Wijziging Coördinatiewet Soc. Verzekering en Invorderingswet i.v.m. opdrachtgevers- en kopersaansprakelijkheid confectie; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25035, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

26-06-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25035 nr. 5

20-06-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Ketenaansprakelijkheid/opdrachtgeversaansprakelijkheid/
kopersaansprakelijkheid in de confectiesector 2.1 Ketenaansprakelijkheid2.2 Opdrachtgeversaansprakelijkheid en aansprakelijkheid
van de koper van een toekomstige zaak2.3 Aansprakelijkheid van de koper van een bestaande zaak3. Consequenties voor de confectiesector4. Mogelijkheid tot bescherming tegen het risico van aansprakelijkheid 4.1 Wettelijke vrijwaring4.2 Rechtstreeks storten4.3 Clearing house met waarborgfonds5. Wegwijsplicht in de confectiesector6. De heffing en invordering van omzetbelasting7. Internationaal aspect8. HandhavingII ARTIKELEN Artikel I, onderdeel A (wijziging artikel 16b CSV) en
artikel II, onderdeel B (wijziging artikel 35 Invorderingswet 1990)Artikel I, onderdeel B (invoegen artikel 16bb, CSV) en
artikel II, onderdeel C (toevoegen artikel 35b, Invorderingswet 1990)Artikel I, onderdeel D en onderdeel E (wijziging artikelen
16f en 16g, CSV) en artikel II, onderdeel I en J (wijziging artikelen 55 en
56, Invorderingswet 1990)Artikel II, onderdeel F (wijziging artikel 50 Invorderingswet
1990) Artikel III en artikel IVOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25035Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 61 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 035Wijziging van de Coördinatiewet Sociale Verzekering en de Invorderingswet
1990 in verband met de invoering van de opdrachtgeversaansprakelijkheid en
de kopersaansprakelijkheid in de confectiesector en invoering van een vrijwaringsregeling
in de ketenaansprakelijkheidnr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 20 juni 1997 1. InleidingVerheugd hebben wij kennisgenomen van de instemmende reacties van de leden
van de fractie van D66. De leden van de fracties van het CDA, de PvdA en de
RPF hebben met belangstelling gereageerd op het voorliggende wetsvoorstel.
De leden van de VVD-fractie hebben met interesse kennisgenomen van het onderhavige
wetsvoorstel.Met genoegen stellen wij vast dat de leden van de fracties van het CDA,
de PvdA, VVD, D66 en RPF de voorgestelde uitbreiding van aansprakelijkheid
naar opdrachtgevers en kopers ondersteunen. Hiermee is naar de mening van
de leden van de fracties van het CDA, de PvdA en de VVD ook de noodzaak voor
een effectieve vrijwaringsregeling voor bonafide ondernemers ontstaan.De leden van de fractie van het CDA vragen zich af waarom het na de aanvaarding
van de motie-Middelkoop c.s. in september 1993, na het advies van de Sociale
Verzekeringsraad (SVr) van februari 1994 en na het advies van de Raad van
State medio 1994 nog zo lang heeft geduurd voordat dit wetsvoorstel bij de
Kamer werd ingediend. Ook de leden van de PvdA-fractie zijn van mening dat
rijkelijk laat uitvoering is gegeven aan deze wens van de Kamer.Het heeft inderdaad enige tijd geduurd alvorens dit wetsvoorstel werd
ingediend.Een reden hiervoor is dat het om een tamelijk complexe wijziging van regelgeving
gaat. Van belang is tevens dat het wetsvoorstel na ommekomst van het advies
van de Raad van State is uitgebreid met een wijziging van de ketenaansprakelijkheidsregeling
op het punt van de vrijwaring. De vormgeving heeft geruime tijd gekost, te
meer daar hierover consultatie van het veld heeft plaatsgevonden. Daarbij
komt dat bij de vormgeving ook de wijzigingen in de inlenersaansprakelijkheid,
zoals neergelegd in het wetsvoorstel Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs,
betrokken moesten worden. De leden van de VVD-fractie merken op dat nog uit de praktijk zal moeten
blijken of de huidige voorstellen als ultimum remedium dienen te worden beschouwd.De leden van de RPF-fractie stellen de vraag of de aanvullende maatregelen
waarvan in het onderhavige wetsvoorstel sprake is niet als buiten-proportioneel
te beschouwen zijn.De confectiesector is een sector waarin het frauduleus handelen buitengewoon
lastig adequaat te bestrijden valt. Gelet op de aard en vormen van frauduleus
handelen binnen de confectie-sector dienen alle ter beschikking staande middelen
afhankelijk van de feitelijke situatie te worden toegepast. De kopers- en
opdrachtgeversaansprakelijkheid beogen een einde te maken aan een aantal gesignaleerde
vormen van ontwijkingsgedrag in de confectiesector die zich ook na de introductie
van de wettelijke regeling van de aansprakelijkheid in de confectiesector
kunnen blijven voordoen. Daarbij komt dat een werkgever primair verantwoordelijk
is voor de betaling van premies en belasting. Hij zal dan ook als eerste worden
aangesproken. De opdrachtgever respectievelijk bedrijfsmatige koper zal eerst
in laatste instantie worden aangesproken. De maatregelen hebben het karakter
van een uiterste middel. De preventieve aard van de maatregelen is een belangrijk
aspect. Dit brengt ons tot de opvatting dat de voorgestelde maatregelen niet
buiten-proportioneel zijn. 2. Ketenaansprakelijkheid/opdrachtgeversaansprakelijkheid/
kopersaansprakelijkheid in de confectiesector 2.1 KetenaansprakelijkheidDe leden van de PvdA-fractie vragen of de regering over een aanvullend
onderzoek beschikt in relatie tot de voortgangsrapportage van 1995, waaruit
blijkt dat er in aanzienlijke mate sprake is van ontduiking van de wettelijke
regeling van de ketenaansprakelijkheid.Ook de leden van de RPF-fractie vragen de regering naar de stand van zaken
met betrekking tot de aanpak van de confectiefraude.Door het Konfektie Interventie Team (KIT) in Amsterdam, waarin Arbeidsinspectie,
Belastingdienst, regiopolitie Amsterdam Amstelland en gak nederland bv (GAK)
participeren, zijn vanaf november 1993 tot en met december 1996 in Amsterdam
en omgeving 275 ateliers bezocht in het kader van kortlopende controle acties.
Hiernaast zijn 17 onderzoeken verricht in het kader van een multidisciplinaire
actie. Hier betrof het diepgaande onderzoeken met als doel de structuur van
de productieketen bloot te leggen. Naar aanleiding van deze onderzoeken zijn
92 processen-verbaal opgemaakt op basis van de Wet Arbeid Buitenlandse Werknemers
(WABW) en 165 op basis van de Wet Arbeid Vreemdelingen (WAV), vanaf september
1995. Door het Openbaar Ministerie (OM) te Amsterdam worden elke maand ongeveer
10 zaken aangebracht bij de economische politierechter. In 1995 is in totaal
voor circa f 2,5 mln. aan strafrechtelijke boetes opgelegd. Bij al deze
controles zijn in totaal 2601 werknemers aangetroffen, waarvan 2244 vreemdelingen.
Hiervan waren er 1022 illegaal in Nederland. Door de Belastingdienst is voor
bijna f 11 mln. aan aanslagen opgelegd, door het GAK voor f 3,8
mln.Verder vragen de leden van de PvdA-fractie waarom de bewijslast, waarmee
grote winkelbedrijven aan te merken zijn als eigenbouwer, met het huidige
instrumentarium zo moeilijk te leveren is.Voor eigenbouwerschap is een overkoepelende betrokkenheid van het winkelbedrijf
bij de productie vereist. In de praktijk komt het vaak voor dat het
winkelbedrijf achter de schermen een grote invloed uitoefent met betrekking
tot de inschakeling van de desbetreffende ateliers, maar dat een vergaande
betrokkenheid bij de productie, zodanig dat het winkelbedrijf kan worden aangemerkt
als eigenbouwer, niet valt aan te tonen. Deze invloed zal namelijk plaatsvinden
door middel van mondelinge afspraken en aanwijzingen en niet neerslaan in
de administratie van de belanghebbende. In de voorgestelde opzet vormt dit
niet langer een probleem omdat de opdrachtgever en de bedrijfsmatige koper
beiden in beginsel aansprakelijk kunnen worden gesteld ongeacht de mate waarin
zij bemoeienis hebben met de productie.De opvatting van de VCI als zou het in de praktijk moeilijk zijn om een
onderscheid te maken tussen een toekomstige zaak en reeds vervaardigde kleding
leidt tot vragen van de leden van de PvdA- en de CDA-fractie.Het onderscheid tussen een toekomstige zaak en een bestaande zaak is in
de huidige wetgeving al aan de orde. Onderdeel c van het derde lid van de
artikelen 16b CSV en 35 Invorderingswet 1990, bepalen namelijk dat ten opzichte
van de aannemer als onderaannemer wordt beschouwd de verkoper van een toekomstige
zaak voorzover de koop en verkoop voortvloeit uit of verband houdt met het
aangenomen werk. Ook voor wat de confectiesector betreft merken wij op dat
in de administratie veelal gegevens kunnen worden aangetroffen over de aard
van de opdracht en de oplevering daarvan. Een zorgvuldig opererende koper
zal over een adequate administratie beschikken waaruit bestellingen, leveringen,
betalingen, verkopen, kortom een geld- en goederenstroom in tegengestelde
richtingen afleesbaar zijn. Voorts is het bijhouden van een administratie
ten aanzien van de lonen begrepen in de aanneemsom is noodzakelijk. Wij merken
op dat dit pakket maatregelen zich specifiek richt op de confectiesector.
Immers de aard van deze sector vraagt om een bijzondere aanpak.De leden van de PvdA-, CDA-, VVD- en D66-fractie vragen de regering om
een reactie naar aanleiding van de opmerking van de Vakraad voor de Confectie-Industrie
(VCI) dat het inschuiven van een kopers-BV in de keten met het handhaven van
twee vrijwaringsregimes interessant blijft voor malafide aannemers.De suggestie van de VCI dat het inschuiven van een kopers-BV interessant
blijft, berust op een misverstand. Krachtens de voorgestelde artikelen 16bb
CSV en 35b Invorderingswet 1990 is niet alleen de koper die met de opdrachtgever
een koopovereenkomst sluit, maar elke volgende bedrijfsmatige koper aan wie
de kleding wordt doorverkocht hoofdelijk aansprakelijk voor de verschuldigde
premies en loonbelasting, tenzij aannemelijk is dat die koper op het tijdstip
van de koop niet wist dan wel behoorde te weten dat terzake van het werk te
weinig of geen premies of loonbelasting zou worden betaald. Het tussenschuiven
van een inkoop-BV zal het voorheen rechtstreeks bij een opdrachtgever inkopende
detailhandelsbedrijf niet kunnen vrijwaren van aansprakelijkheid omdat het
feitelijke inkoopbeleid blijft berusten bij dezelfde (rechts)personen met
dezelfde kennis van de branche. Maatschappelijk en economisch gezien verandert
er niets. Alleen civielrechtelijk is de inkoopfunctie voortaan verdeeld over
twee rechtspersonen in plaats van één. De inkoopdeskundigheid
hij het detailhandelsbedrijf kan dan ook toegerekend worden aan de tussengeschoven
BV en omgekeerd. Voortaan zullen dan ook in dit soort gevallen in de regel
twee (rechts)personen in plaats van één in aanmerking komen
voor aansprakelijkstelling. De leden van de CDA- en VVD-fractie stellen voorts een vraag over de beperking
van de aansprakelijkheid indien met onderaannemers wordt gecontracteerd die
niet over een g-rekening beschikken.In de door deze leden geschetste situatie dat in de keten wordt gecontracteerd
met onderaannemers die niet over een g-rekening kunnen beschikken omdat zij
bijvoorbeeld geen personeel in dienst hebben, kan de aannemer zijn aansprakelijkheid
beperken door het voor de voldoening van premies en loonbelasting bestemde
gedeelte van de aanneemsom rechtstreeks op de g-rekening te storten van degene
aan wie de onderaannemer het werk uitbesteedt. Degene aan wie het werk wordt
uitbesteed, kan wel over een g-rekening beschikken omdat hij werknemers in
dienst heeft. De aannemer kan zijn aansprakelijkheid ook beperken door het
voor de voldoening van premies en loonbelasting bestemde gedeelte van de aanneemsom
rechtstreeks te storten bij de uitvoeringsinstelling (UVI) sociale verzekeringen
respectievelijk de Belastingdienst. 2.2 Opdrachtgeversaansprakelijkheid en aansprakelijkheid
van de koper van een toekomstige zaakDe stelling van de leden van de PvdA-fractie en van de leden van de D66-fractie
«dat de preventieve werking van de opdrachtgeversaansprakelijkheid er
alleen dan is wanneer de pakkans groot is» wordt door het kabinet onderschreven.De handhaafbaarheid van de ketenaansprakelijkheid in de confectie wordt
bevorderd met de voorgestelde uitbreiding. Immers, hiermee vervallen enige
beproefde uitwijkmogelijkheden van diegenen die in de sector gebruik maken
van malafide onderaannemers. Voor het overige hangt de preventieve uitwerking
met name samen met vergroting van de pakkans en de mate waarin de afdoening
op adequate wijze plaatsvindt.Op de handhaafbaarheid van de ketenaansprakelijkheid in de confectiesector
gaan wij nader in in paragraaf 8.De leden van de VVD-fractie verzoeken om een uitgebreidere toelichting
op de «uitgesproken machtspositie» van de opdrachtgever en de
bedrijfsmatige koper in de bedrijfskolom en zij vragen zich af in hoeverre
het wetsvoorstel daar iets aan af doet.De uitgesproken machtspositie van de opdrachtgever en de bedrijfsmatige
koper wordt in de confectiesector met name veroorzaakt door de beperkte vraag
en het ruime aanbod. De prijsstelling van de reguliere confectiesector staat
onder druk van enerzijds concurrentie uit lage lonen landen uit Oost-Europa
en het Verre Oosten en anderzijds malafide confectie-ateliers die in staat
zijn om door middel van zwarte verloning aanzienlijk goedkoper te werken.
Met betrekking tot de gevolgen van het wetsvoorstel voor de machtspositie
van de bedrijfsmatig handelende opdrachtgever en koper zij opgemerkt dat grote,
veelal kapitaalkrachtige ondernemingen een belangrijke rol spelen in de detailhandel.
De productiefase vindt grotendeels plaats in relatief kleine en weinig kapitaalkrachtige
ateliers. De onderhavige uitbreiding van de ketenaansprakelijkheid schept
tegenwicht door die opdrachtgever en koper aansprakelijk te kunnen stellen
en hen op deze wijze een belang te verschaffen bij de nakoming van de premie-
en loonbelastingverplichtingen door ateliers.De leden van de VVD-fractie verzoeken de regering aan te geven hoe precies
het onderscheid te maken zal zijn tussen de particulier opererende opdrachtgever
en de andere opdrachtgevers, welke (toetsings)criteria hiervoor zullen gelden
en of geen verschuiving zal plaatsvinden naar de zogenaamd particuliere
opdrachtgever. De leden van de D66-fractie vragen de regering aan te geven
wanneer sprake is van «incidenteel een opdracht geven», zodat
men niet belast wordt met de voorgestelde aansprakelijkheid en hoe vaak zo'n
opdracht mag worden gegeven.Met betrekking tot het onderscheid tussen de particulier en de bedrijfsmatig
opererende opdrachtgever zij opgemerkt dat de term bedrijfsmatig aangeeft
dat het gaat om een ondernemer die de opdracht geeft tot vervaardiging van
kleding als onderdeel van zijn normale bedrijfsuitoefening.De bestellingen die hij daartoe plaatst, zullen zich in de regel veelvuldig
voordoen; voor bepaalde kledingstukken kan het plaatsen van orders ook incidenteel
geschieden. «Bedrijfsmatig» inkopen staat in tegenstelling tot
inkopen als particulier, dat wil zeggen voor het eigen (consumptieve) gebruik
van de particuliere koper (consument). De consument heeft, zo mag bekend worden
verondersteld, in de praktijk geen enkele invloed op de gang van zaken in
de confectie-ateliers. Om die reden kan hem daarvoor ook geen aansprakelijkheid
worden toegedicht. Het gebruik van de woorden «incidenteel een opdracht
geven» in de memorie van toelichting (blz. 6) heeft slechts ten doel
tot uitdrukking te brengen dat het verhoudingsgewijs geringe aantal transacties
met betrekking tot confectie eveneens meebrengt, dat het – vanuit de
consument gezien – ook om een relatief gering belang gaat. 2.3 Aansprakelijkheid van de koper van een bestaande zaakDe leden van de PvdA- en D66-fractie stellen de koopprijs als objectief
criterium aan de orde en de leden van de VVD-fractie vragen wat van de koper
kan worden verlangd inzake de bijdrage aan de bewijsvoering.De koopsom is in het algemeen een goed criterium aan de hand waarvan beoordeeld
kan worden of door de desbetreffende confectie-ateliers de premies en loonbelasting
niet konden dan wel kunnen worden betaald. Ook andere factoren kunnen daarbij
evenwel een rol spelen. Immers, door de modegevoeligheid van confectie kunnen
aanzienlijke prijsdalingen aan de orde zijn in deze sector. In geval van reden
tot twijfel doet de koper er verstandig aan om nader onderzoek te verrichten.
Hij kan bij de Belastingdienst en/of de UVI informeren of de producent(en)
aldaar goed bekend staat(n) gelet op zijn (hun) betalingsgedrag. Ook zou de
koper ervoor kunnen kiezen om bij eerdere opdrachtgevers van de aannemer te
informeren naar hun ervaringen met de betreffende (onder)aannemer. In de memorie
van toelichting, blz. 7, is reeds uitvoerig ingegaan op de bijdrage van de
koper aan de bewijsvoering. Daaruit blijkt dat van de bedrijfsmatig handelende
koper vooral wordt verwacht dat hij een goede administratie bijhoudt, de aan
hem uitgereikte facturen bewaart en zoveel mogelijk met bonafide verkopers
in zee gaat.Naar de mening van de leden van de VVD-fractie zou het te ver voeren indien
bonafide kopers toch met een aansprakelijkheid zouden worden geconfronteerd
en zij vragen hoe dit voorkomen kan worden. Het uitgangspunt is dat alleen
de koper die wist of behoorde te weten dat te weinig premies en belastingen
zijn afgedragen wordt aangesproken en dat in de motivering van de aansprakelijkstelling
op de afwezigheid van de disculpatiemogelijkheid wordt ingegaan. Het kan evenwel
voorkomen dat achteraf blijkt dat de situatie verkeerd is beoordeeld en dat
een koper aansprakelijk wordt gesteld die zich toch kan disculperen. Ook voor
een dergelijke situatie biedt de disculpatiemogelijkheid uitkomst. Zou mogelijk
zijn wat de VVD-fractie wenst, namelijk dat nooit bonafide kopers worden aangesproken,
dan zou ook de disculpatiebepaling kunnen worden gemist. 3. Consequenties voor de confectiesectorDe leden van de PvdA-fractie vragen wanneer in een volgende voortgangsrapportage
wordt voorzien.Het ligt niet in de bedoeling om op dit gebied nog verdere separate voortgangsrapportages
uit te brengen. Voorzover hier aanleiding toe is zal dit in de behandeling
van de onderscheiden begrotingshoofdstukken aan de orde komen.Verder vragen de leden van de PvdA-fractie naar de bedragen die gemoeid
zijn met de confectiefraude, uitgaande van de stelling dat in de sector voor
50% illegaal wordt gewerkt. De bedragen die worden genoemd, f 10 mln.
aan premies en f 1,5 mln. aan belasting, komen de leden van de PvdA-fractie
als uitermate bescheiden voor.Bij de ramingen van de financiële effecten is aangesloten bij de
ramingen zoals die zijn gemaakt voor het wetsvoorstel Ketenaansprakelijkheid
Confectiesector (Kamerstukken II 1992/93, 22 958, nr. 3). Daarin werd
geraamd dat na inwerkingtreding van de Wet Ketenaansprakelijkheid Confectiesector
in 1994 circa 4 000 werknemers in de malafide loonconfectie zouden overblijven.
Bij de berekening van de effecten van het onderhavige voorstel is er rekening
mee gehouden dat de «witte» werknemers ten minste het wettelijk
minimumloon betaald zal moeten worden. De opbrengst per «gewitte»
werknemer bedraagt aldus circa f 10 000, een bedrag dat mede door
de afdrachtsvermindering lage lonen voor werkgevers bijna geheel uit sociale
premies bestaat. In termen van aantal banen blijft nochtans sprake van een
substantiële afname. Geraamd wordt dat als gevolg van dit voorstel een
kwart van de resterende circa 4 000 werknemers in de malafide loonconfectie
per saldo naar de bonafide loonconfectie overgaan. Dan resulteert het bovengenoemde
bedrag van f 10 mln. aan opbrengst. Het verwerpelijke van de confectiefraude
is niet uitsluitend gelegen in de omvang van de ontduiking van premie- en
belastingheffing maar ook in de illegale tewerkstelling, het niet naleven
van arbo-voorschriften en het misbruik maken van de afhankelijke positie van
de illegale werknemers. De maatregelen zijn dus gericht op het bestrijden
van veelvormige malafiditeit in één sector. Naar ons oordeel
neemt de omstandigheid dat er sprake is van een confectiefraude die op zichzelf
genomen naar omvang en ernst geen groot maatschappelijk vraagstuk inhoudt,
niet weg dat de samenloop van overtredingen van diverse wetten in de confectiebranche
en de mogelijke gevolgen daarvan voldoende aanleiding vormen om aandacht te
besteden aan de aanpak van dit verschijnsel. De overheid is daar, gelet op
haar algemeen handhavende taak, ook toe geroepen. Mede gezien de conclusie
dat een integrale aanpak noodzakelijk is, zou het dan niet juist zijn alleen
te letten op de financiële aspecten van een uitgebreidere toepassing
van aansprakelijkstellingen voor premie- en belastingschulden. Omdat een integrale
benadering van de problematiek wordt nagestreefd, wordt door de verschillende
instanties die op dit terrein actief zijn: reguliere politie, arbeidsinspectie,
Belastingdienst, looninspectie en opsporingsdiensten van de UVI's samengewerkt.De leden van de D66-fractie vragen de regering om extra aandacht te geven
aan het probleem van de kinderarbeid. In dit verband verwijzen deze leden
naar het voorstel van de leden van de PvdA-fractie (Kamerstukken II 1992/1993,
22 958, nr. 5) om te komen tot een waarmerk dat in kleding bevestigd
kan worden als een soort bewijs van legale productie. Zij verzoeken de regering
om hier nogmaals op in te gaan. Binnen de confectiesector en in overleg met de Arbeidsinspectie (A.I.)
is in 1992 overwogen om een fabrikantennummer, bijvoorbeeld in de vorm van
een streepjescode in de kleding aan te brengen. De uitkomst was dat een dergelijk
instrument nauwelijks of niet een bijdrage kan leveren aan de bestrijding
van confectiefraude omdat een dergelijk waarmerk of een dergelijke code ook
in de laatste productiefase kan worden aangebracht.Het probleem van de kinderarbeid is wat betreft de legaal in Nederland
verblijvende kinderen met name een kwestie van het gemeentelijke handhavingsbeleid
inzake de leerplicht en van de A.I. Voor wat betreft situaties waarin kinderarbeid
wordt aangetroffen in illegaal opererende confectie-ateliers ligt het voor
de hand om alsdan in het kader van de justitiële afhandeling van illegale
tewerkstelling zwaardere sancties op te leggen op grond van cumulatie van
overtredingen. De A.I. zal eventueel geconstateerde kinderarbeid immers als
additioneel misdrijf in het op te stellen Wet Arbeid Vreemdelingen (WAV)-proces-verbaal
opnemen. Overigens is gebleken dat kinderarbeid in de confectiesector in Nederland
nauwelijks voorkomt. Bij de controles in Amsterdam die in de afgelopen vier
jaar door het KIT zijn uitgevoerd, zijn slechts bij twee controles gevallen
van tewerkstelling van minderjarigen aangetroffen. In beide gevallen betrof
het één jongen van 13 jaar.Risicomijdend gedrag door de sector uitmondend in vertrek naar het buitenland
van confectiebedrijven, een werkgelegenheidsaspect, en de eventuele invloed
op de concurrentieverhoudingen in en buiten Europa verontrusten de leden van
de D66-fractie en van de RPF-fractie. In aansluiting hierop vragen de leden
van deze laatste fractie de regering om aan te geven hoe groot de kans is
op een regeling van deze problematiek in Europees verband.Enige verstoring van de concurrentieverhoudingen in Europa valt niet geheel
uit te sluiten. Als wij in Nederland de normale concurrentieverhoudingen willen
herstellen, dan zullen wij zo nodig genoegen moeten nemen met enige verplaatsing
van frauduleuze productiecapaciteit in de confectie. Uit de confectiebranche
zelf komen geluiden dat de indiening van het wetsvoorstel reeds gevolgen heeft
gehad. Naar verluidt vindt enige productieverplaatsing plaats. De mate waarin
dit gebeurt is overigens onduidelijk. Ook zonder de invoering van de nieuwe
wet is de verplaatsing naar andere landen van economische activiteit in deze
sector niet uitgesloten. Immers de grootste inkrimpingen in de productiecapaciteit
in deze sector hebben in voorgaande decennia plaatsgevonden ten gevolge van
concurrentie vanuit lage lonen landen. Anderzijds is de detailhandel in deze
sector gehecht aan productiecapaciteit in de directe nabijheid.Verder verzoeken de leden van de RPF-fractie de regering te reageren op
de stelling «dat de met dit wetsvoorstel beoogde overgang in de confectiesector
van schuldaansprakelijkheid naar een vorm van pure risico-aansprakelijkheid
een noviteit is in onze economische verhoudingen.» Ook vragen deze leden
zich af hoe deze wijziging zich verhoudt tot de verantwoordelijkheid van de
overheid voor controle op naleving en handhaving van regelgeving. Tot slot
vragen de leden van de RPF-fractie zich af of degenen die werkzaam zijn in
deze bedrijfstak de zwaardere verantwoordelijkheid maar moeten zien als een
risico dat inherent is aan deze fraudegevoelige sector.De gedachte van deze leden dat dit wetsvoorstel een noviteit vormt, in
die zin dat de in de confectiesector bedrijfsmatig handelende opdrachtgevers
en kopers worden geconfronteerd met een pure risico-aansprakelijkheid in plaats
van een schuldaansprakelijkheid, berust op een misverstand. Het
bestaande regime van de ketenaansprakelijkheid heeft immers in overwegende
mate het karakter van een risico-aansprakelijkheid. «Overwegend»,
niet 100 procent, omdat de ketenaansprakelijkheid ook in een disculpatiemogelijkheid
voorziet voor de gevallen waarin noch de aannemer, noch zijn onderaannemer,
noch elke volgende onderaannemer enig verwijt kan worden gemaakt van de niet-betaling
van de aan een bepaald werk toe te rekenen premies en belasting. In dit opzicht
vertoont de regeling het kenmerk van een schuldaansprakelijkheid. Daarnaast
heeft de aannemer de mogelijkheid zich tegen het aansprakelijkheidsrisico
in te dekken door het voor de voldoening van loonbelasting- en sociale premieschulden
bestemde deel van de aanneemsom voor dat deel op de g-rekening van de onder-aannemer
te storten, mits die gelden ook daadwerkelijk de uitvoeringsinstellingen SV
respectievelijk de Belastingdienst bereiken. Jegens de aannemer geldt dan
het vermoeden dat de schulden waarvoor hij aansprakelijk is, zijn betaald.De in dit wetsvoorstel met betrekking tot de confectiesector voorgestelde
uitbreiding van het ketenaansprakelijkheidsregime tot de bedrijfsmatige opdrachtgever,
brengt op zichzelf geen wijziging in het karakter van de ketenaansprakelijkheid.
Wel brengt de voorgestelde wijziging van het vijfde lid van de artikelen 16b
CSV en 35 Invorderingswet 1990 een verregaande verruiming mee van de mogelijkheid
voor de aannemer om door storting van gelden op de g-rekening (met inachtneming
van de bijbehorende voorwaarden) ontheven te worden van elke verdere aansprakelijkheid
van door de onderaannemer(s) verschuldigde premies en belasting. In de systematiek
van de wet blijft het karakter van risico-aansprakelijkheid echter ongewijzigd
het uitgangspunt van de regeling. Anders ligt een en ander voor de aansprakelijkheid
van de bedrijfsmatige koper, deze heeft het karakter van een schuldaansprakelijkheid.Het is juist dat degenen die bedrijfsmatig werkzaam zijn in deze bedrijfstak
de zwaardere verantwoordelijkheid maar moeten zien als een risico dat inherent
is aan deze fraudegevoelige sector.Zoals in paragraaf 2 van de memorie van toelichting is uiteengezet, past
de in dit wetsvoorstel vervatte uitbreiding van de ketenaansprakelijkheid
voor de confectiesector in de integrale aanpak tot bestrijding van fraude
en andere misstanden in de confectiesector. 4. Mogelijkheid tot bescherming tegen het risico van aansprakelijkheid 4.1 Wettelijke vrijwaringDe leden van de PvdA-fractie stellen de interpretatie en concrete invulling
van het voorgestelde vijfde lid van artikel 35 Invorderingswet l990 aan de
orde. Daarbij gaat het onder meer om de herleidbaarheid van g-rekeningstortingen
en de daarbij behorende administratieve voorwaarden. Zij vragen tevens naar
de consequenties van de invoering van een wettelijke vrijwaring voor de inlenersaansprakelijkheid.
In dit verband kan het volgende worden opgemerkt. Teneinde te kunnen bepalen
in hoeverre een aannemer van zijn aansprakelijkheid kan worden bevrijd, dient
traceerbaar te zijn door welke aannemer voor welk werk in welke periode en
met betrekking tot welke onderaannemer gelden op de g-rekening zijn gestort.
Deze herleidbaarheid hoeft echter niet verder te gaan dan de storting op de
g-rekening door de aannemer, mits sprake is van een aannemer die in alle opzichten
zorgvuldig heeft gehandeld, met andere woorden de bonafide aannemer. Indien
de onderaannemer de gelden vervolgens voor andere doeleinden aanwendt, is
de aannemer toch gevrijwaard. Het risico voor misstappen van onderaannemers
is hierdoor in principe verschoven van de (hoofd)aannemers naar
de uitvoeringsinstanties.In de praktijk is het goed mogelijk de storting op de g-rekening te herleiden
tot (een deel van) het werk dat in een bepaalde periode is verricht indien
de aannemer een behoorlijke administratie voert. Slechts indien geen (behoorlijke)
administratie wordt gevoerd, is een en ander in het kader van een controle
achteraf inderdaad soms moeilijk te reconstrueren. Juist daarom worden er
administratieve voorwaarden gesteld die erop zijn gericht de storting op de
g-rekening te kunnen herleiden naar het werk en het tijdvak waar de storting
betrekking op heeft. Dat de herleidbaarheid door het voeren van een slechte
administratie wordt bemoeilijkt, is geen specifiek probleem van de aansprakelijkheidsregeling
maar een probleem dat voor allerlei fiscale en sociale zekerheidsaangelegenheden
geldt wanneer ondernemers niet voldoen aan de wettelijke verplichting een
behoorlijke administratie te voeren.Herleidbaarheid levert in een «vluchtige» sector als de confectiebranche
in zoverre geen extra complicaties op dat voor deze branche dezelfde verplichtingen
gelden als voor andere. Wel moet, om tot een behoorlijk controleresultaat
te komen, de controle verhoudingsgewijs snel en frequent plaatsvinden.De administratieve voorwaarden die partijen bij de storting op een g-rekening
in acht dienen te nemen, zijn nader uitgewerkt in de artikelen 2 tot en met
5 van het G-rekeningen-besluit 1991, de artikelen 3 tot en met 5 van het Besluit
administratievoorschriften bij onderaanneming en de artikelen 36 tot en met
39 van de Uitvoeringsregeling Invorderingswet 1990. In hoofdzaak bestaan zij
uit de volgende elementen. De onderaannemer dient in de eerste plaats partij
te zijn in een met de UVI, de Belastingdienst en een bankinstelling gesloten
g-rekening overeenkomst. De aannemer en de onderaannemer moeten een overmakingsovereenkomst
aangaan met betrekking tot betalingen op en ten laste van g-rekeningen. In
deze overmakingsovereenkomst dienen onder meer te worden opgenomen de naam-,
adres- en woonplaatsgegevens van zowel de aannemer als de onderaannemer, een
duidelijke omschrijving van het werk, de afgesproken prijs, het daarin opgenomen
bedrag voor de loonbetaling, de namen van de UVI waarbij de aannemer en de
onderaannemers zijn ingeschreven en de inschrijvingsnummers bij die UVI's,
de loonbelastingnummers van de aannemer en de onderaannemer, het nummer van
de g-rekening van de onderaannemer en de instelling waarbij die g-rekening
wordt gehouden en het nummer waaronder de overmakingsovereenkomst in de administratie
van beide partijen wordt vermeld. Bij stortingen op de g-rekening dient het
nummer waaronder de met de storting samenhangende overeenkomst in de administratie
is vermeld, de benaming van het werk en het tijdvak waarop de betaling betrekking
heeft, te worden vermeld. Voorts is de aannemer ingevolge het bepaalde in
artikel 16b CSV verplicht een administratie te voeren aan de hand waarvan
door de UVI het bedrag aan loon kan worden vastgesteld dat in de door de aannemer
te betalen prijs voor de uitvoering van een werk door de onderaannemer is
begrepen. Omdat de administratie behoort tot de in artikel 52 Algemene wet
inzake rijksbelastingen bedoelde administratie, kan ook de Belastingdienst
van de uit die administratie blijkende gegevens gebruik maken.Voor wat betreft de gevolgen van de invoering van een vrijwaringsregeling
in de confectiebranche voor de invoering van een soortgelijke regeling bij
inlenersaansprakelijkheid, merken wij op dat het wetsvoorstel «Wet allocatie
arbeidskrachten door intermediairs» (Kamerstukken II 1996/97, 25 264,
nr. 2) op 7 maart 1997 is ingediend. In dit wetsvoorstel is een
vrijwaringsregeling in het kader van de inlenersaansprakelijkheid opgenomen,
welke zoveel mogelijk overeenkomt met die ten behoeve van de ketenaansprakelijkheid.De leden van de CDA-fractie informeren naar de overwegingen die ten grondslag
liggen aan de keuze voor de voorgestelde wettelijke vrijwaringsregeling en
vragen of deze adequaat en effectief is. Voorts zijn zij geïnteresseerd
in de uitkomsten van de evaluatie van het g-rekeningenbesluit en de ervaringen
met het g-rekeningensysteem op dit moment. De leden van de VVD-fractie vragen
de regering te reageren op de opmerking van de VCI die in zijn brief van 22
november 1996 aangeeft te betreuren dat geen volledige vrijwaring wordt geboden
maar slechts een beperking van de aansprakelijkheid voor de (hoofd)aannemer
respectievelijk opdrachtgever/koper van een toekomstige zaak.De in het kader van de voorbereiding van dit wetsvoorstel gehouden consultatieronde
met het bedrijfsleven had ten doel het verkrijgen van informatie over de praktische
consequenties van de verschillende mogelijkheden tot vrijwaring en het functioneren
van het g-rekeningen-stelsel. In dit overleg is onder meer gesproken over
vrijwaring voor stortingen op de g-rekening zonder doorstortmogelijkheid,
vrijwaring voor stortingen op de g-rekening met doorstortmogelijkheid en vrijwaring
voor stortingen op de g-rekening met doorstortmogelijkheid na toestemming
van de UVI's. De besproken opties hadden als bezwaar, hetzij dat niet of hoegenaamd
niet aan de belangen van het bedrijfsleven werd tegemoet gekomen, hetzij te
zeer de incassorisico's eenzijdig bij de Belastingdienst en UVI's werden gelegd.
Tijdens dit overleg bleek sprake te zijn van een grote diversiteit aan meningen
omtrent de oplossing van het vrijwaringsvraagstuk. Uiteindelijk hebben wij
geconcludeerd dat met een wettelijke vrijwaring voor de hoofdelijk aansprakelijke
ter hoogte van het bedrag dat hij op een g-rekening heeft gestort, het beste
wordt tegemoet gekomen aan de verschillende invalshoeken. De aansprakelijke
wordt echter niet gevrijwaard voorzover hij wist of redelijkerwijs moest vermoeden
dat de onderaannemer in gebreke zou blijven het op de g-rekening gestorte
bedrag aan te wenden voor de betaling van premies en belasting. Hiermee wordt
voorkomen dat bijvoorbeeld bij een «opzetje» het enkele feit dat
betrokkene stort op een g-rekening al tot vrijwaring zou moeten leiden. Voorop
staat echter dat de zorgvuldig handelende bonafide aannemer in de voorgestelde
systematiek tot het op de g-rekening gestorte bedrag niet langer hoeft in
te staan voor verwijtbaar gedrag van onderaannemers voorzover hij daarvoor
redelijkerwijs niet hoefde te vrezen. Het risico voor misstappen van onderaannemers
verschuift in principe van de (hoofd)aannemer naar de uitvoeringsinstanties.
Gelet op het voorgaande wordt ons inziens de bonafide aannemer een adequaat
en effectief middel geboden om zich in te dekken tegen aansprakelijkstellingen.
Anders dan de VCI in zijn brief van 22 november 1996 bepleit, kan geen absolute
vrijwaring worden verkregen voorzover de werkelijke aansprakelijkheidsschuld
uitgaat boven het op de g-rekening gestorte bedrag. Immers, het aandeel van
loonheffing en sociale premies in een aanneemsom varieert, afhankelijk van
tal van omstandigheden, sterk in de praktijk en de aannemer en de betrokken
onderaannemer zijn de enigen die redelijk accuraat het juiste «g-aandeel»
kunnen bepalen.De leden van de D66-fractie vragen een reactie van de regering op de brief
van 26 november 1996 van de VGT (bedoeld zal zijn de VNO-NCW) waarin wordt
gesteld dat, op praktische gronden, met name voor de confectiesector, van
overheidswege een vast percentage van de factuurbedragen met betrekking tot
het op de g-rekening te storten bedrag zal moeten worden bepaald. Deze opvatting
van de VNO-NCW delen wij niet en wel om dezelfde reden als wij hiervoor hebben
gegeven met betrekking tot de vorenstaande suggestie van de VCI.
Terzake van de door de branche geuite bezwaren tegen het g-rekeningensysteem
merken wij op dat deze zich niet zozeer richten tegen de bij een storting
op de g-rekening in acht te nemen administratieve voorwaarden als wel tegen
het daaraan verbonden kostenaspect voor orders van geringe omvang. In het
overleg met de confectiebranche is er echter op gewezen dat dit argument in
beginsel evenzeer kan gelden voor andere sectoren uit het bedrijfsleven. Niet
valt in te zien waarom voor de confectiebranche op dit punt een uitzondering
zou moeten worden gemaakt te meer daar een correcte naleving van de administratieve
verplichtingen mede ten doel heeft eventueel misbruik van g-gelden op te sporen
en tegen te gaan.De leden van de fracties van het CDA en D66 vragen of stortingen vanaf
de g-rekening in de eerste plaats worden aangewend om kosten, renten en verhogingen
verbonden aan de belasting- en premieschuld van de onderaannemer af te lossen
en niet om de eigenlijke belasting- en premieschuld af te lossen waardoor
de aansprakelijk gestelde wordt gedwongen te betalen voor kosten waarvan hij
niet kon weten. Voorts vragen deze leden, alsmede de leden van de VVD-fractie
of hetzelfde probleem zich voordoet bij brutering tegen anoniementarief in
geval van zwart werk.Alvorens in te gaan op de aanwending van de door deze leden genoemde stortingen,
zullen wij allereerst de oorspronkelijke opzet van de g-rekening toelichten.
De g-rekening schept voor aannemers de mogelijkheid zich te beschermen tegen
de gevolgen van hun aansprakelijkheid voor de betaling van belasting en premies
door hun onderaannemer(s). Indien de aannemer zich aan de regels houdt en
er in slaagt overeenkomstig de hem toegedachte verantwoordelijkheid te bewerkstelligen
dat de onderaannemer de geblokkeerde rekening inderdaad uitsluitend gebruikt
voor het doel waarvoor deze is geopend, dan zijn kosten en renten niet aan
de orde. Immers, de door de onderaannemer verschuldigde belasting en premies
worden tijdig betaald. Slechts voorzover de onderaannemer niet (tijdig) zijn
verplichtingen nakomt (buiten eventuele overmacht), bestaat geen grond te
vermoeden dat de loonbelasting en premieschulden uit de door de aannemer gestorte
g-gelden zijn betaald terwijl voorts veelal sprake zal zijn van verwijtbaar
gedrag dat aan disculpatie in de weg staat. In de praktijk blijkt nagenoeg
nooit van gevallen waarin zowel de aannemer als de onderaannemer geen enkel
verwijt kan worden gemaakt inzake de niet-betaling van belasting en premies,
zodat een beroep op de zogenaamde disculpatiebepaling de aannemer geen soelaas
biedt. Verhogingen zijn evenmin aan de orde omdat de aannemer ingevolge artikel
35, derde lid, onderdeel d, Invorderingswet 1990, niet aansprakelijk is voor
de in de naheffingsaanslag begrepen verhoging.Zoals ook is aangegeven in het beleidsbesluit van de staatssecretaris
van Financiën van 25 februari l997, nr. AFZ96/4390M; V-N 13 maart 1997,
punt 24, blz. 1139 e.v. leidt naar hedendaags inzicht het onverkort aansprakelijk
houden van de aannemer voor de belasting- en premieschuld van de onderaannemer
in bepaalde gevallen tot onredelijke situaties. Om daaraan tegemoet te komen,
hebben wij een wijziging van de artikelen 16b CSV en 35 Invorderingswet 1990
voorgesteld. Ingevolge dit voorstel is de aannemer tot het beloop van het
door hem op de g-rekening gestorte bedrag niet aansprakelijk voor de belasting-
en premieschuld van de onderaannemer indien hij niet hoefde te vrezen dat
de onderaannemer in gebreke zou blijven. In de situatie waarin de onderaannemer
het g-geld niet tijdig en tot het volledige bedrag gebruikt voor betaling
van de verschuldigde premies en loonbelasting, gaat dit de aannemer niet aan.
Dit is slechts anders indien aangenomen moet worden dat de aannemer
niet te goeder trouw is en er redelijkerwijs voor beducht moest zijn dat de
onderaannemer zijn belasting en premies geheel of ten dele niet zou betalen.
Een situatie die zich naar ons oordeel slechts in uitzonderlijke gevallen
zal voordoen. Kosten en renten zijn ook in het nieuwe regime vrijwel nooit
aan de orde evenmin als, zoals hierboven reeds opgemerkt, verhogingen. In
alle regelmatige gevallen zal de aannemer dus niet met kosten worden geconfronteerd
waar hij niets van wist.Wat het anoniementarief betreft, merken we het volgende op. In de Wet
op de loonbelasting 1964 is bepaald aan de hand van welke tarieven de verschuldigde
loonbelasting wordt berekend. Het anoniementarief (artikel 26b Wet op de loonbelasting
1964) maakt hiervan onderdeel uit. Afschaffing van het anoniementarief zou
ertoe leiden dat de stimulans wegvalt voor werkgevers om in hun loonadministratie
te verantwoorden aan wie het loon is uitbetaald terwijl het juist essentieel
is dat de aannemer er belang bij behoudt te doen wat redelijkerwijs in zijn
vermogen ligt om te zorgen dat de onderaannemer zijn verplichtingen nakomt.
Aansprakelijkheid voor de verschuldigde premies en loonbelasting houdt per
definitie in dat die mede ziet op de verschuldigdheid van loonbelasting voorzover
die is berekend met toepassing van het anoniementarief, al leidt dit in de
praktijk altijd tot een hoger bedrag dan de loonbelasting die normaal verschuldigd
zou zijn. Voorzover het aansprakelijkheid voor de loonheffing betreft, is
het echter naar huidig inzicht voorstelbaar dat in bepaalde omstandigheden
onverkorte toepassing van aansprakelijkheid in relatie tot dit tarief voor
de aannemer die uitzonderlijke inspanningen heeft gedaan om tot een correcte
uitvoering van de belastingwetgeving te komen, tot onbillijke uitkomsten kan
leiden. Daarom is besloten de mogelijkheid te openen daaraan – onder
strikte voorwaarden overigens – tegemoet te komen. Die mogelijkheid
bestaat hierin dat de hoogte van de aansprakelijkstelling kan worden gematigd
ten aanzien van de aansprakelijke derde die in bijzondere en aantoonbare mate
zorgvuldig is geweest. Deze matiging wordt toegepast in het kader van een
beperking van de aansprakelijkheid; de naheffingsaanslag voor de betaling
waarvan de derde aansprakelijk is gesteld, blijft echter in stand. De beperking
van de hoogte van de aansprakelijkheid blijft evenwel achterwege indien de
aannemer wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat de onderaannemer met anoniem
(zwart) personeel werkte. Dit standpunt is inmiddels uitgedragen door middel
van het eerdergenoemd Besluit van de staatssecretaris van Financiën van
25 februari 1997.In antwoord op de vraag van de leden van de D66-fractie naar het ontbreken
van een mogelijkheid van wettelijke vrijwaring via storting op de g-rekening
bij deze vergaande vorm van ketenaansprakelijkheid merken wij het volgende
op. Behoudens voor kopers van bestaande zaken wordt wel degelijk een mogelijkheid
geboden van wettelijke vrijwaring via storting op g-rekeningen, zij het onder
bepaalde randvoorwaarden. Immers, doel van deze aanvullende wetgeving is het
voorkomen van misbruik en oneigenlijk gebruik. Deze vrijwaringsmogelijkheid
is niet beperkt tot de confectiesector, maar strekt zich tevens uit tot de
overige sectoren waar aanneming van werk voorkomt.De leden van de RPF-fractie vragen zich af of er door de regering niet
te gemakkelijk vanuit wordt gegaan dat de praktijk van de bouwsector kan worden
overgezet naar de confectie-sector, waar – zo hebben deze leden begrepen –
over het algemeen veel meer financiële transacties plaatsvinden en met
veel lagere bedragen wordt gewerkt. Deze leden vragen zich af of niet veel
problemen te voorzien zijn tussen opdrachtgever/koper (bedoeld zal zijn: van
een toekomstige zaak) en uitvoerder/aannemer met betrekking tot
het op de g-rekening te storten bedrag. Eerstgenoemde zal om het risico zo
klein mogelijk te houden een zo groot mogelijk deel via de g-rekening willen
betalen, terwijl voor laatstgenoemde het omgekeerde geldt.Het hanteren van g-rekeningen is niet beperkt tot de bouwsector. Deze
betalingswijze komt hiernaast ook in diverse andere sectoren als de schoonmaak,
de agrarische sector en de metaalnijverheid reeds voor. Er is geen reden om
aan te nemen dat dit instrument niet ook in andere sectoren kan worden gehanteerd
waar door diverse opeenvolgende bedrijven bewerkingen van een (half)product
plaatsvinden.Het gegeven dat in de confectiesector meer transacties plaatsvinden tegen
lagere bedragen hoeft niet te betekenen dat de g-rekeningensystematiek zich
niet leent voor deze sector.Het probleem van de belangentegenstelling tussen opdrachtgever en aannemer
met betrekking tot de omvang van de op de g-rekening te storten bedragen speelt
in alle sectoren waar g-rekeningen worden gehanteerd evenzeer en is inherent
aan deze afdrachtsystematiek. 4.2 Rechtstreeks stortenDe leden van de PvdA-, de CDA-, en de D66-fractie stellen het stelsel
van en het onderzoek naar het rechtstreeks storten aan de orde.Zoals reeds in de memorie van toelichting (blz. 10) is aangegeven, is
een onderzoek gestart naar de wenselijkheid en de mogelijkheid van een verbetering
van het stelsel van rechtstreeks storten teneinde degenen die daarvan gebruik
willen maken, een wettelijke vrijwaring te kunnen bieden. Daartoe wordt onder
meer bezien op welke wijze de juridische en praktische onduidelijkheden en
belemmeringen die thans aan het rechtstreeks storten zijn verbonden, kunnen
worden weggenomen. Ten dele betreft het, voor wat de Belastingdienst betreft,
aspecten die uitvoerig overleg zullen vergen tussen de betrokken departementen
en met de betrokken uitvoeringsinstanties. Inmiddels is wel geconcludeerd
dat het reeds thans mogelijk is het bedrijfsleven dat sterk hecht aan meer
zekerheid over de gevolgen die mogen worden verbonden aan de rechtstreekse
stortingen, daarin tegemoet te komen in het kader van het door de Belastingdienst
toegepaste uitvoeringsbeleid. Het hiervoor al genoemde beleidsbesluit van
de staatssecretaris van Financiën voorziet daarvoor in een praktische
oplossing. De oplossing bestaat er in dat indien de aannemer ten behoeve van
zijn onderaannemer de ter zake van het werk verschuldigde loonbelasting en
premies rechtstreeks heeft gestort bij de Centrale Betalings Administratie
van de Belastingdienst (CBA), deze betaling (tot het beloop van die betaling)
strekt tot delging van de aansprakelijkheidsschuld van de aannemer, mits zij
voldoende is gespecificeerd. De betaling is in elk geval voldoende gespecificeerd
indien daarbij naast de gegevens van de onderaannemer, diens loonbelastingnummer,
de benaming van het werk en de periode waarin het werk is verricht, is vermeld. 4.3 Clearing house met waarborgfondsDe leden van de PvdA- en de CDA-fractie stellen de invoering van een clearing
house-systeem met waarborgfonds aan de orde en vragen hoe dat zich verhoudt
tot de voorgestelde vrijwaringsregeling.De VCI heeft voorgesteld om als alternatief voor het g-rekeningensysteem
een clearing house voor de confectiesector op te richten met als doel vrijwaring
van aansprakelijkheid te realiseren en malafiditeit in de confectiesector
terug te dringen. De overheid heeft zich bereid getoond mee te denken over
een eerste schets van een dergelijk plan en zal ook in de toekomst bereid
zijn mee te werken aan de verdere uitbouw daarvan. Zoals hiervoor
reeds is aangegeven en dit ten antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie,
wijzen wij een regeling waardoor in het voorgestelde aansprakelijkheidsregime
met een vaste rekeneenheid per omzet voor premies en sociale lasten kan worden
gewerkt af.De VCI heeft overigens aangegeven de wettelijke regeling van de opdrachtgeversaansprakelijkheid
in de confectiesector af te wachten alvorens zijn voorstel betreffende een
clearing house nader uit te werken. De discussie over de vraag in hoeverre
oprichting van een clearing house wenselijk is en welke invulling daar eventueel
aan zal worden gegeven, is daarom opgeschort. In dit verband is voorts van
belang dat de VCI in zijn brief van 22 november 1996 heeft opgemerkt dat indien
met het thans aan de orde zijnde wetsvoorstel op adequate wijze wordt tegemoet
gekomen aan de doelstellingen die met het clearing house werden beoogd, het
overigens wellicht minder urgent lijkt om een clearing house op te richten.
Voorts heeft de VCI tijdens een overleg met vertegenwoordigers van de departementen
van SZW, Financiën en Justitie over het clearing house aangegeven dat
zij nog een nadere kosten/baten-afweging zal maken wanneer een grotere vrijwaring
verbonden zou worden aan stortingen op een g-rekening.De vraag of een clearing house in strijd is met het Europees mededingingsbeleid
hangt nauw samen met de uitwerking van een eventuele regeling en kan thans
nog niet worden beantwoord. 5. Wegwijsplicht in de confectiesectorDe leden van de PvdA-fractie vragen in hoeverre de instrumenten in het
kader van de wegwijsplicht, de factureringsverplichting, de administratie-
en bewaringsverplichting, de verplichting tot het verstrekken van gegevens
en inlichtingen en de verplichting tot het voor raadpleging beschikbaar stellen
van boeken, bescheiden en andere gegevensdragers, voldoende effectief zijn
in de confectiebranche, waarin bedrijven vaak een korte levensduur hebben
waardoor administratieve gegevens ontbreken. Deze leden vragen of het mogelijk
is om op basis van een administratieverplichting na te gaan of belastingen
en premies ten aanzien van een aangenomen werk zijn afgedragen.Het gegeven dat bedrijven in een bepaalde branche kennelijk een korte
levensduur hebben ontslaat deze werkgevers niet van hun wettelijk vastgelegde
administratieve verplichtingen. Juist de malafide ondernemers die de levensvatbaarheid
van de confectiesector ondermijnen zullen geneigd zijn om een zeer marginale
administratie te voeren. De relatief korte levensduur pleit ervoor om nieuwe
ondernemingen in het eerste jaar van hun bestaan intensief te begeleiden.
Dit geldt met nadruk voor sectoren die fraudegevoelig blijken te zijn. Op
basis van een vergelijking van de administratieve bescheiden van de werkgever
met de informatie ter zake van afgedragen premies SV en belastingen die is
vastgelegd bij de UVI's en de Belastingdienst zijn conclusies te trekken ten
aanzien van het al dan niet hebben plaatsgevonden van afdrachten. Als schakels
in de keten niet beschikken over administratieve bescheiden en premie- en
belastingafdracht blijkt niet te hebben plaatsgevonden, dan zal alsnog ambtshalve
vaststelling en heffing plaatsvinden. Als schakels inmiddels opgehouden hebben
te bestaan, dan zal in het kader van aansprakelijkheidsonderzoeken worden
bezien welke partij, de volgende schakel in de keten dan wel de bestuurders
van de verdwenen schakel, aansprakelijk kan worden gesteld voor nog af te
dragen premies en belastingen. Er dient zicht te worden verkregen op alle
schakels van de keten. De traceerbaarheid van al dan niet betaalde premies
en loonbelasting is eveneens hierboven in paragraaf 4.1 aan de orde geweest. De leden van de PvdA- en VVD-fractie vragen de regering om een reactie
naar aanleiding van een opmerking van de SVr over sancties ter zake van het
niet naleven van de informatieverplichtingen. De leden van de CDA-fractie
opperen de mogelijkheid van strengere sancties en de leden van de D66-fractie
vragen waarom niet nu reeds wordt bezien in hoeverre de bestaande mogelijkheden
ter handhaving van de informatieverplichtingen moeten worden aangepast.De SVr heeft in zijn advies aandacht besteed aan de sancties bij overtreding
van de informatieverplichtingen uit de (destijds geldende) Organisatiewet
Sociale Verzekering (OSV) (van belang voor de vaststelling en inning van de
premies werknemersverzekeringen) en de verwachting uitgedragen dat in malafide
situaties van die sancties weinig dreiging zal uitgaan. Zoals wij ook in de
memorie van toelichting hebben opgemerkt, verwachten we geen problemen met
de beschikbare mogelijkheden om informatie te verkrijgen. Voor het niet nakomen
van de verplichtingen zijn thans diverse sancties van toepassing. Het gaat
dan met name om de sancties die gesteld zijn op overtredingen van de informatie-verplichtingen
van artikelen 90 en 91 Osv 1997 als vastgelegd in artikel 108 van de Osv 1997.
Verder zijn de verplichting tot het voeren van een administratie van artikel
10 van de Coördinatiewet Sociale verzekering (CSV) en de daarmee samenhangende
sancties van artikel 18 CSV van belang. In de praktijk blijken de UVI's met
deze informatieverplichtingen goed uit de voeten te kunnen. De bevoegdheden
van de opsporingsfunctionarissen van de UVI's bieden voldoende mogelijkheden
om informatie in te winnen. In dit verband zijn na onderzoek vaak sancties
in het kader van «Valsheid in geschriften», Wetboek van Strafrecht
artikelen 225 t/m 227b, mogelijk. Omdat tot op heden niet is gebleken dat
deze in de praktijk niet voldoen, zien wij geen aanleiding om nu reeds voor
hogere of andere sancties te kiezen. Mochten in de toekomst toch bewijsproblemen
ontstaan, dan zullen we bezien in hoeverre de bestaande mogelijkheden ter
handhaving van de informatieverplichtingen moeten worden aangepast. Voor wat de effectiviteit van de fiscale verplichtingen en de sancties
op de niet-nakoming daarvan betreft, lijkt sprake te zijn van een misverstand.
Zoals reeds in de memorie van toelichting (blz. 12) is vermeld, zijn voor
de verplichting om in de keten de weg te wijzen, alle benodigde instrumenten
beschikbaar. Ingevolge de factureringsplicht en de daarmee samenhangende regels
inzake de aftrek van voorbelasting met betrekking tot de omzetbelasting, alsmede
de in de Algemene wet inzake rijksbelastingen geregelde verplichtingen ten
dienste van de belastingheffing (de algemene administratie- en bewaarverplichting,
de verplichting tot het verstrekken van gegevens en inlichtingen alsmede tot
het voor raadpleging beschikbaar stellen van boeken, bescheiden of andere
gegevensdragers of de inhoud daarvan) is er in feite een wegwijsplicht ten
behoeve van de Belastingdienst. Met behulp van deze instrumenten kan zowel
in opwaartse als in neerwaartse richting de keten in beeld worden gebracht.Wel zal resultaat van deze instrumenten in het concrete geval afhankelijk
zijn van de snelheid waarmee de uitvoeringsorganen na het verdwijnen van een
schakel in de keten het onderzoek instellen. Los daarvan zijn, zoals ook in
de memorie van toelichting (blz. 12) is toegelicht, voor het niet nakomen
van deze verschillende verplichtingen diverse sancties van toepassing. 6. De heffing en invordering van omzetbelastingDe leden van de PvdA-fractie vragen waarom de verleggingsregeling niet
van toepassing wordt verklaard voor bedrijfsmatig handelende kopers en de
leden van de D66-fractie vragen het kabinet of het bij benadering kan aangeven
wanneer uitsluitsel is te geven of een machtiging kan worden gekregen om de
verleggingsregeling uit te breiden tot de opdrachtgever.Zoals ook in de memorie van toelichting (blz. 13) is opgemerkt, voert
uitbreiding van de verleggingsregeling voor de omzetbelasting tot de bedrijfsmatig
handelende koper te ver. Tussen de laatste schakel en die schakels in de bedrijfskolom
waarin de vervaardiging van de betrokken goederen plaatsvindt, de (hoofd)aannemer
en de eventuele onderaannemers, kan een groot aantal handelsschakels liggen.
Het overslaan van alle schakels die bij de productie en distributie van confectieartikelen
zijn betrokken, staat geheel haaks op het stelsel van de belasting over de
toegevoegde waarde. Voor een dermate vergaande inbreuk op het btw-stelsel
lijkt geen grond te bestaan.Het is thans nog moeilijk te zeggen of en wanneer machtiging zal worden
verkregen om de verleggingsregeling in de omzetbelasting uit te breiden tot
de opdrachtgever. Zoals bekend, heeft de Commissie van de Europese Unie bezwaren
tegen de door Nederland gevraagde uitbreiding van de verleggingsregeling.
De Commissie is van oordeel dat een verleggingsregeling beperkt moet blijven
tot uitzonderlijke gevallen omdat zij de beginselen van de BTW aantast. Daarbij
wijst de Commissie erop dat de bestaande verleggingsregeling in de relatie
tussen onderaannemer (confectieateliers) en de hoofdaannemer in de confectiesector
is ingegeven door het feit dat de BTW niet of heel moeilijk is te innen bij
de confectieateliers. Dit komt doordat dit dikwijls kleine bedrijven zijn
zonder verhaalsmogelijkheden voor de Belastingdienst en die bovendien veelvuldig
in andere handen overgaan. Om die reden is de heffing van omzetbelasting verlegd
naar de hoofdaannemer. 7. Internationaal aspectDe leden van de PvdA-fractie en de leden van de CDA-fractie vrezen dat
als onbedoeld neveneffect van dit wetsvoorstel de verplaatsing van malafide
confectieateliers vanuit Nederland naar het buitenland zal plaatsvinden. Deze
leden vragen of de regering hier inzicht in heeft. Dit valt niet geheel uit
te sluiten. Enige verplaatsing van bedrijvigheid in de confectie naar andere
landen heeft al plaatsgevonden. Dit was overigens ook zonder dit wetsvoorstel
niet uit te sluiten geweest. Anderzijds hecht de detailhandel in de confectie
als afnemer aan confectieateliers in de directe nabijheid.In zijn algemeenheid geldt dat een strak repressief handhavingsbeleid
dat gericht is op het uitbannen van frauduleus of crimineel gedrag resulteert
in enige mate van verschuiving hetzij in de richting van andere branches dan
wel grensoverschrijdend. Vooraf valt nooit aan te geven in welke mate dit
in een concrete situatie zal plaatsvinden.Deze leden vragen ook of de regering voornemens is om initiatief te nemen
tot het sluiten van invorderingsovereenkomsten met landen in Oost-Europa en
Azië.Dienaangaande zij met betrekking tot de belastingen opgemerkt dat, zoals
in de recente notitie over het fiscale verdragsbeleid aan de vaste commissie
voor Financiën van de Tweede Kamer tot uitdrukking is gebracht (Kamerstukken
II, 1996/97, 25 087, nr. 1, blz. 7–8), het streven erop gericht
is in bilaterale belastingverdragen bepalingen op te nemen, die
voorzien in het verder ontwikkelen van internationale invorderingsmogelijkheden
en wederzijdse bijstand ten behoeve van de juiste uitvoering van het verdrag
alsmede de nationale belastingwetgeving van de verdragspartners.Wat betreft de Oost-Europese en Aziatische landen kan als recente ontwikkeling
worden vermeld dat een invorderingsbepaling is opgenomen in de – inmiddels –
in werking getreden belastingverdragen met de Oekraine, Kazachstan en Letland
en in het nog niet in werking getreden belastingverdrag met Belarus. Met andere
staten wordt in het kader van lopende onderhandelingen over nieuwe of herziene
belastingverdragen gestreefd naar opneming daarin van invorderingsbepalingen.Voorts kan worden gemeld dat Polen voornemens is toe te treden tot het
multilaterale bijstandsverdrag (het Verdrag inzake wederzijdse administratieve
bijstand in fiscale aangelegenheden van 25 januari 1988, Trb. 1991, 4). Dit
verdrag is op 1 april 1995 in werking getreden en geldt sinds 1 februari 1997
voor Nederland. Met dit verdrag worden vanaf laatstgenoemde datum invorderingsmogelijkheden
gecreëerd, derhalve ook in de relatie met Polen, zodra dit land is toegetreden
tot het verdrag.Het kabinet is vooralsnog niet voornemens om voor wat betreft de premieheffing
SV invorderingsovereenkomsten af te sluiten met bovengenoemde landen gelet
op het beperkte financiële belang dat hier aan Nederlandse zijde mee
gemoeid is.De leden van de PvdA-, CDA-, VVD-, en RPF-fractie vragen de regering aan
te geven wanneer het OESO-onderzoek naar confectiefraude gereed zal zijn en
zij hier kennis van kunnen nemen.Het project binnen de OESO inzake illegale arbeid, onder welk onderwerp
onder meer het probleem van de confectiefraude wordt begrepen, zal waarschijnlijk
leiden tot een in 1998 te houden seminar over dit probleem; de tot nu toe
verrichte werkzaamheden worden als voorbereiding daarin meegenomen. 8. HandhavingDe leden van de CDA-fractie beoordelen de voorgestelde voorlichtingscampagne
als preventief instrument als te mager. Zij verzoeken de regering om aan te
geven in hoeverre zij streeft naar een verbetering van de controle op naleving
van de wetgeving, dan wel of zij van mening is dat de opsporing geen verbetering
behoeft. Hiernaast willen deze leden geïnformeerd worden over de instrumenten
die voorhanden zijn als de wet niet gehandhaafd wordt.De kwaliteit van de opsporing heeft doorlopend de aandacht van het kabinet.
Wij hechten in dit verband aan een integrale benadering van de problematiek.
Het voorliggende wetsvoorstel beoogt overigens de handhaving van de wettelijke
regeling van de ketenaansprakelijkheid in de confectiesector te optimaliseren.
Door Belastingdienst en UVI's wordt in het kader van de handhaafbaarheid samengewerkt
op het terrein van de looncontrole en risico-analyse en bij onderzoeken in
het kader van de ketenaansprakelijkheid en de bestuurdersaansprakelijkheid.
Op het terrein van de illegale tewerkstelling van vreemdelingen werken de
UVI's en Belastingdienst samen met de Arbeidsinspectie en de Vreemdelingendienst.De leden van de D66-fractie vragen de regering om aan te geven hoe de
voorlichtingscampagne zal worden vormgegeven en aan welke vormen van voorlichting
wordt gedacht. Met betrekking tot de vormgeving van de voorlichtingscampagne kunnen wij
de leden van de D66-fractie antwoorden dat wanneer het wetsvoorstel is aangenomen,
de brochure «aansprakelijkheid voor belastingen en premies bij onderaanneming»
zal worden aangepast. Voorts is aan de VCI medewerking toegezegd aan de voorlichtings-bijeenkomsten
die door de Vakraad zullen worden georganiseerd. In dit soort uitvoeringstechnische
trajecten wordt de voorlichting voor wat betreft SV aan de betreffende sector
door de UVI, GAK Nederland bv, in dit geval, verricht.Naar de mening van de leden van de RPF-fractie gaat de regering niet voldoende
inhoudelijk in op de opmerking van de Raad van State dat eerst duidelijk zicht
dient te bestaan op de ervaringen die met de uitvoering zijn opgedaan en met
de gebleken mogelijkheid voor handhaving en controle. Deze leden verzoeken
de regering om aan te geven op grond van welke overwegingen men verwacht dat
het onderhavige wetsvoorstel niet zal leiden tot grote uitvoeringstechnische-
handhavings- en controleproblemen.In dit kader vragen deze leden ook naar de mogelijkheden van grensoverschrijdende
belasting- en premie-inning.Er is geen reden om aan te nemen dat uitbreiding van de keten waarop dit
wetsvoorstel betrekking heeft ineens voor grote additionele uitvoeringstechnische
problemen zal zorgen nu de Belastingdienst en de UVI's al gedurende vele jaren
ervaring hebben kunnen opdoen met de uitvoering van de ketenaansprakelijkheid.
Uit de praktijk van zowel branche als uitvoering komt het signaal dat er behoefte
bestaat aan uitbreiding van de keten in verband met de noodzaak om ontwijkingsconstructies
tegen te kunnen gaan. De mogelijkheden van grensoverschrijdende belastinginning
zijn wat betreft België en Luxemburg geregeld via het Benelux Invorderingsverdrag
en voorts via bilaterale verdragen met Denemarken, de Verenigde Staten van
Amerika, Finland, Letland, Zweden, Noorwegen en Suriname. Een soortgelijke
verhouding bestaat tot Aruba en de Nederlandse Antillen in het kader van de
Belastingregeling voor het Koninkrijk. In het kader van het fiscale verdragsbeleid
van het Ministerie van Financiën wordt gewerkt aan uitbreiding van de
verdragsregelingen. De mogelijkheden van grensoverschrijdende premie-inning
SV zijn geregeld in verdragen tot bijstand bij de invordering van SV-premies
met België, Duitsland, Luxemburg en Oostenrijk. In EU-verband is een
verordening van kracht die bijstand bij de invordering van premies tussen
lidstaten onderling mogelijk maakt. II ARTIKELEN Artikel I, onderdeel A (wijziging artikel 16b CSV) en
artikel II, onderdeel B (wijziging artikel 35 Invorderingswet 1990)De leden van de D66-fractie vragen de regering te reageren op het standpunt
van de VNO/NCW, zoals verwoord in de brief van 26 november 1996, dat de bovengrens
waarvoor men aansprakelijk kan worden gesteld, namelijk het totaal van de
nog openstaande schuld, niet moet gelden voor de individuele aannemer, maar
voor het totaal van de aannemers.Op grond van de artikelen 16b CSV en 35 Invorderingswet 1990 zijn alle
aannemers in de keten boven de in gebreke zijnde onderaannemer hoofdelijk
aansprakelijk voor de niet-betaalde premie- en belastingschuld. Indien twee
of meer schuldenaren hoofdelijk verbonden zijn, heeft de schuldeiser tegenover
ieder van hen recht op nakoming voor het geheel (artikel 6: 7 lid 1 BW). Ingevolge
het eerdergenoemde beleidsbesluit van 25 februari 1997 is het
beleid van de Belastingdienst echter ten gunste van het bedrijfsleven zodanig
gewijzigd dat, indien meer aannemers hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de
schuld van een en dezelfde onderaannemer, zij niet langer elk afzonderlijk
zullen worden aangesproken voor de totale schuld van de onderaannemer maar
slechts voor het deel van de schuld dat is toe te rekenen aan de door de onderaannemer
voor hen verrichte werkzaamheden.Ingevolge de richtlijnen voor de uitvoeringsorganen zal in het algemeen
daarna de aannemer die rechtstreeks met de in gebreke gebleven onderaannemer
heeft gecontracteerd, aansprakelijk worden gesteld en vervolgens de aannemer
die in de keten de minst ver verwijderde schakel vormt; de koper van een bestaande
zaak vormt uiteindelijk de verst verwijderde schakel. Dientengevolge menen
wij dat aan de wens van de VNO-NCW is tegemoet gekomen. Artikel I, onderdeel B (invoegen artikel 16bb, CSV) en
artikel II, onderdeel C (toevoegen artikel 35b, Invorderingswet 1990)De fractieleden van het CDA en D66 vragen of de in artikel 25 (bedoeld
zal zijn artikel 35), vierde lid, onderdeel b van de Invorderingswet 1990
onderscheidenlijk artikel 16b, vierde lid, onderdeel b, CSV, opgenomen bepaling
dat de hoofdelijke aansprakelijkheid niet geldt indien de uitvoering van een
werk waartoe een onderaannemer zich jegens een aannemer heeft verbonden, ondergeschikt
is aan een tussen hen gesloten koopovereenkomst van een bestaande zaak, niet
op gespannen voet staat met de invoering van de kopersaansprakelijkheid.In artikel 35 Invorderingswet 1990 onderscheidenlijk artikel l6b CSV is
de aansprakelijkheid opgenomen van de aannemer die een werk geheel of gedeeltelijk
door een of meer volgende onderaannemers laat uitvoeren Deze bepaling strekt
zich in beginsel uit tot alle branches. De beperking in het bereik van de
ketenaansprakelijkheid, zoals opgenomen in het vierde lid, onderdeel b, van
die artikelen, beoogt de aansprakelijkheid uit te sluiten in de gevallen waarin
de bijdrage aan de uitvoering van het werk door een bepaalde ondernemer of
onderneming van ondergeschikte betekenis is ten opzichte van de uitvoering
van de koopovereenkomst met betrekking tot bepaalde in het werk te verwerken
zaken.Van geheel andere orde is de ingevolge dit wetsvoorstel als ultimum remedium
te hanteren aansprakelijkheid van de bedrijfsmatige koper van vervaardigde
kleding. Deze is gedisculpeerd indien aannemelijk is dat hij op het tijdstip
van de koop niet wist of behoorde te weten dat ter zake van dat werk te weinig
of geen premies en loonbelasting zou worden betaald. Artikel I, onderdeel D en onderdeel E (wijziging artikelen
16f en 16g, CSV) en artikel II, onderdeel I en J (wijziging artikelen 55 en
56, Invorderingswet 1990)De fractieleden van het CDA, de VVD en D66 vragen of in de regeling van
het regresrecht zoals verwoord in artikel 55 Invorderingswet 1990 onderscheidenlijk
16f CSV wellicht een onlogische beperking is opgenomen.In zijn brief van 22 november 1996 heeft de VCl opgemerkt dat aan de opdrachtgever
en de koper een regresrecht wordt gegeven op – vertaald in de gebruikelijke
voorstellingswijze van de bedrijfskolom waarin de productie in het onderste
deel is gesitueerd en de distributie in het bovenste deel van de kolom –
alle onder hen in de keten komende aannemers en onderaannemers,
terwijl de aannemer geen regres kan nemen op de boven hem in de keten gelegen
opdrachtgever en koper.Naar het ons voorkomt, is geen sprake van een onlogische beperking. In
de praktijk zal de aannemer geen regres kunnen nemen op de boven hem in de
keten gelegen opdrachtgever en koper omdat overeenkomstig de mogelijkheid
die partijen in de artikelen 55, zesde lid, Invorderingswet 1990 en artikel
16f, zesde lid, CSV wordt geboden, de opdrachtgever en de koper, zijnde de
sterkste partijen in de branche, contractueel hun aansprakelijkheid zullen
uitsluiten. Omgekeerd, zo is aannemelijk, zullen ze niet aanvaarden dat de
aannemer hetzelfde doet. Het is daarom overbodig een wettelijke regeling te
creëren die niettemin toch voorziet in een dergelijke regresmogelijkheid
voor de aannemer.Een tweede, niet minder belangrijk argument, is dat deze benadering ook
overeenstemt met de beoogde terughoudendheid in die zin dat pas verhaal uit
hoofde van aansprakelijkheid zal worden gezocht bij de opdrachtgever als dat
onvoldoende mogelijk blijkt in het productiedeel van de bedrijfskolom (de
onderaannemers en de hoofdaannemer). Vervolgens zal als ultimum remedium verhaal
worden gezocht bij de bedrijfsmatige koper. Artikel II, onderdeel F (wijziging artikel 50 Invorderingswet
1990) De leden van de D66-fractie vragen de regering om een reactie naar aanleiding
van de opmerking van de VNO-NCW in haar brief van 26 november 1996 betreffende
het verstrekken van informatie aan de aannemer. Voorts, zo is de indruk van
de leden van de CDA-, VVD- en D66-fractie, moet de aansprakelijkgestelde de
voor het regresrecht benodigde informatie nog al eens ontberen.De informatieverstrekking aan de aansprakelijkgestelde verloopt als volgt.
De aannemer wordt ingevolge het bepaalde in artikel 49 van de Invorderingswet
1990 aansprakelijk gesteld bij beschikking. Deze beschikking bevat informatie
omtrent de door de onderaannemer ter zake van het werk gerealiseerde omzet,
het in die omzet begrepen c.q. naar aanleiding van die omzet berekende loonbestanddeel,
de over dat loonbestanddeel verschuldigde premies en loonheffing en de door
de onderaannemer afgedragen en/of betaalde premies- of loonheffing ter zake
van het werk. Ingeval de aannemer bezwaar wenst te maken of beroep wenst in
te stellen tegen de aan de aansprakelijkstelling ten grondslag liggende belastingaanslag,
dan wel zich nader wil beraden op de aansprakelijkstelling, kan hij zich wenden
tot de ontvanger met het verzoek om informatie met betrekking tot die aanslag.
De aansprakelijke aannemer hoeft dus geenszins informatie te ontberen.Wel is, in verband met de vertrouwelijkheid van de gegevens die de fiscus
heeft inzake derden, van belang na te gaan in hoeverre de noodzaak bestaat
voor de aannemer om over de gewenste (aanvullende) informatie te beschikken.
Gegevens die niet rechtstreeks verband houden met de belastingaanslag waarop
de aansprakelijkstelling berust, kunnen daarom, ingevolge artikel 67, eerste
lid, Invorderingswet 1990, niet aan de aannemer worden verstrekt. Hierbij
valt bijvoorbeeld te denken aan gegevens of bescheiden met betrekking tot
de berekening van de omvang van de aansprakelijkheid met betrekking tot de
g-rekening en andere belastingaanslagen van de onderaannemer. Dit laatste
lijdt echter uitzondering indien er vanuit moet worden gegaan dat de gevraagde
gegevens of bescheiden, ingevolge de bepalingen inzake het bewijsrecht (artikel
176 e.v. Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering), door de ontvanger zullen
moeten worden verstrekt in het kader van de te voeren civiele
procedure. Dit standpunt is nogmaals uitgedragen door middel van het eerdergenoemde
Besluit van 25 februari 1997. Artikel III en artikel IVOp basis van de stelling van de VCI in zijn brief van 15 november 1996
als zou de termijn tussen de plaatsing in het Staatsblad van de wet en de
inwerkingtreding hiervan te kort zijn om de bedrijven voor te lichten en hen
de gelegenheid te bieden zich adequaat voor te bereiden op de nieuwe wetgeving
verzoeken de leden van de PvdA-, CDA-, en D66-fracties de regering om te reageren.Vooruitlopend op de inwerkingtreding van de wet kunnen de onderhavige
branche-organisaties al een aanvang maken met de voorlichting van de branche
ter zake van de hoofdlijnen van de nieuwe wettelijke verplichtingen naarmate
deze concreter worden en een definitievere status krijgen. Alsdan kan de voorbereidingstijd
benodigd voor de aanpassing aan de nieuwe regeling betrekkelijk kort zijn.
Ook zijn er bepaalde activiteiten die door de nieuwe groep betrokkenen vast
getroffen kunnen worden. Er is bijvoorbeeld geen reden waarom ondernemers
die nu voor het eerst met de wettelijke regeling van de keten-aansprakelijkheid
te maken zullen gaan krijgen niet vast een g-rekening zouden kunnen aanvragen
en zich terzake laten informeren. De inwerkingtreding van de wet is gesteld
op de eerste dag van de tweede maand volgend op de plaatsing in het Staatsblad.
Ook hier zit enige ruimte in.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,F. H. G. de Grave 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25035-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl