Aanpassing fiscale procesrecht aan Algemene wet bestuursrecht en wijz. van een aantal fiscale e.a. wetten; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19971998-25175, nr. 323b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

29-07-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25175 nr. 323b

27-07-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Artikelen Artikel I G Artikel 26bArtikel 27Artikel 27bArtikel 29Artikel 8:21Artikel 8:29Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25175Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 175Aanpassing van het fiscale procesrecht aan de Algemene wet bestuursrecht
en wijziging van een aantal fiscale en andere wetten (herziening van het fiscale
procesrecht)nr. 323bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 27 juli 1998Het stemt tot genoegen dat de leden van de fracties van VVD, D66, PvdA
en CDA instemden met de strekking en de doeleinden van het voorliggende wetsvoorstel. 1. AlgemeenDe leden van de fractie van de VVD vonden het merkwaardig dat, nu het
aantal belastingbeschikkingen in verhouding met het totale aantal overheidsbeschikkingen
groot is – zij noemen een percentage van omstreeks 90 – het fiscale
procesrecht wordt aangepast aan de Algemene wet bestuursrecht (na te noemen
Awb) en niet andersom. Dat spreekt naar hun oordeel te meer, nu het belastingrecht
sinds jaar en dag een goede regeling van de rechtspraak kent.Ter uitvoering van artikel 107, tweede lid, Grondwet heeft de wetgever
de Awb tot stand gebracht. De keuze voor de totstandkoming van algemene regels
van bestuurs(proces)recht brengt met zich dat in beginsel bestaande regels
van bestuurs- en bestuursprocesrecht worden aangepast aan het nieuwe bestuurs-
en bestuursprocesrecht. Daarbij is niet meer relevant dat het aan te passen
recht – in casu het fiscale procesrecht – een terrein beslaat
waarop relatief veel overheidsbeslissingen worden genomen. De omstandigheid
dat bestaande regels in de praktijk goed werken kan op zich geen rechtvaardiging
opleveren voor handhaving van die regels in afwijking van de algemene regels.
De wetgever heeft immers gekozen voor uniforme regels die een algemene gelding
hebben. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het specifieke karakter van het
rechtsterrein soms noopt tot specifieke van de Awb afwijkende regels, en voorts
dat er soms aanleiding kan zijn om een goed werkende regel van bijzonder bestuursrecht
te transformeren tot een algemene regel. Uitgangspunt blijft evenwel één
Awb voor het gehele bestuursrecht.De leden van de fractie van de VVD en D66 achtten de bezwaar- en beroepstermijnen
van zes weken te kort gelet op de omstandigheid dat de belastingdienst aanzienlijk
meer tijd nodig heeft om een aanslag vast te stellen. De Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr) is bij Wet van 4 juni 1992,
Stb. 1992, 422 (Aanpassingswet Awb I) juncto Wet van 23 december 1993, Stb.
690 (Aanpassingswet Awb III) reeds aangepast aan hoofdstuk 6 van de Awb.Ingevolge artikel 6:7 Awb bedraagt de termijn voor het indienen van een
bezwaar- of beroepschrift zes weken. Deze termijn geldt voor het gehele bestuursrecht,
ook voor het belastingrecht. Over één uniforme termijn van zes
weken is bij de totstandkoming van de Awb veel discussie geweest. De wetgever
heeft na een zeer zorgvuldige afweging van de belangen die voor de procespartijen
op de diverse terreinen van het bestuursrecht in het geding zijn, de bezwaar-
en beroepstermijn bepaald op zes weken. Ingevolge artikel 22j Awr vangt de
termijn voor het instellen van bezwaar of beroep aan op de dag na de dag van
dagtekening van het voor bezwaar of beroep vatbare besluit. De dagtekening
ligt in de regel op een later tijdstip dan het tijdstip waarop de belanghebbende
het besluit ontvangt. De facto heeft de belastingplichtige dus iets meer tijd
voor het nemen van een beslissing of hij wil opkomen tegen het voor bezwaar
of beroep vatbare besluit, en, wanneer hij daartoe besluit, voor het opstellen
van een bezwaar- of beroepschrift. Uit de evaluatie van de Awb in het algemeen
en met betrekking tot het fiscale recht in het bijzonder is niet gebleken
dat de belanghebbenden problemen ondervinden bij een termijn van zes weken.
Wij bestrijden dan ook de stelling dat het aantal mensen dat te laat in bezwaar
en beroep komt zeer groot is. Van elke burger mag worden verlangd dat hij
voorzieningen treft voor de tijd dat hij afwezig is in verband met vakantie,
werk of anderszins. De burger die voor zijn belangen wil opkomen, moet er
zelf voor zorgen dat hij daarvoor ook daadwerkelijk kan opkomen. De belanghebbende
die niet in staat is om binnen zes weken een gemotiveerd geschrift in te dienen,
wordt daartoe op de voet van artikel 6:6 Awb alsnog in de gelegenheid gesteld.
De rechtszekerheid in het bestuursrecht gebiedt dat na ommekomst van een bepaalde
termijn – als gezegd is gekozen voor zes weken – de onherroepelijkheid
van een besluit moet kunnen worden vastgesteld. De regeling van de artikelen
6:5 tot en met 6:9 en 6:11 Awb – met daarbij het voor het belastingrecht
specifieke artikel 22j Awr – stellen de burger in staat, op adequate
wijze te beslissen of, en zo ja, op welke wijze zij wensen op te komen tegen
beslissingen van de overheid.Pleidooien voor een langere bezwaar- of beroepstermijn in het belastingrecht
worden wel gegrond op het bijzondere karakter van het fiscale recht. Deze
pleidooien kunnen naar onze overtuiging geen stand houden. Men kan niet volhouden
dat de belastingplichtige vanwege het karakter van de belastingwetgeving meer
tijd zou moeten krijgen om na te denken of hij gebruik wil maken van de voor
hem openstaande rechtsmiddelen en om zijn geschrift te voorzien van de gronden
voor bezwaar of beroep. Aan de omstandigheid dat de overheid voor het nemen
van een voor bezwaar of beroep vatbare beslissing soms aanzienlijk meer tijd
nodig heeft dan zes weken kan bezwaarlijk een argument worden ontleend om
de bezwaar- of beroepstermijn te verlengen. De voorbereiding van een besluit
is in de regel naar haar aard nu eenmaal bewerkelijker dan de voorbereiding
van een bezwaar- of beroepschrift.Wij zien op grond van het bovenstaande dan ook geen aanleiding om in het
kader van de onderhavige wetgeving wijzigingen aan te brengen in reeds tot
stand gebrachte en in de praktijk goed functionerende aanpassingswetgeving.De leden van de fractie van de PvdA brachten naar voren dat hun kritiek
meer is gericht op datgene dat niet in het wetsvoorstel dan op hetgeen wel
is geregeld.Deze leden hebben enkele vragen over de inrichting van de belastingrechtspraak. In haar brief van 25 juni 1997 over de herziening van de rechterlijke
organisatie heeft eerste ondergetekende naar voren gebracht dat het kabinet
er de voorkeur aan geeft om thans geen besluitvorming over de derde fase van
de herziening van de rechterlijke organisatie in gang te zetten. Dit standpunt
heeft tot consequentie dat de introductie van belastingrechtspraak in twee
feitelijke instanties eerst te gelegener tijd haar beslag zal kunnen krijgen.
In die brief is een aantal redenen genoemd voor dit uitstel. Voor uitstel
van herstructurering van de belastingrechtspraak pleit bovendien nog dat daarmee
wordt voorkomen dat de sectoren bestuursrecht van de rechtbanken er naast
de bestaande appelrechters (Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State,
Centrale Raad van Beroep en College van Beroep voor het bedrijfsleven) een
nieuwe appelrechter (vijf gerechtshoven) bij krijgen.Ondertussen kan in de komende periode ervaring worden opgedaan met de
toepassing van het nieuwe fiscale bestuursprocesrecht.De Tweede Kamer heeft bij de behandeling van voornoemde brief en van het
onderhavige wetsvoorstel ingestemd met dit uitstel.Op dit moment bestaat geen tijdsplanning voor het in gang zetten van nieuwe
besluitvorming over de derde fase van de herziening van de rechterlijke organisatie. 2. Artikelen Artikel I G Artikel 26bIngevolge artikel 15 van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 kan
onder bepaalde voorwaarden op gezamenlijk verzoek van een moedermaatschappij
en een dochtermaatschappij de vennootschapsbelasting worden geheven alsof
de dochtermaatschappij in de moedermaatschappij is opgegaan (de zogenoemde
fiscale eenheid). De inspecteur beslist op het verzoek om fiscale voeging
voor de heffing van de vennootschapsbelasting bij voor bezwaar vatbare beschikking.De leden van de PvdA-fractie stelden naar aanleiding van artikel 26b Awr
vragen over de rechtsgang bij bezwaar tegen die beschikking en beroep tegen
de uitspraak op bezwaar. De moedermaatschappij en de dochtermaatschappij die
de inspecteur hebben verzocht om aangemerkt te worden als een fiscale eenheid
voor de vennootschapsbelasting, kunnen ieder bezwaar maken tegen de beschikking
waarbij de inspecteur heeft beslist op het verzoek. De maatschappij die bezwaar
heeft gemaakt, kan beroep instellen tegen de uitspraak op bezwaar (artikel
26 Awr). De maatschappij die geen bezwaar heeft gemaakt, kan beroep instellen
tegen die uitspraak, indien haar redelijkerwijs niet kan worden verweten geen
bezwaar te hebben gemaakt tegen de beschikking (artikel 26b Awr). Het bezwaar
of beroep schorst niet de werking van de beschikking (artikel 6:16 Awb).Ingeval een moedermaatschappij en meer dan één dochtermaatschappij
op verzoek bij beschikking zijn aangemerkt als fiscale eenheid voor de vennootschapsbelasting
en één van de dochters zich terugtrekt van het verzoek voordat
de beschikking onherroepelijk is geworden, blijven de moedermaatschappij en
de overige dochters aangemerkt als fiscale eenheid. Artikel 27In antwoord op een desbetreffende vraag van de leden van de PvdA-fractie
merken wij op dat de hoogte van de schadevergoeding die de bestuursrechter
op grond van artikel 27 Awr juncto artikel 8:73 Awb kan toekennen, in haar
algemeenheid niet is beperkt. Volgens de jurisprudentie van de hoogste bestuursrechters
kan de schadevergoeding echter geen betrekking hebben op de kosten van rechtsbijstand
in de bezwaarschriftprocedure, behoudens in bijzondere gevallen (ABRS 12 december
1996, JB 1997, 83), door de Centrale Raad van Beroep omschreven als de gevallen
waarin het primaire besluit een zo ernstig gebrek vertoont dat gezegd kan
worden dat het bestuursorgaan tegen beter weten in een onjuist besluit heeft
genomen (CRvB 24 januari 1995, AB 1995, 233 m.n. PvB en RH). Volgens een recent
arrest van de Hoge Raad met betrekking tot een besluit van vóór
de inwerkingtreding van de Awb (HR 20 februari 1998, RvdW 1998, 57; JB 1998,
72 m.n. HJS) kunnen de kosten van rechtsbijstand in bezwaar langs civielrechtelijke
weg worden verhaald, indien de oorspronkelijke aanslag berustte op een onjuiste
wetsuitleg. Zoals de tweede ondergetekende bij mededeling van 10 juni 1998
(nr. AFZ98/1467M) heeft aangegeven is met ingang van 1 januari 1994 het Besluit
proceskosten fiscale procedures in werking getreden. Dit besluit ziet op de
vergoeding van proceskosten in de fase van beroep en cassatie. De Commissie
wetgeving algemene regels van bestuursrecht (Commissie-Scheltema) bezint zich
thans op een nadere wettelijke regeling omtrent de vergoeding van proceskosten
in de bezwaarschriftprocedure. Artikel 27bTerzake van het griffierecht merkten de leden van de fractie van de PvdA
op dat de voorgestelde verhoging voor niet-natuurlijke personen enorm is.De voorgestelde wijziging van de regeling inzake het griffierecht heeft
onder meer tot gevolg dat andere belanghebbenden dan natuurlijke personen
een hoger griffierecht moeten betalen dan thans het geval is. In eerste aanleg
bedraagt het verschil f 340 en in cassatie f 315. In zaken met een
gering belang zijn deze verschillen f 375 onderscheidenlijk f 540.
Deze verhogingen zijn een gevolg van de keuze die indertijd in de Awb is gemaakt,
en van het voorstel om het uniform bestuursprocesrecht ook van toepassing
te verklaren op het fiscale procesrecht. De vraag ligt voor of aan het belastingrecht
een argument kan worden ontleend om op dit punt een van de Awb afwijkende
regeling te introduceren. Als zelfstandig argument kan naar onze mening niet
gelden dat deze groep van belanghebbenden in een nadeliger positie wordt gebracht.
Het gaat om de vraag of de aard van het belastinggeschil noopt tot een andere
tariefstelling. Wij beantwoorden deze vraag ontkennend. Van de belastingplichtige
niet-natuurlijke persoon die wenst op te komen tegen een uitspraak op bezwaar
van de inspecteur, mag eenzelfde bijdrage worden verlangd als van de belanghebbende
niet-natuurlijke persoon die beroep wil instellen tegen een voor beroep vatbare
beslissing van een ander bestuursorgaan. Aan het belang van één
uniforme regeling dient geen afbreuk te worden gedaan. Niet kan worden uitgesloten
dat in bijzondere gevallen de heffing van het griffierecht van een niet-natuurlijke
persoon – bij voorbeeld een vereniging of een stichting – de uitoefening
van het recht op toegang tot de belastingrechter belemmert.Wanneer de belastingrechter van oordeel is dat toepassing van de griffierechtregeling
in een concrete zaak de uitoefening van dat recht belemmert, kan hij bepalen
dat van de belanghebbende een zodanig recht wordt geheven dat die rechtsgang
in die zaak is verzekerd. De rechter kan bij die beslissing rekening houden
met de inkomsten van deze groep belanghebbenden. De omstandigheid dat de belanghebbende afhankelijk is van geringe bijdragen
van particulieren of lage lidmaatschapsgelden kan daarbij een rol spelen. Artikel 29De leden van de fracties van VVD, CDA, PvdA en D66 hadden een aantal vragen
over de van overeenkomstige toepassing verklaarde artikelen 8:21 en 8:29 Awb. Artikel 8:21In de nota naar aanleiding van het verslag met betrekking tot artikel
29c, tweede lid, zijn wij uitvoerig ingegaan op het voorstel om de regeling
van artikel 23, eerste lid, Wet administratieve rechtspraak belastingzaken
te handhaven, d.w.z. om het pleiten bij de Hoge Raad voor te behouden aan
advocaten.Aan dit punt zitten allerlei aspecten. Wij hebben daarover het advies
gevraagd van de Commissie Van Delden. Het advies van deze commissie ondersteunt
ons voorstel. Verruiming van de mogelijkheid tot optreden van niet-advocaten
bij de Hoge Raad ligt gelet op de regeling van procesvertegenwoordiging en
rechtsbijstand bij cassatie in het civiele procesrecht en het strafprocesrecht
niet voor de hand. De oplossing moet naar onze mening langs andere weg worden
gevonden, namelijk door toelating van fiscale juristen tot de balie. Dat spoort
met het beleid dat verplichte procesvertegenwoordiging het domein van één –
verruimde – balie dient te zijn.Het vorengaande staat los van de kwaliteit van de Nederlandse belastingadviseur. Artikel 8:29De leden van de fracties van VVD, CDA, PvdA en D66 hadden bedenkingen
tegen het voorstel, artikel 8:29 Awb van overeenkomstige toepassing te verklaren
op het belastingrecht.Wij zijn in de nota naar aanleiding van het verslag in het onderdeel met
betrekking tot partijen (pp. 12 en 13) uitvoerig ingegaan op doel en strekking
van deze bepaling. Uitgangspunt in het (bestuurs)procesrecht is dat de rechter
recht doet op stukken die aan de procespartijen.bekend zijn. De artikelen
8:29 en 8:32 voorzien in de mogelijkheid dat hierop een uitzondering wordt
gemaakt.Wij beperken ons tot artikel 8:29 Awb. Deze bepaling voorziet in de mogelijkheid
dat bepaalde informatie op verzoek van een van de partijen geheel of gedeeltelijk
buiten beeld blijft. Het is van belang vast te stellen dat deze bepaling zelden
toepassing vindt. In de eerste plaats zullen partijen zich zelden op het standpunt
stellen dat het verstrekken van informatie wegens gewichtige redenen achterwege
dient te blijven. Dat is meestal ook niet in hun belang. In de instructie
beroepschriften zal worden opgenomen dat de inspecteur zo min mogelijk een
beroep zal doen op artikel 8:29, eerste lid. In de tweede plaats zal de rechter –
gelet op het hiervoor genoemde uitgangspunt – niet snel tot het oordeel
komen dat er zodanige gewichtige redenen zijn dat de weigering om informatie
te verstrekken dan wel beperkte kennisneming gerechtvaardigd is. Artikel 8:29,
vijfde lid, komt pas in beeld, wanneer de rechter van mening is dat de betrokken
informatie van belang is voor een goede afdoening van de zaak en beperkte
kennisneming gerechtvaardigd is. De rechter zal in dit uitzonderlijke geval
rekening houden met het belang van de partij die van de informatie verstoken
blijft. Zijn beslissing op de voet van het vijfde lid dat beperking van de
kennisneming gerechtvaardigd is, is gemotiveerd.Artikel 8:29 geeft naar onze mening de mogelijkheid om tegengestelde belangen op een evenwichtige wijze te wegen en in het gegeven geval
een voor beide partijen bevredigende oplossing te bieden.Het artikel van Langereis en Röben in het Weekblad voor fiscaal recht
(1998/6268, 16 april 1998) levert geen wezenlijke nieuwe gezichtspunten op.Hun kritiek richt zich in feite tegen artikel 8:29 zelf. De naar voren
gebrachte argumenten dat een belastingprocedure naar aard en inhoud essentieel
verschilt van andere bestuursrechtelijke procedures en dat deswege de toepasselijkheid
van artikel 8:29 achterwege moet blijven snijden geen hout. De beginselen equality of arms en fair trial gelden voor elke procedure.
Ook op andere terreinen van het bestuursrecht worden vele belastende beschikkingen
afgegeven. Ook in andere bestuursrechtelijke procedures is niet ongebruikelijk
dat belanghebbenden zelf optreden. Artikel 6 EVRM is ook op andere terreinen
is het geding. Wij erkennen de eigen aard van het belastingrecht. Wij kunnen
evenwel ook hier tot geen andere conclusie komen dan dat het belastingrecht
in dezen geen van de Awb afwijkende regeling rechtvaardigt. Overigens zij
herhaald dat van de bevoegdheid van artikel 8:29 Awb door de inspecteur zo
min mogelijk gebruik zal worden gemaakt.Ten slotte brengen wij naar voren dat de regeling van artikel 8:29 een
lex specialis is ten opzichte van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob). De
Wob is dus tijdens de procedure niet van toepassing. Wel wordt in het tweede
lid naar de Wob verwezen: een gewichtige reden voor geheimhouding is in ieder
geval niet aanwezig, voorzover de Wob tot openbaarmaking zou verplichten.Een belanghebbende kan na afloop van de procedure proberen, via een beroep
op de Wob informatie die buiten de procedure is gebleven, alsnog te verkrijgen.
Denkbaar is immers dat de gewichtige redenen die tot geheimhouding noopten,
niet meer aanwezig zijn. Ook kan naderhand blijken dat relevante informatie
zonder toepassing van artikel 8:29 buiten het dossier is gebleven. Ook is
denkbaar dat deze informatie in een herzieningsprocedure alsnog beschikbaar
kan komen. Artikel 8:29 is ook van toepassing in de herzieningsprocedure.De Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. Vermeend 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19971998-25175-323b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl