Invoeringswet Vreemdelingenwet 2000; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26975, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-01-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26975 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemene opmerkingenOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 10 december 1999,
no. W03.99.0368/I, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26975Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 59 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 975Invoering van de Vreemdelingenwet 2000 en daarmee verband houdende wijziging
van diverse wetten alsmede intrekking van de Wet gemeentelijke zorg voor houders
van een voorwaardelijke vergunning tot verblijf (Invoeringswet Vreemdelingenwet
2000)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 10 december
1999 en het nader rapport d.d. 14 januari 2000, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Justitie, mede namens de staatssecretaris van Justitie.
Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 23 juli 1999, no.99.003547, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Justitie en de Staatssecretaris van Justitie,
bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet
met memorie van toelichting, houdende invoering van de Vreemdelingenwet 2000
en daarmee verband houdende wijziging van diverse wetten alsmede intrekking
van de Wet gemeentelijke zorg voor houders van een voorwaardelijke vergunning
tot verblijf (Invoeringswet Vreemdelingenwet 2000).In de brief van de Minister en de Staatssecretaris van Justitie van 16
juli 1999 waarbij om spoedbehandeling van de adviesaanvraag is verzocht (778382/99/6),
wordt aangegeven dat, in afwijking van de normale procedure, gelijktijdig
een aantal andere adviesorganen en instellingen om advies wordt gevraagd en
wordt de hoop uitgesproken dat de Raad van State kort na ontvangst van deze
adviezen zijn advies zal uitbrengen. In hun brief van 17 november 1999 (805218/99/6)
merken de Minister en de Staatssecretaris van Justitie op dat deze adviezen
op dit moment geen aanleiding geven om het wetsvoorstel te wijzigen en vragen
zij de Raad om advies uit te brengen op het voorstel zoals dat op 23 juli
1999 aanhangig werd gemaakt.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 23 juli 1999,
nr. 99.003547 machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 10 december 1999, nr. WO3.99.0368/I, bied ik U hierbij
aan mede namens de betrokken Ministers.Algemene opmerkingenDit nader rapport wijkt af van de gebruikelijk opzet. In dit rapport wordt
namelijk niet alleen ingegaan op het advies van de Raad van State, maar tevens
op andere over het voorstel uitgebrachte adviezen. Dat houdt verband met de
bijzondere procedure die bij de totstandkoming van dit wetsvoorstel is gevolgd.
Ingevolge deze procedure die ook bij het voorstel Vreemdelingenwet 2000 is
gevolgd, is het voorstel van wet gelijktijdig voor advies aangeboden aan de
Raad van State en aan andere colleges en organisaties die betrokken zijn bij
de uitvoering van de desbetreffende wetten. Deze colleges en organisaties
hebben op een eerder tijdstip advies uitgebracht dan de Raad van State. Deze adviezen zijn ook aan de Raad van State gezonden. Het voorstel
van wet is naar aanleiding van deze adviezen niet aangepast en de Raad van
State is verzocht om over aangeboden voorstel te adviseren. Voor een afzonderlijke
reactie op deze overige adviezen zij verwezen naar punten 13 en verder van
dit nader rapport.1. In de hiervoor genoemde brief van 16 juli 1999 wordt gevraagd om in
het advies specifiek aandacht te besteden aan Hoofdstuk 2, artikel 5, van
het voorstel, dat betrekking heeft op de wijziging van de Wet inburgering
nieuwkomers (hierna: Win).De Win is – voorzover hier van belang – van toepassing op
de vreemdeling, aan wie het ingevolge artikel 9 of artikel 10, eerste lid,
onder b, van de Vreemdelingenwet is toegestaan hier te lande te verblijven,
die de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt en die voor de eerste keer tot Nederland
is toegelaten, dan wel na een vergunning als bedoeld in artikel 9a van die
wet, een vergunning als bedoeld in artikel 9 van die wet heeft verkregen.1 Voorgesteld wordt om de Win met ingang van de inwerkingtreding
van de Vreemdelingenwet 2000 van toepassing te verklaren op de vreemdelingen
die hier te lande rechtmatig verblijf hebben krachtens een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 13 (regulier) en artikel 26 (asiel)
van de Vreemdelingenwet 2000. Beoogd is met name dat voor vreemdelingen die
onder de huidige wetgeving over een voorwaardelijke vergunning tot verblijf
(vvtv) en onder de nieuwe wetgeving over een verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd (asiel) beschikken, een plicht tot (directe) inburgering gaat gelden.Bij de behandeling van de Win was de Tweede Kamer der Staten-Generaal
van mening dat inburgering gericht moet zijn op langdurig verblijf en dat
het onjuist is om een vreemdeling, van wie de tijdelijke toelating elk moment
kan worden ingetrokken, te verplichten tot inburgering.2 Ook het kabinet stelde zich bij die gelegenheid op het standpunt dat
houders van een vvtv niet in aanmerking zouden moeten komen voor de in de
Win geregelde, reguliere, voorzieningen en daarom niet onder het bereik van
die wet zouden moeten vallen.3 De Raad merkt op
dat het opleggen van een plicht tot inburgering aan vreemdelingen slechts
is aangewezen, indien uitzicht bestaat op bestendig verblijf hier te lande.
Het opleggen van een dergelijke plicht in andere gevallen wekt onwenselijke
verwachtingen op toelating voor zulk verblijf. Nu de Vreemdelingenwet 2000
uitgaat van een duidelijk onderscheid tussen toelating voor verblijf voor
bepaalde tijd en die voor onbepaalde tijd, waarbij niet ieder die voor bepaalde
tijd is toegelaten in aanmerking komt voor toelating voor onbepaalde tijd,
ligt het niet voor de hand om de inburgeringsplicht ook op te leggen aan vreemdelingen
van de eerste categorie. Dit hoeft geenszins te betekenen dat gedurende de
periode waarin deze vreemdelingen beschikken over een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd (asiel) (artikel 26 van de Vreemdelingenwet 2000) niets
aan inburgering kan worden gedaan. Voor de houders van een vvtv geldt immers
al dat zij – weliswaar gefaseerd – vrijwillig kunnen integreren
in de Nederlandse samenleving.4De Raad adviseert daarom artikel 5 van Hoofdstuk 2 van het wetsvoorstel
in deze zin aan te passen, tenzij voorzien wordt dat in feite slechts weinigen
die voor bepaalde tijd zijn toegelaten tenslotte niet voor toelating voor
verblijf voor onbepaalde tijd in aanmerking komen.1. De Raad merkt op dat het opleggen van een plicht tot inburgering aan
vreemdelingen slechts is aangewezen, indien uitzicht bestaat op bestendig
verblijf hier te lande. Nu de Vreemdelingenwet 2000 uitgaat van een duidelijk
onderscheid tussen toelating voor verblijf voor bepaalde tijd en die voor
onbepaalde tijd, waarbij niet ieder die voor bepaalde tijd is toegelaten in
aanmerking komt voor toelating voor onbepaalde tijd, ligt het volgens de Raad
niet voor de hand om de inburgeringsplicht ook op te leggen aan vreemdelingen
van de eerste categorie.Dit hoeft geenszins te betekenen dat gedurende de periode waarin deze
vreemdelingen beschikken over een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd (asiel)
niets aan inburgering kan worden gedaan. De Raad adviseert daarom artikel
5 van hoofdstuk 2 van het wetsvoorstel in deze zin aan te passen, tenzij voorzien
wordt dat in feite slechts weinigen die voor bepaalde tijd zijn toegelaten
tenslotte niet voor toelating voor onbepaalde tijd in aanmerking komen. Ook in de adviezen van de overige instanties is hieraan aandacht besteed
en onder meer gevraagd hoe de verplichting tot het volgen van terugkeermodules
zich verhoudt tot de doelstelling van de WIN.De inburgering van nieuwkomers is in 1996 begonnen op vrijwillige basis
voor niet-bijstandsgerechtigden en als een verplichting voor bijstandsgerechtigde
nieuwkomers. Uit de praktijk en ook bij de financiële afrekeningen is
gebleken dat sedert de invoering van de verplichte inburgering op basis van
de WIN voor alle nieuwkomers het gebruik van de inburgering veel groter is
geworden dan in de voorliggende periode van gedeeltelijke vrijwillige inburgering.
Met inwerkingtreding van de WIN kregen alle nieuwkomers, wel of niet bijstandsgerechtigd,
dezelfde rechten en plichten. Ook groepen die in de jaren daarvoor moeilijk
te bereiken bleken te zijn konden en kunnen op grond van de WIN tot inburgering
worden verplicht. Hierbij moet met name gedacht worden aan opvoeders van kleine
kinderen. Het niet inburgeren van deze opvoeders heeft ook grote gevolgen
voor de taalontwikkeling van kleine kinderen. Een achterstand wat betreft
Nederlandse taal blijkt voor kleine kinderen moeilijk meer in te halen.Vele gemeenten vragen sinds inwerkingtreding van de WIN of ook houders
van een voorwaardelijke vergunning tot verblijf (vvtv) onder deze wet zouden
kunnen worden gebracht. Dit veelal vanuit de gedachte dat het onjuist is deze
vergunninghouders drie jaar te laten wachten, voordat zij kunnen inburgeren.
In de praktijk blijkt het nu nog vrijwillige 'integratie-traject' voor vvtv-ers
minder adequaat en van een ander niveau te zijn dan de inburgering via de
WIN. Dit blijkt ook uit het feit dat de Tweede Kamer bij de mondelinge behandeling
van de WIN bij amendement de ex-vvtv-ers die na drie jaar in het bezit komen
van een vergunning tot verblijf of een vluchtelingenstatus alsnog onder de
werking van de WIN heeft gebracht.Het is het beleid van het kabinet om ook nieuwkomers aan te spreken op
hun eigen verantwoordelijkheid. Van nieuwkomers wordt gevraagd dat zij zo
spoedig mogelijk integreren in de Nederlandse samenleving. Dit betekent nieuwkomers
aanspreken op het zo snel mogelijk vinden van werk en het voorzien in eigen
onderhoud. Echter om dit te realiseren is inburgering: kennis van de Nederlandse
taal en de Nederlandse samenleving onontbeerlijk. Bovendien maken toegang
tot de arbeidsmarkt, het volgen van onderwijs voor niet-leerplichtigen en
de mogelijkheid van studiefinanciering ook onderdeel uit van het voorzieningenpakket,
dat behoort bij de verblijfsvergunning voor bepaalde tijd die wordt voorgesteld
in het wetsvoorstel Vreemdelingenwet 2000. Wij achten het tegenstrijdig wanneer
deze laatste voorzieningen wel mogelijk zijn, terwijl de verplichting tot
het leren van de Nederlandse taal geen onderdeel zou kunnen uitmaken van het
voorzieningenpakket.Verder willen wij erop wijzen dat sinds de introductie van de voorwaardelijke
vergunning voor verblijf (vvtv) in de Vreemdelingenwet op 1 januari 1994,
het aantal intrekkingen van de vvtv-status tot en met eind 1998 zeer beperkt
is geweest. In de meeste gevallen werd de vvtv-status na drie jaar omgezet
in een meer permanente vergunning (meestal de vtv-humanitair).Omdat in het wetsvoorstel Vreemdelingenwet 2000 nog slechts één
vergunning wordt verleend aan de personen die onder de huidige wet in aanmerking
kunnen komen voor drie verschillende statussen, is het van belang het totaal
aantal intrekkingen te bezien.Hieronder volgt een overzicht van de statusverleningen en intrekkingen
in de jaren 1994 – 1999.Statusverlening 1994–1999Intrekkingen 1994–1999PercentageA-status33 762A-status2431%Vtv34 676Vtv4561%Vvtv33 853Vvtv7 22521%Totaal102 291Totaal7 924Totaal 8%Als gevolg van een in november 1998 genomen beleidsmaatregel (TK 1998–199,
19 637, nr. 395) betreffende Irak, Somalië en Soedan zijn de vvtv-intrekkingen
in 1999 en naar verwachting in 2000 relatief hoog. In de jaren daarvoor
zijn de intrekkingen zeer beperkt geweest. Verwacht wordt dat bij voortzetting
van het huidige vvtv-beleid het percentage intrekkingen na 2000 weer zal dalen.Op grond van het bovenstaande blijft het kabinet van mening dat de WIN
van toepassing moet zijn op houders met een vergunning voor bepaalde tijd,
omdat in feite slechts weinig personen die voor bepaalde tijd zijn toegelaten
uiteindelijk niet voor toelating voor onbepaalde tijd in aanmerking komen.
De Raad heeft er in zijn advies op gewezen dat in dat laatste geval een plicht
tot inburgering voor houders van een vergunning voor bepaalde tijd is aangewezen.
Er is dan immers voor de meesten een uitzicht op bestendig verblijf hier te
lande. Verplichte inburgering is uiteraard niet van invloed op het besluit
tot intrekking van een status voor bepaalde tijd of omzetting van een status
voor bepaalde tijd in een status voor onbepaalde tijd.2. Als uitvloeisel van het systeem van volgtijdelijke verblijfsvergunningen
van de Vreemdelingenwet 2000 zullen aan alle personen die ex artikel 26 van
de Vreemdelingenwet 2000 een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd verkrijgen,
dezelfde rechten en voorzieningen toekomen. Gekozen is voor het niveau dat
momenteel geldt voor A-statushouders en houders van een zogenoemde vvtv-humanitair.
De aparte regeling voor houders van een vvtv – neergelegd in de Wet
gemeentelijke zorg voor houders van een voorwaardelijke vergunning tot verblijf –
wordt in verband hiermee ingetrokken.1 De Vereniging
van Nederlandse Gemeenten wijst er in haar advies van 1 oktober 1999 op dat
daarmee ook het sturingsmechanisme voor huisvesting dat deze wet kent, wordt
losgelaten.2 Zij vreest dat de gelijkmatige spreiding
van vergunninghouders over alle Nederlandse gemeenten dientengevolge in het
gedrang zal kunnen komen. De Raad deelt die zorg en geeft in overweging hierop
ten minste in de memorie van toelichting in te gaan.2. De Raad deelt de zorg van de Vereniging van Nederlandse gemeenten dat
met het intrekken van de Zorgwet vvtv ook het sturingsmechanisme voor huisvesting
dat deze wet kent, wordt losgelaten en dat dientengevolge de gelijkmatige
spreiding van vergunninghouders over alle Nederlandse gemeenten in gedrang
zal kunnen komen. De Raad geeft in overweging om hierop ten minste in de memorie
van toelichting in te gaan.Het advies van de Raad zal worden gevolgd. In de memorie van toelichting
zal de volgende passage worden opgenomen:«Alvorens in te gaan op het advies van de VNG zij voor een goed
begrip het volgende opgemerkt. De in de Huisvestigingswet en de Zorgwet vvtv
opgenomen taakstellingen voor gemeenten tot het huisvesten van vergunninghouders
hebben niet de spreiding van vreemdelingen over het land ten doel, doch het
bereiken van een zo evenredig mogelijke verdeling over alle gemeenten van
de inspanningen en lasten, die de opvang en inburgering van toegelaten vreemdelingen
met zich brengen. De VNG wijst in zijn advies op de gevolgen van de intrekking
van de Zorgwet vvtv voor de huisvesting van vergunninghouders voor bepaalde
tijd asiel. De huisvesting van deze vergunninghouders en de hieraan gekoppelde
wettelijke systematiek is in de Huisvestingswet neergelegd. Het gaat hier
om in de centrale opvangvoorzieningen verblijvende personen, die na vergunningverlening
in volkshuisvestelijke zin als 'technisch dakloos' worden aangemerkt en mede
ter voorkoming van het bezet houden van een opvangplaats zo snel mogelijk
van eerste reguliere huisvesting in de gemeenten moeten worden voorzien.Hierbij worden de wettelijke halfjaarlijkse huisvestingstaakstellingen
voor de vergunninghouders gehandhaafd. De gemeentelijke taakstellingen zijn
gebaseerd op het totale aantal te huisvesten personen in verhouding tot het
aantal inwoners per gemeente, in relatie tot de totale Nederlandse bevolkingsomvang.
Juist deze wettelijke systematiek heeft tot doel de gemeentelijke verantwoordelijkheid
voor de eerste huisvesting evenredig over alle Nederlandse gemeenten te verdelen.Er treden geen wezenlijke veranderingen op ten opzichte van de huidige
situatie ten aanzien van het huisvesten van de statushouders op grond van
de Huisvestingswet en de Zorgwet vvtv. Voor de A-statushouder, de houder van
een vergunning tot verblijf op humanitaire gronden en voor degenen die op reguliere gronden worden toegelaten blijft de situatie op grond van
de huidige Huisvestingswet ongewijzigd. Onder de huidige Zorgwet vvtv is het,
weliswaar met instemming van de betrokken gemeenten, mogelijk te verhuizen
naar een andere gemeente. De Zorgwet vvtv wordt weliswaar ingetrokken, maar
de door de VNG geuite vrees van een ongelijkmatige spreiding van vergunninghouders
over de Nederlandse gemeenten delen wij niet. Mogelijk zou sprake kunnen zijn
van meer verhuisbewegingen van deze oorspronkelijke vvtv-doelgroep, maar dan
gaat het met name om een mogelijke vervolghuisvesting ná de eerste
reguliere huisvesting op grond van de taakstellingen.Nadat uitplaatsing en eerste huisvesting uit de centrale opvang is gerealiseerd,
is niet langer sprake van een voorkeursbehandeling van de vergunninghouder.
Dan geldt – net als voor Nederlanders en andere toegelaten vreemdelingen –
dat de gebruikelijke mogelijkheden voor woningtoewijzing enverdeling moeten
worden benut. Sprake is dan immers van een mogelijke vervolghuisvesting van
betrokkene, waarvoor hij/zij zelf verantwoordelijk is. De termijn die betrokkene
in dat geval op een passende woning moet wachten is afhankelijk van de stand
van de woningmarkt.Wij zijn van opvatting dat hiervoor geen afzonderlijke wettelijke regeling
voor de vergunninghouders dient te worden opgesteld. De vestiging van vreemdelingen
in Nederland moet bekeken worden in het kader van het totale minderheden-
en grote steden en integratiebeleid en niet worden beperkt tot de gevolgen
van de nieuwe Vreemdelingenwet.De wijze waarop gemeenten woonruimte beschikbaar stellen achten wij geen
kwestie die in de wet moet worden geregeld. Sinds de inwerkingtreding van
de taakstellingssystematiek is, wat betreft is wat betreft het beschikbaar
stellen van woonruimte aan vergunninghouders, sprake van een gedecentraliseerde
verantwoordelijkheid. Het doet recht aan de overeengekomen verantwoordelijkheidsverdeling
tussen het rijk en de gemeenten, waarbij het rijk verantwoordelijk is voor
de toelating en opvang van asielzoekers en de gemeenten verantwoordelijk zijn
voor de eerste reguliere huisvesting van de vergunninghouders voor bepaalde
tijd asiel.Het instrument van de taakstellingen heeft de afgelopen jaren naar behoren
gefunctioneerd. Het huidige wettelijke ter beschikking staande instrumentarium
is dan ook onder de nieuwe Vreemdelingenwet gehandhaafd.Wel is het advies van de VNG voor ons aanleiding geweest om artikel 5
van hoofdstuk 11 (slot- en overgangsbepalingen) aan te passen. Met de voorgestelde
wijziging van artikel 5 wordt aan gemeenten een langere overgangstermijn gegeven
voor de overgang van de Zorgwet vvtv naar de reguliere voorzieningen.3. Ingevolge artikel 8, eerste lid, van de – nog niet in werking
getreden – Remigratiewet kunnen personen die zijn geremigreerd tot uiterlijk
één jaar na het tijdstip waarop zij zich buiten Nederland hebben
gevestigd naar Nederland terugkeren. De voorgestelde wijziging van artikel
1, tweede lid, van de Remigratiewet1 maakt duidelijk
dat de wet onder meer van toepassing is op houders van een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd. Ingevolge artikel 30, gelezen in samenhang met artikel
27, van het wetsvoorstel Vreemdelingenwet 2000 kan deze verblijfsvergunning
onder meer worden ingetrokken als de grond voor verlening (de situatie in
het land van herkomst) is komen te vervallen. Als de vergunning wordt ingetrokken,
terwijl de vreemdeling Nederland heeft verlaten in het kader van de Remigratiewet
op het moment dat hij nog vergunninghouder was, zou deze met een beroep op
artikel 8 van de Remigratiewet naar Nederland kunnen terugkeren. Naar het
oordeel van de Raad is deze consequentie niet bedoeld. De Raad adviseert de
verhouding tussen de Remigratiewet en het wetsvoorstel Vreemdelingenwet 2000
nader te bezien.23. De Raad adviseert de verhouding tussen de Remigratiewet en het wetsvoorstel
Vreemdelingenwet 2000 ten aanzien van houders van een vergunning tot bepaalde
tijd asiel nader te bezien, met het oog op de onbedoelde consequenties van
die samenloop. Ook de Sociale Verzekeringsbank heeft hiervoor aandacht gevraagd.Op grond van artikel 8, tweede lid, van de Remigratiewet worden nadere
regels gesteld met betrekking tot de mogelijkheid binnen één
jaar na remigratie naar Nederland terug te keren. In een concept-algemene
maatregel van bestuur, die momenteel voor advies aan de Raad van
State is voorgelegd, is nader geregeld dat alleen van de terugkeerregeling
gebruik kan worden gemaakt indien remigranten voor vertrek uit Nederland tenminste
drie jaren ononderbroken legaal in Nederland hebben verbleven. Gelet op het
feit dat de verblijfsvergunning voor bepaalde tijd (asiel) voor maximaal drie
jaar wordt afgegeven kan er derhalve geen sprake zijn van samenloop tussen
de vergunning voor bepaalde tijd (asiel) en het gebruik van de terugkeerregeling.4. Voorgesteld wordt om een nieuw artikel 3a toe te voegen aan de Wet
Centraal Orgaan opvang asielzoekers (WET COA).1
In het eerste lid wordt bepaald dat handelingen van een bestuursorgaan ten
aanzien van een vreemdeling als zodanig die worden verricht in het kader van
de beëindiging van verstrekkingen bij of krachtens de Wet COA voor de
toepassing van deze wet worden gelijkgesteld met een beschikking en dat de
afdelingen 1, 2 en 4 van Hoofdstuk 7 van de Vreemdelingenwet 2000 op die beschikking
van toepassing zijn. De Raad merkt op dat in artikel 70, derde lid, van het
wetsvoorstel Vreemdelingenwet 2000 – de eerste bepaling van afdeling
2 van Hoofdstuk 7 van dat wetsvoorstel – is bepaald dat voor de toepassing
van afdeling 2 een handeling van een bestuursorgaan ten aanzien van een vreemdeling
als zodanig met een beschikking wordt gelijkgesteld. Het is dan ook de vraag
of nog behoefte bestaat aan het eerste lid van het voorgestelde artikel 3a
Wet COA.De Raad adviseert om, indien het lid wordt gehandhaafd, hierop in de toelichting
op artikel 3a Wet COA in te gaan.4. De Raad vraagt zich af of gelet op artikel 70, derde lid, van het wetsvoorstel
Vw 2000 nog behoefte bestaat aan het eerste lid van het voorgestelde artikel
3a Wet Centraal orgaan opvang asielzoekers (Wet COA). De Raad adviseert om,
indien het lid wordt gehandhaafd, hierop in de toelichting op artikel 3a Wet
COA in te gaan.Naar onze mening is het wenselijk om het eerste lid van artikel 3a van
de Wet COA te handhaven naast artikel 70, derde lid, wetsvoorstel Vw 2000.
In de toelichting op artikel 3a Wet COA zal dit worden verduidelijkt. Ook
overigens hebben wij aanleiding gezien om de tekst van artikel 3a aan te passen.Mede naar aanleiding van de door de overige instanties uitgebrachte adviezen
zijn het eerste en tweede lid van artikel 3a gewijzigd en is een nieuw derde
lid toegevoegd. Voor de aanpassing van het eerste lid wordt verwezen naar
punt 20 van dit nader rapport. Uit de aanpassing van het tweede lid volgt
dat handelingen in het kader van de beëindiging van de verstrekkingen
bij of krachtens de Wet COA voor wat betreft de rechtsgang gelijkgesteld worden
aan die van besluiten en dus de rechtsgang asiel openstaat. In het nieuwe
derde lid is bepaald dat aan een beroep bij de vreemdelingenrechter, in afwijking
van het wetsvoorstel Vw 2000, geen schorsende werking is verbonden. De toelichting
op artikel 3a is aangevuld zodat de tekst zelfstandig leesbaar is en het wetsvoorstel
Vw 2000 dus niet hoeft te worden geraadpleegd. Daarbij is tevens een toelichting
op de hier voorgestelde wijzigingen opgenomen.Volledigheidshalve is in de toelichting opgenomen dat voor andere besluiten
of handelingen van het COA dan het onthouden of de beëindiging van de
verstrekkingen de beroepsmogelijkheden ongewijzigd blijven. In deze gevallen
is derhalve de bestuursrechter bevoegd.5. Ingevolge het voorgestelde artikel 69, eerste lid, onderdeel c, van
de Arbeidsvoorzieningswet 1996 krijgen de vreemdelingen, bedoeld in artikel
8, onder a tot en met e en m, van de Vreemdelingenwet 2000 het recht zich
als werkzoekende te laten registreren door de Arbeidsvoorzieningsorganisatie.2 Nu is de hoofdregel dat alleen vreemdelingen die vrij
zijn op de arbeidsmarkt aanspraak hebben op registratie. De Raad merkt op
dat niet alle vreemdelingen als bedoeld in artikel 8, onder a en m, van de
Vreemdelingenwet 2000 vrij zijn op de arbeidsmarkt. Een ongeclausuleerde verwijzing
naar deze categorieën vreemdelingen betekent dan ook een afwijking van
de bestaande hoofdregel. Onduidelijk is of een dergelijke afwijking is beoogd.
De Raad adviseert hierop in ieder geval in de toelichting in te gaan en daarbij
de bezwaren die de Algemene Directie van Arbeidsvoorziening tegen
een uitbreiding van het registratierecht heeft geopperd, te betrekken.15. De Raad merkt op dat niet alle vreemdelingen als bedoeld in artikel
8, onder a en m, van de Vreemdelingenwet 2000 vrij zijn op de arbeidsmarkt.
Een ongeclausuleerde verwijzing in artikel 69, eerste lid, onder c, van de
arbeidsvoorzieningswet betekent dan ook een afwijking van de huidige hoofdregel
dat alle vreemdelingen die vrij zijn op de arbeidsmarkt aanspraak hebben op
registratie. Het is volgens de Raad onduidelijk of een dergelijke afwijking
is beoogd. De Raad adviseert hierop in ieder geval in de toelichting in te
gaan en daarbij de bezwaren die de Algemene Directie van Arbeidsvoorziening
tegen een uitbreiding van het registratierecht heeft geopperd, te betrekken.Naar aanleiding hiervan merken wij op dat, zoals in de Memorie van Toelichting
bij de wijziging van artikel 69 van de Arbeidsvoorzieningswet 1996 is weergegeven,
met de wijziging slechts wordt beoogd om personen die op de titel asiel tijdelijk
in Nederland worden toegelaten, in staat te stellen om, waar mogelijk, via
het verrichten van arbeid in het eigen onderhoud te voorzien. De doelstelling
is niet om de arbeidsmogelijkheden en daarmee samenhangende voorzieningen
te verruimen voor vreemdelingen die op andere grond tot Nederland worden toegelaten.
Door aanpassing van artikel 16 van hoofdstuk 7 van het wetsontwerp is dit
artikel, in aansluiting op het advies van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie,
meer in overeenstemming gebracht met de beoogde doelstelling.6. In hoofdstuk 7, artikel 17, onderdeel B, wordt voorgesteld om de vergunningplicht
van de Wet arbeid vreemdelingen (Wav) ook van toepassing te laten zijn op
vreemdelingen die beschikken over een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd.
Hierdoor kan volgens de toelichting worden zekergesteld dat deze vreemdelingen
slechts tegen een marktconforme beloning in het Nederlandse arbeidsbestel
worden ingeschakeld. In de toelichting wordt vervolgens aangegeven dat een
regeling zal worden getroffen, op grond waarvan de vergunning zal kunnen worden
verleend zonder toetsing of voor de desbetreffende arbeidsplaats aanbod op
de Nederlandse arbeidsmarkt aanwezig is. De Raad ziet niet in wat, zonder
deze toetsing, de meerwaarde is van de voorgestelde vergunningplicht. Nu de
vergunningplicht bovendien voor zowel de vreemdeling als de potentiële
werkgever drempelverhogend kan werken en evenmin duidelijk is waarop de vrees
voor niet-marktconforme beloning is gebaseerd, adviseert de Raad deze wijziging
van de Wav te heroverwegen.26. De Raad ziet niet in wat, zonder de toets of voor de desbetreffende
arbeidsplaats aanbod op de Nederlandse markt aanwezig is, de meerwaarde is
van de voorgestelde vergunningplicht. De Raad adviseert deze wijziging van
de Wav te heroverwegen.Zoals hiervoor reeds opgemerkt achten wij het wenselijk dat vreemdelingen
die op de titel asiel tot Nederland worden toegelaten in staat te stellen
om, waar mogelijk, via het verrichten van arbeid in het eigen onderhoud te
voorzien. Aan deze verruiming van arbeidsmogelijkheden dienen echter enkele
randvoorwaarden te worden gesteld. Ten eerste dient, zolang de vergunning
nog slechts van tijdelijke aard is, zeker te worden gesteld dat, in het geval
dat tot beëindiging van de toelating wordt overgegaan, het verblijf daadwerkelijk
wordt beëindigd, en dat de werkzaamheden die voortzetting van dit verblijf
ondersteunen worden gestaakt. De toepasselijkheid van de Wet arbeid vreemdelingen
impliceert dat, middels intrekking van de tewerkstellingsvergunning als uitvloeisel
van de beëindiging van de toelating, aan de werkgever kenbaar kan worden
gemaakt dat de dienstbetrekking met de vreemdeling in de gegeven omstandigheden
dient te worden beëindigd. Ten tweede dient de arbeid wel onder marktconforme
arbeidsvoorwaarden te geschieden, ter voorkoming van verstoringen op de arbeidsmarkt
en in de arbeidsverhoudingen. Ook dit kan worden zeker gesteld via de toetsing
die bij de vergunningverlening op grond van de Wet arbeid vreemdelingen plaatsvindt.
Wij zien in een en ander voldoende reden voor handhaving van de vergunningplicht
op grond van de Wet arbeid vreemdelingen. De memorie van toelichting is op
dit punt aangevuld.7. Ingevolge het voorgestelde artikel 21 Wav kan tegen op grond van deze
wet genomen besluiten beroep worden ingesteld bij het College van Beroep voor
het bedrijfsleven.1 De nu bestaande koppeling
met de Vreemdelingenwet wordt daarmee verlaten. Hiertoe wordt aangevoerd dat
het onderscheid dat in de Vreemdelingenwet 2000 wordt gemaakt tussen de beroepsprocedure
in reguliere zaken en die in asielzaken, de procedure in het kader van de
Wav nodeloos zou compliceren. Daar staat tegenover dat er een zo grote samenhang
bestaat tussen besluiten genomen op grond van de Wav en die genomen op grond
van de Vreemdelingenwet 2000, dat het naar het oordeel van de Raad de voorkeur
verdient de beoordeling van beroepen tegen deze besluiten aan dezelfde rechterlijke
instanties op te dragen. Het college adviseert artikel 21 Wav te heroverwegen.27. Het verdient naar het oordeel van de Raad de voorkeur de beoordeling
van beroepen tegen besluiten op grond van de Wav en de Vw 2000 aan dezelfde
rechterlijke instanties op te dragen. De Raad adviseert dan ook artikel 21
Wav te heroverwegen.Overeenkomstig het advies van de Raad hebben wij bij nadere overweging
aanleiding gezien het beroep tegen besluiten op grond van de Wet arbeid vreemdelingen
bij dezelfde rechter te laten plaatsvinden als de beroepen tegen besluiten
op grond van de Vreemdelingenwet 2000. Op deze beroepsgang zijn de normale
regels, als neergelegd in de Algemene wet bestuursrecht, van toepassing. Artikel
21 van de Wet arbeid vreemdelingen is in deze zin aangepast.8. In artikel 3, tiende lid, van de Ziekenfondswet (ZFW) is bepaald, welke
categorieën vreemdelingen als verzekerden in de zin van de ZFW kunnen
worden aangewezen. Voorgesteld wordt om de onderdelen b en c ervan aan te
passen aan de terminologie van het wetsvoorstel Vreemdelingenwet 2000.3 Onduidelijk is, waarom de nu in onderdeel c vermelde
categorie vreemdelingen deels in een nieuw onderdeel c van artikel 3, tiende
lid, en deels in een nieuw achttiende lid van artikel 4 – waarin is
bepaald wie kan worden aangemerkt als mede verzekerde in
de zin van de ZFW – wordt opgenomen en welke de gevolgen hiervan zijn
voor de betrokken vreemdelingen. De Raad adviseert hierop in elk geval in
de memorie van toelichting in te gaan.8. Het is voor de Raad onduidelijk waarom de nu in onderdeel c van artikel
3, tiende lid, van de Ziekenfondswet (ZFW), vermelde categorie vreemdelingen
deels in een nieuw onderdeel c van artikel 3, tiende lid en deels in een nieuw
achttiende lid van artikel 4 – waarin is bepaald wie kan worden aangemerkt
als medeverzekerde in de zin van de ZFW- wordt opgenomen en welke de gevolgen
hiervan zijn voor de betrokken vreemdelingen. De Raad adviseert hierop in
elk geval in de memorie van toelichting in te gaan.De opmerking van de Raad is voor ons niet helder. De artikelen 3 en 4
hebben betrekking op verschillende categorieën verzekerden. Artikel 3
ziet op de ziekenfondsverzekerden en artikel 4 op de zgn. medeverzekerden.
Wellicht dat de onduidelijkheid is ontstaan doordat een toelichting op het
nieuwe lid van artikel 18 ontbreekt. In de memorie van toelichting zal ter
zake de volgende passage worden opgenomen: «Bij Wet van 26 maart 1998
tot wijziging van de Vreemdelingenwet en enige andere wetten teneinde de aanspraak
van vreemdelingen jegens bestuursorganen op verstrekkingen, voorzieningen,
uitkeringen, ontheffingen en vergunningen te koppelen aan rechtmatig verblijf
van vreemdelingen (Stb. 203) (hierna te noemen: koppelingswet) is geregeld
dat alleen rechtmatig in Nederland verblijvende vreemdelingen verzekerd kunnen
zijn voor de sociale verzekeringen, waaronder de Ziekenfondswet. In afwijking
van deze regel is in de Ziekenfondswet de mogelijkheid opgenomen om andere
met name genoemde groepen van vreemdelingen als ziekenfondsverzekerde aan
te wijzen. Gebleken is dat partners of kinderen met een niet-Nederlandse nationaliteit
die ingevolge artikel 8, onder f tot en met l, van de Vreemdelingenwet 2000
rechtmatig in Nederland verblijven, niet voor medeverzekering in aanmerking
kunnen komen bij een ziekenfondsverzekerde. Dit is een ongewenste
situatie. Om medeverzekering te bewerkstelligen wordt aan artikel 4 van de
Ziekenfondswet een lid toegevoegd op grond waarvan een bedoelde vreemdeling
als medeverzekerde wordt aangemerkt. Deze categorie van personen dient overigens
aan de overige gestelde voorwaarden voor medeverzekering te voldoen».9. Het is de Raad opgevallen dat niet alle geldende wettelijke voorschriften
in het wetsvoorstel (volledig) worden aangepast aan het wetsvoorstel Vreemdelingenwet
2000.1 Hij adviseert dit alsnog te doen.9. Het is de Raad opgevallen dat niet alle geldende wettelijke voorschriften
in het wetsvoorstel (volledig) worden aangepast aan het wetsvoorstel Vw 2000.
Hij adviseert dit alsnog te doen.De door de Raad genoemde wettelijke voorschriften zijn alsnog aangepast,
met uitzondering van artikel 19 van de Wet op de identificatieplicht en artikel
13c van de Huisvestingswet.Artikel 19 van de Wet op de identificatieplicht heeft betrekking op een
wijziging van de huidige Vreemdelingenwet. Het wetsvoorstel Vreemdelingenwet
2000 zal in de plaats komen van de huidige Vreemdelingenwet. Daarom bestaat
naar onze mening geen gevaar dat artikelen van de Vreemdelingenwet 2000 wederom
door artikel 19 van de Wet op de identificatieplicht worden gewijzigd.Ingevolge het voorstel van wet tot wijziging van de Huisvestingswet (doorwerking
ruimtelijk beleid) (Kamerstukken I 1997/98, 25 334, nr. 324; Kamerstukken
II 1998/99, 26 471, nrs. 1 en 2) vervalt het bestaande artikel 13c van
de Huisvestingswet. Omdat de genoemde wijziging van de Huisvestingswet naar
verwachting eerder in werking zal treden dan het ontwerp voorstel, wordt vooralsnog
afgezien van verdere afstemmingsbepalingen met de Huisvestingswet.10. In de memorie van toelichting2 wordt
aangekondigd dat het bij de Tweede Kamer aanhangige wetsvoorstel tot wijziging
van de Rijkswet op het Nederlanderschap3 en het
binnenkort in te dienen wetsvoorstel voor een nieuwe Paspoortwet bij nota
van wijziging zullen worden aangepast aan het wetsvoorstel Vreemdelingenwet
2000. De Raad gaat er, mede gelet op aanwijzing 277, eerste en tweede lid,
van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) vanuit dat hij over deze aanpassingen
zal worden gehoord, indien en voorzover het daarbij gaat om andere wijzigingen
dan van ondergeschikte aard.10. De Raad gaat er, mede gelet op aanwijzing 277, eerste en tweede lid,
van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) vanuit dat hij over de aanpassingen
van de Rijkswet op het Nederlanderschap en de Paspoortwet zal worden gehoord,
indien en voor zover het daarbij gaat om andere wijzigingen dan van ondergeschikte
aard.Ingevolge aanwijzing 277 wordt de Raad gehoord over ingrijpende wijzigingen
van wetsvoorstellen. Naar onze mening zijn de bedoelde wijzigingen niet van
dien aard, dat de Raad daarover zou moeten worden gehoord, aangezien deze
wijzigingen het rechtstreekse gevolg zijn van het in het wetsvoorstel Vreemdelingenwet
2000 neergelegde volgtijdelijke vergunningensysteem. Daarover heeft de Raad
reeds geadviseerd. In dat licht kan de wijziging van de twee rijkswetten als
een wijziging van uitvoeringstechnische – en dus ondergeschikte –
aard worden gezien.De thans nog in het wetsvoorstel tot wijziging van de Rijkswet op het
Nederlanderschap opgenomen voorziening voor verdragsvluchtelingen, om al na
drie jaar in plaats van de huidige vijf jaar een aanvraag voor het Nederlanderschap
te kunnen doen, kan worden ingetrokken bij nota van wijziging. Het in de Invoeringswet
Vreemdelingenwet 2000 voor te stellen voorzieningenniveau alsmede het systeem
van de Vreemdelingenwet 2000, waarbij de verblijfsvergunning voor onbepaalde
tijd niet kan worden ingetrokken indien de grond voor verlening is vervallen,
waarborgt naar onze mening dat de integratie en naturalisatie van vluchtelingen
wordt vergemakkelijkt (artikel 34 van het Vluchtelingenverdrag). Voor de binnenkort in te dienen wijziging van de Paspoortwet geldt eveneens
dat deze rechtstreeks het gevolg is van het in het ontwerp Vreemdelingenwet
2000 neergelegde vergunningenstelsel. In de memorie van toelichting bij zowel
de Vreemdelingenwet 2000 als de Invoeringswet Vreemdelingenwet 2000 is uitdrukkelijk
gesteld dat het voorzieningenniveau dat is gekoppeld aan de vergunning voor
bepaalde tijd asiel op het niveau dient te liggen waarop een verdragsvluchteling
recht heeft. De verdragsvluchteling heeft op grond van artikel 28 van het
Vluchtelingenverdrag recht op een vluchtelingenpaspoort. Uit het vergunningstelsel
van de Vreemdelingenwet 2000 volgt dat de houder van een vergunning voor bepaalde
tijd asiel desgevraagd een vluchtelingenpaspoort wordt verstrekt.11. In artikel 6 van Hoofdstuk 10 van het wetsvoorstel (Overgangs- en
slotbepalingen) is bepaald dat het tijdstip van inwerkingtreding voor de verschillende
artikelen of onderdelen van de wet verschillend kan worden vastgesteld. Nu
moet worden aangenomen dat het gehele wetsvoorstel op hetzelfde tijdstip in
werking zal moeten treden als het wetsvoorstel Vreemdelingenwet 2000, adviseert
de Raad artikel 6 aan te passen aan model G van aanwijzing 180 Ar.11. Nu moet worden aangenomen dat het wetsvoorstel op hetzelfde tijdstip
in werking zal moeten treden als het wetsvoorstel Vw 2000, adviseert de Raad
artikel 6 aan te passen aan model G van aanwijzing 180 Ar.Het advies van de Raad is overgenomen. Artikel 6 is aangepast.12. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.12. De redactionele kanttekeningen zijn overgenomen.Verder is van de gelegenheid gebruik gemaakt om een misslag te herstellen.
Abusievelijk was onderdeel k van artikel 2 van de Welzijnswet 1994 (in hoofdstuk
9, artikel 4) geschrapt. Er wordt weliswaar geen specifiek integratiebeleid
meer gevoerd, maar de Welzijnswet 1994 moet wel de grondslag blijven bieden
voor subsidiëring van welzijnsorganisaties op het terrein van etnische
minderheden en aanverwante groepen. De thans voorgestelde tekst voorziet daarin.13. De volgende organisaties hebben advies uitgebracht over het wetsvoorstel
Invoeringswet: Amnesty International, Commissie van advies voor de zaken betreffende
de burgerlijke staat en de nationaliteit, Aedes, Arbeidsvoorziening, Centraal
Orgaan opvang Asielzoekers (COA), College van beroep voor het bedrijfsleven,
College van Toezicht Sociale Verzekeringen (CTSV), College voor zorgverzekeringen
(CVZ), Forum, Landelijk Instituut voor Sociale Verzekeringen (Lisv), Stichting
Inspraakorgaan Turken in Nederland (IOT), Nederlandse Vereniging voor Burgerzaken
(Nvvb), Nederlandse Vereniging voor rechtspraak (Nvvr), Sociale Verzekeringsbank
(Svb), Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG), Vluchtelingenwerk Nederland
(VVN).1Voor zover deze adviezen betrokken zijn bij het advies van de Raad van
State, verwijzen wij graag naar de vorige punten van dit nader rapport. Hieronder
zal worden ingegaan op de overige aspecten uit deze adviezen.14. Verschillende instanties hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt
om in het advies ook in te gaan op het voorstel Vreemdelingenwet 2000. Deze
opmerkingen worden hier buiten beschouwing gelaten.15. Amnesty International en Vluchtelingenwerk hebben er op gewezen dat
in het onderhavige voorstel van wet een afzonderlijke regeling voor de materiële
rechtspositie van asielzoekers gedurende de toepassing van het besluitmoratorium
ex artikel 41 van het voorstel Vw 2000, ontbreekt. In de Invoeringswet zijn
hierover geen bepalingen opgenomen omdat de materiële rechtspositie van
deze asielzoekers, gelijk aan andere asielzoekers, wordt geregeld in de Regeling
verstrekkingen asielzoekers (Rva). In de Rva zullen ook regels worden gesteld
over het verstrekken van voorzieningen aan personen waarvoor een zgn. vertrekmoratorium
ex artikel 43, vierde lid, voorstel Vw 2000 geldt. Voor personen die nog in
procedure zijn omtrent de intrekking van hun vergunning voor
bepaalde tijd asiel geldt dat zij recht houden op de reguliere voorzieningen
voor statushouders. Voor personen die zijn uitgeprocedeerd geldt in beginsel
dat zij ons land binnen de gestelde termijn moeten verlaten. Mocht een besluit-
of vertrekmoratorium op de betrokken categorie van toepassing zijn, dan kunnen
deze vreemdelingen niet worden uitgezet. Indien betrokkenen een nieuwe asielaanvraag
doen, dan kunnen zij – in afwijking van de hoofdregel met betrekking
tot tweede e.v. asielaanvragen – voor de duur van het moratorium, in
aanmerking komen voor opvangvoorzieningen. Na afloop van het moratorium dienen
zij ons land, in het geval er geen vergunning is verleend, binnen de gestelde
termijn te verlaten.16. Met betrekking tot de voorgestelde wijziging van de Wet GBA is door
de VNG, Vluchtelingenwerk en het LISV gewezen op de noodzaak om tijdig de
GBA-codes aan te passen. De aanpassing van de GBA-codes wordt thans voorbereid.
De instanties die gebruik maken van het GBA zullen tijdig voor inwerkingtreding
van de wet over de wijzigingen worden geïnformeerd.17. In de adviezen over de wijziging van de Wet Inburgering Nieuwkomers,
is gewezen op de bestaande knelpunten om arbeid en inburgering te combineren.
Het is inderdaad de bedoeling dat waar nodig inburgeringscursussen gecombineerd
moeten worden met werk. Daarvoor dienen in het bijzonder ROC's faciliteiten
te bieden. Gemeenten en ROC's moeten hiervoor afspraken maken. Een en ander
is in de toelichting op de WIN reeds uiteengezet.Anders dan in het advies van Vluchtelingenwerk wordt verondersteld, heeft
de voorgestelde wijziging in artikel 1, onderdeel a, onder ten 1°, van
de WIN geen betrekking op wijziging van de leeftijdsgrens. In de huidige bepaling
wordt nu ook al in beginsel uitgegaan van de leeftijdsgrens van 18 jaar. Op
grond van het vierde lid van artikel 1 van de WIN is in bepaalde gevallen
de WIN van toepassing op 16- en 17-jarigen. Daar brengt het onderhavige wetsvoorstel
geen wijziging in.18. De Sociale Verzekeringsbank (SVB) constateert in haar advies terecht
dat als gevolg van de voorgestelde wijziging straks alle houders van een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd asiel recht kunnen laten gelden op de Remigratiewet onder
dezelfde voorwaarden als de huidige A- en C-statushouders. Dit leidt tot een
toename van het aantal potentiële gerechtigden. Volgens de SVB zouden
echter bij de inwerkingtreding van de nieuwe wetgeving ten aanzien van voormalige
houders van een voorwaardelijke vergunning tot verblijf nog steeds de oude
voorwaarden kunnen worden toegepast. Het is uitdrukkelijk niet onze wens om
dit onderscheid te gaan hanteren. Een dergelijk onderscheid zou namelijk het
uitgangspunt van het wetsvoorstel Vreemdelingenwet 2000, te weten één
asielvergunning met één voorzieningenpakket, ondermijnen en
onnodige procedures kunnen genereren. Dit betekent dat alle houders van een
verblijfsvergunning voor bepaalde tijd asiel onder gelijke voorwaarden aanspraken
kunnen ontlenen aan de Remigratiewet.De Sociale Verzekeringsbank vraagt zich verder af of bedoeld is dat een
houder van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd asiel niet langer gebruik
kan maken van remigratiefaciliteiten vanaf het moment dat zijn verblijfsvergunning
is ingetrokken. Dit is inderdaad bedoeld. Als de verblijfsvergunning voor
bepaalde tijd is ingetrokken kan betrokkene voor financiële ondersteuning
van zijn terugkeer een beroep doen op de terugkeerregeling van het IOM.19. In de adviezen van Vluchtelingenwerk en Forum is naar voren gekomen
dat het niet opnemen van houders van een verblijfsvergunning voor bepaalde
tijd in artikel 25, eerste lid, onderdeel b, in strijd zou zijn met internationale
verplichtingen en tot problemen kan leiden in het kader van gezinshereniging.Wij stellen voor om in artikel 25, eerste lid, onderdeel b, ook te verwijzen
naar de verblijfsvergunning, bedoeld in artikel 26 van de Vreemdelingenwet
2000. In de memorie van toelichting is daarover opgemerkt dat het niet doelmatig
is de betreffende bepalingen van het Burgerlijk Wetboek ook voor asielgerechtigden
met een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd te laten gelden, nu immers
onzeker is of zij hier mogen blijven. Dit argument verliest aan belang, nu
wij ten aanzien van de Wet inburgering nieuwkomers de lijn hebben gekozen,
dat inburgering verplicht is ondanks het feit dat de vreemdeling houder is
van de verblijfsvergunning voor bepaalde tijd, bedoeld in artikel
26 van de Vreemdelingenwet 2000.20. Aan de aanbeveling van Vluchtelingenwerk om de beëindiging van
de opvang na vergunningverlening niet in of bij Wet COA of in een ander wettelijk
voorschrift op te nemen maar aan te sluiten bij de huidige formulering in
de Rva is reeds voldaan. De RvA is immers een wettelijk voorschrift als bedoeld
in artikel 42 van de Vreemdelingenwet 2000. Uitgangspunt daarbij is dat de
opvang wordt beëindigd zodra passende huisvesting buiten de opvang kan
worden gerealiseerd.Vluchtelingenwerk heeft verder gevraagd welke rechter bevoegd is om te
oordelen over de aanvang van het recht op opvang. Het recht op opvang is thans
niet in de Vreemdelingenwet geregeld maar in de Rva op basis van de Wet COA.
In het voorgestelde artikel 3a van de Wet COA was alleen bepaald dat de Vreemdelingenrechter
bevoegd is ten aanzien van besluiten en handelingen in het kader van de beëindiging
van de opvang.Uitgaande van de huidige jurisprudentie is de bestuursrechter bevoegd
om te oordelen over de (fictieve) weigering van opvang.Mede naar aanleiding van het advies van Vluchtelingenwerk is in artikel
3a van de Wet Centraal Orgaan opvang asielzoekers neergelegd, dat ten aanzien
van besluiten over het onthouden van opvang de vreemdelingenrechter bevoegd
is. Ingevolge de huidige jurisprudentie over het onthouden van opvang aan
zogenaamde Dublinclaimanten, oordeelt de gewone bestuursrechter over het onthouden
van opvang, terwijl de vreemdelingenrechter oordeelt over de afwijzing van
de aanvraag voor een vergunning tot verblijf. Dit resultaat is uit praktisch
en procedureel oogpunt niet bevredigend, aangezien op deze manier twee rechters
zich min of meer gelijktijdig bezig houden met de beoordeling van hetzelfde
feitencomplex en hetzelfde rechtsgevolg. Artikel 3a van de Wet COA is derhalve
aangepast.21. Door de Sociale Verzekeringsbank is ingegaan op de consequenties van
de systematiek van de Vreemdelingenwet 2000 voor de toepassing van de volksverzekeringen.
De Sociale Verzekeringsbank gaat er van uit dat houders van een verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd asiel na verloop van 1 jaar als ingezetene van Nederland
kunnen worden aangemerkt, en uit dien hoofde verzekerd zijn voor de volksverzekeringen.
Indien de feiten en omstandigheden van het individu daartoe aanleiding geven
zal ingezetenschap op een eerder of later moment worden aangenomen.De memorie van toelichting is in deze zin aangevuld.22. In reactie op een opmerking van Vluchtelingenwerk dat arbeid moet
worden toegestaan hangende aanvraag- en beroepsprocedures over een verblijfsvergunning
wordt het volgende opgemerkt. Indien een vreemdeling in afwachting is van
een beslissing op een ingediende aanvraag tot verlenging van zijn verblijfsvergunning
is verlening van een tewerkstellingsvergunning op grond van de Wet arbeid
vreemdelingen mogelijk.Indien een tewerkstellingsvergunning wordt aangevraagd ten aanzien van
een vreemdeling aan wie een verblijfsvergunning is geweigerd of wiens verblijfsvergunning
is ingetrokken, dient de tewerkstellingsvergunning te worden geweigerd (artikel
8, tweede lid, van de Wav).Indien de vreemdeling arbeid verricht waarvoor reeds een verblijfsvergunning
is verleend, dient bij intrekking van de verblijfsvergunning eveneens tot
intrekking van de tewerkstellingsvergunning te worden overgegaan, doch afwijking
van deze regel is mogelijk indien de vreemdeling, hangende de beslissing op
een tegen de verblijfsweigering ingesteld beroep, niet wordt uitgezet (artikel
12 van de Wav).De totstandkoming van de Vreemdelingenwet 2000 geeft geen aanleiding om
wijziging te brengen in deze systematiek. Opname in het arbeidsproces van
vreemdelingen aan wie het verblijf is geweigerd wordt in beginsel als onwenselijk
beschouwd.23. Het College voor zorgverzekeringen heeft geconstateerd dat toepassing
van de reguliere voorwaarden voor AWBZ-verzekering tot gevolg zou kunnen hebben dat een deel van de voormalige houders van een voorwaardelijke
vergunning tot verblijf niet kan worden aangemerkt als AWBZ-verzekerde. De
dekking tegen ziektekosten is daarmee in die gevallen onvolledig (alleen dekking
voorzien in het ziekenfondspakket). Het College meent op grond van het vermelde
in de memorie van toelichting bij de Invoeringswet Vreemdelingenwet 2000 ervan
uit te mogen gaan dat dit een onvoorzien en onbedoeld effect is. De meest
voor de hand liggende oplossing volgens het College is het aanwijzen van deze
categorie als AWBZ-verzekerde.Wij hebben dit advies van het College niet overgenomen. Wij verwijzen
hiervoor naar punt 21 van dit nader rapport en naar een aanvulling van memorie
van toelichting.24. Door Aedes is gewezen op het feit dat een grotere groep vreemdelingen
onder de werkingsfeer van de huursubsidiewet wordt gebracht en dat hierdoor
de corporaties het risico lopen van een stijging van de gemiddelde huursubsidiebijdrage.
Bij de aanpassing van de huursubsidieuitgavennorm dient hiermee volgens Aedes
rekening te worden gehouden.Bij de samenstelling van de uitgavennorm in het kader van de prestatienormering
wordt rekening gehouden met mogelijke effecten op dit vlak als gevolg van
de nieuwe Vreemdelingenwet 2000.Verder is er door verschillende instanties op gewezen dat in het voorliggende
wetsvoorstel de wijziging van artikel 10 van de huursubsidiewet zoals aangekondigd
door de Staatssecretaris van VROM in zijn brief van 12 juli 1999 aan de Tweede
Kamer nog niet is meegenomen.Dit is inderdaad in het voorliggende wetsvoorstel niet gebeurd omdat het
voornemen bestaat deze wijziging van artikel 10 in een apart wetsvoorstel
neer te leggen en de verwachting bestaat dat dat aparte wetsvoorstel eerder
in werking kan treden dan de Invoeringswet Vw 2000 (beoogd wordt 1 juli 2000).
In het wetsvoorstel is thans de tekst van artikel 10, eerste lid, opgenomen
zoals het na inwerkingtreding van de beide wetsvoorstellen zou moeten komen
te luiden.25. Door de VNG is gewezen op het feit dat bruikleenovereenkomsten met
houders van een vvtv moeten worden omgezet in een reguliere huurovereenkomsten.
Om deze overgang te vergemakkelijken zou in het overgangsrecht een bepaling
kunnen worden opgenomen die het mogelijk maakt voor gemeenten om bruikleenovereenkomsten
eenzijdig op te zeggen.Ook Vluchtelingenwerk vraagt in haar advies aandacht voor de omzetting
van de overeenkomsten en adviseert om een uniforme landelijke richtlijn hiervoor
op te stellen.Naar onze mening moet gewaarborgd moet zijn dat de bruikleenovereen- komst
tijdig wordt omgezet in een gewone huurovereenkomst en dat voor inwerkingtreding
van de wet ruime bekendheid is gegeven aan de wijziging in het huisvestingsbeleid
voor vvtv-ers. Het advies van Vluchtelingenwerk om voor deze omzetting een
uniforme landelijke richtlijn op te stellen achten wij zeer nuttig. Wij zullen
in samenwerking met de VNG bezien of een dergelijke richtlijn kan worden opgesteld.26. Vluchtelingenwerk stelt verder voor om te voorzien in een overgangsbepaling
voor houders van een vvtv omdat zij in het nieuwe statussysteem geconfronteerd
worden met een toets of zij na drie jaar in aanmerking komen voor een vergunning
voor onbepaalde tijd, terwijl de vtv-hum nu na drie jaar bezit van een vvtv
zonder een dergelijke toets wordt verleend.Dit voorstel wordt niet overgenomen. Weliswaar is sprake van een nieuwe
toets maar naar onze mening leidt deze niet tot een verslechtering van de
positie van vvtv-ers. Zij kunnen immers ook nu tot op de laatste dag van de
geldigheidsduur van hun vvtv geconfronteerd worden met een intrekking van
deze vergunning omdat de situatie in het land van herkomst verbeterd is. Ook
vanuit materieel oogpunt is er geen reden om te voorzien in overgangsbepaling
omdat de voorzieningen tijdens de aanvraagprocedure gewoon worden voortgezet. 27. Artikel 5 van het overgangsrecht behoeft volgens Vluchtelingenwerk
aanpassing omdat er voor houders van een verblijfsvergunning bepaalde tijd
asiel ook aanspraken op voorzieningen ontstaan die thans niet onder de Zorgwet
vvtv vallen. Vluchtelingenwerk pleit ervoor dat alle aanspraken jegens bestuursorganen
die geen betrekking hebben op het omzetten van Zorgwet vvtv aanspraken op
het moment van inwerkingtreding van de Vreemdelingenwet ontstaan en dat hiervoor
dus geen overgangsbepaling geldt.Zoals hiervoor onder punt 2 is aangegeven is artikel 5 van het overgangsrecht
aangepast. Uit de eveneens aangepaste toelichting op dit artikel komt thans
duidelijk naar voren dat de overgangsbepaling alleen betrekking heeft op de
voorzieningen die thans onder de Zorgwet vvtv vallen. Hiermee is naar onze
mening aan het bezwaar van Vluchtelingenwerk tegemoet gekomen.28. Ik moge U, mede namens de betrokken Ministers, verzoeken het hierbij
gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie van toelichting
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.29. Tot slot verzoek ik U, in overeenstemming met het gevoelen van de
ministerraad, mij te machtigen tot intrekking van het voorstel van wet tot
wijziging van de Vreemdelingenwet (hoger beroep in vreemdelingenzaken) (Kamerstukken
II 1997/98, 25 829, nrs 1–3) in te trekken.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkDe Minister van Justitie,A. H. KorthalsDe Staatssecretaris van Justitie,M. J. Cohen Bijlage bij het advies van de Raad van State van 10 december 1999,
no. W03.99.0368/I, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– In Hoofdstuk 2, de artikelen 1 en 2, de woorden «aanhef
en» schrappen.– In Hoofdstuk 2, artikel 5, onderdeel A, «op grond van een
verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 13 en artikel
26 van de Vreemdelingenwet 2000» vervangen door: op grond van artikel
8, onder a en c, van de Vreemdelingenwet 2000.– In Hoofdstuk 2, de artikelen 7, onderdeel B, en 8, onderdeel B,
«op grond van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld
in artikel 26 of een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd als bedoeld
in artikel 31 van de Vreemdelingenwet 2000» vervangen door: op grond
van artikel 8, onder c en d, van de Vreemdelingenwet 2000.– In Hoofdstuk 3, enig artikel, onder 2, de woorden «in afwijking»
schrappen.– In Hoofdstuk 5, artikel 2, onderdeel A, de wijziging onder 3,
schrappen, nu in het vijfde lid van artikel 25 van Boek 1 van het Burgerlijk
Wetboek de term «hoofd van de plaatselijke politie» niet voorkomt.– In Hoofdstuk 6, artikel 2, «artikel 8 van de Vreemdelingenwet»
vervangen door: artikel 8 van de Vreemdelingenwet 2000.– In Hoofdstuk 7, artikel 2, onderdeel C, «artikel 8 van de
Vreemdelingenwet» vervangen door: artikel 8 van de Vreemdelingenwet
2000.– In Hoofdstuk 7, in onderdeel B van de artikelen 1 tot en met 8,
steeds ««artikel 1b, aanhef, en onder 1, van de Vreemdelingenwet»
vervangen door: artikel 8, onder a tot en met e en m, van de Vreemdelingenwet
2000.» vervangen door: «artikel 1b, aanhef, en onder 1, van de
Vreemdelingenwet, tijdig toelating in aansluiting op dat verblijf hebben aangevraagd,
dan wel bezwaar hebben gemaakt of beroep hebben ingesteld tegen de intrekking
van het besluit tot toelating, totdat op die aanvraag, dat bezwaar of dat
beroep is beslist» vervangen door: artikel 8, onder a tot en met e en
m, van de Vreemdelingenwet 2000, rechtmatig in Nederland verblijf hebben als
bedoeld in artikel 8, onder g of h, van de Vreemdelingenwet 2000.– In Hoofdstuk 7, in onderdeel A van de artikelen 10 en 11, en in
de artikelen 13 en 14, ook de in deze artikelen te wijzigen wetten voorkomende
zinsnede «tijdig toelating in aansluiting op dat verblijf hebben aangevraagd,
dan wel bezwaar hebben gemaakt of beroep hebben ingesteld tegen de intrekking
van het besluit tot toelating, totdat op die aanvraag, dat bezwaar of dat
beroep is beslist» vervangen door: rechtmatig in Nederland verblijf
hebben als bedoeld in artikel 8, onder g of h, van de Vreemdelingenwet 2000.– In Hoofdstuk 7, in onderdeel A van artikel 12, ook de in dit artikel
te wijzigen wet voorkomende zinsnede «tijdig voortgezette toelating
in aansluiting op dat verblijf hebben aangevraagd, dan wel bezwaar hebben
gemaakt of beroep hebben ingesteld tegen de intrekking van het besluit tot
toelating, totdat op die aanvraag, dat bezwaar of dat beroep is beslist»
vervangen door: rechtmatig in Nederland verblijf hebben als bedoeld in artikel
8, onder g of h, van de Vreemdelingenwet 2000.– In Hoofdstuk 7, artikel 15, ««Vreemdelingenwet»
vervangen door: Vreemdelingenwet 2000.» vervangen door: «het hoofd
van de plaatselijke politie in de zin van de Vreemdelingenwet» vervangen
door: de korpschef in de zin van de Vreemdelingenwet 2000.– In Hoofdstuk 7, artikel 17, onderdeel A, «, 3 en»
schrappen en in een nieuw onderdeel de in artikel 3, eerste lid, onder b,
van de Wet arbeid vreemdelingen voorkomende zinsnede «krachtens de Vreemdelingenwet
afgegeven vergunning tot verblijf» vervangen door: verblijfsvergunning
voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 13 van de Vreemdelingenwet 2000.– In Hoofdstuk 7, artikel 17, onderdeel D, «Vreemdelingenwet»
vervangen door: Vreemdelingenwet 2000.– In Hoofdstuk 9, artikel 2, onderdeel B, «op grond van een
verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 26 van de Vreemdelingenwet
2000» vervangen door: op grond van artikel 8, onder c, van de Vreemdelingenwet
2000.– In Hoofdstuk 10, artikel 1, eerste lid, na «een besluit
op grond van de Wet Centraal Orgaan opvang asielzoekers, dan wel een handeling
op grond van de Wet Centraal Orgaan opvang asielzoekers» vervangen door:
een besluit krachtens de Wet Centraal Orgaan opvang asielzoekers, dat is genomen voor het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet, dan wel een handeling
krachtens de Wet Centraal Orgaan opvang asielzoekers.– In Hoofdstuk 10, artikel 1, tweede lid, «op grond van»
vervangen door: krachtens.XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Artikel 1, eerste lid, onderdeel a, onder 1°, Win.XNoot2Handelingen II 1997/98, blz.1580–1596, en in het bijzonder blz.
1580 en 1590.XNoot3Handelingen II 1997/98, blz. 1596.XNoot4Kamerstukken II 1996/97, 25 114, nr. 3, blz. 32.XNoot1Hoofdstuk 2, artikel 4, van het wetsvoorstel.XNoot2Bladzijde 3.XNoot1Hoofdstuk 2, artikel 7, onderdeel B, van het wetsvoorstel.XNoot2In gelijke zin: advies van de Sociale Verzekeringsbank van
24 september 1999, bladzijde 19.XNoot1Hoofdstuk 5, artikel 6, onderdeel B, van het wetsvoorstel.XNoot2Hoofdstuk 7, artikel 16, van het wetsvoorstel.XNoot1Advies van 31 augustus 1999, bladzijden 2–3.XNoot2In gelijke zin: advies van de Arbeidsvoorziening van 31 augustus 1999,
bladzijde 4, advies van Forum van 31 augustus 1999, bladzijde 1, en advies
van Vluchtelingenwerk van 23 september 1999, bladzijden 15–16.XNoot1Hoofdstuk 7, artikel 17, onderdeel E, van het wetsvoorstel.XNoot2In gelijke zin: advies van de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak
van 1 september 1999 en advies van de Arbeidsvoorziening van 31 augustus 1999,
bladzijde 5.XNoot3Hoofdstuk 8, artikel 2, onderdeel c, van het wetsvoorstel.XNoot1Ook in onder meer artikel 13c van de Huisvestingswet, artikel 111 van
de Wegenverkeerswet 1994, de artikelen 36c, 37c en 40 en bijlage I van de
Wet gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens, artikel 19 van de Wet
op de identificatieplicht, artikel 2, tweede lid, onderdeel b, van de Wet
inburgering nieuwkomers en artikel 11 van de Wet arbeid vreemdelingen komen
verwijzingen voor naar de «Vreemdelingenwet» dan wel naar de in
de Vreemdelingenwet 2000 niet meer voorkomende term «vergunning tot
verblijf».XNoot2Algemeen deel, laatste alinea.XNoot3Kamerstukken II 1997/98, 25 891 (R1609).XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26975-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl