Interparlementaire conferentie verbetering controle en verantwoording van Europese financiële middelen; Verslag van een bijeenkomst; Verslag van een interparlementaire conferentie verbetering controle en verantwoording van Europese financiële middelen
Staten-Generaal — Kamerstuk Verslag van een bijeenkomst
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Staten-Generaal
 1/2
 Vergaderjaar 2009-2010 A
 
 
 
 KST142016
 2009-2010
 A
 
 32 347
 Interparlementaire conferentie verbetering controle en verantwoording
van Europese financiële middelen
 
 
 
 
 Nr. 
 1
 VERSLAG VAN EEN INTERPARLEMENTAIRE CONFERENTIE
 Vastgesteld 25 maart 2010
 Op 28 en 29 januari 2010 heeft de commissie voor de Rijksuitgaven,
in samenwerking met de commissie voor Europese Zaken, alsmede in samenwerking
met de commissie Financiën uit de Eerste Kamer, een interparlementaire
conferentie georganiseerd over: «Improving National Accountability of
EU funds». De conferentie vond plaats in de Oude Zaal van de Tweede
Kamer. Aan de conferentie namen delegaties deel uit 20 landen.
 
 Een stuurgroep, bestaande uit de leden Aptroot (delegatieleider, VVD),
Mastwijk (CDA), Vos (PvdA), Blok (VVD), Weekers (VVD) en Bashir (SP) heeft
de conferentie georganiseerd. De stuurgroep werd ambtelijk ondersteund door
E.A.J. Groen en J.F.P.M. van de Wiel, respectievelijk griffier en adjunct-griffier
van de commissie voor de Rijksuitgaven, J.I. Petter, adjunct-griffier van
de vaste commissie voor Europese Zaken en M. Rotermundt, commissieassistent
van de commissie voor de Rijksuitgaven. De stuurgroep dankt de ambtelijke
diensten van de Kamer die aan het welslagen van de conferentie hebben bijgedragen,
in het bijzonder Bureau Evenementen, de dienst Communicatie en het Restaurantbedrijf.
 
 Doel van de conferentie was om samen met gelijkgezinde parlementen stappen
voorwaarts te maken om te bereiken dat nationale parlementen meer gezamenlijk
optrekken om de nationale controle en verantwoording van EU fondsen op een
aanvaardbaar niveau te krijgen.
 
 De conferentie bouwt voort op het werkbezoek dat een delegatie uit de
commissie voor de Rijksuitgaven op 10 en 11 maart 2008 bracht aan Europese
instellingen (Kamerstuk 31 465, nr. 1) en is opgenomen in het werkprogramma
2009–2011 van de commissie (Kamerstuk 31 597, nr. 1).
 
 Een overzicht van het volledige programma van de interparlementaire conferentie
en de slotverklaring zijn als bijlage bij dit verslag gevoegd. Dit verslag
geeft een samenvatting van de diverse inleidingen (Luigi de Magistris, Josef
Bonnici, Frans de Nerée tot Babberich en Gijs de Vries) en beknopte
beschrijving van de belangrijkste thema’s, die tijdens de conferentie
aan de orde zijn geweest: 
 
 1. Nationale verklaringen en Annual Summaries
 2. Vereenvoudiging van regelgeving
 3. Versterken van Rekenkamers in de lidstaten
 4. Fraudebestrijding
 
 De voorzitter van de delegatie,
 Aptroot
 De griffier van de delegatie,
 Groen 
 
 Achtergrond Interparlementaire conferentie
 Op 28 en 29 januari 2010 zijn vertegenwoordigers van 20 parlementen
uit lidstaten van de Europese Unie, het Europees Parlement, de Europese Commissie,
de Europese Rekenkamer, de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling
(OESO) en de Nederlandse en Duitse Rekenkamer bij elkaar gekomen in een interparlementaire
conferentie te Den Haag om te discussiëren over de nationale controle
en verantwoording van EU fondsen in de lidstaten van de Europese Unie.
 
 Ter voorbereiding op de conferentie hebben alle deelnemers een discussiepaper
ontvangen met daarin achtergrondinformatie en zeven centrale vragen. Op basis
van de door delegaties vooraf verstrekte antwoorden op die vragen is een zogeheten
room document opgesteld. Dit document heeft als basis gediend voor de discussie
tijdens de conferentie.
 Het room document, de inleidingen en discussies tijdens de conferentie
hebben tezamen input geleverd voor een slotverklaring die door de aanwezige
vertegenwoordigers is vastgesteld. Deze verklaring geeft de belangrijkste
conclusies van de conferentie weer (zie bijlage 2).
 Inleiding door de heer Luigi de Magistris, voorzitter
van de Commissie begrotingscontrole van het Europees Parlement
 Er zijn veel onregelmatigheden en schendingen vast te stellen met betrekking
tot de Structuurfondsen en het Cohesiefonds. Bij aanbestedingen is in het
bijzonder de zogeheten witteboordencriminaliteit een probleem, aldus de heer
de Magistris. Zo zijn er aanwijzingen dat er sprake is van georganiseerde
criminaliteit met betrekking tot EU-financiering. Mede daarom zou het Europees
Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) zijn reikwijdte en werkingssfeer uit
moeten breiden en zou het bureau meer onafhankelijk van de EU moeten kunnen
opereren.
 De Europese Commissie scherpt de controle aan, de vraag is of dit daadwerkelijk
een vermindering van fraude zal opleveren? Europa heeft ook behoefte aan effectieve,
onafhankelijke onderzoeken op dit terrein. De lidstaten zouden verplicht moeten
worden om meer samen te werken met OLAF, de Europese Unie, met Eurojust en
Europol.
 Ook is er aandacht nodig voor mogelijke consequenties voor de lidstaten
die herhaaldelijk de regels overtreden en voor de lidstaten waar er bewijs
is van ernstige fraude, corruptie en infiltratie door de georganiseerde misdaad.
Als belangrijke bijdrage aan het juiste gebruik van EU-fondsen, zegt voorzitter
Magistris van de commissie begrotingscontrole van het Europees parlement toe,
de transparantie en rechtmatigheid te zullen verbeteren.
 Inleiding door professor Josef Bonnici, de Europese Rekenkamer
 Het Verdrag van Lissabon (en voorgaande Europese Verdragen) verplicht
de Europese Rekenkamer een jaarlijkse betrouwbaarheidsverklaring (DAS) af
te geven. Deze verklaring geeft een beoordeling van de betrouwbaarheid van
de Europese Commissie-jaarrekeningen en bevat een advies per verschillende
soort van uitgaven. Het geeft echter geen oordeel per lidstaat, prof. Bonnici
wijst er op dat de Europese Rekenkamer hiervoor geen middelen heeft.
 De Europese Rekenkamer onderzoekt de rechtmatigheid en regelmatigheid
van de onderliggende transacties, dat wil zeggen de mate waarin de EU-uitgaven
terecht zijn gespendeerd. De afgelopen vier jaar is er vooruitgang geboekt:
op enkele beleidsterreinen zijn onaanvaardbaar hoge foutpercentages gedaald.
Echter, een derde van de begroting kent nog steeds een hoog niveau van onrechtmatig-
en onregelmatigheid. Meer dan de helft (53%) van alle EU-uitgaven
kent een foutenpercentage dat hoger is dan 2%, de politieke vraag is
of dit acceptabel is.
 Prof. Bonnici wijst erop dat meer dan 80% van de EU-begroting betrekking
heeft op subsidies die worden verleend op basis van individuele aanvragen
en die worden ingediend door veel en uiteenlopende begunstigden. De uitgaven
zijn via het systeem van gedeeld beheer (door lidstaten) onderworpen aan EU
regels. Deze regels, die worden toegepast via implementatie van vele verschillende
beleidsprogramma’s in de 27 lidstaten, zijn complex. Wanneer het budget
van de EU echter niet in overeenstemming met EU-regels kan worden toegewezen
kan het gehele systeem instabiel worden.
 Uit de samenvatting van de betrouwbaarheidsverklaring over 2008 bleek
dat er in de lidstaten nog veel moet worden gedaan om de toezicht- en controlesystemen
te verbeteren. Deze worden in de meeste uitgavengebieden als slechts gedeeltelijk
effectief beschouwd. Echter, het foutenpercentage voor de posten landbouw
en natuurlijke hulpbronnen ( 45–50% van de totale EU-begroting)
wordt voor het eerst aanvaardbaar geacht. Het grootste probleemgebied betreffen
de fondsen, die worden uitgevoerd onder gedeeld beheer met de lidstaten. Voor
deze cohesiefondsen is de huidige foutenmarge ten minste 11%.
 De Europese Rekenkamer acht het cruciaal dat de toezicht- en controlesystemen
worden verbeterd op nationaal, regionaal en lokaal niveau. De nationale rekenkamers
hebben hun eigen mandaat en hun eigen verantwoordelijkheden met betrekking
tot de nationale fondsen. Het is daarom belangrijk om een basis te leggen
voor nauwere samenwerking tussen de Europese Rekenkamer en de nationale rekenkamers,
met inachtneming van hun wederzijdse onafhankelijkheid
 Inleiding door de heer Frans de Nerée tot Babberich,
lid van het Nederlandse parlement
 De Europese Unie is de enige organisatie die voor een periode van 15 jaar
geen positieve accountancy goedkeuring voor zijn jaarrekening heeft ontvangen,
zonder dat iemand hier verantwoordelijkheid voor heeft genomen. En hoewel
verbeteringen zijn aangebracht, voornamelijk op het gebied van landbouwfondsen,
is de huidige situatie onmogelijk uit te leggen aan de EU-burgers. De huidige
organisatie van EU-fondsen laat veel te wensen over in termen van efficiëntie,
effectiviteit en verantwoording. Van alle EU-middelen wordt 80% besteed
in en door de lidstaten onder gedeeld beheer.
 De heer de Nerée tot Babberich wijst erop dat de politieke bewustwording
van het probleem echter hoog is en de nationale verantwoording over EU-financiering
zal dan ook moeten worden verbeterd. Uitgegeven EU-middelen op nationaal niveau
worden het beste beheerd en gecontroleerd door nationale en regionale autoriteiten.
Desbetreffende nationale rekenkamers en parlementsleden moeten dan ook deze
nationale en regionale overheden controleren.
 In de zogeheten Annual Summaries, een verplichting voor lidstaten onder
het huidige Financieel Reglement, ontbreken elementen die het instrument meer
geschikt zouden maken om het politiek van toepassing te laten zijn voor alle
EU-uitgaven. Niet alle lidstaten publiceren hun jaarlijkse overzichten en
niet alle jaarlijkse overzichten bevatten dezelfde elementen. Een alternatief
is de zogeheten «nationale verklaring». Het doel van een nationale
verklaring is de Europese Commissie en de Europese Rekenkamer van een echt
betrouwbaar document te voorzien. Tegelijk is het een instrument voor de nationale
parlementen om betrokken ministers ter verantwoording te kunnen roepen.
 De nationale verklaring (Lidstaatverklaring) die Nederland afgeeft is
een politiek document dat is ondertekend door alle bevoegde ministers en betrekking
heeft op alle EU-uitgaven. De verantwoordelijke ministersondertekenen
het document na grondig onderzoek van de EU-financiering en projecten. Het
hele proces wordt nauwlettend gevolgd door de Algemene Rekenkamer.
 Het uiteindelijke document is een politiek document, geen technische samenvatting
van de uitgevoerde audits. De nationale verklaring moet dan ook alle noodzakelijke
elementen bevatten om de relevante actoren ter verantwoording te kunnen roepen.
Transparantie werkt daarbij als een stimulans tot verbetering van de verantwoording
van EU-uitgaven. De Annual Summarie zouden dan ook openbaar moeten zijn.
 Twee aspecten van de EU-wetgeving op de 2010-agenda zijn de herziening
van het Financieel Reglement en het Interinstitutioneel Akkoord. Daarnaast
is ook een vereenvoudiging van de begroting en budgettaire procedures en -regels
essentieel. Nationale rekenkamers moeten alle middelen en instrumenten die
zij nodig achten tot hun beschikking hebben en moeten volledig onafhankelijk
functioneren. Als goede voorbeelden in de lidstaten op een gestructureerde
manier zouden worden geïdentificeerd en vervolgens beloond, dan zou dat
ook de Europese Rekenkamer en de Europese Commissie toestaan om meer aandacht
en middelen te besteden aan die regio’s van lidstaten waar grote problemen
bestaan.
 Inleiding door de heer Gijs de Vries, lid van de Algemene
Rekenkamer
 In de gehele Europese Unie verwachten burgers dat hun regering de publieke
middelen prudent, effectief en in overeenstemming met de wet besteden. Beschuldigingen
van corruptie en financieel wanbeheer hebben het vertrouwen ondermijnd in
de overheid op zowel nationaal- als op EU-niveau. Aangezien ongeveer 80%
van EU-middelen wordt beheerd door de EU-lidstaten, in samenwerking met de
Europese Commissie, delen de EU-lidstaten ook de verantwoordelijkheid voor
de verbetering van de huidige situatie. Dit betekent, aldus de heer de Vries,
dat de desbetreffende parlementen, die de nationale regeringen ter verantwoording
roepen, dan ook de mogelijkheid hebben de rechtmatigheid, regelmatigheid en
de doeltreffendheid van de EU-uitgaven in de lidstaten te verbeteren.
 De afgelopen jaren heeft de Europese Commissie een aantal nuttige initiatieven
genomen en heeft de Europese Rekenkamer verbeteringen gezien in de uitvoering
van de begroting. Daarnaast zijn enkele verbeteringen aangebracht door de
nationale autoriteiten zelf. In 2008 zijn door vier lidstaten nationale verklaringen
afgegeven en enkele andere lidstaten overwegen soortgelijk initiatieven. Alle
lidstaten geven de (verplichte) Annual Summaries af, hiervan worden er maar
drie openbaar gemaakt. De nationale rekenkamers voeren daarbij meer audits
en controles uit, maar hoewel er vooruitgang wordt geboekt, blijven er grote
uitdagingen.
 Parlementen moeten juist worden geïnformeerd. Instrumenten zoals
de nationale verklaring of de Annual Summaries kunnen dan bijzonder nuttig
zijn voor de verbetering van de noodzakelijke transparantie en verantwoordingsplicht
aan de nationale parlementen. Het is echter wel van belang de verschillen
(zoals eerder al aangegeven) tussen deze instrumenten te benoemen. Ze verschillen
ten aanzien van hun status, inhoud en betrouwbaarheid.
 Lidstaatverklaringen zijn openbare documenten, beschikbaar voor de nationale
parlementen en de burgers. Slechts enkele regeringen hebben hun Annual Summaries
gepubliceerd en voorgelegd aan de nationale parlementen. Nationale verklaringen
geven zekerheid over de rechtmatigheid en regelmatigheid van de onderliggende
transacties van de EU-uitgaven en overboekingen. De Annual Summaries geven
niet die zekerheid, zij geven slechts een samenvatting van de beschikbare
verantwoordingsdocumenten en audits op nationaal niveau. 
 Het Europees Parlement heeft de Europese Commissie herhaaldelijk verzocht
om het gebruik van de nationale verklaring door lidstaten te bevorderen, hoewel
een aantal lidstaten zeer terughoudend is. Toch moet publieke verantwoording
een verplichting zijn, geen kwestie van keuze. De verplichting tot afgifte
van een nationale verklaring en deze te laten controleren door relevante instellingen
moet worden opgenomen in het Financieel Reglement. In de tussentijd kan transparantie
en verantwoording worden versterkt indien de lidstaten het eens worden over
het openbaar maken van de Annual Summaries.
 Sommigen hebben betoogd dat de beste manier om de Europese Rekenkamer
in staat te stellen om te komen tot een positieve betrouwbaarheidsverklaring
een verhoging van het aanvaardbaar foutenpercentage is.
 Het is weliswaar een sterk argument om te stellen dat controlekosten in
verhouding dienen te staan tot de baten van de controles. Toch is een waarschuwing
hierbij aan de orde. De kosten van de controle van de EU-begroting hangen
in grote mate af van de aard van de onderliggende regelgeving. Hoe groter
de complexiteit van de regels, des te hoger waarschijnlijk de kosten van de
controle. Daarom moeten inspanningen worden gericht op de vereenvoudiging
van de regelgeving op Europees niveau en de verbetering van de controlesystemen
op nationaal niveau, in plaats van op het vergroten van de toelaatbare niveaus
van fouten.
 De heer de Vries wijst erop dat aandacht overigens niet alleen nodig is
voor de rechtmatigheid en regelmatigheid van de EU-uitgaven, ook voor de doeltreffendheid
van de uitgaven. Veel tijd en moeite wordt geïnvesteerd in de verbetering
van de voorwaarden tot afgifte van een positieve DAS door de Europese Rekenkamer,
en terecht. Verbetering van de rechtmatigheid en regelmatigheid van de onderliggende
verrichtingen moet een prioriteit blijven voor zowel de instellingen van de
Europese Unie als voor de nationale autoriteiten. Publieke uitgaven moeten
echter ook effectief zijn. De Europese Rekenkamer mag worden geprezen voor
de toenemende aandacht die het besteedt aan doelmatigheidscontroles van het
EU-beleid en de rol van de Europese Commissie daarbij. De nationale audit
instituties hebben van hun kant de controle uitgevoerd op de implementatie
van bepaald EU-beleid op het nationaal niveau.
 Veel controle instanties in Europa ervaren dat ze zowel voor hun parlementen
als burgers een toegevoegde waarde hebben door gezamenlijke of parallelle
controles uit te voeren op die terreinen waar het nationale beleid en het
EU-beleid elkaar raken. Gecoördineerde audits helpen de controle instanties
om goede praktijken te inventariseren en van elkaar te leren.
 Een gevolg van Europese integratie is dat de legitimiteit van lidstaten
onlosmakelijk verweven is met de legitimiteit van de Europese Unie. Democratische
verantwoording met betrekking tot de begroting van de Europese Unie moet daarom
zowel op Europees niveau als op het niveau van de lidstaten worden uitgeoefend.
Nationale- en Europese instellingen moeten samenwerken, met respect voor elkaars
rollen en verantwoordelijkheden, maar met het gemeenschappelijke doel van
bescherming van het algemeen belang.
 Belangrijkste elementen uit de discussies tussen de delegaties
 Op basis van de gegeven inleidingen en de daarop volgende discussies zijn
de volgende punten, geclusterd per thema, weer te geven:
 1. Nationale verklaringen en Annual Summaries
 • De noodzaak een gemeenschappelijke audit methodologie vast te stellen
en een gemeenschappelijke methodologie voor nationale verklaringen. 
 • Het onderscheid tussen de politieke en technische kwesties van
verantwoording.
 • Als de kwestie van nationale verklaringen via de nationale parlementen
zal lopen, kan dit een probleem zijn voor sommige lidstaten.
 • De Annual Summaries als instrument voor controle zouden moeten
worden versterkt.
 2. Vereenvoudiging van regelgeving ten behoeve van
effectiviteit, efficiëntie en rechtmatigheid
 • Transparantie.
 • De kwaliteit, efficiëntie en effectiviteit van de EU-uitgaven.
 • De correcte werking van de nationale controlesystemen.
 • De beperkte middelen van de Europese Commissie om druk op nationale
parlementen te zetten.
 • Het belang van lidstaten die in overeenstemming met EU-regelgeving
opereren, met betrekking tot het beheer van EU-fondsen, en de noodzaak voor
lidstaten om ter verantwoording geroepen te kunnen worden door de nationale
parlementen en de verplichting om informatie te verschaffen aan de EU.
 • Noodzaak voor onderhandelingen over eenvoudiger regelgeving, wijziging
van de bestaande regelgeving of de toepassing van bestaande regels in een
meer vereenvoudigde of meer operationele wijze.
 • De complexe aard van de meerjarige aanpak van de EU-financiering.
 • De mogelijkheid van het belonen van goed financieel beleid en best
practices in plaats van het opleggen van voorwaarden voor projecten.
 • Projecten via de Cohesie- en Structuurfondsen zouden toegevoegde
waarden voor de EU moeten hebben, er moet geen sprake zijn van «soft
money» zonder duidelijk toegevoegde waarde.
 • Cohesie- en Structuurfondsen vertegenwoordigen 35–40%
van de EU-begroting, met een foutenmarge van ten minste 11% in 2009.
Controversieel was een voorstel om de Europese structuurfondsen te beperken
tot grensoverschrijdende projecten met een reële toegevoegde waarde,
en in plaats daarvan geld te geven aan arme landen, zoals nu gebeurt door
middel van directe begrotingsondersteuning van nationale en regionale overheden
en niet via de EU fondsen
 • De behoefte aan een stabiele infrastructuur die effectief is, maar
minder bureaucratisch.
 • De noodzaak om ervoor te zorgen dat daadwerkelijk alle EU-gelden
worden aangewend, en efficiënt worden gebruikt.
 3. Versterken van Rekenkamers in de lidstaten
 • Het belang van versterking van de rekenkamer in alle lidstaten.
 • De noodzaak van onafhankelijke en autonome controle instellingen.
 • Het onderscheid tussen de nationale controle organen, die de rechtmatigheid
en regelmatigheid controleert en goede voorbeelden adresseert, en de parlementen
die verantwoordelijk zijn voor de politieke controle.
 • De complexe aspecten van de controle op aanbestedingen te wijten
aan de verschillende aanbestedingsprocedures in de lidstaten.
 4. Fraudebestrijding
 • De onvoldoende bereidheid van sommige lidstaten te reageren op
bevindingen van OLAF.
 • De mogelijkheid van het opleggen van sancties aan lidstaten die
niet voldoende controle waarborgen ten aanzien van fraude. 
 • De noodzaak van collectieve actie om fraude en de criminele systemen
bij EU fondsen te bestrijden.
 • De mogelijkheid van het veranderen van een low-trust-systeem naar
een high-trust-systeem met minder ex-ante controle, betere controle achteraf,
en hogere straffen daar waar onregelmatigheden worden vastgesteld.
 • Onafhankelijk van welk systeem wordt gekozen voor de cohesiefondsen,
rechtstreeks via de overheid of via hen aan eindgebruikers, is het essentieel
om te controleren of de middelen goed worden besteed en effectief.
 • Tegengaan van de mogelijkheden tot fraude in verband met overheidsopdrachten;
 • Het concept van aanpassing van de toelaatbare foutenmarge is geen
short cut tot verbetering.
 
 De deelnemers hadden geen overeenstemming over de doeltreffendheid en
ontwerp van de Nationale verklaringen.
 De conferentie verklaring
 De definitieve verklaring is een weergave van de discussies en standpunten
zoals uitgesproken tijdens de interparlementaire conferentie. Het is geen
gedetailleerde, juridisch bindende verklaring; het geeft simpelweg de gangbare
mening weer dat een politieke boodschap moet worden verstuurd en dat de kwestie
serieus wordt genomen. De verklaring benadrukt het belang van de controle
door nationale parlementen, en noemt de Annual Summaries als een controle
instrument dat moet worden verbeterd op Europees niveau via het wijzigen van
het Financieel Reglement. 
 
 BIJLAGE 1
 PROGRAMMA
 
 
 
 
 
 
 
 Donderdag
28 januari 2010
 
 
 
 
 
 
 
 Locatie
 
 Tweede Kamer der Staten-Generaal, Binnenhof 1A
 
 
 
 
 
 
 
 15.45
 Aankomst van delegaties
en registratie 
 
 
 
 
 
 
 16.30 -18.00 h
 Tour door
Parlementsgebouwen
 
 
 
 
 
 
 18.15 h
 Welkomstwoord 
 
 
 
 
 
 
 18.45 -20.45 h
 Diner,
Tweede Kamer der Staten-Generaal, «Rooksalon»
 
 
 
 
 
 
 
 Vrijdag
29 januari, ochtendprogramma
 
 
 
 
 
 
 
 
 Locatie
 
 
 Tweede Kamer der Staten-Generaal, Binnenhof 1A
 
 
 
 
 
 
 
 08.45
 Aankomst van delegaties
en registratie 
 
 
 
 
 
 
 09.30- 9.45 h
 Opening
door vicevoorzitter Tweede Kamer, dhr. Ten Hoopen 
 
 
 
 
 
 
 09.45- 12.15 h
 
 Accountability in Europe • Introductie
door EP- voorzitter CoCoBu, dhr. De Magistris • Introductie
door Europese Rekenkamer, Prof. Bonnici • Standpunten
van delegaties • Conclusie n.a.v. discussies
door de voorzitter van de conferentie 
 
 
 
 
 
 
 12.15- 12.30 h
 Introductie
door lid van Nederlands parlement, dhr. De Nerée tot Babberich
 
 
 
 
 
 
 12.30
 Groepsfoto 
 
 
 
 
 
 
 12.35- 13.45 h
 Lunch,
Tweede Kamer der Staten-Generaal, «Rooksalon» 
 
 
 
 
 
 
 
 Vrijdag
29 januari, middagprogramma
 
 
 
 
 
 
 
 
 Locatie
 
 
 Tweede Kamer der Staten-Generaal, Binnenhof 1A
 
 
 
 
 
 
 
 
 14.00–15.30 h
 
 
 Perspectives in the member states • Introductie
door Algemene Rekenkamer, dhr. De Vries• Standpunten
van delegaties • Conclusie n.a.v. discussies
door de voorzitter van de conferentie
 
 
 
 
 
 
 15.30–15.45 h
 Kleine
pauze 
 
 
 
 
 
 
 15.45–17.00 h
 Presentatie
van de conclusies en conferentie verklaring door voorzitter van de conferentie;
afsluiting van de conferentie 
 
 
 
 
 
 
 17.00–18.00 h
 Borrel 
 
 
 
 
 
 
 18.00 h
 Vertrek delegaties
 
 
 
 
 
 
 BIJLAGE 2
 CONFERENTIE VERKLARING
 CONFERENCE STATEMENT BY THE INTERPARLIAMENTARY CONFERENCE ON «IMPROVING NATIONAL ACCOUNTABILITY OF EU FUNDS»,
THE HAGUE 28–29 JANUARY 2010
 1. The Interparliamentary Conference agrees that the role of Member States
and national parliaments is crucial in the process of improving accountability
of EU funding. Around 80% of the EU budget is implemented in «shared
management». According to the European Court of auditors in its latest
report, most of the errors identified in EU funding continue to occur at Member
State level. In addition, in view of the subsidiarity principle, national
authorities are best equipped for the daily management of these funds, and
national authorities should therefore be primarily held accountable.
 
 2. Regarding the accountability of EU funding, the Interparliamentary
Conference agrees that comprehensible, clear and transparent budget procedures
and control procedures on a national level lead to greater legitimacy of the
EU in general and EU spending in particular.
 
 3. The Interparliamentary Conference underlines the principle of subsidiarity
and recommends that national policy instruments be implemented or strengthened,
to contribute to the improvement of the control and management of EU expenditure
in Member States.
 
 4. More importantly, the new EU Financial Regulation, to be amended in
2010, should contain improvements to the Annual Summary. In addition, a simplification
of EU legislation on procedures and rules connected to the implementation
of EU funds will reduce error rates.
 
 5. To be effective, the Interparliamentary Conference agrees that instruments
used for the management and accountability of EU funding, must give evidence
of a sound audit basis, allow scrutiny by national parliaments, and allow
verification by national supreme audit institutions. Preferably, these instruments
should be made public and shall contain elements of a common EU framework
in order to make comparisons and identify «best practices».
 
 6. The Interparliamentary Conference observes that political commitment
by all relevant actors within Member States is a necessary condition for the
efficient use of both national and EU resources, and for the achievement of
the full potential from their use.
 
 7. National parliaments shall strive to translate its political commitment
into national policies that have a positive effect on the management and control
of EU funding.
 
 8. Notwithstanding the fact that scrutiny by national parliaments of the
allocated funds helps strengthen transparency and accountability in the management
of public finances, the range of budgetary powers delegated to national parliaments
differs across Member States. Taking account of this, and sharing the understanding
that the implementation of the Lisbon Treaty since 1 December 2009 empowers
national parliaments with respect to the topic under consideration, the Interparliamentary
Conference reaffirms the political will to contribute to the efficient and
sound spending of EU funds in all Member States.
 
 
 
 
 Hosted by the Dutch national parliament, national Members of Parliament
from the following countries were represented at the Conference: Austria,
Belgium, Bulgaria, Denmark, Estonia, Finland, Greece, Hungary, Ireland, Latvia,
Lithuania, Luxemburg, Malta, Poland, Portugal, Romania, Slovakia, Spain, Sweden,
The Netherlands. Observers to the Conference represented the following institutions:
The European Commission, The European Parliament, The European Court of Auditors,
the Netherlands Supreme Court of Auditors, The Organization for Economic Cooperation
and Development, The German Supreme Court of Auditors and The Netherlands
Ministry of Finance. Key note speakers to the conference were: Mr Luigi De
Magistris (Chair of the Budget Control Committee of the European Parliament),
Prof. Josef Bonnici (Member of the European Court of Auditors), Mr Frans de
Nerée tot Babberich (Member of the Dutch Parliament) and Mr Gijs de
Vries (Board Member of the Dutch Supreme Court of Audit).