Wijziging van de Mediawet en van het Wetboek van Strafrecht, alsmede intrekking van de Wet op de filmvertoningen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26841, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

22-10-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26841 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN DEEL 1. Inleiding2. Verhouding zelfregulering en wetgeving3. Het mediawettelijk kader a. Huidige regeling in de Mediawetb. Richtlijn 97/36c. Nieuwe opzetd. Commissariaat voor de Media4. BedrijfseffectenII. ARTIKELSGEWIJS ARTIKEL I Artikel 52d Mediawet Eerste lidTweede lidArtikel 53 Mediawet Eerste tot en met vijfde lidZesde tot en met achtste lidArtikel 71g MediawetARTIKEL II Artikel 240a Wetboek van StrafrechtARTIKEL III Wet op de filmvertoningenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26841Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 841Wijziging van de Mediawet en van het Wetboek van Strafrecht, alsmede
intrekking van de Wet op de filmvertoningennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING I. ALGEMEEN DEEL 1. InleidingDit wetsvoorstel heeft tot doel bij te dragen aan een betere bescherming
van jeugdigen tegen voor hen schadelijk audiovisueel beeldmateriaal. Het is
onderdeel van een aanpak die in eerste instantie uitgaat van zelfregulering
binnen de audiovisuele bedrijfstak, maar daarnaast een aanvullend wettelijk
kader vereist.In de beleidsnotitie «Niet voor alle leeftijden: audiovisuele media
en de bescherming van jeugdigen» (kamerstukken II 1996/97, 25 266,
nr. 1), die op 29 mei 1997 in een Algemeen Overleg met de Kamercommissies
voor Justitie, voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport en voor Onderwijs, Cultuur
en Wetenschappen is besproken, is uitvoerig ingegaan op de technische en maatschappelijke
ontwikkelingen en de veranderende wetenschappelijke opvattingen, die voor
het kabinet aanleiding zijn geweest om het stelsel van bescherming van jeugdigen
tegen schadelijk audiovisueel beeldmateriaal op een nieuwe leest te schoeien.
Kort samengevat gaat het daarbij om:– de snelle ontwikkeling en verbreiding van audiovisuele media; – de toename van voor jeugdigen schadelijk beeldmateriaal;– veranderingen in de gezins- en arbeidsstructuur die het risico
van ongewilde confrontatie van jeugdigen met ongeschikt beeldmateriaal verhogen,
en– de gegroeide consensus in de wetenschap dat geweld in de media
schadelijk kan zijn voor jeugdigen.Daarbij komt dat op dit moment de bescherming van jeugdigen tegen schadelijk
beeldmateriaal onevenwichtig en verbrokkeld is en niet het gehele terrein
van de audiovisuele media wordt bestreken.Daardoor is er sprake van:– gebrek aan afstemming en consistentie in de wet- en regelgeving;– gebrekkige handhaafbaarheid en handhaving van de regels, en– een tekort aan voldoende deskundigheid bij de beoordeling van
schadelijkheid. Het kabinet heeft in de bovengenoemde beleidsnotitie de richting aangegeven
voor een nieuwe, geharmoniseerde aanpak die rekening houdt met de veranderde
omstandigheden en inzichten. De gesignaleerde problemen kunnen hiermee beter
worden aangepakt. Gekozen is voor een samenhangende benadering van alle relevante
audiovisuele media. Een verbeterde bescherming van jeugdigen is aldus uitvoerbaar
en handhaafbaar. Voorts voldoen de maatregelen aan de eisen die worden gesteld
door de Grondwet en de Europese regelgeving.Uitgangspunt is dat elk audiovisueel product onder verantwoordelijkheid
van de branche die het desbetreffende product in eerste instantie op de markt
brengt, wordt geclassificeerd met als criterium de mogelijke schadelijkheid
voor vertoning aan jeugdigen.Deze zelfregulering dient zich uit te strekken tot al het beeldmateriaal
dat schadelijk geacht wordt voor jeugdigen. De bestaande praktijk van de Nederlandse
Filmkeuring en van de Raad van Toezicht Videovoorlichting geeft aan dat bij
een systeem van leeftijdsclassificatie in elk geval de volgende criteria uitgewerkt
dienen te worden ten aanzien van de mate waarin:– angst wordt opgewekt;– brutaliserend geweld wordt vertoond of gerechtvaardigd;– het gebruik van drugs aantrekkelijk wordt voorgesteld of vergoelijkt;– sprake is van pornografie;– op andere gronden volgens algemeen geldende opvattingen producten
niet geschikt zijn voor vertoning aan bepaalde categorieën van jeugdigen.Als in alle sectoren van de audiovisuele media dezelfde normen worden
gehanteerd, kan het oorspronkelijke classificatie-oordeel geldig blijven als
het product later tevens in een andere vorm wordt verspreid (bijvoorbeeld
een bioscoopfilm, die op video wordt uitgebracht of op televisie wordt vertoond).
Hiertoe dienen de brancheorganisaties van alle sectoren binnen de bedrijfstak
een voor haar leden bindende regeling te treffen, waarin ten minste worden
vastgelegd:– de wijze waarop leeftijdsclassificatie en productvoorlichting
dienen plaats te vinden;– de consequenties van de leeftijdsclassificatie voor distributie
of uitzending;– de wijze van handhaving van en controle op de naleving van de
regels;– de bij overtreding van de regels op te leggen sancties, en– de inrichting van een klachtenmeldpunt en de werking daarvan. Met het oog op een goede uitvoering van de zelfregulering is het nodig
dat alle sectoren gezamenlijk voor de gehele bedrijfstak het volgende regelen:– de ontwikkeling, het onderhoud en de harmonisatie van bij de leeftijdsclassificatie
en productvoorlichting te hanteren normen, criteria en grenzen;– de voorlichting over de toepassing van classificatiemethoden; – de deskundigheidsbevordering van degenen die classificeren;– het volgen en jaarlijks evalueren van de uitvoering van de afspraken
per branche;– het doen van aanbevelingen voor verbetering van het stelsel, en– het opstellen van een jaarverslag.De uitvoering van deze gemeenschappelijke taken zullen de verantwoordelijke
branche-organisaties kunnen delegeren aan een daartoe door hen op te richten
landelijk instituut, waarvan de onafhankelijkheid statutair geregeld zal moeten
worden. De rijksoverheid zal een dergelijk landelijk steunpunt voor de uitvoering
van sector-overschrijdende taken subsidiëren.In de brief van 8 oktober 1997 aan de Tweede Kamer (kamerstukken II 1997/98,
25 266, nr. 4) is inzicht gegeven in de voortgang van het overleg tussen
en met de branche-organisaties over de implementatie van het voorgenomen
beleid. Tevens werd de Kamer daarmee geïnformeerd over de uitvoering
van enkele toezeggingen uit het eerdergenoemd Algemeen overleg van 29 mei
1997. Daarbij werd onder meer aangegeven dat de vormgeving van het beoogde
landelijk steunpunt per 1 januari 1998 gereed zou kunnen zijn, maar dat de
feitelijke invoering van het classificatie- en productvoorlichtingssysteem
in verband met de noodzakelijke wetswijzigingen gefaseerd per medium zal moeten
plaatsvinden. Deze datum bleek niet haalbaar, omdat de vormgeving van het
instituut in de praktijk in belangrijke mate afhankelijk is van de wijze waarop
het classificatiesysteem bij de omroepen zal gaan functioneren. Het daarvoor
noodzakelijke zorgvuldig overleg met de branche en met het Commissariaat voor
de Media over de aanpassing van de Mediawet en de consequenties daarvan heeft
meer tijd gevergd dan aanvankelijk werd verwacht. In september 1998 is een
startsubsidie verleend voor de aanstelling van een interim-manager om de oprichting
van het «Nederlands Instituut voor Classificatie van Audiovisuele Media
(NICAM)» te bespoedigen. Dit heeft geleid tot concrete plannnen voor
de opbouw van de organisatie en het ontwerp van statuten en reglementen. De
formele oprichting van het NICAM heeft plaatsgevonden op 30 augustus 1999.In eerste instantie zal het nieuwe stelsel zich nog niet uitstrekken tot
nieuwe media als het Internet. Over classificatie en filtering wordt in internationale
kaders overlegd teneinde tot een consensus te komen o.a. over de te gebruiken
methodiek. Vooralsnog ligt het accent bij diensten op het Internet echter
niet zozeer op het doorgeven van audiovisuele producten die thans in de keten
film-video-televisie op de markt worden gebracht. Wanneer zich daarnaast distributie
van deze producten via het net ontwikkelt, zullen naar verwachting dezelfde
distributeurs een centrale rol bij spelen. In het NICAM hebben zij elkaar
reeds gevonden. De effectiviteit van de zelfregulering in de audiovisuele
branches wordt derhalve niet geschaad door het feit dat het thans nog gescheiden
trajecten betreft.De regering acht het van groot belang thans voortvarend op de ingeslagen
weg voort te gaan in de overtuiging dat in haar voorstel de juiste balans
tussen zelfregulering en wetgeving is gevonden. Zij is zich bewust dat de
branches gezamenlijk de geformuleerde verwachtingen zullen moeten waarmaken.
Een zorgvuldige beoordeling van de bereikte resultaten is derhalve op zijn
plaats. Daartoe zal in het eerste halfjaar van 2002 een evaluatie plaatsvinden.
Deze zal voorzien van een standpunt van de regering aan de Tweede Kamer worden
toegezonden. 2. Verhouding zelfregulering en wetgevingZelfregulering is op dit moment de meest effectieve aanpak om minderjarigen
te beschermen tegen schadelijk beeldmateriaal. In Europees verband heeft dat
zijn neerslag verkregen in de Aanbeveling van de Raad van de Europese Unie
van 24 september 1998 betreffende de ontwikkeling van de concurrentiepositie
van de Europese industrie van audiovisuele en informatiediensten door de bevordering
van nationale kaders teneinde een vergelijkbaar en doeltreffend niveau van
bescherming van minderjarigen en de menselijke waardigheid te bereiken. (PbEG
L 270/48). Met deze aanbeveling wordt beoogd op het desbetreffende gebied
zelfregulering te bevorderen.De betrokken bedrijfstak is evenals de regering voorstander van een dergelijk
systeem. Daarbij geldt evenwel dat niet geheel volstaan kan worden met een
systeem van zelfregulering. De overheid dient te voorzien in een juridisch
vangnet waar het zelfregulerend vermogen van het systeem zijn grenzen bereikt.
Dat is met name van belang aan het einde van de distributieketen, d.w.z. daar
waar jeugdigen feitelijk geconfronteerd kunnen worden met schadelijk beeldmateriaal.
Dit vangnet bestaat uit artikel 240a Wetboek van Strafrecht in
aangepaste vorm en het inkaderen van de zelfregulering in de Mediawet.Voor de bioscopen betekent de nieuwe aanpak dat door het intrekken van
de Wet op de filmvertoningen de huidige wettelijke voorwaarden voor de classificatie
van films, de wijze van bekendmaking en dergelijke zullen komen te vervallen.
In het kader van het beoogde landelijk steunpunt zullen deze voorwaarden in
het reglement van de zelfregulering voor de film worden opgenomen. De strafbaarheid
van het vertonen van voor hen schadelijk te achten films aan jeugdigen is
opgenomen in artikel 240a Wetboek van Strafrecht.Bij de videotheken en andere detailhandelaren in beeldmaterialen is de
mate van effectiviteit van de zelfregulering afhankelijk van de deelname vanuit
deze sector. De betrokken branche-organisaties spannen zich in de organisatiegraad
te verhogen. De handhaving van en controle op de te stellen regels zijn opgenomen
in de reglementen die in het kader van de voorbereiding van het landelijk
steunpunt zijn opgesteld.Niettemin zullen er ook bij een op zelfregulering gebaseerd stelsel altijd
individuele bedrijven zijn die zich aan afspraken niets of te weinig gelegen
laten liggen. De sanctie op dit gedrag zal, in het uiterste geval, uitsluiting
van die bedrijven door de branche-organisatie zijn.Uit commercieel oogpunt zal dit voor de betrokken bedrijven geen aanlokkelijk
perspectief zijn. Daarnaast zal, zeker ook bij de niet-aangesloten bedrijven,
er op worden toegezien dat de grenzen van het strafrecht in acht worden genomen.
De voorgestelde aanscherping van artikel 240a Wetboek van Strafrecht maakt
dit artikel effectiever in het geval van het verstrekken van beeldmateriaal
aan jeugdigen.De regering heeft overwogen aansluiting bij de branche-organisaties –
en daarmee gebondenheid aan de door de branche-organisatie te stellen regels –
bij wet verplicht te stellen. En ook is overwogen de door de branche-organisaties
te stellen regels bij of krachtens de wet algemeen – dus ook voor niet-aangeslotenen –
verbindend te doen zijn. Beide opties heeft de regering echter verworpen,
omdat dat de branche-organisatie tot een zelfstandig bestuursorgaan zou maken.
Een dergelijke bestuursrechtelijke inbedding – die dan zou moeten voldoen
aan alle vereisten en beperkingen die aan zelfstandige bestuursorganen zijn
gesteld (Aanwijzingen voor de regelgeving, 124a t/m z) – zou echter
de beoogde zelfregulering door de branche illusoir maken. De voorgestelde
combinatie van zelfregulering en strafrechtelijk toezicht, biedt naar het
oordeel van de regering een betere oplossing.Het vertonen van televisieprogramma's die schadelijk zijn voor jeugdigen
valt niet onder de werking van artikel 240a Wetboek van Strafrecht. Voor de
omroep bestaat evenwel de mogelijkheid om in de mediawetgeving voorschriften
op te nemen en dat is ook gebeurd met het bestaande artikel 53 Mediawet. Daarboven
geldt voor televisieprogramma's dat voldaan moet worden aan de verplichtingen
van de richtlijn 97/36 van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 30 juni 1997 (PbEG L 202) tot wijziging van Richtlijn 89/552/EEG
van de Raad betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisie-omroep-activiteiten
(hierna te noemen: richtlijn 97/36).Dit betekent dat bij de gemaakte keuze voor een geharmoniseerd systeem
van zelfregulering het nodig is het zelfreguleringssysteem, voor zover dat
betrekking heeft op televisie-programma's, in de Mediawet in te kaderen. Bezien
is de mogelijkheid van een verplichte aansluiting voor de verzorger van een
programma bij het zelfreguleringsorgaan.Deze aanpak stuit op bezwaren, omdat dan het zelfreguleringsorgaan aangemerkt
zou kunnen worden als een zelfstandig bestuursorgaan. In dat geval kan niet
langer gesproken worden van zelfregulering. De thans gekozen wettelijke regeling, te weten dat de verzorgers van een
programma niet wettelijk gedwongen worden, maar wel gestimuleerd worden om
zich bij de zelfregulering aan te sluiten, ondervangt dit bezwaar. Er is namelijk
geen sprake van een orgaan dat krachtens publiekrecht is ingesteld of van
een orgaan waaraan enig openbaar gezag is toegekend. Aan het te erkennen landelijk
steunpunt van het zelfreguleringssysteem zoals beoogd, worden geen publiekrechtelijke
bevoegdheden toegekend. Het afgeven van een verklaring dat een omroepinstelling
aangesloten is, kan ook niet als zodanig worden gezien. Bovendien treedt het
rechtsgevolg – in casu het onder bepaalde voorwaarden mogen uitzenden
van materiaal dat schadelijk kan zijn voor jeugdigen – niet in vanwege
enige handeling van die erkende organisatie, maar als gevolg van de aansluiting
door de desbetreffende omroeporganisaties.De hier beschreven problematiek is nauw verweven met het waarborgen van
de vrijheid van meningsuiting. Bij besluit van 23 februari 1999 heeft de regering
de Commissie «Grondrechten in het digitale tijdperk» ingesteld.
Deze commissie van deskundigen, onder leiding van prof.dr. H. Franken, zal
voor 1 mei 2000 advies uitbrengen en eventuele voorstellen formuleren voor
onder meer een mogelijke herziening van artikel 7 van de Grondwet. De regering
heeft de verhouding tussen zelfregulering en wetgeving nader onder de aandacht
gebracht van deze commissie, zodat zij in haar advies kan aangeven of en,
zo ja, hoe haar voorstel gevolgen heeft voor deze verhouding. 3. Het mediawettelijk kader a. Huidige regeling in de MediawetIn artikel 53 Mediawet is thans geregeld dat, afhankelijk van de leeftijdsgroep
waarvoor het programma-onderdeel geschikt wordt bevonden, uitzending van het
programma-onderdeel eerst na 20.00 uur dan wel na 22.00 uur plaatsvindt. Voor
films geldt dat het oordeel van de Nederlandse Filmkeuring, indien dit is
gegeven, bindend is. Voor de overige programma-onderdelen dient de omroepinstelling
dit zelf te beoordelen. Uit onderzoek van het Commissariaat voor de Media
in de zomer van 1997 is gebleken dat dit eigen oordeel, met name bij commerciële
omroepen, thans veel minder streng kan uitvallen dan beoordeling op basis
van de criteria die de Nederlandse Filmkeuring hanteert. b. Richtlijn 97/36In dit wetsvoorstel wordt artikel 1, onderdeel 27, van richtlijn 97/36
geïmplementeerd. Dit wijzigt artikel 22 van de richtlijn 89/552/EEG betreffende
de bescherming van minderjarigen en de openbare orde. Artikel 22 bevat een
verbod van uitzending voor programma's (in de Mediawet aangeduid als programma-onderdelen)
die de lichamelijke, geestelijke of zedelijke ontwikkeling van minderjarigen
ernstige schade zouden kunnen toebrengen.Uit de overwegingen 40 tot en met 42 van richtlijn 97/36 blijkt dat deze
richtlijn een onderscheid maakt tussen programma's waarvoor een absoluut verbod
van uitzending geldt en programma's die, mits passende technische middelen
worden gehanteerd, kunnen worden toegestaan. Bij de laatstgenoemde programma's
gaat het om programma's die niet zodanig zijn dat zij niet mogen voorkomen,
doch waarvan het gewenst is dat de kijker een bepaalde leeftijd heeft of dat
door technische maatregelen niet een ieder op eenvoudige wijze het programma
kan bekijken. Daarbij bepaalt de richtlijn dat ongecodeerde programma's verplicht
vooraf dienen te gaan door een akoestische waarschuwing of gedurende de gehele
uitzending herkenbaar moeten zijn aan een visueel symbool. Voor de implementatie van de andere onderdelen van richtlijn 97/36 is
op 19 oktober 1998 reeds een wetsvoorstel ingediend (kamerstukken II 1998/99,
26 256, nrs. 1–3). In dat wetsvoorstel wordt de Mediawet onder
meer aangepast met betrekking tot telewinkelen, uitzending van films op televisie,
sponsoring en het voorzien in een wettelijke basis voor het opstellen van
een lijst van evenementen die, indien zij op televisie worden uitgezonden,
op een «open net» te zien moeten zijn. c. Nieuwe opzetIn de nieuwe opzet van de artikelen 52d en 53 Mediawet is voor televisieprogramma's
die de lichamelijke, geestelijke of zedelijke ontwikkeling van jeugdigen ernstig
zouden kunnen aantasten, conform de richtlijn 97/36 opgenomen dat deze niet
mogen worden uitgezonden. Voor wat betreft televisieprogramma's die minder
ernstige schade zouden kunnen toebrengen, is gekozen voor een verankering
van de zelfregulering. De kern wordt daarbij gevormd door een systeem van
zelfregulering waarbij omroepinstellingen gezamenlijk en met gebruik van externe
deskundigheid classificatiecriteria en uitvoeringsregels formuleren en tevens
voorwaarden scheppen voor een uniforme toepassing daarvan. De omroepinstellingen
hebben de mogelijkheid zich aan te sluiten bij de door de Minister van Onderwijs,
Cultuur en Wetenschappen erkende organisatie en dienen zich dan te houden
aan de desbetreffende reglementen. Gelet op de ontwikkelingen binnen de audiovisuele
branche zal de zelfreguleringsorganisatie van de gezamenlijke branches (NICAM)
naar alle waarschijnlijkheid als organisatie worden erkend. d. Commissariaat voor de MediaHet Commissariaat voor de Media is belast met de bestuursrechtelijke handhaving
van de artikelen 52d, 53 en 71g van de Mediawet. Het toezicht op artikel 52d,
eerste lid Mediawet, geschiedt altijd door het Commissariaat. Door te voldoen
aan de regeling in het tweede lid van artikel 52d en de leden één
tot en met vier van het gewijzigde artikel 53 kunnen omroepinstellingen, voor
wat betreft programma's die schade kunnen toebrengen, echter overgaan naar
het domein van geconditioneerde zelfregulering en het daarin overeengekomen
toezicht. In de toelichting bij de artikelen wordt hier nader op ingegaan.Indien een omroepinstelling zich niet aansluit bij de door de Minister
erkende organisatie valt die omroepinstelling volledig onder het toezicht
van het Commissariaat.In het kader van de bestuursrechtelijke handhaving van het eerste lid
van artikel 52d zal het Commissariaat een beleid ontwikkelen gericht op het
tegengaan van geweldsbeelden die ernstige schade bij jeugdigen kunnen veroorzaken.
Ten aanzien van programma's voor bijzondere omroep (abonneetelevisie) kan
het Commissariaat rekening houden met de technische maatregelen die bij dergelijke
programma's worden gehanteerd. Bij een helder systeem van codering en identificatie
van inhoud ligt de verantwoordelijkheid voor hetgeen personen jonger dan zestien
jaar via televisie kunnen zien vooral bij de ouders. Zij hebben dan bewust
voor een bepaald programma-aanbod gekozen. Een dergelijke situatie is vergelijkbaar
met de aanschaf of huur van een video die alleen geschikt is voor zestienjarigen
en ouder door een ouder met jongere kinderen. De handhavingspraktijk in het
bijzonder ten aanzien van abonneekanalen zal een punt van overleg zijn in
het verband van de Europese Unie, zowel tussen vertegenwoordigers van de lidstaten
als van de toezichthoudende instanties. Dit is te meer van belang, omdat vooral
deze vorm van aanbod in veel gevallen typisch grensoverschrijdend van karakter
is.Het Commissariaat voor de Media kan bij overtredingen van de voorschriften
van de Mediawet een bestuurlijke boete opleggen (artikel 135 Mediawet).
Indien de omroepinstelling niet aan de verplichtingen van de Mediawet voldoet,
heeft het Commissariaat voorts de mogelijkheid om de zendtijd in te trekken
of te verminderen (artikelen 46 en 46a, Mediawet) of de toestemming in te
trekken (artikel 71c, Mediawet).Het Commissariaat zal de activiteiten van de erkende organisatie volgen
aan de hand van het jaarverslag van de organisatie. Van zijn bevindingen zal
het Commissariaat verslag doen aan de Minister. 4. BedrijfseffectenHet wetsvoorstel heeft mogelijk bedrijfseffecten voor die organisaties
die bij de zelfregulering betrokken zijn. Dit geldt voor de organisaties en
de daarbij aangesloten bedrijven. De volgende organisaties zijn bij de zelfregulering
betrokken of zullen zich daarbij aansluiten: de Nederlandse Federatie voor
de Cinematografie (NFC, 130 leden), de Nederlandse Video Detaillisten Organisatie
(NVDO, 750 leden), de Nederlandse Vereniging van Grammofoonplaten Detailhandelaren
(NVGD, 1450 leden), de afdelingen Video en Interactief van de Nederlandse
Vereniging van Producenten en Importeurs van beeld- en geluidsdragers (NVPI,
resp. 10 en 13 leden), de Vereniging voor Satelliet, Televisie en Radio Programma
Aanbieders (VESTRA, 11 leden), de Nederlandse Omroep Stichting (NOS), de Stichting
Regionale Omroep Overleg en Samenwerking (ROOS, 12 organisaties), de Organisatie
van Lokale Omroepen in Nederland (OLON, 112 lokale omroepen en televisieprogramma-verzorgers).De organisaties die een televisieprogramma verzorgen zullen daadwerkelijk
met het wetsvoorstel worden geconfronteerd. Dit zijn momenteel 152 organisaties.
De overige organisaties worden voornamelijk geconfronteerd met de reglementen
op basis van de zelfregulering. Voor een aantal van de betrokken bedrijven
zal de aard en de omvang van de kosten en baten van de reglementen van de
zelfregulering mogelijk bestaan uit het beschikbaar maken dan wel aannemen
van personeel dat zich structureel zal bezig houden met de werkzaamheden,
die voor deze bedrijven voortkomen uit de reglementen. Het structureel toezicht
houden op de uitvoering van de reglementen zal gepaard gaan met administratieve
en financiële lasten voor de betrokken bedrijven. Voor bedrijven in de
filmbranche staat hier tegenover dat de keuringskosten van de filmkeuring
komen te vervallen, hetgeen naar verwachting voldoende compensatie biedt.
Voor de videobranche verandert er op dit punt weinig in vergelijking met het
bestaande systeem van zelfregulering. Voor de organisaties die een televisieprogramma
verzorgen zal deze toename waarschijnlijk beperkt zijn, daar zij momenteel
al gevolg moeten geven aan de verplichting van artikel 53 Mediawet met betrekking
tot het tijdstip van uitzending van de desbetreffende programma's, indien
het geen door de Nederlandse Filmkeuring gekeurde film betreft. Daarbij komt
dat het stelsel ervan uitgaat dat eerdere classificatieresultaten van films
of videofilms ook gelden voor uitzending op televisie.De kosten en baten van de organisatie betreffende de zelfregulering en
de uitvoering ervan zullen een bescheiden last voor de draagkracht van de
betrokken bedrijven opleveren. Afgesproken is dat gedurende de eerste drie
jaar de gezamenlijke branches 25% van de bedrijfskosten van het NICAM zullen
dragen, hetgeen neerkomt op ca. f 400 000,– per jaar, gelijkelijk
verdeeld over de deelnemende branches. De rijksoverheid subsidieert de resterende
75%, derhalve ca. 1,2 miljoen per jaar. Dit wordt grotendeels gecompenseerd
door het wegvallen van de kosten van de Nederlandse filmkeuring.Tegenover de beperkte last staat het positieve imago dat de branches krijgen
door hun eigen verantwoordelijkheid te nemen.In de ons omringende landen is de regelgeving voor een deel op zelfregulering
en een deel op overheidsregeling gebaseerd. Veelal zijn de regelingen
in deze landen strenger en worden zwaardere eisen, ook financieel, gesteld.
In bijvoorbeeld Duitsland zijn de omroepinstellingen verplicht een functionaris
aan te stellen voor «Jugendschutz».Het wetsvoorstel bevordert een goede marktwerking. De voorlichting naar
de consument zal eenduidig worden en daarmee wordt de transparantie in deze
sector bevorderd. II. ARTIKELSGEWIJS ARTIKEL I Artikel 52d Mediawet Eerste lidHierin is opgenomen het verbod tot uitzending van programma-onderdelen
die ernstige schade kunnen toebrengen aan de lichamelijke, geestelijke of
zedelijke ontwikkeling van personen jonger dan zestien jaren. De leeftijdsgrens
van zestien jaren sluit aan bij de leeftijdsgrens in artikel 240a Wetboek
van Strafrecht en de leeftijdsgrens die in de Mediawet wordt gehanteerd voor
wat betreft leden van een omroepvereniging (artikel 14, tweede lid, Mediawet).
Ook de huidige implementatie van de Europese richtlijn gaat uit van de leeftijdsgrens
van 16 jaar voor jeugdigen die bijzondere bescherming behoeven. Op dit punt
is de Europese richtlijn niet veranderd. Daarom ziet de regering geen reden
om bij de implementatie van de gewijzigde richtlijn op dit punt een wijziging
voor te stellen.Het betreft hier programma-onderdelen die scènes bevatten waarvan
het maatschappelijk gezien niet wenselijk is dat zij worden uitgezonden via
televisie, bijvoorbeeld beelden van excessief geweld of (harde) pornografische
scènes. Een confrontatie met dergelijke programma-onderdelen zal de
jeugdige kijker ernstige schade kunnen berokkenen. De omroepen zelf zijn verantwoordelijk
om er voor te zorgen dat dergelijke scènes niet voorkomen in de programma-onderdelen. Tweede lidHet tweede lid van artikel 52d bepaalt dat programma's die de lichamelijke,
geestelijke of zedelijke ontwikkeling van jongeren onder de zestien jaren
kunnen schaden, slechts mogen worden uitgezonden indien de omroepinstelling
aangesloten is bij een erkende organisatie voor zelfregulering. De verantwoordelijkheid
voor classificatie van de programma's en het tijdstip van uitzending ligt
bij de omroeporganisaties binnen het kader van de zelfregulering. De organisatie
voor zelfregulering voorziet in criteria voor de classificatie, regels voor
uitzendtijden, afspraken ten aanzien van te hanteren symbolen en andere voorlichtingsmiddelen,
een meldpunt voor klachten en procedures voor de behandeling daarvan, inclusief
de mogelijkheid van het opleggen van sancties. Bij deze vorm van toezicht –
achteraf – dient de onafhankelijkheid van het toezicht afdoende te zijn
gegarandeerd.Voor programma's voor bijzondere omroep kunnen in het kader van de zelfregulering
andere uitzendtijden gehanteerd worden, indien het betrokken programma voldoende
onderscheiden is van ander aanbod – bijvoorbeeld niet in één
pakket met programma's voor een breed publiek – en voorzien van een
systeem voor voorwaardelijke toegang dat afdoende ouderlijke controle mogelijk
maakt. Artikel 53 Mediawet Eerste tot en met vijfde lidHet eerste tot en met het vijfde lid van dit artikel bieden de basis voor
de erkenning van een organisatie voor zelfregulering. Het systeem van zelfregulering
te samen met het wettelijk kader dient een juiste implementatie van artikel
22 van de Europese richtlijn op te leveren. De essentiële vereisten van
deze richtlijn dienen derhalve door de zelfregulering te worden ingevuld.
Het eerste lid geeft een aantal criteria voor de classificatie van programma-onderdelen.
Hierbij is aangesloten bij het systeem van leeftijdsclassificatie van de bestaande
praktijk van de Nederlandse Filmkeuring en van de Raad van Toezicht Videovoorlichting.
De criteria zullen in het kader van de zelfregulering nadere invulling krijgen.
Zo kan het derde criterium overeenkomstig toegepast worden op het aantrekkelijk
voorstellen van het gebruik van alcohol of tabak, waarvan schadelijke invloed
op jeugdigen het gevolg kan zijn. Het vijfde «open» criterium
verzekert in lijn met de bestaande praktijk dat een classificatiesysteem andere
elementen kan meenemen die de geschiktheid voor bepaalde groepen van jeugdigen
mede bepalen. Te denken valt onder meer aan aanvullende criteria met betrekking
tot de geschiktheid voor jonge kinderen. Zowel bij de erkenningsprocedure
als in de praktijk zal toepassing in alle gevallen beperkt zijn door het recht
van vrijheid van meningsuiting. Daarnaast is opgenomen dat in ieder geval
moeten worden geregeld de uitzendtijdstippen en het gebruik van symbolen en
waarschuwingen.Het derde lid stelt eisen aan het functioneren van de organisatie. Een
onafhankelijk toezicht op de naleving van de regels en een gezonde financiële
positie van de organisatie zijn voor zelfregulering van belang. Belanghebbenden
dienen bij de organisatie te zijn betrokken. Dit geldt voor ouders/verzorgers
en deskundigen op het gebied van de audiovisuele media, de producenten van
audiovisuele media en uiteraard voor publieke en commerciële omroepinstellingen. Zesde tot en met achtste lidGelet op de samenwerking van VESTRA (commerciële omroepen), NOS en
organisaties van audiovisuele branches (film en video) gericht op een gezamenlijk
instituut voor zelfregulering mag worden verwacht dat de organisatie die zij
tot stand brengen, voor erkenning in aanmerking zal komen.Het valt evenwel niet geheel uit te sluiten dat een beperkt deel van de
omroeporganisaties met een programmering waarin mogelijk voor jeugdigen schadelijke
programma's voorkomen, blijkt niet aangesloten te zijn bij een erkende organisatie
of dat toch geen organisatie zou kunnen worden erkend. Indien daardoor het
gekozen systeem van zelfregulering niet naar behoren kan functioneren, is
de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen gehouden zelf een kader
te scheppen voor de naleving van de verplichtingen ingevolge richtlijn 97/36.
Daartoe is de mogelijkheid opgenomen om bij algemene maatregel van bestuur
de geconditioneerde zelfregulering te vervangen door een andere regeling.Hierbij gaat het om een tijdelijke oplossing die zo spoedig mogelijk vervangen
dient te worden door een wettelijke regeling. In lijn met het kabinetsstandpunt
Versnelde implementatie van EG- en andere internationale besluiten (kamerstukken
II 1998/99, 26 200 VI, nr. 65) wordt gestreefd naar een gelijktijdige
behandeling in de ministerraad van de hiervoor bedoelde algemene maatregel
van bestuur en het wetsvoorstel ter vervanging daarvan. Artikel 71g MediawetHiermede wordt hetgeen in de artikelen 52d en 53 is geregeld, ook van
toepassing verklaard op de commerciële omroepinstellingen. ARTIKEL II Artikel 240a Wetboek van StrafrechtDe strekking van artikel 240a is het voorkomen dat jeugdigen kennisnemen
van voor hen schadelijke beelden. Dit is aldus uitgewerkt dat er een verbod
in is neergelegd op het verstrekken etc. aan een jongere onder de zestien
van een afbeelding of voorwerp waarvan de vertoning schadelijk is te achten
voor deze leeftijdsgroep. Artikel 240a Wetboek van Strafrecht beoogt niet
de productie van dit materiaal te voorkomen. Aan artikel 240a ligt derhalve
een ander uitgangspunt ten grondslag dan aan artikel 240b inzake kinderpornografie.
De laatstgenoemde bepaling wil voorkomen – ter bescherming van kinderen
van die leeftijdsgroep tegen seksueel geweld of seksueel misbruik –
dat kinderpornografie met behulp van kinderen wordt vervaardigd.Het in omloop brengen van dergelijk materiaal is strafbaar gesteld om
begunstiging van dit gedrag tegen te gaan.Hoewel artikel 240a is opgenomen in de aan misdrijven tegen de zeden gewijde
titel XIV in boek II van het Wetboek van Strafrecht laat de wetsgeschiedenis
er geen twijfel over bestaan dat het aan de Wet op de filmvertoningen ontleende
criterium (schadelijk is te achten) niet beperkt is tot uitingen van seksuele
aard (aanstotelijk voor de eerbaarheid zoals was voorgesteld door de Adviescommissie
zedelijkheidswetgeving), maar ook betrekking heeft op andere voor de ontwikkeling
van de jeugd schadelijke factoren, zoals geweld. De schadelijkheid zal moeten
worden geobjectiveerd. De vertoning van het object moet schadelijk zijn voor
de betrokken leeftijdsgroep.De bepaling veronderstelt – anders dan artikel 240b – een
onmiddellijke confrontatie van een geïndividualiseerde jeugdige met het
beeldmateriaal. De afbeelding of het voorwerp moet op dat moment zichtbaar
zijn.Hoewel de letterlijke tekst, het doel van de bepaling en oude rechtspraak
van de Hoge Raad inzake artikel 240 Wetboek van Strafrecht (HR 24 februari
1959, NJ 1959, 342: een nog niet ontwikkelde film kan als een afbeelding worden
aangemerkt) ruimte zouden kunnen laten voor een ruimere interpretatie die
mede omvat de omstandigheid dat de confrontatie met het schadelijke materiaal
later plaatsvindt, is het strafbaar stellen van een onmiddellijke confrontatie
kennelijk de bedoeling van de wetgever geweest (kamerstukken I, 1984/85, 15 836,
nr. 61b, blz. 5 en 6; zie ook de notitie Jeugd en Video 1986: een kwestie
van voorlichting, Ministeries van WVC en van Justitie, 1986, blz. 12 en 13).
Het verstrekken aan een jongere van een filmrolletje of een film- of videoband
waarop schadelijk materiaal is vastgelegd, valt volgens die opvatting buiten
het bereik van deze bepaling.Voorgesteld wordt het artikel op twee punten te wijzigen, zonder overigens
de strekking aan te tasten. In de eerste plaats wordt voorgesteld om ook strafbaar
te stellen het in handen van een jongere stellen van gegevensdragers waarop
schadelijk beeldmateriaal is vastgelegd. Degene die een dergelijke gegevensdrager
aanbiedt, schept immers de aanzienlijke kans dat de jongere kennis zal nemen
van het daarop vastgelegde beeldmateriaal. De voorgestelde wetswijziging stelt
buiten twijfel dat het verstrekken van een gegevensdrager die een afbeelding
bevat die schadelijk is te achten voor personen beneden de leeftijd
van zestien jaar, aan een dergelijk persoon strafbaar is.Deze delictsomschrijving is bijvoorbeeld vervuld als een videoband met
schadelijk beeldmateriaal aan een jongere wordt meegegeven.In de tweede plaats wordt voorgesteld de strafmaxima te verhogen tot gevangenisstraf
van een jaar onderscheidenlijk een geldboete van de vierde categorie (f 25 000,-).
Deze strafbedreiging is in overeenstemming met de ernst van het in deze bepaling
strafbaar gestelde feit. Een vergelijking met de op andere zedendelicten gestelde
straffen kan dat illustreren. Het misdrijf van artikel 240a is aanmerkelijk
zwaarder dan dat van artikelen 239 en 240 Wetboek van Strafrecht, waarin de
schennis van de eerbaarheid centraal staat.Op schending van deze beide artikelen staan gevangenisstraffen van respectievelijk
drie maanden en twee maanden.Bij artikel 240a zijn per definitie minderjarigen het slachtoffer, de
schadelijkheid moet hier bovendien bewezen worden. Anderzijds is het onderhavige
delict minder zwaar dan dat van artikel 240b Wetboek van Strafrecht, waarin
het verspreiden etc. van kinderporno strafbaar is gesteld. Op dat misdrijf
staat thans vier jaar gevangenisstraf. ARTIKEL III Wet op de filmvertoningenIn het nieuwe beleid wordt de leeftijdsclassificatie van bioscoopfilms
beschouwd als een taak van de mediaproducent, i.c. de importeur of producent
van bioscoopfilms, als integraal onderdeel van het systeem van bescherming
van jeugdigen tegen schadelijke mediaproducten. Het bestaande zelfstandig
bestuursorgaan dat deze leeftijdsclassificatie thans verricht, de Nederlandse
Filmkeuring, wordt daarmee overbodig.Hoewel de functie van het NICAM een andere is dan die van de Nederlandse
Filmkeuring is het zeer wenselijk dat de aldaar opgebouwde expertise zoveel
mogelijk wordt gebruikt in het nieuwe stelsel. Het bestuur van het NICAM heeft
hiermee ingestemd en wil dit in principe vormgeven door ex-leden van de Filmkeuring
een plaats te geven in de commissie, die als klankbord moet fungeren, en mogelijk
ook in de klachtencommissie of de commissie van beroep.Voor zover de Wet op de filmvertoningen in zijn algemene bepalingen thans
eisen stelt ten aanzien van de publicatie van leeftijdsgrenzen en de consequenties
ervan voor de openstelling van filmvertoningen voor jeugdigen, worden deze
eisen onverkort vastgelegd in het reglement dat de bedrijfsorganisatie hiervoor
opstelt. Daarin zijn ook sancties opgenomen.Gelet op het bovenstaande bestaat aan de Wet op de filmvertoningen geen
behoefte meer, zodat deze wet kan worden ingetrokken.De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,A. M. Vliegenthart 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26841-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl