Goedkeuring Verdrag Nederland - VN betreffende de Zetel van het Speciale Tribunaal voor Libanon; 21-12-2007
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31364, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

03-03-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31364 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenArtikelsgewijze toelichtingKoninkrijkspositieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31364Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 364Goedkeuring van het op 21 december 2007 te New York totstandgekomen
Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Verenigde Naties betreffende
de Zetel van het Speciaal Tribunaal voor Libanon (Trb. 2007, 228 en Trb. 2008,
12)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeenHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vijfde lid jo vierde
lid, onder b, van de Wet op de Raad van State).Na een daartoe strekkend verzoek
van de Premier van Libanon van 13 december 2005 aan de Secretaris-Generaal
van de Verenigde Naties (hierna: SGVN), is een verdrag betreffende de instelling
van het Speciaal Tribunaal voor Libanon (hierna: Speciaal Tribunaal) gesloten
tussen de regering van Libanon en de Verenigde Naties, dat op 6 februari
2007 tot stand kwam. In dit verdrag is overeengekomen dat het eerst in werking
treedt nadat de regering van Libanon schriftelijk te kennen heeft gegeven
dat aan de nationale wettelijke vereisten voor inwerkingtreding is voldaan.
Na het uitblijven van een kennisgeving van de zijde van Libanon heeft de Veiligheidsraad
van de Verenigde Naties op verzoek van de regering van Libanon bij Resolutie
1757 van 30 mei 2007 bepaald dat de bepalingen van het verdrag en het
daarbij behorende Statuut op 10 juni 2007 in werking zouden treden (zie
www.un.org). Bij de aanvaarding van de Resolutie handelde de Veiligheidsraad
krachtens Hoofdstuk VII van het op 26 juni 1945 te New York totstandgekomen
Handvest van de Verenigde Naties (Stb. 1945, 253), dat wil zeggen in het belang
van het herstel van de internationale vrede en veiligheid. Dit impliceert
dat de lidstaten van de Verenigde Naties gehouden zijn de in de Resolutie
en de bijlage, inclusief het Statuut, neergelegde verplichtingen te voldoen.In een brief van 17 augustus 2007 heeft de Minister van Buitenlandse
Zaken informatie aan de Tweede Kamer gestuurd over de stand van zaken (Kamerstukken
II 2006/2007, 31 128, nr. 1). Zo heeft bij brief van 23 juli
2007 de SGVN de Nederlandse regering benaderd en aangegeven dat Nederland
vanwege zijn ervaring en kennis van het internationale (straf-) recht en als
zetelstaat van onder andere het Internationaal Strafhof en het Joegoslaviëtribunaal,
de meest geschikte staat is om te fungeren als gastland voor het Speciaal
Tribunaal voor Libanon. In dit licht heeft de SGVN de Nederlandse regering
dan ook uitgenodigd om het gastlandschap in overweging te nemen. In reactie
op deze uitnodiging heeft de regering op 14 augustus 2007 schriftelijk
bevestigd dat Nederland welwillend staat tegenover de vestiging van het Speciaal
Tribunaal voor Libanon in Nederland. De regering ziet het verzoek van de SGVN
als een blijk van erkenning van en waardering voor de rol van Nederland op
het terrein van de internationale rechtsorde. In haar reactie
stelt de regering voorts dat over de praktische invulling en de voorwaarden
voor vestiging van het Speciaal Tribunaal nadere afspraken dienen te worden
gemaakt. Het gaat daarbij onder meer om het tot stand brengen van de noodzakelijke
juridische basis – het Zetelverdrag en de Uitvoeringswet – voorafgaand
aan het functioneren van het Speciaal Tribunaal en om de voorwaarde dat afdoende
garantie wordt geboden dat de tenuitvoerlegging van straffen niet in Nederland
geschiedt.Het Speciaal Tribunaal heeft rechtsmacht over personen die verantwoordelijk
worden gehouden voor de aanslag van 14 februari 2005 die heeft geresulteerd
in de dood van de voormalige Libanese minister-president Rafiq Hariri en anderen.
Indien het Speciaal Tribunaal van oordeel is dat andere aanslagen die hebben
plaatsgevonden in Libanon tussen 1 oktober 2004 en 12 december 2005,
of elke door de Partijen (regering van Libanon en de Verenigde Naties) en
met instemming van de Veiligheidsraad overeengekomen latere datum, verbonden
zijn met de aanslag van 14 februari 2005 en daarmee qua aard en ernst
vergelijkbaar zijn, heeft het ook rechtsmacht over personen die verantwoordelijk
worden gehouden voor deze aanslagen.Zoals reeds vermeld maakt het Zetelverdrag onderdeel uit van de juridische
basis die vereist is voor de vestiging van het Speciaal Tribunaal in Nederland.
Over de inhoud van het Zetelverdrag hebben in de periode van september 2007
tot en met december 2007 onderhandelingen plaatsgevonden tussen Nederland
en de Verenigde Naties.Ingevolge punt 1, sub b, van de Resolutie 1757 (2007) zal het Zetelverdrag,
na afstemming met de regering van Libanon, worden gesloten tussen de zetelstaat
en de Verenigde Naties.Het Koninkrijk der Nederlanden heeft met een dertigtal op Nederlands grondgebied
gevestigde internationale organisaties een zetelverdrag gesloten. Deze verdragen
bevatten veel standaardbepalingen betreffende de status, voorrechten en immuniteiten
van de betreffende organisaties en hun personeel. Vanzelfsprekend zijn er
ook verschillen tussen deze verdragen, aangezien de organisaties waarmee zij
zijn gesloten onderling verschillen. Zo kent het onderhavige zetelverdrag
met het Speciaal Tribunaal bepalingen die verband houden met de specifieke
taken van het Speciaal Tribunaal, betreffende de voorrechten en immuniteiten
ten behoeve van raadslieden, getuigen, slachtoffers, en regels met betrekking
tot veiligheid en met betrekking tot de verzekering dat de detentie van veroordeelden
buiten Nederland zal plaatsvinden.Zetelverdragen behoeven in de regel geen parlementaire goedkeuring op
grond van artikel 7, onderdeel a, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen juncto artikel 3 van de Wet van 24 december 1947 tot goedkeuring
van het Verdrag inzake de voorrechten en immuniteiten van de Verenigde Naties
(Stb. H 452). In artikel 3 van deze wet is een machtigingsbepaling opgenomen,
waarmee het de regering mogelijk is gemaakt om verdragen te bekrachtigen en
andere maatregelen te nemen teneinde aan andere internationale organisaties
overeenkomstige voorrechten en immuniteiten toe te kennen als aan de Verenigde
Naties. Het onderhavige Zetelverdrag bevat, zoals gezegd, een aantal bepalingen
die verband houden met de specifieke taken van het Tribunaal en derhalve niet
onder de machtiging vallen van de Wet van 1947. Omdat de regering in voorkomend
geval voornemens is parlementaire goedkeuring te vragen voor zetelverdragen
van internationale ad-hoc straftribunalen, zal ook het onderhavige Zetelverdrag
ter parlementaire goedkeuring worden voorgelegd.In het licht van het bovenstaande en het feit dat het Zetelverdrag in
grote lijnen overeenstemt met reeds tot stand gebrachte zetelverdragen, zoals
laatstelijk het op 27 juni 2007 te Den Haag totstandgekomen Zetelverdrag
tussen het Internationaal Strafhof en het Gastland (Trb. 2007, 125), zal hieronder
slechts een summiere toelichting worden gegeven op de bepalingen van het Zetelverdrag.Het Zetelverdrag bevat uitgewerkte bepalingen voor de betrekkingen tussen
de zetelstaat Nederland en het Speciaal Tribunaal. Het Zetelverdrag bouwt
voort op de Resolutie 1757 (2007) van de Veiligheidsraad van 30 mei 2007.De Resolutie, met bijlage, inclusief het Statuut, bevat diverse algemene
bepalingen omtrent de status, voorrechten en immuniteiten van het Speciaal
Tribunaal, zijn functionarissen en diverse categorieën personen wier
aanwezigheid bij het Speciaal Tribunaal is vereist. Het Zetelverdrag bouwt
hierop voort en bevat specifieke bepalingen om het goed functioneren van het
Speciaal Tribunaal in Nederland mogelijk te maken.Om aan de in het Zetelverdrag en het Statuut neergelegde verplichtingen
volledig en goed te kunnen voldoen, is voorts bijzondere (uitvoerings) wetgeving
vereist. Zo zijn de bestaande wettelijke regelingen inzake internationale
strafrechtelijke samenwerking toegesneden op interstatelijke samenwerking
en niet op samenwerking met een internationaal tribunaal dat, in tegenstelling
tot de interstatelijke strafrechtelijke samenwerking, uitgaat van een verticale
verhouding.Hiernaast brengt de bijzondere hoedanigheid van gastland met zich mee
dat Nederland het goede functioneren van het Speciaal Tribunaal, voor zover
dat binnen de mogelijkheden ligt, behoort te ondersteunen en te bevorderen.
Bewegingen van personen op weg van en naar het Speciaal Tribunaal zullen plaatsvinden
binnen de Nederlandse rechtssfeer, waar de beambten van het Speciaal Tribunaal –
buiten het exclusief voor het Speciaal Tribunaal gereserveerde terrein –
zelf geen executieve bevoegdheden hebben. Wanneer er derhalve ten behoeve
van het Speciaal Tribunaal, in Nederland maar buiten het terrein van het Speciaal
Tribunaal, bevoegdheden moeten worden uitgeoefend (bijvoorbeeld de aanhouding
van personen of het gebruik van gepast en evenredig geweld), zal dat dienen
te geschieden door Nederlandse ambtenaren. Deze ambtenaren opereren daarbij
enerzijds in opdracht van het Speciaal Tribunaal maar anderzijds op aanwijzing,
en daarmee onder de verantwoordelijkheid, van de Nederlandse Minister van
Justitie.Het uitvoeringswetsvoorstel wordt gelijktijdig met onderhavig Zetelverdrag
ter goedkeuring aan het parlement voorgelegd.Artikelsgewijze toelichtingDeel I van het Zetelverdrag omvat de artikelen
1 tot en met 3. Dit zijn standaardbepalingen, waarin de in het verdrag gebezigde
terminologie wordt toegelicht (artikel 1), het doel en de reikwijdte van het
verdrag wordt omschreven (artikel 2) en wordt bevestigd dat het Speciaal Tribunaal
in Nederland gezeteld zal zijn (artikel 3). De tekst van artikel 2 maakt duidelijk
dat het verdrag het Speciaal Tribunaal in staat beoogt te stellen zijn taken
in onafhankelijkheid te vervullen.Deel II van het verdrag (artikelen 4 tot en
met 16) bevat standaardbepalingen, hoofdzakelijk over de status, beveiliging,
voorrechten en immuniteiten van het Speciaal Tribunaal.Deel III (artikelen 17 tot en met 27) betreft
de personen die onder dit verdrag vallen en bevat grotendeels standaardbepalingen.
Daarbij gaat het om de voorrechten, immuniteiten en faciliteiten voor ten
eerste de hoogste functionarissen van het Speciaal Tribunaal (artikel 17),
en vervolgens het meeste overige personeel.Het Zetelverdrag bevat daarnaast bepalingen omtrent de positie van verschillende
groepen personen die doorgaans niet worden genoemd in zetelverdragen maar
wier aanwezigheid bij het Speciaal Tribunaal noodzakelijk is. In het bijzonder
gaat het hierbij om raadslieden en personen die de verdediging bijstaan, getuigen
en slachtoffers.Artikel 23 verdient afzonderlijke vermelding. In het zesde lid van dit
artikel is bepaald dat de Griffier alle noodzakelijke maatregelen zal nemen
om getuigen die niet terug kunnen keren naar het land van herkomst of het
land van bestendig verblijf, onmiddellijk worden overgebracht naar andere
staten, nadat zij een getuigenverklaring hebben afgelegd voor het Speciaal
Tribunaal.In artikel 27 is een aparte bepaling opgenomen over de positie van deelnemers
aan bijeenkomsten van het management comité van het Speciaal Tribunaal
zodat deze bijeenkomsten, die fundamenteel zijn voor het opereren van het
Speciaal Tribunaal, in Nederland gehouden kunnen worden.Deel IV van het verdrag omvat uitsluitend
artikel 28 en betreft een standaard onderwerp: de opheffing van de op grond
van de eerdere bepalingen verstrekte voorrechten, immuniteiten en faciliteiten.
Gegeven de diversiteit van de in Deel III genoemde categorieën personen
zijn hiervoor specifieke bepalingen vereist en kon niet worden volstaan met
een algemene bepaling op grond waarvan aan één functionaris
de algemene bevoegdheid zou worden gegeven om de voorrechten, immuniteiten
en faciliteiten van alle in Deel III genoemde personen op te heffen.Deel V van het verdrag (artikelen 29 tot en
met 45) ziet op de samenwerking tussen het Speciaal Tribunaal en de Nederlandse
autoriteiten. Buiten een aantal standaardbepalingen bevat dit hoofdstuk ook
een aantal onderwerpen ontleend aan het Zetelverdrag met het Internationaal
Strafhof. Artikel 29 bepaalt dat beide partijen gehouden zijn een officieel
contactpunt aan te wijzen, dat primair verantwoordelijk is voor de uitvoering
van het Zetelverdrag. Aan de kant van Nederland zal dat de Directie Kabinet
en Protocol van het Ministerie van Buitenlandse Zaken zijn. Deze directie
zal de operationele zaken doorsluizen naar de geëigende autoriteiten,
bijvoorbeeld het Ministerie van Justitie. Een dergelijke kanalisering van
contacten is in de praktijk van het Joegoslaviëtribunaal en het Internationaal
Strafhof erg nuttig gebleken.Sectie 2 van Deel V ziet toe op visumverlening aan functionarissen van
het Speciaal Tribunaal en aan personen die naar Nederland komen om een functie
voor het Speciaal Tribunaal uit te voeren, niet zijnde verdachten. Voor zover
personen die naar Nederland komen een functie voor het Speciaal Tribunaal
hebben uit te oefenen, mag Nederland hen de toegang niet weigeren. Wel kunnen
er redenen van openbare orde of veiligheid zijn om aan die toegang voorwaarden
en/of beperkingen te stellen, bijvoorbeeld beperking van bewegingsvrijheid
en veiligheidsinstructies. Ten aanzien van andere personen, die geen functie
hebben ten overstaan van het Speciaal Tribunaal, bestaat geen internationaalrechtelijke
verplichting voor Nederland tot toelating. Hierbij moet met name gedacht worden
aan bezoekers van gedetineerden, inclusief familieleden. Weliswaar hebben
gedetineerden recht op bezoek, maar het bezoek van een specifieke bezoeker
is geen recht op zich. Indien Nederland besluit een visum aan een bezoeker
te verlenen, kunnen daaraan territoriale beperkingen worden verbonden. Met
betrekking tot deze categorie personen heeft Nederland tevens
de bevoegdheid ze in het uiterste geval de toegang te ontzeggen, hetgeen in
lijn is met de regels voortvloeiende uit de zogenoemde Schengenverdragen (het
op 14 juni 1985 te Schengen tot stand gekomen Akkoord tussen de Regeringen
van de Staten van de Benelux Economische Unie, van de Bondsrepubliek Duitsland
en van de Franse Republiek betreffende de geleidelijke afschaffing van de
controles aan de gemeenschappelijke grenzen (Trb. 1985, 102) en de op 19 juni
1990 te Schengen tot stand gekomen Overeenkomst ter uitvoering van het tussen
de Regeringen van de Staten van de Benelux Economische Unie, van de Bondsrepubliek
Duitsland en van de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten
akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke
grenzen (Trb. 1990, 145), alsmede de praktijk van het Joegoslaviëtribunaal
en het Internationaal Strafhof. De enige verplichting die Nederland ingevolge
het Zetelverdrag heeft, is het Speciaal Tribunaal te vragen om commentaar
voordat een visum wordt geweigerd of aan voorwaarden wordt verbonden. Wat
de kosten van visa voor de officiële procesdeelnemers betreft, is Nederland
noodzakelijkerwijs gehouden het visum kosteloos te verstrekken. Bij de overige
bezoekers is dat niet het geval.Sectie 3 van Deel V gaat over veiligheid en operationele bijstand. Zo
bevat artikel 38 een bepaling over de veiligheid en bescherming van personen
die in het Zetelverdrag worden omschreven. Daarvoor is nodig dat de desbetreffende
personen de op hun veiligheid gerichte aanwijzingen van de bevoegde Nederlandse
autoriteiten opvolgen.Artikel 39 gaat over het vervoer van gedetineerden. Om zoveel mogelijk
vast te leggen dat een onverhoopt beroep op de Vreemdelingenwet door een verdachte
in doorvoer naar of detentie van het Speciaal Tribunaal niet zal leiden tot
overbrenging naar een aanmeldcentrum, bepaalt artikel 39, zesde lid, dat doorvoer
moet geschieden zonder vertraging en omwegen naar of via andere bestemmingen
dan de door het Speciaal Tribunaal bepaalde. Het Zetelverdrag ziet overigens
niet op specifieke juridische en beleidsmatige kwesties inzake de vreemdelingenrechtelijke
positie van personen die wegens het Speciaal Tribunaal tijdelijk in Nederland
zijn.Artikel 40 verklaart artikel 39 van toepassing op personen die vrijwillig
of ingevolge een dagvaarding voor het Speciaal Tribunaal verschijnen. In het
tweede lid van artikel 40 is bepaald dat als een persoon anders dan op basis
van een dagvaarding voor het Speciaal Tribunaal verschijnt, de Nederlandse
autoriteiten het recht hebben om alle maatregelen te treffen die noodzakelijk
zijn voor de bescherming van de openbare orde en de nationale veiligheid.Artikel 41 betreft de samenwerking inzake detentie. Uit dit artikel blijkt
dat het Speciaal Tribunaal zijn eigen en primaire detentietaak heeft; de Nederlandse
rol is slechts faciliterend.Artikel 42 betreft de tijdelijke invrijheidstelling. Deze bepaling benadrukt
de faciliterende rol van het gastland bij het vervoer van tijdelijk in vrijheid
gestelden voor tijdelijk verblijf naar een ander land en bij hun terugkeer
naar het gastland.Artikel 43 behelst de invrijheidstelling van een gedetineerde verdachte
zonder veroordeling. Het Speciaal Tribunaal dient daartoe afspraken te maken
met het ontvangende land over het vervoer daarheen. Artikel 39 is hierop van
toepassing.De artikelen 42 en 43 strekken ertoe dat personen die door het Speciaal
Tribunaal voorlopig of definitief in vrijheid worden gesteld, eerst na toestemming
van Nederland hier te lande kunnen worden vrijgelaten. Artikel 42 is gebaseerd
op ervaringen en afspraken met het Joegoslaviëtribunaal, terwijl artikel
43 benadrukt dat de terugkeer van gewezen verdachten naar het land van herkomst
na definitieve vrijlating de verantwoordelijkheid van het Speciaal Tribunaal
is. Artikel 43, derde lid, bepaalt dat het Speciaal Tribunaal
een niet veroordeelde verdachte niet in het gastland zal vrijlaten zonder
expliciete toestemming van het gastland.Artikel 44 betreft de tenuitvoerlegging van door het Speciaal Tribunaal
opgelegde vrijheidsstraffen. Eén van de door Nederland gestelde voorwaarden
voor het vestigen van het Speciaal Tribunaal in Nederland is dat de detentie
van veroordeelden buiten Nederland zal moeten plaatsvinden. In artikel 29
van het Statuut van het Speciaal Tribunaal staat dat de tenuitvoerlegging
van straffen plaatsvindt in landen die aan de President van het Speciaal Tribunaal
hebben aangegeven hiertoe bereid te zijn. In artikel 44 van het Zetelverdrag
wordt dit herhaald en wordt tevens benadrukt dat Nederland geen verplichtingen
heeft om de detentie van veroordeelden te faciliteren.Artikel 45 legt een extra en uitdrukkelijke beperking vast in de uitoefening
van rechtsmacht door het gastland. Deze bepaling geeft expliciet aan dat voor
Nederland in het geval van concurrerende internationale verplichtingen de
facilitering van het Speciaal Tribunaal voorrang zal hebben.Deel VI van het verdrag (artikelen 46 tot
en met 51) bevat hoofdzakelijk standaard slotbepalingen.Artikel 46 biedt het Speciaal Tribunaal en Nederland de mogelijkheid aanvullende
overeenkomsten en afspraken te maken. Zo hebben beide partijen tegelijk met
de ondertekening van het Zetelverdrag brieven gewisseld. In deze interpretatieve
briefwisseling worden de betekenis en de inhoud van een beperkt aantal verdragsartikelen
toegelicht1. Ofschoon deze gemeenschappelijke
interpretatie geen integraal onderdeel uitmaakt van het Zetelverdrag, is deze
daar door middel van onderhavig artikel wel direct aan gekoppeld. Overigens
is een eenzijdige verklaring overgelegd met een Nederlandse interpretatie
van de term «gehuwde partners» (spouses), die ook «geregistreerde
partners» omvat.Ingevolge artikel 51 wordt het Zetelverdrag vanaf 21 december
2007 voorlopig toegepast. Dit werd noodzakelijk geacht omdat met het opstarten
van het Speciaal Tribunaal moest worden begonnen. Het opzetten van een dergelijke
organisatie is slechts mogelijk wanneer het vereiste juridische raamwerk daarvoor
aanwezig is.KoninkrijkspositieWat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, zal het Zetelverdrag alleen
voor Nederland gelden.De minister van Buitenlandse Zaken,M. J. M. VerhagenDe minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinXNoot1De artikelen 8, 11, 13, 15, 17, 18, 19, 23, 24, 25, 28, 32, 35, 39 en
42 hebben elk afzonderlijk een verklarende interpretatie; zie Trb. 2007, 228). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31364-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl