Wijziging Binnenschepenwet i.v.m. implementatie van richtlijn nr. 96/50/EG (uitgifte vaarbewijzen); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26583, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

15-06-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26583 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 9 maart 1999, no.
W09.98 0552/V, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26583Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 583Wijziging van de Binnenschepenwet in verband met de implementatie van
richtlijn nr. 96/50/EG van de Raad van de Europese Unie van 23 juli 1996 betreffende
de harmonisatie van de voorwaarden voor de afgifte van nationale vaarbewijzen
voor binnenvaartuigen welke bij het goederen- en personenvervoer in de Gemeenschap
gebruikt worden (PbEG L 235)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 9 maart
1999 en het nader rapport d.d. 1 juni 1999, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Verkeer en Waterstaat. Het advies van de Raad van State is
cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 3 december 1998, no. 98.005743, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Verkeer en Waterstaat, bij de Raad van State
ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting,
houdende wijziging van de Binnenschepenwet in verband met de implementatie
van richtlijn nr. 96/50/EG van de Raad van de Europese Unie van 23 juli 1996
betreffende de harmonisatie van de voorwaarden voor de afgifte van nationale
vaarbewijzen voor binnenvaartuigen welke bij het goederen- en personenvervoer
in de Gemeenschap gebruikt worden (PbEG L 235).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 3 december
1998, nr. 98.005743, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 9 maart 1999, nr. W09.98.0552/V, bied ik U hierbij aan.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het advies rekening zal
zijn gehouden.1. Het voorstel van wet strekt tot implementatie van richtlijn nr. 96/50/EG
van de Raad van de Europese Unie van 23 juli 1996 betreffende de harmonisatie
van de voorwaarden voor de afgifte van nationale vaarbewijzen voor binnenvaartuigen
welke bij het goederen- en personenvervoer in de Gemeenschap gebruikt worden
(PbEG L 235) (hierna: de richtlijn). Oogmerk van deze richtlijn is, zoals
gesteld in de considerans daarvan: «... dat het, tot waarborging van
de vereiste uniformiteit en doorzichtigheid, wenselijk is dat de Gemeenschap
een model vaststelt voor één enkel nationaal vaarbewijs, dat
door alle Lid-Staten erkend wordt en niet behoeft te worden ingewisseld, ...».
Dienovereenkomstig bepaalt artikel 1, derde lid, van de richtlijn: «Het
vaarbewijs wordt overeenkomstig het bepaalde in de onderhavige richtlijn afgegeven
door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten.». De tekst van de richtlijn wekt de indruk dat beoogd is een uniform vaarbewijs
in te voeren dat in alle lidstaten overeenkomstig uniforme voorwaarden wordt
afgegeven. In het implementatievoorstel wordt evenwel in twee opzichten daarvan afgeweken.
Enerzijds bevat het voorstel wijzigingen die verdergaan dan door de richtlijn
wordt vereist. Anderzijds gaat het voorstel volgens de memorie van toelichting
ervan uit dat de richtlijn uitsluitend betrekking heeft op bedrijfsmatig vervoer
van goederen en personen. In artikel 1, eerste lid, van de richtlijn is echter
bepaald dat de lidstaten «een vaarbewijs vaststellen voor het besturen
van binnenvaartuigen bij het vervoer van goederen en personen» en artikel
3, eerste lid, bepaalt dat de richtlijn geldt voor: «schippers van alle
typen binnenvaartuigen». De artikelen van de richtlijn maken ook geen
onderscheid tussen bedrijfsmatig en ander vervoer van personen of goederen.In het licht hiervan zou in de memorie van toelichting moeten worden aangegeven
waarop de conclusie berust dat de richtlijn zich beperkt tot het bedrijfsmatig
vervoer en ruimte laat voor het stellen van nationale aanvullende of afwijkende
voorschriften. Indien daar geen adequate grondslag voor bestaat, zullen ook
deze onderdelen van het voorstel moeten worden heroverwogen.1. Het standpunt van de Raad dat de richtlijn van toepassing zou zijn
op schippers van binnenvaartuigen die voor het vervoer van goederen en personen
zijn bestemd, zonder nader onderscheid te maken tussen bedrijfsmatige en niet-bedrijfsmatige
vaart, brengt met zich mee dat de richtlijn tevens van toepassing zou zijn
op schippers van pleziervaartuigen (niet-bedrijfsmatig varende schepen). Deze
visie wordt niet gedeeld. Een aanknopingspunt voor het standpunt dat de richtlijn
uitsluitend van toepassing is op het bedrijfsmatig vervoer van goederen en
personen, is in de eerste plaats te vinden in de grondslag – artikel
75 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap – van
de richtlijn. Op grond van dit artikel worden regels vastgesteld die de doelstellingen
van het Verdrag nastreven in het kader van een gemeenschappelijk vervoerbeleid.
Voorts blijkt uit de overwegingen van de richtlijn: « .....dat er communautaire
voorschriften voor de afgifte van deze vaarbewijzen moeten worden vastgesteld
om aan eventuele concurrentiedistorsies het hoofd te bieden». Tevens
wordt overwogen: «.....dat er op nationale binnenwateren die niet met
het waterwegennet van een andere lid-staat in verbinding staan geen sprake
is van internationale concurrentie en dat er derhalve geen reden bestaat de
in de onderhavige richtlijn bedoelde bepalingen ook hier verplicht te stellen».
Aangezien er bij het varen met pleziervaartuigen geen sprake is van concurrentiedistorsies
of van internationale concurrentie, is er geen aanleiding te veronderstellen
dat de richtlijn mede van toepassing is op de schippers van deze categorie
schepen. Om die reden wordt er in het wetsvoorstel vanuit gegaan dat de richtlijn
betrekking heeft op het bedrijfsmatig vervoer van goederen en personen. Ten
overvloede wordt opgemerkt dat het gegeven dat de richtlijn van toepassing
is op schippers van bedrijfsmatig gebruikte binnenvaartuigen die voor het
vervoer van goederen en personen zijn bestemd, slechts zeer beperkte gevolgen
heeft, aangezien er nauwelijks niet-bedrijfsmatig gebruikte, voor het vervoer
van goederen of personen bestemde binnenvaartuigen met een lengte van meer
dan 20 meter of bestemd voor het vervoer van meer dan 12 passagiers, bestaan.Naar aanleiding van de opmerking van de Raad dat de tekst van de richtlijn
de indruk wekt dat beoogd is een uniform vaarbewijs in te voeren, dat in alle
lid-staten overeenkomstig uniforme voorwaarden wordt afgegeven en dat de richtlijn
om die reden geen ruimte biedt voor wijzigingen die verder gaan dan door de
richtlijn wordt vereist, wordt het volgende opgemerkt. Blijkens de overwegingen
van de richtlijn wordt beoogd dat de Gemeenschap een model vaststelt voor
één enkel nationaal vaarbewijs, dat door alle lid-staten erkend
wordt en niet behoeft te worden omgewisseld. Anders dan de Raad meent, beoogt
de richtlijn echter ten aanzien van de voorwaarden voor de afgifte van dit
communautaire vaarbewijs een bepaald minimum niveau vast te stellen. Uit de
overwegingen blijkt: ... «dat het hiertoe absoluut noodzakelijk is dat
met deze bepalingen minimumeisen worden vastgesteld waaraan de aanvrager dient
te voldoen om het vaarbewijs voor de binnenvaart te kunnen verkrijgen».
Dienovereenkomstig bepaalt artikel 4, eerste lid, van de richtlijn dat de
aanvrager ter verkrijging van een vaarbewijs aan de in de artikelen 5 tot
en met 8 bedoelde minimumeisen moet voldoen. Het staat de lid-staten derhalve
vrij ten aanzien van de voorwaarden voor de afgifte van vaarbewijzen verdergaande eisen te stellen. Op dit punt hanteert de richtlijn de minimumharmonisatiemethode.
Niettemin dienen vaarbewijzen die aan de in de richtlijn voorgeschreven minimumeisen
voldoen, in alle lid-staten, met inbegrip van de lid-staten die verdergaande
eisen stellen, erkend te worden. Ten aanzien van de hier bedoelde algemene
erkenning kan, afgezien van artikel 5 van de richtlijn waarin de minimum leeftijd
voor de afgifte en de erkenning van het vaarbewijs is geregeld, gesteld worden
dat de richtlijn volledig harmoniserend werkt.Overeenkomstig de aanbeveling van de Raad is in de memorie van toelichting
in deze zin aangevuld.2. Ook indien aanvullende en afwijkende nationale voorschriften verenigbaar
zouden blijken te zijn met de richtlijn, ware het voorstel te beperken tot
de regels die noodzakelijk zijn voor de implementatie (zie aanwijzing 337
van de Aanwijzingen voor de regelgeving). Bij de uitvoering van de richtlijn
is tot dusver al een zodanige vertraging opgetreden dat de termijn voor uitvoering
per 8 april 1998 verlopen is. Wijzigingen die niet noodzakelijk zijn voor
de uitvoering van de richtlijn zullen de totstandkoming allicht verder vertragen,
bijvoorbeeld omdat voorstellen, zoals dat om houders van een vaarbewijs vanaf
de 50-jarige leeftijd elke 5 jaar opnieuw medisch te keuren, vermoedelijk
zowel binnen als buiten de Staten-Generaal nog tot discussie zullen leiden.
De Raad van State adviseert derhalve het voorstel van wet strikt te beperken
tot wat noodzakelijk is voor de implementatie van de richtlijn.2. De Raad adviseert het voorstel van wet strikt te beperken tot wat noodzakelijk
is voor de implementatie van de richtlijn. De in het wetsvoorstel opgenomen
bepalingen die niet rechtstreeks dienen ter implementatie van de richtlijn,
hangen echter, om in de memorie van toelichting aangegeven redenen, zozeer
samen met de voorwaarden voor de afgifte van nationale vaarbewijzen voor binnenvaartuigen,
dat deze voor een goede uitvoering van de richtlijn wenselijk zijn.3. Indien de richtlijn uitsluitend betrekking zou hebben op schepen waarmee
bedrijfsmatig goederen of personen worden vervoerd, zou het inderdaad nodig
zijn om bedrijfsmatig en niet-bedrijfsmatig vervoer te onderscheiden, zoals
de regering in de toelichting stelt (artikel I, onderdeel A). Desondanks betwijfelt
de Raad of het daartoe nodig is het begrip bedrijfsmatig in de wet te definiëren.
Zeker indien het een beperking betreft die uit de richtlijn voortvloeit terwijl
het begrip daarin niet wordt gedefinieerd, bestaat, bijvoorbeeld naar aanleiding
van een gerechtelijke procedure, het risico dat geconstateerd wordt dat de
afbakening in de definitie niet in overeenstemming met de richtlijn is en
aanpassing behoeft. Dat kan tot gevolg hebben dat de Nederlandse wet regelmatig
moet worden aangepast. Dat is niet nodig; reeds nu wordt het begrip in een
aantal bepalingen van de Binnenschepenwet gehanteerd (artikelen 3, 16, 18
en 55), zonder dat het gedefinieerd is. Ook elders in de wetgeving komt dit
begrip voor zonder dat dit nader gedefinieerd wordt. De voorgestelde definitie van bedrijfsmatig (artikel I, onderdeel A) omvat
blijkens de memorie van toelichting mede het geval dat tegen niet kostendekkende
vergoeding werkzaamheden worden verricht of diensten worden verleend. Dat
geeft een uitbreiding aan het begrip bedrijfsmatig die daar in het spraakgebruik
doorgaans niet onder begrepen wordt. Meer in het algemeen valt: «tegen
vergoeding van kosten» (of dit kostendekkend is of niet), niet samen
met het bedrijfsmatig karakter van het vervoer. Er zijn tal van situaties
denkbaar waarin er sprake is van een vergoeding van kosten, zonder dat dit
betekent dat er sprake is van bedrijfsmatig vervoer van personen. De voorgestelde
definitie dreigt dan ook rechtsonzekerheid in de hand te werken, doordat situaties
die naar geldende maatschappelijke maatstaven niet als bedrijfsmatig worden
beschouwd, daaronder begrepen kunnen worden. Aangezien het begrip reeds nu
in de Binnenschepenwet wordt gebruikt, kan deze definitie bovendien gevolgen
hebben die verder strekken dan de regeling.Gelet op het voorgaande beveelt de Raad aan de in artikel 1, onderdeel
j, opgenomen definitie geheel, dan wel de zinsnede «of tegen vergoeding»,
te schrappen. Indien wordt vastgehouden aan een definitie van het begrip,
ware in de toelichting aan te geven waar deze op berust en waarom zij noodzakelijk
is. 4. Indien de richtlijn niet uitsluitend betrekking heeft op het bedrijfsmatig
vervoer van goederen en personen, behoeft het voorstel van wet op een aantal
punten aanpassing. Het gaat in het bijzonder om de volgende onderdelen. a. In artikel 3 van de richtlijn wordt bepaald, dat de richtlijn geldt
voor schippers van alle typen vaartuigen die voor het vervoer van goederen
of personen zijn bestemd, met uitzondering van schippers voor het vervoer
van:1. goederen bestemde vaartuigen met een lengte van minder dan 20 meter
en2. passagiers bestemde vaartuigen die, naast de bemanning, niet meer dan
twaalf personen vervoeren.Ingevolge artikel 16 van de Binnenschepenwet (Artikel I, onderdeel B)
wordt daarentegen aan schippers van een schip met een lengte van minder dan
15 meter, dat bestemd is of gebruikt wordt voor het niet-bedrijfsmatig, naast
de bemanning, vervoeren van meer dan twaalf personen, niet de eis gesteld
van het bezit van een vaarbewijs. Die eis zou op grond van de richtlijn wel
gesteld moeten worden indien deze niet beperkt is tot het bedrijfsmatig vervoer.b. Artikel 23 van de Binnenschepenwet bevat in het eerste lid een opsomming
van gevallen waarin een schipper geen medische keuring behoeft te ondergaan.
Zo behoeft een schipper van een vaartuig van 20 meter of meer, bestemd voor
het vervoer van goederen, waarbij er geen sprake is van bedrijfsmatig vervoer,
geen medisch onderzoek te ondergaan. Hetzelfde geldt voor de schipper van
een sleep- of duwboot, als bedoeld in artikel 16, tweede lid, onder c, of
van een voor het vervoer van passagiers bestemd vaartuig dat naast de bemanning
niet-bedrijfsmatig meer dan twaalf personen vervoert. Deze uitzonderingen
worden niet genoemd in artikel 6, eerste lid, van de richtlijn, dat zich er
tegen verzet dat in dergelijke situaties een medische keuring achterwege blijft
en volstaan kan worden met een gezondheidsverklaring als bedoeld in het tweede
lid van artikel 23 van de Binnenschepenwet. Ingevolge artikel 6, tweede lid,
van de richtlijn moeten houders van een vaarbewijs die de 65-jarige leeftijd
hebben bereikt zich ieder jaar aan het medisch onderzoek, bedoeld in artikel
6, eerste lid, van de richtlijn onderwerpen. Artikel 23, eerste lid, onder
a, bepaalt echter dat het medisch onderzoek achterwege kan blijven, indien
de aanvrager een klein vaarbewijs wenst te verkrijgen. Hetzelfde geldt voor
de vrijstelling voorzien in artikel 23, eerste lid, onder c, van de Binnenschepenwet. De Raad beveelt aan om artikel 23, eerste lid, onderdelen a en c, in overeenstemming
te brengen met de richtlijn, dan wel toe te lichten op grond waarvan de discrepantie
met het bepaalde in de richtlijn aanvaardbaar is.3 en 4. De opmerkingen van de Raad ten aanzien het bedrijfsmatig vervoer
van goederen of personen worden vanwege hun onderlinge samenhang hieronder
gezamenlijk behandeld.Zoals in onderdeel 1 van dit nader rapport is gesteld, is de richtlijn
uitsluitend van toepassing op schippers van binnenvaartuigen die bestemd zijn
voor het bedrijfsmatig vervoer van goederen of personen. De Raad erkent dat
het in dat geval nodig is om bedrijfsmatig en niet-bedrijfsmatig vervoer te
onderscheiden, maar betwijfelt of het daartoe nodig is het begrip bedrijfsmatig
in de wet te definiëren en wijst daarbij op het risico van gerechtelijke
procedures als gevolg waarvan de wet regelmatig zou moeten worden aangepast.
Het begrip bedrijfsmatig komt op een aantal plaatsen in de huidige Binnenschepenwet
voor en heeft reeds tot jurisprudentie geleid. Blijkens deze jurisprudentie,
waarin het tot op heden gevoerde beleid werd bevestigd, omvat het begrip bedrijfsmatig
mede het geval dat tegen niet-kostendekkende vergoeding werkzaamheden worden
verricht of diensten worden verleend. Het beleidsmatige uitgangspunt is hierbij
tot op heden geweest dat indien voor een geleverde dienst een vergoeding wordt
gevraagd, de betaler ervan uit mag gaan dat het schip in goede staat verkeert
en de schipper voldoende vaarbekwaam is om het schip te voeren. Ter voorkoming
van onduidelijkheden bij de uitleg van het begrip bedrijfsmatig in de toekomst,
is in het wetsvoorstel een definitie van dit begrip opgenomen, waarbij is
aangesloten bij de bestaande jurisprudentie op dit punt en bij het tot op
heden gevoerde beleid. Overeenkomstig de aanbeveling van de Raad is de memorie
van toelichting op dit punt aangevuld.5. Met de wijziging van artikel 23, eerste lid, onder b, (artikel I, onder
F) en de invoeging van een nieuw artikel 23a (artikel I, onder G) wordt voorgesteld
de houder van een (groot) vaarbewijs vanaf de leeftijd van 50
jaar periodiek medisch te onderzoeken. Thans ligt die grens nog op 65 jaar
in de Binnenschepenwet. Ook de richtlijn (artikel 6, tweede lid) stelt een
leeftijdsgrens van 65 jaar. Het voorstel om de leeftijdsgrens te verlagen
wordt gemotiveerd met de overweging dat ingevolge het Besluit Reglement Rijnpatenten
1998 voor de Rijn de leeftijdsgrens van 50 jaar geldt (artikel 4.01). Teneinde
te voorkomen dat een schipper die op medische gronden niet langer geschikt
wordt geacht in de Rijnvaart alsnog op de overige binnenwateren kan gaan varen,
hetgeen uit veiligheidsoogpunt niet wenselijk zou zijn, zou eenzelfde keuringsregime
voor schippers in en buiten de Rijnvaart noodzakelijk zijn. Die motivering is echter niet steekhoudend in het licht van het feit dat
de verschillende leeftijdsgrenzen nu al bestaan en dat ze gelijk worden getrokken
op het moment dat door de werking van de richtlijn de gewraakte situatie binnen
de Gemeenschap als geheel ontstaat. Het verschil tussen Rijnvaart en vervoer
op andere binnenwateren bestond en blijft bestaan. Wanneer het voorstel wordt
aanvaard, zullen op de overige binnenwateren nog steeds buitenlandse schippers
kunnen varen die medisch niet meer geschikt zijn voor de Rijnvaart, terwijl
Nederlandse schippers die mogelijkheid niet alleen op de Nederlandse binnenwateren
wordt ontnomen, maar ook elders binnen de Gemeenschap tenzij zij alsnog elders
een vaarbewijs verkrijgen.Het enkele feit dat in het Besluit Reglement Rijnpatenten 1998 een leeftijdscriterium
van 50 jaar is opgenomen, is naar de mening van de Raad een ontoereikende
reden voor een algehele verlaging van de leeftijdsgrens voor de eis van een
periodieke medische keuring. Daarvoor is in eerste instantie van belang of
er objectieve gegevens zijn, waaruit blijkt dat reeds vanaf de 50-jarige leeftijd
schippers zodanig lichamelijk of geestelijk minder geschikt zijn, dat daardoor
de veiligheid op de binnenwateren meer in gevaar wordt gebracht dan bij schippers
onder de 50 jaar, zodat terecht een onderscheid kan worden gemaakt. Uit de
memorie van toelichting blijkt vooralsnog niet van dergelijke objectieve gegevens.De Raad adviseert de terzake voorgestelde artikelen te heroverwegen.5. Het standpunt van de Raad dat aansluiting bij het in het Besluit Reglement
Rijnpatenten 1998 opgenomen leeftijdscriterium van 50 jaar voor de periodieke
medische keuring een ontoereikende reden voor een algehele verlaging van de
leeftijdgrens van 65 naar 50 jaar is, wordt niet gedeeld. Indien niet zou
worden aangesloten bij het in het Besluit Reglement Rijnpatenten 1998 opgenomen
leeftijdscriterium van 50 jaar, zou een houder van een Rijnpatent die op 50-jarige
leeftijd medisch ongeschikt wordt verklaard – waardoor zijn vaarbewijs
ongeldig wordt en hij in de Rijnvaart niet meer mag varen – immers nog
altijd tot aan het bereiken van de 65-jarige leeftijd op de overige binnenwateren
kunnen varen. Aangezien gebleken is dat deze schipper daarvoor medisch ongeschikt
is, is het niet wenselijk dat hij nog deelneemt aan het scheepvaartverkeer.
Indien het wetsvoorstel wordt aanvaard, zullen, zoals de Raad terecht constateert,
buitenlandse schippers die niet meer medisch geschikt zijn voor de Rijnvaart
nog wel op de overige binnenwateren kunnen varen. Hierbij dient echter de
kanttekening te worden geplaatst dat de richtlijn op dit punt in Duitsland
op overeenkomstige wijze als in Nederland wordt geïmplementeerd. Schippers
van binnenvaartuigen die voorzien zijn van een in Duitsland afgegeven vaarbewijs
dienen zich derhalve eveneens vanaf de 50-jarige leeftijd periodiek te laten
herkeuren. Indien het wetsvoorstel wordt aangenomen, betekent dit dat meer
dan 98% van de schippers van de in Nederland varende binnenvaartvloot, bestaande
uit schippers voorzien van een in Nederland of in Duitsland afgegeven vaarbewijs
of van een groot patent, afgegeven op grond van het binnen de Centrale Commissie
voor de Rijnvaart tot stand gekomen Reglement Rijnpatenten 1998, overeenkomstig
hetzelfde leeftijdscriterium periodiek zal worden gekeurd. De harmonisatie
van de voorwaarden voor de afgifte van vaarbewijzen wordt dientengevolge met
het onderhavige voorstel gediend. De memorie van toelichting is ter zake aangevuld.6. Artikel 55a (artikel I, onderdeel J) bevat een overgangsregeling met
betrekking tot de voor het in werking treden van het nieuwe artikel 23a afgegeven
grote vaarbewijzen. Artikel 1, zesde lid, van de richtlijn voorziet eveneens
in een overgangsregeling. Ingevolge dat artikel dienen de in bijlage I van richtlijn nr.91/672/EEG genoemde nationale vaarbewijzen die uit
hoofde van die richtlijn wederzijds erkend worden en welke uiterlijk 18 maanden
na inwerkingtreding van de richtlijn zijn afgegeven, zonder inwisselverplichting
tot de op het vaarbewijs aangegeven uiterste datum geldig te blijven. Het
bepaalde in artikel 55a lijkt niet in overeenstemming met de bepaling van
de richtlijn in zoverre in dat artikel de geldigheidsduur van afgegeven vaarbewijzen
wordt beperkt. Als gevolg van de vertraging bij de uitvoering van de richtlijn
dreigt bovendien dat in andere lidstaten conform de bepalingen van de richtlijn
afgegeven vaarbewijzen vooralsnog niet in Nederland worden erkend, terwijl
andere lidstaten Nederlandse vaarbewijzen moeten erkennen ook al beantwoorden
ze niet aan de bepalingen van de richtlijn. Met het oog hierop ware naar de mening van de Raad te overwegen of een
afzonderlijke voorziening nodig en mogelijk is om deze situatie te voorkomen,
althans zoveel mogelijk te beperken.6. Zoals de Raad terecht constateert is het bepaalde in artikel 55a van
het wetsvoorstel niet in overeenstemming met artikel 1, zesde lid, van de
richtlijn voor zover in dat artikel de geldigheidsduur van afgegeven vaarbewijzen
wordt beperkt. Zoals in onderdeel 5 van dit nader rapport reeds is uiteengezet,
wordt op het punt van de periodieke medisch herkeuring, in overeenstemming
met het minimum-harmonisatie karakter van de richtlijn op dit punt, van de
richtlijn afgeweken. De eerste periodieke herkeuring vindt plaats op de 50-jarige
leeftijd in plaats van op de 65-jarige leeftijd. In verband daarmee is het
noodzakelijk de geldigheidsduur van de reeds afgegeven vaarbewijzen met dit
voorstel in overeenstemming te brengen. Om die reden wordt in artikel 55a
van het wetsvoorstel een overgangsbepaling voorgesteld voor schippers die
reeds in het bezit zijn van een vaarbewijs dat voor de datum van inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel is afgegeven.Naar aanleiding van de opmerking van de Raad dat, als gevolg van de vertraging
bij de uitvoering van de richtlijn, de kans bestaat dat in andere lid-staten
conform de bepalingen van de richtlijn afgegeven vaarbewijzen vooralsnog niet
in Nederland worden erkend, wordt opgemerkt dat deze erkenning reeds, ter
implementatie van richtlijn 91/672/EEG van de Raad van de Europese Unie van
16 december 1991 inzake de wederzijdse erkenning van de nationale vaarbewijzen
voor het besturen van schepen in het goederen- en personenvervoer over de
binnenwateren (PbEG L 373), is geregeld in de Regeling EG-erkenningen vaarbewijzen
bedrijfsmatige vaart. Indien blijkt dat een van de lid-staten naar aanleiding
van de onderhavige richtlijn de benaming van het nationale vaarbewijs heeft
gewijzigd, dan wel ter uitvoering van de richtlijn een vaarbewijs met een
nieuwe benaming invoert, zal op korte termijn de Regeling EG-erkenningen vaarbewijzen
bedrijfsmatige vaart worden aangevuld, in die zin dat tevens deze «nieuwe»
vaarbewijzen in Nederland worden erkend.7. In artikel II is de inwerkingtreding van het wetsvoorstel geregeld.
De artikelen van de wet treden in werking op een bij koninklijk besluit te
bepalen tijdstip. Aangezien de datum waarop de richtlijn geïmplementeerd
had moeten zijn al geruime tijd verstreken is, is naar het oordeel van de
Raad een zo spoedig mogelijke inwerkingtreding gewenst.7. Alhoewel ondergetekende het oordeel van de Raad onderschrijft dat een
zo spoedig mogelijke inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel gewenst
is, is inwerkingtreding op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip,
in verband met de noodzakelijke afstemming tussen het onderhavige wetsvoorstel
en de daarmee verband houdende uitvoeringsregelingen, noodzakelijk.8. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.8. De redactionele kanttekeningen van de Raad zijn met één
uitzondering overgenomen. Deze uitzondering betreft de kanttekening met betrekking
tot de voorgestelde tekst van artikel 23a, vijfde lid, van de Binnenschepenwet.
Krachtens de voorgestelde tekst van artikel 23a, eerste tot en met vierde
lid, verliest het vaarbewijs zijn geldigheid telkens na drie maanden na het
bereiken van de leeftijd waarop een periodieke medische herkeuring moet worden ondergaan. Hiermee wordt de houder van een vaarbewijs een termijn van
drie maanden gegeven om zich te laten herkeuren. Naar de mening van ondergetekende
dient deze additionele termijn van drie maanden eveneens toe te komen aan
houders van vaarbewijzen die de leeftijd van 65 jaar hebben bereikt. Tevens
is dit voorstel in overeenstemming met artikel 6, tweede lid, van de richtlijn.9. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om het wetsvoorstel in één
opzicht aan te vullen. In artikel I, onder F, van het wetsvoorstel is, onder
vernummering van het derde en vierde onderdeel tot vierde en vijfde onderdeel,
een nieuw derde onderdeel opgenomen, waarin artikel 23, eerste lid, onder
c, van de Binnenschepenwet wordt gewijzigd. Op grond van de voorgestelde wijziging
wordt de geldigheidsduur van de medische verklaring, bedoeld in artikel 19,
eerste lid, onder a, van de Binnenschepenwet, teruggebracht van een jaar naar
drie maanden. Deze wijziging houdt verband met de in de richtlijn voorgeschreven
jaarlijkse medische herkeuring die geldt voor houders van vaarbewijzen die
de leeftijd van 65 jaar hebben bereikt. Indien de geldigheidsduur van de medische
verklaring niet aangepast zou worden, zouden deze schippers twee achtereenvolgende
jaren bij het aanvragen van een nieuw vaarbewijs gebruik kunnen maken van
dezelfde medische verklaring. Met de voorgestelde geldigheidsduur van drie
maanden wordt tevens aangesloten bij de in het Besluit Reglement Rijnpatenten
1998 opgenomen geldigheidsduur.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De waarnemend Vice-President van de Raad van State,P. J. Boukema Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Verkeer en Waterstaat,T. Netelenbos Bijlage bij het advies van de Raad van State van 9 maart 1999, no.
W09.98 0552/V, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– Aangezien artikel I, onderdeel A, uitgaat van de tekst van de
Binnenschepenwet, zoals die na inwerkingtreding van artikel 89 van de Wet
Transportongevallenraad komt te luiden en die wet nog niet in werking is getreden,
in het wetsvoorstel voorzien in een overgangsbepaling die ermee rekening houdt
dat artikel I, onderdeel A, eerder in werking kan treden dan artikel 89 van
Wet Transportongevallenraad.– Aangezien blijkens de begripsomschrijvingen, bedoeld in artikel
1, onderdelen k en l, een sleep- en duwboot als schepen zijn aangeduid (artikel
I, onderdeel A), in artikel 16, eerste lid, onderdelen a en b, (artikel I,
onderdeel B) de tekst «, met inbegrip van een sleep- of duwboot,»
laten vervallen.– Mocht met artikel 16, eerste lid, onderdeel c, (artikel I, onderdeel
B) beoogd zijn ook schippers van een schip, dat geen sleep- of duwboot is,
maar dat wel wordt gebruikt om een schip met een lengte van 20 meter of meer
te slepen, langszij vastgemaakt mee te voeren of te duwen, in het bezit te
laten zijn van een groot vaarbewijs, de tekst «een sleep- of duwboot,
die» vervangen door: een schip, dat.– In artikel 16, tweede lid (artikel I, onderdeel B), in de aanhef
de tekst «Een schipper is» vervangen door «Onverminderd
het eerste lid, is een schipper» en in onderdeel c laten vervallen:
, met uitzondering van sleep- en duwboten als bedoeld in het eerste lid.– In artikel 23a, tweede lid (artikel I, onderdeel G), na «tot
de dag waarop hij» toevoegen: de.– Aangezien de voorgestelde tekst van artikel 23a, vijfde lid, (artikel
I, onderdeel G) tot misverstanden aanleiding kan geven, in dat artikellid
de tekst «is geldig tot drie maanden na de eerstvolgende verjaardag
van de houder», vervangen door: is één jaar geldig. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26583-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl