Wijziging WvS en WSv i.v.m. herstel vormfouten bij vordering verlenging TBS of maatregel tot plaatsing in jeugdinrichting; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27258, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

06-09-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

27258 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1.1. Aanleiding1.2. Bestaand juridisch kader1.3. Jurisprudentie penitentiaire kamer gerechtshof Arnhem1.4. De Erkalo-zaak1.5. Praktische mogelijkheden om termijnoverschrijding
te voorkomen1.6. Mogelijkheid van herstel van vormfouten1.7. Financiële gevolgen van het wetsvoorstelII. ARTIKELSGEWIJSArtikel IArtikel IIArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27258Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 258Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering
met het oog op het herstel van vormfouten bij vorderingen tot verlenging van
de terbeschikkingstelling of van de maatregel tot plaatsing in een inrichting
voor jeugdigennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI. ALGEMEEN1.1. AanleidingZo nu en dan wordt de samenleving onaangenaam verrast door een incident
waarbij vanwege overschrijding van de termijn voor indiening van een vordering
tot verlenging van de terbeschikkingstelling (TBS) door het openbaar ministerie,
een ter beschikking gestelde in vrijheid dreigt te worden gesteld. Laatstelijk
gebeurde dit in de zomer van 1998. Naar aanleiding van dit incident werd door
het kamerlid Rietdijk (CDA) de vraag gesteld op welke wijze voorkomen zou
kunnen worden dat vanwege deze procedurefouten ter beschikking gestelden te
vroeg vrijkomen. In zijn antwoord kondigde de Minister van Justitie aan mogelijkheden
te laten onderzoeken om termijnoverschrijding geen fatale gevolgen meer te
laten hebben (Aanhangsel Handelingen II 1997/98, nr. 1746). Naast het treffen
van enkele praktische maatregelen, heeft de regering besloten om voor te stellen
een wettelijke regeling voor dit soort gevallen te treffen. Het onderhavige
wetsvoorstel strekt hiertoe.Het voorstel van wet is voor advies voorgelegd aan de Nederlandse Vereniging
voor Rechtspraak (NVvR), het openbaar ministerie, de Centrale Raad voor Strafrechtstoepassing
(CRS) en de Nederlandse Orde van Advocaten (NOvA)1.
De eerste drie genoemde kunnen zich verenigen met de hoofdlijnen van het wetsvoorstel.
De NOvA acht de bestaande voorzieningen toereikend om ongewenste invrijheidstellingen
te voorkomen.1.2. Bestaand juridisch kaderArtikel 509o van het Wetboek van Strafvordering (Sv) geeft aan dat een
vordering tot verlenging van de TBS moet worden ingediend niet eerder dan
twee maanden en niet later dan één maand vóór
het tijdstip waarop de TBS door tijdsverloop zal eindigen. Ingevolgde artikel
509t, eerste lid, Sv beslist de rechtbank uiterlijk twee maanden na indiening
van de vordering. Zolang op de vordering niet onherroepelijk is beslist blijft
de TBS van kracht. Indien de vordering wordt toegewezen na de dag waarop de
TBS door tijdsverloop zou eindigen gaat de verlenging niettemin op die dag
in (artikel 509q Sv). 1.3. Jurisprudentie penitentiaire kamer gerechtshof ArnhemVorderingen tot verlenging worden in eerste instantie behandeld door de
rechtbank die in eerste aanleg kennis heeft genomen van het misdrijf terzake
waarvan TBS is bevolen. Hoger beroep staat open bij de penitentiaire kamer
van het gerechtshof te Arnhem. Beroep in cassatie is niet mogelijk. In de
rechtspraak is ten aanzien van termijnoverschrijdingen bij het indienen van
een vordering tot verlenging, de navolgende jurisprudentie gevormd.In beginsel leidt termijnoverschrijding tot niet-ontvankelijkheid van
het openbaar ministerie tenzij er bijzondere omstandigheden aanwezig zijn.
Deze bijzondere omstandigheden kunnen met zich meebrengen dat het belang van
de rechtsorde waar het de bescherming van de veiligheid van anderen of de
algemene veiligheid van personen of goederen betreft zwaarder moet wegen dan
het belang van betrokkene bij niet-ontvankelijkverklaring. De afweging van
de belangen van de ter beschikking gestelde tegen die van de maatschappij
wordt steeds in het individuele geval gemaakt.Fouten waarvoor het openbaar ministerie niet verantwoordelijk kan worden
gesteld, zoals het te laat indienen van het verlengingsadvies door de TBS-inrichting,
leiden in de regel niet tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie
(NJ 91/793 en NJ 92/777).In NJ 93/520 werd het openbaar ministerie bij termijnoverschrijding door
de rechtbank te Arnhem eveneens ontvankelijk verklaard. De termijnoverschrijding
bedroeg twee weken. Als bijzondere omstandigheden werden aangemerkt; a. betrokkene
wist binnen de vorderingstermijn van de inhoud van de vordering en had tijdig
rechtsbijstand verkregen; bovendien besliste de rechtbank ruim binnen twee
maanden na de wettelijke periode van indiening van de vordering; b. betrokkene
had met toepassing van artikel 120 Gevangenismaatregel een groot deel van
zijn gevangenisstraf uitgezeten tijdens de terbeschikkingstelling; onder normale
omstandigheden zou de terbeschikkingstelling later zijn aangevangen en er
nog geen verlengingszitting zijn geweest; c. betrokkene is nog niet uitbehandeld
en de kans op recidive is nog steeds aanwezig. Onder deze omstandigheden achtte
de rechtbank het belang van de rechtsorde bij verlenging zwaarder wegen dan
het belang van de ter beschikking gestelde. Een soortgelijke beslissing werd
gegeven in Sancties 91/55, waarbij het eveneens ging om een termijnoverschrijding
van ruim twee weken.In NJ 93/19 werd het openbaar ministerie door het hof te Arnhem niet-ontvankelijk
verklaard. Het hof oordeelde dat, nu niet is gebleken van bijzondere omstandigheden
die tot een ander oordeel nopen, het openbaar ministerie niet-ontvankelijk
is. Het betrof een rekenfout bij het vaststellen van de aanvang van de TBS.
Ook in NJ 89/484 en NJ 91/756 werd het openbaar ministerie niet-ontvankelijk
verklaard. Een interne communicatiefout vormde in beide zaken geen bijzondere
omstandigheid die de vormfout zou kunnen dekken.In een uitspraak van het hof te Arnhem van 16 november 1998 (TBS 115–98,
niet gepubliceerd) werd door het hof bij een termijnoverschrijding van bijna
vijf maanden het openbaar ministerie ontvankelijk verklaard, waarbij als bijzondere
omstandigheden werden aangemerkt «de zeer delictgevaarlijke en vrijwel
behandelingsresistente persoon van de terbeschikkinggestelde en de bijzondere
ernstige aard van de delicten».In de voorgaande zaken werd in het merendeel de vordering weliswaar buiten
de wettelijke termijn, maar nog vóór het einde van de TBS door
tijdsverloop, ingediend. In twee zaken (NJ 93/19 en de uitspraak van het hof
te Arnhem uit 1998) betrof het een vordering die werd ingediend nadat de TBS
reeds door termijnoverschrijding was geëindigd. Het gerechtshof heeft
aan dit aspect in beide uitspraken geen afzonderlijke overwegingen gewijd. 1.4. De Erkalo-zaakOok in internationaal verband is de kwestie van termijnoverschrijding
bij de vordering tot verlenging van de TBS aan de orde geweest. In de zaak
van Erkalo vs. Nederland (2 september 1998, nr. 89/1997/873/1085; zie samenvatting
in Nieuwsbrief Strafrecht van 21 oktober 1998, nr. 152) werd in dat kader
een schending van artikel 5, eerste lid, Europees Verdrag tot bescherming
van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) geconstateerd.
De casus was kort samengevat als volgt. De officier van Justitie concipieerde
de vordering tot verlenging van de TBS tijdig en deze werd ook tijdig aan
de ter beschikking gestelde betekend. De vordering kwam echter niet bij de
griffie van de rechtbank binnen, doch werd abusievelijk in de archieven opgeborgen.
Daar werd het stuk pas enkele maanden later teruggevonden, nadat Erkalo zelf
navraag had gedaan over de stand van zaken omtrent de verlengingszitting.
Bij de behandeling van de vordering tot verlenging werd aangevoerd dat het
openbaar ministerie niet-ontvankelijk zou zijn omdat zowel artikel 509o Sv
als het EVRM geschonden zou zijn. De rechtbank te Groningen verwierp dit verweer
en verlengde de TBS met één jaar. Aangezien het hier om een
eerste verlenging van de TBS ging voor de duur van één jaar,
stond op grond van artikel 509v Sv geen beroep open bij het gerechtshof te
Arnhem.Zowel bij de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens als het Europese
Hof voor de Rechten van de Mens werd door de staat aangegeven dat betrokkene
in kort geding invrijheidstelling had kunnen vorderen en dat derhalve de nationale
procedures nog niet uitgeput waren. Beide instanties oordeelden dat de klager
dat wellicht had kunnen doen, maar gaven aan dat in kort geding hoogstwaarschijnlijk
niet tot invrijheidstelling zou zijn besloten. In casu was de ter beschikking
gestelde wel geïnformeerd over de vordering tot verlenging, maar werd
geen zittingsdatum gepland. De ter beschikking gestelde mocht ervan uitgaan
dat zijn zaak binnen redelijke termijn behandeld zou worden. Er was voor hem
derhalve geen aanleiding een kort geding aan te spannen. Het Europese Hof
gaf aan dat er geen verplichting is wegen te bewandelen die «inadequate
or ineffective» zijn. Een vordering in kort geding zou overigens, volgens
het Hof, nimmer tot invrijheidstelling hebben geleid aangezien de rechtbank
te Groningen, na het bekend worden van het verzuim, op korte termijn zou oordelen
over de vordering tot verlenging.De Europese Commissie overwoog dat er ten aanzien van de termijnoverschrijding
twee situaties te onderscheiden zijn. In de eerste plaats een vordering die
buiten de termijnen van artikel 509o Sv is ingediend, maar nog wel vóór
het einde van de TBS door tijdsverloop. En in de tweede plaats een vordering
die is ingediend na het einde van de TBS door tijdsverloop. De Commissie vond
dat het bepaalde in artikel 509q Sv veronderstelt dat de vordering nog wel
moet zijn ingediend voordat de TBS door tijdsverloop eindigt. In casu was
dit niet gebeurd en achtte de Commissie de vrijheidsontneming onrechtmatig.Het Europese Hof was milder in zijn oordeel. Het hield rekening met de
nationale jurisprudentie ten aanzien van termijnoverschrijdingen, die inhoudt
dat een termijnoverschrijding niet altijd tot niet-ontvankelijkheid van het
openbaar ministerie hoeft te leiden en dat de vrijheidsontneming in die gevallen
derhalve niet onrechtmatig is. «Therefore, while considering that the
reasoning of the Groningen Regional Court would appear to introduce an element
of uncertainty in the application of section 509o par. 1 of the CCP, the Court
is prepared to assume that the applicant's placement remained lawful under
domestic law after the statutory period had expired.»Toch werd door het Hof een schending van artikel 5, eerste lid, EVRM geconstateerd,
omdat in casu de staat onvoldoende adequate controle had gehouden
opdat gewaarborgd was dat de verlengingszitting binnen redelijke termijn zou
plaatsvinden. Noch vanuit het Ministerie van Justitie, noch door het openbaar
ministerie of de TBS-inrichting waren stappen ondernomen om dit te waarborgen.
Slechts doordat Erkalo daar zelf naar informeerde kwam aan het licht dat er
een fout was gemaakt. Het Hof acht een dergelijke controle een taak voor de
staat en niet een van de ter beschikking gestelde. De vrijheidsontneming vanaf
de datum van het einde van de TBS door tijdsverloop tot aan de datum van de
beslissing van de rechtbank te Groningen werd ,gelet op het voorstaande, in
strijd bevonden met de bedoeling van artikel 5, eerste lid, van het EVRM en
was derhalve onrechtmatig.1.5. Praktische mogelijkheden om termijnoverschrijding
te voorkomenNa het incident in de zomer van 1998 zijn alle bestaande TBS-dossiers
gecontroleerd, opdat zich in geen enkele andere zaak een soortgelijke fout
zal voordoen. Mede uit dit onderzoek is gebleken dat de risicogevallen voornamelijk
betrekking hebben op ter beschikking gestelden die zich tijdens het verblijf
in een TBS-inrichting aan de tenuitvoerlegging van de maatregel hebben onttrokken.
In die gevallen wordt de termijn van de TBS geschorst (zie artikel 38f, eerste
lid, sub b, van het Wetboek van Strafrecht (Sr) en wordt, wanneer de ter beschikking
gestelde weer wordt opgenomen in een TBS-inrichting een nieuwe berekening
ten aanzien van de termijnen gemaakt. Hierbij kunnen fouten worden gemaakt.
Binnen de verantwoordelijke afdeling van het Ministerie van justitie wordt
in dergelijke gevallen de berekening altijd door een andere medewerker gecontroleerd.
In meergenoemd incident ging het om een foute berekeningswijze van het geautomatiseerde
systeem, waar bij de handmatige controle dezelfde rekenfout werd gemaakt.
Dit pleit ervoor om ten aanzien van de ter beschikking gestelden die ongeoorloofd
afwezig zijn geweest een tweede toets op de berekening van de termijn te verrichten.
In gevallen van twijfel wordt reeds de afdeling Juridische Zaken van de Dienst
Justitiële Inrichtingen geraadpleegd. Ten aanzien van zaken waarin een
ongeoorloofde afwezigheid heeft plaatsgevonden is dit inmiddels een gebruikelijke
gang van zaken geworden.1.6. Mogelijkheid van herstel van vormfoutenTen aanzien van het wettelijk regelen van het herstel van vormfouten bestaat
een precedent. Bij de wet van 22 april 1998 tot wijziging van het wetboek
van strafvordering in verband met de verlengingsprocedure voorlopige hechtenis
en de termijn van uitspraak van een schriftelijk vonnis (Stb. 250) is aan
het Wetboek van Strafvordering een bepaling (artikel 66a) toegevoegd waarmee
het herstel van vormfouten bij bevelen tot voorlopige hechtenis mogelijk is
geworden. Indien de aspecten uit de discussie die gespeeld hebben bij het
herstel van vormfouten bij de voorlopige hechtenis worden toegepast op de
problematiek rondom de vormfouten bij de TBS kan het volgende worden opgemerkt.Vanzelfsprekend dient ook bij termijnoverschrijdingen bij verlengingszaken
inzake TBS primair te worden gewaarborgd dat deze zo veel mogelijk voorkomen
worden. Gebruikmaking van de herstelmogelijkheden dient tot het absolute minimum
beperkt te worden. De hiervoor aangegeven extra toets ten aanzien van de berekening
van de termijnen in geval van ongeoorloofde afwezigheid zal hieraan bijdragen.Zoals bij vormfouten ten aanzien van voorlopige hechtenis is overwogen,
kan ook bij verlengingszaken TBS gesteld worden dat de belangen van de ter
beschikking gestelde bij strikte hantering van de termijnen niet altijd opwegen
tegen het belang van de bescherming van de maatschappij tegen de gevaarlijkheid
van de ter beschikking gestelde. Dat blijkt ook uit de jurisprudentie
van het gerechtshof te Arnhem, waarbij in gevallen van termijnoverschrijding
de belangen van de betrokkene niet altijd opwegen tegen het belang van de
maatschappij om beschermd te worden tegen de gevaarlijkheid van de ter beschikking
gestelde.Een regeling waarmee een termijnoverschrijding van de vordering tot verlenging
in die gevallen dat de vordering wordt ingesteld na het tijdstip waarop de
terbeschikkingstelling door tijdsverloop is geëindigd, kan worden hersteld,
zou een spoedvoorziening moeten zijn. De ter beschikking gestelde heeft er
immers recht op dat er zo spoedig mogelijk wordt beslist op de vraag of de
vrijheidsontneming voorlopig mag worden voortgezet. In het onderhavige voorstel
van wet wordt een regeling voorgesteld die aanknoopt bij de bepalingen over
voorlopige aanhouding na intrekking van proefverlof of herleving van de verpleging
na voorwaardelijke beëindiging. Zodra het verzuim wordt bemerkt moet
de officier van justitie een bevel tot voorlopige voortzetting van de TBS
vorderen. De betrokkene wordt zo mogelijk gehoord. Door de NOvA is er terecht
op gewezen dat een imperatief voorgeschreven plicht om te horen binnen de
genoemde termijn van drie maal vierentwintig uren problemen kan opleveren
in die gevallen dat de ter beschikking gestelde niet bij machte is te verschijnen
of zich onttrokken heeft aan de terbeschikkingstelling. Ook de NVvR heeft
hier een opmerking over gemaakt. In de wettekst wordt daarom gesproken van
het zo mogelijk horen van de ter beschikking gestelde. Op de vordering van
de officier moet binnen drie maal 24 uur worden beslist door de rechter-commissaris.
In afwachting van de beslissing wordt betrokkene niet in vrijheid gesteld.
Gelijktijdig met de voorlopige vordering zal het openbaar ministerie vanzelfsprekend
alsnog de vordering tot verlenging van de TBS moeten indienen. Een eventuele
verlenging van de TBS werkt terug tot het tijdstip waarop de TBS door tijdsverloop
was geëindigd (artikel 509q, eerste lid, Sv).Met de voorgestelde regeling wordt eventuele twijfel weggenomen of de
vrijheidsontneming bij een vordering tot verlenging die is ingediend nadat
de TBS door tijdsverloop is beëindigd, rechtmatig is, zoals door de Europese
Commissie werd gesteld. Immers wordt bepaald dat gedurende de behandeling
van de vordering tot voorlopige voortzetting van de terbeschikkingstelling
de ter beschikking gestelde niet in vrijheid wordt gesteld. Door een speciale
procedure te bieden wordt tevens een oplossing geboden voor de in de door
de Europese Hof geconstateerde ineffectieve weg van een kort geding.1.7. Financiële gevolgen van het wetsvoorstelHet aantal zaken waarin de vordering tot verlenging van de terbeschikkingstelling
te laat wordt ingediend is beperkt tot een enkel geval per jaar. De in het
onderhavige voorstel van wet voorgestelde procedure zal derhalve niet leiden
tot een merkbare verhoging van de kosten. Dit geldt te meer nu in het geval
dat het om een gevaarlijke ter beschikking gestelde gaat, thans op grond van
de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen in een noodoplossing
wordt voorzien. Ook hiervoor worden kosten gemaakt.II. ARTIKELSGEWIJSArtikel INa artikel 509o Sv wordt een nieuwe bepaling, artikel 509oa, toegevoegd.
In het eerste lid wordt bepaald dat een vordering tot verlenging van de TBS
die na de gegeven termijn is ingediend, toch ontvankelijk kan zijn, indien
er bijzondere omstandigheden aanwezig zijn die ertoe nopen dat het belang
van de rechtsorde, ondanks het belang van de ter beschikking gestelde,
verlenging eist. Op grond van dit artikel zal de rechter in de voorliggende
zaak een belangenafweging dienen te maken. De criteria die daarbij gesteld
worden vormen in feite een codificatie van die gesteld in de jurisprudentie
van het gerechtshof te Arnhem. Aan de ene kant staat het belang van de ter
beschikking gestelde. Het belang van de ter beschikking gestelde kan zijn
om tijdig op de hoogte te zijn van de vordering tot verlenging van de TBS.
Ook is het voor de ter beschikking gestelde van belang om te weten welke de
vordering zal zijn: verlenging met een of twee jaar. Ook moet hij zich kunnen
voorbereiden op de verlengingszitting en zich van rechtskundige bijstand kunnen
voorzien. Zoals in de jurisprudentie van het gerechtshof te Arnhem is weergegeven
kan aan het vorenstaande zijn voldaan ook al is de vordering niet conform
de wettelijke bepalingen aan de ter beschikking gestelde betekend. Wanneer
de ter beschikking gestelde weliswaar niet over de vordering tot verlenging
beschikt, maar de inhoud daarvan hem vanwege de TBS-inrichting bekend is gemaakt,
kan worden aangenomen dat hij niet in zijn belangen is geschaad. Ook indien
de advocaat op de hoogte is van de vordering, maar deze abusievelijk niet
aan de ter beschikking gestelde is betekend kan worden aangenomen dat hij
zich voldoende op de zaak heeft kunnen voorbereiden.Aan de andere kant staan de belangen van de maatschappij, die be- schermd
dient te worden tegen de gevaarlijkheid van de ter beschikking gestelde. In
de afweging van dit belang tegen dat van de ter beschikking gestelde dient
derhalve bezien te worden in hoeverre de ter beschikking gestelde nog een
serieus gevaar vormt. Bij een ter beschikking gestelde die nog in het begin
van zijn behandeling zit, zal dit eerder vastgesteld kunnen worden dan bij
een ter beschikking gestelde aan wie reeds proefverlof is verleend of die
in de fase van de voorwaardelijke beëindiging is beland. Tevens kan in
dit kader bezien worden of het om een in tijd gelimiteerde TBS gaat of niet
(vgl. artikelen 38d en 38e Sr). Bij een ongemaximeerde TBS zal het doorgaans
om meer gevaarlijke ter beschikking gestelden gaan, omdat het opleggen van
een niet in tijd gelimiteerde slechts mogelijk is ten aanzien van geweldsmisdrijven.
Bij deze afweging zal ook de delictgevaarlijkheid en de behandelingsmogelijkheden
( zie de uitspraak van het hof te Arnhem uit 1998) alsmede de ernst van de
delicten in aanmerking kunnen worden genomen. Ook zal de mate van de overschrijding
en de reden daarvoor een belangrijke factor kunnen vormen bij de belangenafweging.
Naarmate de overschrijding langer is zullen er steeds zwaardere eisen worden
gesteld aan de bijzondere omstandigheden die er toe kunnen leiden dat toch
wordt verlengd.Het tweede lid van het voorgestelde artikel 509oa geeft, voor de gevallen
waarin de officier van justitie het verzuim om een tijdig een vordering in
te dienen bemerkt na het tijdstip waarop de terbeschikkingstelling door tijdsverloop
is beëindigd, aan dat de officier van justitie zodra hij het verzuim
bemerkt een vordering tot voorlopige voortzetting van de TBS moet indienen.
Daarnaast dient hij vanzelfsprekend de gebruikelijke vordering tot verlenging,
bedoeld in artikel 509o, eerste lid, Sv in te dienen. In afwachting van de
beslissing op deze vordering wordt de ter beschikking gestelde niet in vrijheid
gesteld. Wanneer de rechter-commissaris oordeelt dat de belangen van de maatschappij
niet opwegen tegen die van de ter beschikking gestelde, betekent dit dus dat
de ter beschikking gestelde in afwachting van de beslissing op de vordering
tot verlenging (ex artikel 509o Sv) in vrijheid wordt gesteld. Het gaat hier
om een voorlopige beslissing. Op de vordering tot verlenging van de TBS zal
via de reguliere weg worden beslist.Ingevolge het derde lid oordeelt de rechter-commissaris binnen drie maal
vierentwintig uur op de voorlopige vordering. Zijn beslissing is dadelijk
uitvoerbaar (vierde lid). Beroep tegen deze beslissing is niet mogelijk. Toekenning
van de vordering van de officier van justitie betekent dat, totdat
onherroepelijk over de reguliere vordering tot verlenging is oordeeld, de
vrijheidsontneming wordt voortgezet.Wanneer de rechtbank (of in hoger beroep het gerechtshof te Arnhem) de
TBS verlengt, zal de verlenging (inclusief een eventuele voorlopige verlenging),
conform het bepaalde in artikel 509q Sv, ingaan op het moment dat de TBS door
tijdsverloop zou zijn geëindigd. Overschrijdingen van termijnen komen
op deze wijze niet «voor rekening» van de ter beschikking gestelde.Artikel IIBij voorstel van wet tot vaststelling van een Beginselenwet Justitiële
Jeugdinrichtingen (kamerstukken II 1997/98, 26 016, nrs. 1–2) wordt
voor de verlenging van de maatregel van plaatsing in een inrichting voor jeugdigen
eenzelfde regeling voor het indienen van de vordering tot verlenging voorgesteld
als is neergelegd in artikel 509o Sr voor de verlenging van de TBS. Dan zal
dus ook voor deze zaken gelden dat de vordering van de officier van justitie
tot verlenging van de maatregel niet eerder dan twee maanden en niet later
dan een maand voor het tijdstip waarop de maatregel door tijdsverloop zal
eindigen zal moeten worden ingediend. Omdat de onderhavige problematiek zich
dan ook hier zal kunnen voordoen wordt voorgesteld artikel 509oa Sv van overeenkomstige
toepassing te verklaren.Artikel IIIPas bij de inwerkingtreding van de Beginselenwet Justitiële jeugdinrichtingen
zal de procedure voor de verlenging van de maatregel van plaatsing in een
inrichting voor jeugdigen gelijk worden aan de regeling voor de verlenging
van de maatregel van terbeschikkingstelling. Artikel II kan pas in werking
treden op het moment dat het al genoemde voorstel van wet tot vaststelling
van een Beginselenwet Justitiële Jeugdinrichtingen in werking is getreden.
Met het oog hierop biedt artikel III, mocht zulks nodig zijn, de mogelijkheid
om artikel II op een later tijdstip in werking te laten treden.De Minister van Justitie,A. H. KorthalsXNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27258-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl