tijd duurt voordat er een plaats in een instelling is gevonden,
wanneer dit nodig is. In die tijd kan voor de omgeving en de patiënt
een gevaarlijke situatie ontstaan. Het college beveelt aan in ieder geval
in de toelichting in te gaan op de vraag in hoeverre binnen de bestaande reservecapaciteit
rekening wordt gehouden met opname van de patiënt. Voorts ware ook in
te gaan op de vraag, of in het wetsvoorstel een specifieke voorziening dient
te worden opgenomen die opname waarborgt, dan wel een voorziening die vergelijkbaar
is met artikel 24 Bopz.4. OpnemingDe Raad constateert terecht dat de patiënt in beginsel opgenomen
moet worden als hij niet aan de voorwaarden voldoet. In dat opzicht verschilt
hij niet van een patiënt ten aanzien van wie een voorlopige machtiging
is verleend. In verband hiermee is de «opnameplicht « van artikel
10, tweede lid, van de Wet Bopz in artikel 14d, vijfde lid, van overeenkomstige
toepassing verklaard voor de voorwaardelijke machtiging.5. De Wet geneeskundige behandelingsovereenkomstIn de toelichting op artikel 14b wordt in het kader van de vereisten die
aan het patiëntendossier moeten worden gesteld, verwezen naar Boek 7,
titel 7, afdeling 5, van het Burgerlijk Wetboek. In deze afdeling is de Wet
geneeskundige behandelingsovereenkomst (WGBO) opgenomen. Deze is niet op alle
gevallen van de Bopz van toepassing. De Bopz is namelijk een lex specialis
ten opzichte van de WGBO, waarbij de WGBO geldt voor die onderwerpen waarvoor
de Bopz geen voorziening kent.Het is denkbaar dat met een patiënt waarvoor een voorwaardelijke
machtiging is verleend, een behandelingsovereenkomst wordt gesloten. Hij kan
immers handelingsbekwaam zijn. In het wetsvoorstel wordt deze mogelijkheid
niet weerlegd, omdat in de toelichting op artikel 14b, expliciet wordt verwezen
naar de toepasselijkheid van de WGBO.Om elke twijfel over de toepasselijkheid van de WGBO op het wetsvoorstel
uit te sluiten is het aan te raden dit expliciet in de toelichting te vermelden.5. De Wet op de geneeskundige behandelingsovereenkomstDe Raad merkt terecht op dat de Wet Bopz op een aantal punten een lex
specialis is ten opzichte van de WGBO. Daar waar in de Wet Bopz geen specifieke
regeling geldt is de WGBO van toepassing, waarbij de vraag of de patiënt
al dan niet handelingsonbekwaam is niet terzake doet. Juist in verband met
de toepasselijkheid van de WGBO is in artikel 14b van het wetsvoorstel een
van de WGBO afwijkende regeling voor het patiëntendossier voorgesteld,
waardoor niet de regels van de WGBO op dit punt, maar die van de Wet Bopz
van toepassing zullen zijn. Ik heb deze visie naar aanleiding van het advies
van de Raad nadrukkelijk in de toelichting verwoord.6. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.6. Aan de redactionele opmerkingen van de Raad is aandacht geschonken.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink Ik moge U hierbij, mede namens mijn ambtsgenoot van Justitie, verzoeken
het gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie van toelichting aan
de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers Bijlage bij het advies van de Raad van State van 19 juni 2000, no.
W13.00.0174/III, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– Mede gelet op aanwijzing 78, tweede lid, van de Aanwijzingen voor
de regelgeving zouden bepalingen waarin veelvuldig naar andere bepalingen
in de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (Bopz) worden
verwezen, waarin eveneens weer verwijzingen staan, moeten worden herschreven.– De definitie van de term «behandelaar» uit artikel
14a, vijfde lid, opnemen in artikel 1 Bopz.– In de toelichting de termen dwang en drang omschrijven en overeenkomstig
consequent gebruiken.– De toelichting op artikel I, onderdeel A, herzien.XNoot1Dit zijn, volgens artikel 4, eerste lid, aanhef en onder b, de ouders
dan wel een van hen, voorzover zij niet van het gezag zijn ontheven of ontzet,
en elke meerderjarige bloedverwant in de rechte lijn, niet zijnde een ouder,
en in de zijlijn tot en met de tweede graad.XNoot2Hierbij wordt gedacht aan onder meer bepaalde gevallen van schizofrenie
en manische depressie.XNoot1Volgens de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg (RVZ) in zijn rapport
Beter (z)onder dwang, Advies aan de Minister van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport, Zoetermeer, augustus 1997, bladzijde 13, is er sprake van drang
als iemand op enigerlei wijze in zijn keuze wordt beïnvloed met het doel
hem een bepaalde door de uitoefenaar van de drang gewenst geachte, keuze te
laten maken. Het doel ervan is ongewenst gedrag onaantrekkelijk te maken.
Van dwang is sprake als iemand tegen zijn wil tot enig doen of nalaten wordt
genoodzaakt. Er is in dat geval geen sprake van een keuzemogelijkheid.XNoot2Idem, bladzijden 30–31.XNoot3Artikel 14a.XNoot4Toelichting op artikel 14a.XNoot5In dezelfde zin: de adviezen van de Schizofrenie Stichting Nederland,
de Stichting Patiëntenvertrouwenspersoon Geestelijke Gezondheidszorg
en de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie.XNoot1Zoals bijvoorbeeld de adviezen van de Stichting Labyrint in perspectief,
de Federatie Verpleegkunde in de G.G.Z. i.o. en Stichting Pandora. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27289-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl