Wijz. Warenwet ivm invoering bestuursrechtelijke boeten wegens overtredingen voorschriften Warenwet; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26698, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

31-08-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26698 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN DEEL 1. Inleiding2. Bestuursrechtelijke handhaving van de Warenwet3. Het systeem van boeteoplegging4. Het boeteopleggend orgaan5. Rechtsbescherming6. Budgettaire gevolgen en gevolgen voor de belasting
van de rechterlijke machtARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I A (artikel 1)B (artikel 23)C (artikelen 32a t/m 32n) Artikel 32aArtikel 32bArtikel 32cArtikel 32dArtikel 32eArtikel 32fArtikel 32gArtikel 32hArtikel 32iArtikel 32jArtikel 32k tot en met artikel 32nArtikel IIArtikel IIIArtikel IVOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26698Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 698Wijziging van de Warenwet in verband met de invoering van bestuursrechtelijke
boeten wegens overtredingen van voorschriften bij of krachtens de Warenwet
gesteldnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING ALGEMEEN DEEL 1. InleidingHet onderhavige wetsvoorstel beoogt de bestuurlijke boete als handhavingsinstrument
in de Warenwet te introduceren. Het wetsvoorstel vloeit rechtstreeks voort
uit het kabinetsstandpunt (Kamerstukken II 1993/94, 23 400 VI nr 48)
inzake het advies «Handhaving door bestuurlijk boeten» (CTW 94/1
d.d. 12 januari 1994), van de Commissie voor de Toetsing van Wetgevingsprojecten
(hierna te noemen: CTW). Het genoemde kabinetsstandpunt is besproken met de
vaste commissies voor Justitie en Binnenlandse Zaken van de Tweede Kamer (Kamerstukken
II 1994/95, 23 462/23 710, nrs. 3 en 4). In dit overleg werden de
hoofdlijnen van het kabinetsstandpunt onderschreven.Het huidige kabinetsbeleid met betrekking tot de rechtshandhaving –
onlangs nog eens bevestigd in de nota «In juiste verhouding» (Kamerstukken
1995/96, 24 802, nrs. 1–2) – houdt onder meer in dat de bestuurlijke
handhaving moet worden versterkt. Handhaving van bestuursrechtelijke wetgeving
is primair de verantwoordelijkheid van de bestuursorganen die met de uitvoering
van dit wetgeving zijn belast. Het beleid is er op gericht de handhaving meer
integraal deel te laten uitmaken van bestuurlijke beslissingen rond vaststelling
en uitvoering van wetgeving. Tevens geldt dat het bestuursorgaan belast met
de uitvoering van vaak zeer specifieke wetgeving qua deskundigheid en ervaring
in beginsel beter dan andere overheidsinstellingen is toegerust om de handhaving
efficiënt en effectief te laten zijn. Een dergelijk bestuursorgaan –
vaak ook belast met het toezicht op de naleving – is veelal goed op
de hoogte van de werkwijze van «het veld», de ontwikkelingen,
de actoren en natuurlijk inhoud en doelstelling van het overtreden voorschrift.Op basis van het primaat van de bestuurlijke handhaving heeft het kabinet
er voor gekozen nieuwe handhavingsinstrumenten te ontwikkelen. Daaronder valt
ook de bestuurlijke boete. De bestuurlijke boete kan er toe bijdragen dat
het bestuur de eigen verantwoordelijkheid voor de handhaving beter kan waarmaken
dan thans het geval is. Voorts geldt dat een systeem van bestuurlijke
boeten veelal een snellere sanctionering mogelijk maakt ten aanzien van overtreders.
De strafrechtelijke handhaving van vooral het economische ordeningsrecht blijft
thans – mede in verband met capaciteitsproblemen bij het OM –
vaak onderbelicht. Het gevolg daarvan is dat in een aantal gevallen handhaving
achterwege blijft of te lang op zich laat wachten. Overigens zij nog eens
benadrukt dat invoering van de bestuurlijke boete alleen geen verbetering
van de rechtshandhaving kan garanderen. Het kabinetsbeleid is er tegelijkertijd
op gericht om de mogelijkheden van de bestaande handhavingsinstrumenten beter
te benutten. Kortheidshalve zij verwezen naar de nota «In juiste verhouding»
waarin in breder verband op de problematiek van de bestuursrechtelijke handhaving
wordt ingegaan. 2. Bestuursrechtelijke handhaving van de WarenwetIn haar rapport is de CTW tot de conclusie gekomen dat de voorschriften
op grond van de Warenwet behoudens uitzonderingen voor handhaving door bestuurlijke
boeten in aanmerking komen. In het kabinetsstandpunt is deze conclusie onderschreven.
Voor veel voorschriften geldt dat zij voldoen aan de door de CTW gehanteerde
criteria voor bestuursrechtelijke handhaving. Tevens werd echter geconstateerd
dat voor een aantal delicten het strafrecht in geen geval kan worden gemist.
Dit geldt niet alleen voor overtredingen die letsel aan personen of schade
aan goederen hébben toegebracht, maar ook voor overtredingen die een
ernstig gevaar voor de gezondheid of veiligheid van de mens teweeg brengen.Om de bestuurlijke boete in de Warenwet te introduceren is allereerst
het karakter van de betreffende voorschriften een belangrijke overweging.
De Warenwet behelst in hoge mate voorschriften van preventieve aard. Zo beogen
zij onder meer gevaarzetting voor de volksgezondheid te voorkomen. Preventieve
effecten worden ook beoogd waar het gaat om andere belangen zoals eerlijkheid
in de handel en goede voorlichting aan de consument. Het gaat in de Warenwet
derhalve in beginsel meer om de normadressant een – weliswaar verbindende –
leidraad te bieden om bepaalde ongewenste situaties voortvloeiende uit overtredingen
van voorschriften bij of krachtens de Warenwet te voorkomen en niet zo zeer
om de strafbaarstelling van situaties waarin van letsel of economische benadeling
danwel ernstige gevaarzetting sprake is.Dit laatste is ook feitelijk het geval: overtreding pleegt in de regel
geen letsel aan personen of schade aan goederen toe te brengen, noch een direct
gevaar daarvoor op te leveren. Voor een veroordeling door de strafrechter
op deze grond is slechts zelden aanleiding. Dit strookt met de inzichten verkregen
uit de strafrechtelijke handhavingspraktijk van de Warenwet. Op jaarbasis
worden ongeveer 4 à 5 000 processen-verbaal opgemaakt voor overtredingen
van bij of krachtens de Warenwet gestelde voorschriften. In ongeveer 500 van
de gevallen komt het tot vervolging door het O.M. Waar het tot vervolging
komt, bestaat de aanleiding daartoe veelal in het niet willen ingaan van de
verdachte op het zogenaamde aanbod tot schikking van het O.M. Het O.M. ziet
zich dan vaak alleen om die reden gedwongen alsnog tot vervolging over te
gaan, waarbij de ernst van de overtreding – de in het geding zijnde
normatieve lading van het overtreden voorschrift – een ondergeschikte
of geen enkele rol speelt. Een en ander leidt tot de conclusie dat het enkele
overtreden van de norm veelal niet onmiddellijk een situatie in het leven
roept, die de rechtsorde ernstig schokt. In dat licht bezien is een strafrechtelijke
sanctie – afgezien van bijzondere situaties – niet de meest passende
reactie. Niettemin kan het overtreden van een wettelijke norm, zeker in combinatie
met andere overtredingen, wel degelijk situaties betreffen die op termijn
schadelijk zijn voor de volksgezondheid, dan wel leiden tot maatschappelijk
onaanvaardbare gedragingen waar het gaat om bijvoorbeeld eerlijkheid in de
handel. Dit betekent dat adequate handhaving van de normen van de Warenwet
van groot belang is, zelfs in het geval dat het overtreden van een enkele
norm niet onmiddellijk tot ernstig gevaar lijkt te leiden, noch omvangrijke
economische benadeling van consument en concurrentie tot gevolg heeft. Een
strafrechtelijke reactie kan dan echter als onevenredig zwaar worden beschouwd
en ligt in zo'n geval daarom minder voor de hand.Daar komt bij dat het huidige handhavingsniveau voor verbetering vatbaar
is. Het OM blijkt in de huidige strafrechtelijke handhavingspraktijk niet
altijd even optimaal te kunnen reageren waar het gaat om grote aantallen overtredingen
die een aanzienlijke mate van technisch inzicht op het gebied van levensmiddelen
en niet-levensmiddelen vereisen. Een ten allen tijde adequate reactie op dergelijke
overtredingen is ook gegeven de huidige omstandigheden – gezien de eerder
aangegeven brede taakstelling van het OM – niet mogelijk. Bovendien
speelt ook de tijdsduur van de procedure een rol. De strafrechtelijke handhavingspraktijk
laat zien dat tussen het moment van geconstateerde overtreding en uiteindelijke
afdoening door een vonnis door de economische politierechter, veel tijd verstrijkt.
Van een «lik op stuk» beleid, waarbij de overtreder direct wordt
geconfronteerd met de voor hem onaangename gevolgen van de door hem begane
overtreding waarmee wordt bijgedragen aan zijn bewustwording van normovertredend
gedrag, komt aldus weinig terecht. De invoering van de bestuurlijke boete
in de Warenwet kan de handhaving van deze wet en de daarop gebaseerde wettelijke
voorschriften vanuit dit perspectief bezien versterken.Voor verschuiving van de handhaving naar het bestuur is voorts relevant
dat de Inspectie Gezondheidsbescherming Waren en Veterinaire Zaken (Inspectie
W&V), – thans belast met het toezicht op de naleving – op
het gebied van de Warenwet over een uitgebreide ervaring en expertise beschikt.
Dit vormt volgens het rapport van de CTW een gunstige omstandigheid op grond
waarvan eerder tot invoering van de bestuurlijke boete kan worden overgegaan.
Op grond van de huidige situatie mag worden verwacht dat in het overgrote
deel van de gevallen door de Inspectie W&V – mede gelet op de daar
aanwezige deskundigheid – gemakkelijk kan worden vastgesteld dat een
overtreding is begaan en of deze voor een bestuurlijke boete in aanmerking
komt. 3. Het systeem van boeteopleggingDe CTW heeft voor de handhaving door bestuurlijke boeten twee modellen
ontwikkeld voor de bestuurlijke boeteregeling, aangeduid als A en B. In model
A wordt het strafrecht voor de desbetreffende norm in beginsel uitgesloten
met als belangrijke uitzondering dat strafrechtelijke vervolging mogelijk
blijft bij overtredingen waarbij letsel aan personen of schade aan goederen
is toegebracht. Dit zijn immers feiten die wegens de ernst van de gevolgen,
de rechtsorde ernstig kunnen schokken. In model A wordt tevens de hoogte van
de boete per (type) overtreding in een bijlage vastgesteld. Volgens model
B blijft voor een en dezelfde overtreding zowel de bestuursrechtelijke als
strafrechtelijke weg open, zij het dat beide sancties niet tezelfdertijd kunnen
worden opgelegd. Niet de wetgever maar het bestuur bepaalt aan de hand van
praktijkervaringen, welke overtredingen op welke wijze worden afgehandeld.
Ook bij de vaststelling van de hoogte van de boete bestaat in dit model de
nodige ruimte voor het bestuur. De voorgestelde regeling van de bestuurlijke boete in de Warenwet gaat
uit van een mengvorm van de modellen A en B. Het voorstel houdt in dat in
beginsel voor elke overtreding zowel de strafrechtelijke als de bestuurlijke
weg openstaat. Dit is conform model B. Indien echter gekozen wordt voor een
bestuurlijke boete dan wordt – in de lijn van model A – door middel
van een bij algemene maatregel van bestuur vast te stellen bijlage de hoogte
van de boete gefixeerd. Per soort overtreding wordt in de bijlage aangegeven
welke boete de minister mag opleggen. Daarnaast wordt in het wetsvoorstel
een aantal gevallen omschreven die vanwege de ernst van de overtreding uitsluitend
strafrechtelijk kunnen worden gesanctioneerd.De keuze voor dit systeem wordt ingegeven door de specifieke eigenschappen
van (overtredingen van) de betreffende voorschriften. Daarbij wordt dan vooral
gedoeld op de hoeveelheid overtredingen alsmede de diversiteit daarvan. Bij
dit laatste moet niet alleen gedacht worden aan de onderlinge verschillen
tussen voorschriften en de in dat verband in geding zijnde normatieve ladingen,
maar tevens aan de onderlinge verschillen (aard en ernst) tussen de overtredingen
van een en hetzelfde voorschrift. In de praktijk blijkt zich in beide opzichten
een enorme diversiteit voor te doen.Het is deze diversiteit die maakt dat het wetsvoorstel model B als vertrekpunt
heeft: elke overtreding van een bij of krachtens de Warenwet gesteld voorschrift
kan in beginsel zowel bestuursrechtelijk als strafrechtelijk worden afgedaan.
Dit is noodzakelijk daar niet van tevoren voor élke afzonderlijke overtreding
kan worden voorzien of een strafrechtelijke dan wel een bestuursrechtelijke
sanctie op zijn plaats is. Buiten twijfel staat in elk geval dat het strafrecht
in bepaalde situaties niet kan worden gemist. Dit geldt met name in gevallen
waarin als gevolg van de overtreding sprake is van direct gevaar voor de volksgezondheid.
De praktijk laat op dit punt zien dat de wet ruimte moet bieden om de sanctie
af te stemmen op de weerbarstige en veelkleurige praktijk. De minister dient
in overleg met het OM te bepalen op welke wijze deze ruimte moet worden ingevuld.Terzelfder tijd leert die praktijk – met name de toezicht- en opsporingsactiviteiten
van de Inspectie W&V – dat vanuit meergenoemde nieuwe inzichten
veruit het merendeel der overtredingen niet voor strafrechtelijke afdoening
in aanmerking zou hoeven te komen. In het overgrote deel der gevallen beantwoordt
de overtreding aan de door de CTW ontwikkelde criteria en is een bestuurlijke
boete een passende sanctie. In dergelijke gevallen is veelal ook duidelijk
welke boete moet worden opgelegd. Om die reden – de voorspelbaarheid
van de aard van het merendeel der overtredingen – zal bij algemene maatregel
van bestuur worden vastgesteld tevens een bijlage als bedoeld in model A,
waarin alle typen van overtredingen worden genoemd. Per type overtreding is
tevens de daarbij behorende verschuldigde boete vermeld. Het systeem gaat
er daarbij dus vanuit dat als regel de minister de in de bijlage genoemde
overtredingen met de daarbij vermelde bestuurlijke boeten zal sanctioneren.Zoals gezegd kan de mogelijkheid van strafrechtelijke sanctionering in
bijzondere gevallen niet worden gemist. Uit een oogpunt van rechtszekerheid
is het gewenst in de wet aan te geven wanneer in ieder geval strafrechtelijk
zal worden opgetreden. In het wetsvoorstel is een aantal situaties beschreven,
waarin niet een bestuurlijke boete zal kunnen worden opgelegd maar altijd
strafrechtelijk zal worden gereageerd. Zo zal bij overtredingen die hebben
geleid tot letsel aan personen altijd het Openbaar Ministerie worden ingeschakeld.
Daartoe zullen in het periodiek landelijk overleg tussen onder meer de zogenaamde
Economische Officieren van Justitie en de Inspectie W&V nadere afspraken
worden gemaakt. Strafrechtelijke afdoening is niet voorbehouden
aan een vooraf aan te geven overtreding van een bepaald voorschrift, maar
kan in beginsel bij alle overtredingen van de bij of krachtens de Warenwet
gestelde voorschriften noodzakelijk zijn.Het uitgangspunt is evenwel dat overtredingen bestuursrechtelijk worden
afgedaan volgens de bij algemene maatregel van bestuur vast te stellen bijlage.
De in de praktijk tussen de Inspectie W&V en OM in dat verband ontwikkelde
interne «tarievenlijst» (hoogte beschikking bij welk type overtreding),
heeft voor de bijlage als basis gediend. In bijzondere omstandigheden kan
de minister volgens het wetsvoorstel een lagere boete opleggen indien de in
de bijlage vermelde boete in het concrete geval onevenredig hoog moet worden
geacht. Samenvattend kan worden vastgesteld dat de uiteengezette mengvorm
van de modellen A en B enerzijds in de praktijk voldoende rechtszekerheid
zal bieden aan alle betrokkenen en anderzijds de nodige flexibiliteit in zich
heeft om te kunnen bepalen op welke wijze een overtreding moet worden gesanctioneerd. 4. Het boeteopleggend orgaanDe CTW acht het onwenselijk als het bestuursorgaan dat de overtreding
van de norm constateert tevens het bestuursorgaan is dat de boete oplegt.
De betrokkenheid van de constaterende ambtenaar bij de vaststelling van de
overtreding maakt deze ambtenaar minder geschikt in relatie tot de op te leggen
boete. Deze activiteiten zouden in ieder geval feitelijk moeten worden gescheiden.
Het kabinet heeft deze gedachte onderschreven met de kanttekening dat de mate
van scheiding per regeling kan verschillen. Het is in dat verband aanbevelenswaardig
zoveel mogelijk aan sluiten op bestaande (bevoegdheden) structuren. Volgens
het kabinet kan dat met zich mee brengen dat een dienst die thans reeds belast
is met het toezicht op de naleving van de wet ook het orgaan wordt dat bevoegd
is de boete op te leggen. De functiescheiding zal dan feitelijk binnen de
organisatie zélf moeten worden gerealiseerd.De Inspectie W&V (voorheen Inspectie Gezondheidsbescherming Keuringsdienst
van waren, IGB) is sinds jaar en dag belast met het toezicht op de naleving
van de Warenwet. Deze dienst, bestaand uit één algemene directie
en 5 regionale diensten, is daartoe krachtens de Warenwet toegerust met een
omvangrijk pakket van toezichthoudende bevoegdheden (artikel 25 e.v. Warenwet).
De regionale controleur zal dan ook ingevolge de voorliggende boeteregeling
belast zijn met de vaststelling of een overtreding is begaan in de zin van
de bijlage. Hij zal daarvan rapport opmaken en dit toezenden aan de minister.
De minister van VWS is belast met het opleggen van de boete op basis van het
opgemaakte rapport. Binnen de algemene directie zal een aparte afdeling worden
belast om namens de voornoemde minister de betrokkene te horen op basis van
de door de regionale diensten in te zenden rapporten, aan de hand van de bijlage
de boeten op te leggen en te verzenden aan de betalingsplichtige (acceptgirokaart).
Op deze wijze is in een feitelijke scheiding van activiteiten voorzien zonder
dat daartoe bestaande structuren ingrijpend behoeven te worden gewijzigd. 5. RechtsbeschermingConform het kabinetsbeleid inzake bestuurlijke boeten is in het wetsvoorstel
een aantal nadere voorzieningen en waarborgen opgenomen. Deze houden onder
meer verband met de eisen die voortvloeien uit artikel 6 EVRM. Het gaat hier
onder meer om het zwijgrecht en taalfaciliteiten voor degenen
die de Nederlandse taal onvoldoende beheersen.Zoals bekend is de op te leggen boete een beschikking als bedoeld in de
Algemene wet bestuursrecht (Awb). Op een dergelijke beschikking zijn derhalve
de bepalingen van deze wet van toepassing onder meer die betreffende de voorbereiding
van het nemen van de beschikking als ook die regelende het indienen van bezwaar.
Een bezwaarschrift tegen de boetebeschikking dient te worden ingediend bij
de Minister van VWS. De verwachting is gerechtvaardigd dat het aantal bezwaarschriften
ondanks de in geding zijnde aantallen overtredingen en dus op te leggen boetes,
beperkt zal blijven. Een belangrijke factor daarbij is dat in de bijlage de
hoogte van de boete per geconstateerde overtreding wettelijk is vastgesteld.
Daarmee is in elk geval de hoogte van de boete niet erg «vatbaar»
voor bezwaarschriften.Met het oog op de gewenste harmonisatie van regelingen op het terrein
van de bestuurlijke boete is voorzien in zowel de (primaire) hoorplicht van
de belanghebbende, alvorens de boete wordt opgelegd, als in schorsende werking
van het beroepschrift.Artikel 6 van het EVRM brengt niet alleen met zich mee dat met betrekking
tot bestuursrechtelijke handhaving over de gehele linie toegang tot een rechter
dient te zijn verzekerd. Tevens dient ten aanzien van besluiten met een punitief
element een rechterlijke toetsing in eerste én tweede instantie te
zijn voorzien. Dit betekent dat de thans ingevolge artikel 23 van de Warenwet
voorziene rechtsgang is gewijzigd. Het in genoemde bepaling geregelde beroep
op het College van Beroep voor het Bedrijfsleven (CBB) is immers slechts een
beroepsgang in eerste instantie. Gelet hierop is in aansluiting op de recente
Mededingingswet gekozen voor een rechtsgang in twee instanties: beroep in
eerste aanleg op de rechtbank te Rotterdam en hoger beroep op het College
van Beroep voor het bedrijfsleven. Aldus blijft de deskundigheid en ervaring
van het College op het gebied van de Warenwet behouden, terwijl de concentratie
van de beroepen in eerste aanleg bij de rechtbank te Rotterdam die rechtbank
in de gelegenheid stelt in relatief korte tijd de benodigde ervaring en deskundigheid
op te bouwen. 6. Budgettaire gevolgen en gevolgen voor de belasting
van de rechterlijke machtHet wetsvoorstel zal naar verwachting leiden tot een zekere stijging van
de boete-opbrengsten als gevolg van een intensivering van de handhaving. Daarbij
zal de verschuiving van strafrechtelijke naar bestuursrechtelijke boeten tevens
leiden tot een verschuiving van opbrengsten van de Justitie-begroting naar
de VWS-begroting. Een en ander zal in de meerjarenramingen worden verwerkt.Wat de belasting van de rechterlijke macht betreft is eveneens sprake
van een verschuiving. De werklast van het OM en de strafrechter zal verminderen,
maar die van de bestuursrechter, in het bijzonder de rechtbank te Rotterdam,
zal toenemen. Daarbij dient te worden bedacht, dat aan het beroep op de bestuursrechter
een bezwaarschriftprocedure bij de Minister van VWS voorafgaat. De ervaring
leert, dat van deze bezwaarschriftprocedure een belangrijke «zeefwerking»
uitgaat, waardoor het beroep op de rechter wordt beperkt. De omvang van deze
zeefwerking is van velerlei factoren afhankelijk en daarom moeilijk in te
schatten. De ontwikkeling van het aantal Warenwetzaken zal daarom na een aantal
jaren worden geëvalueerd. Hetzelfde geldt voor de instroom van Warenwetzaken
bij het College. Daar doen zich naar verwachting twee tegengestelde ontwikkelingen voor: enerzijds zal in een deel van de boete-zaken hoger beroep
worden ingesteld bij het College, maar anderzijds zal het aantal andere Warenwet-zaken
bij het College naar verwachting afnemen, omdat ook van het beroep in eerste
aanleg een zekere zeefwerking uitgaat. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I A (artikel 1)Aan het eerste lid van artikel 1 wordt een drietal nieuwe definitiebepalingen
toegevoegd. Het begrip «overtreding» behoeft nadere uitleg. Het
begrip bestaat uit twee componenten. Enerzijds moet het gaan om een handeling
welke strijd oplevert met het bepaalde bij of krachtens de in de definitiebepaling
genoemde artikelen van de Warenwet. Anderzijds moet het tevens gaan om een
handeling die omschreven is in de bij algemene maatregel van bestuur vast
te stellen bijlage. Aan beide eisen moet zijn voldaan. De voornoemde artikelen
van de Warenwet omvatten alle in artikel 1, 4e, van de Wet op de economische
delicten (W.E.D.) genoemde artikelen van de Warenwet. Ingevolge deze bepaling
van de W.E.D., leveren overtredingen van voorschriften gesteld bij of krachtens
de in deze bepaling genoemde artikelen van de Warenwet, economische delicten
in de zin van de W.E.D. op.Bij de omschrijving in de bijlage wordt gestreefd naar een zo uitputtend
mogelijke opsomming van alle in de praktijk voorkomende handelingen welke
strijd met de meergenoemde artikelen van de Warenwet opleveren. Daartoe wordt
een beroep gedaan op onder andere de door de Inspectie W&V in overleg
met het OM opgestelde zogenaamde «transactielijsten». Deze lijsten
zijn de resultante van het sinds jaar en dag bestaande overleg tussen OM en
de Inspectie W&V waar het gaat om de vraag welke overtredingen onder welke
voorwaarden met een transactieaanbod door het OM worden afgedaan. Ook de hoogte
van het transactiebedrag wordt opgenomen per soort overtreding. Alle in de
praktijk voorkomende handelingen die overtredingen van het bij of krachtens
de Warenwet bepaalde inhouden en daarmee economische delicten in de zin van
de WED opleveren, zullen tevens worden omschreven in de bijlage. B (artikel 23)Zoals eerder onder punt 5 van het algemeen deel van de toelichting is
uiteengezet voorziet deze wijziging van artikel 23 in een concentratie van
de beroepen in eerste aanleg bij de rechtbank te Rotterdam. C (artikelen 32a t/m 32n) Artikel 32aDe bevoegdheid tot oplegging van een bestuurlijke boete wordt ingevolge
het eerste lid toegekend aan de Minister van VWS, de eerstverantwoordelijke
minister voor de Warenwet. Ten behoeve van de uitvoerbaarheid zal deze bevoegdheid
worden gemandateerd aan de Algemeen Hoofdinspecteurs van de Inspectie W&V.
Deze zal de boete namens de voornoemde minister opleggen. Daartoe zal binnen
de algemene Directie van de Inspectie W&V een centrale eenheid worden
belast met het doen uitgaan van de beschikkingen houdende de oplegging van
de boete. Bij deze beschikking zal een acceptgirokaart ter voldoening, worden
bijgevoegd. De boete wordt opgelegd aan de overtreder. Dit kan zowel een natuurlijke
persoon zijn als een rechtspersoon. In het geval dat de overtreding wordt
begaan door een natuurlijke persoon die als ondergeschikte zijn taak vervult
in dienst van een ander natuurlijk persoon, wordt de boete opgelegd aan diegene
in wiens dienstverband de ondergeschikte handelt. In het geval dat de ondergeschikte
zijn taak vervult in dienst van een rechtspersoon, wordt de boete opgelegd
aan de rechtspersoon.In de bijlage wordt ingevolge het tweede lid per (soort) overtreding de
daarop opgestelde bestuurlijke boete vermeld. De hoogte van de boete verschilt
al naar gelang aard en ernst van de overtreding. Een boete kan niet meer dan
f 10 000,– bedragen. Dit bedrag wordt als redelijk gezien,
gelet op de aard en ernst in het algemeen van de overtredingen die voor afdoening
door middel van een bestuurlijke boete in aanmerking komen. Is de overtreding
zodanig ernstig dat een hogere boete op zijn plaats is, dient strafrechtelijke
vervolging te worden ingesteld. Daarbij is onder meer het bepaalde in het
vijfde lid van belang.In zeer uitzonderlijke situaties heeft de minister op grond van het derde
lid de bevoegdheid van de in de bijlage vermelde boeten af te wijken. Een
dergelijk geval kan zich bijvoorbeeld voordoen indien de overtreder geen enkel
verwijt is te maken met betrekking tot de door hem begane overtreding. Zo
kan bijvoorbeeld een verhandelaar al het nodige hebben gedaan om zich er van
te vergewissen dat de door hem verhandelde producten voldoen aan de daarvoor
op grond van de Warenwet geldende voorschriften, terwijl de betrokken producten
toch strijd blijken op te leveren met die voorschriften. Overigens is het
niet zonder meer de minister als boeteopleggend orgaan dat dient aan te tonen
dat verwijtbaar is gehandeld. De minister mag binnen redelijke grenzen uitgaan
van een objectief vermoeden van schuld, mits de betrokkene de gelegenheid
krijgt aannemelijk te maken dat hem van de overtreding geen verwijt kan worden
gemaakt (EHRM 7-10-1988, NJ 1991, 351).In het vierde lid wordt bepaald dat de werkzaamheden die in het kader
van de voorbereiding en vaststelling van de boetebeschikkingen alleen mogen
worden verricht door personen die niet betrokken zijn geweest bij de opstelling
van het in artikel 32f bedoelde rapport en het daaraan voorafgaande onderzoek.
Binnen het hier gekozen systeem van bestuursrechtelijke handhaving is het
van belang dat de beslissing omtrent sanctionering zo objectief en onbevooroordeeld
als mogelijk plaatsvindt. In dat licht bezien is het wenselijk om te voorkomen
dat de werkzaamheden die na het opstellen van het rapport moeten worden verricht,
met name het horen van belanghebbenden en het concipiëren van de beschikking,
door dezelfde functionarissen worden verricht als die welke eerder feitelijk
bij het onderzoek naar die overtreding waren betrokken. Het verdient de voorkeur
een dergelijke scheiding in de wet te verankeren. Zij is in overeenstemming
met het kabinetsstandpunt over het advies van de Commissie voor de Toetsing
van Wetgevingsprojecten «Handhaving door bestuurlijke boeten»
(kamerstukken II 1993–1994, 23 400 VI, nr. 48). In concreto komt
deze scheiding erop neer dat binnen de Inspectie W&V de regionale controleur
de rapportage voor zijn rekening neemt, terwijl de algemene directie, meer
speciaal de afzonderlijke eenheid daarbinnen, (namens de minister) met het
horen en concipiëren van de beschikkingen zal worden belast.Zoals in het algemeen deel van deze memorie reeds is uiteengezet, blijft
strafrechtelijke handhaving over de gehele linie mogelijk. Om die reden zijn
voorzieningen nodig om samenloop van punitieve sancties te voorkomen. Het
vijfde lid bevat een dergelijke voorziening. De bevoegdheid tot boeteoplegging
vervalt indien ter zake van hetzelfde feit in het kader van een
strafvervolging het onderzoek ter terechtzitting is gestart of een transactie
in strafrechtelijke zin heeft plaatsgevonden. De bepaling komt overeen met
de aanbeveling ter zake van de Commissie voor de Toetsing van Wetgevingsprojecten.
Een spiegelbeeldige bepaling is te vinden in het zesde lid.Ingevolge het zesde lid heeft de minister in een tweetal gevallen, in
afwijking van het eerste lid, géén keuzevrijheid om in plaats
van strafrechtelijke afdoening een bestuurlijke boete op te leggen. De wet
schrijft voor dat indien de in de bijlage omschreven overtreding aan één
van de in het zesde lid, onder a en b, genoemde criteria voldoet, geen bestuurlijke
boete kan worden opgelegd, maar strafrechtelijke handhaving is voorgeschreven.
Bij de keuze van het soort overtredingen waarvoor geen bestuurlijke boete
mag worden opgelegd, is wederom aansluiting gezocht bij aard en ernst van
de overtredingen.Overtredingen als bedoeld onder a., die met opzet zijn begaan of het gevolg
zijn van roekeloosheid en die tevens de gezondheid of veiligheid van de mens
direct in gevaar brengen (acute gevaarssituatie), zijn overtredingen die de
maatschappelijke orde zodanig schokken dat afdoening door middel van een bestuurlijke
boete niet langer een adequate en bevredigende sanctie betekent. Het rechtsgevoel
eist afdoening op een ander niveau. De normatieve lading van de hier in het
geding zijnde voorschriften zijn van dien aard dat een strafrechtelijke handhaving
noodzakelijk en wenselijk is. De overtreding als bedoeld in het zesde lid,
onder a, beperkt zich zeker niet tot die categorie overtredingen welke daadwerkelijk
tot letsel hebben geleid. Met «direct gevaar» wordt bedoeld elke
blootstelling van de mens aan een reële kans op letsel.Onder b wordt de overtreding genoemd waarmee door de overtreder een omvangrijk
economisch voordeel is behaald. Als maatstaf voor het begrip «omvangrijk»
wordt de boete die volgens de bijlage voor de begane overtreding is vastgesteld,
gehanteerd. Indien het behaalde gewin aanmerkelijk groter is dan de vastgestelde
boete, zal een strafrechtelijke voorziening getroffen worden. Of het behaalde
voordeel aanmerkelijk groter is zal in de regel kunnen worden vastgesteld
aan de hand van de administratie van de overtreder. De keuze om dit soort
overtredingen altijd strafrechtelijk te handhaven, wordt ingegeven door de
wens om een adequaat antwoord te kunnen geven op die overtreders welke min
of meer berekenen of een bepaalde overtreding financieel de moeite waard is.
Bepaalde overtredingen zullen immers, zelfs na betaling van een bestuurlijke
boete, voor bepaalde personen financieel aantrekkelijk zijn om te begaan.
Daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan de verhandeling van inferieure
en dus goedkopere producten. Al deze overtredingen hebben dus gemeen dat Warenwettelijke
voorschriften bewust worden overtreden om er na betaling van een geldboete,
toch nog «geld aan over te houden». Door voor dergelijke overtredingen
de strafrechtelijke handhaving voor te schrijven, kan adequaat worden gereageerd
op het gedrag van de overtreder. Zo kan bij strafrechterlijk vonnis het behaald
economisch voordeel, verbeurd worden verklaard en kan het bedrijf worden stilgelegd. Artikel 32bZoals eerder al is gesteld, zal in de bij algemene maatregel van bestuur
vast te stellen bijlage worden gestreefd naar volledigheid waar het gaat om
de omschrijving van alle in de praktijk voorkomende overtredingen van bij
of krachtens de Warenwet gestelde voorschriften. Daarvoor zal onder andere
worden geput uit de meergenoemde «transactielijsten» zoals die
in overleg tussen het OM en de Inspectie W&V voorkomen. Deze lijsten
worden periodiek bijgewerkt in verband met de regelmatige totstandkoming van
nieuwe wetgeving.Bij de gestelde hoogte van de boete per soort overtreding, zal ook worden
uitgegaan van de «transactielijsten» die op dit moment reeds in
de praktijk worden gehanteerd. De gestelde boete komt in de regel overeen
met het thans in het kader van de strafrechtelijke handhaving gedane schikkingsvoorstel
van het OM. Het lijkt alleszins redelijk de in beide kaders gehanteerde bedragen
zoveel mogelijk op elkaar af te stemmen.De bijlage zal zo nu en dan bijgesteld worden. Dit kan noodzakelijk zijn
als gevolg van wijziging van wettelijke voorschriften. Tevens kan het het
gevolg zijn van de wens om in verband met het gestegen prijsindexniveau de
hoogte van de boeten aan te passen. Aanpassing van de boeten kan ook voortvloeien
uit de wens om aan de hand van praktijkervaringen ten aanzien van bepaalde
overtredingen zwaardere boeten op te leggen. Een en ander maakt dat wijzigingen
van de bijlage op een pragmatische wijze zou moeten kunnen geschieden. Daarom
is er voor gekozen de bijlage bij algemene maatregel van bestuur vast te stellen
in plaats van bij formele wet. Gegeven de procedure verbonden aan de totstandkoming
(en wijziging) van een dergelijke maatregel en de in het tweede lid voorziene
voorwaarden betreffende de inwerkingtreding van die maatregel, komt dit niveau
van regelgeving zowel tegemoet aan eisen van rechtszekerheid als aan die betreffende
de in casu vereiste flexibiliteit van regelgeving. Daar de hoogte van de boete,
zoals gezegd een samenhang vertoont met de transactiebedragen zoals door het
OM gehanteerd in zijn schikkingsvoorstellen, is de Minister van Justitie betrokken
bij de voordracht van de algemene maatregel van bestuur. Artikel 32cDe krachtens artikel 25 met het toezicht op de naleving van het bij of
krachtens de Warenwet bepaalde belaste ambtenaren zijn ingevolge de artikelen
26 e.v. van de wet reeds bekleed met uiteenlopende toezichthoudende bevoegdheden.
Voor de uitoefening van hun taak in het kader van de bestuurlijke handhaving
van bij of krachtens de Warenwet gestelde voorschriften, is de bevoegdheid
tot het ten behoeve van het onderzoek staande houden van personen en het verlangen
van hun persoonlijke gegevens essentieel. Deze bevoegdheid ontbreekt in de
voornoemde toezichthoudende bevoegdheden.De aangehoudene is verplicht de van hem verlangde gegevens (volledig)
te verschaffen. Doet hij dat niet dan levert dat een overtreding op die conform
de uiteengezette methodiek van deze wet, zowel bestuursrechtelijk als strafrechtelijk
kan worden afgedaan. Voor de goede orde zij erop gewezen dat de voornoemde
toezichthoudende ambtenaren personen kunnen aanhouden en vragen naar hun personalia
en adres zónder dat sprake hoeft te zijn van het vermoeden van een
overtreding. Om in strafrechtelijke termen te spreken, beperkt de hier besproken
bevoegdheid zich uitdrukkelijk niet tot personen die als «verdachten»
kunnen worden aangemerkt.Het onderzoek genoemd in het eerste lid is gericht op de vraag of de wet
wordt nageleefd, zonder dat er sprake hoeft te zijn van aanwijzingen dat dat
niet het geval zou zijn. Ook in het kader van een dergelijk toezichthoudend
onderzoek, kunnen bedoelde gegevens van bepaalde personen belangrijk zijn.
Daarbij kan het gaan om personen die in het kader van hun activiteiten in
de gelegenheid zijn overtredingen te begaan, daaraan medewerking te verlenen
danwel relevante waarnemingen te doen. Artikel 32dIn deze bepaling wordt het zwijgrecht van diegene van wie kan worden aangenomen
dat hij de overtreding heeft begaan, geregeld. Ingevolge artikel 32 is eenieder
gehouden desgevraagd alle medewerking en inlichtingen te verschaffen aan de
toezichthoudende ambtenaren welke deze redelijkerwijs nodig hebben voor de
vervulling van hun taak. Op grond van internationaal rechtelijke verdragen
en de rechtspraak ter zake, kan degene die in staat van beschuldiging («charged
with a criminal offence») wordt gesteld echter niet gedwongen worden
tegen zichzelf te getuigen of een bekentenis af te leggen. Hem komt derhalve
wanneer hem in het kader van het onderzoek mondelinge vragen worden gesteld,
een zwijgrecht toe.Het moment van in staat van beschuldiging te worden gesteld, is bepalend
voor de vraag vanaf welk moment betrokkene een zwijgrecht toekomt. In de bepaling
wordt, in overeenstemming met de rechtspraak van de Hoge Raad, voor dit moment
verwezen naar de handeling van de overheid waaraan betrokkene in redelijkheid
de conclusie kan verbinden dat hun wegens een overtreding een boete zal worden
opgelegd. Deze handeling bestaat in ieder geval uit de mededeling van de toezichthoudende
ambtenaren dat hij een rapport betreffende de door hem geconstateerde overtreding
als bedoeld in artikel 32f, jegens betrokkene zal opmaken. Vanaf het moment
dat die mededeling is gedaan, ontstaat voor betrokkene het zwijgrecht ter
zake van de overtreding waarvan wordt vermoed dat hij die heeft begaan.In de tweede volzin is de zogenaamde cautieplicht geregeld. Ingevolge
deze bepaling is de ambtenaar die in het kader van het onderzoek mondeling
vragen stelt die betrokkene gelet op zijn bovenuiteengezette zwijgplicht niet
behoeft te beantwoorden, gehouden betrokkene op dat zwijgrecht te wijzen. Artikel 32eAfdeling 4.1.2 van de Algemene wet bestuursrecht geeft voorschriften voor
de voorbereiding van een beschikking. Uit deze bepalingen vloeit voort dat
het toepassen van de hoorplicht alvorens een beschikking wordt genomen, in
bepaalde gevallen achterwege kan blijven. Het kabinet meent echter dat bij
boetebeschikkingen in het kader van de onderhavige wet, als zijnde punitieve
sancties, om redenen van zorgvuldigheid in beginsel voorzien dient te worden
in een hoorplicht voordat de boete wordt opgelegd. Aldus de hoofdregel als
vervat in het eerste en tweede lid.Deze hoofdregel lijdt evenwel uitzondering wanneer bij eerdere contacten
met de belanghebbende de facto is voldaan aan de hoorplicht: vooruitlopend
op de Eerste evaluatiewet Awb en de daarin vervatte wijziging van artikel
4:11, onderdeel b, van de Algemene wet bestuursrecht wordt dan ook in het
derde lid geregeld dat de uitdrukkelijke hoorplicht komt te vervallen voor
zover de belanghebbende bij een eerdere gelegenheid zijn zienswijze voldoende
naar voren heeft kunnen brengen. Deze situatie kan zich voordoen wanneer de
belanghebbende na een eerdere waarschuwing voor hetzelfde vergrijp zonder
uiteindelijke boete-oplegging, voor een tweede maal betrapt wordt op het plegen
van het bewuste vergrijp. Een vergelijkbare situatie doet zich ook voor wanneer
ter gelegenheid van het opstellen van het rapport als bedoeld in artikel 32f
betrokkene een (mondelinge of schriftelijke) verklaring aflegt, die in het
rapport wordt opgenomen of bijgevoegd (artikel 32f, tweede lid, onder d).
Ook dan is aan de hoorplicht voldaan en kan herhaling achterwege blijven.
Benadrukt moet worden dat deze versoepeling van de hoorplicht uitdrukkelijk
wel op de minister, casu quo de Inspectie W&V de verantwoordelijkheid
legt om na te gaan of het eerdere (informele) contact casu quo overleg inderdaad
inhoudelijk heeft voldaan aan de strekking van de hoorplicht. Alleen dan is
er sprake van zorgvuldige voorbereiding van de besluitvorming. Ook mogen er
zich geen nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan. Doen zich die
wel voor, dan zal wel (opnieuw) moeten worden gehoord. Uiteraard kan de hier
geregelde uitzondering op de hoorplicht komen te vervallen, zodra hij is geïncorporeerd
in artikel 4:11 van de Awb.Op grond van artikel 6, derde lid, onder e, EVRM heeft een ieder tegen
wie een vervolging is ingesteld het recht zich kosteloos te doen bijstaan
door een tolk, indien hij de taal die ter terechtzitting wordt gebezigd niet
verstaat of niet spreekt. Hoewel dit recht zich strikt genomen niet uitstrekt
tot de bestuurlijke fase is het niet onredelijk dit recht ook toe te kennen
met het oog op het horen voorafgaande aan de boeteoplegging, hetgeen is geschied
in het vierde lid. Artikel 32fHet rapport van de toezichthoudende ambtenaar vormt de grondslag van de
door de minister vast te stellen beschikking houdende de oplegging van een
bestuurlijke boete. In de praktijk zal bij het opmaken van het rapport de
betrokkene in de gelegenheid worden gesteld zijn zienswijze betreffende de
gerapporteerde overtreding te geven. Een dergelijke verklaring dient in het
rapport te worden opgenomen. Bij de besluitvorming over de te treffen beschikking
kan de minister kennisnemen van de zienswijze van degene tot wie de beschikking
zal worden gericht. Materieel kan hiermee in enige mate worden voorzien in
het reeds vóórdat de beschikking wordt getroffen, horen van
betrokkene. Doordat een ingediend bezwaarschrift schorsende werking heeft
ten aanzien van de uitvoering van een getroffen beschikking, zal belanghebbende
in ieder geval één keer moeten worden gehoord, alvorens de beschikking
kan worden uitgevoerd.Ook hier is voorzien in «taalhulp», overeenkomstig artikel
6, derde lid, onderdeel a, van het EVRM. De inhoud van het rapport wordt zonodig
en desgevraagd aan betrokkene medegedeeld in een voor hem begrijpelijke taal.
Deze verplichting is echter in beginsel beperkt tot het geval dat de boete
kan worden opgelegd aan een natuurlijk persoon. Wanneer de boete kan worden
opgelegd aan een onderneming, heeft de bepaling slechts betekenis hebben indien
geen van de personen die voor de onderneming optreden het Nederlands machtig
is. Artikel 32gDoordat uitdrukkelijk is vastgelegd dat de oplegging van de sanctie bij
beschikking geschiedt, wordt buiten twijfel gesteld dat de regels van de Awb
ter zake van beschikking van toepassing zijn.Uit de Awb volgt dat, naast de in het tweede lid genoemde gegevens, in
of bij de beschikking ook verdere motivering moet worden vermeld, waaronder
de vermelding krachtens welk wettelijk voorschrift de boete wordt opgelegd
(art. 4:17 Awb). Ook moet worden vermeld dat tegen de beschikking binnen zes
weken bezwaar kan worden gemaakt bij de Minister van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport (art. 3:45 Awb). Tenslotte is ook hier zekerheidshalve rekening gehouden
met de mogelijkheid dat de beschikking zich richt tot een persoon die het
Nederlands onvoldoende beheerst. Artikel 32hDe beschikking zal niet ten uitvoer worden gelegd dan nadat de beroepstermijn
is verstreken dan wel op een ingediend beroep is beslist. Het bezwaar
dat daaraan zou kunnen kleven, nl. dat men bezwaar en beroep aantekent uitsluitend
en alleen om betalingsuitstel te verkrijgen, is ondervangen door de voorziening
opgenomen in artikel 32j, tweede lid. Artikel 32iDit artikel bepaalt dat de bevoegdheid tot het opleggen van een boete
vervalt drie jaar nadat de overtreding is begaan. Omwille van de rechtszekerheid
behoort de periode waarover de bevoegdheid tot oplegging van een boete bestaat,
duidelijk worden begrensd. In het tweede lid is vastgelegd, dat de termijn
van drie jaar betrekking heeft op het tijdvak tussen de overtreding en de
boetebeschikking van de Onze Minister. De duur benodigd voor de afwikkeling
van een eventuele bezwaarschrift- of beroepsprocedure en voor de tenuitvoerlegging
van de boetebeschikking ligt niet in deze periode besloten. Artikel 32jDe boete dient binnen zes weken na de inwerkingtreding van de beschikking
te worden betaald. Op grond van artikel 32h treedt de beschikking in werking:a. indien geen bezwaar wordt gemaakt: zes weken na de bekendmaking (vergelijk
de artikelen 6:7 en 6:8 Awb);b. indien wel bezwaar is gemaakt: zes weken na de bekendmaking van de
beslissing op bezwaar waarbij de boete geheel of gedeeltelijk is gehandhaafd,
tenzij beroep is ingesteld;c. indien beroep is ingesteld: zodra een rechterlijke uitspraak waarbij
het beroep wordt verworpen, is bekendgemaakt, tenzij de overtreder hoger beroep
instelt;d. indien de overtreder hoger beroep instelt: zodra een rechterlijke uitspraak
waarbij het hoger beroep wordt verworpen is bekendgemaakt;e. indien de minister hoger beroep instelt: zodra een uitspraak waarbij
het hoger beroep gegrond wordt verklaard, is bekendgemaakt.Om te voorkomen dat bezwaar wordt gemaakt of beroep wordt ingesteld louter
om uitstel van betaling en daarmee rentevoordeel te verkrijgen, is in het
tweede lid bepaald dat de boete wordt vermeerderd met de wettelijke rente,
te rekenen vanaf de dag waarop sedert de bekendmaking van de beschikking zes
weken zijn verstreken. De termijn van zes weken is gelijk aan de bezwaartermijn;
zolang de overtreder nog kan overwegen of hij al dan niet een rechtsmiddel
zal aanwenden, is dus geen wettelijke rente verschuldigd.Voorts wordt voorgesteld te kiezen voor een dwangbevelprocedure in geval
van niet tijdige betaling. De dwangbevelprocedure is geen onbekend fenomeen
in het bestuursrecht. Zij geldt ook voor de invordering van de kosten van
bestuursdwang en bestuurlijke dwangsommen (vgl. artikel 5:26 en 5:33 Awb)
en is verder voorgeschreven in veruit de meeste boeteregelingen. Artikel 32k tot en met artikel 32nIngevolge artikel 6, eerste lid, onderdelen a t/m h, van richtlijn 92/59/EEG
van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 29 juni 1992 (Pb EG L 225)
dienen de lidstaat-overheden over de nodige bevoegdheden te beschikken om
er voor zorg te kunnen dragen dat uitsluitend veilige consumentenproducten
op de markt worden aangeboden.Zo dient de overheid in dit verband bijvoorbeeld over een adequate controle-organisatie
te beschikken en moet zij alle noodzakelijke informatie van betrokkenen
kunnen opvragen, alsmede monsters kunnen nemen van producten ten einde deze
aan onderzoek m.b.t. hun veiligheid te onderwerpen (artikel 6, eerste lid,
onderdelen a, b en c).Tevens dient de overheid maatregelen te kunnen treffen opdat een product
niet op de markt kan worden gebracht dan nadat is voldaan aan bepaalde veiligheidseisen
met betrekking tot de hoedanigheid van het product of aan te brengen waarschuwingen
op het product (artikel 6, eerste lid, onderdeel d). Ook moet de overheid
de bevoegdheid hebben consumenten tijdig en op passende wijze in kennis te
stellen van bepaalde gevaren van een product bijvoorbeeld door publicatie
van waarschuwingen (artikel 6, eerste lid, onderdeel e).Deze en andere door artikel 6 van voornoemde richtlijn vereiste wettelijke
bevoegdheden van de overheid, zijn voor zover het toezichthouden en de strafrechtelijke
handhaving van de Warenwet betreft, geregeld in de Warenwet en de Wet op de
Economische Delicten (W.E.D.). Genoemde wetten voorzien in allerlei bestuurlijke,
regelgevende, toezichthoudende en opsporingsbevoegdheden, waarmee tegemoet
wordt gekomen aan de verplichtingen van artikel 6 van richtlijn 92/59/EEG.
Voor een uitgebreide behandeling van de vraag op welke wijze in genoemde wetten
de verplichtingen voortvloeiende uit artikel 6 van de richtlijn, zijn geïmplementeerd,
zij verwezen naar de nota van toelichting van het Warenwetbesluit algemene
productveiligheid.Met de introductie van de mogelijkheid tot bestuursrechtelijke handhaving,
zal bij het kiezen voor deze figuur van handhaving geen beroep kunnen worden
gedaan op de bevoegdheden en maatregelen die kunnen worden toegepast in de
opsporingsfase ingevolge de W.E.D. waaronder bijvoorbeeld de inbeslagname
van producten. Daardoor zal aan de verplichtingen genoemd in artikel 6, eerste
lid, onderdelen f, g en h van de richtlijn 92/59/EEG, bij het niet volgen
van de strafrechtelijke weg, uit hoofde van de bevoegdheden die thans zijn
geregeld in de Warenwet niet volledig tegemoet kunnen worden gekomen.Derhalve introduceert het voorstel van wet in de artikelen 32k t/m 32n
een aantal bestuurlijke bevoegdheden voor de Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport, opdat ook bij het hanteren van een bestuurlijke handhaving,
aan de verplichtingen van artikel 6, eerste lid, onderdelen f, g en h, van
richtlijn 92/59/EEG wordt voldaan. In de formulering van genoemde bepalingen
is zoveel mogelijk aansluiting gezocht bij de formulering van de richtlijn.Deze bestuurlijke bevoegdheden zijn te beschouwen als de bestuurlijke
spiegelbepalingen van de strafrechtelijke maatregelen die door opsporingsambtenaren
en O.M. jegens de verdachte kunnen worden getroffen ingevolge de artikelen
18 en 28 van de W.E.D. Artikel IIDe opsomming in de W.E.D. wordt aangevuld met de hier in artikel 32 en
32k ingevoegde delicten. Artikel IIIDeze regel stelt zeker dat «oude» delicten, d.w.z. delicten
die begaan zijn voor de inwerkingtreding van deze wet, beheerst blijven door
het oude recht. Artikel IVDeze wijziging regelt dat het College van Beroep voor het Bedrijfsleven
als appelinstantie zal fungeren, waardoor de deskundigheid en ervaring van
het College op het gebied van de Warenwet behouden blijft.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26698-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl