Kaderwet adviescolleges; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19951996-24503, nr. 235a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

06-06-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24503 nr. 235a

04-06-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Artikelen Artikel 2Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 9Artikel 10Artikel 12, derde lidArtikel 20Artikel 22Artikel 24Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24503Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 503Algemene regels voor de advisering in zaken van algemeen verbindende
voorschriften of te voeren beleid van het Rijk (Kaderwet adviescolleges)nr. 235aVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR BINNENLANDSE ZAKEN EN
DE HOGE COLLEGES VAN STAAT1Vastgesteld: 4 juni 1996Het voorbereidend onderzoek gaf aanleiding tot het formuleren van de volgende
vragen en opmerkingen. 1. AlgemeenDe leden van de VVD-fractie zeiden zich zeer wel te kunnen
vinden in de opvatting van de Raad van State dat, gezien het belang van de
door de wet geschapen bevoegdheid om zich ongevraagd tegenover de minister
te uiten, de beoordeling van de verdeling van tijd en middelen over gevraagde
en ongevraagde advisering niet uitsluitend bij de minister dient te berusten.
Het commentaar zijdens de regering in het nader rapport op deze stelling vonden
onze leden wel erg terughoudend.In de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstuk TK, 24 503,
nr. 5) aan de Tweede Kamer stelt de regering dat de adviescolleges ten dienste
van «de politiek» staan. Daarom zou de verdeling tussen gevraagde
en ongevraagde advisering uitsluitend bij de minister moeten berusten. Een
nogal hiërarchische – en ouderwetse opvatting over de verhouding
tussen principaal en gedienstige.Verheugend vonden deze leden het daarom dat de regering op 2 april bij
tweede nota van wijziging (op stuk nr. 25) wat meer ruimte voor de bevoegdheid
tot advisering uit eigen beweging heeft geboden. De interventies bij de behandeling
van het herzieningswetsvoorstel (Kamerstukken TK, 24 232) in deze Kamer
twee weken daarvoor zijn dus zeker niet als voortijdig te typeren! In de toelichting
op de tweede nota van wijziging stelt de regering dat het door de minister
vast te stellen werkprogramma ook een instrument is om de omvang van de advisering
uit eigen beweging binnen redelijke grenzen te houden. Dat klinkt redelijk,
de vraag van deze leden is of de regering wil verklaren dat zij ook in redelijkheid
en met een zekere largesse de adviescolleges tegemoet wil treden als deze
behoefte hebben ongevraagd over een aangelegenheid, die zij maatschappelijk
van belang achten, te adviseren. Op de gedachtenwisseling in de Tweede Kamer over de inhoud van het begrip
«primaat van de politiek» zeiden de leden van de VVD-fractie bij
de mondelinge behandeling van het wetsvoorstel nader te zullen ingaan.Met grote belangstelling hadden de leden van de VVD-fractie kennis genomen
van de gedachtenwisseling in de Tweede Kamer over de (in-)compatibiliteit
van het lidmaatschap van het parlement en dat van adviescolleges. Terecht
heeft de staatssecretaris opgemerkt dat, als in het onderhavige wetsvoorstel
een dergelijke incompatibiliteit zou worden geregeld, de gehele operatie in
de Eerste Kamer in gevaar zou kunnen worden gebracht.Geheel eens waren de leden van de VVD-fractie het met de door de staatssecretaris
in het debat in de Tweede Kamer, namens de regering neergezette opvatting,
dat nu het lidmaatschap van de Eerste Kamer een part-time bezigheid is, je
je moet afvragen of daarin ook beperkingen aangebracht moeten worden. Kan
de staatssecretaris deze begrijpelijke gedachten in zijn memorie van antwoord
nog wat uitwerken? De staatssecretaris heeft er dan ook in de Tweede Kamer
terecht met klem op aangedrongen de incompatibiliteitsvraag te beantwoorden
bij mogelijke nadere wetgeving terzake.Nu echter in de Tweede Kamer gepoogd is reeds tijdens de behandeling van
dit wetsvoorstel conclusies te trekken, zeiden de leden van de VVD-fractie
bij de plenaire behandeling van dit voorstel in de Eerste Kamer hierop (voor-)tijdig
te zullen terugkomen.De leden van de CDA-fractie hadden met begrip kennis genomen
van het wetsvoorstel, dat een noodzakelijk uitvloeisel is van de nieuwe opzet
van de advisering. Op een aantal punten ontvangen zij graag van de regering
nadere toelichting en opheldering.Allereerst was voor hen niet doorzichtig waarom de regeling van dit onderwerp
geen plaats heeft gekregen in de Algemene wet bestuursrecht. Zij wezen in
dit verband op de samenhang met Hoofdstuk 1, Titel 1.2, van die wet. Verder
hadden zij behoefte aan een uiteenzetting van de kant van de regering of dit
wetsvoorstel tot strekking heeft de maatschappelijke betrokkenheid bij de
beleidsvorming te verzwakken, te bevestigen, dan wel te versterken. Zoals
zij reeds bij de bespreking van het nog niet afgehandelde wetsvoorstel 24 232
(Herziening adviesstelsel) hadden aangegeven, is het belang van externe adviesorganen
in hun opvatting juist daarin gelegen dat de politieke en ambtelijke beoordeling
kan worden beïnvloed en gecorrigeerd door ervaringen en opvattingen die
in de samenleving naar voren komen.In verband daarmee herinnerden zij aan hun wens dat ook ten opzichte van
het regeringsbeleid tegendraadse opvattingen in de samenstelling en werkwijze
van de adviesorganen naar voren kunnen komen. De staatssecretaris heeft daar
in het debat op 19 maart 1996 tot hun voldoening positief op gereageerd. Deze
leden verbonden daaraan de vraag hoe deze reactie zich verhoudt tot de afwijzing
van het amendement-Assen/Koekkoek (Kamerstuk 24 503, nr. 23). Verder
wezen zij erop dat de veelzijdigheid van de samenstelling van de adviescolleges
in de toen besproken zin niet expliciet in het wetsvoorstel is verankerd.
Dat is wellicht ook niet nodig, maar roept de vraag op wat daarbij de betekenis
is van de zeer beperkte opsomming van criteria in artikel 12 van het wetsvoorstel.
Daar worden immers als criteria slechts genoemd: deskundigheid, maatschappelijke
kennis en ervaring, en evenredige deelneming van vrouwen en personen behorende
tot etnische of culturele minderheidsgroepen. Zullen de in ons land levende
godsdienstige en levensbeschouwelijke overtuigingen daarnaast ook in hun verscheidenheid
in de advisering tot uitdrukking blijven komen? Op welke wijze zal de
regering toepassing geven aan de verplichting te streven naar evenredige deelneming
van vrouwen en personen uit de minderheidsgroepen aan die adviescolleges?
Zijn er naar het oordeel van de regering omstandigheden denkbaar waarin dit
streven niet tot resultaat kan leiden?De leden van de CDA-fractie herinnerden aan hun opmerkingen over de Onderwijsraad.
Hoe ver is het desbetreffende wetsvoorstel gevorderd? Zal de Kamer ervan kunnen
kennis nemen voordat zij het onderhavige wetsvoorstel behandelt?Deze leden hadden voorts nog enige vragen over de manier waarop de regeling
in het wetsvoorstel vorm heeft gekregen.Heeft de regering onder ogen gezien dat artikel 79 van de Grondwet ook
geldt wanneer bij privaatrechtelijke rechtshandeling opgerichte colleges (bijvoorbeeld
het bestuur van een stichting) van overheidswege de taak zouden krijgen te
adviseren in zaken van wetgeving en bestuur van het rijk? Wijst de regering
een zodanige inschakeling van privaatrechtelijke rechtspersonen zonder meer
af?Ten slotte wezen de leden van de CDA-fractie erop dat de voorgestelde
wet ook lijkt te gelden voor de advisering inzake Koninkrijksaangelegenheden
zoals de buitenlandse betrekkingen. Brengt artikel 14 van het Statuut voor
het Koninkrijk dan niet mee dat in zoverre regeling bij rijkswet had dienen
te worden voorgesteld?De leden behorende tot de fractie van de PvdA hadden met belangstelling,
doch niet zonder enige zorg, kennis genomen van dit wetsvoorstel. Zij onderschreven
de opvatting dat enige sanering en vernieuwing van het Nederlandse adviesstelsel
op haar plaats was. Zo waren zij ook verheugd over het voornemen voortaan
adviesorganen ex artikel 79 Grondwet werkzaam te doen zijn ten behoeve van
de wetgever en niet langer uitsluitend van de regering. Voorts stelden zij
met genoegen vast dat het wetsvoorstel in het gemeen overleg met de Tweede
Kamer een reeks belangrijke verbeteringen heeft ondergaan, waarbij zij in
het bijzonder wensten te wijzen op de artt. 11, derde lid (openbaarmaking
vacatures), 12, eerste lid (de toevoeging van maatschappelijke kennis en ervaring
als benoemingsgrondslag), 18 (informatie aan regering en Staten-Generaal inzake
voornemen tot ongevraagd advies), 24 (de verplichting aan de regering zich
ook over ongevraagd advies uit te spreken) en 26, tweede lid (vergroting ruimte
voor ongevraagd advies). Onmiskenbaar hadden deze wijzigingen aanvankelijk
sterk levende bezwaren in hun kring verminderd, zoals zij die nog hadden gekoesterd
tijdens de behandeling van de Herzieningswet adviesstelsel (Kamerstukken TK,
24 232).Niettemin bleven er belangrijke vragen ter beantwoording bij de aan het
woord zijnde leden over, ten dele van algemene aard.In de eerste plaats wilde het deze leden, ook na alle gewisselde hoeveelheden
woorden, niet recht duidelijk worden wat adviescolleges te kort hebben gedaan
aan het «primaat van de politiek». Zij vroegen zich af wat dit
primaat nu precies behelst, anders dan dat besluiten die regering en parlement
voor zichzelf wensen te reserveren ook daadwerkelijk door hen worden genomen
en niet aan anderen worden overgelaten. Zij herinnerden zich geen geval waarbij
adviescolleges ooit zulke beslissingen hadden genomen; hooguit dat regering
en parlement zich sterk (wellicht te sterk?) aan adviezen gelegen hadden laten
liggen. Voorts meenden deze leden te weten dat politiek verantwoordelijke
organen adviescolleges soms hadden aangewend als een «ijskast»
om hun eigen besluiten uit te kunnen stellen. Hun waren echter geen voorbeelden
bekend waarin adviesorganen effectief in staat waren gebleken concrete besluiten
te forceren dan wel te verhinderen. Zij vroegen derhalve de regering nog eens
uiteen te zetten in hoeverre het bestaande adviesstelsel, anders
dan door een zekere onoverzichtelijkheid, aan het beslissingsvermogen van
regering en parlement in de weg staat.Voorts begrepen de leden van de PvdA-fractie nog immer niet waarom advies
uitsluitend zou moeten worden gevraagd aan colleges die uitsluitend zijn samengesteld
uit deskundigen, doch overleg het exclusieve middel van communicatie met belanghebbenden
zou moeten zijn. Alsof een belang bij besluitvorming deskundigheid en deskundig
advies zou uitsluiten, worden belangenorganisaties in deze wet uitgesloten
van het lidmaatschap en van elke vorm van voordracht. Dat advies verlangd
wordt dat niet staat of valt met lastgeving konden de aan het woord zijnde
leden wel begrijpen, omdat zulks een goede communicatie in een college van
advies sterk kan belasten en zelfs verhinderen. Maar lidmaatschap van een
belangenorganisatie noch een voordrachtsrecht behoeven aan advisering op persoonlijke
titel in de weg te staan. Voorts is er voor het adviescollege plicht noch
noodzaak steeds in unanimiteit adviezen te formuleren, zo meenden deze leden.In de derde plaats – en in samenhang daarmee – vroegen de
leden behorende tot de fractie van de PvdA zich af of de exclusieve voorkeur
voor deskundigheid op het betrokken beleidsterrein niet kan leiden tot vormen
van eenzijdigheid. In het oude adviesstelsel werd steeds toegezien op althans
levensbeschouwelijke en/of representativiteit in de samenstelling van adviescolleges,
in de verwachting daarmee ook publieke steun in de samenleving te bevorderen.
Op vragen van diverse fracties daarover in de Tweede Kamer antwoordde de regering
dat dit niet de ware maatstaven van recrutering behoren te zijn en inderdaad
is het om allerlei redenen de vraag, of zulk criterium nog immer en in alle
colleges mede voorop dienen te staan. Niettemin vonden de aan het woord zijnde
leden (1) dat de representatie-maatstaf nu wel erg grondig wordt geëlimineerd
in plaats van afhankelijk gemaakt van de aard der problemen waarover advies
nodig is en (2) representativiteit zich uitstrekt over een breder terrein
dan dat van politieke of levensbeschouwelijke representativiteit. Zij meenden
dat de regering een kans heeft laten liggen zich een bijdetijds oordeel te
vormen over het oude criterium van de representativiteit. Zij meenden zulks
temeer, nu telkens weer blijkt dat juridische en economische «deskundigheid»
in adviescolleges het stelselmatig wint van vele andere mogelijke vormen van
expertise. Hoewel deze leden zeiden gelukkig te zijn met de intussen aangebrachte
toevoeging «maatschappelijke kennis en ervaring» (die hopelijk
bijdragen aan recrutering buiten de kring van louter academisch geschoolde
«geleerdheid») in artikel 12, achtten zij deze nog vaag, zolang
het uitsluitend de minister is, die kan bepalen wat daaronder moet worden
verstaan. Hoe denkt de regering te voorkomen dat advies, op deze wijze georganiseerd,
uit ivoren torens van geleerdheid komt en een eenzijdig technocratisch karakter
krijgt?Dankzij een nota van wijziging op stuk nr. 25 (kennelijk produkt van eerdere
kritiek uit de Eerste Kamer) inzake artikel 26 van het wetsvoorstel en dankzij
amendering door de Tweede Kamer op stuk nr. 18 is de ruimte voor ongevraagd
advies groter, zij het niet van groter helderheid, geworden, zo gaven de aan
het woord zijnde leden graag toe. Niettemin, zo laat de regering telkens weten,
moet die ruimte vooral niet «te groot» worden. Bovendien, zo meenden
deze leden, voorziet het wetsvoorstel in diverse middelen om colleges van
advies effectief kort te houden. Zij verwezen daarvoor naar het door de regering
in par. 3.5 van de nota naar aanleiding van het verslag der Tweede Kamer (Kamerstukken
TK 24 503, nr. 5) opgemerkte. Bepalend is immers dat de minister het
werkprogramma van adviescolleges vaststelt en kan wijzigen zonder verplicht
te zijn tot overleg daarover met het betrokken college. Voorts bepaalt
hij de omvang en sterkte van het secretariaat en het budget van het adviescollege,
dat van zijn snode bedoelingen tot ongevraagd advies regering en Staten-Generaal
«onverwijld» in kennis moet stellen en voorts de Staten-Generaal
niet ongevraagd mag adviseren. De laatste mogelijkheid zou, in geval van majeure
amendementen, nu juist wel eens van groot belang kunnen blijken; deze leden
vermochten het «doorkruisen» van de politieke besluitvorming door
zulke adviezen niet in te zien. Meer in het algemeen vroegen zij zich af,
waarom aan adviseurs van groot persoonlijk gewicht niet juist alle ruimte
zou moeten worden gegeven tot advies eigener beweging. Nemen artikel 26, derde
en vierde lid en de algemene bepaling van artikel 17 niet te veel terug van
wat aan ruimte in o.a. artikel 24, eerste lid onder b en 26, tweede lid, kennelijk
met pijn, is geboden?In verband daarmee vroegen de aan het woord zijnde leden zich af, wat
de betekenis is van artikel 19, eerste lid dat bepaalt dat het adviescollege,
indien het inlichtingen behoeft, zich kan wenden «tot daartoe door onze
minister aangewezen ambtenaren». Zij begrepen dat het leerstuk van de
ministeriële verantwoordelijkheid vergt dat verzoeken om ambtelijke informatie
nooit kunnen plaatsvinden buiten de minister om. Zij begrepen echter niet,
waarom de minister exclusief gerechtigd is te bepalen welke ambtelijke deskundige(n)
worden gemachtigd tot verstrekking van informatie. Kan de regering in deze
kwestie helderheid verschaffen?Vergelijkbaar geldt voor de benoeming van de secretaris en eventuele andere
medewerkers van het adviescollege. Deze worden (artikel 15, vijfde lid) benoemd
door de minister «na overleg met de voorzitter van het adviescollege».
Behoort daar, zo vroegen de aan het woord zijnde leden zich af, niet te staan
«in overleg met..»? En getuigt ook dit weer niet van de behoefte
om adviescolleges vooral strak aan de teugels te houden? Kan de regering overigens
inzicht verschaffen in de maximale ambtelijke schaal, waarin secretarissen
worden aangesteld?De leden van de fractie van GroenLinks merkten op dat ingevolge
de artikelen 4 en 8 een adviescollege bij aparte wet wordt ingesteld. In de
betreffende wet wordt ook de adviestaak beschreven. Een zelfstandig adviesorgaan
voor het ouderenbeleid is niet meer aan de orde. Het ouderenbeleid zal worden
ingebed in een breed adviescollege voor maatschappelijke ontwikkeling. De
leden hier aan het woord waren van mening dat de adviestaak nog onderwerp
van discussie zou moeten zijn in de Eerste Kamer. Hierbij zou dan ook over
de te hanteren criteria voor de samenstelling van de Raad kunnen worden gesproken.
De vraag welke deskundigheid in ieder geval in de Raad vertegenwoordigd zou
moeten zijn zou daarbij zeker aan de orde zijn gekomen.Tot hun verbazing hadden deze leden echter vernomen dat begin juni een
voorlopige Raad voor maatschappelijke ontwikkeling zal worden geïnstalleerd.
Hoe verhoudt zich dit tot de mogelijkheid van inbreng bij de behandeling van
de instellingswet voor de Raad voor maatschappelijke ontwikkeling?Vervolgens merkten de leden van de fractie van GroenLinks op dat in artikel
12 het streven naar evenredige deelneming van vrouwen en personen behorende
tot etnische of culturele minderheidsgroepen is neergelegd.Voor de doelgroep vrouwen is speciaal voor dit doel door twee departementen
de databank Toplink opgericht.Een vergelijkbare instelling voor personen behorend tot etnische of culturele
minderheidsgroepen is in oprichting.Indien het zonder inschakeling van bovengenoemde bureaus niet lukt om
een evenredige samenstelling van adviescolleges te realiseren, bestaat dan
de verplichting deze bureaus alsnog in te schakelen? De leden van de SGP-, de RPF- en de GPV-fractie
hadden met belangstelling van het wetsvoorstel kennis genomen. Zij hadden
er behoefte aan op een tweetal punten enige vragen voor te leggen.Met betrekking tot artikel 12, derde lid, vroegen deze leden hoe zich
dit derde lid verhoudt tot het eerste lid. Zijn in het eerste lid de «harde»
criteria voor de geschiktheid van (potentiële) leden aangegeven, waarvan
onder geen omstandigheid mag worden afgeweken? Behelst het derde lid ook een
geschiktheidscriterium of moet dit worden verstaan als voorkeur bij gelijkwaardige
geschiktheid? Is het met andere woorden een secundair selectiecriterium?Deze leden hadden kennis genomen van de (niet-aanvaarde) amendementen
onder de nummers 12 en 22 van respectievelijk de Tweede Kamerleden Scheltema-De
Nie en Te Veldhuis, welke er beide op gericht waren het lidmaatschap van een
adviescollege onverenigbaar te verklaren met het lidmaatschap van de Tweede
of de Eerste Kamer der Staten-Generaal. Zij hadden tevens opgemerkt een motie
van het lid Scheltema-De Nie (stuk nr. 29) met dezelfde strekking wel is aanvaard.
Bovendien was hen gebleken – zie de brief van de staatssecretaris d.d.
3 april 1996 aan de Tweede Kamer (nr. 28) onder punt 3 en een bericht in de
staatscourant van 10 mei jl. – dat de regering stappen heeft ondernomen
om aan genoemde motie uitvoering te geven door middel van het zenden van een
wetsvoorstel naar de Raad van State ter advisering.Deze leden zouden thans reeds gaarne van de staatssecretaris vernemen
of er geen goede redenen zijn om in deze aangelegenheid – advisering
van de regering en eventueel de Staten-Generaal – onderscheid te maken
tussen de Tweede en de Eerste Kamer. Zij zouden het op prijs stellen om een
objectieve uiteenzetting te mogen ontvangen van de (te verwachten) praktische
verschillen in betrokkenheid tot adviescolleges tussen leden van Tweede en
van de Eerste Kamer. 2. Artikelen Artikel 2De leden van de CDA-fractie vroegen of onderdeel a van dit artikel geen
legislatieve overkill is, nu een deel van de daar uitgezonderde colleges evident
niet valt onder de adviescolleges zoals gedefinieerd in artikel 1. Artikel 5Wat moet in artikel 5 worden verstaan onder «een in de tijd beperkt
vraagstuk», zo vroegen de leden van de CDA-fractie. Artikel 6De leden van de CDA-fractie vroegen of de tweede volzin van het vierde
lid van dit artikel wel in overeenstemming is met Aanwijzing 83 voor de regelgeving. Artikel 7Wordt in artikel 7 met «mede (") ondertekend» gedoeld op het
contraseign in de zin van artikel 74 van de Grondwet, of op het mede ondertekenen
naast de voor het betrokken beleidsterrein primair verantwoordelijke minister
of staatssecretaris, zo wilden de leden hier aan het woord weten. Artikel 9De leden van de CDA-fractie vroegen of dit artikel van toepassing is op
de Sociaal Economische Raad. Artikel 10Het adviescollege telt, aldus de leden van de fractie van de PvdA, ten hoogte 15 leden, met inbegrip van de voorzitter. Nu al, zo constateerden
deze leden, zijn er plannen voor colleges die formeel weliswaar niet meer
dan 15 leden tellen, maar met behulp van zogenaamde «commissies»
langs een omweg hun ledental aanzienlijk kunnen verhogen. Wat, zo vroegen
deze leden zich af, is dan nog de zin van zulk een algemene bepaling, als
zij de verkleinde «hoofdkapel» voorziet van allerlei «zijkapelletjes»?
Voorts, indien al een algemene bepaling noodzakelijk is, dient er dan ook
niet te worden gedacht aan een minimum aantal leden? Artikel 12, derde lidDe leden van de PvdA-fractie vroegen zich af of een bepaling als deze
in de wet thuis hoort, indien zij overigens alle vormen van representativiteit
afwijst of voor irrelevant houdt. De aan het woord zijnde leden zagen de hier
voorgestelde bepaling als een zaak van goed beleid, niet van wettelijk voorschrift;
a fortiori niet, gelet op het Kalanke-arrest van het EHRM. Deze leden twijfelden
er, met de Raad van State, aan, of dit arrest niet van toepassing is, zoals
de regering volhoudt: honorering van leden op part-time basis en hun onderbrenging
in de Ambtenarenwet brengen het lidmaatschap van adviescolleges dicht bij
de arbeidsrelatie waarop het arrest betrekking heeft, zo meenden zij. Artikel 20De leden, behorend tot de PvdA-fractie, vroegen zich in gemoede af wat
het nut is van bepalingen over stemming en staking van stemmen in adviescolleges,
blijkbaar ontleend aan soortgelijke bepalingen in het RvORM. Adviescolleges
adviseren, waarbij besluiten per definitie niet bij wege van stemming plaatsvinden.
Dat blijkt ook uit artikel 20, zesde lid dat bepaalt dat elk lid zijn opvatting
per afzonderlijke nota kenbaar kan maken. Nederland moge een land zijn met
een diepe behoefte aan consensus, maar dat betekent toch niet dat adviescolleges
een procedure moeten hanteren die oplossingen geeft voor het geval die consensus
«onverhoopt» ontbreekt? Naar het gevoelen van de aan het woord
zijnde leden zou het artikel 20 kunnen volstaan met de bepalingen in het eerste,
tweede en zesde lid; een waarheidsgetrouw advies zal immers ook zonder het
nu toegevoegde derde t/m vijfde lid informatie verschaffen over unanimiteit,
meerderheid en minderheid, op zichzelf weinig relevante begrippen indien het
gaat om advisering. Artikel 22De aan het woord zijnde leden waren, ook na de wisseling van argumenten
in en met de Tweede Kamer, nog immer niet overtuigd van het nut van de asymmetrie
in dit artikel: de minister krijgt wel afschriften, de Staten-Generaal niet.
Zij vroegen de regering derhalve de noodzaak van deze asymmetrie nog eens
helder uiteen te zetten. Artikel 24De leden van de fractie van het CDA wilden weten wat het rechtsgevolg
is van de beperking «en tijdig uitgebracht» in het eerste lid,
onder a van dit artikel. De voorzitter van de commissie,J. Th. J. van den BergDe griffier van de commissie,Hordijk XNoot1Samenstelling: Postma (CDA), Holdijk (SGP), Van Dijk (CDA), Staal (D66),
Van den Berg (PvdA), voorzitter, De Beer (VVD), Batenburg (AOV), Rensema (VVD),
Schoondergang-Horikx (GroenLinks), Grewel (PvdA), Hendriks, Bierman, Wiegel
(VVD), De Wit (SP), Hirsch Ballin (CDA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19951996-24503-235a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl