Wet inkomstenbelasting 2001; Verslag schriftelijk overleg over het Concept Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26727, nr. 123

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

08-12-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

26727 nr. 123

01-12-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningLichaamVragen en antwoordenAlgemeenVraag PvdA-fractieVraag VVD-fractieVraag CDA-fractieVraag VVD-fractieVraag VVD-fractieVraag VVD-fractieVraag CDA-fractieVraag CDA-fractieVraag CDA-fractieArtikel 2Vraag PvdA-fractieArtikel 5Vraag PvdA-fractieVraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 9Vraag CDA-fractieArtikel 10Vraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 14Vraag CDA-fractieArtikel 16Vraag CDA-fractieArtikel 20Vraag PvdA-fractieVraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 21Vraag PvdA-fractieVraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 22Vraag PvdA-fractieVraag CDA-fractieArtikel 25Vraag VVD-fractieVraag VVD-fractieArtikel 26Vraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 27Vraag VVD-fractieArtikel 28Vraag PvdA-fractieVraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 29Vraag VVD-fractieArtikel 31Vraag PvdA-fractieVraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 32Vraag CDA-fractieArtikel 34Vraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 35Vraag PvdA-fractieVraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 36Vraag VVD-fractieArtikel 37Vraag CDA-fractieArtikel 40Vraag PvdA-fractieArtikel 41Vraag PvdA-fractieVraag CDA-fractieArtikel 43Vraag VVD-fractieArtikel 44Vraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 46Vraag PvdA-fractieVraag VVD-fractieArtikel 47AlgemeenNormrenteToetsmomentAanwending personeelsleningenEindheffing rentevoordelenOvergangsregelingAnder bezwaar BankenVraag PvdA-fractieVraag VVD-fractieVraag VVD-fractieVraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 57Vraag PvdA-fractieArtikel 60Vraag VVD-fractieArtikel 67Vraag PvdA-fractieArtikel 70Vraag PvdA-fractieArtikel 71Vraag PvdA-fractieArtikel 72Vraag PvdA-fractieArtikel 82Vraag PvdA-fractieVraag VVD-fractieVraag VVD-fractieVraag VVD-fractieVraag VVD-fractieVraag VVD-fractieVraag VVD-fractieVraag VVD-fractieVraag CDA-fractieArtikel 94Vraag PvdA-fractieVraag CDA-fractieOverigVraag PvdA-fractie1. Producten uit het eigen bedrijf (art. 32)2. Kinderopvang (art. 38 en 39)Vraag PvdA-fractie
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26727Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 94 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 727Wet inkomstenbelasting 2001 (Belastingherziening 2001)nr. 123VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEGVastgesteld 1 december 2000In de vaste commissie voor Financiën1,
bleek bij de fracties van de PvdA, de VVD en het CDA behoefte te bestaan een
aantal vragen ter beantwoording voor te leggen aan de staatssecretaris van
Financiën inzake de Concept Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001. De
staatssecretaris heeft de vragen bij brief van 1 december 2000 beantwoord.De vragen en antwoorden zijn hieronder afgedrukt.De voorzitter van de commissie,Van GijzelDe griffier voor dit verslag,AtkinsHierbij doe ik u toekomen de antwoorden ten behoeve van het verslag van
een schriftelijk overleg inzake de concept Uitvoeringsregeling loonbelasting
2001.Met deze antwoorden wordt op uw verzoek tevens een reactie gegeven op
de brieven van de Nederlandse Vereniging van Banken (uw kenmerk Fin-00-811)
en de Groep Nederlandse Dagbladpers (uw kenmerk Fin 00-808). Deze verzoeken
hebt u mij op 14 november 2000 toegezonden.De Staatssecretaris van Financiën,W. J. Bos Vragen en antwoordenAlgemeenVraag PvdA-fractieVoor een doelmatige uitvoering zijn met betrekking
tot vergoedingen en verstrekkingen die tot het loon behoren, normbedragen
vastgesteld. Deze normbedragen zijn niet voor tegenbewijs vatbaar. Zijn de
voorziene normbedragen onderwerp van discussie? Zo ja, welke normbedragen
worden in dit stadium betwist en waarom?Uit de diverse reacties op de concept-Uitvoeringsregeling LB 2001 komt
naar voren dat met name de voorgestelde regelingen voor maaltijden, personeelsleningen
en telefoonkosten aanleiding zijn geweest voor een reactie. Op deze onderwerpen
zal uitgebreider worden teruggekomen bij de relevante artikelen.Vraag VVD-fractieAllereerst betreuren de leden van de VVD-fractie het
dat deze concept uitvoeringsregeling zo laat aan de Tweede Kamer wordt voorgelegd,
hetgeen nog meer geldt voor de overige concept uitvoeringsbesluiten en ministeriële
regelingen.Vraag CDA-fractieDe leden hebben met belangstelling kennis genomen van
de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001 (hierna: Uitvoeringsregeling LB
2001). Alhoewel de leden waardering hebben voor het feit dat de Tweede Kamer
de concept algemene maatregelen van bestuur (AMvB) mag inzien en becommentariëren,
bekruipt hen toch het gevoel dat de procedure staatsrechtelijk niet ideaal
is. De leden menen dat de AMvB's fundamentele wijzigingen bevatten, en dat
deze bepalingen daarom een meer volwaardige parlementaire behandeling verdienen.
Overigens kunnen deze leden het niet laten om te wijzen op de tijdsdruk die
weer op het regelgevingproces gelegd wordt. Het stuit de leden tegen de borst
dat de staatssecretaris de leden met klem oproept haast te maken met het geven
van hun commentaar, terwijl onderkend zou moeten worden dat deze concept AMvB's
de Kamerleden pas zeer laat bereikten.Antwoorden op de vragen van de VVD-fractie en de CDA-fractieIk ben mij ervan bewust dat de gevolgde procedure, mede gelet op de tijdsdruk,
niet ideaal is, maar wel transparant. Ik wijs er voorts op dat de uitvoeringsregelingen
nu totstandkomen in een toetsingsproces vooraf bij de Tweede Kamer hetgeen
de kwaliteit van de regelgeving ten goede komt. Een niet te voorkomen probleem
van tijdsdruk daarbij is dat bijvoorbeeld eerst het Ondernemerspakket 2001,
de Tariefwet 2001, het Belastingplan 2001 en de Veegwet inkomstenbelasting
2001 moesten worden voorbereid en aanhangig gemaakt bij de Tweede Kamer. Wetten
die elk hun doorwerking hebben naar de tot stand te brengen lagere regelgeving.Vraag VVD-fractieDe leden van de VVD-fractie vragen of de staatssecretaris
kan toelichten op welke onderdelen de regeling een lastenverzwaring met zich
meebrengt. Zijn de voorgestelde maatregelen voorgelegd aan het Adviescollege
toetsing administratieve lasten (Actal)? Zo ja, wat heeft dit opgeleverd?
Zo nee, waarom niet? Is de staatssecretaris voor de toekomst bereid fiscale
wetgeving voor te leggen aan de Actal om zodoende een beter inzicht te krijgen
met betrekking tot de effecten van de lastenverzwaring? In het kader van de toetsing van de mogelijke effecten van de Uitvoeringsregeling
LB 2001 op de administratieve lasten is de regeling voorgelegd aan de commissie
Thunnissen-de Waard.Bij het opstellen van de wetsvoorstellen Wet inkomstenbelasting 2001 (hierna:
Wet IB 2001) en de Invoeringswet Wet inkomstenbelasting 2001 (hierna: Invoeringswet
Wet IB 2001) heeft een toetsing op de effecten voor administratieve lasten
plaatsgevonden. De in dat kader aangegeven administratieve lastenverlichting
betreft cijfers inzake de Belastingherziening 2001 in het algemeen en niet
afzonderlijk de onderhavige uitvoeringsregeling. Bij globale vergelijking
van het totaalpakket aan maatregelen met de huidige uitvoeringsregeling bestaat
de indruk dat in structurele zin sprake is van een lichte administratievelastenverlichting
voor het bedrijfsleven als geheel.De Uitvoeringsregeling LB 2001 is desgevraagd op 11 oktober 2000 ter informatie
aan het Adviescollege toetsing administratieve lasten (Actal) toegezonden.
Actal is ingesteld bij Besluit van 30 maart 2000 (Stb. 162) en heeft een werkprogramma
2001 gepubliceerd. Ingevolge paragraaf 2.1.1.1. van dat werkprogramma
worden thans tussen Actal en de bewindslieden procedurele afspraken gemaakt.Vraag VVD-fractieZal een soortgelijke regeling worden getroffen voor
de premieheffing werknemersverzekeringen? Gaat die ook per 1 januari 2001
in? Zo neen, wat is dan de reden voor deze verdere discoördinatie van
loon- en premieheffing?Vanuit het oogpunt van doelmatigheid (ook in het kader van administratieve
lasten voor werkgevers) en het gestelde in de memorie van toelichting bij
de Aanpassingswet IB 2001 dat er niet vooruit wordt gelopen op de vereenvoudiging
van de SV-loonbegrippen (Kamerstukken II 1999–2000, 27 184, nr.
3, blz. 12), wordt de systematiek van de nieuwe Uitvoeringsregeling LB 2001
in de socialeverzekeringsregelgeving gevolgd.Vraag VVD-fractieIn diverse bepalingen van de voorgestelde regeling
wordt gesproken van «Onze Minister». Welke minister is dit? En
is het wel juist om te spreken van «Onze» in een regeling die
uitsluitend namens de Minister wordt ondertekend, en dus – in tegenstelling
tot een Koninklijk Besluit – niet door de Koningin?In de eindversie van de Uitvoeringsregeling LB 2001 zal «Onze Minister»
worden vervangen door: de minister van Financiën.Vraag CDA-fractieWanneer vindt de actualisering plaats van de bedragen
in de Uitvoeringsregeling LB 2001 voor het jaar 2001?In de eindversie van de Uitvoeringsregeling LB 2001 zullen de geactualiseerde
bedragen zowel in guldens als in euro's worden opgenomen.Vraag CDA-fractieDe leden kunnen zich vinden in de keuze om een volledig
nieuwe Uitvoeringsregeling op te stellen. In de praktijk blijkt echter behoefte
te bestaan aan een transponeringstabel. Zou die in de definitieve versie bijgevoegd
kunnen worden? Als hulpmiddel voor de praktijk zal een transponeringstabel opgesteld
worden die de vorm krijgt van een bijlage bij de toelichting op de definitieve
Uitvoeringsregeling LB 2001.Vraag CDA-fractieKan de staatssecretaris een kwantitatief overzicht
geven van alle vergoedingen en verstrekkingen die voor de werknemer fiscaal
ongunstiger uitpakken ten opzichte van de bestaande regelingen?Een kwantitatief overzicht van alle vergoedingen en verstrekkingen die
voor de werknemer ongunstiger zijn ten opzichte van de bestaande regelingen
is helaas niet te geven. Voorzover sprake is van veranderingen is in het algemeen
sprake van een verruiming voor zakelijke verstrekkingen en vergoedingen, en
van een verstrakking voor privé-voordelen. Als voorbeeld ter verduidelijking
kan wellicht de nieuwe maaltijdregeling dienen. Volgens de oude regeling konden
maaltijdvergoedingen in geld alleen gedeeltelijk onbelast worden toegekend
in een beperkt aantal zakelijke situaties. Maaltijden die in natura werden
verstrekt werden altijd, ook in zuivere privé-situaties, tegen een
relatief laag normbedrag in aanmerking genomen. In de nieuwe wettelijke regeling
is dit niet meer mogelijk en moeten verstrekkingen voor privé-maaltijden
voor de waarde in het economische verkeer worden belast. Tegelijkertijd is
het aantal zakelijke situaties waarin een (gedeeltelijk) onbelaste vergoeding
mogelijk is uitgebreid ten opzichte van de bestaande regeling. Hierbij wordt
geen onderscheid meer gemaakt tussen maaltijdvergoedingen en maaltijdverstrekkingen.
Er is een regeling getroffen op grond waarvan de eerste 80 maaltijden of vergoedingen
daarvan in zakelijke situaties onbelast kunnen worden verstrekt.Artikel 2Vraag PvdA-fractieWat betekent het dat formulieren als loonstaat, loonbelastingkaart
en dergelijke niet worden «vastgesteld» waardoor deze niet meer
behoeven te worden gedefinieerd? Komt er hierdoor een grotere vormvrijheid
voor inhoudingsplichtigen? Leidt dit tot minder administratieve lasten voor
de inhoudingsplichtingen? Geldt dat ook voor de Belastingdienst? Blijft goede
en juiste informatievoorziening hiermee gewaarborgd?Zoals in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel Belastingplan
2001 (Kamerstukken II 2000–2001, 27 431, nr. 3, blz. 58) is opgemerkt,
is de feitelijke invulling van de vorm en de inhoud van de formulieren in
de loop van de tijd steeds meer bij de Belastingdienst komen te liggen. In
aansluiting op deze ontwikkeling wordt in genoemd wetsvoorstel voorgesteld
vast te leggen dat de formulieren niet langer bij ministeriële regeling
maar in uitvoeringsbeleid worden vastgesteld. De Uitvoeringsregeling LB 2001
sluit hierbij aan. Met betrekking tot de praktijk voor de loonbelasting blijft
de situatie zo dat de inspecteur de formulieren aan de inhoudingsplichtige
toestuurt en dat de inhoudingsplichtige is gehouden deze formulieren te gebruiken;
de enige uitzondering hierop blijft de loonstaat, waarbij de inspecteur alleen
het model aan de inhoudingsplichtige toezendt. De antwoorden op de vragen
kunnen dus in die zin worden samengevat dat in de praktijk de huidige situatie
wordt gehandhaafd binnen een ander formeel kader.Artikel 5Vraag PvdA-fractieKan het bij andere «wisselende arbeidscontracten»
dan artiest en beroepssporter ook niet efficiënter en overzichtelijker
zijn om de inning, inhouding en afdracht via een verloningsbureau
te laten lopen? Voor de freelancer zou dit als voordeel hebben dat hij niet
als«resultaatgenieter» hoeft te worden beschouwd en verschoond
kan blijven van de administratieve lasten die daarmee samenhangen.Vraag VVD-fractieWaarom moet de overeenkomst worden gesloten met de
minister en niet met de inspecteur? Past dit binnen het beleid van de staatssecretaris
om uitvoerende taken van het ministerie zoveel mogelijk over te dragen aan
de inspecteurs?Waarom is gekozen voor de vorm van een overeenkomst,
en niet voor een administratiefrechtelijke beschikking? Kan de staatssecretaris
toelichten welke consequenties deze keuze heeft voor de rechtsbescherming
van een belastingplichtige die zich niet kan vinden in een voorwaarde die
de fiscus aan de overeenkomst wil verbinden?Vraag CDA-fractieDe leden van de CDA-fractie kunnen zich vinden in de
nieuwe maatregel dat ook bij artiesten een ander dan degene met wie het optreden
is overeengekomen kan worden aangewezen als inhoudingsplichtige. Hiermee wordt
aan situaties in de praktijk tegemoet gekomen. Welke voorwaarden kan de staatssecretaris
stellen waaraan de desbetreffende organisatie moet voldoen?Ligt het niet in de rede om de voorliggende regeling
ook in te zetten bij andere «wisselende arbeidscontracten», zoals
bijvoorbeeld freelancers, waarnaar de leden van de PvdA-fractie ook hebben
gevraagd. Voor de freelancer zou dit als voordeel hebben dat hij niet als
«resultaatgenieter» hoeft te worden beschouwd en verschoond kan
blijven van de administratieve lasten die daarmee samenhangen. Hoe staat de
staatssecretaris hier tegenover?Besloten is artikel 5 van de concept-Uitvoeringsregeling LB 2001 in haar
geheel te bezien op haar technische uitwerking en inhoud. Dit is overwogen
om meer duidelijkheid te bieden welke personen of lichamen in aanmerking komen
voor een inhoudingsplichtigenverklaring en onder welke voorwaarden. De mogelijkheid
dat op grond van een overeenkomst met de minister de belasting zal worden
ingehouden door een ander dan degene met wie het optreden of de sportbeoefening
is overeengekomen, zal een andere vorm krijgen. Aan de beoogde persoon of
lichaam zal de mogelijkheid geboden worden de inspecteur te verzoeken een
inhoudingsplichtigenverklaring af te geven. De inspecteur geeft deze verklaring
onder voorwaarden af aan de persoon die of het lichaam dat de inhouding overneemt
en zal de vorm krijgen van een voor bezwaar vatbare beschikking. De bedoelde
voorwaarden, die thans zijn opgenomen in het Besluit van 29 april 1993, nr.
DB93/1319, V-N 1993 blz. 1432 (laatste herdruk het Besluit van 24 februari
1998, nr. DB98/212M), zullen in het artikel worden overgenomen en uitgebreid.Freelancers die resultaat uit overige werkzaamheden volgens de Wet IB
2001 genieten, worden rechtstreeks in de inkomstenbelasting betrokken en hebben
in beginsel niet te maken met een inhoudingsplichtige. Op grond van artikel
3.95 van de Wet IB 2001 wordt het resultaat bepaald met overeenkomstige toepassing
van een aantal aldaar vermelde winstbepalingen, alsof de werkzaamheden een
onderneming vormen. Uiteraard kunnen deze freelancers zich voor hun administratie
in verband met de heffing van inkomstenbelasting laten bijstaan door een boekhouder
of belastingadviseur. In andere situaties is de freelancer al snel in «echte»
of fictieve dienstbetrekking, of kan hij samen met zijn opdrachtgever ervoor
kiezen dat hun arbeidsverhouding wordt beschouwd als een fictieve dienstbetrekking.
Meestal gaat het dan niet meer om zeer korte wisselende arbeidscontracten
of gaat het om werkzaamheden die worden verricht via een bemiddelings- of
uitzendbureau dat als opdrachtgever en tevens als inhoudingsplichtige optreedt.
De freelancer is dan geen resultaatgenieter en heeft niet te maken met de
administratieve lasten die samenhangen met het regime van resultaat uit overige
werkzaamheden. Het is niet nodig een regeling voor de freelancers te introduceren
die vergelijkbaar is met die van artikel 5, eerste lid, onderdeel b, van de
Uitvoeringsregeling LB 2001.Artikel 9Vraag CDA-fractieDe leden van de CDA-fractie vragen waarom expliciet
vermeld komt te staan dat het meerijden dient plaats te vinden over een reisafstand
langs «de meest gebruikelijke weg van meer dan 15 kilometer voor zowel
de heen- als de terugreis». Bestaat er geen gevaar voor verwarring nu
in de huidige regeling gesproken wordt over «tenminste 15 kilometer»?Met de wijziging van «tenminste 15 km» in «meer dan
15 km» wordt aangesloten bij de artikel 11, derde lid, van de Wet op
de loonbelasting 1964 (artikel 11, elfde lid oud) , waarin de gedifferentieerde
belastingvrije carpoolvergoeding is opgenomen (de in de wet opgenomen tabel
begint met meer dan 15 km). De bepaling in de Uitvoeringsregeling LB 2001
wordt op deze wijze verbeterd.Artikel 10Vraag VVD-fractieVeel ondernemingen in Nederland zijn in afwachting
van de voorgenomen wetgeving over verlofsparen. Kan de staatssecretaris toelichten
of deze nieuwe regelgeving te verwachten is met ingang van 1 januari 2001.
Zo niet, kan de staatssecretaris dan toelichten wanneer de nieuwe regelgeving
dan te verwachten is?Vraag CDA-fractieDeze regeling kan pas worden ingevuld als het vierde
deel van het Belastingplan 2000 is aangenomen. Kan reeds inzicht worden verschaft
in de wijze waarop deze regeling er uit zou komen te zien, indien het wetsvoorstel
onverkort wordt aangenomen?De nadere regels met betrekking tot verlofsparen betreffen naar verwachting
de wijze van overeenkomen van verlofspaarregelingen, de administratie van
de ingelegde gelden alsmede de lichamen waarbij de gelden kunnen worden ondergebracht,
voorwaarden en administratie rondom betalingen tijdens de verlofperiode en
bij wijziging van werkgever, gevolgen en wijze van verwerken van wijzigingen
in arbeidstijd, regels omtrent jaardotatie aan en maximum van de spaargelden,
alsmede regels omtrent het tijd-voor-tijd-sparen. De Uitvoeringsregeling LB
2001 zal vóór publikatie in de Staatscourant worden aangevuld
met deze bepalingen.Artikel 14Vraag CDA-fractieWat zijn de gevolgen voor deze regeling indien het
vierde deel van het Belastingplan 2000 onverkort wordt aangenomen?In artikel 14 van de Uitvoeringsregeling LB 2001 is een forfaitaire waarderingsformule
opgenomen om de waarde van een aandelenoptierecht te bepalen. Deze forfaitaire
waarderingsformule blijft van toepassing indien de werknemer geen gebruik
maakt van de mogelijkheid die geboden wordt in het vierde deel
van het Belastingplan 2000, om de belastingheffing op het genietingstijdstip
uit te stellen tot het moment van realisatie van het daadwerkelijk genoten
voordeel.Artikel 16Vraag CDA-fractieDe leden van de CDA-fractie hebben behoefte aan een
nadere precisering van de voorwaarde waarbij sprake moet zijn van gebruik
of verbruik ter behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking.Het begrip «ter behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking»
is ook opgenomen in artikel 15 van de Wet op de loonbelasting 1964 (hierna:
Wet LB 1964). Zoals in de memorie van toelichting op de Invoeringswet Wet
IB 2001 (Kamerstukken II 1999/2000, 26 728, nr. 3, blz. 27) is vermeld,
kwamen alle in deze definitie voorkomende elementen reeds voor in het oude
artikel 14 van die wet en de – onder meer – daarop gebaseerde
rechtspraak. Deze elementen hebben dezelfde betekenis behouden.In abstracte termen is, mede gelet op het gewijzigde regime voor vrije
verstrekkingen en vergoedingen, sprake van een gebruik of verbruik ter behoorlijke
vervulling van de dienstbetrekking indien een bepaalde zaak in redelijkheid
bijdraagt aan de behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking en de werknemer
daaraan – naast het gebruik of verbruik voor het verrichten van de werkzaamheden –
geen aanmerkelijk privé-voordeel ontleent. Is sprake van gemengd gebruik
of verbruik, dan vindt de beoordeling plaats naar gelang de omvang van het
gebruik of verbruik voor de behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking,
respectievelijk voor persoonlijke doeleinden.Artikel 20Vraag PvdA-fractieOm in aanmerking te kunnen komen voor een (gedeeltelijke)
onbelaste vergoeding van de OV-kaart wordt vereist dat het recht op vrij reizen
mede dient ter behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking of voor woon-werkverkeer.
Wat dient hier onder «mede» en «behoorlijke vervulling»
te worden verstaan? Bij welk percentage van privé gebruik is geen sprake
meer van «mede ter behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking of
woon-werkverkeer»? Wordt de (gedeeltelijke) onbelaste vergoeding beperkt
op basis van het privé-gebruik? Bij welk percentage ligt dan de grens?
Wat zijn de administratieve lasten van deze uitvoeringsregeling? Geldt «mede
dient ter behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking of voor woon-werkverkeer»
ook voor de mede-kaarthouder? Of geldt deze eis alleen voor de werknemer zelf?Bij de toelichting van dit artikel wordt verwezen naar
artikel 15a, eerste lid, onderdeel i, van de Wet LB 1964. Echter dit artikel
heeft geen onderdeel i. Wordt dit artikel nog aangevuld?Wat is de reden om de normbedragen verplicht onder
de eindheffing te brengen? Hoe worden deze verstrekkingen voor de premieheffing
werknemersverzekeringen behandeld? 3.Vraag VVD-fractieLeden 1 en 2 stellen dat de openbaar vervoerkaart «mede
dient ter vervulling van de dienstbetrekking». Kan de staatssecretaris
toelichten of deze eis uitsluitend ziet op de werknemer en niet op zijn gezinsleden,
zoals de leden van de PvdA-fractie ook hebben gevraagd. Zo neen, hoe stelt
de staatssecretaris zich dan de fiscale behandeling voor van een OV-kaart
die mede aan een gezinslid wordt vergoed/verstrekt? Vraag CDA-fractieDe leden van de CDA-fractie zijn verheugd met de verruiming
van de regeling met betrekking tot een vergoeding of een verstrekking van
een openbaarvervoerkaart. De regeling zal ook gelden voor de desbetreffende
vergoedingen, teneinde een zoveel mogelijk gelijke fiscale behandeling voor
vergoedingen en verstrekkingen te bewerkstelligen. In dit kader verzoeken
de leden om ook een bepaling op te nemen waardoor niet alleen bij een vrije
vergoeding maar ook bij een vrije verstrekking een extra onbelaste vergoeding
van f 200 kan worden gegeven. Hoe staat de staatssecretaris hier tegenover?
De gedeeltelijke vrijstelling in de nieuwe opzet zal niet beperkt zijn tot
de zogenaamde collectieve OV-kaart. Met het oog hierop is dan wel vereist
dat het recht op vrij reizen mede dient ter behoorlijke vervulling van de
dienstbetrekking of voor woon-werkverkeer. Omdat de regeling en haar forfaitaire
waardering ook van toepassing zijn op gezinsleden van de werknemer, ten aanzien
van wie natuurlijk geen sprake kan zijn van zakelijk gebruik verdient het
wellicht overweging om expliciet aan te geven dat de eis van zakelijk gebruik/woon-werkverkeer
alleen de werknemer betreft. De leden van de fracties van de PvdA en van de
VVD hebben hier ook naar gevraagd.Waarom zijn de normbedragen verplicht onder de eindheffing
gebracht, zoals ook de leden van de PvdA-fractie hebben gevraagd. In dit kader
pleit VNO-NCW er nog voor om de eindheffing naar keuze van de werkgever toe
te staan. Hoe staat de regering hier tegenover?Met het opnemen van artikel 20 in de Uitvoeringsregeling LB 2001 wordt
de regeling van artikel 14, eerste en tweede lid, van de Uitvoeringsregeling
LB 1990 gecontinueerd. Daarbij is, in tegenstelling tot dat artikel, niet
gekozen voor een waarderingsvoorschrift maar voor twee, meer in het systeem
van vrije vergoedingen en vrije verstrekkingen passende, vrijstellingen.Het opnemen van het woord «mede» in het eerste en het tweede
lid van artikel 20 vloeit voort uit het gegeven dat een openbaarvervoerkaart
door de werknemer naast het woon-werkverkeer ook voor privé-reizen
gebruikt kan worden. Om dit privé-voordeel te belasten geldt de vrijstelling
voorzover de vergoeding meer bedraagt dan de in die onderdelen vermelde bedragen
(f 119 respectievelijk f 181 per jaar).Met de term «behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking»
is aangesloten op artikel 15, eerste lid, onderdeel a, van de Wet LB 1964.
De in deze definitie voorkomende elementen kwamen ook voor in het oude artikel
14 van de Wet LB 1964 en de, onder meer, daarop gebaseerde rechtspraak en
hebben dan ook dezelfde betekenis.Aan de persoon van de mede-kaarthouder wordt niet de eis gesteld dat sprake
moet zijn van behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking of van woon-werkverkeer.
Hierbij moet evenwel worden bedacht dat de norm alleen van toepassing is met
betrekking tot anderen dan de werknemer indien hun gebruiksrecht onderdeel
uitmaakt van het aan de werknemer toegekende recht.Niet beoogd is een percentuele afbakening te creëren tussen «mede
ter behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking of voor woon-werkverkeer»
en situaties die niet onder deze definitie vallen. Dit onderscheid leent zich
niet voor een uitsluitend cijfermatige benadering. Aan de hand van historische
gegevens of de aard van de functie kan veelal een voldoende betrouwbare indruk
worden verkregen over de te verwachten omvang van het zakelijke gebruik. Dit
is het geval bij regelmatig zakelijk gebruik, bijvoorbeeld voor enkele dienstreizen
per week, naast het woon-werkverkeer. Bij minder regelmatig gebruik maar afzonderlijk
bezien wel met een aanzienlijk financieel belang kan niettemin toch sprake
zijn van een voldoende mate van zakelijk gebruik. De norm is
evenwel niet van toepassing indien de werknemer zelf slechts incidenteel van
de kaart gebruik maakt en het recht, bijvoorbeeld in het kader van een zogenoemd
cafetariabeloningssysteem, vooral is bedongen met het oog op het gebruik door
anderen dan de werknemer.Het is niet de bedoeling op basis van het privé-gebruik het onbelaste
deel van de openbaarvervoerkaart te beperken. Met betrekking tot een verstrekte
of vergoede openbaarvervoerkaart die aan de voorwaarden van artikel 20 voldoet
wordt een bedrag van f 119 respectievelijk f 181 per jaar belast.De toetsing op de administratieve lasten heeft plaatsgevonden in het kader
van de beoordelingen van de wetsvoorstellen die verband houden met de Belastingherziening
2001. Hierbij is tevens een globale inschatting gemaakt van de effecten die
de wetgeving heeft op lagere regelgeving. Een afzonderlijke toets op de Uitvoeringsregeling
LB 2001 als geheel of op onderdelen daarvan heeft plaatsgevonden in het kader
van de commissie Thunnissen-de Waard. Op de administratieve verplichtingen
zal ik verder ingaan bij de beantwoording van de vragen over artikel 60.Artikel 15a, eerste lid, onderdeel i, van de Wet LB 1964 is opgenomen
in het wetsvoorstel Veegwet Wet IB 2001 (Kamerstukken 27 466), dat op
23 november jl. door de Tweede Kamer is aangenomen. Onderdeel i heeft betrekking
op vrije vergoedingen ter zake van een recht op vrije reizen dat niet is beperkt
tot reizen over een vast traject ten behoeve van woon-werkverkeer (OV-kaart).Artikel 15a , eerste lid, onderdeel j, van de Wet LB 1964 is opgenomen
in het wetsvoorstel Veegwet Wet IB 2001 en komt als volgt te luiden: «vervoer
van en naar de opstapplaats voor openbaar vervoer, in verband met regelmatig
woon-werkverkeer, waarbij de afstand geheel of gedeeltelijk per openbaar vervoer
is afgelegd, tot ten hoogste f 201 op jaarbasis.» In het voorgestelde
artikel 17, tweede lid, van de Wet LB 1964 is bepaald dat onder meer artikel
15a van overeenkomstige toepassing is. Met deze wijzigingen is verzekerd dat
ingeval van vergoeding en verstrekking van de openbaarvervoerkaart die mede
wordt gebruikt voor regelmatig woon-werkverkeer per openbaar vervoer f 201
voor dit aanvullende vervoer onbelast vergoed kan worden.Artikel 77 van de Uitvoeringsregeling LB 2001 ziet op loon met een bestemmingskarakter.
Daarvan is sprake bij de vergoeding of verstrekking van onder andere parkeer-,
veer- en tolgelden alsmede bij reiskostenvergoedingen voorzover achteraf blijkt
dat deze tot het loon behoren. Bij de vergoeding of verstrekking van een openbaarvervoerkaart
is sprake van een loonbestanddeel dat binnen het voorgestelde systeem het
beste onder de werking van artikel 77 gebracht kan worden. Dit komt bovendien
de duidelijkheid ten goede. Een optieregeling zou leiden tot praktische bezwaren.Vanuit het oogpunt van doelmatigheid en het gestelde in de memorie van
toelichting bij de Aanpassingswet (Kamerstukken II, 1999–2000, 27 184,
nr. 3, blz. 12), wordt de systematiek van de Uitvoeringsregeling LB 2001 in
de socialeverzekeringsregelgeving gevolgd. Dit geldt derhalve ook voor de
bepaling zoals in artikel 20 van deze regeling is opgenomen. Artikel 21Vraag PvdA-fractiePer kalenderjaar kunnen 80 maaltijden waarbij het zakelijke
karakter van meer dan bijkomend belang is, voor vrije vergoeding in aanmerking
komen. Wat zijn de administratieve lasten van deze uitvoeringsregeling?Bij vergelijking van deze maatregel met de huidige Uitvoeringsregeling
LB 1990 is met name nieuw de inschatting vooraf of de grens van 80 maaltijden
zal worden gehaald. Deze inschatting kan in het algemeen op eenvoudige wijze
worden gemaakt, bijvoorbeeld op basis van historische gegevens, de aard van
de functie en dergelijke. Daarbij kan voor bepaalde groepen werknemers met
een enigszins globale benadering volstaan worden. Voor bepaalde groepen werknemers
is immers bij voorbaat duidelijk dat zij niet in de buurt van de grens komen,
maar daar ver onder blijven. Een werkgever kan aldus zijn werknemers onderverdelen
in drie groepen: de groep waarvan in redelijkheid kan worden verwacht dat
de grens van 80 zakelijke maaltijden niet wordt overschreden, de groep waarvoor
dit in redelijkheid wel geldt en de groep waarvan vooraf onzeker is of de
grens wordt overschreden. Voor de laatste twee groepen heeft de werkgever
de keuze tussen een individuele benadering overeenkomstig de huidige regeling,
of een meer globale benadering waarin hij de heffing via eindheffing voor
zijn rekening neemt. Anders dan onder de huidige regeling behoeft de werkgever
geen onderscheid meer te maken tussen maaltijdvergoedingen en maaltijdverstrekkingen.
In doorsneegevallen biedt de regeling, gelet op het vorenstaande, de werkgever
derhalve de mogelijkheid van administratieve lastenverlichting bij de verstrekking
en vergoeding van maaltijden in zakelijke situaties. In situaties waarin een
werkgever tot dusver maaltijden mede in privé-situaties verstrekt en
hij deze praktijk wenst voort te zetten, kan de regeling een beperkte verzwaring
van de administratieve lasten met zich brengen. Voor deze laatste situaties
geldt evenwel dat dit de consequentie is van de bewuste keuze van de wetgever
om geen fiscale faciliteit voor privé-maaltijden te handhaven. De mogelijke
extra administratieve lasten van dit onderdeel, dat op zichzelf een verruiming
inhoudt, zijn beperkt.Vraag VVD-fractieEr is geen sprake is van een vrije vergoeding (lid
1) of vrije verstrekking (lid 2) bij maaltijden «waarbij het zakelijke
karakter van meer dan bijkomend belang is voor zover het aantal maaltijden
per kalenderjaar meer dan 80 bedraagt».Kan de staatssecretaris toelichten wat wordt bedoeld
met de zinsnede «meer dan bijkomend belang». Inhoudingsplichtigen
zullen gebaat zijn bij een heldere en exacte uitleg van dit criterium. Is
deze regeling in de praktijk werkbaar?In het wetsvoorstel Veegwet Wet IB 2001 is de term bijkomend om redactionele
redenen en voor de duidelijkheid vervangen door bijkomstig. De wettekst is
zoveel mogelijk in overeenstemming gebracht met het in artikel 13a van de
Wet LB 1964 opgenomen begrip bijkomstig, waaraan de jurisprudentie invulling
heeft gegeven. Aldus wordt bewerkstelligd dat ingeval het zakelijke karakter
kwantitatief kan worden aangeduid, van meer dan bijkomstig sprake is als het
zakelijke karakter meer beloopt dan 10%. Tijdens de parlementaire behandeling
van de wetsvoorstellen Belastingherziening 2001 zijn voor de maaltijden voorbeelden
gegeven ter illustratie van maaltijden waarvan het zakelijke karakter van
meer dan bijkomstig belang is. Deze voorbeelden zullen voor de duidelijkheid
ook in de toelichting op de Uitvoeringsregeling LB 2001 worden opgenomen.De regeling komt er kort samengevat op neer dat maaltijden overdag alleen
in bijzondere situaties, zoals georganiseerde werklunches, als «zakelijk»
worden beschouwd. Avondmaaltijden worden onder meer als zakelijk beschouwd
als de werknemer als gevolg van zijn bijzondere werktijden, rekening houdend
met zijn reistijd, niet in staat is de avondmaaltijd op normale tijden elders
te nuttigen (zie ook hierna).Vraag CDA-fractieDe leden van de CDA-fractie zijn van mening dat de
inschatting van 80 vrijgestelde maaltijden redelijk is. De leden hebben echter
behoefte aan een verduidelijking van het begrip «zakelijke maaltijd».
Geldt de begripsomschrijving die VakstudieNieuws (VN-BP21/14, p. 3583) in
zijn commentaar geeft, nog steeds, namelijk dat «van een maaltijdverstrekking
of -vergoeding primair in het zakelijke belang bijvoorbeeld sprake kan zijn
bij al dan niet verwacht overwerk of koopavonden, tijdens dienstreizen/reizen
in het werk van mobiele/ambulante werknemers, tijdens een zakelijke bespreking
met klanten buiten de vaste werkplek of tijdens werkzaamheden op niet permanente
locaties of aan boord van vliegtuigen, schepen, boorplatforms of kermiswagens.»
Betekent dit dat de vrijstelling ook geldt bij maaltijden die worden vergoed/verstrekt
aan werknemers in verband met verruimde avondopenstelling en/of koopavonden
en zondagen? Hoe wordt overigens omgegaan met werknemers aan wie een vaste
vergoeding voor maaltijden wordt gegeven? Leidt de regeling ertoe dat in deze
situaties een bijtelling moet plaatsvinden vanaf de 81e vergoeding?De toelichting op de Uitvoeringsregeling LB 2001 zal met de eerder gegeven
voorbeelden van een «zakelijke» maaltijd worden uitgebreid. Wat
betreft maaltijden die worden vergoed/verstrekt in verband met de verruimde
avondopenstelling en/of koopavonden en -zondagen geldt dat deze eveneens als
«zakelijke» maaltijd kwalificeren. Ook in dergelijke gevallen
kan de maaltijdvoorziening primair geschieden met het oog op het zakelijke
belang om de winkel buiten normale «kantooruren» open te houden.
Uiteraard dient het hierbij wel te gaan om situaties waarin de werknemer,
mede gelet op diens reistijd, niet in de gelegenheid is om de maaltijd op
een normale tijd (tussen 17:00 en 20:00 uur) elders te nuttigen.Voor situaties waarin tot dusver onbelast een vaste vergoeding ter zake
van de meerkosten van zakelijke maaltijden werd gegeven, behoeft bij gelijkblijvende
omstandigheden niets te veranderen. Wel biedt de nieuwe regeling de mogelijkheid
om een dergelijke vergoeding met betrekking tot de eerste 80 maaltijden in
beperkte mate te verhogen, namelijk met het bedrag van de genormeerde besparing.
Uiteraard dient dan nog steeds aan de voorwaarden van artikel 36 te worden
voldaan.Artikel 22Vraag PvdA-fractieHoe staat de staatssecretaris tegenover het idee om
bedrijfsfitness direct voorafgaand of direct aansluitend aan de werktijd voor
de faciliteit in aanmerking te laten komen?Vraag CDA-fractieDe leden van de CDA-fractie bepleiten een versoepeling
van de regeling met betrekking tot bedrijfsfitness. Ook fitness in de middagpauze
en/of direct voorafgaand of direct aansluitend aan de werktijd zou onder de
regeling moeten kunnen vallen, waarnaar de leden van de PvdA-fractie ook hebben
gevraagd. Vaak is het onmogelijk om in werktijd te fitnessen, waarbij te denken
valt aan nachtploegen en aan hogere functies. Daarnaast zou het verruimen
van de regeling kunnen bijdragen aan het terugdringen van ziekteverzuim en
arbeidsongeschiktheid en het verbeteren van de arbeidsomstandigheden en de
bevordering van de algemene gezondheid van de beroepsbevolking. Met deze doelstelling
in het achterhoofd zou er in ieder geval kunnen worden overwogen om de regeling met het oog op voorkoming bepaalde vormen van arbeidsongeschiktheid
(bijv. RSI-preventie) te versoepelen. Hoe staat de staatssecretaris hier tegenover?Gelet op het karakter van dit loonbestanddeel zijn de voorwaarden zodanig
geformuleerd dat het zakelijke karakter van bedrijfsfitness in voldoende mate
vaststaat. Het verder verfijnen van deze bepaling door bijvoorbeeld in het
algemeen ook rekening te houden met de situatie direct voorafgaand of direct
aansluitend aan de werktijd of met de medische aard van de fitness gaat te
ver, gelet op de uitstralingseffecten en uitvoeringsproblemen die daarmee
gepaard gaan. Ingeval de fitness ook geruime tijd buiten de werktijd plaatsvindt,
is het zakelijke karakter ervan nauwelijks nog te beoordelen. Het betrekken
van het doel van de fitness (bijvoorbeeld de medische aard) in de beoordeling
van de regeling zou voor de uitvoeringspraktijk eveneens leiden tot onoverkomelijke
bezwaren.Artikel 22 biedt overigens enige ruimte voor situaties dat de fitness
nagenoeg geheel gedurende de werktijd plaatsvindt. Met de in het eerste lid,
onderdeel a, opgenomen voorwaarde «geheel of nagenoeg geheel plaatsvindt
gedurende de werktijd» kan rekening worden gehouden met de omstandigheid
dat de fitness (gedeeltelijk) gedurende de middagpauze of (enige tijd) voor
of na werktijd kan plaatsvinden.In de definitieve versie van de Uitvoeringsregeling 2001 zal overigens
een afzonderlijke vrijstelling worden opgenomen voor ARBO-vergoedingen en
ARBO-verstrekkingen, overeenkomstig hetgeen in de memorie van toelichting
op de Invoeringswet Wet IB 2001 is uiteengezet (Kamerstukken II 1999/2000,
26 728, nr. 3, blz. 35).Artikel 25Vraag VVD-fractieWelke administratieve verplichtingen zal de werkgever
moeten vervullen opdat de inspecteur per maaltijd kan controleren of deze
een zakelijk karakter van meer dan bijkomend belang had?Zie in dit verband het onder artikel 21 gegeven antwoord.Vraag VVD-fractieKan de staatssecretaris toelichten wat het fiscaal
relevante verschil is tussen een werkbespreking met een collega op de eigen
kamer van de werknemer (of in een spreekkamer), vergeleken met een soortgelijke
werkbespreking in de kantine van het bedrijf? Wat is de rechtvaardiging van
het verschil in behandeling van een daarbij door de werkgever verstrekte maaltijd?Voor maaltijden waarbij het zakelijke karakter van meer dan bijkomstig
belang is, is de fiscale behandeling niet afhankelijk van de plaats waar die
maaltijd wordt genuttigd.Het is denkbaar dat sprake is van zakelijke maaltijden in de bedrijfskantine.
Als een werknemer bijvoorbeeld een zakelijke bespreking met externe relaties
heeft in de bedrijfskantine, kunnen de kosten die de werknemer voor die relaties
maakt onbelast vergoed worden als kosten van de werkgever (intermediaire kosten).
De kosten van de werknemer kunnen volgens de regeling van de artikelen 21
en 25 in aanmerking worden genomen.Als men in zulke gevallen (in plaats van een vergoeding achteraf) aanstonds
de rechtstreekse kosten niet in rekening brengt kan dit onder omstandigheden
een administratief knelpunt betekenen omdat in dat geval minder eenvoudig
(globaal) aannemelijk kan worden gemaakt dat – voor de overige maaltijden –
tenminste de rechtstreekse kosten in rekening worden gebracht.
Wordt wel voor een verstrekking gekozen, dan zal hiermee dus, met het oog
op de regeling van artikel 43, in de administratieve vastleggingen terzake
van de kantinemaaltijden rekening moeten worden gehouden.Het is onder omstandigheden denkbaar dat zakelijke maaltijden met andere
werknemers in de kantine worden genuttigd, bijvoorbeeld als sprake is van
een werkvergadering, die duidelijk afwijkt van de gebruikelijke omstandigheden
waaronder geluncht wordt. Daarbij moet wel worden bedacht dat in zulke gevallen
(eveneens) aannemelijk moet kunnen worden gemaakt dat zo'n situatie zich voordoet,
bijvoorbeeld aan de hand van schriftelijke stukken zoals agenda, notulen e.d.Ook in deze situaties geldt dat een goede administratieve verwerking van
dergelijke gebeurtenissen kan voorkomen dat de toepassing van artikel 43 op
praktische bezwaren stuit.Uiteraard ligt het ook in de genoemde voorbeelden op de weg van de inhoudingsplichtige
om aannemelijk te maken dat een dergelijke situatie zich voordoet.Voor maaltijden waarbij het zakelijke karakter niet van meer dan bijkomstig
belang is, geeft artikel 43 van de Uitvoeringsregeling LB 2001 een bijzondere
regeling voor situaties waarin deze maaltijden in een bedrijfskantine of soortgelijke
ruimten genuttigd worden. Deze regeling, die is toegezegd tijdens de parlementaire
behandeling van de Belastingherziening 2001, is gebaseerd op artikel 15c van
de Wet LB 1964 en is louter opgenomen om redenen van doelmatigheid. Hierbij
is rekening gehouden met de administratieve lasten die samenhangen met het
doorlopend en voor grote groepen werknemers, vaststellen, per werknemer, van
de waarde in het economische verkeer van de door hen samengestelde maaltijden
en de individuele verwerking in de loonadministratie. Het belang van een onverkorte,
juiste en volledige belastingheffing is hierbij afgewogen tegen het belang
van een doelmatige belastingheffing, met als resultaat dat een uitzondering
is gemaakt voor de situatie waarin een werkgever de prijsstelling afstemt
op de rechtstreekse kosten van de maaltijden. Als de maaltijd wordt verstrekt
in de kamer van een werknemer spelen deze bezwaren een geringere rol en zal
op de voet van artikel 13, eerste lid, van de Wet LB 1964 heffing moeten plaatsvinden
over de waarde in het economische verkeer van de maaltijd.Als een maaltijd genuttigd wordt in een spreekkamer zou onder omstandigheden
de faciliteit van artikel 43 toegepast kunnen worden, omdat deze ook van toepassing
is voor maaltijden die genuttigd worden in soortgelijke ruimten als een kantine.Artikel 26Vraag VVD-fractieIn de toelichting bij dit artikel wordt melding gedaan
van een voorbeeld waarin het genot van de woning ter behoorlijke vervulling
van de dienstbetrekking is. Als specifiek voorbeeld wordt gegeven de situatie
waarin de werknemer die wordt uitgezonden en die in verband daarmee tijdelijk
een woning moet huren waarvan de huurprijs veel hoger is dan bij zijn inkomens-,
vermogens- en gezinsomstandigheden passend is. Kan de staatssecretaris aangeven
of de nu in de praktijk wel bekende 20%/ 30%-regeling voor naar Nederland
uitgezonden werknemers hiervoor wordt gehandhaafd?Op deze problematiek zal nader worden ingegaan in de toelichting op de
wijzigingen van het Uitvoeringsbesluit loonbelasting 1965.Vraag CDA-fractieDe leden van de CDA-fractie gaan ervan uit dat onder
«wordt uitgezonden» ook kan worden verstaan «wordt overgeplaatst».
Is dit juist? Deze vraag moet in het algemeen ontkennend worden beantwoord. Bij een
overplaatsing is veelal sprake van een permanente situatie. Het woongenot
vindt dan niet zozeer plaats in het kader van de behoorlijke vervulling van
de dienstbetrekking, maar vloeit voort uit de door persoonlijke redenen bepaalde
keuze van een woning. Bij een verhuizing in verband met de overplaatsing kan
uiteraard wel gebruik worden gemaakt van de regeling voor de zakelijke verhuiskostenvergoedingen
(artikel 15a, eerste lid, onderdeel g, van de Wet LB 1964 juncto artikel 19
van de Uitvoeringsregeling LB 2001).Artikel 27Vraag VVD-fractieIn dit artikel wordt aangegeven dat onder vrije vergoedingen/verstrekkingen
wordt begrepen de bewassing, energie en water ter behoorlijke vervulling van
de dienstbetrekking voorzover de vergoeding meer bedraagt dan forfaitaire
bedragen. Kan de staatssecretaris aangeven wat wordt bedoeld met de zinsnede
«ter behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking»? Inhoudingsplichtigen
zullen gebaat zijn bij een heldere en exacte uitleg van dit criterium. Is
deze regeling in de praktijk werkbaar? Hoe staat de staatssecretaris hier
tegenover?De betekenis van de terminologie «ter behoorlijke vervulling van
de dienstbetrekking» is reeds toegelicht in het antwoord op artikel
16.De specifieke vrijstelling voor het genot van bewassing, energie en water
is niet goed denkbaar los van de situatie waarin een vrijstelling geldt voor
de huisvesting van de werknemer. Daarbij kan gedacht worden aan de eerste
twee jaren dat buiten de woonplaats een tweede woning aangehouden moet worden
in verband met de dienstbetrekking (artikel 15b, eerste lid, onderdeel j,
van de Wet LB 1964) en het genot van een woning ter behoorlijke vervulling
van de dienstbetrekking, zoals de portierswoning (artikel 26). In die gevallen
zal doorgaans ook de bijbehorende verstrekking van bewassing, energie en water
worden verstrekt ter behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking. Bij werknemers
met een normale woonsituatie, waarbij de huisvesting geen zakelijk verband
heeft met de dienstbetrekking, geldt geen vrijstelling. In die gevallen geldt
hetzelfde voor bewassing, energie en water, ook al is in de woning een werkruimte
ingericht en worden in de woning soms zakelijke relaties ontvangen.Artikel 28Vraag PvdA-fractieWaarom is artikel 11, achtste lid, van de Uitvoeringsregeling
LB 1990 hier niet opgenomen? Hierin staat dat in de waarde van huisvesting –
uitgezonderd het genot van een woning – dan wel in de waarde van kost
en inwoning wordt geacht te zijn begrepen de waarde van bewassing, energie
en water.De inhoud van artikel 11, achtste lid, van de Uitvoeringsregeling LB 1990
zal ook worden opgenomen in de definitieve versie van de Uitvoeringsregeling
LB 2001.Vraag VVD-fractieIn de toelichting bij dit artikel wordt melding gedaan
van een voorbeeld waarin een werknemer wordt ondergebracht in een hotel. Kan
de staatssecretaris toelichten of hiermee mede gedoeld wordt op de situatie
waarin een werknemer voor een zakenreis in een Nederlands of buitenlands hotel
verblijft? Zo ja, dan zou dit een wijziging van de thans gangbare praktijk
betekenen in die zin dat momenteel geen fiscale bijtelling gebruikelijk is bij verblijf in een hotel dat door de inhoudingsplichtige wordt vergoed/verstrekt
tijdens een zakenreis. Kan de staatssecretaris toelichten of een dergelijke
uitbreiding van deze bepaling beoogd is?Voorts wordt in de toelichting op dit artikel verwezen
naar de maaltijdenforfaits als bedoeld in de artikelen 21 en 25. Kan de staatssecretaris
bevestigen dat hiermee niet gedoeld wordt op maaltijden vergoed/verstrekt
tijdens verblijf in een hotel voor een zakenreis aangezien deze maaltijden
naar algemene maatschappelijke opvattingen niet als een beloningsvoordeel
worden ervaren? Zal de voorgestelde regeling niet tot onnodige extra administratie
leiden?Waarom is geen bepaling opgenomen die overeenstemt
met het huidige artikel 11, achtste lid, van de Uitvoeringsregeling LB 1990,
zoals de leden van de PvdA-fractie ook hebben gevraagd? Hetzelfde geldt voor
artikel 40 van de voorgestelde regeling.De norm voor inwoning is (uiteraard) niet van toepassing in het geval
waarin sprake is van huisvesting buiten de woonplaats als bedoeld in het nieuwe
artikel 15b, eerste lid, onderdeel j, van de Wet LB 1964. De toelichting op
de Uitvoeringsregeling LB 2001 zal op dit punt worden verhelderd.Maaltijden die tijdens een dienstreis voor rekening van de werkgever worden
genoten zijn maaltijden waarbij het zakelijk karakter van meer dan bijkomstig
belang is, zoals bedoeld in artikel 15b, eerste lid, onderdeel d, van de Wet
LB 1964. In artikel 21 van de Uitvoeringsregeling LB 2001 is aan deze bepaling
uitvoering gegeven met een aantal van 80 maaltijden dat onbelast kan worden
verstrekt of vergoed. Op grond van de nieuwe wettelijke regeling behoeft dus –
anders dan onder de huidige regeling – tot dat aantal niet langer met
een normbijtelling rekening te worden gehouden. Zie ook het bij dat artikel
gegeven antwoord. Overigens is thans bij veel vergoedingsregelingen, zoals
de regelingen van de rijksoverheid, rekening gehouden met de privé-besparing,
zodat de desbetreffende vergoedingen voor zakelijke maaltijden onbelast zijn.
Als deze regelingen in zoverre ongewijzigd worden voortgezet, zullen zij in
2001 niet tot andere fiscale gevolgen leiden dan thans het geval is.De regeling van artikel 11, achtste lid, Uitvoeringsregeling LB 1990 wordt
in de Uitvoeringsregeling LB 2001 overeenkomstig opgenomen.Vraag CDA-fractieBij inwoning kan ook worden gedacht aan het geval dat
een werknemer in een hotel wordt ondergebracht. De leden gaan ervan uit dat
deze normbijtelling niet van toepassing is indien sprake is van huisvesting
buiten de woonplaats van de werknemer, waarnaar ook de leden van de VVD-fractie
hebben gevraagd.VNO-NCW suggereert «inwoning» te veranderen
in «niet-zelfstandige huisvesting». Is deze term ook overwogen?Bij inwoning kan inderdaad worden gedacht aan het geval dat een werknemer
in een hotel wordt ondergebracht. Gelet op de suggestie van VNO-NCW zal in
de toelichting worden aangegeven, dat het bij inwoning met name gaat om niet-zelfstandige
huisvesting. De norm voor inwoning is (uiteraard) niet van toepassing in het
geval waarin sprake is van huisvesting buiten de woonplaats als bedoeld in
het nieuwe artikel 15b, eerste lid, onderdeel j, van de Wet LB 1964. De toelichting
op de Uitvoeringsregeling LB 2001 zal op dit punt worden verhelderd.Artikel 29Vraag VVD-fractieIn dit artikel wordt aangegeven dat onder vrije vergoedingen/verstrekkingen
worden begrepen de vergoeding/verstrekking van voordeelurenkaarten
indien aannemelijk is dat deze mede dient ter behoorlijke vervulling van de
dienstbetrekking. Kan de staatssecretaris toelichten wat wordt bedoeld met
de zinsnede «ter behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking»?
Inhoudingsplichtigen zullen gebaat zijn bij een heldere en exacte uitleg van
dit criterium.Een voordeelurenkaart wordt gebruikt «mede ter behoorlijke vervulling
van de dienstbetrekking» als met de kaart vervoerbewijzen met korting
worden gekocht ten behoeve van zakelijke reizen.Zoals hiervoor in het antwoord op artikel 20 is meegedeeld leent de voor
toepassing van de vrijstelling vereiste omvang van het zakelijke gebruik zich
naar mijn oordeel niet voor een uitsluitend cijfermatige benadering. Dit gebruik
dient meer dan incidenteel plaats te vinden. Aan de hand van historische gegevens
of de aard van de functie kan veelal een voldoende betrouwbare indruk worden
verkregen over de te verwachten omvang van het zakelijke gebruik. Bij regelmatig
zakelijk gebruik, bijvoorbeeld voor enkele dienstreizen per maand, zal de
omvang van het financieel belang minder van belang zijn. Bij minder regelmatig
gebruik maar afzonderlijk bezien wel met een aanzienlijk financieel belang
kan niettemin toch sprake zijn van een voldoende mate van zakelijk gebruik.Artikel 31Vraag PvdA-fractieDe zakelijke gesprekskosten (telefoon) kunnen aan de
hand van specificaties van de telefoonrekeningen onbelast worden vergoed.
Dit lijkt een zeer bewerkelijke methode te worden die zowel voor de betrokkenen
als de Belastingdienst kan leiden tot administratieve lasten. In hoeverre
kan die administratieve last beperkt worden door een forfaitaire vergoeding?In de nota naar aanleiding van het verslag bij de Invoeringswet
inkomstenbelasting 2001 staat het volgende vermeld: «Naar aanleiding
hiervan merken wij op dat wij voornemens zijn de regeling van artikel 15b,
eerste lid, onderdeel g, met toepassing van het nieuwe artikel 15c van de
Wet LB 1964 aan te vullen in die zin dat bij een abonnement dat voorziet in
verschillende aansluitingen c.q. nummers, zoals een ISDN-abonnement, alleen
een vast basisbedrag niet voor vrije vergoeding of verstrekking in aanmerking
komt.» Waarom is hier van afgeweken?Vraag VVD-fractieIn de toelichting op dit artikel wordt impliciet melding
gemaakt van de afschaffing van het thans geldende forfait voor ter beschikking
gestelde huistelefoonaansluitingen. Tevens wordt melding gemaakt van het feit
dat alleen de zakelijke gesprekskosten van de eerste telefoon van de werknemer
nog onbelast kunnen worden vergoed onder overlegging van een gespecificeerde
telefoonnota. Is de staatssecretaris bekend met het in de pers verschenen
commentaar op deze regeling (o.a. Telegraaf van 10 oktober jl.) waarin wordt
ingegaan op de bezwaren die aan de voorgestelde regeling kleven zoals forse
verzwaring administratieve lasten voor werkgevers, forse kostenstijgingen
voor werkgevers en werknemers? Is de staatssecretaris bereid om een praktisch
eenvoudiger uitvoerbare regeling te treffen die tegemoet komt aan deze bezwaren?Tot de vrije vergoeding of verstrekking behoort de
tweede telefoon van de werknemer die geheel of nagenoeg geheel ter behoorlijke
vervulling van de dienstbetrekking wordt gebruikt. Kan de staatssecretaris
aangeven wat bedoeld wordt met de zinsnede «geheel of nagenoeg geheel
ter behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking». Inhoudingsplichtigen
zullen gebaat zijn bij een heldere en exacte uitleg van dit criterium.Kan de staatssecretaris tevens toelichten hoe inhoudingsplichtigen
in de praktijk controle moeten uitoefenen om vast te stellen of aan voornoemd
criterium is voldaan? Kan de staatssecretaris bevestigen dat dit eveneens
d.m.v. gespecificeerde rekeningen dient te geschieden? Is de staatssecretaris,
mede in het licht van de geschetste administratieve lasten bij de eerste telefoon,
bereid om een praktisch eenvoudiger uitvoerbare regeling te treffen?De leden van de VVD-fractie hebben grote bezwaren tegen
het feit dat er onder de voorgestelde regeling geen forfaitaire bepaling meer
is voor het loon ter zake van de eerste telefoon bij de werknemer thuis. Dit
is in strijd met een als toezegging op te vatten mededeling van de staatssecretaris
in de Nota naar aanleiding van het verslag bij de Invoeringswet inkomstenbelasting
2001. De argumentatie in de huidige toelichting kunnen deze leden niet overtuigen.
Kan de staatssecretaris toelichten op welke wijze er sprake is van uitwisselbaarheid
van gespreks- en abonnementskosten indien het niet om een mobiele telefoon
gaat?Voor de werkgever is het een zware administratieve
last om per werknemer telkens te beoordelen welke telefoongesprekken al dan
niet zakelijk waren. Ook qua controle zal dit een zware last zijn voor de
fiscus. Hoe kan de werkgever c.q. de inspecteur beoordelen in hoeverre telefoongesprekken
naar een internetprovider betrekking hadden op zakelijk dan wel op privé-gebruik
van internet?Het lijkt er op dat de voorgestelde maatregel zal leiden
tot een ongewenste c.q. onpraktische administratie. De leden van de VVD-fractie
vinden het bijzonder vreemd dat als de werkgever een onbelaste vergoeding
wil verstrekken, deze inzage moet hebben in de telefoonspecificatie waaruit
blijkt op welke tijdstippen, gedurende hoeveel minuten en naar welke nummers
de werknemer privé heeft gebeld. Daar komt bij dat de voorgestelde
wijziging slecht past in het streven van de regering om de belastingdruk op
inkomsten uit arbeid te verlichten. Hoe staat de staatssecretaris hier tegenover?Vraag CDA-fractieDeze bepaling heeft veel commotie veroorzaakt in de
landelijke pers. Wij kunnen ons dat wel voorstellen. Ter bekostiging van de
forse tariefsverlaging in de inkomstenbelasting zijn veel aftrekposten gesneuveld.
Aansluiting wordt nu gezocht in de aftrekmogelijkheden die de werkgever nog
heeft. Dit sluit ook aan bij de wens van de staatssecretaris om meer aan de
werkgever over te laten of kosten vergoed moeten worden of niet. Dan komt
het hard aan dat de waarderingsvoorschriften voor een (eerste) telefoon in
de woning van de werknemer niet worden overgeplaatst naar het nieuwe regime.
Hoe denkt de staatssecretaris deze regeling uit te voeren. Het gevaar rijst
dat het controleapparaat van de Belastingdienst een groot deel van zijn tijd
bezig zal zijn met het napluizen van telefoonrekeningen. De leden van de CDA-fractie
hebben ook behoefte op een reactie op het commentaar van VNO-NCW dat de regeling
op verschillende punten niet zou aansluiten bij de Wet LB 1964.In de nota naar aanleiding van het verslag bij de Invoeringswet
IB 2001 zegde de staatssecretaris toe dat hij de regeling van artikel 15b,
lid 1, onderdeel g, in die zin zou aanvullen dat bij een abonnement dat voorziet
in verschillende aansluitingen c.q. nummers (ISDN abonnement) alleen een vast
basisbedrag niet voor vrije vergoeding/verstrekking in aanmerking zal komt
(VN BP21/p. 3589). Hoe verhoudt deze toezegging zich met de thans voorliggende
bepaling, zoals ook de leden van de PvdA-fractie naar voren hebben gebracht.De leden van de CDA-fractie zijn van mening dat de
praktijk gebaat zou zijn indien de regelgever een redelijke norm voor privé-gebruik
zou stellen, omvattende zowel het gebruik van de telefoon thuis als het mobiel telefoneren. Dit ook met het oog op de ontwikkeling van het telewerken
thuis.In de Uitvoeringsregeling LB 2001 is voor de tweede telefoon een regeling
getroffen (artikel 31), die overeenstemt met artikel 11, tiende lid, tweede
volzin, Uitvoeringsregeling LB 1990. Daarnaast bestaat voor het tweede telefoonabonnement
een wettelijke regeling (artikel 15b, eerste lid, onderdeel g, Wet LB 1964),
op grond waarvan een tweede en volgende telefoonabonnement niet in de belastingheffing
worden betrokken als het zakelijke karakter van meer dan bijkomstig belang
is (zakelijke gesprekskosten belopen meer dan 10% van de totale gesprekskosten).
Voor de eerste telefoon en het ISDN-abonnement is geen bijzondere regeling
getroffen in het concept van de Uitvoeringsregeling LB 2001. De achtergrond
hiervan is dat de desbetreffende kosten in beginsel tot de kosten van levensonderhoud
kunnen worden gerekend (zakelijke gesprekskosten kunnen aan de hand van specificaties
aannemelijk worden gemaakt). Door de voortgang in techniek is voorts de opsplitsing
van telefoonnota's beter realiseerbaar.Naar aanleiding van de vragen van de fracties van de PvdA, VVD en CDA
en de kritiek vanuit de praktijk (onder meer een artikel in Telegraaf van
10 oktober jl.) heb ik de regeling heroverwogen. Rekening houdend met vorenbedoelde
vragen en kritiekpunten zal de volgende regeling worden opgenomen in de Uitvoeringsregeling
LB 2001:• Alsnog een normregeling opnemen ingeval de totale privé-kosten ter zake van de eerste telefoon een bepaald
bedrag niet overschrijden (conform het huidige artikel 11, tiende lid, van
de Uitvoeringsregeling LB 1990). Het bedrag van het totale privé-gebruik
(huidige reikwijdte van de bepaling) zal worden verhoogd van f 660 tot
f 1000 om beter aan te sluiten bij de uitvoeringspraktijk. Het te belasten
normbedrag zal mede in verband daarmee voor het jaar 2001 worden vastgesteld
op f 50 per maand.• Alsnog een normregeling opnemen voor het eerste abonnement van een ISDN-aansluiting ingeval het zakelijke karakter
van meer dan bijkomstig belang is. Het te belasten normbedrag zal gesteld
worden op f 40. Dit bedrag correspondeert met de kosten die de KPN in
rekening brengt voor een Belplusabonnement (f 39,60) voor een gewone
telefoonaansluiting.• De reeds voorgestelde regeling (artikel 31) betreffende de algehele
vrijstelling (ook de gesprekskosten) van tweede telefoon handhaven bij geheel
of nagenoeg geheel zakelijk gebruik. Als de gesprekskosten voor 90% of meer
zakelijk zijn is de vrijstelling van toepassing.Naar mijn mening wordt met vorenstaande aanpassingen op adequate wijze
tegemoet gekomen aan de wensen en kritiekpunten.Artikel 32Vraag CDA-fractieKan een schatting worden gegeven van het aantal personeelsleningen
die thans zijn afgesloten. Worden thans afgesloten leningen wel geëerbiedigd?
Zo niet dan vrezen de leden van de CDA-fractie dat veel personeelsleden in
financiële problemen kunnen geraken.Het aantal personeelsleningen waarvan de voordelen niet tot het loon zijn
gerekend bedroeg naar opgaaf van werkgevers ruim 50 000 (jaar 1998).
Het rentevoordeel bij personeelsleningen wordt niet belast bij een aanwending
die vrij zou zijn geweest. Om op dit punt bewijsproblemen te voorkomen is
een overgangsregeling getroffen in artikel 93 van de Uitvoeringsregeling LB
2001. Deze regeling houdt in dat voor de jaren 2001 en 2002 de werknemer wordt
geacht de lening tot een bedrag van f 7500 op een zodanige
wijze aan te wenden dat deze tot de vrije vergoedingen of verstrekkingen behoort.Artikel 34Vraag VVD-fractieIn de toelichting staat dat de uitkering uit een hier
geregelde verzekering tot het loon behoort. Kan de staatssecretaris toelichten
op welke jurisprudentie hij deze opvatting baseert?Vraag CDA-fractieVNO-NCW wijst erop dat deze bepaling ertoe leidt dat
bij een vergoeding van de premie door de werkgever voor een door de werknemer
in privé gesloten ongevallenverzekering de uitkering als loon wordt
aangemerkt. Ook de leden van de CDA-fractie gaan ervan uit dat het niet de
bedoeling is. Hoe staat de staatssecretaris hier tegenover?Artikel 34 is opgenomen naar aanleiding van de behandeling in de Eerste
Kamer van het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de Invoeringswet Wet IB 2001.
Daarbij is onder meer het volgende opgemerkt: «De leden van de PvdA-fractie
vragen of een werkgever onder het nieuwe loonbelastingstelsel inzake vrije
vergoedingen de premie voor een door zijn werknemer afgesloten ongevallenverzekering
aan deze onbelast zou kunnen vergoeden en of in dat geval een uitkering uit
hoofde van de verzekering zou worden belast in box 3. Wij kunnen deze leden
meedelen dat wij een onbelaste vergoeding in het licht van het in verband
met de onderhavige belastingherziening voorgestelde artikel 15, eerste lid,
onderdeel b, van de Wet LB 1964 in beginsel mogelijk achten, in het specifieke
geval dat het gaat om een verzekeringsproduct dat uitsluitend recht geeft
op een kapitaalsuitkering bij ongevallen in het kader van de uitoefening van
de dienstbetrekking en dus niet ook naar aanleiding van ongevallen die de
werknemer overkomen in de privé-sfeer. In zo'n geval zal de uitkering
echter wel belastbaar zijn in box 1 als voordeel uit dienstbetrekking, en
dus niet in box 3. Ziet de premie op een ongevallenverzekering die ook buiten
de werksfeer van toepassing is, dan is weliswaar de vergoeding ervan belast
in box 1, maar valt een latere kapitaalsuitkering buiten de loonsfeer.»
(Kamerstukken I 1999/2000, 26 727 en 26 728, nr. 202a, blz. 88).Deze parlementaire geschiedenis beantwoordt de meeste vragen.Indien het gaat om een door de werknemer afgesloten algemene ongevallenverzekering
is een vergoeding van de premie door de werkgever belast en valt de latere
uitkering buiten de loonsfeer.Voor het overigens bijzondere geval dat het gaat om een door de werknemer
afgesloten ongevallenverzekering louter van ongevallen tijdens het werk is
het standpunt ingenomen dat sprake is van een vrije vergoeding en dat de latere
uitkering tot het loon behoort. De vraag over de belastbaarheid van de uitkering
is als zodanig niet in de jurisprudentie behandeld. Het gaat echter om een
voordeel dat uit de dienstbetrekking voortvloeit (een voorziening waarvan
de kosten voor rekening van de werkgever zijn gekomen) zonder dat sprake is
geweest van een overgang naar box 3 via een belaste aanspraak. Er is een direct
verband tussen de dienstbetrekking en de latere uitkering; de uitkering vindt
daarin haar grond. Naar mijn mening behoort de uitkering tot het loon.Op zichzelf is bij de hiervoor beschreven wijze van behandeling ook sprake
van een sluitend systeem met betrekking tot ongevallenverzekeringen. Afhankelijk
van de aard van de verzekering is in het ene geval de premie belast en de
eventuele uitkering vrij en is in het andere geval de premie vrij en de uitkering
belast. Er ontstaat geen onevenwichtig resultaat in die zin dat zowel de vergoeding
van de premie als de uitkering zouden zijn belast of dat zowel de vergoeding
van de premie als de uitkering onbelast zouden zijn. Voor de volledigheid merk ik nog op dat ingeval sprake is van een door
de werkgever verstrekte aanspraak op een uitkering wegens overlijden of invaliditeit
ten gevolge van een ongeval artikel 11, eerste lid, aanhef en onderdeel h,
van de Wet LB 1964 van toepassing is. In dat geval geldt, net als thans, dat
de aanspraak vrij is en de uitkering is belast.Artikel 35Vraag PvdA-fractieWaarom worden onder vergoedingen voor outplacement
niet tevens de kosten van sollicitatie begrepen? Deze hangen namelijk niet
samen met de verwerving van het loon uit dienstbetrekking tot deze werkgever
en kunnen derhalve niet op basis van de bestaande wettelijke regeling of jurisprudentie
door deze werkgever onbelast worden vergoed.Vraag VVD-fractieOmvatten de kosten van outplacement ook sollicitatiekosten,
zoals de leden van de PvdA-fractie ook hebben gevraagd?Vraag CDA-fractieHet is duidelijk voor de leden van de CDA-fractie dat
een vergoeding van de sollicitatiekosten door de werkgever waar gesolliciteerd
wordt niet belast is c.q. onbelast kunnen worden vergoed. Hoe moet echter
worden omgegaan met een vergoeding van de oude werkgever die in het kader
van outplacement sollicitatiekosten vergoed? De leden van de fracties van
de PvdA en de VVD hebben hier ook naar gevraagd.Het geval dat de oude werkgever de kosten van sollicitaties vergoedt,
is naar mijn mening een voorbeeld van outplacement. Die kosten vallen dus
onder de regelingen in artikel 35. In de toelichting zal dit expliciet worden
vermeld.Artikel 36Vraag VVD-fractieKan de staatssecretaris toelichten hoe specifiek een
groep kosten moet zijn afgebakend om te kunnen spreken van een afzonderlijke
kostencategorie, die apart moet zijn gespecificeerd? Kan dit aan de hand van
praktijkvoorbeelden worden geïllustreerd?De vraag hoe specifiek een groep kosten moet zijn afgebakend om te kunnen
spreken van een afzonderlijke kostencategorie kan het beste aan de hand van
enkele voorbeelden beantwoord worden. Het eerste voorbeeld betreft de verblijfkosten
van een vertegenwoordiger die tijdens zijn dienstreizen vaak luncht en af
en toe een avondmaaltijd gebruikt. In dat geval kunnen naast de kosten van
het reizen de kosten van de lunches en de avondmaaltijden tezamen als een
kostencategorie gezien worden. Het tweede voorbeeld betreft de vertegenwoordiger
die naast zijn verblijfkosten ook regelmatig kleine representatiekosten heeft
in verband met de contacten met zijn klanten. Als deze vertegenwoordiger in
aanmerking komt voor een vaste vergoeding zal voor die vergoeding een specificatie
aanwezig dienen te zijn waarbij zowel de verblijfkosten als de representatiekosten
cijfermatig onderbouwd zijn.Overigens diende ook al op grond van artikel 5a van de Uitvoeringsregeling
LB 1990 een vaste vergoeding per kostencategorie gespecificeerd te kunnen
worden (zie het Besluit van 28 december 1999, nr. DB1999/3910M, BNB 2000/101). Artikel 37Vraag CDA-fractieDe leden van de CDA-fractie vrezen grote uitvoeringsproblemen
met de toetsing van de buitenlandse regelingen. Hoe staat de staatssecretaris
hier tegenover?In de Wet IB 2001 en de Wet LB 1964 is als uitgangspunt neergelegd de
gelijke faciliëring van binnen- en buitenlandse kinderopvang. Een ander
uitgangspunt van de Nederlandse wetgeving ten aanzien van de kinderopvang
is dat aan de wettelijk geregelde opvang kwaliteitseisen gesteld worden. Deze
uitgangspunten hebben tot gevolg dat ook de buitenlandse kinderopvang dient
te voldoen aan de Nederlandse kwaliteitseisen om voor erkenning en faciliëring
in aanmerking te komen. Aangezien het niet praktisch is om de kinderopvangregelingen
in het gehele buitenland te onderzoeken is er voor gekozen om vooralsnog af
te wachten of, en zo ja, in welke mate op de bepaling een beroep wordt gedaan.
Aan de hand van die ervaring en de overigens verkregen informatie kan de uitvoeringsregeling
zo nodig nader worden geconcretiseerd.Artikel 40Vraag PvdA-fractieWaarom is hier de regeling in artikel 11, achtste lid,
van de Uitvoeringsregeling LB 1990 niet overgenomen? Hierin staat dat de in
de waarde van huisvesting – uitgezonderd het genot van een woning –
dan wel in de waarde van kost en inwoning wordt geacht te zijn begrepen de
waarde van bewassing, energie en water.De inhoud van artikel 11, achtste lid, van de Uitvoeringsregeling LB 1990
zal ook worden opgenomen in de definitieve versie van de Uitvoeringsregeling
LB 2001. In dit verband zij voorts verwezen naar het antwoord op artikel 28.Artikel 41Vraag PvdA-fractieHoe verhoudt deze regeling zich tot de regeling voor
«zakelijke» maaltijden in art. 21 van de concept Uitvoeringsregeling
LB 2001? Het lijkt wat vreemd als scheeps- en baggerpersoneel niet en vliegtuigpersoneel
wel de eerste 80 maaltijden onbelast zouden kunnen krijgen. Evenmin is duidelijk
of voor de maaltijden die wel moeten worden belast, via eindheffing kan worden
afgedragen op grond van art. 75, eerste lid, onderdeel g, van de Uitvoeringsregeling
LB 2001.Vraag CDA-fractieWaarom wordt voor scheeps- en baggerpersoneel niet
en voor vliegtuigpersoneel wel de eerste 80 maaltijden onbelast gelaten? Kan
de loonbelasting over de maaltijden die wel worden belast via eindheffing
worden afgedragen, zoals de leden van de PvdA-fractie ook hebben gevraagd.De in artikel 41 van de Uitvoeringsregeling LB 2001 opgenomen bepaling
is ontleend aan de in artikel 11, tweede lid, van de Uitvoeringsregeling LB
1990 opgenomen regeling voor kost aan boord van schepen en baggermateriaal
en op boorplatforms. Gelet op de aard van de werkomstandigheden van de werknemer
aan boord van schepen en baggermateriaal is de in artikel 41 opgenomen norm
voor «zakelijke» kost, evenals onder het regime van de Uitvoeringsregeling
LB 1990 op een lager niveau gesteld dan de in artikel 25 opgenomen normbedragen
voor zakelijke maaltijden. In artikel 41 zal uitdrukkelijk worden aangegeven
dat artikel 41 in zoverre afwijkt van hetgeen in artikel 25 is
geregeld. In de toelichting op artikel 41 zal voorts worden aangegeven dat
artikel 21 (vrijstelling van de eerste 80 maaltijden) uiteraard onverkort
van toepassing is. De eindheffing van het normbedrag vindt overigens plaats
op grond van artikel 75, eerste lid, onderdelen e en f, van de Uitvoeringsregeling
LB 2001. Artikel 75, eerste lid, onderdeel g, waarnaar de leden van de PvdA-fractie
verwijzen, heeft betrekking op de in artikel 43 bedoelde maaltijden in bedrijfskantines.Artikel 43Vraag VVD-fractieIn dit artikel wordt gesteld dat de kosten die rechtstreeks
verband houden met de maaltijd aan de werknemer in rekening moeten worden
gebracht wil geen sprake zijn van belast loon. In de toelichting wordt echter
gesproken van de integrale kostprijs. De term «integrale kostprijs»
lijkt ruimer te zijn dan de term «kosten die rechtstreeks verband houden
met». Kan de staatssecretaris toelichten welke term prevaleert en tevens
aangeven wat met die term dan bedoeld is? Inhoudingsplichtigen zullen gebaat
zijn bij een heldere en exacte uitleg van dit criterium.In de toelichting op artikel 43 wordt ten onrechte gesproken over de integrale
kostprijs. Dit is inderdaad een ruimer begrip dan de term «kosten die
rechtstreeks verband houden met». Onder «kosten die rechtstreeks
verband houden met» vallen bijvoorbeeld de kosten van de ingrediënten,
de salariskosten van het kantinepersoneel en de inrichting van de keuken en
de kantine. Niet onder de rechtsreekse kosten vallen bijvoorbeeld de kosten
ter zake van het gebouw en de overheadkosten; deze kosten vallen wel onder
de integrale kosten. De toelichting zal op dit punt worden aangepast. Het
begrip «kosten die rechtstreeks verband houden met» kwam overigens
ook voor in artikel 16c van de Uitvoeringsregeling LB 1990 (personeelsfeesten
ca.). Deze regeling is thans overgenomen in artikel 33 van de Uitvoeringsregeling
LB 2001.Om te beoordelen of de kosten die rechtstreeks met de verstrekking van
de maaltijd verband houden in rekening worden gebracht aan de werknemer, kan
volstaan worden met een globale benadering in die zin dat een beoordeling
per maaltijd niet nodig is als, op jaarbasis bezien, het totaal van alle kosten
die rechtstreeks met de maaltijdverstrekkingen verband houden voor rekening
van de werknemers komen. Zonder deze globale benadering zouden de administratieve
lasten onevenredig zwaar worden omdat dan bij het vaststellen van de prijs
van een maaltijd bijvoorbeeld rekening gehouden zou moeten worden met de dagprijs
van groenten, vis en dergelijke.Bij het vaststellen van de in rekening te brengen kosten dient voor zaken
met een meerjarig belang de afschrijving in aanmerking genomen te worden.Artikel 44Vraag VVD-fractieWaarom is de vrijstelling voor het gebruik van uniformkleding
beperkt tot gevallen waarin de kleding achterblijft op de plaats waar de arbeid
wordt verricht? Hoe zal deze regeling moeten worden toegepast op uniformkleding
van werknemers bij een vervoerbedrijf, waar het niet voor de hand ligt dat
zij hun uniform in het vervoermiddel achterlaten?Ingevolge artikel 15a, eerste lid, onderdeel b, van de Wet LB 1964 behoren
vergoedingen ter zake van werkkleding tot de vrije vergoedingen. Hetzelfde
geldt op grond van artikel 17, tweede lid, van die wet voor verstrekkingen.
Daarbij dienen de in artikel 18 van de Uitvoeringsregeling LB
2001 gestelde voorwaarden voor werkkleding evenwel in acht te worden genomen.
Ingeval niet wordt voldaan aan deze voorwaarden is in artikel 44 bij wijze
van uitzondering toch een vrijstelling opgenomen voor«normale»
kleding. Met betrekking tot de uniformen van werknemers bij een vervoerbedrijf,
zal in eerste aanleg dus moeten worden bezien of het uniform kan worden aangemerkt
als werkkleding of als «normale» kleding. Er is sprake van een
uniform als (tot een bepaalde categorie behorende) werknemers gelijke kleding
dragen die ook buiten de werkomgeving door derden wordt geassocieerd met een
bedrijf of beroep. De kleding van bijvoorbeeld postbestellers en stewardessen
wordt aangemerkt als een uniform, maar dat geldt niet voor de zwarte broek
met blauwe blazer van chauffeurs. De beoordeling of sprake is van een uniform
en uit welke onderdelen een uniform bestaat is afhankelijk van de relevante
feiten en omstandigheden van het geval. Deze aspecten kunnen worden afgestemd
met de Belastingdienst. Als is vastgesteld dat een kledingstuk onderdeel is
van een uniform dat gebruikt wordt voor de uitoefening van de dienstbetrekking,
dan is dit kledingstuk werkkleding. Het is vervolgens niet relevant of een
onderdeel van een uniform afzonderlijk niet als zodanig herkenbaar is of buiten
de dienstbetrekking gedragen zou kunnen worden.Vraag CDA-fractieIs de conclusie juist dat deze bepaling niet geldt
voor vergoedingen?De conclusie dat de bepaling niet geldt voor vergoedingen is juist om
de volgende reden. Voor «normale» kleding die tijdens de vervulling
van de dienstbetrekking wordt gedragen en achterblijft op de plaats waar de
arbeid wordt verricht, is bij wijze van uitzondering een vrijstelling opgenomen,
omdat in dat geval zonder meer kan worden aangenomen dat het gebruik in privé
feitelijk is uitgesloten. In andere, minder heldere, gevallen is geen aanleiding
gevonden om deze reeds jaren bestaande bijzondere regeling te verruimen of
uit te breiden tot vergoedingen.Artikel 46Vraag PvdA-fractieDe toevoeging «die overeenkomstig de door de
ziektekostenverzekeraar in rekening gebrachte premie» maakt naar onze
mening onvoldoende duidelijk dat het om een collectieve regeling moet gaan.
Kan dit duidelijker worden aangegeven?Vraag VVD-fractieGeldt deze bepaling alleen voor collectieve regelingen?Artikel 46 geldt uitsluitend voor collectieve regelingen. Dit zal uitdrukkelijk
worden aangegeven in de definitieve versie van het artikel.Artikel 47AlgemeenArtikel 47 zal op een aantal punten worden aangepast in verband met de
gesignaleerde kritiekpunten.NormrenteIn de eerste plaats zal de normrente op een andere wijze worden vastgesteld
omdat deze norm bij nader inzien niet voldoet aan de gestelde uitgangspunten.
Het belangrijkste uitgangspunt is dat de gekozen normrente goed
aansluit bij de rente die in werkelijkheid bij dit soort leningen in de markt
gebruikelijk is.Daarnaast kan de praktijk kan alleen maar werken met een objectieve normrente
(bij banken bijvoorbeeld niet hun eigen inleenrente), die niet te hoog (het
betreft een norm), maar ook niet te laag (reële hoogte) moet worden vastgesteld.
Voorts zal de norm stabiel moeten zijn.VNO-NCW pleit bijvoorbeeld voor de 4%-grondslag voor de vermogensrendementsheffing.
Die 4%-norm is echter zodanig vastgesteld dat iedereen in staat is om dit
(netto-)rendement zonder risico te halen, zeker indien dit over een wat langere
periode wordt bezien. De bij het opnemen van een lening verschuldigde rente
kan hier echter van afwijken en is op dit moment ook wezenlijk hoger.Ik meen een andere objectieve, meer reële, maatstaf te hebben gevonden
die wel tegemoet komt aan de gesignaleerde kritiekpunten. Het gaat daarbij
om de korte en lange termijnrente die worden gepubliceerd in de Macro Economische
Verkenning (MEV). Het CPB publiceert in september de MEV en in maart het Centraal
Economisch Plan (CEP). In de MEV wordt in september vooruitgekeken naar het
komende jaar, terwijl het CEP ingaat op het huidige jaar. Het is dus mogelijk
om de rente voor de personeelsleningen hiervan afhankelijk te maken, waarbij
in januari en in juli de rente bijgesteld kan worden op basis van respectievelijk
de MEV en het CEP. Volgens de MEV bedraagt op 1 januari 2001 de lange termijnrente
5,75% en de korte termijnrente 4,75%. Indien aangenomen wordt dat persoonlijke
leningen zowel voor een korte termijn als voor een lange termijn worden aangegaan,
is het gerechtvaardigd de normrente te baseren op het gemiddelde van de korte
termijnrente en de lange termijnrente zoals die worden berekend door het CPB.Het gegeven dat deze maatstaf aan andere gegevens moet worden ontleend
en bovendien fluctueert, is te ondervangen door in de Uitvoeringsregeling
LB 2001 een bepaald, op deze (gemiddelde) rente gebaseerd, percentage te vermelden.
De delegatiebepaling in de Wet LB 1964 biedt deze mogelijkheid. In de toelichting
zal worden vermeld dat het percentage jaarlijks wordt geactualiseerd, waarbij
het voor de hand ligt dat al te grote schommelingen worden voorkomen. Ik stel
daarom voor per 1 januari 2001 uit te gaan van een normrente van 5,25.ToetsmomentIn de tweede plaats zal het toetsmoment worden aangepast. Om praktische
redenen (geen beoordeling per lening; uitsluiten van de kans op oneigenlijk
gebruik) wordt voorgesteld in beginsel (tenzij de rente heel rare sprongen
zou maken, waardoor een wijziging binnen een jaar nodig is) uit te gaan van
de voor het desbetreffende jaar geldende in de Uitvoeringsregeling LB 2001
vast te leggen normrente. Dat percentage geldt dan ook voor de in dat jaar
afgesloten leningen.De banken voeren hier tegenaan dat bij leningen met een rentevastperiode
het merkwaardige gevolg kan ontstaan dat bij een oplopende rentestand een
rentevoordeel wordt belast terwijl de betaler van de rente niet in een andere
positie verkeert dan een ander die ook een vaste rente is verschuldigd. Dat
is een kant van de medaille. De andere kant van de medaille is dat bij een
dalende rentestand sprake kan zijn van een nog steeds te belasten rentevoordeel.Aanwending personeelsleningenIn de derde plaats zal nader worden gepreciseerd bij welke aanwendingen
van de personeelslening het rentevoordeel vrij is (ook voor computers en telewerkplekken). Eindheffing rentevoordelenVanuit de praktijk (de banken; VNO-NCW) is gevraagd om een eindheffing
bij rentevoordelen. Een voordeel daarvan is dat het loonstrookje van de werknemer
niet per keer bij een aflossing en/of een wijziging van een variabele rente
moet worden aangepast.Een bezwaar tegen de eindheffing is dat rentevoordelen op personeelsleningen
gegeven het afschaffen van de persoonlijke-verplichtingenrente zo direct mogelijk
als loon moeten worden belast. Dat doel wordt niet bereikt met eindheffing.
Daarom heb ik besloten het voordeel dat de werknemer geniet tot zijn loon
te rekenen.OvergangsregelingDe Nederlandse Federatie van Belastingadviseurs heeft gevraagd de overgangsregeling
uit te breiden tot drie jaar. VNO-NCW hebben gevraagd om een hoger leningsbedrag,
te weten f 12 500. Ik heb geen aanleiding aan deze verzoeken tegemoet
te komen. De looptijd van personeelsleningen voor computers, fietsen en OV-kaarten
is divers. Bovendien kan men in deze gevallen zonder bezwaar aannemelijk maken
dat aan de hoofdregel voor een vrije verstrekking, een computer of de inrichting
van een telewerkplek is voldaan. Dat geldt ook voor die bijzondere gevallen
waarin het bedrag van f 7500 onvoldoende zou zijn. Ander bezwaar BankenDe banken voeren aan dat zij worden gediscrimineerd doordat hun personeelsleningen
niet als product uit eigen bedrijf worden behandeld. Mijn huidige standpunt
heb ik doorgetrokken naar de Uitvoeringsregeling LB 2001 en komt erop neer
dat geld en het ter beschikking stellen van geld fiscaal geen producten uit
het eigen bedrijf zijn. Van belang hierbij is dat goedkope geldleningen de
natuurlijke rem ontberen die de vrijstelling voor producten uit het eigen
bedrijf wel heeft. Die vrijstelling is immers slechts van toepassing voorzover
de hoeveelheid van de producten niet uitgaat boven hetgeen in een gezin als
dat van de werknemer pleegt te worden gebruikt of verbruikt. Gelet op hun
universele karakter missen geld en geldleningen deze natuurlijke rem. Ook
de verdere beperking van de rente-aftrek van consumptief krediet in het kader
van de Belastingherziening 2001 mag niet uit het oog worden verloren. Uit
het oogpunt van doelmatigheid is het nodig dat ook bij personeelsleningen
van banken een normrente geldt. De voorgestelde normrente van het gemiddelde
van de korte en lange termijnrente (in 2001: 5,25%), die uit praktisch oogpunt
voor alle lange en kortlopende personeelsleningen moet gelden is in het algemeen
niet te hoog en is in ieder geval lager dan de rente die in het algemeen bij
persoonlijke leningen en dergelijke is verschuldigd.Vraag PvdA-fractieIn dit artikel zijn leningen voor computers en dergelijke
als bedoeld in art. 11, eerste lid, onderdeel q, van de Wet LB 1964 niet «gedekt».
Dergelijke computers vallen immers niet onder het regime voor vrije vergoedingen
en verstrekkingen. Kan hier duidelijkheid over gegeven worden?Vraag VVD-fractieIn het tweede lid van dit artikel is bepaald dat het
rentevoordeel uit leningen van de inhoudingsplichtige tot de vrije verstrekkingen
behoort mits de werknemer het geleende bedrag dusdanig heeft aangewend dat
in plaats daarvan door de inhoudingsplichtige een vergoeding of verstrekking
zou kunnen zijn verstrekt die geheel of nagenoeg geheel tot de vrije vergoedingen
of vrije verstrekking zou hebben behoord. In de praktijk wordt het instrument
van de lening met rentevoordeel door werkgevers veelvuldig toegepast
bij aankoop van personal computers door werknemers. Werkgevers verstrekken
daarbij veelvuldig onbelaste vergoedingen ter compensatie van het zakelijke
gebruik van de computers. Letterlijke lezing van het voorgestelde artikel
brengt met zich dat de combinatie van een renteloze lening voor de aankoop
van een pc en een vrije vergoeding ter bestrijding van de kosten van zakelijk
gebruik niet langer mogelijk is. Kan de staatssecretaris toelichten of dit
effect beoogd is? De leden van de PvdA-fractie hebben hier ook naar gevraagd.
Zo nee, is de staatssecretaris, in het kader van het voorkomen van lastenverzwaring,
bereid de voorgestelde regeling zodanig aan te passen dat dit effect niet
optreedt?Artikel 47, tweede lid, van de Uitvoeringsregeling LB 2001 zal zodanig
worden aangepast, dat de desbetreffende computers (artikel 11, eerste lid,
onderdeel r, van de Wet LB 1964), en de inrichting van de werkruimte in de
woning voor telewerken (artikel 11, eerste lid, onderdeel s, van die wet)
onder de reikwijdte van deze bepaling komen te vallen.Vraag VVD-fractieKan de staatssecretaris toelichten in welke soorten
gevallen het voordeel ter zake van een renteloze personeelslening ineens dan
wel gaandeweg wordt genoten?Het hangt van de omstandigheden af wanneer het rentevoordeel ineens dan
wel gaandeweg wordt genoten. Dat de contante waarde van het rentevoordeel
ineens wordt genoten, komt eigenlijk alleen aan de orde als een renteloze
of een laagrentende lening met een vaste looptijd voor een bijzondere prestatie
ter beloning wordt verstrekt (zie als voorbeeld van een dergelijk bijzonder
geval HR 9 mei 1984, nr. 22 337, BNB 1984/236). In andere gevallen zal
het rentevoordeel gaandeweg worden genoten. Dat is bijvoorbeeld het geval
bij een geldlening die bij het einde van de dienstbetrekking moet worden afgelost.Vraag VVD-fractieWat wordt bedoeld met gevallen waarin een ander in
de plaats kan treden van de bij de geldlening betrokken partijen? Is het voldoende
dat de leningsovereenkomst voorziet in de mogelijkheid dat een der partijen
zonder toestemming van de ander haar rechten en verplichtingen uit het contract
overdraagt aan een derde?De regeling is bedoeld voor personeelsleningen. Dat zijn leningen die
door de werkgever worden verstrekt aan de werknemer als zodanig. Het is niet
de bedoeling dat voor deze leningen een markt ontstaat. Zodra die mogelijkheid
bestaat, is de normregeling niet van toepassing en behoort de waarde in het
economische verkeer van het rentevoordeel tot het loon.Vraag CDA-fractieDe leden van de CDA-fractie zijn blij dat de goedkeuring
met betrekking tot personeelsleningen voor de aanschaf van de eigen woning
gecontinueerd wordt. Een wijziging zou belastingplichtigen in financiële
moeilijkheden kunnen brengen. Kan worden gegarandeerd dat deze situatie gehandhaafd
blijft?Er bestaat geen voornemen aan deze regeling een einde te maken. Zoals
al in de toelichting op artikel 47 is aangegeven vallen het loonvoordeel en
de aftrekbare eigenwoningrente in box 1 nog wel praktisch tegen elkaar weg.
Er is in zoverre dan ook geen reden om het beleid in het Besluit van 20 december
1996, nr. DB96/5160M, BNB 1997/93 te beëindigen. Er is een nieuw besluit
op dit punt in voorbereiding. Artikel 57Vraag PvdA-fractieKan worden aangegeven welke heffingskortingen op de
loonbelastingkaart kunnen worden aangekruist en welke niet? Dient voor de
heffingskortingen die niet via de loonbelasting lopen een voorlopige teruggaveformulier
te worden ingediend? Hoe beoordeelt de staatssecretaris de geluiden dat het
invullen van de voorlopige teruggaveformulieren problematisch verloopt?De werkgever kan op de loonbelastingkaart volstaan met één
aanduiding dat de loonheffingskorting (verzamelnaam voor alle toegepaste heffingskortingen
binnen de loonbelasting) is genoten. Tevens moet op de loonbelastingkaart
het bedrag van de arbeidskorting worden vermeld.Voor de niet via de loonbelasting te verrekenen heffingskortingen (kinderkorting,
combinatiekorting, alleenstaande-ouderkorting en dergelijke) moet de belastingplichtige
de Belastingdienst verzoeken om een voorlopige teruggaaf. Vanuit de Belastingdienst
zijn geen noemenswaardige aantallen vragen en klachten vernomen over het invullen
van de aanvraagformulieren. De geluiden die al worden vernomen zijn veelal
positief, met name waar het gaat om het invulgemak van deze formulieren.Artikel 60Vraag VVD-fractieKan de staatssecretaris toelichten welke gegevens precies
worden bedoeld in het eerste lid dat spreekt van «gegevens met betrekking
tot de volgende uitkeringen, vergoedingen en verstrekkingen»? Hoe en
door wie wordt het begrip «met betrekking tot» nader ingevuld?
Wat moet er bijvoorbeeld bij een autokostenvergoeding worden geadministreerd?
De afzonderlijke eis van administratie van het aantal kilometers in het tweede
lid suggereert dat deze eis nog niet uit het eerste lid voortvloeit. Moeten
ook begin- en eindpunt van de reis worden geadministreerd? En de gereden route?
En de persoon of instantie die door de werknemer bezocht is?Artikel 60 is ontleend aan artikel 26 van de Uitvoeringsregeling 1990.
Met «gegevens met betrekking tot de volgende uitkeringen, vergoedingen
en verstrekkingen» worden die gegevens bedoeld die nodig zijn bij de
beoordeling of de Wet LB 1964 op een juiste manier toegepast wordt. Het begrip
«met betrekking tot» wordt ingevuld door de praktijk. Indien uit
de praktijk blijkt dat er behoefte is aan een meer concrete invulling van
deze administratieverplichting kan daaraan uitvoering gegeven worden door
middel van een nader vast te stellen besluit.Concreet wordt bijvoorbeeld bij een autokostenvergoeding van een inhoudingsplichtige
verwacht dat hij, zoals onder de huidige wetgeving al het geval is, gegevens
als naam en adres van de werknemer, en per rit het aantal kilometers, vergoeding
per kilometer, begin- en eindpunt, gereden route en doel van de reis (of het
bezoekadres) noteert.Voor de verstrekte of vergoede openbaarvervoerkaart moeten geadministreerd
worden naam en adres van de werknemer, namen van familieleden aan wie de openbaarvervoerkaart
eventueel ook verstrekt of vergoed is. Daarnaast dient in de administratie
een kopie van de openbaarvervoerkaart aanwezig te zijn. Na afloop van de geldigheidsduur
moet de openbaarvervoerkaart door de inhoudingsplichtige ingenomen en bewaard
worden. Artikel 67Vraag PvdA-fractieWat zou het betekenen als een rekenregel niet mogelijk
is? Heeft dit consequenties voor belastingplichtigen? Zo, ja welke?Een rekenregel, waarbij nagenoeg alle situaties in de inhoudingssfeer
worden gedekt is mogelijk gebleken en zal in de definitieve versie van de
Uitvoeringsregeling LB 2001 worden opgenomen. Het niet langer opnemen van
een rekenregel op de jaaropgaaf zou voor belastingplichtigen geen materiële
gevolgen hebben. De consequentie zou slechts zijn dat belastingplichtigen
voor wie de loonheffing eindheffing is niet over de informatie kunnen beschikken
aan de hand waarvan zij kunnen bepalen welk deel van de inhouding betrekking
heeft op loonbelasting en welk deel op premie voor de volksverzekeringen.
Voor belastingplichtigen die in de inkomstenbelasting worden betrokken blijkt
de splitsing belasting/premie uit het aanslagbiljet.Artikel 70Vraag PvdA-fractieKan worden toegelicht hoe de regeling voor toepassing
van de heffingskorting bij gerechtigden tot de bijstand uitwerkt?In de inhoudingssfeer kan ten aanzien van alle werknemers, waaronder begrepen
de bijstandsgerechtigden, met de volgende heffingskortingen rekening worden
gehouden: de algemene heffingskorting, de arbeidskorting, de jonggehandicaptenkorting,
de ouderenkorting en de aanvullende ouderenkorting. Bij de belastingheffing
over bijstandsuitkeringen spelen alleen de algemene heffingskorting en, bij
bijstandsgerechtigden van 65 jaar of ouder, de ouderenkortingen een rol. Als
de bijstandsgerechtigde niet beschikt over eigen inkomsten die aan de loonheffing
zijn onderworpen, wordt bij de berekening van de over de nettobijstand verschuldigde
belasting, welke voor rekening van de Sociale Dienst komt, rekening gehouden
met het bedrag aan heffingskorting waarvoor de bijstandsgerechtigde in aanmerking
komt. Als de bijstandsgerechtigde wel beschikt over inkomsten die aan de loonheffing
zijn onderworpen, wordt bij de inhouding van loonheffing op die inkomsten
rekening gehouden met de van toepassing zijnde heffingskortingen. In dat geval
wordt bij de berekening van de over de nettobijstand verschuldigde belasting
nog slechts rekening gehouden met de heffingskortingen voorzover die bij de
andere inkomsten niet zijn gebruikt. Zo zal voor een bijstandsgerechtigde
met eigen inkomsten waarbij (op jaarbasis) bij voorbeeld f 2000 algemene
heffingskorting kan worden benut (er vindt dan geen inhouding van loonheffing
plaats) bij de berekening van de over de nettobijstand verschuldigde belasting
nog rekening worden gehouden met een bedrag aan algemene heffingskorting van
f 3473 – f 2000 = f 1473. Als de eigen inkomsten zo hoog
zijn dat bij de loonheffing daarover met de volledige algemene heffingskorting
wordt rekening gehouden (dit is het geval als op de inkomsten inhouding van
loonheffing plaatsvindt) wordt bij de berekening van de over de nettobijstand
verschuldigde belasting geen rekening gehouden met een bedrag aan algemene
heffingskorting.Op deze manier wordt bereikt dat in de loonheffingssfeer niet meer dan
één maal wordt rekening gehouden met de heffingskorting. Hiermee
behoren de problemen tot het verleden die in de huidige situatie kunnen optreden
als gevolg van de omstandigheid dat bij samenloop van bijstand en aan de loonheffing
onderworpen eigen inkomsten zowel bij de belastingheffing over de bijstand
als bij de loonheffing over de andere inkomsten rekening wordt gehouden met
de volledige belastingvrije som. Artikel 71Vraag PvdA-fractieWaarom wordt bij de belastingheffing betreffende uitkeringen
ingevolge de Wet Inkomensvoorziening kunstenaars geen rekening gehouden met
een heffingskorting?De achtergrond waarom geen rekening wordt gehouden met een heffingskorting
bij de belastingheffing over uitkeringen ingevolge de Wet inkomensvoorziening
kunstenaars is het zoveel mogelijk voorkomen van een verplichte aanslag inkomstenbelasting/premie
volksverzekeringen. Uitkeringen ingevolge de Wet inkomensvoorziening kunstenaars
worden na afloop van het kalenderjaar van een lening omgezet in een bedrag
om niet en zijn dus pas in het nieuwe kalenderjaar belast. In dat kalenderjaar
kan de belastingplichtige andere (loon)inkomsten genieten waarop de heffingskorting
al wordt toegepast. Deze belastingplichtigen hebben bovendien vaak niet aan
de loonbelasting/premie volksverzekeringen onderworpen inkomsten. Het niet
toepassen van de heffingskorting bij de uitkeringen ingevolge de Wet inkomensvoorziening
kunstenaars beperkt de over die andere inkomsten te betalen inkomstenbelasting/premie
volksverzekeringen. Het niet toepassen van de heffingskorting is in het kader
van de Wet inkomensvoorziening kunstenaars voor de betrokkenen overigens niet
ongunstig omdat de uitkering wordt verhoogd met de loonbelasting en de premie
volksverzekeringen waarvoor de gemeente die de uitkering verleent inhoudingsplichtige
is.Artikel 72Vraag PvdA-fractieWaarom wordt er wel of niet rekening gehouden met de
heffingskorting in de in dit artikel genoemde gevallen? Waarom ontbreekt de
mogelijkheid voor een gerechtigde tot een uitkering ingevolge de Wet inschakeling
werkzoekenden (WIW) tot het invullen van een loonbelastingverklaring?Artikel 72 is geschreven voor die gevallen waarin praktisch zeker kan
worden aangenomen dat de heffingskorting al dan niet van toepassing is, zodat
een loonbelastingverklaring achterwege kan blijven. De uitwerking met betrekking
tot de heffingskorting sluit daarbij aan, met voor uitzonderingsgevallen de
mogelijkheid dat de werknemer met een loonbelastingverklaring andersluidende
gegevens verstrekt.De reden om de gerechtigde tot een uitkering ingevolge de Wet inschakeling
werkzoekenden niet de mogelijkheid te geven tot het invullen van een loonbelastingverklaring
(deze bijzondere regeling is thans opgenomen in artikel 34, vierde lid, van
de Uitvoeringsregeling LB 1990) is dat deze uitkeringen altijd in combinatie
met andere inkomsten worden gegeven.Artikel 82Vraag PvdA-fractieKan de staatssecretaris voorbeelden noemen van met
de «aangewezen commissarissen» vergelijkbare gevallen? In de toelichting
op deze nieuwe regeling worden situaties uitgesloten waarin het loon wordt
afgestaan aan een «eigen» vennootschap of aan een vennootschap
van zijn kinderen. Deze uitsluiting staat niet in de bepaling zelf en kan
daarmee niet bindend zijn. Waarom worden deze situaties uitgesloten? De voorwaarde
voor toepassing van deze regeling is immers, gelet op het eerste lid, aanhef
en onderdeel b, dat het loon geheel wordt overgemaakt naar de hoofdwerkgever,
die daarover als onderdeel van de gehele beloning moet inhouden en afdragen.
Derhalve kan niets aan «de strijkstok» blijven hangen. Bij een nadere afweging blijkt geen behoefte te bestaan aan de uitsluiting
van de genoemde werknemers. De toelichting op de Uitvoeringsregeling LB 2001
zal in deze zin worden aangepast.De regeling ziet bijvoorbeeld onder meer op de situatie waarin een werknemer
in het kader van zijn dienstbetrekking interimmanager is bij een derde, of
andere vormen van detachering. In zulke situaties kan twijfel over het al
dan niet bestaan van inhoudingsplicht van die derde worden weggenomen door
gebruik te maken van de in artikel 82 opgenomen regeling.Vraag VVD-fractieKan de staatssecretaris toelichten waarom bij de werknemer
die verplicht is om bepaalde neveninkomsten aan zijn werkgever af te dragen
geen sprake is van negatief loon maar van verwervingskosten? Wat is het relevante
criterium voor het onderscheid tussen aftrekbare kosten en negatief loon?Het begrip negatief loon is gebaseerd op de hoofdregel van artikel 10,
eerste lid, van de Wet LB 1964. Behoudens een nadere wettelijke definitie,
waartoe ik op dit moment geen aanleiding zie, wordt het begrip negatief loon
door de rechtspraak uitgelegd. In het algemeen gezegd gaat het bij negatief
loon om die gevallen waarin de werknemer is gehouden door hem verdiend loon
aan de desbetreffende werkgever terug te betalen. Als negatief loon wordt
in het algemeen ook aangemerkt een aan de werkgever betaalde schadevergoeding.
Hetzelfde geldt bij een schadevergoeding aan de boedel van een in staat van
faillissement geraakte werkgever. In deze gevallen is geen sprake van aftrekbare
kosten (dat zijn kosten die men maakt om inkomsten te verwerven).Ingeval de werknemer verplicht is loon uit een in het kader van zijn hoofdbetrekking
uitgeoefende andere dienstbetrekking aan zijn hoofdwerkgever af te staan,
geldt naar mijn mening het volgende. De verplichting het loon door te betalen
aan de hoofdwerkgever is niet van invloed op de fiscale behandeling van het
loon bij die andere werkgever. Dat loon wordt niet aan die werkgever terugbetaald
of iets dergelijks. Ten opzichte van de hoofdwerkgever is evenmin sprake van
negatief loon; het gaat niet om loon van die werkgever dat wordt terugbetaald
of een schadevergoeding aan die werkgever. Ten opzichte van het loon uit de
hoofdbetrekking onder het huidige recht wel sprake van aftrekbare kosten of
lasten. Zonder die doorbetaling zou het loon uit de hoofdbetrekking niet meer
(onverkort) worden genoten.Vraag VVD-fractieDe leden van de VVD-fractie vinden het vreemd dat een
regeling over neveninkomsten zoals voorzien in artikel 82 beperkt is tot neveninkomsten
die aan de loonbelasting zijn onderworpen. Naar haar oordeel is het wenselijk
dat inkomstenbelasting ook niet wordt geheven over neveninkomsten die de belastingplichtige
aan zijn werkgever moet afstaan. Anders wordt belasting geheven over iets
dat maatschappelijk niet als een voordeel kan worden beschouwd.In het door de leden van de VVD-fractie genoemde geval geniet de belastingplichtige
belastbaar resultaat uit overige werkzaamheden. De op het resultaat drukkende
zakelijke kosten kunnen in mindering gebracht worden op het resultaat (tenzij
de wettelijke kostenbeperkingen en kostennormeringen van toepassing zijn).
Indien het gaat om neveninkomsten waarmee rekening is gehouden bij de vaststelling
van een aan de loonbelasting onderworpen beloning, dan is de werkgever inhoudingsplichtig
over het totaal van de beloning. Het ligt dan voor de hand dat hij het door
hem verschuldigde loon kort met het bedrag dat de werknemer van een derde
ontvangt. In voorkomende gevallen kan voor de neveninkomsten desgewenst
gebruik worden gemaakt van de zogenoemde opting-inregeling, waarna wel van
de regeling van artikel 82 gebruik kan worden gemaakt.Vraag VVD-fractieIs het mogelijk dat de faciliteit van artikel 82 wordt
gebruikt door een niet-werknemer die zijn arbeidsrelatie via de zogenaamde
«opting in» regeling onder de loonbelasting heeft gebracht?Deze vraag kan bevestigend worden beantwoord. In dat geval wordt de belastingplichtige
voor de loonbelasting als werknemer aangemerkt en kan de regeling inzake doorbetaald
loon toepassing vinden.Vraag VVD-fractieHet is de leden van de VVD-fractie niet duidelijk waarom
artikel 82 volgens de toelichting niet kan worden toegepast als het loon moet
worden afgestaan aan een eigen BV. Deze uitzondering vindt geen grondslag
in de voorgestelde tekst van artikel 82, waarin het begrip eigen BV ook niet
nader is omlijnd. Bovendien zien de leden van de VVD-fractie niet in waarom
de faciliteit niet toegepast zou kunnen worden wanneer iemand zijn hoofdfunctie
vervult bij een eigen BV, en arbeidsrechtelijk verplicht is neveninkomsten
af te staan aan die BV. Zo valt te denken aan de commissarisbeloning van een
advocaat die via een eigen BV deel uitmaakt van een maatschap of een ander
samenwerkingsverband van advocaten, terwijl hij en zijn BV gehouden zijn om
neveninkomsten af te staan aan dat samenwerkingsverband. In die situatie is
het reëel dat de advocaat de neveninkomsten die hij privé ontvangt
volgens zijn arbeidsovereenkomst inbrengt in de eigen BV, die dit geld vervolgens
inbrengt in het samenwerkingsverband.De algemene vraag van de leden van de VVD-fractie over het afstaan van
loon aan een eigen BV is hiervoor al behandeld.Met betrekking tot de vraag van deze leden over het door een advocaat
al dan niet via een eigen BV afstaan van commissarisloon aan een maatschap
van advocaten of een ander samenwerkingsverband van advocaten merk ik het
volgende op. In deze situatie, waarin de advocaat naar burgerlijk recht in
persoon als commissaris optreedt en als zodanig loon geniet, is het niet mogelijk
inhouding van loonbelasting/premie volksverzekeringen achterwege te laten.
Het commissarisloon wordt niet als zodanig doorbetaald. Het ligt in deze gevallen
voor de hand dat het commissarisloon door de advocaten bij de winstverdeling
wordt betrokken.Vraag VVD-fractieWie zijn de «bedoelde personen» die volgens
het derde lid de beschikking moeten aanvragen?Dat zijn de werknemer, de werkgever die anders loonbelasting had moeten
inhouden en de werkgever die over het doorbetaalde loon loonbelasting gaat
inhouden.Vraag VVD-fractieWelke maatregelen zijn er in de uitvoerende sfeer getroffen
(voorlichting, opstellen van formulieren voor de aanvraag van een beschikking
en dergelijke) om ervoor te zorgen dat de regeling al bij de eerste afdracht
van loonbelasting in 2001 kan worden toegepast?De voorgenomen regeling wordt onder voorbehoud genoemd in het voorlichtingsmateriaal
dat door de Belastingdienst aan de inhoudingsplichtigen wordt verstuurd. Het
ligt niet in het voornemen voor deze gevallen een formulier op te stellen
waarbij een verzoek om toepassing van de regeling met betrekking
tot doorbetaald loon kan worden gedaan. Het gaat in deze sfeer met name om
de vrij kleine en goed geïnformeerde groep van personen waarbij de vrijstelling
van inhouding van loonbelasting/premie volksverzekeringen op commissarisloon
thans van toepassing is.Vraag VVD-fractieZal een soortgelijke regeling worden getroffen voor
de premieheffing werknemersverzekeringen?Tot het treffen van een dergelijke regeling bestaat voor de premieheffing
werknemersverzekeringen geen noodzaak. In de meeste gevallen zal premieheffing
over het commissarisloon achterwege blijven.Een commissaris van een vennootschap is in het algemeen niet verplicht
verzekerd. In dat geval blijft premieheffing werknemersverzekeringen over
het commissarisloon uiteraard achterwege. Als het commissariaat wordt verricht
uit hoofde van een dienstbetrekking wordt het commissarisloon behandeld als
loon betaald door een derde. In dat geval worden de normale regels voor premieheffing
gevolgd.Vraag CDA-fractieWaarom worden situaties uitgesloten waarin het loon
wordt afgestaan aan een «eigen» vennootschap of aan een vennootschap
van zijn kinderen? Dit lijkt overbodig nu de voorwaarde voor toepassing van
deze regeling immers is dat het loon geheel wordt overgemaakt naar de hoofdwerkgever,
die daarover moet inhouden en afdragen. Overigens lezen wij dit in de toelichting,
maar hoe halen wij dat uit de tekst van de regeling? De leden van de PvdA-fractie
hebben hier ook naar gevraagd.Het is uiteraard niet de bedoeling dat de bepaling met betrekking tot
doorbetaald loon ertoe leidt dat de management-BV of de commissaris-BV populair
zou worden. Een regeling waarbij het loon aan een «eigen» BV zou
kunnen worden uitbetaald, zou in elk geval op kasbasis bezien tot een belastingderving
kunnen leiden. Bij de formulering van artikel 82 is gelet op de beleidsbesluiten
met betrekking tot het commissarisloon (20 januari 1982, nr. 282–588,
V-N 1982, blz. 416, alsmede Infobulletin 1988/392, V-N 1988, blz. 4062). In
overeenstemming hiermee is met het gebruik van de woorden «uit hoofde
van zijn dienstbetrekking tevens werkzaam is als werknemer van die andere
inhoudingsplichtige onder de verplichting het hem toekomende loon en de bijbehorende
vrije vergoedingen af te staan» tot uitdrukking gebracht dat het moet
gaan om zakelijk bepaalde gevallen van afstaan van loon, zodat «eigen»
BV's of BV's van de kinderen niet voor het rekening houden met een doorbetaling
kwalificeren. Met deze reeds lang gehanteerde materiële benadering is
de passage in het concept van de toelichting verklaard.In verband met de voorwaarde dat het doorbetaalde loon volledig aan de
werknemer moet worden uitbetaald, is het echter niet meer nodig dat de «eigen
BV» wordt uitgesloten. Zoals gezegd zal de toelichting op dit punt worden
aangepast .Artikel 94Vraag PvdA-fractieDe afschaffing op termijn roept de vraag op voor wie
de krant dan wel onbelast kan blijven. Dit leidt tot moeizame discussies met
de Belastingdienst. Waarom kan de regeling niet worden gehandhaafd en worden
uitgebreid naar aanpalende situaties? Ook een journalist van een weekblad
zal dat blad bijvoorbeeld wel om zakelijke redenen moeten lezen. Vraag CDA-fractieDe leden van de CDA-fractie hebben twijfels bij de
houdbaarheid van de afschaffing van de regeling. Gezien de toelichting twijfelt
de staatssecretaris zelf ook. Afschaffing roept immers de vraag op voor wie
de krant dan wel onbelast kan blijven. Ook een journalist van een weekblad
zal dat blad bijvoorbeeld wel om zakelijke redenen moeten lezen. Hoe staat
de staatssecretaris hier tegenover? De leden van de PvdA-fractie hebben hier
ook naar gevraagd.Bij het dagbladbedrijf doet zich, bezien ten opzichte van de algemene
regeling bij producten uit eigen bedrijf, de bijzonderheid voor dat het gebruik
van het product, het lezen van de krant, voor een deel van de werknemers nodig
is voor de behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking. Bij deze werknemers
kan het abonnement op het dagblad volgens de hoofdregel van artikel 13, eerste
lid, van de Wet LB 1964 op de besparingswaarde worden gewaardeerd. Deze besparingswaarde
is echter moeilijk te bepalen. Dit was de achtergrond voor de thans geldende
nihilwaardering, waarbij mede in aanmerking is genomen dat het dagblad het
enige product van het bedrijf pleegt te zijn en dat het voordeel van de werknemers,
die de krant ook op hun werk kunnen inzien, maar beperkt is.In deze achtergronden voor de huidige regeling kunnen rechtvaardigingsgronden
worden gevonden om deze regeling te laten bestaan (bij de vrije verstrekkingen),
waarbij kan worden overwogen de regeling mede te laten gelden voor weeken
maandbladen.Aan de andere kant is het echter niet vanzelfsprekend dat voor het dagbladbedrijf
een ruimere regeling geldt dan voor producten uit eigen bedrijf in het algemeen.
Dat zou via het gelijkheidsbeginsel ongewenste en ook budgettair bezwaarlijke
uitstralingseffecten kunnen hebben. In beginsel is bij het abonnement op het
dagblad namelijk sprake van een loonelement (dat is beslist in het arrest
van de Hoge Raad van 26 september 1984, nr. 22 131, BNB 1986/57) en bovendien
kan niet bij alle werknemers van het dagbladbedrijf worden gezegd dat het
lezen van het dagblad voor hun werk nodig is.De verschillende elementen tegen elkaar afwegende heb ik ervoor gekozen
de huidige regeling niet te handhaven, met dien verstande dat bij wijze van
een overgangsregeling voor de kalenderjaren 2001 en 2002 is bepaald dat de
verstrekking aan de werknemer van een dagbladuitgeversbedrijf van een abonnement
op een dagblad dat door dat bedrijf wordt uitgegeven tot de vrije verstrekkingen
behoort. Daarna gelden de algemene regels. Bij de journalist die het abonnement
voor zijn werk nodig heeft, behoort een vergoeding of verstrekking van het
abonnement tot de vrije vergoedingen of verstrekkingen, indien het dagblad
aangemerkt kan worden als vakliteratuur. Zoals tijdens de parlementaire behandeling
van de zogenoemde Oortwetgeving al is opgemerkt moet onder vakliteratuur worden
verstaan: literatuur die in een bepaalde beroepsgroep algemeen wordt erkend
als voor die beroepsgroep specifiek van belang zijnde literatuur. Uit deze
omschrijving blijkt dat het doel waarvoor de literatuur wordt gebruikt van
belang is voor de beoordeling of de literatuur al dan niet als vakliteratuur
is aan te merken. Voor journalisten biedt deze omschrijving ons inziens voldoende
ruimte om aan te tonen dat dagbladen en weekbladen die zij voor de uitoefening
van hun werkzaamheden nodig hebben als vakliteratuur dienen te worden aangemerkt
(Nadere MvA, Wet van 27 april 1989, Stb. 122, Kamerstukken I 20 595 enz.,
nr. 190a, blz. 12–13). Bij de werknemer die het abonnement niet voor
zijn werk nodig heeft bestaat geen ruimte voor een vrije vergoeding of verstrekking,
behoudens voorzover de algemene regeling voor producten uit eigen bedrijf
hiervoor ruimte biedt. De overgangsregeling strekt ertoe dat de praktijk zich
op de nieuwe situatie kan instellen. OverigVraag PvdA-fractieKan antwoord worden gegeven op de vragen uit de brief
van het VNO-NCW d.d. 25 oktober jl. voorzover deze nog niet zijn beantwoord
in de reeds gestelde vragen?De vragen uit de brief van de VNO-NCW d.d. 25 oktober jl. zijn vrijwel
allemaal beantwoord in de reactie op het onderhavige verslag.Volledigheidshalve zullen een tweetal (geen redactionele) reacties op
vragen van VNO-NCW hieronder nog worden vermeld.1. Producten uit het eigen bedrijf (art. 32)De beperking, dat de regeling niet geldt voor aanschaffingen bij derden
van branche-eigen producten, behoeft niet te gelden (dit in antwoord op de
desbetreffende vraag) voor verkoop via een verkoopapparaat (bijvoorbeeld een
winkel) van een derde zolang dat in opdracht van en voor rekening en risico
van de werkgever gebeurt.2. Kinderopvang (art. 38 en 39)VNO-NCW pleit ervoor de eis dat het dient te gaan om originele facturen
te laten vervallen aangezien dit in de praktijk niet altijd werkbaar is, bijvoorbeeld
indien de kinderopvanginstelling slechts één factuur wenst uit
te reiken en beide ouders bij hun werkgever in aanmerking komen voor een vergoeding
van de helft van de kosten. De voorwaarde van originele facturen is nodig
om controletechnische redenen teneinde oneigenlijk gebruik van de regeling
voor vrije vergoedingen ter zake van kinderopvang zo veel mogelijk te voorkomen
(dubbele of te hoge claims). Deze problematiek is eerder door VNO-NCW aan
de orde gesteld en behandeld in de Werkgroep Fiscaal Uitvoeringsbeleid. Als
resultaat hiervan zal het MKB de mogelijkheden van een flexibeler facturering
verkennen.Vraag PvdA-fractieKan de staatssecretaris toelichten waarom voor de nu
voorliggende volgorde van artikelen is gekozen en niet voor een groepering
van artikelen rond hetzelfde onderwerp? Als voorbeelden kunnen worden genoemd
de artikelen 21 en 25 ter zake van maaltijden en de artikelen 20, 29 en 30
ter zake van zakelijke reiskosten c.q. woon-werkverkeer. Zou groepering hiervan
niet tot meer helderheid voor belastingplichtigen en inhoudingsplichtigen
leiden?De voorliggende volgorde is bewust gekozen teneinde een duidelijke structuur
aan te brengen in de Uitvoeringsregeling LB 2001. In deze structuur wordt
aangesloten bij de volgorde van de delegatiebepalingen van de Wet LB 1964,
waarop de bepalingen in Uitvoeringsregeling LB 2001 zijn gebaseerd. Deze systematiek
is ook gevolgd bij de Uitvoeringsregeling LB 1990. Het sorteren naar onderwerp
zou de structuur van de Uitvoeringsregeling LB 2001 te veel vertroebelen,
te meer daar bepaalde artikelen op meerdere onderwerpen betrekking hebben
(bijvoorbeeld eindheffingsbepalingen, administratieve voorschriften).XNoot1Samenstelling: Leden: Schutte (GPV), Reitsma (CDA), Witteveen-Hevinga
(PvdA), Rosenmöller (GroenLinks), Van Zijl (PvdA), Van Gijzel (PvdA),
voorzitter, Voûte-Droste (VVD), De Vries (VVD), Noorman-den Uyl (PvdA),
Marijnissen (SP), Kamp (VVD), Giskes (D66), Crone (PvdA), Van Dijke (RPF),
Bakker (D66), Hofstra (VVD), De Haan (CDA), ondervoorzitter, Vendrik (GroenLinks),
Wijn (CDA), Stroeken (CDA), Remak (VVD), Van Beek (VVD), Balkenende (CDA),
Kuijper (PvdA), Dijsselbloem (PvdA). Plv. leden: Van der Vlies (SGP), Verburg
(CDA), Koenders (PvdA), Harrewijn (GroenLinks), Smits (PvdA), Duijkers (PvdA),
Balemans (VVD), Wilders (VVD), Van Oven (PvdA), De Wit (SP), Patijn (VVD),
Schimmel (D66), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Hoekema (D66), Van Walsem (D66),
Blok (VVD), Dankers (CDA), Rabbae (GroenLinks), Van den Akker (CDA), Hillen
(CDA), Hessing (VVD), Weekers (VVD), Bijleveld-Schouten (CDA), Timmermans
(PvdA), Hindriks (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26727-123.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl