Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en de Wegenverkeerswet 1994 ivm herijking wettelijke strafmaxima; Nota van wijziging
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28484, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

13-11-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28484 nr. 5

05-11-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAaAbABAaArtikel 43aArtikel 43bArtikel 43cCBaDDaEUaFYaGAAHARTIKEL IIIATOELICHTINGAlgemeenAanpassing geldboetecategorieën aan geldontwaardingLevensgezelHerziening recidiveregelingARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EOnderdeel FOnderdeel GHOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28484Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 484Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en de Wegenverkeerswet 1994,
in verband met de herijking van een aantal wettelijke strafmaximanr. 5NOTA VAN WIJZIGINGOntvangen 5 november 2002Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:AVoor artikel I, onderdeel A, worden twee onderdelen ingevoegd, luidende:aAArtikel 23 wordt als volgt gewijzigd:1. In het tweede lid wordt «€ 2» vervangen door: € 3.2. Het vierde lid komt te luiden:4. Er zijn zes categorieën:de eerste categorie, € 335;de tweede categorie, € 3 350;de derde categorie, € 6 700;de vierde categorie, € 16 750;de vijfde categorie, € 67 000;de zesde categorie, € 670 000.bAArtikel 24b wordt als volgt gewijzigd:1. In het eerste lid wordt «€ 10» vervangen door: € 15.2. In het tweede lid wordt «€ 20» vervangen door: € 30.BNa artikel I, onderdeel A, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende: AaNa artikel 43 worden drie artikelen ingevoegd, luidende:Artikel 43aDe op een misdrijf gestelde tijdelijke gevangenisstraf kan, onverminderd
artikel 10, met een derde worden verhoogd indien tijdens het plegen van het
misdrijf nog geen vijf jaren zijn verlopen sedert een veroordeling van de
schuldige tot gevangenisstraf wegens een daaraan soortgelijk misdrijf in kracht
van gewijsde is gegaan. De termijn van vijf jaren wordt verlengd met de tijd
waarin de veroordeelde rechtens zijn vrijheid is ontnomen.Artikel 43bAls misdrijven welke soortgelijk zijn aan elkaar worden in elk geval aangemerkt:1°. de misdrijven omschreven in de artikelen 105, 174, 208 tot en
met 210, 213, 214, 216 tot en met 222bis, 225 tot en met 232, 310, 311, 312,
315, 317, 318, 321 tot en met 323a, 326 tot en met 332, 341, 343, 344, 359,
361, 366, 373, laatste lid, 402, 416, 417, 420bis en 420ter;2°. de misdrijven omschreven in de artikelen 92, 108, 109, 110, 115,
116, 117 tot en met 117b, 141, 181, 182, 287 tot en met 291, 293, eerste lid,
296, 300 tot en met 303, 381, 382, 395 en 396;3°. de misdrijven omschreven in de artikelen 111 tot en met 113, 118,
119, 261 tot en met 271, 418 en 419;4°. de misdrijven omschreven in de Opiumwet;5°. de misdrijven omschreven in de Wet wapens en munitie.Artikel 43cBij de misdrijven omschreven in de artikelen 208 tot en met 210, 213 en
214 wordt een onherroepelijke veroordeling tot gevangenisstraf door een rechter
in een andere lidstaat van de Europese Unie uitgesproken ter zake van enig
misdrijf ten opzichte van muntspeciën of munt- of bankbiljetten als een
veroordeling wegens een soortgelijk misdrijf in aanmerking genomen.CNa artikel I, onderdeel B, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:BaIn artikel 74, tweede lid, onder a, wordt «€ 2»
vervangen door: € 3.DNa artikel I, onderdeel D, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:DaArtikel 142 wordt als volgt gewijzigd:1. In het eerste lid wordt «gevangenisstraf van ten hoogste twee
weken of geldboete van de tweede categorie» vervangen door: gevangenisstraf
van ten hoogste een jaar of geldboete van de vierde categorie. 2. In het tweede lid wordt «gevangenisstraf van ten hoogste twee
weken of geldboete van de tweede categorie» vervangen door: gevangenisstraf
van ten hoogste drie maanden of geldboete van de derde categorie.ENa artikel I, onderdeel U, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:UaIn artikel 304, onderdeel 1°, wordt na «zijn echtgenoot»
ingevoegd: , zijn levensgezel.FNa artikel I, onderdeel Y, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:YaIn artikel 336 wordt «gevangenisstraf van ten hoogste een jaar»
vervangen door: gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren.GNa artikel I, onderdeel Z, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:AATitel XXXI van het Tweede Boek vervalt.HNa artikel III wordt een artikel ingevoegd, luidende:ARTIKEL IIIAIn artikel 76, derde lid, onder a, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen
wordt «€ 2» vervangen door: € 3.TOELICHTINGAlgemeenDeze nota van wijziging bevat verschillende aanpassingen. In de eerste
plaats is voorzien in wijzigingen die samenhangen met aanpassingen van de
geldboetecategorieën aan de geldontwaarding vanaf 1983. Het gaat
hier om aanpassing van maximale boetebedragen; gefixeerde boetetarieven, zoals
die van verkeersboetes in de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften
(ook wel: wet-Mulder), worden niet gewijzigd. Daarnaast voorziet deze nota
in een wijziging van de recidiveregeling in het Wetboek van Strafrecht en
in de verplaatsing daarvan naar Titel III van het Eerste Boek van het Wetboek
van Strafrecht. Deze wijziging vloeit voort uit een heroverweging van deze
recidiveregeling en, op een enkel onderdeel, uit een kaderbesluit van de Raad
van de Europese Unie inzake eurovalsemunterij. Ten slotte bevat deze nota
van wijziging een voorstel tot uitbreiding van artikel 304 van het Wetboek
van Strafrecht met het begrip «levensgezel»; dit voorstel hangt
samen met de bestrijding van huiselijk geweld. In dit algemeen deel worden de voorgestelde wijzigingen groepsgewijs toegelicht.
Voorzover nodig worden de afzonderlijke wijzigingen nader besproken in het
artikelsgewijze deel van deze toelichting.Bij gelegenheid van deze nota van wijziging wordt tevens een strafmaatverhoging
voorgesteld voor rustverstoring en misbruik van een alarmnummer voor publieke
diensten (artikel 142 Sr) en voor bedrog met een staat, balans, winst- en
verliesrekening of staat van baten en lasten, of de toelichting op een van
die stukken (artikel 336 Sr). De voorstellen ter zake van deze artikelen zijn
neergelegd in de onderdelen D en F en toegelicht in de artikelsgewijze toelichting
bij deze onderdelen.Aanpassing geldboetecategorieën aan geldontwaardingVoorgesteld wordt de geldboetecategorieën van het Wetboek van Strafrecht
aan te passen in verband met de geldontwaarding in Nederland sinds 1983, het
jaar waarin deze categorieën in het Wetboek van Strafrecht zijn ingevoerd.
Door de voorgestelde inflatiecorrectie toe te passen op de inmiddels bijna
twintig jaar oude geldboetemaxima van artikel 23 van het Wetboek van Strafrecht,
blijft ons strafrecht ook op dit punt bij de tijd. Dat is belangrijk, omdat
de hoogte van de geldboetes die op misdrijven en overtredingen zijn gesteld
mede uitdrukking geven aan de mate waarin strafbare feiten in onze samenleving
worden afgekeurd. Zoals hierboven reeds aan de orde kwam, beperkt dit voorstel
zich tot de strafmaxima die in de geldboetecategorieën zijn vervat. Gefixeerde
boetedragen, zoals de verkeersboetes in de eerder genoemde wet-Mulder, blijven
ongewijzigd.Ten behoeve van de voorgestelde inflatiecorrectie is de geldontwaarding
sinds 1983 berekend. De geldontwaarding wordt uitgedrukt in de zogenoemde
consumentenprijsindex. Deze index geeft aan hoeveel euro betaald moet worden
voor een product ten opzichte van het basisjaar (1983 = 100). Als de consumentenprijsindexen
van de jaren 1984 tot en met 2002 met elkaar worden vermenigvuldigd, ontstaat
de factor 1,5. Dat wil zeggen dat op basis van deze index in 2002 € 1,5
moet worden betaald voor een product dat in 1983 – omgerekend – € 1
waard was1. Uit deze berekening kan worden afgeleid
dat de bedragen van de geldboetecategorieen uit 1983, voor het uitdrukken
van de relatieve ernst van dezelfde strafbare feiten in 2002, met 1,5 moeten
worden vermenigvuldigd. Toegepast op de sinds 1 januari 2002 in het wetboek
opgenomen geldbedragen van de boetecategorieën van artikel 23 van het
Wetboek van Strafrecht, levert deze berekening de geldbedragen op welke in
het schema hieronder in de tweede kolom zijn vermeld.Voorgesteld wordt de aldus verkregen bedragen iets naar beneden af te
ronden, op bedragen die vervolgens ook in hun onderlinge verhouding hetzelfde
stramien laten zien als thans in artikel 23 van het Wetboek van Strafrecht
is neergelegd. Aldus zal de voorgestelde wijziging snel en eenvoudig ingang
in de rechtspraktijk kunnen vinden. Zie de derde kolom in het navolgende schema.  huidige bedragen:bedragen
na doorberekening geldontwaarding:voorstel1e categorie:225337,503352e categorie:2 2503 3753 350 3e categorie:4 5006 7506 700 4e categorie:11 25016 87516 750 5e categorie:45 00067 50067 000 6e categorie:450 000675 000670 000In het verlengde van de voorgestelde aanpassingen van de geldboetecategorieën,
wordt voorgesteld tevens de wettelijke verhogingen bij niet-betaling, voorzien
in artikel 24b van het Wetboek van Strafrecht, aan te passen. Tot slot wordt
voorgesteld het algemeen minimum van de geldboete te verhogen van € 2
naar € 3 en deze verhoging ook door te voeren in de regeling van
de transactie in artikel 74 van het Wetboek van Strafrecht. Verdere aanpassingen
van de strafwet zijn uit oogpunt van inflatiecorrectie vooralsnog niet noodzakelijk.LevensgezelArtikel 304 van het Wetboek van Strafrecht bepaalt welke strafverzwarende
omstandigheden bij mishandeling kunnen leiden tot verhoging van de maximumgevangenisstraf
met een derde. Een van de strafverzwarende omstandigheden die wordt genoemd
is dat de schuldige het misdrijf begaat tegen zijn echtgenoot; onder echtgenoot
wordt mede begrepen de geregistreerde partner (artikel 90octies van het Wetboek
van Strafrecht). In deze nota van wijziging wordt voorgesteld artikel 304
Sr aan te vullen met het begrip «levensgezel». Daarmee wordt uitvoering
gegeven aan de daartoe strekkende aanbeveling van de stuurgroep van het project
«Voorkomen en bestrijden van huiselijk geweld». De gronden die
thans de strafverhoging bij mishandeling van de echtgenoot (enz.) rechtvaardigen –
verschuldigde piëteit en mogelijk machtsmisbruik – zijn naar het
oordeel van de regering ook aanwezig bij mishandeling tussen personen die
met elkaar een nauwe persoonlijke betrekking onderhouden, maar die niet zijn
gehuwd of niet als partners zijn geregistreerd. De voorgestelde uitbreiding
van artikel 304 Sr sluit aan bij een maatschappelijke ontwikkeling en onderstreept
ook voor andere samenlevingsvormen dan het huwelijk en het geregistreerde
partnerschap dat mishandeling tussen personen die een nauwe persoonlijke betrekking
onderhouden extra strafwaardig is.Met het begrip «levensgezel» wordt aangesloten bij de algemene
aanwijzingen voor de regelgeving (AR 72a), waarin dit begrip is aangewezen
voor twee meerderjarigen die, anders dan als elkaars echtgenoot, «met elkaar een nauwe persoonlijke betrekking onderhouden».
Het begrip komt momenteel in ongeveer tien andere wetten voor – o.a.
het Burgerlijk Wetboek, het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, de Faillissementswet
en de Wet gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens –, vaak
naast de begrippen echtgenoot en geregistreerde partner.Bij de beoordeling of sprake is van een «levensgezel» zijn
de volgende aspecten van belang:– of sprake is van een gemeenschappelijke huishouding– de duur van de gemeenschappelijke huishouding– of er een relatie van affectieve aard is, en met name– of betrokkenen kennelijk uitgaan van een nauwe lotsverbondenheid.1Doorslaggevend is in het begrip «levensgezel» evenwel, als
gezegd, de nauwe persoonlijke betrekking van een zekere hechtheid. Het moet
gaan om een relatie die qua hechtheid vergelijkbaar is met die tussen echtgenoten
of geregistreerde partners. Deze is niet per se met het enkele feit van het
samenwonen gegeven en vereist ook niet per se dat betrokkenen met elkaar samenwonen.In het civiele recht levert de toepassing van het begrip «levensgezel»
nauwelijks problemen op. In het strafrecht zal het begrip de grondslag vormen
voor de mogelijkheid een hogere straf op te leggen en – daaruit voortvloeiend –
voor de toepassing van de dwangmiddelen aanhouden buiten heterdaad
en inverzekeringstelling. Het begrip «levensgezel» lijkt in dit
verband evenmin problemen op behoeven te leveren.De mogelijkheid van oplegging van een hogere straf rust, het kwam hiervoor
al ter sprake, op dezelfde gronden als die welke aan de strafverhoging bij
echtgenoten en geregistreerde partners ten grondslag liggen. Het strafproces
biedt maximale waarborgen voor een juiste toepassing bij de strafoplegging.In het opsporingsonderzoek is er bij aanhouding buiten heterdaad doorgaans
enige tijd om te verifiëren of sprake is van een levensgezel. Ook de
inverzekeringstelling wordt meestal eerst na een ophouding voor onderzoek
bevolen, welk onderzoek zich mede tot de vraag of sprake is van een levensgezel
kan uitstrekken. Verder is aannemelijk dat het slachtoffer vrijwel altijd
voldoende informatie zal kunnen verstrekken om vast te kunnen stellen of sprake
is van een levensgezel. Tot slot zal bij de politie in een aantal gevallen
kennis aanwezig zijn over de betrokken personen, bijvoorbeeld uit eerdere
meldingen van huiselijk geweld.Herziening recidiveregelingIn het overleg over de Nota Criminaliteitsbeheersing van 29 oktober 2001
is een motie ingediend door de leden van Uw Kamer Nicolaï, Van Oven en
Van de Camp. Deze motie is op 13 november 2001 door de Tweede Kamer aangenomen.
In deze motie wordt de regering verzocht een voorstel te doen om recidive
als algemene strafverzwaringsgrond op te nemen in het Wetboek van Strafrecht.
In de brief van de Minister van Justitie d.d. 11 april 2002 is aangegeven
dat aan deze motie gevolg zal worden gegeven door een voorstel tot aanpassing
van de recidiveregeling in het Wetboek van Strafrecht (Kamerstukken II 2001/02,
27 834, nr. 18). De voorgestelde aanpassingen van de recidiveregeling
strekken in hoofdzaak tot uitvoering van deze brief, waar in dit verband naar
zij verwezen. In het navolgende zal de voorgestelde wijziging nader worden
toegelicht.In genoemde brief is aangegeven dat het naar de mening van de regering
aanbeveling verdient de wettelijke recidiveregeling in zoverre te veralgemeniseren,
dat het nogmaals begaan van een soortgelijk misdrijf ook buiten de thans in
de wet genoemde gevallen tot een verhoging van het wettelijk strafmaximum
leidt. De voorgestelde aanpassing is ook gewenst uit oogpunt van signaalwerking.
Duidelijk wordt gemaakt dat recidive ter zake van soortgelijke misdrijven
in zijn algemeenheid strafverhoging rechtvaardigt. De huidige ingewikkeld
geformuleerde wettelijke recidiveregeling, waarvan de reikwijdte beperkt is,
functioneert in dat opzicht suboptimaal.Terzijde zij opgemerkt dat deze algemene recidiveregeling ook ten aanzien
van minderjarigen kan worden toegepast. Tenlastelegging van recidive kan ook
zeer wel in de rede liggen; de redenen voor die toepassing kunnen evenwel
een slag anders liggen dan de redenen voor toepassing ten aanzien van meerderjarigen.
Zo kan recidive van belang zijn voor de aan de hand van artikel 77b Sr te
beantwoorden vraag of het meerderjarigenstrafrecht dient te worden toegepast,
omdat recidive ertoe kan leiden dat het oordeel over de ernst van het feit,
de persoon van de dader dan wel de omstandigheden waaronder het feit is begaan,
wordt bijgesteld. Maar ook in het geval recidive geen feitelijke verhoging
van het strafmaximum tengevolge heeft, omdat ter zake van jeugddetentie de
algemene maxima van artikel 77i Sr gelden, kan tenlastelegging van recidive
van belang zijn in verband met de – binnen dat maximum – op te
leggen straf.De voorgestelde formulering impliceert een aantal aanpassingen ten opzichte
van de bestaande wettelijke recidiveregeling. In de eerste plaats wordt
de reikwijdte van de wettelijke strafverhogingsgrond uitgebreid tot alle soortgelijke
misdrijven, ongeacht of deze zijn opgenomen in het Wetboek van Strafrecht
dan wel in bijzondere wetten. De huidige beperking tot de in de art. 421–423
Sr genoemde misdrijven uit het Wetboek van Strafrecht wordt daarmee losgelaten.
De recidiveregeling krijgt zo een algemener karakter. In verband daarmee heeft
de Raad van State geadviseerd de recidiveregeling onder te brengen in het
Eerste Boek van het Wetboek van Strafrecht (het algemeen deel) en wel in Titel
III betreffende de uitsluiting en verhoging van strafbaarheid. De regering
volgt dit advies van de Raad. Plaatsing in het Eerste Boek sluit niet alleen
goed aan bij het algemene karakter van de voorgestelde recidiveregeling; zij
verzekert bovendien – ingevolge art. 91 Sr – de toepasselijkheid
van deze regeling op misdrijven in bijzondere wetten.Het begrip «soortgelijke misdrijven» is vergelijkbaar met
het begrip «soortgelijke feiten», dat ook thans reeds in het Wetboek
van Strafrecht voorkomt. Gewezen kan worden op de artikelen 36d en 36e Sr;
bij de interpretatie van de voorgestelde recidiveregeling kan dan ook worden
aangesloten bij de uitleg van bestaande begrippen. Door gebruik van het begrip
«soortgelijke misdrijven» komt in de art. 43a-43c Sr zelf duidelijk
tot uitdrukking dat de daarin neergelegde recidiveregeling ziet op herhaling
van misdrijven.De bestaande recidiveregeling is in het voorgestelde artikel 43b Sr materieel
in zoverre gehandhaafd, dat de misdrijven terzake waarvan een veroordeling
in de huidige recidiveregeling tot een verhoging van het wettelijk strafmaximum
aanleiding kan geven, ook in de nieuwe regeling als soortgelijk worden aangemerkt.
Ter verduidelijking is tevens aangegeven dat misdrijven uit de Opiumwet respectievelijk
de Wet wapens en munitie ook als «soortgelijk» aan elkaar worden
aangemerkt. Toepassing van de wettelijke recidiveregeling is, zo blijkt uit
de formulering van de voorgestelde artikelen 43a en 43b, evenwel niet tot
de in het voorgestelde artikel 43a omschreven categorieën beperkt.Een tweede voorgestelde aanpassing ligt daarin dat niet langer het ondergaan
of kwijtgescholden zijn van (vrijheids)straf het wettelijke aanknopingspunt
is, maar het in kracht van gewijsde gaan van de veroordeling daartoe. Ook
in de huidige regeling kan het in kracht van gewijsde gaan van een veroordeling
tot een gevangenisstraf die niet ten uitvoer wordt gelegd, tot toepassing
van de recidiveregeling aanleiding geven. Het geval waarin de opgelegde straf
is kwijtgescholden alsmede het geval waarin het recht tot uitvoering van de
straf nog niet is verjaard (maar deze nog niet heeft plaatsgevonden) worden
daarin immers genoemd. Dat lijkt ook terecht: de definitieve rechterlijke
veroordeling, niet de tenuitvoerlegging daarvan, roept de – met het
oog op speciale preventie – verzwaarde strafrechtelijke aansprakelijkheid
van de veroordeelde in het leven. In dit wetsvoorstel wordt dit uitgangspunt
centraal gesteld, door in alle gevallen bij het in kracht van gewijsde gaan
van de veroordeling aan te knopen. Op deze wijze is een eenduidig beginpunt
aan te wijzen; dat komt ook de consistentie en de toegankelijkheid van de
wettelijke recidiveregeling ten goede.Aansluiten bij het in kracht van gewijsde gaan van de veroordeling heeft
ook een ander voordeel. Verzekerd is op deze wijze dat de recidiveregeling
van toepassing is tijdens de tenuitvoerlegging van een opgelegde vrijheidsstraf.
Ook een geweldsmisdrijf dat tegen een bewaker of een andere gedetineerde wordt
gepleegd tijdens de tenuitvoerlegging van een gevangenisstraf voor een eerder
geweldsmisdrijf, komt derhalve onder de verzwaarde strafrechtelijke aansprakelijkheid
te vallen. De huidige recidiveregeling voorziet daar niet in, doordat als
beginpunt het ondergaan zijn van de vrijheidsstraf wordt gekozen. Tegelijkertijd
kan het naar de mening van de regering evenwel niet zo zijn dat de termijn gedurende welke de verzwaarde strafrechtelijke aansprakelijkheid geldt,
tijdens de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf verstrijkt. De verzwaarde
strafrechtelijke aansprakelijkheid dient na de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf
voor elke veroordeelde nog een vaste periode van vijf jaar te duren. De tweede
zin van het voorgestelde artikel 43a Sr bewerkstelligt dit.Het centraal stellen van het in kracht van gewijsde gaan van de veroordeling
heeft ten slotte ook consequenties voor de gevallen waarin een geheel voorwaardelijke
gevangenisstraf is opgelegd. Ook thans kan een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf
tot toepassing van de wettelijke recidiveregeling aanleiding geven, bijvoorbeeld
in het geval de tenuitvoerlegging van deze straf is gelast naar aanleiding
van een schending van de opgelegde voorwaarden. In het onderhavige wetsvoorstel
blijft onveranderd dat elke gevangenisstraf, en derhalve ook elke geheel voorwaardelijk
opgelegde gevangenisstraf, tot toepassing van de regeling aanleiding kan geven.
Die toepassing kan evenwel, zo is in het voorgaande uiteengezet, anders dan
thans ook aan de orde zijn in het geval waarin de voorwaardelijke gevangenisstraf
nog in het geheel niet ten uitvoer is gelegd. Daarmee biedt de wet, in deze
gevallen, twee wegen om het recidive-element in de strafoplegging te verdisconteren:
toepassing van de recidiveregeling en de vordering tot tenuitvoerlegging van –
een deel van – de voorwaardelijk opgelegde straf. Dat spoort met de
omstandigheid dat zowel de wet als de strafrechter aan de eerdere vaststelling
van een strafbaar feit gevolgen verbinden. Het recidive-element zal in een
deel van deze gevallen door een vordering tot tenuitvoerlegging van de voorwaardelijk
opgelegde straf voldoende bij de strafoplegging tot uitdrukking kunnen worden
gebracht.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGOnderdeel ADe aanpassing van artikel 24b van het Wetboek van Strafrecht, in het voorgestelde
onderdeel bA, betreft de wettelijke verhogingen voor het geval het bedrag
dat ingevolge de geldboete moet worden betaald, niet wordt voldaan. De hoogte
van deze verhogingen zijn naar huidig recht gerelateerd aan de hoogte van
de opgelegde geldboete, zoals blijkt uit het tweede lid van genoemd artikel
24b. Daarbij past dat de voorgestelde aanpassingen in verband met de geldontwaarding
ook doorwerken in de wettelijke verhogingen. De huidige bedragen in artikel
24b zijn sinds 1978 (eerste lid) en 1986 (tweede lid) niet aan de geldontwaarding
aangepast. Bij de berekening van de geldontwaarding bij deze twee bedragen
zouden strikt genomen dus andere tijdstippen dan 1983 als startpunt moeten
worden genomen. Met het oog op de eenvoud is er evenwel voor gekozen ook bij
deze twee bedragen de omrekeningsfactor 1,5 te hanteren. Heel bezwaarlijk
is dit gelet op de geringe verschillen in jaren niet; voor het eerste lid
is hierbij van belang dat na vermenigvuldiging met 1,5 niet naar beneden wordt
afgerond, voor het tweede lid dat bij de Aanpassingswet euro het oude bedrag
van vijftig gulden reeds naar beneden is afgerond op € 20.Onderdeel BIn het voorgestelde artikel 43b, onderdeel 1°, Sr is van de gelegenheid
gebruik gemaakt om de opsomming op enkele voor de hand liggende punten aan
te vullen. Zo zijn de artikelen 230–232 en 323a Sr toegevoegd, alsmede
de artikelen 420bis en 420ter Sr inzake de doleuse varianten van witwassen.
In onderdeel 2° is de vermelding van art. 293 Sr beperkt tot het huidige
eerste lid in verband met de Wet van 12 april 2001, Stb. 194, dat een
tweede lid invoegde. In navolging van het advies van de Raad van State zijn
ten slotte de artikelen 117 tot en met 117b Sr opgenomen onderdeel 2°
in plaats van in onderdeel 3°, nu het daarbij gaat om geweldsdelicten
en niet om beledigingsdelicten.In het voorgestelde artikel 43b, onderdeel 2°, Sr, zijn ook misdrijven
opgenomen waarop levenslange gevangenisstraf of tijdelijke van ten hoogste
twintig jaar is gesteld, zoals artikel 289 Sr. Door de invoeging van de passage
«onverminderd artikel 10» in het voorgestelde artikel 43a Sr is
verduidelijkt dat dit niet impliceert dat voor deze misdrijven een tijdelijke
gevangenisstraf van langer dan twintig jaar kan worden opgelegd. De vermelding
van deze misdrijven stelt in de eerste plaats buiten twijfel dat een eerdere
veroordeling wegens een dergelijk misdrijf tot toepassing van de recidivebepaling
kan leiden, en impliceert voorts dat, ingevolge artikel 10, derde lid, Sr,
bij een poging tot een dergelijk misdrijf of medeplichtigheid daaraan een
eerdere veroordeling tot verhoging van de maximaal bedreigde vrijheidsstraf
kan leiden.Niet overgenomen in artikel 43b Sr zijn de verwijzingen naar strafbaarstellingen
in militaire wetten; het aangepaste karakter van de aanduiding van soortgelijke
feiten maakt dat niet voor de hand liggend. Ook zonder een dergelijke nadere
aanduiding zal duidelijk zijn dat – bijvoorbeeld – mishandeling
van meerderen ten opzichte van andere in artikel 43b, onderdeel 2°, Sr
vermelde feiten als soortgelijk heeft te gelden.Voorgesteld wordt in artikel 43c te bepalen dat de maximumgevangenisstraf
gesteld op de valsemunterijdelicten met een derde kan worden verhoogd indien
eerder wegens, kort gezegd, valsemunterij gevangenisstraf is opgelegd door
een rechter in een andere lidstaat van de Europese Unie. Deze aanvulling hangt
samen met het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie van 6 december
2001, tot wijziging van kaderbesluit 2000/383/JBZ tot versterking, door middel
van strafrechtelijke en andere sancties, van de bescherming tegen valsemunterij
in verband met het in omloop brengen van de euro (2001/888/JBZ).1 Strekking van dit kaderbesluit is dat bij het betrekken van informatie
over recidive met het oog op de strafoplegging ter zake van valsemunterij
geen onderscheid mag worden gemaakt tussen enerzijds gegevens die afkomstig
zijn uit de lidstaat zelf en anderzijds inlichtingen die ter beschikking worden
gesteld door andere lidstaten. Implementatie hiervan in de Nederlandse strafwetgeving
noopt tot de voorgestelde aanvulling van de recidiveregeling.De formulering «enig misdrijf ten opzichte van muntspeciën
of munt- of bankbiljetten» is ontleend aan artikel 4 Sr. Bij de interpretatie
van deze formulering kunnen ook de Europese kaderbesluiten worden betrokken
tot welker implementatie deze bepaling strekt.Onderdeel CDe voorgestelde aanpassing van het minimumbedrag van de transactievoorwaarde
betaling van een geldsom aan de staat, vloeit voort uit de aanpassing van
het algemeen minimum van de geldboete in artikel 23, tweede lid, van het Wetboek
van Strafrecht. Uit oogpunt van eenheid van recht wordt als ondergrens van
de genoemde transactievoorwaarde het algemeen minimum van de geldboete gehanteerd.Onderdeel DHet voorstel in dit onderdeel strekt ertoe de bestrijding van vals bomalarm
te bevorderen door de strafbedreiging daarbij meer in overeenstemming te brengen
met de ernst van dit delict. Artikel 142 Sr stelt twee typen gedragingen strafbaar. In het eerste lid
wordt strafbaar gesteld de opzettelijke verstoring van de rust door middel
van valse alarmkreten of valse signalen, in het tweede lid misbruik van een
alarmnummer voor publieke diensten. Deze beide strafbare feiten worden bedreigd
met gevangenisstraf van ten hoogste twee weken of geldboete van de tweede
categorie (€ 2250).Artikel 142, eerste lid, Sr ziet mede op vals bomalarm, oftewel het valselijk
melding maken van de plaatsing of de aanwezigheid van een voorwerp, bestemd
tot het teweegbrengen van een ontploffing. Deze gedraging valt onder het met
valse signalen verstoren van de rust. Het begrip signaal moet hierbij ruim
worden uitgelegd; daaronder vallen ook valse alarmberichten. Dit blijkt ook
uit de rechtspraak, waarin onder het begrip signaal telefonische berichten
worden begrepen (Rechtbank Amsterdam 18 april 1973, NJ 1973, 462).Het is wenselijk om deze uitleg nog eens duidelijk over het voetlicht
te brengen, omdat uit de wetsgeschiedenis de indruk zou kunnen ontstaan dat
vals bomalarm niet strafbaar zou zijn. De regering was destijds, bij gelegenheid
van de behandeling van het wetsvoorstel tot goedkeuring en uitvoering van
het Verdrag tot bestrijding van het wederrechtelijk in zijn macht brengen
van luchtvaartuigen en het Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen
gericht tegen de veiligheid van de burgerluchtvaart, afhoudend geweest tegenover
de gedachte aan een algemene strafbaarstelling inzake gedragingen als valse
bommeldingen, zulks naar aanleiding van een wens van de Tweede Kamer in het
voorgestelde artikel 385c Sr ook strafbaar te stellen het doorgeven van onjuiste
gegevens, uitsluitend met de bedoeling om de orde en regelmaat van het luchtverkeer
te verstoren. De toenmalige minister van Justitie was wel bereid om de voor-
en nadelen van zo'n algemene strafbaarstelling te laten onderzoeken (Kamerstukken
II 1972, 11 865 (R 859) en 11 866, nr. 9, p. 4). Hieruit zou gemakkelijk
de conclusie kunnen worden getrokken, dat de regering destijds van oordeel
was dat vals bomalarm door middel van valse signalen niet strafbaar was. Deze
toelichting beoogt buiten twijfel te stellen dat vals bomalarm valt onder
artikel 142, eerste lid, Sr.In het huidige artikel 142, eerste lid, Sr komt naar het oordeel van de
regering in onvoldoende mate de ernst van vals bomalarm tot uitdrukking. Dit
strafbaar feit kan zorgen voor grote overlast en maatschappelijke onrust,
voor ernstige verstoring van de openbare orde en voor aanzienlijke gevolgschade,
zowel bij het overheidsapparaat als bij het publiek. Het aantal gevallen van
vals bomalarm is de afgelopen jaren toegenomen, terwijl recentelijk, vanwege
de mogelijkheid van terroristische aanslagen, de ernst van vals bomalarm en
van de daardoor veroorzaakte onrust en schade aanzienlijk is vergroot. Gelet
op deze omstandigheden is de regering van oordeel dat een substantiële
verhoging van de strafmaxima gerechtvaardigd is. Voorgesteld wordt de op het
feit gestelde maximumstraffen te verhogen tot gevangenisstraf van ten hoogste
een jaar of geldboete van de vierde categorie (€ 11 250).Gelet op de samenhang tussen de strafbare gedragingen van het eerste en
die van het tweede lid van artikel 142 Sr, is in onderdeel D tevens voorzien
in een aanpassing van de strafmaat voor misbruik van een publiek alarmnummer.
Voorgesteld wordt op dit feit gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden
of geldboete van de derde categorie (€ 4500) te stellen. Deze strafmaat
doet naar het oordeel van de regering meer recht aan de ernst van dit strafbaar
feit, dat niet alleen onnodige onrust veroorzaakt bij bijvoorbeeld de politie
of de brandweer en bij de mensen op de plek waarheen deze publieke diensten
worden gedirigeerd, maar waardoor ook schaarse capaciteit van deze diensten
wordt verspild. Onderdeel EDe introductie van het begrip «levensgezel» in artikel 304
van het Wetboek van Strafrecht is in het algemeen deel reeds toegelicht.Onderdeel FDe voorgestelde strafmaatverhoging bij het misdrijf van artikel 336 Sr
(bedrog met een staat, balans, winst- en verliesrekening of staat van baten
en lasten, of de toelichting op een van die stukken) is aangekondigd in de
schriftelijke beantwoording van vragen van het lid Koenders (PvdA) inzake
financiële fraude (Aanhangsel Handelingen II 2001/02, nr. 1588, blz.
3376). De huidige gevangenisstraf van ten hoogste een jaar drukt naar het
oordeel van de regering in onvoldoende mate de ernst uit van het openbaarmaken
van frauduleuze verslaggeving. Voorgesteld wordt daarom de bedreigde gevangenisstraf
te verdubbelen. Overigens kan de officier van justitie in veel gevallen ook
wegens valsheid in geschrift vervolgen, omdat balansen naar geldend recht –
anders dan ten tijde van de invoering van artikel 336 Sr – worden aangemerkt
als geschriften met bewijsbestemming in de zin van artikel 225 Sr.Onderdeel GVoorgesteld wordt titel XXXI van het Tweede Boek van het Wetboek van Strafrecht
te laten vervallen in verband met de voorgestelde verplaatsing van de recidiveregeling
naar het Eerste Boek van het wetboek. De redenen voor deze verplaatsing zijn
in het algemeen deel van deze memorie van toelichting uiteengezet.HDit is een technische aanpassing die voortvloeit uit hetgeen is voorgesteld
in onderdeel C.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner XNoot1Bron: Macro-Economische Verkenningen 2002, Bijlage A6 Inkomens en prijzen
1970–2002.XNoot1Vgl. Asser/De Boer, Personen en Familierecht, nr. 1139. Het gaat hierbij
om indicaties, niet om cumulatieve noodzakelijke vereisten om van een «levensgezel»
te kunnen spreken.XNoot1Het Kaderbesluit van 6 december 2001 is gepubliceerd in het Publicatieblad
van de Europese Gemeenschappen, PB L 329/3. De Kamer is over de totstandkoming
van dit besluit geïnformeerd, zie Kamerstukken II 2000/2001, 23 490,
nr. 204. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28484-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl