Invoeringswet Arbeidsvoorzieningswet 1996; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24554, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

19-03-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24554 nr. 5

13-03-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN 1. Inleiding2. Overgangsrecht3. Vergunningsstelsels arbeidsbemiddeling en ter beschikking
stellen van arbeidskrachten4. Samenwerking en inkoopconstructie5. Rapport interderpartementale werkgroep financiële
vernieuwing arbeidsvoorziening6. OverigII. ARTIKELSGEWIJZE BEHANDELING Artikel 2Artikel 16Artikel 20Artikel 22 Onderdeel D Artikel 72 WerkloosheidswetArtikel 27Artikel 28Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24554Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 554Invoering van de Arbeidsvoorzieningswet 1996 (Invoeringswet Arbeidsvoorzieningswet
1996)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 13 maart 1996 I. ALGEMEEN 1. InleidingDoor verschillende fracties zijn opmerkingen gemaakt met betrekking tot
de volgtijdelijke behandeling van het onderhavige wetsvoorstel en het wetsvoorstel
Arbeidsvoorzieningswet 1996. De samenhang tussen beide wetsvoorstellen is
evident. Wat de regering betreft is een gecombineerde behandeling van beide
wetsvoorstellen in het vervolg van praktische waarde. Uiteraard ligt de beslissing
daartoe bij de Kamer.De leden van de fractie van D66 vragen of invoering van de Arbeidsvoorzieningswet
voor 1 januari 1997 nog reëel mogelijk wordt geacht. Naar het oordeel
van de regering is dat mogelijk en gewenst; uiteraard is dit mede afhankelijk
van het verloop van de parlementaire behandeling.De opmerking van de leden van de GPV-fractie over het uitbesteden van
bemiddelingsactiviteiten komt uitgebreid aan de orde in paragraaf vier. 2. OvergangsrechtDe leden van de fractie van het CDA menen dat het samenstel van mogelijkheden
en bevoegdheden, die ten tijde van de actuele inwerkingtreding in alle wenselijkheden
moet voorzien, onnodige chaos en onzekerheid met zich brengt. Ook de leden
van de VVD-fractie wijzen op het risico van een buitengewoon complexe overgangsperiode
en vragen om een uitgebreide reactie.De vrees voor chaos en onzekerheid met betrekking tot de inwerkingtreding
van de nieuwe Arbeidsvoorzieningswet is naar het oordeel van de regering ongegrond:
juist ter voorkoming van onwerkbare situaties is in dit wetsvoorstel voorzien
in een ruim scala aan mogelijkheden ten behoeve van een goede invoering van
de nieuwe wet. Niet te ontkennen valt dat sprake zal zijn van een complexe
overgangssituatie, maar juist met het oog daarop worden de verschillende bevoegdheden
voorgesteld. Ook bij de inwerkingtreding van de wet met ingang van een kalenderjaar is sprake van overgang van een oud naar een nieuw regiem. Met het oog
daarop zal geregeld moeten worden dat, nadat het nieuwe recht van kracht is
geworden, de afwikkeling van verstreken jaren nog volgens oud recht zal kunnen
plaatsvinden. Dit is inherent aan iedere overgang van oud naar nieuw. Anders
dan deze leden lijken te menen heeft de Raad van State in zijn advies (punt
4) ook niet in algemene zin in verband met de overgangssituatie geadviseerd
de datum van inwerkingtreding op 1 januari te bepalen; de opmerking van de
Raad betrof in het bijzonder de begrotings-systematiek, en daaraan lag –
de overigens onjuiste – veronderstelling ten grondslag dat bij inwerkingtreding
van de wet in de loop van een kalenderjaar in dat jaar met verschillende begrotingen
en begrotingssystematieken zou moeten worden gewerkt. Uit het voorafgaande
blijkt – dit in antwoord op een opmerking van de leden van de D66-fractie –
dat van wijziging van begroting en begrotingssystematiek in de loop van een
kalenderjaar geen sprake hoeft te zijn; wel kan met het oog op de voorbereiding
van een nieuw begrotingsjaar, respectievelijk de afwikkeling van oude jaren,
van inwerkingtreding van bepalingen anders dan met ingang van een nieuw kalenderjaar
sprake zijn.Overigens is het uiteraard van het grootste belang dat de desbetreffende
voorzieningen tijdig en zorgvuldig worden voorbereid. Gelet op het grote belang
ook voor de Arbeidsvoorzieningsorganisatie bij een goede invoering van de
nieuwe wet en derhalve ook bij de te treffen overgangsvoorzieningen, zal daarover
goed overleg met Arbeidsvoorziening worden gevoerd.Gelet op het voorgaande kan naar het oordeel van de regering niet gesproken
worden van onaanvaardbare onzekerheid of onduidelijkheid met betrekking tot
de bevoegdheden die ten behoeve van een goede invoering van de nieuwe Arbeidsvoorzieningswet
worden voorgesteld. In dat verband zij er ook nog eens op gewezen dat de wetgever
de desbetreffende bevoegdheden uitdrukkelijk heeft geclausuleerd («met
het oog op een goede invoering»; «voor zover dat in verband met
de datum van inwerkingtreding ... noodzakelijk is»).Met betrekking tot de opmerkingen van de leden van de fractie van D66
betreffende centralisatie van bevoegdheden naar CBA en minister, gepaard met
gedetailleerde regelgeving, zij verwezen naar de hoofdstukken 4 en 5 van de
nota naar aanleiding van het verslag Arbeidsvoorzieningswet 1996. Deze leden
vroegen voorts naar de ratio van de bepaling (artikel 16, eerste lid) om bestaande
deelnemingen een jaar na inwerkingtreding van de wet onder het goedkeuringsvereiste
van artikel 10, tweede lid, van de Arbeidsvoorzieningswet 1996 te brengen;
tevens verzochten deze leden om een overzicht van de bestaande deelnemingen.
Een overzicht als door deze leden verzocht is op dit moment in voorbereiding.
Op basis van een eerste, nog niet uitputtende inventarisatie blijkt dat oprichtingen/deelnemingen
in elk geval voorkomen ten behoeve van uitvoering van beleid, ten behoeve
van huisvesting (stichting beheert een pand en Arbvo huurt een deel) en in
het kader van de verzelfstandiging van de Centra Vakopleiding. De bestuurlijke
betrokkenheid bij Start is inmiddels beëindigd. Bij oprichting/deelname
om beleidsmatige redenen gaat het bijvoorbeeld om het Landelijk Dienstverlenend
Centrum in Leeuwarden (ten behoeve van ondersteuning van Adviesbureaus voor
beroep en opleiding), dat is opgericht door CBA en OCW. Een ander voorbeeld
is de oprichting van een stichting door RBA Flevoland, die als formele werkgever
optreedt voor werknemers in het kader van een experiment met activering van
uitkeringsgelden. Zodra een volledig overzicht beschikbaar is, zal u dat worden
toegezonden. Zoals in de nota naar aanleiding van het verslag over de Arbeidsvoorzieningswet
1996 wordt uiteengezet, is inzicht gewenst zowel in nieuwe als in bestaande
deelnemingen, teneinde te kunnen beoordelen of een gekozen constructie geen
bezwaren oproept uit een oogpunt van organisatorische en financiële helderheid
en eventuele risico's op die terreinen, alsmede mogelijk gevaar van belangenconflicten,
een en ander met name in verband met de inzet van publieke middelen en de
ministeriële verantwoordelijkheid daarvoor. Deze beoordeling is gewenst,
ongeacht of het gaat om samenwerkingsvormen als hier bedoeld waarmee uitvoering
wordt gegeven aan de verplichting tot samenwerking tussen Arbeidsvoorziening,
bedrijfsverenigingen en gemeenten, dan wel om (mede)oprichtingen of deelnemingen
tezamen met anderen. Het wetsvoorstel is ook op dit punt in overeenstemming
met de concept-aanwijzingen inzake zelfstandige bestuursorganen.Beoordeling van de genoemde aspecten kan niet op afdoende wijze plaatsvinden
in het kader van de jaarlijkse beleids- en begrotingscyclus, zoals deze leden
suggereren; daarvoor kan immers per geval bestudering van statuten, oprichtingsaktes,
e.d. nodig zijn en genoemde jaarstukken zullen zodanig specifieke informatie
niet bevatten.De ratio van de termijn van één jaar voor bestaande deelnemingen
tenslotte is gelegen in de wenselijkheid enige tijdruimte beschikbaar te stellen
voor eventuele noodzakelijke aanpassingen van statuten e.d., alsmede om –
in voorkomend geval – een bestaande deelneming ordentelijk te kunnen
beëindigen en afwikkelen.De leden van de GPV-fractie vinden het opvallend dat in het wetsvoorstel
niet wordt geregeld dat bedrijfsverenigingen nieuwe en bestaande samenwerkingsvormen
met derden met terugwerkende kracht ter toestemming moeten voorleggen aan
de minister. Deze leden vrezen dat daardoor de mogelijkheid bestaat dat de
bedrijfsverenigingen nadat met Arbeidsvoorziening afspraken zijn gemaakt over
de aanwending van de zogenoemde Veegwetbudgetten, eigen bemiddelingsorganisaties
in het leven roepen. Op basis van de Osv zijn de bedrijfsverenigingen verplicht
al hun werkzaamheden uit te besteden aan een erkende uitvoeringsinstelling.
De bedrijfsverenigingen kunnen derhalve geen eigen bemiddelingsorganisaties
in het leven roepen. In het onderhavige wetsvoorstel (artikel 72, derde lid
WW) wordt de bedrijfsvereniging verplicht om bemiddelingsactiviteiten ten
behoeve van moeilijk plaatsbare werkloze werknemers in te kopen bij Arbeidsvoorziening
of derden, niet zijnde de erkende uitvoeringsinstellingen. Ook uitvoeringsinstellingen
mogen dus niet zelf bemiddelen. Het is daarom niet mogelijk dat er binnen
de publieke uitvoering van de werknemersverzekeringen bemiddelingsorganisaties
worden opgebouwd. Het Ctsv (niet het Tica) houdt toezicht op de uitvoering
van de werknemersverzekeringen en zal worden verzocht in diens toezichtsbeleid
nadrukkelijk de uitvoering van de inkoopbepalingen te controleren.De leden van de GPV-fractie constateren terecht dat niet is voorzien in
overgangsrecht voor de (eerste) benoeming van de twee door de gezamenlijke
RBA's voor te dragen leden van het CBA; dit is toegelicht op pag. 3 van de
memorie van toelichting. De vragen die deze leden vervolgens in dit verband
stellen hebben evenwel geen betrekking op de overgangssituatie doch gelden
in het algemeen. Immers, het uitblijven van overeenstemming tussen de RBA's
over een voordracht zou zich ook los van de invoering van de nieuwe wet kunnen
voordoen. Er is bewust afgezien van het treffen van een voorziening in de
wet voor deze situatie: het is niet aannemelijk dat gezamenlijke voordrachten
niet tot stand zullen komen, laat staan dat zulks regelmatig het geval zal
zijn. Daar komt bij dat niet direct duidelijk is hoe een wettelijke oplossing
van dit probleem eruit zou moeten zien; in elk geval zou daartoe met het stellen
van een termijn – zoals deze leden suggereren – niet
kunnen worden volstaan. Dat laat immers ongeregeld wat bij overschrijding
van die termijn zou moeten gebeuren; daarvoor zou weer meer en ingewikkelder
regelgeving nodig zijn. 3. Vergunningsstelsels arbeidsbemiddeling en ter beschikking
stellen van arbeidskrachtenVerschillende fracties hebben erop gewezen dat door de voorgestelde artikelen
19 en 20 het vergunningenstelsel voor het ter beschikking stellen van arbeidskrachten
in stand blijft tot een nader te bepalen tijdstip, hetgeen een onzekerheid
teweeg brengt, welke door deze fracties ongewenst wordt geacht.De vraag naar het al dan niet continueren van bedoeld vergunningensysteem
is inderdaad reeds geruime tijd in discussie. In november 1993 heeft het toenmalige
kabinet hierover advies gevraagd aan de SER. Het advies van de SER was op
dit punt verdeeld. Zoals in de Nota Flexibiliteit en Zekerheid (Kamerstukken
1995–1996, 24 543 nr. 1) is vermeld heeft het kabinet hierover
nog geen definitief standpunt ingenomen, doch wordt het advies van de Stichting
van de Arbeid afgewacht. De Stichting heeft bericht haar advies waarschijnlijk
op 4 april 1996 te zullen uitbrengen. Naar verwachting zal het kabinet spoedig
daarna tot een definitief besluit kunnen komen. Het onderbrengen van dit vergunningstelsel
in de Invoeringswet Arbeidsvoorzieningswet 1996 is dan ook niet meer dan een
tijdelijke oplossing, welke noodzakelijk is omdat het vergunningenstelsel
nu is vastgelegd in de Arbeidsvoorzieningswet welker intrekking thans aan
de orde is.In dit verband wordt ook de vraag gesteld of deze Invoeringswet niet voor
«andere» doelen wordt gebruikt. Voor zover deze fracties daarmee
zouden willen aangeven dat naar hun mening de handhaving van de vergunningstelsels
c.a. geen invoerings- of overgangsrecht betreft en uit dien hoofde niet in
dit wetsvoorstel thuishoort, zij – onder verwijzing naar paragraaf 3
van de memorie van toelichting – nog eens opgemerkt dat het naar de
bedoeling van het kabinet zal gaan om een tijdelijke handhaving die reeds
om die reden goed past in een invoeringswet.De fracties van CDA en VVD hebben er terecht op gewezen dat door het bepaalde
in artikel 21 op degenen die arbeidskrachten ter beschikking stellen een nieuwe
verplichting wordt gelegd; namelijk de plicht om het van de opdrachtgever
ontvangen document inzake de verlangde beroepskwalificaties en de kenmerken
van de arbeidsplaats door te geleiden aan de arbeidskracht. De opdrachtgever/inlener
is op grond van artikel 4, vijfde lid van de Arbeidsomstandighedenwet verplicht
dit document aan het uitzendbureau te verstrekken. Beide verplichtingen betreffen
een verplichte implementatie van de Richtlijn van de Raad van de EG ter bevordering
van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van de werknemers
met arbeidsbetrekkingen voor bepaalde tijd of uitzendarbeid-betrekkkingen.
Het belang van een goede voorlichting van de uitzendkracht over de aard en
de risico's van zijn arbeidsplaats staat buiten kijf. Deze bepaling zou hoe
dan ook, zowel bij handhaving van de bestaande wet als bij invoering van de
nieuwe wet, ingevoerd moeten worden. Deze verplichting staat voorts ook los
van de (tijdelijke) handhaving van het vergunningsstelsel; ook zonder de gelding
van zo'n stelsel dient – op grond van de EG-richtlijn – deze verplichting
te worden ingevoerd. 4. Samenwerking en inkoopconstructieDe leden van de PvdA-fractie merken op dat de samenwerking en de inkoop
zowel op basis van landelijke als regionale afspraken van de grond moet komen.
Het gaat daarbij om het prestatiebudget van Arbeidsvoorziening en afspraken
met sociale diensten en bedrijfsverenigingen. Zij wijzen erop dat de bedrijfsverenigingen
landelijk georganiseerd zijn en dat de gemeentelijke sociale diensten autonoom
zijn en stellen de vraag of er met alle gemeentelijke sociale diensten afspraken
gemaakt moeten worden en hoe dit in de praktijk moet gaan lopen. Hoe verhouden
zich de regionale verantwoordelijkheid en de centrale aansturing?In antwoord hierop het volgende. Het CBA verdeelt het prestatiebudget
over de regio's. De RBA's maken – met inachtneming van daartoe door
het CBA te verstrekken algemene voorschriften en prioriteiten – een
beleidsplan en regionale begroting. Dit beleidsplan dient een omschrijving
te bevatten van de wijze waarop met de bedrijfsverenigingen en met burgemeester
en wethouders van de gemeenten wordt samengewerkt (artikelen 52 en 54 Arbeidsvoorzieningswet
1996). In aanvulling op dit algemene kader kunnen het CBA en de bedrijfsverenigingen
op landelijk niveau (kader-)afspraken maken over de inzet van een deel van
het prestatiebudget voor moeilijk plaatsbare WW-gerechtigden. De feitelijke
uitvoering zal altijd op regionaal niveau plaatsvinden.Met betrekking tot de gemeenten geldt nog het volgende. De Algemene bijstandswet
bevat – evenals de Arbeidsvoorzieningswet – een samenwerkingsverplichting
tussen gemeente en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie. Tevens hebben de gemeenten
op grond van de Algemene bijstandwet de verplichting om in gemeentelijke uitstroomplannen
het gemeentelijk activerings- en uitstroombeleid op een gestructureerde wijze
vorm te geven, waarbij er een afstemming met het beleidsplan van het RBA zal
moeten plaatsvinden. Het gaat hierbij om het tot stand brengen van een op
de locale maat toegesneden aanpak, waarbij rekening wordt gehouden met de
eigen gemeentelijke problematiek en de kenmerken van het eigen bestand. In
beginsel zullen dus tussen het RBA en alle in de betreffende regio aanwezige
gemeenten afspraken moeten worden gemaakt over het activerings- en uitstroombeleid
en zal vastgesteld moeten worden welke diensten van het RBA gewenst zijn en
in welke mate. Dit sluit natuurlijk niet uit dat terwille van de efficiëntie
gemeenten hun overleg met het RBA coördineren c.q. komen tot een gezamenlijk
overleg. In dat kader mag verwacht worden dat de gemeentelijke vertegenwoordigers
in het RBA-bestuur een initiërende rol spelen.De leden van de PvdA-fractie vroegen op basis waarvan door het Tica de
verdeling van het budget over de regio's plaats vindt.Het Tica verdeelt de inkoopbudgetten over de bedrijfsverenigingen en niet
over de regio's. Het Tica heeft onlangs bijvoorbeeld voor het Veegwetbudget
voor het kalenderjaar 1996 een regeling vastgesteld.Ten behoeve van de verdeling
over de bedrijfsverenigingen van het totale budget voor het kalenderjaar 1996
hanteert het Tica een objectieve verdeelsleutel. Elke bedrijfsvereniging krijgt
een deel van het totale budget voor 1996 dat overeenkomt met het relatieve
aandeel per bedrijfsvereniging in het totale bestand beëindigde WW-gevallen
met een uitkeringsduur langer dan een half jaar in de laatste twee kwartalen
van het kalenderjaar 1994 en de eerste twee kwartalen van het kalenderjaar
1995.Het Tica heeft mede na overleg met de bedrijfsverenigingen, uitvoeringsinstellingen
en Arbeidsvoorziening besloten om verder zo weinig mogelijk regels te stellen,
zodat contractpartijen in de gelegenheid worden gesteld om op regionale en
sectorale niveaus verschillende invullingen te geven. De bedrijfsverenigingen
zijn derhalve verantwoordelijk voor een eventuele verdeling over
regio's. Denkbaar is dat zij op landelijk niveau afspraken maken met het CBA.Het nieuwe artikel 72 Werkloosheidswet alsmede de Veegwet schrijven voor
dat het geld besteed moet worden aan de moeilijk plaatsbare WW-gerechtigden.
Op basis van de gezamenlijke indicatie van de bedrijfsvereniging (uitvoeringsinstellingen)
en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie wordt bepaald wie moeilijk plaatsbaar
is.De leden van de PvdA-fractie wijzen er op dat inkoop ingevolge artikel
72 WW wordt beperkt tot moeilijk plaatsbaren. Deze leden kunnen zich voorstellen
dat in een situatie die bij Fokker mogelijk zal ontstaan een bedrijfsvereniging
extra inspanningen verricht om mensen elders aan de slag te krijgen. Is dit
uitgesloten, zo vragen zij.De regering vat de vraag zo op dat bedoeld wordt of een bedrijfsvereniging
in geval van een massa-ontslag diensten kan inkopen. Immers bedrijfsvereniging
en diens uitvoeringsinstelling bemiddelen niet zelf en kunnen dus geen (extra)
inspanningen verrichten om mensen elders aan de slag te krijgen (uiteraard
kunnen zij wel extra inspanningen verrichten om de vele uitkeringsaanvragen
soepel en snel te verwerken). Bedrijfsverenigingen kunnen op basis van het
hun beschikbare budget arbeidstoeleidingstrajecten inkopen. De meeste ontslagen
werknemers zullen echter geen traject nodig hebben om weer aan de slag te
komen. Zij hebben voldoende aan de basisdienstverlening van het arbeidsbureau.
De bijzondere bemiddelingsinspanning van Arbeidsvoorziening en de inkoop van
arbeidstoeleiding door de bedrijfsvereniging is nadrukkelijk voorbehouden
aan moeilijk plaatsbare ontslagen werknemers.De leden van de PvdA-fractie vragen naar de achtergrond van de in artikel
72, zevende lid, WW opgenomen bevoegdheid tot regelgeving naast het goedkeuringsrecht
van het zesde lid van dat artikel. Bij het goedkeuringsrecht op grond van
het zesde lid gaat het, behalve om de doelmatigheidstoets van de regelgeving
als omschreven op pag. 19 van de MvT (in relatie tot het volume- en arbeidsmarktbeleid
van de overheid), om het voorkomen van discrepanties of tegenstrijdigheden
met de regelgeving op grond van het vijfde lid van artikel 63 Osv; daarvan
zou immers sprake kunnen zijn nu twee verschillende regelgevers (Tica, resp.
Kroon/minister) bevoegd zijn met betrekking tot samenhangende onderwerpen.
Bovendien is het goedkeuringsrecht naar zijn aard verschillend van de bevoegdheid
tot regelgeving. Goedkeuring biedt slechts de mogelijkheid de door het Tica
opgestelde regels al dan niet van kracht te laten worden; de bevoegdheid tot
regelgeving maakt het mogelijk inhoudelijk ten aanzien van de hier aan de
orde zijnde materie regels te stellen. Daarbij dient niet alleen aan regeling
van beleidsmatige wenselijkheden te worden gedacht, maar ook – daarop
ziet de verwijzing in meer bedoeld zevende lid van art.72 WW naar het eerste
en het derde lid van art.93a Osv – aan financiële en beheersmatige
onderwerpen (omvang van het budget; verantwoording).De leden van de CDA-fractie pleiten voor een evaluatie van de Veegwetbudgetten,
alvorens verder te gaan met het inkoopmodel. Zij vragen wat de criteria en
toetsingsmomenten zijn inzake de geleidelijke ontwikkeling van de inkoopfunctie.Zoals ook aangegeven in de memorie van toelichting zal mede op basis van
een evaluatieprogramma de verdere ontwikkeling van het inkoopmodel worden
vormgegeven. De eerstkomende jaren moet naar het oordeel van de regering een
bescheiden begin worden gemaakt met de inkoop, op basis van de zgn. Veegwetbudgetten.
Een belangrijk criterium dat een rol speelt bij de verdere ontwikkeling van
het inkoopmodel is een goede afstemming met de ontwikkeling van de procesgerichte
samenwerking, zoals die thans door de Regiegroep Samenwerking Werk en Inkomen van CBA, Tica en VNG wordt vormgegeven. Tweede criterium is
het ontstaan van een voldoende existentieel belang bij het uitkeringsorgaan
inzake uitstroom van moeilijk plaatsbaren.Verschillende fracties achten meerdere geldstromen in het kader van de
inkoop en daarmee gepaard gaande afstemming bureaucratisch en moeilijk voor
de uitvoerbaarheid.De leden van de CDA-fractie onderschrijven de kritiek van het Tica dat
sprake is van gedetailleerde en dwingende regelgeving en vrezen het gevaar
van afwentelingsmechanismen, lange beslislijnen, onenigheid over financiering
en patstellingen in de gevalsbehandeling. Deze leden hebben grote moeite met
de bureaucratie ten gevolge van de volgtijdelijke afspraken die gemaakt moeten
worden: over de verdeling van het prestatiebudget van Arbeidsvoorziening,
daarna over de Veegwetgelden en daarna over aanvullende budgetten vanuit de
WW. Bovendien kan de minister langs allerlei wegen ingrijpen, hetgeen verlammend
werkt naar de mening van de leden van de CDA-fractie.De regering is zich terdege bewust van de kritiek van de uitvoeringsorganisaties
en onderkent dat sprake is van een vermeerdering van geldstromen en van het
gegeven dat de volgtijdelijkheid op zich niet vereenvoudigend werkt. Na ampele
overweging acht de regering het thans voorgestane samenstel van bepalingen
echter redelijk werkbaar, onder erkenning dat hierin een toegroei besloten
ligt naar een nieuwe ordening van verantwoordelijkheden en bevoegdheden. Tot
dusverre was sprake van één geldstroom, de rijksbijdrage Arbeidsvoorziening
die via het CBA bij de RBA's belandde. Als gevolg van het introduceren van
inkoopconstructies ontstaan drie financieringsstromen: de eerder genoemde
rijksbijdrage Arbeidsvoorziening, een stroom via een doeluitkering aan gemeenten
(op basis van artikel 137a Abw) en een stroom vanuit het Algemeen werkloosheidsfonds
via het Tica naar bedrijfsverenigingen op grond van artikel 72 juncto artikel
93a WW (de budgetten op grond van artikel XXXV van de Veegwet zijn slechts
een tijdelijke verbijzondering van deze financieringsstroom). Het ontstaan
van drie financieringsstromen is uiteraard inherent aan het introduceren van
transactie-elementen in de financiering van Arbeidsvoorziening en is op zich
ook geen probleem. Zowel het prestatiebudget van Arbeidsvoorziening als de
inkoopbudgetten van de uitkeringsorganen hebben betrekking op dezelfde doelgroep:
de moeilijk plaatsbaren. Van belang daarom is dat jaarlijks duidelijk wordt
wat het RBA gaat financieren uit zijn prestatiebudget, zodat de uitkeringsorganen
aanvullend hierop kunnen inkopen. In feite gaat het hier om het formuleren
van een samenhangend regionaal beleid, op basis van een analyse van het gemeenschappelijke
cliëntenbestand, op grond waarvan vervolgens afspraken worden gemaakt
over de inzet van instrumenten en middelen door het RBA, door de gemeenten
en door de regionale vestigingen van de uitvoeringsinstellingen sociale verzekeringen.
Om de noodzakelijke duidelijkheid met betrekking tot het prestatiebudget te
bieden wordt in artikel 72 bepaald dat Arbeidsvoorziening en bedrijfsvereniging
een overeenkomst moeten hebben gesloten over de aanwending van de rijksbijdrage
Arbeidsvoorziening voor moeilijk plaatsbare WW-gerechtigden, alvorens de bedrijfsvereniging
kan inkopen. Hetzelfde zal mutatis mutandis gelden ten aanzien van inkoop
door gemeenten. In feite worden Arbeidsvoorziening en de uitkeringsinstanties
hiermee nauw met elkaar verbonden: geen inkoop zonder duidelijkheid over de
aanwending van de prestatiebijdrage. Om te voorkomen dat de verplichte inkoop
bij Arbeidsvoorziening wordt omzeild is tevens bepaald dat vrije winkelnering
pas aan de orde is nadat afspraken zijn gemaakt over de verplichte inkoop
(uiteraard alleen zolang sprake is van gedwongen winkelnering). Een volgtijdelijkheid
met betrekking tot de afspraken is derhalve onvermijdelijk: eerst duidelijkheid over de aanwending van de prestatiebijdrage, dan inkoop. In het kader
van de voorgenomen wijziging van de Organisatiewet sociale verzekeringen (post-nOsv
traject) zal worden bezien of het mogelijk is de begrotingscyclus van de bedrijfsverenigingen
zodanig aan te passen dat betere samenhang ontstaat met de begrotingscyclus
van Arbeidsvoorziening.De leden van de fractie van de CDA-fractie stellen dat de mogelijkheid
voor bedrijfsverenigingen om bemiddelingsactiviteiten niet bij Arbeidsvoorziening,
maar bij derden in te kopen er uiteindelijk toeleidt dat met publieke middelen
een tweede bemiddelingsorganisatie in het leven wordt geroepen. Ook de leden
van de fractie van D66 en GPV vrezen dat onvoldoende gewaarborgd is dat geen
alternatieve bemiddelingsorganisaties met publieke middelen worden opgezet.In antwoord hierop moet allereerst worden gewezen op het onderscheid tussen
inkoop en het op poten zetten van een bemiddelingsinstantie met publiek geld.
Via de Invoeringswet Arbeidsvoorzieningswet 1996 is de inkoop door bedrijfsverenigingen
structureel geregeld in de Werkloosheidswet. Bij de aanwending van deze inkoopmiddelen
gaat het nadrukkelijk om inkoop bij Arbeidsvoorziening of derden. Dit betekent
dat de inkoopmiddelen niet kunnen worden aangewend voor het optuigen van een
tweede bemiddelingscircuit. Daarnaast geldt dat voor de bedragen, die voor
de jaren 1996 tot en met 1999 reeds in het kader van de Veegwet zijn gealloceerd
voor inkoop van arbeidstoeleiding, sprake is van gedwongen winkelnering bij
Arbeidsvoorziening. Nu is het in beginsel mogelijk dat het Tica aan bedrijfsverenigingen
een bedrag toekent voor inkoop dat uitstijgt boven de bedragen, genoemd in
de Veegwet. Voor dit meerdere geldt dan geen gedwongen winkelnering. De regering
wil echter bescheiden beginnen met de inkoop en deze voor de komende jaren
beperkt houden tot het niveau van de bedragen, vermeld in de Veegwet. Zonodig
kan bij amvb op grond van artikel 72, zevende lid WW, de hoogte van de inkoopbudgetten
worden begrensd. Samenvattend ziet de regering vooralsnog geen aanleiding
om te veronderstellen dat met de publieke inkoopgelden een tweede bemiddelingsorganisatie
in het leven wordt geroepen.Met betrekking tot gemeenten geldt in dit verband eveneens – dit
mede in antwoord op een vraag van de GPV-fractie – dat de doeluitkering
krachtens artikel 137a Algemene bijstandswet betrekking heeft op inkoop van
diensten. Dit geld kan niet worden aangewend om de oprichting van een bemiddelingsinstantie
te financieren.In zijn algemeenheid kunnen zich met betrekking tot bemiddeling door gemeenten
de volgende situaties voordoen. Gemeenten roepen soms een private organisatie
(stichting) in het leven die wordt gesubsidieerd en die bijvoorbeeld in het
kader van achterstandsbestrijding onder meer arbeidstoeleiding van moeilijk
plaatsbaren verzorgt, inclusief concrete bemiddeling. Veelal gaat het om instituuts-
en niet om prestatiefinanciering. Verder geschiedt bemiddeling naar de markt
door JWG- en banenpoolorganisaties in het kader van hun uitstroomdoelstelling.
Tenslotte zijn er in het kader van trajectbemiddeling soms organisaties door
gemeenten en arbeidsvoorziening gezamenlijk opgericht. De regering vindt het
wenselijk dat gemeenten niet zelf nieuwe bemiddelingsorganisaties in het leven
roepen, maar gebruik maken van bestaande, professionele organisaties, op basis
van inkoop van diensten. De uitstroom uit gesubsidieerde arbeid (JWG, banenpool)
en de wijze waarop daarbij samengewerkt wordt met Arbeidsvoorziening zal aan
de orde komen in het kader van de voorgenomen Wet Inschakeling Werkzoekenden.Het eventueel oprichten van een organisatie door een gemeente dient te
voldoen aan de voorwaarden die zijn opgenomen in artikel 155 van de Gemeentewet.
In dat artikel wordt bepaald dat een gemeente slechts tot een dergelijke handeling
kan overgaan indien dat bijzonder aangewezen is voor de behartiging van het
daarmee te dienen openbaar belang. Het in de markt «neerzetten»
van een bemiddelingsorganisatie die het vertrouwen moet winnen van het bedrijfsleven
is een kostbare zaak en is daarom niet te rechtvaardigen, gelet op de beschikbaarheid
van bestaande marktkanalen. Voorts is goedkeuring vereist van Gedeputeerde
Staten, die geweigerd kan worden wegens strijd met het zojuist genoemde criterium
of anderzins met het recht dan wel wegens andere dringende redenen. De uitvoering
van artikel 137a Abw valt verder onder het ministeriële toezicht op de
uitvoering van de Abw; langs deze weg wordt mede gewaarborgd dat geen ondoelmatige
besteding van middelen plaatsvindt.Gemeenten hoeven niet in alle gevallen verplicht gebruik te maken van
de Arbeidsvoorzieningsorganisatie, dit in antwoord op een vraag van de GPV-fractie.
De verplichting geldt alleen voor de inkoop op grond van de doeluitkering
op basis van artikel 137a Abw, tot het op grond van artikel 33 te bepalen
tijdstip. Gemeenten zijn uiteraard vrij om met eigen middelen arbeidsbemiddeling
bij particuliere instellingen in te kopen.De leden van de VVD-fractie vragen om een uitgebreider onderbouwing van
de periode van gedwongen winkelnering en vragen waarom een verlenging van
deze verplichting tot na 1999 min of meer is aangekondigd. Voorts stellen
zij een experiment van twee jaar voor met een aantal gebieden met een vrije
winkelnering. De leden van de fractie van D66 menen in dit verband dat Arbeidsvoorziening
het moet hebben van het kwalitatieve product, niet van verplichte winkelnering.
Zij betwijfelen sterk of deze winkelnering moet duren tot en met 1999 en achten
dit na 1999 niet aan de orde. De leden van de GPV-fractie stelden soortgelijke
vragen.Hierover kan het volgende worden opgemerkt. De introductie van de inkoop-constructie
geschiedt in het kader van vernieuwing van de aansturing van Arbeidsvoorziening.
Door de financiering van Arbeidsvoorziening voor een deel te laten verlopen
via inkoop door uitkeringsorganen voor moeilijk plaatsbaren wordt een direct
en zakelijk verband bewerkstelligd tussen de uitstroomtaak van de uitkeringsorganen
en de kerntaak van Arbeidsvoorziening en kunnen uitkeringsorganen meer dan
in het voorheen rechtstreeks de activiteiten van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
aansturen. Op termijn is veel te zeggen voor de introductie van concurrentie.
Deze zal dan tot gevolg hebben dat Arbeidsvoorziening niet meer alle inkoopbudgetten
zal weten «binnen te halen». Als gevolg van de bezuinigingstaakstelling
op grond van het regeerakkoord is het nu echter wenselijk dat Arbeidsvoorziening
voor een periode van enkele jaren de gelegenheid krijgt de budgettaire aanpassingen
te verwerken. De rijksbijdrage aan Arbeidsvoorziening daalt in 1996 namelijk
tot 1,2 miljard, waarna deze in 1997 en 1998 tijdelijk verder afneemt tot
circa 1 miljard teneinde in deze kabinetsperiode het vereiste bezuinigingsbedrag
op te brengen (in 1999 kan de bijdrage volgens de meerjarencijfers weer groeien
tot de structurele 1,2 miljard). Dit vergt van Arbeidsvoorziening zeer forse
aanpassingen in beleid en beheer. In deze omstandigheden is ervoor gekozen
om de inkoopbudgetten voor in elk geval de periode tot en met 1999 bij Arbeidsvoorziening
te doen belanden. Of sprake moet zijn van een eventuele continuering van een
gedeeltelijke gedwongen winkelnering na 1999 kan op dit moment nog niet worden
overzien. In tegenstelling tot de indruk die zich kennelijk heeft meester
gemaakt van de leden van de VVD-fractie moet echter worden benadrukt dat door
dit kabinet geen voorschot wordt genomen op het beleid terzake na '99. Een experiment als bedoeld door de leden van de VVD-fractie is daartoe
niet nodig. Op dit moment kan namelijk al ervaring worden opgedaan met vrije winkelnering, omdat de bedrijfsverenigingen in het kader van
hun (tijdelijke) bemiddelingstaak voor gedeeltelijk arbeidsgeschikten reeds
vrij kunnen inkopen, bij de bemiddelingseenheden van het GAK, bij Arbeidsvoorziening
of bij derden. Ook voor gemeenten geldt dat zij, met uitzondering van het
budget waarvoor gedwongen winkelnering geldt, vrij zijn om met eigen gemeentelijke
middelen arbeidsbemiddeling in te kopen buiten Arbeidsvoorziening. Deze inkoopactiviteiten
zullen worden geëvalueerd.De leden van de VVD-fractie vragen waarom niet nu al een heldere keuze
gemaakt wordt of de inkoopregeling wordt opgenomen in de voorgenomen Wet Inschakeling
Werkzoekenden (WIW).In het kader van de stroomlijning van arbeidsmarktregelingen wordt bezien
of de inkoopregeling voor gemeenten niet beter kan worden opgenomen in de
WIW. Dit zal echter sterk afhangen van het karakter en de werkingssfeer van
de WIW. Omdat deze discussie nog moet worden afgerond is ervoor gekozen om
thans een wettelijke basis te creëren in de Algemene bijstandswet. Indien
voorafgaand of tijdens de parlementaire behandeling van de WIW anders wordt
besloten dan thans voorzien zou daarvan het gevolg zijn dat als dan een wettelijke
basis voor de gemeentelijke inkoopregeling zou ontbreken. Met de nu gekozen
werkwijze ontstaat dat probleem niet.Over de vraag van de fracties van de VVD en D66 of Arbeidsvoorziening
de vennootschapsbelastingplicht krijgt opgelegd bestaat geen onhelderheid:
Arbeidsvoorziening is als publiek orgaan conform artikel 2 lid 3 Wet op de
Vennootschapsbelasting niet belastingplichtig. Dit betekent evenwel niet dat
de vraag omtrent deze belastingplichtigheid hiermee voor altijd beantwoord
is. Zoals ook in de nota naar aanleiding van het verslag Arbeidsvoorzieningswet
is opgemerkt vindt een onderzoek plaats naar de vraag of zbo's onderworpen
zijn aan vennootschapsbelasting. De conclusies van dit onderzoek zullen ook
worden betrokken op Arbeidsvoorziening.Met betrekking tot de vraag van de fractie van D66 inzake de BTW kan ook
verwezen worden naar de nota naar aanleiding van het verslag Arbeidsvoorzieningswet.De leden van de fracties van de VVD en D66 willen worden geïnformeerd
over de tijdsplanning en het financiële stappenplan ten behoeve van de
wenselijk geachte geleidelijke ontwikkeling van het inkoopmodel tot structureel
alle gemeenten, zoals neergelegd in de aangenomen motie bij de behandeling
van de begroting voor 1996 van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (TK 1995–96
nr. 24 400 XV, nr. 27).In antwoord hierop geldt het volgende. De noodzaak om extra financiële
middelen te bestemmen ten behoeve van de bestrijding van de achterstandssituatie
in de 19 gemeenten van het grote stedenbeleid is reeds eerder toegelicht in
de memorie van toelichting. Hoewel de wens om alle gemeenten extra mogelijkheden
en middelen met betrekking tot inkoop op het terrein van arbeidsbemiddeling
te verschaffen wordt onderkend en in beginsel ook wordt onderschreven, ontbreken
thans de budgettaire mogelijkheden om, bovenop de toegezegde toename van het
budget voor de 19 gemeenten van het grote stedenbeleid van 35 mln. in 1996
tot 50 mln. in 1998 en 1999, nog meer gemeenten te betrekken in het inkoopmodel.De leden van de GPV-fractie vragen waar de grens ligt voor de uitkeringsorganen
tussen de activiteiten van begeleiding en controle, waarvoor zij primair verantwoordelijk
zijn en de activiteiten, die in de samenwerking met de Arbeidsvoorziening
moeten worden vormgegeven. Aan de verantwoordelijkheidsverdeling als zodanig verandert niets. Uitkeringsorganen
blijven verantwoordelijk voor de begeleiding en controle, zolang als sprake
is van uitkeringsgerechtigdheid. Het kan dan ook niet zo zijn dat bijvoorbeeld
na zes maanden de begeleiding van een uitkeringsgerechtigde ophoudt. Controle
zal de bedrijfsvereniging zelf moeten doen.De leden van de GPV-fractie stelden de vraag of de gemeenten in tegenstelling
tot de bedrijfsverenigingen zelfstandig kunnen beslissen welke uitkeringsgerechtigde
moeilijk plaatsbaar is.Formeel is elke uitvoeringsinstantie zelf verantwoordelijk voor de wijze
waarop iemand wordt geregistreerd in diens administratie. De tegenstelling
die wordt gesignaleerd bestaat niet. Het is echter wenselijk dat Arbeidsvoorziening
en uitkeringsinstanties hun administratieve indeling onderling afstemmen,
als voorwaarde voor een gecoördineerde dienstverlening aan de cliënt.
De samenwerkingsopdracht die is opgenomen in de nieuwe Arbeidsvoorzieningswet,
Osv en Algemene bijstandswet beoogt dat ondermeer op dit punt wordt samengewerkt.
De Regiegroep SWI werkt dit zoals bekend uit. Zonodig kunnen bij amvb op grond
van de samenwerkingsbepalingen nadere regels worden gesteld. Op dit essentiële
punt zal het kabinet de voortgang nauwkeurig bewaken en eventueel sturen. 5. Rapport interderpartementale werkgroep financiële
vernieuwing arbeidsvoorzieningDe leden van de VVD-fractie vroegen om een reactie op het rapport van
de interdepartementale werkgroep financiële vernieuwing arbeidsvoorziening
(IBA-rapport), vooral gericht op het inkoopmodel en het existentiële
belang.Zoals ook aangegeven in paragraaf 1 van de nota naar aanleiding van het
verslag Arbeidsvoorzieningswet is gekozen voor de handhaving van een zelfstandige
Arbeidsvoorzieningsorganisatie. In lijn met het IBA-rapport verricht deze
landelijke Arbeidsvoorzieningsorganisatie de algemene dienstverlening aan
alle werkzoekenden en werkgevers, zoals omschreven in artikel 4 lid 1a van
het wetsvoorstel Arbeidsvoorzieningswet. Op deze wijze wordt de bestaande
infrastructuur (landelijk net van kantoren, kennis) benut en heeft de rijksoverheid
voldoende waarborg dat de taken adequaat en samenhangend worden uitgevoerd.Naast de algemene dienstverlening is er de bijzondere dienstverlening
aan moeilijk plaatsbare werkzoekenden als kerntaak. Hiervoor is een prestatiebudget
beschikbaar. Vraag is hoe met dit budget een optimale efficiëntie en
effectiviteit kan worden bereikt van de bemiddeling van moeilijk plaatsbaren
De regering staat op dit punt een gecombineerd model voor ogen, dat ruimte
biedt voor landelijke beleidsprioriteiten en voor een start met het inkoopmodel.Enerzijds dient Arbeidsvoorziening te kunnen beschikken over een betekenisvol
prestatiebudget om zijn kerntaak te kunnen waarmaken. Over de te leveren prestaties
worden afspraken gemaakt tussen de minister van SZW en CBA.Anderzijds ziet de regering voordelen aan de introductie van transactie-elementen
in het arbeidstoeleidingsproces, zoals ook vermeld in de nota naar aanleiding
van het verslag Arbeidsvoorzieningswet. Aandachtspunten daarbij zijn in hoeverre
de essentiële voorwaarde voor dit transactie-model, de aanwezigheid van
een existentieel belang bij de inkoper, is gerealiseerd, hoe de inkoop kan
worden toegespitst op de bemiddeling van moeilijk plaatsbaren en hoe dit model
kan worden gecombineerd met de nagestreefde samenwerking. Het tempo en de mate van de invoering van het inkoopmodel is vooral afhankelijk
van een tweetal factoren. In de eerste plaats is van belang dat de procesgerichte
samenwerking, zoals die thans wordt uitgewerkt door het CBA, Tica en VNG niet
wordt belast met een substantiële verschuiving van financieringsstromen
tussen Arbeidsvoorziening en de uitkeringsorganen en de daaruit volgende repercussies.
Daarbij moet worden onderkend, zoals hiervoor al geconstateerd, dat Arbeidsvoorziening
thans reeds bezig is een zeer forse bezuinigingstaakstelling te verwerken
op grond van het regeerakkoord, waarbij verdergaande ingrepen nu niet opportuun
zijn.In de tweede plaats is nog onvoldoende sprake van een existentieel belang,
in het bijzonder gericht op de bemiddeling van moeilijk plaatsbaren. Met betrekking
tot gemeenten komt dit probleem aan de orde bij het beleidsonderzoek financieringssysteem
van de Algemene bijstandswet in 1996 en de herziening van de Financiële
verhoudingenwet, terwijl in het post-nOsv traject aandacht wordt besteed aan
de financiële prikkels met betrekking tot de uitvoering van de sociale
verzekeringswetten.De geschetste aandachtspunten laten onverlet dat de regering de weg opgaat
van het introduceren van transactie-elementen in de financiering van het arbeidsvoorzieningsbeleid,
op basis van het principal-agentmodel, via een geleidelijk traject waarbij
gewerkt wordt aan de noodzakelijke randvoorwaarden, met inachtneming van de
primaire opdracht om te komen tot een gecoördineerde dienstverlening
aan gemeenschappelijke cliënten. 6. OverigDe leden van de VVD-fractie vroegen of de conclusies van de externe accountant
naar aanleiding van zijn analyse met betrekking tot de te verwachten problemen
inzake het financieel beheer bij implementatie van het wetsvoorstel Arbeidsvoorzieningswet
1996 door de regering worden gedeeld. In antwoord hierop geldt dat een aantal
punten, waarop de accountant ingaat, een nadere uitwerking moeten krijgen
in het kader van de regels die conform artikel 68 Arbeidsvoorzieningswet moeten
worden opgesteld. Deze regelgeving zal zich grotendeels beperken tot het formuleren
van belangrijke uitgangspunten, omdat de onderwerpen naar hun aard vergen
dat de Arbeidsvoorzieningsorganisatie zelf regelend optreedt, ter uitwerking
van genoemde uitgangspunten. Derhalve zal overleg plaatsvinden met de Arbeidsvoorzieningsorganisatie. II. ARTIKELSGEWIJZE BEHANDELING Artikel 2Zie voor de vragen van de leden van de CDA-fractie met betrekking tot
artikel 2 de uiteenzettingen over het overgangsrecht hierboven, bij paragraaf
2. Artikel 16Voor het antwoord op de vraag van de PvdA-fractie over artikel 10 Arbeidsvoorzieningswet
zij verwezen naar het antwoord hierop in paragraaf 3.2.2 van de nota naar
aanleiding van het verslag Arbeidsvoorzieningswet 1996 op dat punt, alsmede
naar de antwoorden op vragen van de D66-fractie in paragraaf 2 Overgangsrecht. Artikel 20Meerdere fracties vragen waarom, gelet op de keuze voor integrale handhaving
van de status quo ten aanzien van de vergunningsstelsels in dit wetsvoorstel,
niet ook de bestaande wijze van besluitvorming door het CBA met betrekking
tot dit onderwerp is gehandhaafd, dit ook in verband met de gevoeligheid van
de materie. De besluitvorming in het CBA bij gekwalificeerde meerderheid keert
in de nieuwe Arbeidsvoorzieningswet niet terug, om redenen als bij dat wetsvoorstel
uiteengezet (MvT pag. 26). Deze redenen zijn, kort samengevat, dat besluitvorming
bij gekwalificeerde meerderheid niet past in de nieuwe bestuurssamenstelling
en ongewenst is omdat deze feitelijk kan leiden tot een vetorecht. Deze redenen
verzetten zich ook tegen handhaving van deze vorm van besluitvorming, ook
bij wijze van uitzondering, voor dit onderwerp. Voorts zou een dergelijke
afwijkende wijze van besluitvorming voor één onderwerp een verstorende
en complicerende factor kunnen vormen voor de interne gang van zaken binnen
het bestuur. Tenslotte valt, ook los van het voorgaande, niet in te zien waarom
juist met betrekking tot de hier aan de orde zijnde materie een afwijkende
besluitvorming gerechtvaardigd zou zijn. Artikel 22 Onderdeel D Artikel 72 WerkloosheidswetDe samenwerkingsverplichting, als geformuleerd in artikel 72, tweede lid,
Werkloosheidswet (WW) is – zo constateren de leden van de PvdA-fractie
terecht – smaller dan die in artikel 63 Osv. Anders dan deze leden veronderstellen
is zulks wel de bedoeling. Het gaat immers in art. 72, 2e lid, WW, zoals in
de toelichting ook al is gesteld (pag. 18), om een verbijzondering of accentuering
van de bredere verplichting van artikel 63 Osv; de bepalingen moeten cumulatief
worden gezien en er is dus geen sprake van een onbedoelde beperking en evenmin
van een ongewenst gevolg dat door wijziging van dit artikel zou moeten worden
weggenomen.De leden van de PvdA-fractie achten het gewenst dat voorkomen wordt dat
met publieke middelen een dubbele uitvoeringsorganisatie op het vlak van de
arbeidsbemiddeling tot stand komt. Hoewel de memorie van toelichting duidelijk
maakt dat het niet de bedoeling is dat bedrijfsverenigingen of uitvoeringsinstellingen
zelf bemiddelingsactiviteiten gaan uitvoeren, is de tekst van de wet tesamen
met de tekst van het convenant ontvlechting volgens deze leden niet waterdicht.In paragraaf 4 en in de nota naar aanleiding van het verslag van het wetsvoorstel
Arbeidsvoorzieningswet 1996 is al nader op deze kwestie ingegaan. Op grond
van de Osv zijn bedrijfsverenigingen verplicht om hun taken taken via een
administratieovereenkomst uit te laten voeren door een erkende uitvoeringsinstelling.
Zij kunnen dus niet zelf bemiddelingseenheden opzetten. In het derde lid van
artikel 72 WW wordt geregeld dat de bedrijfsvereniging de uitvoering van het
geschikt maken voor inschakeling in de arbeid van moeilijk plaatsbare werkloze
werknemers, in bijzonder door scholing en bijzondere inspanningen voor hun
arbeidsbemiddeling moet laten uitvoeren door de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
of door derden. Hierbij wordt dus expliciet verboden dat erkende uitvoeringsinstellingen
bemiddelingsactiviteiten ten behoeve van moeilijk plaatsbare werkloze werknemers
verrichten en wordt voorkomen dat er met publieke middelen een dubbele uitvoeringsorganisatie
voor bemiddeling tot stand wordt gebracht. Het convenant ontvlechting en de erkenningscriteria uitvoeringsinstellingen
(Stcrt. 1995, 226) maken het mogelijk dat een uitvoeringsinstelling een onderdeel
kan zijn van een holding en op dit moment is inderdaad niet uitgesloten dat
in het private deel van een holding (B-poot) een bemiddelingsbedrijf kan worden
opgericht. Dit bemiddelingsbedrijf valt onder het begrip «derden»
en is dus een concurrent van andere private bemiddelingsbedrijven.De bedrijfsvereniging bepaalt bij wie de bemiddeling wordt ingekocht,
bij Arbeidsvoorziening of bij derden. Op inkoop van bemiddelingsactiviteiten
is de aanbestedingsrichtlijn van de EG van toepassing. De uitvoeringsinstelling
zal namens de bedrijfsverenigingen dus offertes moeten vragen aan Arbeidsvoorziening
en een aantal particuliere bemiddelaars en kan dus niet zo maar opdrachten
doorschuiven naar het eventuele bemiddelingsbedrijf in de B-poot van de holding.Het kabinet zal bij de formulering van het wetsvoorstel post-nOsv nagaan
of een bemiddelingsbedrijf in de B-poot te veel risico's voor de samenwerking
in de regio met zich brengt en of het alsnog moet verbieden dat in de B-poot
van de holding een dergelijk bedrijf kan worden opgericht. Dit ter uitvoering
van de motie van Nieuwenhoven, die vraagt de regering bij de formulering van
het post-nOsv wetsvoorstel nauwlettend toe te zien, dat aan de samenwerking
in de regio tussen de bedrijfsverenigingen, de arbeidsvoorzieningsorganisatie
en de sociale diensten niets in de weg wordt gelegd.Met betrekking tot de vraag van de PvdA-fractie inzake de bemiddeling
door gemeenten zij verwezen naar het antwoord hierop in paragraaf 4 van deze
nota. Artikel 27In antwoord op de vraag van de PvdA-fractie inzake de financiële
consequenties voor Arbeidsvoorziening vanaf het moment dat Arbeidsvoorziening
de expliciete taak krijgt om deze groep te gaan bemiddelen geldt dat deze
nader worden bezien in het kader van de post-nOsv. Artikel 28De leden van de D66 vragen wat de redenering is achter het laten vervallen
de voorafgaande goedkeuring van het Ctsv bij het beschikbaar stellen van budgetten
voor de inkoop.Dit is gedaan om ook ten aanzien van dit onderwerp de algemene verantwoordelijkheidsverdeling
tussen het Ctsv en het Tica te laten gelden. In de Osv is geregeld dat het
Tica de budgetten van de bedrijfsverenigingen voor de uitvoeringskosten vaststelt.
Dit gebeurt zonder goedkeuring vooraf door het Ctsv. Het budget voor inkoop
van arbeidsbemiddeling is in feite een onderdeel van de uitvoeringskosten
van de bedrijfsverenigingen. Er is dus geen reden om dit element er apart
uit te lichten en te eisen dat voor de budgetering dit onderdeel het Tica
eerst toestemming moet krijgen van het Ctsv.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. Melkert 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24554-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl