Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26691, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

17-08-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26691 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26691Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 691De toetsing van levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding
en tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht en van de Wet op de lijkbezorging
(Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 17 juni
1999 en het nader rapport d.d. 26 juli 1999, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Justitie, mede namens de minister van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 17 mei 1999, no. 99.002146, heeft uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Justitie, mede namens de Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het
voorstel van wet met memorie van toelichting inzake de toetsing van levensbeëindiging
op verzoek en hulp bij zelfdoding en tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht
en van de Wet op de lijkbezorging (Wet toetsing levensbeëindiging op
verzoek en hulp bij zelfdoding).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 17 mei 1999,
nr. 763 951/99/6, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 17 juni 1999, nr. W03.99 0215/I, bied ik U mede
namens mijn ambtgenote van Volksgezondheid, Welzijn en Sport hierbij aan.Het kabinet heeft een initiatief-wetsvoorstel met betrekking tot euthanasie
en hulp bij zeldoding van D66, PvdA en VVD, dat op 16 april 1998 bij de Tweede
Kamer werd ingediend (kamerstukken II, 1997–1998, 26 000), nadat
dit door de initiatiefnemers was ingetrokken, ongewijzigd als eigen wetsvoorstel
voor advies aan de Raad van State voorgelegd. Mede naar aanleiding van dat
advies, dat is uitgebracht op 10 februari 1999 en als bijlage bij dit wetsvoorstel
is gevoegd, heeft het kabinet gekozen voor een andere opzet van het oorspronkelijke
initiatiefvoorstel, zonder ook maar op enigerlei wijze afbreuk te doen aan
de materiële inhoud van dat voorstel. In het thans voorliggende wetsvoorstel
is het eerdere advies van de Raad van State van 10 februari 1999 op verschillende
punten gevolgd. Waar dit niet het geval is, wordt op de desbetreffende punten
in dit nader rapport ingegaan.1. Ten opzichte van het eerdere voorstel waarover de Raad van State op
10 februari van dit jaar heeft geadviseerd, verschilt het nu voorliggende
wetsvoorstel op onder andere de volgende punten. De zorgvuldigheidsvereisten
waaraan moet zijn voldaan om in aanmerking te komen voor de bijzondere strafuitsluitingsgrond
opgenomen in artikel 293, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht (WvS)
zijn niet meer in laatstgenoemd artikel opgenomen, maar in een afzonderlijke
wet, de Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding.
Diezelfde afzonderlijke wet regelt ook de instelling en de taakomschrijving
van de regionale toetsingscommissies. In het eerdere wetsvoorstel
werden deze laatste onderwerpen nog in de Wet op de lijkbezorging ondergebracht. De Raad kan zich met de thans gekozen opzet van de wettelijke regeling
verenigen. Hij constateert met voldoening dat in het wetsvoorstel rekening
is gehouden met een aantal opmerkingen dat in zijn eerdergenoemde advies is
gemaakt. In het wetsvoorstel wordt echter niet tegemoetgekomen aan het advies
van de Raad om ten aanzien van de positie van het openbaar ministerie de memorie
van toelichting in overeenstemming te brengen met de tekst van de wet. Door
enkele passages in de toelichting wordt op dit onderdeel zelfs ernstige afbreuk
gedaan aan de duidelijkheid van de wettelijke regeling. De Raad zal in het
volgende punt van zijn advies hierop nader ingaan.1. In zijn advies van 17 juni 1999 wijst de Raad van State op de verschillen
in opzet tussen dit wetsvoorstel en het eerdere wetsvoorstel waarover de Raad
op 10 februari 1999 heeft geadviseerd. Met voldoening lazen wij dat de Raad
zich met de thans gekozen opzet kan verenigen. Wij hebben inderdaad, zoals
de Raad ook constateert, bij het onderhavige wetsvoorstel rekening gehouden
met een aantal opmerkingen van de Raad in zijn eerdere advies.2. Naar de mening van de Raad is de tekst van het wetsvoorstel met betrekking
tot de positie van het openbaar ministerie duidelijk. De vraag of de arts
die euthanasie heeft toegepast of hulp bij zelfdoding heeft verleend heeft
voldaan aan de zorgvuldigheidseisen van artikel 2 van de Wet toetsing levensbeëindiging
op verzoek en hulp bij zelfdoding wordt in eerste instantie beoordeeld door
de regionale toetsingscommissie. Evenals het vorige wetsvoorstel bevat ook
dit wetsvoorstel geen wijziging van artikel 9 van het Wetboek van Strafvordering
waarin het vervolgingsmonopolie van het openbaar ministerie is neergelegd,
zodat op grond van de tekst van het wetsvoorstel het openbaar ministerie in
alle gevallen de bevoegdheid behoudt om tot strafvervolging over te gaan.
In paragraaf 5 van de memorie van toelichting wordt dit nog eens bevestigd
door de opmerking dat het wetsvoorstel geen wijziging brengt in het vervolgingsmonopolie
van het openbaar ministerie. In zijn advies over het vorige wetsvoorstel heeft de Raad er wel op gewezen
dat bij een positief oordeel van de toetsingscommissie strafvervolging gewoonlijk
achterwege zal blijven en slechts hoge uitzondering zal zijn. Daarmee kan
de praktijk groeien dat het merendeel van de gevallen binnen een redelijke
termijn met een toetsing door de toetsingscommissie wordt afgedaan. Dit doet
echter niet af aan de wettelijke bevoegdheid van het openbaar ministerie.
Dat betekent dat alle oordelen van de regionale toetsingscommissies, zowel
de positieve als de negatieve, uiteindelijk aan het oordeel van de rechter
kunnen worden onderworpen en door hem worden getoetst. Daarmee wordt een eenduidige
uitleg van de wettelijke zorgvuldigheidsnormen bevorderd.Zoals de Raad in zijn advies over het vorige wetsvoorstel reeds opmerkte,
mag over deze interpretatie van de wettelijke regeling geen onzekerheid bestaan.De Raad constateert dat de memorie van toelichting enkele passages bevat
die van een andere uitleg van het wetsvoorstel lijken uit te gaan en aldus
verwarring wekken. In paragraaf 4 van de toelichting, alsmede in de toelichting
op artikel 9 wordt gesteld dat indien de regionale toetsingscommissie van
oordeel is dat de arts zorgvuldig heeft gehandeld, daarmee de zaak is afgedaan
en dat de commissie alleen dan haar oordeel aan het parket-generaal van het
openbaar ministerie zendt als de arts naar haar oordeel niet heeft gehandeld
overeenkomstig de zorgvuldigheidseisen. Ook in paragraaf 5 van de toelichting
wordt opgemerkt dat met het oordeel dat de arts zorgvuldig heeft gehandeld,
deze niet langer strafbaar is en dat met een zodanig oordeel de zaak is afgedaan.
Dit betekent, aldus de toelichting, dat verreweg de meeste meldingen van levensbeëindiging
op verzoek en hulp bij zelfdoding niet langer ter besluitvorming aan het openbaar
ministerie worden gezonden.Voorts wordt in paragraaf 5 van de toelichting opgemerkt dat de handhaving
van het vervolgingsmonopolie van het openbaar ministerie niet betekent dat
het openbaar ministerie over alle meldingen een afdoeningsbeslissing meot
nemen. Dit is volgens de toelichting slechts aangewezen indien een opsporingsonderzoek
is ingesteld. Hiertoe zou niet alleen aanleiding bestaan indien de toetsingscommissie
tot een negatief oordeel komt, maar ook indien een redelijk vermoeden van
schuld van de arts rijst omdat de gemeentelijke lijkschouwer aan
de officier van justitie bij de melding van een niet-natuurlijke dood wijst
op ernstige onregelmatigheden, of omdat er een aangifte van een derde is.
Indien er in een dergelijk geval toch sprake zou zijn van een positief oordeel
van de toetsingscommissie, is het niet duidelijk welk oordeel nu de doorslag
zal moeten geven, dat van de toetsingscommissie of dat van het openbaar ministerie.Gelet op het vorenstaande adviseert de Raad de memorie van toelichting
aan te passen en de desbetreffende passages in overeenstemming te brengen
met de tekst van de wet. In de toelichting zou naar de mening van de Raad
tot uitdrukking moeten worden gebracht dat in alle gevallen het openbaar ministerie
de bevoegdheid behoudt een vervolgingsbeslissing te nemen, maar dat daarbij
het positieve oordeel van de toetsingscommissie zeer zwaar zal moeten wegen.2. Met de Raad zijn wij van mening dat de tekst van het wetsvoorstel met
betrekking tot de positie van het Openbaar Ministerie duidelijk is. Het is
juist, zoals de Raad stelt, dat de vraag of de arts die euthanasie heeft toegepast
of hulp bij zelfdoding heeft verleend, heeft voldaan aan de zorgvuldigheidseisen
van artikel 2 van dit wetsvoorstel in eerste instantie wordt beoordeeld door
de regionale toetsingscommissie. Eveneens juist is 's Raads constatering dat
dit wetsvoorstel geen wijziging bevat van artikel 9 van het Wetboek van Strafvordering
waarin het vervolgingsmonopolie van het Openbaar Ministerie is neergelegd.
Dit betekent dat ingevolge dit wetsvoorstel het Openbaar Ministerie in alle
gevallen de bevoegdheid behoudt om tot strafvervolging over te gaan.Bij een positief oordeel van de toetsingscommissie, zo leert de praktijk
inmiddels, blijft een strafvervolging gewoonlijk achterwege en vormt deze
slechts hoge uitzondering. Wij wijzen erop dat deze praktijk reeds verscheidene
jaren bestaat en niet pas dateert van na de inwerkingtreding van de nieuwe
meldingsprocedure op 1 november 1998.De Raad is van mening dat deze praktijk niet afdoet aan de wettelijke
bevoegdheid van het openbaar ministerie. Daaruit trekt de Raad de gevolgtrekking
dat alle oordelen van de regionale toetsingscommissies, zowel de positieve
als de negatieve, uiteindelijk aan het oordeel van de rechter kunnen worden
onderworpen en door hem worden getoetst.Op dit punt blijven wij met de Raad van mening verschillen. Zoals de Raad
zelf constateert, blijft bij een positief oordeel van de toetsingscommissie
strafvervolging gewoonlijk achterwege. Deze praktijk is in overeenstemming
met het doel dat het vorige kabinet voor ogen stond bij de introductie van
de nieuwe meldingsprocedure, te weten een verbreding van de toetsing van het
levensbeëindigend handelen door een in eerste instantie meer op de medische
professie toegesneden meldingsprocedure. De toetsing door het Openbaar Ministerie
diende meer op afstand te worden geplaatst. Dit wetsvoorstel trekt deze lijn
door, zonder dat aan de wettelijke taken van het Openbaar Ministerie wordt
getornd. Het Openbaar Ministerie zal in het algemeen besluiten tot het instellen
van een opsporingsonderzoek bij een redelijk vermoeden van schuld aan een
strafbaar feit. Dit geldt in het algemeen en niet slechts bij de strafbare
feiten waar het bij dit wetsvoorstel om gaat.Indien de regionale toetsingscommissie tot een positief oordeel komt over
het handelen van de arts, is er geen sprake van enig redelijk vermoeden van
schuld aan een strafbaar feit. Alsdan is er ook geen aanleiding voor het Openbaar
Ministerie om een opsporingsonderzoek in te stellen en alsdan gebruik te maken
van zijn wettelijke bevoegdheden. Het nemen van een vervolgingsbeslissing
is pas aan de orde als een opsporingsonderzoek is ingesteld. In de memorie
van toelichting is naar onze mening duidelijk aangegeven wanneer er wèl
aanleiding tot dit laatste zou zijn, te weten indien de toetsingscommissie
het handelen van de arts als onzorgvuldig heeft aangemerkt of indien uit anderen
hoofde – dus buiten de toetsing door de toetsingscommissie om –
een redelijk vermoeden van schuld rijst. Bij dit laatste valt te denken aan
het in kennis stellen van de officier van justitie door de gemeentelijke lijkschouwer
van ernstige onregelmatigheden bij de melding van een niet-natuurlijke dood,
of aan de omstandigheid dat een derde aangifte heeft gedaan. Op grond van
de gegevens over de bestaande praktijk moet worden vastgesteld dat bij een
positief oordeel van de toetsingscommissie vrijwel nooit de noodzaak bestaat
voor het instellen van een opsporingsonderzoek. Anders dan de Raad menen wij dat onze omtrent bovenstaand punt in de memorie
van toelichting opgenomen beschouwingen geen misverstanden kunnen oproepen
over de inhoud van de voorgestelde regeling. Indien het Openbaar Ministerie
aanleiding ziet om naar aanleiding van een melding een opsporingsonderzoek
te doen instellen, betekent dit dat – zulks naar aanleiding van een
vraag van de Raad hiernaar – het oordeel van de regionale toetsingscommissie
in dit uitzonderlijke geval niet langer, zoals de Raad het formuleert, de
doorslag kan geven. In dit geval geldt het oordeel van de toetsingscommissie
niet meer als een eindoordeel, maar als een voorlopig oordeel.In zijn uitvoerige beschouwingen op het bovenbesproken punt heeft de Raad
nog gewag gemaakt van de wenselijkheid van bevordering van een ondubbelzinnige
uitleg van de wettelijke zorgvuldigheidsnormen.Wij onderschrijven deze wenselijkheid en hebben daartoe in het wetsvoorstel
de nodige waarborgen opgenomen. Wij wijzen op het in artikel 13 voorgeschreven
overleg tussen de voorzitters van de regionale toetsingscommissies en de in
artikel 17 opgenomen verplichting voor de commissies om een jaarverslag uit
te brengen.Gelet op het bovenstaande hebben wij onvoldoende aanleiding gevonden de
memorie van toelichting aan te passen in de door de Raad van State voorgestane
zin.3. Aangezien naar de mening van de Raad ingevolge het wetsvoorstel het
openbaar ministerie zijn volledige bevoegdheid tot het nemen van een vervolgingsbeslissing
behoudt, moet het ten behoeve van een consistente jurisprudentie ook in alle
gevallen kunnen beschikken over het oordeel van de toetsingscommissie, ook
over het positieve oordeel. De Raad adviseert artikel 9, tweede lid, van het
wetsvoorstel dienovereenkomstig te wijzigen.3. Zoals wij hierboven onder punt 2 hebben aangegeven zien wij geen aanleiding
alle oordelen van de toetsingscommissies, ook de positieve, aan het Openbaar
Ministerie ter hand te stellen. Om die reden kunnen wij de suggestie van de
Raad om artikel 9, tweede lid, van het wetsvoorstel in die zin te wijzigen,
dan ook niet volgen.4. Juist in verband met het vorenstaande acht het college het uit een
oogpunt van rechtsbescherming van belang dat de periode gedurende welke de
arts in onzekerheid verkeert zoveel mogelijk wordt beperkt. Hij beveelt daarom
aan in de wet een regeling op te nemen, die de officier van justitie ertoe
verplicht om, indien hij voornemens is tegen de arts een strafvervolging in
te stellen, van dat voornemen binnen een bepaalde termijn na ontvangst van
het oordeel van de toetsingscommissie aan de arts kennis te geven. Bij gebreke
van een tijdige kennisgeving zou de bevoegdheid tot het instellen van strafvervolging
moeten komen te vervallen.4. De aanbeveling van de Raad in dit onderdeel hangt onlosmakelijk samen
met de opvatting van het college over het ter beschikking stellen aan het
Openbaar Ministerie van alle oordelen van de toetsingscommissies. Nu wij deze
laatste opvatting niet delen, kan de onderhavige aanbeveling verder onbesproken
blijven.5. Indien de patiënt van 16 jaar of ouder niet langer in staat is
zijn wil te uiten, maar voordat hij in die staat geraakte tot een redelijke
waardering van zijn belangen terzake in staat werd geacht een schriftelijke
verklaring, inhoudende een verzoek om levensbeëindiging, heeft afgelegd,
kan deze verklaring worden beschouwd als overeenstemmend met de wil van de
patiënt, mits de arts de overtuiging heeft dat deze verklaring vrijwillig
en weloverwogen is afgelegd en hij bij de inwilliging van het verzoek de zorg
van een goed hulpverlener in acht neemt (artikel 2, tweede lid). Het is de Raad niet duidelijk of de schriftelijke verklaring, inhoudende
een verzoek om levensbeëindiging, moet zijn afgelegd nadat betrokkene
de leeftijd van 16 jaar heeft bereikt. De redactie van het artikel zou ook
tot een andere interpretatie kunnen leiden. Het college adviseert het artikel
te verduidelijken.5. Ingevolge artikel 2, tweede lid, mag de arts een schriftelijke wilsverklaring
van de patiënt onder bepaalde voorwaarden beschouwen als overeenstemmend
met de wil van de patiënt. Het artikellid vereist niet, dit in reactie
op een vraag van de Raad van State hierover, dat de schriftelijke
wilsverklaring, inhoudende een verzoek om levensbeëindiging, eerst moet
zijn afgelegd nadat de patiënt de leeftijd van 16 jaar heeft bereikt.
De arts mag aan de wilsverklaring echter pas vanaf dit moment de betekenis
toekennen waarop het onderhavige artikellid ziet.Indien de patiënt nog niet de leeftijd van 16 jaar heeft bereikt,
maar al wel een schriftelijke wilsverklaring, inhoudende een verzoek om levensbeëindiging
heeft opgesteld, geldt hetgeen terzake in artikel 2, vierde lid, is bepaald.Wij wijzen met nadruk erop dat de schriftelijke wilsverklaring als bedoeld
in het tweede lid van artikel 2 voor de arts als richtsnoer dient, indien
hij zich geplaatst ziet voor de situatie waarin de patiënt zijn wil niet
langer kan bepalen. Zoals het woord «richtsnoer» reeds aangeeft,
laat een en ander de verantwoordelijkheid van de arts om zijn eigen afweging
te maken, onverlet.Wij hebben de memorie van toelichting op dit punt aangevuld.6. Over de samenstelling van de regionale toetsingscommissies (artikel
3, tweede lid) wordt in de memorie van toelichting opgemerkt dat de eerste
ervaringen lijken uit te wijzen dat een kleine commissie met daarin medische,
juridische en ethische kennis en vaardigheden het meest geschikt is voor een
brede en evenwichtige beoordeling van levensbeëindiging op verzoek of
hulp bij zelfdoding, zoals beoogd, en tegelijkertijd voor een doelmatige werkwijze.
Het lijkt de regering evenwel raadzaam de wet aldus te redigeren, dat desgewenst
grotere commissies kunnen worden ingesteld. De Raad acht het gewenst dat in ieder geval de drie genoemde disciplines
met eenzelfde aantal leden in de toetsingscommissies vertegenwoordigd zijn.
Hij aviseert dit in artikel 3 tot uitdrukking te brengen. Voorts beveelt hij
aan in de memorie van toelichting duidelijkheid te scheppen over de vraag
of ook vertegenwoordigers van andere disciplines dan de drie genoemde in een
toetsingscommissie kunnen plaatsnemen.6. Wij hebben bewust ervoor gekozen in artikel 3 nog niet definitief vast
te leggen uit hoeveel personen de toetsingscommissies precies zullen bestaan
en welke disciplines daarin vertegenwoordigd zullen zijn. De nieuwe meldingsprocedure
geldt pas vanaf 1 november 1998, hetgeen naar onze mening nog te kort
is om een en ander nu reeds definitief en limitatief in een wettekst vast
te leggen.Wij blijven een voorkeur houden voor de voorgestelde open regeling en
af te wachten tot welke conclusies de werking van de nieuwe procedure in de
praktijk eventueel zou moeten leiden.7. Op voordracht van de Minister van Justitie en de Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport worden bij algemene maatregel van bestuur met betrekking
tot de toetsingscommissies regels gesteld betreffende hun aantal en relatieve
bevoegdheid en hun vestigingsplaats (artikel 19). De eerder voorgestane opzet
om tot vijf van dergelijke commissies te komen lijkt daarmee van de baan. Gelet op mogelijke verschillen in de interpretatie bij de toetsing van
concrete gevallen aan de zorgvuldigheidseisen door de regionale toetsingscommissies
is de Raad van mening dat er slechts een beperkt aantal toetsingscommissies
moet worden ingesteld. Hij adviseert het aantal toetsingscommissies in de
wet vast te leggen op maximaal vijf. Indien hieraan geen gevolg wordt gegeven
dient in ieder geval in de memorie van toelichting te worden aangegeven waarom
is gekozen voor de thans voorgestelde constructie, alsmede hoeveel toetsingscommissies
er naar verwachting zullen worden ingesteld.7. Het is, anders dan de Raad veronderstelt, niet zo dat de thans bestaande
opzet van vijf regionale toetsingscommissies met het voorgestelde artikel
19 van de baan zou zijn. Wij zijn met de Raad op de door hem aangevoerde gronden
van mening dat er slechts een beperkt aantal regionale toetsingscommissies
moet worden ingesteld. Wij willen ook hier de ontwikkeling echter open laten
en blijven daarom de voorkeur houden voor de opzet, waarbij bij algemene maatregel
van bestuur regels worden gesteld betreffende onder andere het aantal toetsingscommissies.8. In het onderhavige wetsvoorstel hebben wij nog twee onderdelen, zorgvuldigheidseisen
bevattende, toegevoegd aan artikel 2, eerste lid, respectievelijk
wijziging gebracht in de formulering van enkele zorgvuldig- heidseisen, vervat
in artikel 2, eerste, tweede en derde lid. Bovenstaande wijzigingen betreffen
formuleringen die reeds waren opgenomen in, respectievelijk beter beter aansluiten
bij, het eerdere wetsvoorstel waarover de Raad op 10 februari 1999 heeft geadviseerd.
Tegen deze formuleringen zijn door de Raad in dat advies geen bezwaren geuit.
Wij menen dat deze wijzigingen ertoe bijdragen dat essentiële aspecten
van de zorgvuldigheidseisen voor het besluitvormingsproces met betrekking
tot het toepassen van euthanasie, uitdrukkelijk naar voren komen dan wel meer
helder zijn geformuleerd. In verband daarmee hebben wij de memorie van toelichting,
waar aangewezen, aangevuld.De Raad van State geeft u in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink Ik moge U mede namens mijn ambtgenote van Volksgezondheid, Welzijn en
Sport verzoeken het hierbij gevoegde voorstel van wet en de gewijzigde memorie
van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.Ik moge U tevens, eveneens mede namens mijn vorenbedoelde ambtgenote verzoeken
ermee in te stemmen dat als bijlage bij het onderhavige wetsvoorstel aan de
Tweede Kamer wordt gezonden het advies van de Raad van State van 10 februari
1999 over het bij Kabinetsmissive van 7 oktober 1998, no. 98.004717 bij de
Raad ter overweging gemaakte, eveneens hierbij gevoegde, voorstel van wet
met memorie van toelichting tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht en
van de Wet op de lijkbezorging inzake levensbeëindiging op verzoek en
hulp bij zelfdoding.De Minister van Justitie,A. H. Korthals XNoot1De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26691-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl