Ontwerpbesluiten Unie-Verdrag; Brief minister over de stand van zaken rond de ontwerp-Kaderbesluiten terrorismebestrijding en het Europees aanhoudingsbevel
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23490, nr. 209

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

01-11-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

23490 nr. 209

25-10-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamKaderbesluit inzake terrorismebestrijdingKaderbesluit inzake het Europees aanhoudingsbevel en procedures
van overlevering tussen de lidstatenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23490Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 22 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 490Ontwerpbesluiten Unie-Verdragnr. 209BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 25 oktober 2001Mede met het oog op het algemeen overleg van 30 oktober 2001 inzake
het Europees Strafrecht informeer ik u, conform mijn toezegging van 26 september
tijdens het algemeen overleg ter voorbereiding van de JBZ-Raad van 27 en 28 september
over de stand van zaken rond de ontwerp-Kaderbesluiten inzake respectievelijk
terrorismebestrijding en het Europees aanhoudingsbevel.Zoals bekend worden beide kaderbesluiten behandeld door het Comité
van artikel 36 (CATS) met tussentijdse rapportage aan de JBZ-Raad. Laatstelijk
op 22 en 23 oktober jl. vond overleg in CATS plaats. Volgende vergaderingen
zijn voorzien op 5 en 6 november en 22 en 23 november a.s. Een JBZ-Raad
is gepland op 16 november a.s.Kaderbesluit inzake terrorismebestrijdingOver het Kaderbesluit inzake terrorismebestrijding kan ik het volgende
berichten.Het oorspronkelijke Commissievoorstel (12103/01 DROIPEN 81) is inmiddels
vervangen door een nieuw voorstel van het Voorzitterschap (12647/01 DROIPEN
85), dat uw Kamer vorige week is toegezonden. De drie belangrijkste onderdelen
uit dit kaderbesluit die in de onderhandelingen aan de orde zijn gekomen betreffen
de omschrijving van terroristische misdrijven, de bepaling over straffen en
de bepaling inzake rechtsmacht.De omschrijving van terroristische misdrijven is uitgebreid besproken.
Deze omschrijving bestaat uit twee onlosmakelijke delen: een opsomming van
misdrijven en een omschrijving van het terroristisch oogmerk. Indien een van
de opgesomde misdrijven is gepleegd met het terroristische oogmerk, is sprake
van een terroristisch misdrijf. Deze opbouw wordt breed gesteund.Nederland heeft het belang om zoveel mogelijk aan te sluiten bij hetgeen
in VN-verband reeds op het terrein van terrorismebestrijding tot stand is
gekomen onderstreept. Een meerderheid van de lidstaten deelt dit uitgangspunt.
In VN-verband wordt van een terroristisch oogmerk gesproken indien de genoemde
misdrijven worden gepleegd met het doel een bevolking vrees aan te jagen of
een regering of internationale organisatie te dwingen iets te doen of te laten.Ook is door Nederland, alsmede door andere lidstaten aangegeven dat de
lijst van relevante misdrijven alleen die misdrijven dient te bevatten die
van zodanig ernstige aard zijn dat gesproken kan worden van terrorisme. Aldus
kan worden voorkomen dat handelingen van politieke actiegroeperingen onder
de reikwijdte van het kaderbesluit en dus onder de noemer van terroristisch
misdrijf zouden komen te vallen. De lijst van misdrijven zoals in het voorliggende
document is opgesomd is wat Nederland en een aantal andere lidstaten betreft
nog te ruim. Tijdens de volgende bijeenkomst van CATS zal hierover opnieuw
worden gesproken.Over de straffen (artikel 4) is tijdens de JBZ-Raad van 16 oktober
jl. gesproken. Het betreft een vereenvoudiging ten opzichte van het oorspronkelijke
Commissievoorstel. Hoewel een aantal lidstaten zich uitsprak voor het oorspronkelijke,
meer uitgewerkte Commissievoorstel voor minimale maximumstraffen, lijkt het
thans voorliggende voorstel uiteindelijk op bredere steun te kunnen rekenen.
Ik heb de opbouw van deze bepaling gesteund, maar wel mij op het standpunt
gesteld dat de voorgestelde minimale maximumstraf van 20 jaar op het leiding
geven aan een terroristische organisatie niet proportioneel is, een standpunt
dat door andere lidstaten wordt gedeeld.Eveneens is in de JBZ-Raad van 16 oktober jl. aan de orde geweest de bepaling
inzake rechtsmacht (artikel 9). Brede steun kreeg het beginsel van «aut
dedere, aut iudicare», dat in het derde lid van artikel 9 is opgenomen.
Indien een lidstaat weigert een verdachte uit te leveren, dient deze zelf
tot vervolging over te gaan. Zoals bekend is dit een beginsel waar Nederland
in het kader van de bestrijding van terrorisme eveneens belang aan hecht.
Hiermee wordt immers voorkomen dat zogenoemde «safe havens» kunnen
bestaan. Wel heb ik kritische kanttekeningen geplaatst bij het eerste lid
van artikel 9. Deze bepaling gaat verder dan gebruikelijk is in de bestaande
VN-terrorismeverdragen, die het vestigen van rechtsmacht verplicht stellen
voor feiten gepleegd op het eigen grondgebied of door een eigen onderdaan.
De verruiming van het kaderbesluit houdt in dat ook rechtsmacht moet worden
gevestigd voor feiten gepleegd op het grondgebied van een andere lidstaat
of door een onderdaan van een andere lidstaat. Dit zou dus betekenen dat alle
lidstaten van de EU bevoegd zijn tot het instellen van een strafvervolging,
zodra een terroristisch misdrijf ergens in de EU is gepleegd of door een Unieburger.
Dit roept rechtsmachtgeschillen in het leven, zeker indien, zoals Italië
heeft aangegeven, er op grond van het nationale recht vervolgens een verplichting
tot het instellen van vervolging bestaat. Een tweede reden waarom het voorstel
onwenselijk is, is dat uit artikel 31 van het Verdrag van Amsterdam voortvloeit
dat rechtsmachtgeschillen zoveel mogelijk moeten worden voorkomen.Ook andere lidstaten bleken tijdens de genoemde JBZ-Raad bezwaren te zien
van deze voorgestelde aanpak. Besloten werd dat deze kwestie verder door CATS
zal worden besproken.Uit deze stand van zaken kan worden afgeleid dat het kaderbesluit weliswaar
aanpassing behoeft, maar dat deze vooral van technische aard is. Het komt
aan op zodanige precisering van de tekst, dat implementatie ervan ook inderdaad
zal leiden tot meer overeenstemming van de nationale wetgeving van de lidstaten. Kaderbesluit inzake het Europees aanhoudingsbevel en procedures
van overlevering tussen de lidstatenWat betreft het Kaderbesluit inzake het Europees aanhoudingsbevel en procedures
van overlevering tussen de lidstaten vermeld ik in de eerste plaats de uitkomst
van de studie over de verenigbaarheid met de Grondwet. Het Kaderbesluit strekt
tot vervanging van de bestaande uitleveringsprocedures en tot afschaffing
van de terzake tussen de lidstaten geldende verdragen. Dit roept de vraag
op of het voorstel, meer in het bijzonder de vorm van het gekozen rechtsinstrument,
verenigbaar is met het bepaalde in artikel 2, derde lid, eerste volzin, van
de Grondwet. Daarover heb ik de Raad van State overeenkomstig artikel 18,
tweede lid, van de Wet op de Raad van State om voorlichting verzocht. Uit
de inmiddels ontvangen reactie, waarvan ik een kopie hierbij voeg,1 blijkt, dat afdeling 1 van de Raad van State tot de conclusie
komt, dat (a) het kaderbesluit moet worden beschouwd als een regeling met
een voor de lidstaten bindend supranationaal karakter en (b) dat de totstandkoming
van het kaderbesluit niet leidt tot afwijking van genoemde bepaling van de
Grondwet en dat derhalve aan de totstandkoming van dat besluit geen voorafgaande
wijziging van de Grondwet noodzakelijk is.Ik onderschrijf de conclusie van afdeling 1 van de Raad van State.Over de onderhandelingen over het Kaderbesluit kan ik het volgende berichten.
Veel aandacht is besteed aan de kwestie van het toepassingbereik. Ingevolge
de opdracht van de JBZ-Raad van 16 oktober heeft CATS daaraan opnieuw
uitvoerig aandacht besteed. In de kern gaat het daarbij om de afschaffing
danwel gehele of gedeeltelijke handhaving van het beginsel van de dubbele
strafbaarheid. In dit verband is ook van belang de verklaring van de staatshoofden
en regeringsleiders en voorzitter van de Commissie van 19 oktober 2001,
waarin onder andere is opgenomen, dat de Europese Raad nogmaals bevestigd
«dat hij vastbesloten is voor een breed scala van feiten – in
het bijzonder strafbare feiten van terroristische aard – die tot een
verzoek om rechtstreekse uitlevering leiden, de eis van dubbele strafbaarheid
af te schaffen.»Uit het overleg is gebleken dat alle lidstaten het er over eens zijn dat
handhaving van de dubbele strafbaarheid voor geharmoniseerde misdrijven niet
nodig is. Een meerderheid der delegaties acht dit evenzeer het geval voor
andere zware misdrijven, zoals moord, doodslag. De totale afschaffing van
de dubbele strafbaarheid wordt slechts door drie lidstaten voorgestaan. Frankrijk
had tegen deze achtergrond een voorstel gedaan, waarin een lijst van delicten
is opgenomen (positieve lijst) in combinatie met een restcategorie waarvoor
dubbele strafbaarheid blijft gelden. De Commissie blijft vasthouden aan zijn
voorstel om de dubbele strafbaarheid af te schaffen en slechts bepaalde inperkingen
op die afschaffing toe te staan, de zogeheten negatieve lijst. Aan deze idee
kleeft onder meer het bezwaar dat het zeer grondige kennis vereist van het
strafrecht van alle 15 lidstaten willen de beperkingen beantwoorden aan hun
doel. Die kennis is er niet.CATS is nog niet tot een eensluidend standpunt gekomen, maar steeds duidelijker
wordt dat het systeem van een negatieve lijst nauwelijks steun geniet. Ik
verwacht dat in verder overleg zal blijken dat de oplossing zal worden gevonden
in een zogeheten positieve lijst met een vangnetbepaling houdende de mogelijkheid
om voor andere delicten het beginsel van de dubbele strafbaarheid te hanteren.
Ik acht een dergelijke oplossing ook voor Nederland aanvaardbaar.Een tweede aspect waarover is gesproken betreft bevoegdheid om uitlevering
te weigeren. Doel is om te geraken tot een limitatieve opsomming van weigeringsgronden,
zoals ook blijkt uit de artikelen 26 tot en met 32 van het Commissievoorstel.
Op de negatieve lijst van artikel 27 ben ik hierboven reeds ingegaan.
Nederland heeft wat betreft het territorialiteitsbeginsel (artikel 28) aangegeven
dat er niet een automatisme dient te bestaan om uit te leveren voor feiten
die op het grondgebied van de staat van tenuitvoerlegging zijn begaan. Dit
staat los van de dubbele strafbaarheid. Immers, ook indien om redenen van
strafvorderlijk beleid besloten wordt een zaak te seponeren, moet een verzoek
tot overlevering van de dader kunnen worden geweigerd. Wat betreft het ne
bis in idem beginsel (artikel 29) bestond er overeenstemming dat ook een eerdere
veroordeling in een derde (lid)staat reden tot weigeren mag zijn. Wat betreft
de immuniteit (artikel 31) blijkt het logischer deze als facultatieve weigeringsgrond
te formuleren, omdat er vormen van immuniteit bestaan die door de staat van
tenuitvoerlegging zelf kunnen worden opgeheven.Een derde aspect van overleg vormde de door de Commissie voorziene bijzondere
gevallen (artikelen 35 tot en met 38). Wat betreft de verstekvonnissen (artikel
35) was het algemeen gevoelen dat de bestaande regeling van het Tweede protocol
bij het Europees Uitleveringsverdrag de voorkeur geniet. De uitlevering onder
de voorwaarde van teruglevering met het oog op de executie van de opgelegde
straf (artikel 38) dient, zo bleek, te worden toegesneden op uitlevering van
eigen onderdanen. In dit verband was overigens opvallend dat twee lidstaten
nog steeds problemen met de uitlevering van eigen onderdanen (voor strafvervolging)
voorzien. Artikel 37 is uitsluitend terug te voeren op het Portugese grondwettelijke
verbod tot toepassing van levenslange vrijheidsstraffen en is reeds erkend
in het EU-uitleveringsverdrag van 1996. Verdergaande eisen van Portugal op
dit terrein ondervinden weinig steun. Het uitstel van de uitlevering wegens
humanitaire redenen (artikel 38) behoeft verdere precisering, zo werd geconstateerd.Het vierde aspect dat aan de orde kwam, betreft de nationale procedure
waarin over de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel, inclusief
de uitlevering wordt beslist. Uitgangspunt van het Commissievoorstel is, dat
de gehele procedure in handen komt van rechters. Daarmee wordt een einde gemaakt
besluitvorming op ministerieel en soms zelfs regeringsniveau, waarmee extra
tijd is gemoeid. Het Commissievoorstel laat de lidstaten vrij in het volgen
van nationale procedures en stelt alleen een maximumtermijn van 90 dagen.
Die maximumtermijn klinkt aantrekkelijk, maar biedt zeker bij handhaving van
de huidige procedures geen enkele garantie dat die termijn ook zal worden
gehaald. Immers, het is bekend dat in alle landen het grootste deel van de
tijd gemoeid is met behandeling van uitleveringsverzoeken door de rechter.
In diverse landen bestaan er daarbij een groot aantal mogelijkheden om beroep
aan te tekenen.Ik acht een harmonisatie van de procedure overbodig, maar heb wel doen
voorstellen om over de nationale procedures iets in het kaderbesluit vast
te leggen. Mijn voorkeur gaat er daarbij naar uit dat voor zover men handhaving
van beroepsmogelijkheden nodig acht, deze beperkt worden tot één
instantie. Daarvoor bestond voorshands weinig enthousiasme, maar het inzicht
lijkt te zijn gegroeid dat enige normering in het kaderbesluit wenselijk is.Uit het voorgaande blijkt eens te meer hoe veelomvattend het kaderbesluit
inzake het Europees aanhoudingsbevel is. Het vergt diepgaand overleg en eigenlijk
tijd voor bezinning. Voor dat laatste is weinig tijd beschikbaar. Uit het
tot nu toe gevoerde overleg kunnen weliswaar nog geen duidelijke resultaten
worden gedestilleerd; ik heb echter wel de indruk dat door het frequente overleg
een gezamenlijk denkproces is ontstaan dat uitzicht biedt op besluitvorming
in december.De Minister van Justitie,A. H. KorthalsXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23490-209.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl