Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa; Verslag van de zitting 2007 (Vierde Deel)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20043, nr. 72 h1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

09-01-2008

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

20043 nr. 72;Q

20-12-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. De beoordeling van doorgang- en behandelcentra
als antwoord op de gemengde stromen van migranten en asielzoekersRapporteur mevr. C. Jonker (Nederland) namens de
Committee on Migration, Refugees and Population; doc. 113043. De verplichting van lidstaten tot samenwerking
met het Europese Hof voor de Rechten van de MensRapporteur: de heer Pourgourides (Cyprus) namens de Committee
on Legal Affairs and Human Rights; doc. 111834. De nakoming van verplichtingen en verbintenissen
door MoldaviëRapporteurs: mevr. Durrieu (Frankrijk) en de heer Vareikis
(Litouwen) namens de Committee on the Honouring of Obligations and Commitments
by Member States; doc. 113745. Het uit het strafrecht halen van smaad en lasterRapporteur: de heer M. Cassany namens de Committee on
Legal Affairs and Human Rights; doc. 113056. Het concept van de preventieve oorlog en de consequenties
voor de internationale verhoudingenRapporteur: de heer De Puig (Spanje) namens de Political
Affairs Committee; doc. 112937. Prostitutie – hoe stellen wij ons op?Rapporteur: de heer Platvoet (Nederland) namens de Committee
on Equal Opportunities for Women and Men; doc. 113528. De gevaren van creationisme in het onderwijsRapporteur: Mevrouw Brasseur (Luxemburg) namens de Committee
on Culture, Science and Education; doc 113759. Het Commissariaat voor de Mensenrechten van de
Raad van Europa; stand van zaken en vooruitblikRapporteur: de heer Gardetto (Monaco) namens de Committee
on Legal Affairs and Human Rights; doc. 1137610. «Parlementen verenigd in de strijd tegen
huiselijk geweld tegen vrouwen»: een tussenbalans van de campagneRapporteur: de heer Mendes Bota namens de Committee on
Equal Opportunities for Women and Men; doc. 1137211. Toespraak Minister-President Kostunica van ServiëOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 20043Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
20 043Parlementaire Vergadering van de Raad van EuropaQ Herdruknr. 72 Herdruk1VERSLAG VAN DE ZITTING 2007 (VIERDE DEEL)Vastgesteld 20 december 2007De delegatie uit de beide Kamers naar de Parlementaire Assemblee van de
Raad van Europa heeft van 1 tot en met 5 oktober 2007 deelgenomen aan
het vierde deel van de zitting van de Assemblee in Straatsburg.Hiermee brengt de delegatie verslag uit van de behandeling van de tijdens
deze zitting behandelde onderwerpen en van de bijdragen van haar leden aan
het debat over die onderwerpen.Tijdens dit vierde deel van de zitting 2007 is de Assemblee toegesproken
door een viertal gastsprekers, te weten de heer Vujanovic, President van Montenegro,
Patriarch Alexis II van Moskou en geheel Rusland, de heer Vojislav Kostunica,
minister-president van Servië en de President van Turkije, de heer Abdullah
Gül. Hun toespraken kunnen worden gevonden op de website van de Assemblee2.De nummers van de behandelde documenten en van de aan het slot van de
diverse debatten aanvaarde aanbevelingen en resoluties zijn steeds vermeld3.1. InleidingDe vierde zitting werd geopend door de President van de Parlementaire
Assemblee, de heer R. van der Linden, lid van de Eerste Kamer der Staten-Generaal,
die erop wees dat deze plenaire zitting van de assemblee de laatste zou zijn
onder zijn voorzitterschap. Vanuit het perspectief van de «core business»
van de Raad-democratie, mensenrechten en de gebondenheid van de staat aan
het recht (de zgn. rule of law)blikte de heer Van der Linden in zijn laatste
openingswoorden kort terug op een aantal door hem als voorzitter ondernomen
activiteiten en op de daarin gelegde accenten, alsmede op de rol van de Raad
van Europa en zijn Parlementaire Assemblee in het heden en in de toekomst.
Tijdens de gesprekken in de vele landen – leden en niet leden van de
Raad en zowel leden als niet-leden van de Europese Unie – die hij als
voorzitter heeft bezocht, heeft hij benadrukt dat een vreedzame toekomst van
Europa alleen kan worden bereikt wanneer de landen blijven streven naar een
onderlinge dialoog. Regeringen hebben daarin hun eigen rol, parlementen hanteren
steeds vaker en met toenemend succes het instrument van de parlementaire diplomatie.
De Assemblee ziet het als haar taak die dialoog mede te bevorderen
en heeft ook de potentie op het culturele en interreligieuze vlak daaraan
een grote bijdrage te leveren. De heer van der Linden schetste voorts de rol
die de Assemblee speelt als model voor tal van andere regionale assemblees
elders in de wereld.Tussen de Europese Unie en de Raad van Europa bestaat, indien het om het
belangrijke thema mensenrechten gaat, een groot verschil. Voor de EU zijn
de mensenrechten in de rest van Europa een zaak van externe betrekkingen.
De EU-activiteiten op dit terrein worden vaak beschouwd als inmenging in interne
aangelegenheden door niet EU-leden, maar voor de Raad van Europa zijn diezelfde
landen lidstaten die zich vrijwillig hebben gebonden aan de plichten en verplichtingen
die uit het verdrag voortvloeien. Tegen die achtergrond moet ook het verzet
tegen de oprichting van een EU-agentschap voor fundamentele rechten worden
beschouwd, in de ogen van de voorzitter van de Assemblee een bedreiging van
de integriteit van de activiteiten van de Raad van Europa en verspilling van
grote bedragen aan belastinggeld.De heer Van der Linden wees op het feit dat de Parlementaire Assemblee
en andere organen van de Raad van Europa een organisatie vormen met unieke
instrumenten en mechanismen en met een onweersproken kennis en ervaring op
de terreinen die de eerder genoemde «core-business» uitmaken.
Gezien het belang daarvan uitte de heer Van der Linden zijn zorg over een
aantal knelpunten die samenhangen met het praktisch functioneren van de Raad
en zijn organen. Het gaat daarbij vooral om de opstelling van een aantal lidstaten
inzake de begroting van de Raad die blijkt geeft van een onderwaardering door
die landen van de activiteiten en potentie van de Raad. Er lijkt een vicieuze
cirkel te ontstaan waarin kritiek van lidstaten op het werk van de Raad leidt
tot bezuinigingen op de begroting die vervolgens weer tot gevolg hebben dat
bepaalde taken niet of onvoldoende kunnen worden uitgevoerd. De heer van der
Linden sprak de hoop uit dat de Assemblee een zwaardere stem in het kapittel
zou krijgen in zaken die de begroting en het benoemingen- en personeelsbeleid
van de Raad van Europa betreffen.De in januari 2008 vertrekkende voorzitter besloot zijn laatste inleidende
speech met het uitspreken van de stelling dat De Raad van Europa en de Parlementaire
Assemblee een politieke visie en profiel dienen te hebben en te ontwikkelen
die hen nog beter dan nu in staat stelt de gezamenlijke en gedeelde waarden
te beschermen en op de politieke agenda van Europa te houden. Vanuit die overtuiging
zei hij al zijn energie, kracht, passie en overtuiging te hebben gelegd in
het uitoefenen van het voorzitterschap van de Assemblee.2. De beoordeling van doorgang- en behandelcentra
als antwoord op de gemengde stromen van migranten en asielzoekersRapporteur mevr. C. Jonker (Nederland) namens de
Committee on Migration, Refugees and Population; doc. 11304Mevrouw Jonker merkte ter toelichting op het
gepresenteerde rapport op, dat de stroom van asielzoekers en migranten die
Europa blijft proberen binnen te komen één van de belangrijkste
knelpunten van het huidige Europese migratievraagstuk is. De afgelopen zomer
konden wij televisiebeelden zien van kustwachtpersoneel dat bezig is mensen
op vaak niet-zeewaardige rubberbootjes en overvolle «pateras»
en «cayuco’s» in veiligheid te brengen. En niet alleen op
zee vinden dit soort reddingsacties en tragedies plaats. Begin september stierven
drie Tjechische kinderen, die de grens tussen Ukraïne en Polen wilden
oversteken en door hun moeder in de steek gelaten moesten worden, door uitputting.Het idee om doorgang- of behandelcentra in te richten om asielzoekers
en niet-reguliere migranten veilig op te vangen is in Europa al vele malen
in discussie geweest en staat nog steeds op de politieke agenda, ook binnen de EU. Voor de inrichting van de genoemde centra zijn diverse argumenten
aangevoerd: de afhandeling van de procedures van betrokkenen zou dichter bij
hun oorspronkelijke woonplaats kunnen plaatsvinden, waardoor hoge kosten en
grote risico’s van verplaatsingen kunnen worden vermeden. Deze centra
zouden er ook toe kunnen leiden dat er een betere kans komt op verdeling van
de lasten tussen de Europese landen en op harmonisatie van asielprocedures,
terwijl ze een beter beschermingsniveau zouden kunnen opleveren dan nu bestaat
in een aantal doorgangslanden en landen van bestemming. Tenslotte zouden ze
een efficiëntere aanwending en verdeling van de beschikbare middelen
in de hand kunnen werken.Tegen deze achtergrond hebben op Europees niveau de laatste jaren enkele
voorstellen gecirculeerd. Zo kwam in maart 2003 van de kant van het Verenigd
Koninkrijk het voorstel om buiten de Europese Unie doorgang- en behandelingscentra
op te zetten voor asielzoekers en niet reguliere migranten die toegang tot
het grondgebied van de EU zoeken. Kroatië werd genoemd als mogelijke
locatie. In juli 2004 stelde de Duitse minister van Binnenlandse Zaken, Otto
Schily, voor om EU-fondsen in te zetten voor de instelling van veilige zones
of kampen in Noord-Afrika ten behoeve van asielzoekers of migranten die toegang
tot Europa wensen. Uit zowel de samenleving als de academische wereld ontmoetten
deze voorstellen stevige kritiek.De grote zorgen die uit een oogpunt van mensenrechten tegen deze voorstellen
zijn ontstaan, zijn de directe aanleiding voor het aan de Assemblee voorgelegde
rapport, dat de neerslag bevat van een onderzoek naar de meest recente voorstellen
met betrekking tot in te richten doorgang- en behandelingscentra.Het onderzoek was gericht op ervaringen op verschillende plaatsen in de
wereld en bevat de positieve en de negatieve varianten van de centra.Een positieve ervaring was het doordachte plan voor de Vietnamese bootvluchtelingen.
Dat plan maakte een eind aan de massale uitstroom van miljoenen Vietnamezen
en bevatte een mechanisme dat er voor zorgde dat vluchtelingen geïdentificeerd
werden en konden terugkeren naar hun land. Een Australische ervaring was minder
succesvol en kreeg bovendien veel maatschappelijke kritiek. Nadat een Noors
vrachtschip in 2001 438 mensen had gered van de Christmas eilanden werden
de asielzoekers onder hen overgebracht van Nauru en Papoea Nieuw-Guinea teneinde,
voorafgaande aan hun terugkeer of terugzending, de afhandeling van hun zaken
af te wachten. De kosten van deze wijze van afhandeling waren vier maal hoger
dan wanneer hun zaken in Australië zouden zijn afgehandeld.De ontwerp-resolutie, zo vervolgde mevrouw Jonker, bevat de belangrijkste
onderwerpen en vragen die samenhangen met het opzetten en inrichten van doorgang-en
behandelingscentra, vooral vanuit mensenrechtenoogpunt. Eén van die
vragen betreft de vestigingsplaats van de centra: binnen de EU, binnen Europa,
maar buiten de EU, of zelfs buiten Europa? Wie draagt verantwoordelijkheid
voor de centra – het land waar het centrum is gevestigd, de landen die
betrokken zijn bij het runnen van de centra of de landen die de mensen naar
de centra brengen?Een andere vraag luidt hoe de landen de lasten verdelen. Hoe moeten mensen
worden geherhuisvest? Welke stappen moeten woerden ondernomen om te verzekeren
dat nationale beleidsregels en de uitvoering van asielbeleid niet worden ondermijnd?
Hoe kunnen garanties worden gegeven dat staten hun verantwoordelijkheden onder
de Conventie van Genève van 1951, de Europese Conventie voor de Rechten
van de Mens of andere mensenrechtennormen niet ontlopen?Als uitkomst van een aantal open vragen en vanuit de zorgen voor de bescherming
van de mensenrechten stelt de ontwerp-resolutie dat, indienzulke
centra moeten worden opgezet, dat in de allereerste plaats zal gebeuren binnen
de EU opdat de mensenrechten en de zorg rond de vluchtelingen goed kunnen
worden verzekerd en gecontroleerd. Alleen wanneer dat model heeft bewezen
goed te werken kan worden gedacht aan vestiging van centra buiten de EU of
zelfs buiten Europa.Mevrouw Jonker besloot haar toelichting op het rapport met de mededeling
dat de inhoud ervan ook daarom van belang is omdat de Europese Commissie binnenkort
met een voorstel komt voor de opzet en inrichting van doorgang-en behandelingscentra.3. De verplichting van lidstaten tot samenwerking
met het Europese Hof voor de Rechten van de MensRapporteur: de heer Pourgourides (Cyprus) namens de Committee
on Legal Affairs and Human Rights; doc. 11183In de discussie over dit rapport is het woord gevoerd door de heer Jurgens en mevrouw Bemelmans-Videc.De heer Jurgens deelde mee aan het slot van zijn 16-jarige lidmaatschap
van de Assemblee haar thans voor het laatst te zullen toespreken.Het Hof voor de Rechten van de Mens, naar zijn oordeel de belangrijkste
Europese institutie, verdient terecht veel aandacht. Spreker zei steeds veel
energie te hebben gestoken in het geven van steun aan de uitvoering van de
beslissingen en uitspraken van het Hof. Zijn inzichten op dat punt lopen geheel
parallel met die van de rapporteur. Het knelpunt van de tweede uitvoering
van beslissingen zou veel kleiner zijn indien een geringer aantal zaken wordt
herhaald. In de herhalingszaken, die vaak worden gezien als lastig en vervelend,
wordt de grootste druk uitgeoefend op partijen, ngo’s en advocaten en
treden veel vertragingen op. Terwijl dit soort problemen zich in alle lidstaten
voordoet, is Italië het land met de meeste beslissingen van het Hof die
niet worden geïmplementeerd. Dat ondermijnt de autoriteit van het Hof.Tegelijkertijd wenste de heer Jurgens te benadrukken dat de bevoegdheden
van het Hof overeind blijven en dat de toegang tot het Hof verzekerd is ook
indien lidstaten zijn uitspraken niet implementeren. Lidstaten dienen hun
burgers nooit die toegang tot het Hof te belemmeren.Het rapport, zo vervolgde spreker, bevat vele voorbeelden van zaken in
de Russische Federatie. Met nadruk wordt daarbij opnieuw gesteld dat dat geen
aanval op de Russische Federatie inhoudt. Een ieder weet dat dit land in een
overgangssituatie verkeert en dat het bovendien een enorm groot land is. Zo’n
80% van de aanhangige zaken is gerelateerd aan 10 landen, de overige
20% aan de Russische Federatie. De problemen die moeten worden opgelost
zijn groot. De Assemblee wil dat graag samen met Rusland doen. Spreker zei
na een recent bezoek aan dat land onder de indruk te zijn geraakt van de veranderingsgezindheid
van functionarissen hoog in de Russische rechterlijke macht. Als dat inderdaad
het geval is en wij accepteren dat de leden van de Russische delegatie in
de Assemblee dat veranderingsproces mede stimuleren en daarin worden gesteund
door hun regering, dan betekent dat, dat soms harde woorden gesproken moeten
worden, zoals de heer Pourgourides in zijn rapport heeft gedaan. Die harde
woorden zijn daarmee niet een aanval en zijn ook niet als zodanig bedoeld.
In al onze debatten moeten wij bedenken dat alle leden van deze Assemblee,
alle collega’s, dezelfde doelen nastreven: democratie, mensenrechten
en de «rule of law».Mevrouw Bemelmans-Videc merkte op dat het
Europese Hof voor de Rechten van de Mens de hoeksteen is van het huis dat
de Raad van Europa is. Alle inspanningen van de Assemblee moeten er daarom
op zijn gericht het Hof te voorzien van de middelen die het in staat stelt
optimaal te functioneren. Dit debat onderstreept de noodzaak er
als parlementariërs gezamenlijk voor te zorgen dat het Hof stevig op
zijn plaats blijft. Spreekster sprak de wens uit dat de collega-parlementariërs
in de Doema niet doof zijn voor de herhaalde verzoeken vanuit de Assemblee
om de binding van de Russische regering aan Protocol nr. 14, dat terug grijpt
op de Top in Warschau, te realiseren.Aangezien de Conventie deel uitmaakt van het nationale recht van de lidstaten,
moeten de rechtsmiddelen die op nationaal niveau aanwezig zijn effectief,
kenbaar en toegankelijk zijn voor de burgers. Zij vormen immers de eerste
en – in de geest van subsidiariteit – de belangrijkste verdedigingslinie
van de «rule of law». Het rapport van de Commissie van Wijzen
gaat op dit onderwerp eveneens in.Het geagendeerde rapport illustreert dat er een dringende noodzaak is
dat de lidstaten samenwerken met het Hof. Het geeft uitdrukking aan de grote
zorg van de Assemblee over het gebrek aan nationale mechanismen om schendingen
van de Conventie te redresseren en over het gebrek aan bereidheid om zware
beschuldigingen op dit punt grondig te onderzoeken.Het uitnemende en moedige rapport van de heer Pourgourides schetst een
verontrustend en benauwend beeld van ernstige intimidaties van mensen die
een zaak aanhangig (willen) maken bij het Hof. Niettemin vormt dit beeld een
uitzondering op de feitelijke situatie die laat zien dat de meeste landelijk
echt samenwerken met het Hof, ook die landen die in het rapport in relatie
tot vele andere zaken worden genoemd.Zoals het Hof de hoeksteen van het huis van de Raad van Europa is, zo
is het besef van gerechtigheid, dat door alle aderen van een samenleving stroomt,
de hoeksteen van een democratische samenleving. Indien de genoemde intimidaties
in een samenleving niet worden onderzocht en effectief worden bestreden, zal
die samenleving die zin voor gerechtigheid nooit als een gegeven, maar als
iets dat haar wordt onthouden, ervaren. Mevrouw Bemelmans-Videc sprak de hoop
uit dat haar collega’s in de parlementen van deze landen zich even vasthoudend
en moedig tegen deze onaanvaardbare praktijken zouden uitspreken als dit rapport
heeft gedaan, in het belang van zowel gerechtigheid als democratie.4. De nakoming van verplichtingen en verbintenissen
door MoldaviëRapporteurs: mevr. Durrieu (Frankrijk) en de heer Vareikis
(Litouwen) namens de Committee on the Honouring of Obligations and Commitments
by Member States; doc. 11374De heer Platvoet merkte op de teneur van het
rapport weliswaar een optimistische te vinden, maar over het algemeen tocht
liever te kiezen voor optimisme gericht op de toekomst en realisme ten aanzien
van het heden.Eén van de positieve ontwikkelingen die in het rapport over Moldavië
worden genoemd is de economische groei van het land, dat het aandeel van zijn
inwoners dat beneden de armoedegrens leeft heeft zien dalen van 75%
in 2001 naar 24% in 2006. Ofschoon dit geen officiële cijfers
zijn is dat, indien de cijfers kloppen, een grote prestatie. Hopelijk bestaat
er een positief verband tussen deze cijfers en het beleid van de overheid.In het rapport worden ook overigens veel verbeteringen geconstateerd.
Spreker wees op de ontwikkelingen in de omroepsector en in de andere media.Het rapport laat ook zien dat er nog zaken moeten gebeuren in Moldavië.
Opmerkelijk is de aandacht die wat dat betreft uitgaat naar de lokale overheden.
Het zou spreker niet verbazen als dat een gevolg is van de jongste verkiezingen
voor de vertegenwoordigende organen op lokaal niveau. Hij vroeg zich af of
de wijze waarop het bestuur op dit niveau in Moldavië plaatsvindt
een obstakel is voor de democratisering van de Moldavische samenleving.De heer Platvoet wees vervolgens op het feit dat Moldavië, dat sedert
1995 lidstaat van de Raad is, al gedurende circa 13 jaren voorwerp van de
monitorprocedure is. Dat moet toch niet veel langer duren. De Raad van Europa
zou de beëindiging van een monitorprocedure niet moeten vermengen met
de wens van een land om toe te treden tot de EU. Dat is in het verleden bijvoorbeeld
wel gebeurd ten aanzien van Bulgarije, Roemenië en Turkije, waarbij de
beëindiging van de monitorprocedure min of meer is gebruikt als instrument
in de toelatingsprocedure EU.De spreker achtte dit niet correct. De Monitoringcommittee zou zich moeten
beraden op de procedure indien zij te veel tijd neemt. Zou het niet goed zijn
dat de commissie zich tevoren een nog scherper beeld vormt van de termijn
waarbinnen en van de eisen waaraan een land moet voldoen? Ook in het geval
van Moldavië zou dat aan te bevelen zijn.5. Het uit het strafrecht halen van smaad en lasterRapporteur: de heer M. Cassany namens de Committee on
Legal Affairs and Human Rights; doc. 11305Van de zijde van de Nederlandse delegatie werd het woord gevoerd door
de leden Meulenbelt en Bemelmans-Videc.Mevrouw Meulenbelt merkte ter inleiding op
dat het onderwerp smaad en laster en het onderscheid tussen beide een van
pas komend agendapunt vormen. Twee dagen geleden immers vergeleek een hoge
gastspreker van de Assemblee homoseksuele mensen met kleptomanen. In Europese
landen bestaat de vrijheid van meningsuiting op grond waarvan het mensen is
toegestaan zulke opvattingen te verkondigen, zelfs als die in het geheel niet
in overeenstemming zijn met de beginselen van de Raad van Europa. Gelukkig
omvat het recht van vrije meningsuiting het recht van de meerderheid van de
bevolkingen in onze geciviliseerde landen die pal staan voor de rechten van
minderheden om ten sterkste te protesteren tegen deze smaad jegens homo’s
en lesbiennes.Het rapport van de heer Cassany heeft de fractie van Verenigd Europees
Links overtuigd van het belang van het maken van een onderscheid tussen aan
de ene kant wetten ter verzekering van het democratisch gebruik van het recht
van vrije meningsuiting en anderzijds de wetten die smaad en laster moeten
voorkomen. Zonder een dergelijke, duidelijke demarcatie tussen die beide zijn
wij hetzij niet in staat om op te komen voor het recht van journalisten om
zich kritisch op te stellen tegenover de politiek in hun land, dan wel missen
wij de gelegenheid om ons te verenigen tegen discriminatie en laster jegens
minderheden.Wij willen dat de pers te goeder trouw handelt en betrouwbare informatie
levert, maar journalisten zijn natuurlijk geen wetenschappers die alleen in «factfinding»
zijn geïnteresseerd; zij selecteren, maken keuzes en leveren commentaar.
Zoals het rapport zegt: zij zijn de waakhonden van onze samenlevingen. Door
middel van de pen is de pers altijd het wapen van het volk geweest tegen dictatuur,
onderdrukkende en agressieve heersers.Journalisten en commentatoren gebruiken hun verstand en wij accepteren
dat zij soms een beetje overdrijven ter wille van de satire zolang zij daarbij
het publiek niet misleiden omtrent de feiten. Van de kant van gezagsdragers
is terughoudendheid geboden; zij moeten niet op een unfaire manier terugvechten.
Aan de andere kant hebben gezagsdragers evenzeer het recht om zich te weer
te stellen tegen laster in het geval zij ten onrechte worden beschuldigd.
Het is een kwestie van evenwicht. Het belangrijkste is dat maatregelen tegen
smaad en laster proportioneel moeten zijn. Het is niet aanvaardbaar indien
overheden hun macht gebruiken om disproportionele straffen op
te leggen om daarmee anderen af te schrikken in het gebruik van hun recht
op vrije meningsuiting. Opsluiting als straf voor het bekritiseren van gezagsdragers
dient te worden beschouwd als disproportioneel. Wij zijn het, zo stelde spreekster,
daarover eens.In veel Europese landen zien wij een opleving van een nieuw vorm van xenofobie,
verborgen achter het opschrift «kritiek op religie». Spreekster
zei natuurlijk te doelen op de vrees voor Moslims en voor de Islam. Er zal
veel aandacht en energie moeten worden gestoken in het verfijnen en aanpassen
van onze definities van datgene wat toelaatbaar is in de naam van het recht
op vrije meningsuiting en datgene wat niet toelaatbaar is omdat het de grens
van laster overschrijdt. Het rapport wijst ons een belangrijke stap in die
richting. Mevrouw Meulenbelt besloot haar bijdrage met de wens dat, nu zij
binnenkort niet langer deel zal uitmaken van de Assemblee, het debat zal voortgaan
in de geest van het rapport en zal blijven gaan over de vraag waar de lijn
van disproportionaliteit zal worden getrokken zodat onze democratieën
open staan voor kritiek en worden gevrijwaard van smaad en laster.Mevrouw Bemelmans-Videc merkte op dat de rapporteur
een groot compliment verdient voor zijn afgewogen en nauwgezette rapport,
dat blijkt geeft van een zorgvuldig onderzoek in de mogelijke keuzen in de
dilemma’s die onze huidige tijd en onze politieke discussies zo karakteriseren.Spreekster zei het grote belang te willen onderstrepen van de verwijzing
in paragraaf 3 van de ontwerp-resolutie naar de ethiek in de journalistiek
en van de behoefte om te benadrukken dat diegenen die het recht van vrije
meningsuiting gebruiken ook plichten en verplichtingen hebben. Zij moeten
inderdaad te goeder trouw handelen en ter zake doende en betrouwbare informatie
leveren in overeenstemming met de journalistieke ethiek.Mevrouw Bemelmans-Videc merkte voorts op dat de aanbeveling de lidstaten
uitnodigt hun wetgeving op het terrein van smaad en laster opnieuw te bezien
teneinde het misbruik van strafvorderlijke procedures uit te bannen en om
Aanbeveling (97) 20 met betrekking tot smaad te herzien in het licht van de
zich ontwikkelende jurisprudentie van het Europese Hof voor de Rechten van
de Mens. Terwijl veel landen van opvatting zullen zijn dat de aanbeveling
correct en rechtvaardig is omdat zij het genoemde misbruik van procedures
wenst uit te bannen, kan zij niet doeltreffend blijken als het gaat om het
voorkomen van recidive van smaad en laster die andere fundamentele rechten
schendt. Dat is in lijn met het oordeel van het Hof zoals verwoord in paragraaf 50
van het rapport. Het Hof «overweegt dat het opleggen van een gevangenisstraf
voor een persmisdrijf alleen verenigbaar zal zijn met de vrijheid van meningsuiting
van een journalist, zoals gewaarborgd in Artikel 10 van de Conventie, in bijzondere
omstandigheden, meer in het bijzonder indien andere fundamentele rechten op
grove wijze zijn aangetast, zoals bijvoorbeeld in het geval van smaad of van
het aanzetten tot geweld».In paragraaf 3 van de ontwerp-aanbeveling wordt opgeroepen richtlijnen
op te stellen waarin met nieuwe ontwikkelingen rondom smaad, in het bijzonder
die met betrekking tot de jurisprudentie van het Europese Hof voor de Rechten
van de Mens, wordt rekening gehouden. Dat impliceert dat wordt erkend, zoals
in de aangehaalde woorden van het Hof in paragraaf 50 wordt geïllustreerd,
dat het niet gemakkelijk is een onderscheid aan te brengen tussen laster enerzijds
en uitingen van haat anderzijds. Dat punt is belangrijk omdat er duidelijk
geen discussie is over de rechtvaardiging van het strafbaar stellen van uitingen
van haat. In het document lijkt het uiteindelijke criterium voor het onderscheid
tussen laster en uitingen van haat «het openbaar belang» te zijn,
zoals – tamelijk breed – gedefinieerd in Artikel10.2 van de Conventie.
Dit zou ons in een cirkelredenering kunnen doen belanden, waarmee,
zo concludeerde spreekster, dit onderwerp verdere overdenking vergt.Mevrouw Bemelmans-Videc merkte op dat de Assemblee te zijner tijd een
debat zou kunnen voeren over een onderwerp dat niet in het rapport wordt behandeld,
het fenomeen dat burgerjournalistiek wordt genoemd. Een klein aantal burgers
wil deelnemen aan het publieke debat door informatie en opvattingen aan te
bieden via weblogs en hun eigen internetsites. De vraag die daarbij opkomt
luidt of dat moet worden beschouwd als journalistiek. Hoe dan ook verdient
dit nieuwe fenomeen de aandacht van de Assemblee in het kader van haar debatten
over de bescherming van journalisten tegen vervolging wegens belediging of
laster en de bescherming van hun bronnen.6. Het concept van de preventieve oorlog en de consequenties
voor de internationale verhoudingenRapporteur: de heer De Puig (Spanje) namens de Political
Affairs Committee; doc. 11293Aan het debat over dit rapport is deelgenomen door de heer Kox.Hij wees in zijn inleiding op het feit dat de Assemblee op de
eerste dag van haar vierde zitting, anders dan de heer Kox wenste, had besloten
geen spoeddebat te wijden over de politieke implicaties van het zogenoemde
raketschild dat de Verenigde Staten eenzijdig willen installeren in de Republiek
Tjechië en in Polen. Hoewel zijn verzoek door de leiders van alle politieke
groepen werd gesteund, was het het democratisch besluit van de Assemblee zo’n
debat niet te houden. Het argument voor dat besluit was dat het in casu niet
gaat om een urgente aangelegenheid en dat het onderwerp deze Assemblee niet
aangaat. Dat is democratie, immers deze Assemblee kan besluiten wat zij wil.Min of meer bij toeval bespreken wij nu het rapport van de heer De Puig
over de preventieve oorlog, inclusief de unilaterale terugval op preventieve
oorlog. De heer De Puig is van mening dat het belangrijk is dat over dit onderwerp
wordt gedebatteerd omdat de preventieve oorlog onder het internationale recht
onwettig is. Zij leidt tot aanzienlijke risico’s voor de internationale
vrede en veiligheid en ondermijnt the Veiligheidsraad van de VN. Het rapport
De Puig stelt ook dat een debat over de preventieve oorlog wel erg te pas
komt gezien de mogelijk wereldwijde reactie op een nucleaire dreiging vanuit
Iran. Eén reactie op deze dreiging is de bouw door de VS van een anti
raketschild in de Tjechische Republiek en Polen.De heer Kox zei te veronderstellen dat niemand het hem kwalijk zal nemen
wanneer hij deze gelegenheid te baat zou nemen om bijzondere aandacht te besteden
aan dit anti raketschild in relatie tot het concept preventieve oorlog. Het
is eenvoudig om de rest van het rapport nu niet te bespreken omdat de groep
Verenigd Europees Links van harte instemt met vrijwel alle opmerkingen en
conclusies van de rapporteur. Het is bemoedigend te zien dat de socialisten
in de Assemblee, ofschoon zij in twee groepen verdeeld zijn, eensgezind zijn
over de vraag hoe om te gaan met het concept van de preventieve oorlog.De dreiging die uitgaat van het bouwen van een anti raketschild in Europa
ligt in het feit dat, indien en zodra het effectief wordt, het de landen die
onder dat schild liggen veel meer ruimte biedt om te besluiten al dan niet
een preventieve oorlog te beginnen. Laten we bedenken dat, voordat de VS Afghanisten
en Irak binnen vielen, het zijn bondgenoten vroeg de verdediging van zijn
eigen territorium over te nemen. Het is natuurlijk veel te gewaagd een preventieve
oorlog te beginnen zonder de eigen verdediging goed georganiseerd te hebben.Het is het element van het anti raketschild als onderdeel van de vrijwel
wereldwijde bescherming van de VS dat sommige van zijn bondgenoten en andere
landen zo ernstige zorgen baart. Dat was ook de reden dat de regering
van de Russische Federatie aankondigde de installatie van nieuwe Iskander
raketten bij Kaliningrad tegen de Poolse grens te overwegen en de mogelijkheid
te onderzoeken, vijftien jaar na het einde van de Koude Oorlog, zijn nucleaire
middelen te richten op doelen in Europa. Dit is een rampzalige ontwikkeling
in ons continent en het lijkt vreemd dat deze Assemblee niet wil toegeven
dat dit staat te gebeuren. Dat een meerderheid binnen de Assemblee weigert
dit te zien is een slechte zaak.De heer Kox zei benieuwd te zijn naar de reactie van de rapporteur en
andere sprekers op de door hem geschetste dreiging die van de unilaterale
plaatsing van een anti raketschild door de VS uitgaat. Indien wij het rapport
van de heer De Puig onderschrijven, dan veroordelen wij tegelijkertijd diegenen
die unilateraal bezig zijn zulke militaire middelen te installeren op het
Europese continent. Als we het daarover eens zijn, dan is toch enig recht
gedaan aan het verzoek een spoeddebat te houden over dit onderwerp, zo besloot
de heer Kox zijn betoog.7. Prostitutie – hoe stellen wij ons op?Rapporteur: de heer Platvoet (Nederland) namens de Committee
on Equal Opportunities for Women and Men; doc. 11352De heer Platvoet merkte ter inleiding van
de presentatie van zijn rapport op dat hij vorige week had deelgenomen aan
een conferentie in Sofia over gemarginaliseerde mensen, voor een belangrijk
deel mensen die hun geld verdienen in de seksindustrie. De vrouwelijke minister-president
van Bulgarije hield daar een uitstekende speech voor een gehoor bestaande
uit politici, beleidsmakers, artsen, wetenschappers en de «sekswerkers»
zelf. Het concept-rapport, waarvan de definitieve versie nu voorligt, was
daar eveneens aan de orde.De in het rapport gekozen basisbenadering kreeg een positief onthaal.
Die basisbenadering houdt in de eerste plaats in dat lidstaten een expliciet
beleid formuleren ten aanzien van prostitutie. In de tweede plaats staat vast
dat mensenrechten universeel zijn en dus ook volledig toekomen aan mensen
in de seksindustrie. Ten derde verdienen gedwongen prostitutie, kinderprostitutie
en mensenhandel een «zero tolerance»-benadering.Op deze basisbenadering dieper ingaande, kan men de vraag stellen waarom
lidstaten een uitdrukkelijk beleid ten aanzien van prostitutie zouden moeten
formuleren. Ruwweg gesproken bestaan er in de lidstaten drie soorten benaderingen:
strafbaarstelling, legalisering en afschaffing. Ongeveer een derde van de
lidstaten, zeventien in aantal, kennen strafbaarstelling van prostitutie,
prostituees en souteneurs en soms ook van klanten van prostituees. Een aanzienlijke
minderheid – negen lidstaten – hebben prostitutie gelegaliseerd.
Twintig lidstaten willen prostitutie afschaffen – zij vervolgen pooiers
en souteneurs en soms ook de prostituees. Het Zweedse beleid kent strafrechtelijke
vervolging van klanten en is erop gericht werkers in de seksindustrie uit «het
beroep» te krijgen.Het grote probleem in de landen die prostitutie verbieden of willen afschaffen
is, dat daar de praktijk van de dubbele standaarden bestaat: prostituees worden
vervolgd en gecriminaliseerd, hun klanten niet. Het hebben van betaalde seks
is op zichzelf niet strafbaar, maar het aanbieden ervan wel. In veel gevallen
hebben sekswerkers geen gemakkelijke toegang tot gezondheidszorgvoorzieningen.
En vertegenwoordigers van het gezag, zoals politieagenten, vertonen vaak mannelijk
georiënteerd gedrag tegenover sekswerkersongeacht of de laatsten van
het mannelijk dan wel van het vrouwelijk geslacht zijn. Van machtsmisbruik
is eveneens vaak sprake. Hoe de keuze voor de basisbenadering ook uitpakt,
ieder uitdrukkelijk geformuleerd beleid dient te zijn gebaseerd op het beginsel
van de mensenrechten dat universeel is en op een ieder, inclusief sekswerkers,
van toepassing moet zijn. Als organisatie die is gegrondvest op de mensenrechten en respect voor
de menselijke waardigheid, kiest de Raad van Europa jegens prostitutie een
houding die zijn «core business» weerspiegelt. Het innemen van
een houding die is gebaseerd op respect voor menselijke waardigheid betekent
niet dat een moralistische benadering wordt gekozen, maar dat integendeel,
de keuzen van mensen, zolang deze anderen geen schade toebrengen, worden gerespecteerd.
Het rapport is daarom, zo lichtte de heer Platvoet toe, vooral gericht op
de mensenrechtenaspecten van vrijwillige prostitutie. Dat is de meest menselijke
manier om om te gaan met mensen die in een marginale positie zijn komen te
verkeren.In veel landen gaat prostitutie noodgedwongen ondergronds. Bijgevolg wordt
de georganiseerde misdaad vaker wel dan niet onderdeel van de prostitutiewereld
en worden prostituees kwetsbaarder dan ooit. De meeste van hen kunnen dan
niet meer vrij werken, worden afhankelijk van pooiers en souteneurs en worden
geheel overgeleverd aan de welwillendheid van hun klanten die onbeschermde
seks kunnen eisen waardoor de kans groeit op het ontwikkelen van HIV, AIDS
en andere seksgerelateerde ziekten. Om die reden hebben internationale organisaties
zoals de WHO, de moralistische principes laten varen en hebben zij gekozen
voor de meer pragmatische aanpak.Het beginsel van de mensenrechtenbenadering van prostitutie vindt zijn
weerslag in de voorstellen in het rapport. De volgende maatregelen zouden
door de lidstaten moeten worden genomen als uitvloeisel van hun uitdrukkelijk
geformuleerd beleid: stop de criminalisering van prostituees, pak de problemen
aan die ten grondslag liggen aan de prostitutie, zoals armoede, oorlog en
een tekort aan opleidingsmogelijkheden. Richt de aandacht op de persoonlijke
kwetsbaarheid van prostituees, die voortkomt uit geestelijke problemen, seksueel
misbruik en drugsgebruik; ontwikkel programma’s die erop zijn gericht
prostituees te helpen uit het beroep te stappen als ze dat willen; bevorder
de toegang van prostituees tot de gezondheidszorg en tot veilige seks en respecteer
het recht van prostituees om zich te organiseren.De paragrafen 3 en 4 van de ontwerp-resolutie veroordelen ten scherpste
de handel in vrouwen en kinderen en kinderprostitutie, die natuurlijk nooit
vrijwillig is. Het is ook duidelijk dat vrouwenhandel alles te maken heeft
met prostitutie. De VN-Conventie uit 1949, een tijdgewricht waarin in geen
enkele Europees land prostitutie gelegaliseerd was, sprak dat reeds uit. In
die conventie, maar ook in de VN-Conventie inzake de Uitbanning van Alle Vormen
van Discriminatie van Vrouwen wordt vermeld dat de lidstaten alle geëigende
maatregelen moeten nemen tegen mensenhandel en tegen de uitbuiting van vrouwen
door middel van prostitutie. Dat kan niet worden opgevat als het tegengaan
van vrijwillige prostitutie of als een veroordeling van wetgeving, anders
zou het voor landen als Oostenrijk, Duitsland, Griekenland, Hongarije, Letland,
Nederland, Cyprus, Zwitserland en Turkije onmogelijk zijn een stelsel van
gereguleerde prostitutie te handhaven. In de ontwerp-resolutie en in de ontwerp-aanbeveling
is echter geen pleidooi opgenomen voor regulering, strafbaarstelling of afschaffing.
Er wordt voor gepleit dat de lidstaten een houding innemen die uitgaat van
eerbiediging van de mensenrechten van sekswerkers en een eind maakt aan hun
criminalisering.Aan de gedachtewisseling over dit rapport werd een bijdrage geleverd door
mevrouw Meulenbelt die meedeelde onlangs gegevens
te hebben willen verzamelen over het aantal mannen in Europese landen die
gebruik maken van de diensten van prostituees. Op het internet waren deze
gegevens niet te vinden. De meeste rapporten over prostitutie gaan over prostituees
en niet over hun klanten, terwijl het toch duidelijk is dat een debat over
prostitutie in het geheel niet zou worden gevoerd indien er geen klanten van
prostituees zouden zijn. Laten wij aannemen dat de helft van de mannelijke
bevolking tenminste eens in zijn leven een man of een vrouw geld
heeft betaald voor het verrichten van seksuele diensten. Rondkijkend in de
vergaderzaal van de Assemblee betekent dat, zo stelde spreekster vast, dat
tientallen, ja zelfs honderden van de mannelijke leden prostitutie uit eigen
ervaring kennen. Zelfs als wij dit als gegeven aanvaarden, zei mevrouw Meulenbelt
nog nooit een mannelijke collega te hebben gesproken die haar vertelde over
zijn prettige ontmoetingen met een sekswerker op dezelfde wijze als hij zou
vertellen over een heerlijk diner in een goed restaurant.Mevrouw Meulenbelt zei zich te kunnen voorstellen dat de voorzitter van
de vergadering haar opmerkingen over de aanwezige mannelijke leden van de
Assemblee ongepast zou vinden. In dat geval zou zij zich voor haar woorden
willen verontschuldigen. Zij was haar interventie juist op deze wijze begonnen
omdat deze woorden zo relevant zijn voor het rapport van de heer Platvoet.
Het feit dat geen enkele man hetzij uit trots, hetzij uit louter mededeelzaamheid
zegt dat hij een prostituee heeft bezocht, maar dat eerder als een daad ziet
waarvoor hij zich moet schamen, betekent dat prostitutie als beroep wordt
gestigmatiseerd, veroordeeld en verborgen. Prostitutie zal wel nooit worden
beschouwd als normaal werk en voor alle duidelijkheid zij gezegd dat we daartoe
ook niet bereid zijn. Spreekster voegde toe daar zelf ook niet op uit te zijn.Zij wees op haar verontschuldiging voor haar inleidende woorden en zei
te willen voortgaan op een meer respectvolle manier. Namens de fractie van
Verenigd Europees Links feliciteerde zij de heer Platvoet met zijn rapport
en met het feit dat hij zich een persoonlijke bondgenoot van vrouwen heeft
getoond.Het rapport beschrijft de verschillende benaderingen jegens prostituees
en het prostitutievraagstuk in de diverse Europese landen, inclusief hun voor-
en nadelen. Een groot probleem waarop het rapport de nadruk legt is de constatering
dat mannen en vrouwen die seksuele diensten aanbieden zich in een grote verscheidenheid
van situaties bevinden. Aan de ene kant van het spectrum bevinden zich extreme
vormen van uitbuiting – vrouwen die worden gekocht, gedwongen en mishandeld –
aan de andere kant bevindt zich een betrekkelijk kleine elite die vindt dat
zij het eigen leven volledig onder controle heeft en geheel vrij is in het
verlenen van de diensten.De Assemblee heeft, zo vervolgde spreekster, over dit onderwerp jaren
achtereen gedebatteerd. Zelfs binnen de vrouwenbeweging bleken tegengestelde
standpunten te bestaan. Enerzijds de opvatting dat prostitutie vernederend
is en dat geen enkele vrouw met een alternatief er ooit voor zou kiezen haar
lichaam te verkopen. Anderzijds de opvatting dat prostituees niet moeten worden
gezien als slachtoffers en terecht begonnen zijn zich te organiseren. Het
is nog nooit gelukt het eens te worden over één benadering van
prostitutie. Wij moeten daarom aanvaarden dat er niet één oplossing
bestaat voor de grote schare van mensen die zich met prostitutie bezig houden.Tegelijkertijd is het echter ook duidelijk dat het geen optie is nog alleen
naar vrouwen als slachtoffers van prostitutie te kijken. Als wij de positie
van prostituees willen verbeteren en hen willen zien als menselijke wezens
met recht op een leven dat zo decent mogelijk is, dan zullen we het gehele
netwerk – de mensenhandelaren, de pooiers en de cliënten –
moeten onderzoeken.Het rapport is over een aantal onderwerpen duidelijk. Wij moeten vechten
tegen de handel in vrouwen en kinderen en tegen gedwongen prostitutie onder
alle omstandigheden. Wij zijn het erover eens dat kinderprostitutie nooit
vrijwillig kan zijn. Spreekster zei te kunnen instemmen met de opvatting dat
de aandacht er op gericht moet zijn mannen en vrouwen die hun seksuele diensten
aanbieden tegen geld zoveel mogelijk te ondersteunen in de bescherming van
hun mensenrechten. Dat kunnen wij doen door hun kwetsbaarheid te verkleinen,
door ze te ondersteunen wanneer ze het beroep willen verlaten en door ze toegang
te bieden tot sociale en medische hulp. Veroordeling en bestraffing
zullen vrouwen alleen nog meer stigmatiseren.8. De gevaren van creationisme in het onderwijsRapporteur: Mevrouw Brasseur (Luxemburg) namens de Committee
on Culture, Science and Education; doc 11375Van de zijde van de Nederlandse delegatie is door het debat over dit rapport
deelgenomen door mevrouw Bemelmans-Videc, die
opmerkte dat men op basis van de grondgedachte van het rapport van mevrouw
Brasseur zou mogen concluderen dat er niet alleen behoefte bestaat aan een
dialoog tussen religies, maar evenzeer tussen wetenschap en religie.Het rapport is voornamelijk gericht op onderwijsbeleid, dat wil zeggen
op de noodzaak aanstaande generaties te helpen onderscheiden tussen wetenschappelijke
en religieuze inzichten en overtuigingen.Creationisme doet zich in vele vormen en vermommingen aan ons voor. Intelligent
Design idem dito. Het is daarom moeilijk om precies vast te stellen over welke
en wiens ideeën wij het hebben aangezien het rapport ze op één
hoop gooit die één grote bedreiging zou vormen.Het moge duidelijk zijn dat sommige soorten creationisme een naïviteit
aan de dag leggen door een wetenschappelijke status op te eisen die zij klaarblijkelijk
niet hebben.Een belangrijke zwakte van het rapport ligt echter in de ontoereikende
onderbouwing van zijn voornaamste stelling, nl. dat creationisme een bedreiging
vormt voor mensenrechten en democratie doordat het democratie dreigt te vervangen
door theocratie. Veel grotere wetenschappelijke houdbaarheid van de argumenten
in het rapport is nodig om deze schrikbarende stelling te kunnen onderbouwen.Mevrouw Bemelmans-Videc zei zich op de hoofdelementen in het rapport te
willen concentreren. Paus Johannes Paulus II heeft ooit gezegd: «De
waarheid kan de waarheid niet tegenspreken». En inderdaad, wetenschap
en religie vertegenwoordigen elk een waarheid, de waarheid van de natuur en
de geopenbaarde waarheid, die echter onderling niet gelijkwaardig en vergelijkbaar
zijn. Zij complementeren elkaar, ze sluiten elkaar niet noodzakelijkerwijs
uit. De wetenschappelijke visie op de evolutie van het leven conflicteert
derhalve niet noodzakelijkerwijs met religieuze ideeën over ontstaan,
evolutie en de zingeving van het leven.Een religieus persoon zal de evolutie beschouwen als een niet minder wonderbaarlijk
deel van Gods schepping. Hij of zij zal echter geloven anders te zijn dan
andere schepselen dankzij zijn ziel, die niet is ontstaan door eenvoudige
natuurlijke reproductie, maar is geschapen door God.Wat betreft het onderwijsbeleid moeten wij onze studenten inderdaad tijdens
de lessen biologie met wetenschappelijke gestrengheid de materiële wetten
van de evolutie bijbrengen. Dat wetenschappelijke onderwijs moet echter worden
aangevuld. Wij moeten de studenten ook het gevoel inprenten voor de geestelijke
dimensie van de menselijke natuur teneinde zijn innerlijke herkomst, zijn
wezen te verklaren, hetgeen onmogelijk is op basis van toevallige evolutionaire
processen. Dit onderwijs zal bij voorkeur moeten plaatsvinden in het kader
van de godsdienstlessen en zal de student een moreel kompas moeten verschaffen,
want in het Darwinistisch evolutionaire concept bestaat geen intrinsieke waarde
van leven, dood, altruïsme of egoïsme. Gerechtigheid, de centrale
waarde in deze Assemblee, is meer dan de macht van de sterkste. Ter afsluiting
zei mevrouw Bemelmans-Videc dat het wenselijk ware geweest indien het rapport
in deze meer constructieve geest was geschreven, dan wel helemaal niet zou
zijn geschreven. 9. Het Commissariaat voor de Mensenrechten van de
Raad van Europa; stand van zaken en vooruitblikRapporteur: de heer Gardetto (Monaco) namens de Committee
on Legal Affairs and Human Rights; doc. 11376Aan het debat over dit rapport is deelgenomen door mevrouw Jonker, die meedeelde zich te willen aansluiten bij de sprekers vóór
haar die waardering over het rapport en daarmee voor het werk van de Commissaris
voor de Mensenrechten hebben uitgesproken. Zij deelde voorts mee niet alleen
op eigen titel te zullen spreken, maar mede namens de Committee on Migration,
Refugees and Population. Deze commissie heeft het voorrecht gehad nauw samen
te werken met de Commissaris, de heer Hammarberg. Deze heeft niet alleen deelgenomen
aan een groot aantal vergaderingen van de commissie, maar heeft ook interventies
gepleegd in een groot aantal debatten in de Assemblee over migratie, inclusief
een bijzonder belangrijk debat over de rechten van niet-reguliere migranten
dat vorig jaar plaatsvond.De commissie, zo vervolgde spreekster, is de Commissaris dankbaar voor
de samenwerking die hij haar heeft aangeboden en die hij ook in de toekomst
in het vooruitzicht heeft gesteld, temeer daar duidelijk is dat er veel vragen
en verzoeken op hem af komen terwijl zijn ondersteuning beperkt is. Terwijl
wij de klok niet kunnen beïnvloeden zodat hij meer dan 24 uren in één
dag ter beschikking zou krijgen, kunnen wij wel de roep voor adequate ondersteuning
van zijn bureau, zoals verwoord in paragraaf 1.2 van het rapport, onderstrepen
en steunen. Wij zijn bemoedigd door het feit dat de Commissaris de mensenrechten
van niet-reguliere migranten als een bijzondere prioriteit heeft aangemerkt.
Hij is bezig daarover een «position paper» te schrijven dat om
verschillende redenen erg belangrijk is.Mensenrechten van niet-reguliere migranten is voor regeringen een moeilijk
en delicaat onderwerp. Zelfs binnen de Raad van Europa, een mensenrechtenorganisatie
bij uitstek, wordt daar het label «handle with care» opgeplakt.
Het feit dat slechts 3 van de 47 lidstaten van de Raad van Europa de Internationale
Conventie inzake de Bescherming van de Rechten van Alle Migranten Werkers
en Leden van Hun Familie hebben geratificeerd, wijst op de grote terughoudendheid
waarmee de staten met dit onderwerp worstelen. Als men de instrumenten van
de Raad van Europa op het terrein van de mensenrechten beziet, dan ontdekt
men hiaten in de bescherming van de rechten van niet-reguliere migranten.
Een aantal vragen werpt meer licht op dat probleem. Hoe beschermen de conventies
van de Raad van Europa het recht op onderwijs van de kinderen van niet-reguliere
migranten? Hoe gaan deze conventies om met exploitatie van niet-reguliere
migranten op de arbeidsmarkt? In welke mate dient er gezondheidszorg te zijn
voor niet-reguliere migranten onder de conventies van de Raad van Europa?Mevrouw Jonker merkte op dat de antwoorden op deze vragen niet duidelijk
zijn. Juist daarom is het van groot belang dat de Commissaris deze zaken oppakt.
Daarom ook ondersteunt de Committee on Migration, Refugees and Population
zijn werk zo nadrukkelijk en daarom ook zal zij een beroep op hem blijven
doen om te interveniëren in de issues die relevant zijn voor de commissie,
of het nu gaat om het terrein van de rechten van niet-reguliere migranten,
de problemen van vluchtelingen en ontheemden in Europa of om de roep om hulp
bij het oplossen van het leed van de families van vermiste personen.Mevrouw Jonker dankte aan het slot van haar interventie de heer Gardetto
voor zijn uitnemende rapport dat deze discussie over het werk van de Hoge
Commissaris voor de Mensenrechten mogelijk maakte en zegde de Commissaris
namens de commissie alle steun toe in de toekomst. 10. «Parlementen verenigd in de strijd tegen
huiselijk geweld tegen vrouwen»: een tussenbalans van de campagneRapporteur: de heer Mendes Bota namens de Committee on
Equal Opportunities for Women and Men; doc. 11372Aan het debat over dit rapport hebben deelgenomen de leden Jonker en Meulenbelt.Mevrouw Jonker feliciteerde de campagnevoerders
met de succesvolle resultaten die tot nu toe zijn behaald. Lange tijd heeft
er een taboe gerust op huiselijk geweld en heeft de samenleving de ogen gesloten
voor gevallen van huiselijk geweld. Geweld in de privésfeer werd echter
een publieke aangelegenheid en de samenleving moest het uit de taboesfeer
halen en in alle openheid bespreken. Vele landen van de Raad van Europa hebben
initiatieven ontplooid die kunnen worden overgenomen door en toegepast in
andere staten. Het is immers niet nodig het wiel opnieuw uit te vinden. Spreekster
toonde zich verbaasd dat het rapport geen informatie bevat over incest. In
Nederland heeft 15% van de meisjes jonger dan 16 jaar ervaring met
negatieve seksuele contacten met iemand uit het gezin of de familie, meestal
een vader, broer of oom. In slechts 1% van die gevallen was het meisje
een gewillige medeplichtige. Deze cijfers betreffen alle mensen in Nederland,
ongeacht hun sociale achtergrond of religie. Aan hen die de interventie van
Lord Russel-Johnston hebben aangehoord, vroeg zij zich te scharen achter zijn
oordeel dat incest een zonde is. Geweld in gezin of familie is daarom zo weerzinwekkend,
omdat het kind of de kinderen afhankelijk zijn van degene die het geweld jegens
hen gebruikt. Vrouwen die op jonge leeftijd zijn misbruikt leiden later vaak
hun leven verder met geweld. Het zou daarom goed zijn als de campagne zich
ook gaat richten op incest.In Nederland is het in 98% van de gevallen een man die geweld gebruikt.
De strijd tegen geweld moet daarom niet alleen op vrouwen worden gericht.
Zoals het rapport opmerkt, zijn er voldoende veilge schuilplaatsen voor slachtoffers
van geweld nodig. Tegelijkertijd blijft het onaanvaardbaar dat een vrouw met
haar kind of kinderen gedwongen kan worden het huis te verlaten terwijl de
man daar kan blijven.Mevrouw Jonker zei te hopen dat de campagne nog meer positieve resultaten
zal opleveren. Er moet nog veel gebeuren, maar het voortgaande debat zal de
situatie mede verbeteren. Spreekster signaleerde tenslotte dat Nederland niet
deel uitmaakt van het netwerk van parlementariërs in de campagne tegen
huiselijk geweld tegen vrouwen. Zij nam op zich dat zo spoedig mogelijk te
onderzoeken.Mevrouw Meulenbelt zegde de heer Mendes Bota
namens de fractie van VEL dank voor zijn rapport en voor zijn persoonlijke
betrokkenheid bij het onderwerp. Spreekster deelde mee sedert lang activist
en professional te zijn op het terrein van huiselijk geweld en dus uit ervaring
te weten hoe belangrijk het is steun van volksvertegenwoordigers te krijgen.
In Nederland, waar de vrouwenbeweging meer dan dertig jaar geleden begon met
het opzetten van de eerste schuilplaatsen voor aangerande vrouwen, ondervond
zij dat het absoluut doorslaggevend is om de steun van regering en parlement
te hebben om de wetten te kunnen veranderen die de vrouwenbeweging in staat
stelden samen te werken met politie en gerechtelijke autoriteiten en om onderzoeken
te kunnen instellen. Die onderzoeken hebben laten zien dat het probleem zelfs
groter was dan wij als activisten dachten en hebben mensen in Nederland ervan
overtuigd dat huiselijk geweld geen privé-aangelegenheid is, maar een
zaak die de hele samenleving aangaat.Spreekster deelde mee een aantal jaren werkzaam te zijn geweest op het
terrein van huiselijk geweld in de landen die tot het voormalige Joegoslavië behoorden. Daar, meer nog dan in Nederland, werd het haar
duidelijk dat de moedige vrouwengroepen die begonnen met de bouw van schuilplaatsen
machteloos waren zonder de steun van parlementariërs of samenwerking
met politie en justitie. Iedereen denkt dat in landen die juist een oorlog
achter de rug hebben, de dingen weer snel normaal functioneren, maar in werkelijkheid
is sprake van een toename van huiselijk geweld waaraan mensen zonder professionele
hulp en politieke steun niet het hoofd kunnen bieden.Spreekster zei het eens te zijn met de stelling dat in alle landen, in
het bijzonder in die waarin programma’s tegen huiselijk geweld nog maar
juist zijn opgestart, veilige schuilplaatsen voor vrouwen, betere wetten en
een groter bewustzijn cruciaal zijn. In Nederland wordt intussen enige ervaring
opgedaan met een andere benadering van huiselijk geweld waardoor niet de vrouwen,
maar de mannen het huis moeten verlaten. Die programma’s werken goed.Mevrouw Meulenbelt merkte op enkele adviezen te willen geven over de verdere
uitwerking van het onderhavige rapport. In eerste plaats: wij moeten samenwerken
met de plegers van het geweld. Voor ieder land geldt dat, hoeveel we ook doen
om de vrouwen te beschermen, onze inspanningen onvoldoende zijn als we de
aandacht niet ook op de mannen richten. Strafbaarstelling en bestraffing kan
een eerste stap zijn, maar zij veranderen mannen niet op slag in vreedzame
echtgenoten zodra zij uit de gevangenis komen. Er zijn goede voorbeelden van
gezamenlijk optrekken door politie en therapeuten bij het behandelen van plegers
van huiselijk geweld. We moeten niet vergeten dat geweldplegers niet worden
geboren; er is iets met hen gebeurd en we zullen moeten zien te achterhalen
waarom sommige mannen gewelddadig worden.Een verwant terrein is dat van de preventie van huiselijk geweld; spreekster
zei over dat onderwerp ook graag een rapport te zullen ontvangen. Wij dienen
de omstandigheden waaronder huiselijk geweld plaatsvindt, zoals migratie,
armoede en cumulatie van gezinsproblemen te onderzoeken. Het is zaak dat de
Assemblee een bewustzijn ontwikkelt voor de oorzaken van het huiselijk geweld.11. Toespraak Minister-President Kostunica van ServiëNaar aanleiding van de toespraak van minister-president Kostunica van
Servië namen de beide rapporteurs van de Assemblee op dit onderwerp het
woord. Zowel de heer Omtzigt als Lord Russell-Johnston,
lid van het Engelse Hogerhuis, vroegen hem welke acties hij had ondernomen
om de verdachten van Joegoslavië-Tribunaal, in het bijzonder de heer
Mladic, uit te leveren. Twee keer volgde een nietszeggend antwoord.De voorzitter van de delegatie,Bemelmans-VidecDe griffier van de delegatie,Nieuwenhuizen XNoot1Herdruk in verband met enkele correcties.XNoot2http://assembly.coe.intXNoot3Deze stukken zijn verkrijgbaar bij de griffie interparlementaire betrekkingen
en kunnen worden geraadpleegd via internet. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20043-72-h1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl