Wijziging van de Wet personenvervoer voor het taxivervoer (deregulering taxivervoer); Nota van wijziging
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25910, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

29-03-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25910 nr. 6

23-03-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamBACACBCCCDCEHAJArtikel 93ARTIKEL IIToelichting 1. Algemeen2. Artikelsgewijs Onderdelen A, B en COnderdelen D en EOnderdeel FOnderdeel GOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25910Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 910Wijziging van de Wet personenvervoer voor het taxivervoer (deregulering
taxivervoer)nr. 6NOTA VAN WIJZIGINGOntvangen 23 maart 1999Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:A. Na artikel I, onderdeel B, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende: BAArtikel 6 wordt als volgt gewijzigd:1. In het derde lid wordt na «gewijzigd» ingevoegd «,
geschorst,» en wordt na het derde lid een volzin toegevoegd, luidende:
Een vergunning wordt geschorst voor bepaalde tijd.2. In het vijfde lid wordt na «wijziging» ingevoegd:, schorsing.3. In het zevende lid wordt na «gewijzigd» ingevoegd:, geschorst. B. Na artikel I, onderdeel C, worden vijf onderdelen ingevoegd, luidende: CAIn artikel 8 wordt na «wijziging» telkens ingevoegd:, schorsing. CBIn de artikelen 11, tweede lid, en 16, tweede lid, wordt na «wijzigen»
telkens ingevoegd:, schorsen. CCIn artikel 47, eerste lid, onderdeel b, wordt na «gewijzigd»
ingevoegd:, geschorst. CDIn artikel 54 wordt na «wijzigen» ingevoegd «, schorsen»,
en na «wijziging»:, schorsing. CEIn artikel 55 wordt na «wijziging» ingevoegd:, schorsing.C. Na artikel I, onderdeel H, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende: HAIn artikel 91 wordt na «wijzigen» ingevoegd:, schorsen.D. Na artikel I, onderdeel I, wordt een nieuw onderdeel toegevoegd, luidende: JNa artikel 92 wordt een nieuw artikel ingevoegd, luidende: Artikel 93Overtreding van artikel 5 is een misdrijf.E. Artikel II komt te luiden: ARTIKEL IIArtikel 1 van de Wet op de economische delicten wordt als volgt gewijzigd:1. Onder 3° wordt in de alfabetische rangschikking ingevoegd: de Wet
personenvervoer, artikel 5;.2. Onder 4°, wordt in de zinsnede met betrekking tot de Wet personenvervoer
«de artikelen 5, 10, 12, eerste lid, 13, 17, 18, 29, 52, 56, 61, 87,
eerste lid,» vervangen door: de Wet personenvervoer, de artikelen 10,
12, eerste lid, 13, 17, 18, 29, 52, 56, 59, 60, 69, aanhef en onder c, en
87, eerste lid,.F. In de artikelen III, IV, eerste lid, V en X wordt «twee jaar»
telkens vervangen door: vier jaar.G. Artikel XI wordt als volgt gewijzigd:1. De zinsnede «18 maanden» wordt vervangen door: drie jaar.2. Onder plaatsing van de aanduiding «1.» voor de tekst van
het artikel wordt een tweede lid toegevoegd, luidende:2. Onze Minister voert over een door hem voorgesteld onderzoek naar de
doeltreffendheid en de effecten van deze wet in de praktijk overleg met vertegenwoordigers
van:a. werkgevers en werknemers in het taxivervoer;b. provincies en gemeenten;c. openbare lichamen en regionale openbare lichamen die op grond van de
artikelen 63 respectievelijk 63a van de Wet personenvervoer, zoals die artikelen
luidden voor de dag van inwerkingtreding van deze wet, de in die
artikelen bedoelde bevoegdheden uitoefenen dan wel waaraan die bevoegdheden
zijn overgedragen. Toelichting 1. AlgemeenBij nota van wijziging wordt het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet
personenvervoer voor het taxivervoer (deregulering taxivervoer) op enkele
punten aangepast. Twee wijzigingen betreffen een aanvulling op het wetsvoorstel.
De ene is een aanpassing van de Wet op de economische delicten wat betreft
de rubricering van overtredingen van de Wet personenvervoer als economisch
delict. De andere is een uitbreiding van het bestuursrechtelijke instrumentarium
met de bevoegdheid tot schorsing van de vergunning bij overtredingen van de
Wet personenvervoer. Op deze wijzigingen wordt ingegaan bij de artikelsgewijze
toelichting. Hierna volgt een algemene toelichting op de wijziging van het
wetsvoorstel ten aanzien van de overgangstermijn en het tijdstip en de aard
van de evaluatie van de in het wetsvoorstel genoemde maatregelen voor taxivervoer.Voor het welslagen van de voorgenomen deregulering van de aansturing van
het taxivervoer is maatschappelijk draagvlak voor de maatregelen van belang.
In het kabinetsstandpunt en het wetsvoorstel is rekening gehouden met de meningen
van betrokkenen. Tijdens de gesprekken met betrokken partijen – de werkgevers,
de thans bevoegde overheden en het Interprovinciaal Overleg (IPO) –
die in januari 1999 zijn gevoerd ter nadere oriëntatie op de voorgenomen
deregulering taxibeleid, is aan de orde geweest dat de in het wetsvoorstel
voorgestelde fasering een tussentijdse bijstelling van maatregelen vrijwel
onmogelijk maakt. Na twee jaar vervallen immers de bevoegdheden terzake nog
voordat een goede evaluatie van de effecten van de maatregelen op middellange
termijn beschikbaar kan zijn.In het wetsvoorstel vervallen de bevoegdheden om de vergunning te verlenen
voor een bepaald gebied en op basis van de vervoervraag twee jaar na inwerkingtreding
van de wet (het zogenaamde eindbeeld) en dient binnen 18 maanden een evaluatierapport
aan de Eerste en Tweede Kamer te worden overlegd. De evaluatie is in het oorspronkelijke
voorstel gericht op de effecten van het maximum vervoertarief en het achterwege
blijven van de 24-uursverplichting voor de ondernemer. In de eerste plaats
wordt met de nota van wijziging voorzien in het binnen drie jaar na inwerkingtreding
van de wet toezenden van een evaluatierapport aan de beide Kamers der Staten-Generaal.
Het rapport terzake moet als een eindevaluatie worden beschouwd waarin ook
de (effecten van) afschaffing van het beleid met betrekking tot de vervoervraag
en vervoergebieden wordt meegenomen. Op de tweede plaats wordt in relatie
tot het getraineerde tijdstip en de integrale aard van de eindevaluatie geregeld
dat vergunningbevoegdheden met betrekking tot de vervoervraag en de vervoergebieden
na vier jaar na inwerkingtreding van de wet vervallen. Daarmee wordt het eindbeeld
twee jaar later bereikt dan aanvankelijk was voorzien. Het betreft een louter
formeel-wettelijke voorziening. Aan de feitelijke invoering van de maatregelen
wordt niet getornd. Ook blijft de tussentijdse evaluatie van de afschaffing
van de 24-uursverplichting en het maximum tarief in stand. De verlenging van
de formele overgangstermijn heeft evenwel in combinatie met het tijdstip en
de aard van de evaluatie een aantal voordelen. Ten eerste is een goede evaluatie
mogelijk doordat de effecten over een langere termijn worden meegenomen, op
basis van jaarlijkse monitoringen (in het oorspronkelijke voorstel om het
jaar). De verwachting hierbij is dat pas na twee jaar een goed beeld kan worden
gegeven van de wijze waarop de vervoersector en de reiziger op de
nieuwe regelgeving en op de zich als gevolg daarvan ontstane marktomstandigheden
reageren. Het evaluatierapport terzake zal in het derde jaar na inwerkingtreding
van de wet gereed zijn voor toezending aan de Eerste en Tweede Kamer. Een
ander voordeel is dat de overgangstermijn van vier jaar kan worden aangewend
voor voorbereiding van eventuele aanpassing van de wet indien de resultaten
van de evaluatie daartoe nopen. Hierbij is de verwachting dat het kabinet
in het derde jaar op basis van het evaluatierapport een oordeel kan uitspreken
of de nieuwe wet aan de doelstellingen heeft voldaan. Het is vervolgens aan
de wetgever om te bepalen of, indien de doelstellingen niet zijn gehaald,
een wetswijziging nodig is. Een laatste voordeel is dat de minister de bevoegdheden
behoudt om het beleid bij te stellen gedurende de overgangstermijn. Ook hier
is het de bedoeling dat de bevoegdheden alleen worden gebruikt indien de resultaten
uit de evaluatie hiertoe aanleiding geven.Schematisch betekent dit het volgende:  WetsvoorstelVoorgestelde
wijziging Inwerkingtreding Bp 1998– invoering chauffeurspas;geen – versterking kwaliteitseisen, mede door uniformiteit en
intensivering van controle en handhavinggeen    Inwerkingtreding
van de wet– minister verleent vergunningen en stelt nadere regels
(o.m. over kenbaarheid tarieven);geen  – de geleidelijke
afbouw van het capaciteitsbeleid door middel van een landelijke capaciteitsnorm;geen – invoering van het door de minister vastgestelde landelijke
maximum tariefgeen  – 24-uursverplichting bestaat niet
meergeen 1,5 jaar na inwerkingtreding– rapportage
aan de Tweede Kamer, daarna volgt eventuele afschaffing van het maximumtarief
en de evaluatie van de effecten van het niet bestaan van de 24-uursverplichtingwordt
tussenrapportage op basis waarvan eventuele afschaffing van het maximumtarief
en invoering van de 24-uursverplichting gaat plaatsvinden 2 jaar na
inwerking- treding– het afschaffen van het capaciteitsbeleid; –
Nederland wordt één vervoergebiedverlenging bevoegdheden
capaciteit en vervoergrenzen; betekent in de praktijk geen wijziging indien
bevoegdheden niet worden gebruikt binnen 3 jaar na inwerkingtreding eindevaluatie
(op basis van jaarlijkse monitoring) naar Tweede Kamer. 2 tot 4 jaar
na inwerkingtreding op basis van evaluatie overwegen en besluiten
of bijstelling van beleidsmaatregelen noodzakelijk is. 4 jaar na
inwerkingtreding eindbeeld in wet gerealiseerd.De evaluatie wordt gevoed door jaarlijks te houden monitor-onderzoeken.
Het voordeel hiervan is dat er preciezer valt vast te stellen in welke mate
en op welke termijn ontwikkelingen in het aanbod van taxivervoer zich voordoen,
die dan ook kunnen worden gerelateerd aan economische ontwikkelingen, zoals
de jaarlijkse prijsontwikkeling. De parameters van de monitoring zullen na
overleg met in elk geval de bestuurders van de grote steden, de Vereniging
van Nederlandse Gemeenten (VNG), Koninklijk Nederlands Vervoer (KNV), de bestuurders
van de decentrale overheden en het Interprovinciaal Overleg (IPO) en de bestuurders
van de centrales van de vier grote steden worden vastgesteld. Zie ook onderdeel
G.Conclusie is dat een langere overgangstermijn meer ruimte geeft om bij
onverwachte effecten van de voorgestelde maatregelen, het beleid bij te sturen.
Het beleid blijft er op gericht de maatregelen tot afschaffing van de vervoergebieden
en het capaciteitsbeleid, gezamenlijk met de maatregelen ten aanzien van het
maximum tarief en de beschikbaarheid van vervoer (24-uursverplichting) binnen
de termijnen van het oorspronkelijke wetsvoorstel te realiseren. 2. Artikelsgewijs Onderdelen A, B en CTen opzichte van de huidige wet is in artikel 6, derde lid, de bevoegdheid
opgenomen om een vergunning voor openbaar vervoer, besloten busvervoer en
taxivervoer tijdelijk te schorsen. Gedurende het schorsingsbesluit kan de
vergunninghouder de rechten van de vergunning niet uitoefenen. Met de bevoegdheid
tot schorsing van de vergunning wordt voorzien in een mogelijkheid om relatief
minder zware overtredingen of herhaalde overtredingen van minder ernstige
aard via bestuursrechtelijke weg op adequate wijze te bestraffen. De intrekking
van de vergunning is in veel gevallen een te zwaar instrument omdat intrekking
betekent dat de belanghebbende voor lange en onbepaalde tijd zijn bedrijf
niet meer kan uitoefenen. Een nieuwe aanvraag is in bepaalde gevallen eerst
mogelijk na het verstrijken van een termijn van tenminste twee jaar na intrekking
van de vergunning. Het besluit tot schorsing kan al naar gelang de omstandigheden,
zoals de grootte van het vervoerbedrijf of de mate waarin derden zijn benadeeld,
de aard en ernst van de overtreding voor enkele dagen tot meerdere maanden
gelden. De mogelijkheid van schorsing van de vergunning biedt het bestuursorgaan
derhalve een gepast instrument in die gevallen waarin de verwachting is gerechtvaardigd
dat de vervoerder, van wie de vergunning rechtens kan worden ingetrokken,
na enige tijd weer aan de voorwaarden voldoet voor een vergunning. In bepaalde
gevallen zal echter duidelijk zijn dat de vergunning moet worden ingetrokken
en dat schorsing voor bepaalde tijd in beginsel geen reële optie is.
Dit is bijvoorbeeld het geval bij zware overtredingen of ernstige mate van
recidive, dan wel bij het ontbreken van vakbekwaamheid zonder vooruitzicht
op het behalen van het vereiste diploma, of indien de betrouwbaarheid van
de vervoerder langdurig en in ernstige mate in het geding is.Het besluit tot schorsing kan, al naar gelang de omstandigheden en de
aard van de overtreding, voor enkele dagen tot enkele maanden gelden. In het
schorsingsbesluit wordt de termijn van schorsing aangegeven. Schorsing verschilt
op dit punt met een besluit tot intrekking van de vergunning, die voor onbepaalde
tijd geldt. Een tweede verschil tussen schorsing en intrekking van de vergunning
is dat bij schorsing – anders dan bij intrekking – niet opnieuw
een besluit tot verlening van een vergunning hoeft te worden genomen teneinde
de vervoerder in de gelegenheid te stellen wederom zijn vervoerbedrijf uit
te oefenen. Voor het bestuursorgaan dat de vergunning verleent betekent schorsing
een aanzienlijke vermindering van bestuurslasten ten opzichte van intrekking
van de vergunning. Ten aanzien van de rechtsbescherming betekent dit dat in
de belangenafweging bij het schorsingsbesluit het belang is verdisconteerd
dat de adressaat na de schorsingsperiode het recht op vervoer automatisch
terugkrijgt. Onderdelen D en EArtikel 5 van de Wet personenvervoer wordt overgeheveld van artikel 1,
onder ten vierde, naar artikel 1, onder ten derde, van de Wet economische
delicten (Wed). De rubricering van artikel 5 onder de derde categorie van
misdrijven en overtredingen van de Wed maakt het mogelijk overtreding van
het verbod tot het verrichten van beroepspersonenvervoer zonder vergunning
als economisch misdrijf te bestraffen. De vierde categorie van economische
delicten waarin overtreding van artikel 5 van de Wet personenvervoer samen
met andere bepalingen van uiteenlopende aard uit de wet is ondergebracht,
geldt als de lichtste categorie van delicten. Het handelen in strijd met artikel
5 past qua aard in een hogere categorie. Het rijden zonder vergunning
verdient een potentieel zwaardere sanctie dan de overige overtredingen van
de wet en de daarop gebaseerde bepalingen, die weliswaar een economisch delict
opleveren, maar van een andere orde zijn. De ernst van de overtreding van
artikel 5 staat niet in verhouding tot bijvoorbeeld het niet voldoen aan het
meevoeren van een vergunningbewijs of tot overtreding van een vastgesteld
tarief. Het verrichten van personenvervoer zonder vergunning betreft het fundament
van de wet en daarmee het recht op het verrichten van beroepspersonenvervoer.
Door het rijden zonder vergunning wordt de economische ordening van het beroepspersonenvervoer
verstoord, ontstaat ongelijke concurrentie en worden belangen geschaad die
het stellen van vergunningeisen van betrouwbaarheid, vakbekwaamheid en kredietwaardigheid
beoogt te beschermen. Voorts kan bij het rijden zonder vergunning, voorzover
dit economisch delict als misdrijf wordt aangemerkt, een hogere maximale strafoplegging
worden uitgesproken die meer in verhouding staat tot het financiële gewin
dat met het illegale vervoer kan worden bereikt en tot belangen die worden
geschaad. Tenslotte maakt het aanmerken van overtreding van artikel 5 als
een economisch misdrijf op grond van de Wed, een effectievere handhaving mogelijk
van een breed gesignaleerde praktijk in met name de taxi- en, in mindere mate,
het besloten busvervoer. Het komt voor dat vergunninghouders in deze branches
tegen vergoeding vergunningbewijzen en voertuigen in bruikleen geven aan derden
die daarmee voor eigen rekening en risico vervoer gaan verrichten. Uit artikel
4 Wed volgt dat bij overtreding van de in artikel 1, onder ten derde, genoemde
artikelen, ook de medeplichtigheid aan en een poging tot bedoelde overtredingen
kunnen worden bestraft, mits de overtreding van betreffende artikelen in de
wet waarin ze zijn opgenomen als misdrijf is aangemerkt. Dit betekent dat
de vergunninghouder die een chauffeur faciliteert met bijvoorbeeld een vergunning(bewijs)
of taxivoertuig medeplichtigheid aan overtreding van artikel 5 van de wet
ten laste kan worden gelegd. De illegale vervoerders zelf kunnen worden bestraft
vanwege het rijden zonder vergunning. Onderdeel FDe bevoegdheden om de vergunning te verlenen op basis van de vervoervraag
of te beperken tot een bepaald gebied vervallen na vier jaar na inwerkingtreding
van het wetsvoorstel. Voor de argumenten wordt verwezen naar het algemeen
deel van de toelichting. Onderdeel GIn de evaluatiebepaling is de periode waarbinnen de minister een evaluatierapport
aan de Staten-Generaal zendt vastgesteld op 3 jaar. De verlenging van de termijn
van 18 maanden naar 3 jaar is gelegen in de verwachting dat na een langere
periode een beter inzicht ontstaat in de effecten van de in het kader van
dit wetsvoorstel voorziene maatregelen. Ten eerste hebben de bedrijven enige
tijd nodig om in te spelen op de vergunning nieuwe stijl en de zich als gevolg
hiervan wijzigende marktomstandigheden. Hierbij wordt in aanmerking genomen
dat de gebieden waarvoor de vergunning geldt stapsgewijs worden vergroot en
opgeheven en dat het afgiftebeleid van de vergunning op basis van de vervoervraag
geleidelijk wordt verruimd. Ten tweede kunnen de effecten van het nieuwe beleid
pas tot uitdrukking komen nadat de ondersteunende maatregelen enige tijd zijn
ingevoerd. Dit geldt niet alleen voor de gevolgen van het loslaten van het
capaciteits- en vervoergebiedenbeleid voor de wijze waarop het aanbod van
taxivervoer is afgestemd op de vraag van de reiziger, maar ook voor de mate
waarin versterking van de controle en handhaving en de invoering van kwalitatieve
maatregelen (boordcomputer, aanpassing infrastructuur) hebben
bijgedragen aan de kwaliteitsverbetering in de sector. Ook vergt het enige
tijd voordat de effecten van flankerende maatregelen, zoals bijvoorbeeld de
versnelde afschrijving van de bedrijfswaarde van taxiondernemingen en de teruggaaf
van BPM, op de ontwikkeling van de vervoersector zichtbaar worden. Voorafgaande
aan het evaluatie-onderzoek zullen de effecten van tussentijdse stappen in
de deregulering van beleid en andere maatregelen die dit beleid (moeten) ondersteunen
doorlopend worden gemonitord en vastgelegd. De hierbij vergaarde gegevens
en cijfers worden gebruikt in het evaluatie-onderzoek. De resultaten van dit
onderzoek vormen de basis voor een mogelijke bijstelling van het beleid. De
uitkomsten van de evaluatie worden eventueel tezamen met door de minister
voorgestelde maatregelen aan het parlement toegezonden. De verplichting tot
het binnen drie jaar overleggen van een evaluatierapport aan het parlement,
betekent dat het onderzoek in het derde jaar na inwerkingtreding van de wet
wordt afgerond. Mijns inziens ligt het niet voor de hand de kern van deze
wet, te weten deregulering van het capaciteits- en vervoergebiedenbeleid,
ter discussie te stellen.Een voorstel over de wijze waarop het evaluatie-onderzoek wordt uitgevoerd
en over de aspecten die in het onderzoek worden belicht, wordt voor overleg
voorgelegd aan vertegenwoordigers van de taxibranche en de decentrale overheden,
in het bijzonder die overheden die thans met de uitvoering van de wetgeving
ten aanzien van taxivervoer zijn belast. Genoemde partijen zijn vanaf het
begin nauw betrokken geweest bij de voorbereiding van onderhavig wetsvoorstel
en hebben uitdrukkelijk te kennen geven bij de monitoring van de beleidseffecten
van de daaruit voortvloeiende maatregelen betrokken te willen zijn. Met het
tweede lid van artikel XI wordt voorgesteld deze betrokkenheid te formaliseren.De Minister van Verkeer en Waterstaat,T. Netelenbos 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25910-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl