Voorstel van wet vd leden Remkes, Zijlstra en Scheltema-de Nie tot wijz. enkele wetten ivm non-activiteitsbepalingen; Advies en nader rapport (advies Raad van State en reactie van de indieners)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24701, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

23-04-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24701 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 9 augustus 1996, no.
W04.96.0187, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24701Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 701Voorstel van wet van de leden Remkes, Zijlstra en Scheltema-de Nie tot
wijziging van de Wet Incompatibiliteiten Staten-Generaal en Europees parlement,
alsmede de Ambtenarenwet in verband met de wijziging van de non-activiteitsbepalingenAADVIES RAAD VAN STATE EN REACTIE VAN DE INDIENERSHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 9 augustus
1996 en de reactie van de indieners d.d. 17 april 1997, aangeboden aan de
Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Het advies van de Raad
van State is cursief afgedrukt. Bij brief van de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal van
 6 mei 1996, no. TK-96-96, heeft de Tweede Kamer bij de Raad van State ter
overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting
van de leden Remkes, Zijlstra en Scheltema-de Nie tot wijziging van de Wet
Incompatibiliteiten Staten-Generaal en Europees parlement, alsmede de Ambtenarenwet
in verband met de intrekking van de non-activiteitsbepalingen. Het voorstel geeft de Raad van State aanleiding tot de volgende opmerkingen.De indieners hebben kennis genomen van het advies van de Raad van State
van 9 augustus 1996 (nr. W04.96.0187) over hun voorstel van wet tot wijziging
van de Wet Incompatibiliteiten Staten-Generaal en Europees Parlement, alsmede
de Ambtenarenwet in verband met de intrekking van de non-activiteitsbepalingen.
Zij merken in reactie op het advies het volgende op.1. Uitgangspunt voor het voorstel van wet is volgens de memorie van toelichting,
onder Algemeen, dat er thans geen redenen meer bestaan om aan de uitoefening
van het parlementslidmaatschap bij wege van automatisme andere rechtspositionele
gevolgen te verbinden naar gelang men voorafgaand werkzaam was in een ambtelijke
functie dan wel in een functie in de particuliere sector. Volgens de memorie
van toelichting past het voorstel van wet goed in het streven naar normalisatie
van de ambtelijke verhoudingen, dat er immers op is gericht om onnodige verschillen
met werknemers in de particuliere sector weg te nemen. De Raad acht dit argument niet overtuigend. De Wet Incompatibiliteiten
Staten-Generaal en Europees parlement wordt beheerst door het motief dat de
rijksambtenaar, anders dan alle andere Nederlanders (afgezien van de groepen,
genoemd in de artikelen 1, eerste lid, en 2, eerste lid, van deze wet) ter
wille van zuivere staatsrechtelijke verhoudingen zijn oorspronkelijke werk
niet meer mag verrichten als hij gekozen is tot kamerlid of tot lid van het
Europees Parlement. Voor een gekozene, werkzaam in de particuliere sector,
geldt dit verbod om voor de hand liggende redenen niet. Indien hij kans ziet
zijn oorspronkelijke werk geheel of gedeeltelijk voort te zetten, dan laat
de wet hem daarin geheel en al vrij. Gezien dit principiële onderscheid
mist naar het oordeel van de Raad de stelling dat de verschillen in rechtsposities
onnodig zijn grond.De Raad voegt daaraan toe dat de toelichting geen duidelijk inzicht geeft
in de situatie van gekozenen die afkomstig zijn uit de particuliere sector.
De enkele verklaring dat ontslag in lijn is met de gebruikelijke praktijk
in de particuliere sector behoeft feitelijke motivering. Indien zou blijken
dat voor gekozenen uit de particuliere sector over het algemeen wel een recht
op terugkeer zou bestaan dan wel in ruime kring wenselijk en mogelijk wordt
geacht, valt niet in te zien waarom voor de rijksambtenaar (wiens positie
ingevolge artikel 109 van de Grondwet bij algemeen verbindend voorschrift
dient te worden geregeld) een recht op terugkeer – eventueel zonder
non-activiteitswedde – niet zou kunnen blijven bestaan.Het bevreemdt de Raad voorts dat het streven naar normalisatie als enig
doel wordt genoemd. Hoewel in de literatuur als kritiek op de bestaande regeling
veelal de oververtegenwoordiging van ambtenaren wordt aangevoerd, zien de
initiatiefnemers het eventueel afnemen van deze oververtegenwoordiging als
niet meer dan een neveneffect dat wat hun betreft als winst zou zijn te beschouwen.Het is de Raad voorts opgevallen dat de initiatiefnemers in de toelichting
geheel voorbijgaan aan de vraag of het voorstel een bijdrage zal leveren aan
de versterking van de kwaliteit van de Tweede Kamer der Staten-Generaal of
het Europees Parlement.Dat het voorstel daartoe zal leiden acht de Raad overigens niet waarschijnlijk.
Redelijkerwijs mag immers worden verwacht dat veel ambtenaren die onder de
geldende regelingen bereid zijn een kandidaatstelling te aanvaarden zulks
in de toekomst niet meer zullen doen vanwege de aan deze kandidaatstelling
verbonden sociale onzekerheden. Zoals nu reeds het aantrekken van goede parlementariërs
uit de particuliere sfeer met een rechtspositie beter dan die van kamerlid
veelal niet goed mogelijk is, zo zal dit verschijnsel meer algemeen gaan worden.
Normalisatie die er in feite op neerkomt dat de thans voor personen uit de
particuliere sfeer bestaande onaantrekkelijke situatie wordt uitgebreid tot
personen uit de publieke sector is als motief niet toereikend.De Raad adviseert het voorstel in het licht van het vorenstaande opnieuw
te bezien.1. De Raad acht het argument dat het voorstel van wet goed past in het
streven naar normalisatie van de ambtelijke verhoudingen niet overtuigend.
Als dit het enige zelfstandige argument of doel zou zijn waarmee indieners
het voorstel zouden hebben gemotiveerd zou de Raad het volste gelijk aan zijn
zijde hebben. De indieners hebben echter slechts beoogd deze overweging nevenschikkend
te memoreren, om aan te geven dat dit voorstel op zich goed past in een bredere
ontwikkeling van de ambtelijke rechtspositie en daarmee niet in strijd is.
In verschillende opzichten is de rechtspositie van ambtenaren de laatste jaren
gewijzigd in de richting van de rechtspositie van werknemers in de particuliere
sector.In de memorie van toelichting wordt in bredere zin ingegaan op de motieven
die tot dit initiatiefwetsvoorstel hebben geleid. Op enkele daarvan komen
de indieners in het navolgende terug.Zij onderkennen met de Raad dat de Wet Incompatibiliteiten destijds eerst
en vooral werd ingegeven door de wenselijkheid van zuivere staatsrechtelijke
verhoudingen in het geval rijksambtenaren gekozen zijn tot Tweede Kamerlid
of tot lid van het Europees Parlement.Die wenselijkheid is voor de indieners ook anno 1997 niet in het geding.
De kernvraag voor de indieners is echter wel of, gegeven een aantal ontwikkelingen
in de politiek/bestuurlijke ambten waar het wetsvoorstel betrekking op heeft,
er nog wel aanleiding is om de twee in het geding zijnde wettelijk vastgestelde
rechtspositionele voorzieningen te handhaven.Immers, voorop gesteld zij dat moet worden onderscheiden tussen de regeling
van de onverenigbaarheid van een gelijktijdige vervulling van functies vanwege
de zuiverheid van staatkundige verhoudingen enerzijds en de daaruit voortvloeiende
rechtspositionele gevolgen anderzijds. Tussen de indieners en de Raad van
State bestaat overeenstemming ten aanzien van het eerste punt, doch niet ten
aanzien van het tweede punt. Niet zozeer de non-activiteit zelve is aan de
orde, maar de vraag of daar heden ten dage nog de bedoelde rechtspositionele
consequenties aan verbonden moeten worden.Met de Raad zien de indieners ook het principiële onderscheid met
een gekozene (voorheen) werkzaam in de particuliere sector. Ook in dit opzicht
is de vraag echter, of anno 1997 dit principiële onderscheid nog een
zodanige rechtspositionele vertaling behoeft als in de Wet Incompatibiliteiten
Staten- Generaal en Europees Parlement is neergelegd. De indieners menen van
niet. Het Tweede Kamerlidmaatschap en het lidmaatschap van het Europees Parlement
hebben zich, sinds de introductie van de wettelijke non-activiteitsregeling
in 1923, zodanig ontwikkeld dat het rechtspositioneel mogelijk is dat deze
ambten full time worden uitgeoefend. Ook de schadeloosstelling, de onkostenvergoeding
en de pensioenvoorzieningen zijn daarop mede gebaseerd.De regeling inzake de incompatibiliteiten geldt niet voor de particuliere
sector. Gezien echter de full-time belasting van kamerleden is slechts in
enkele uitzonderingsgevallen sprake van het geheel of gedeeltelijk voortzetten
van oorspronkelijke werkzaamheden door gekozenen werkzaam in de particuliere
sector. Dit betekent dat het lidmaatschap van de Tweede Kamer en het Europees
Parlement weliswaar niet formeel dwingt tot het (tijdelijk) staken van het
uitoefenen van de particuliere functie, maar dat dit in overwegende mate feitelijk
wel het geval is.De Raad geeft voorts aan dat de toelichting geen duidelijk inzicht geeft
in de situatie van gekozenen die afkomstig zijn uit de particuliere sector.
Zoals bekend bestaat voor de particuliere sector geen wettelijke voorziening,
zoals wel het geval is voor (rijks)ambtenaren. Voor gekozenen uit de particuliere
sector bestaat thans over het algemeen ook geen recht op terugkeer in de oude
functie c.q. bij de vroegere werkgever, laat staan van een financiële
«bij-plus-regeling». Nadere oriëntatie heeft de indieners
ook tot de conclusie doen komen dat thans geen sprake is van het in «ruime
kring wenselijk en mogelijk» achten van de introductie van een wettelijk
recht op terugkeer voor particuliere werknemers. Zij wijzen ook op de praktische
bezwaren die hier met name voor kleinere bedrijven en instellingen uit zouden
voortvloeien.Voor de goede orde wijzen zij er wellicht ten overvloede nog eens op dat
ook na aanvaarding van het onderhavige voorstel de mogelijkheid blijft bestaan –
naar analogie van de mogelijkheid in de particuliere sector – om ter
zake dienende collectief geldende afspraken voor de overheid als werkgever
vast te leggen, dan wel op individuele basis afspraken tussen de overheid
als werkgever en de werknemer/ambtenaar te maken. Ook in het particuliere
bedrijfsleven zijn initiatieven genomen om deze laatste mogelijkheid nadrukkelijk
onder de aandacht van werkgevers en werknemers te brengen, hetgeen door de
indieners zeer wordt toegejuicht.De indieners constateren overigens dat de Raad de mogelijkheid open laat
om wel het recht op terugkeer te handhaven, zonder non-activiteitswedde.Zoals hiervoor betoogd hebben de indieners niet beoogd het streven naar
normalisatie als primair doel van dit voorstel te geven.De initiatiefnemers hebben het eventueel afnemen van de oververtegenwoordiging
van ambtenaren in politiek/bestuurlijke organen gekwalificeerd als «neveneffect»,
om daarmee aan te geven dat daarvoor geen harde garanties zijn te geven, omdat
eventuele gedragsveranderingen van mensen, van de overheid als werkgever en
van kandidaatstellende organen als gevolg van dit voorstel niet met zekerheid
te voorspellen zijn. Om die reden is ook afgezien van het doen van voorspellingen
over de effecten van de onderhavige voorstellen op de kwaliteit van de Tweede
Kamer of het Europees Parlement. Bovendien is het vrijwel onmogelijk objectieve,
meetbare criteria vast te stellen, waaruit de kwaliteit van de Tweede Kamer
of het Europees Parlement zou zijn af te leiden. De indieners hebben overigens
wel de overtuiging dat een evenwichtige samenstelling van de Tweede Kamer
en de Nederlandse afvaardiging in het Europees Parlement uit een oogpunt van
representativiteit wenselijk is en bij kan dragen aan de kwaliteit van de
besluitvorming.De veelvuldig geconstateerde tamelijk eenzijdige samenstelling van vertegenwoordigende
organen is ontstaan door een aantal oorzaken en ontwikkelingen. De initiatiefnemers
realiseren zich dat onderhavige problematiek daarbij slechts ten dele een
rol speelt.Zij verwachten overigens wel dat van deze voorstellen stimulansen kunnen
uitgaan voor een evenwichtiger samenstelling van de politiek/bestuurlijke
organen, zeker indien langs deze weg een bijdrage geleverd wordt aan de bewustwording
omtrent deze problematiek in de kring van particuliere werkgevers en van kandidaatstellende
organisaties.Om eerder genoemde redenen willen de indieners zich ook niet wagen aan
een inschatting van de mogelijke negatieve effecten van onderhavig voorstel
op de bereidheid van «veel ambtenaren» om in de toekomst een kandidaatstelling
te aanvaarden, «vanwege de daaraan verbonden sociale onzekerheden».
Mocht dit effect echter optreden, dan zal dit politieke partijen als kandidaatstellende
organen stimuleren nog intensiever dan wellicht thans al het geval is te zoeken
naar kandidaten met een achtergrond in de particuliere sfeer.Samenvattend, nadat indieners het hoofdcommentaar van de Raad indringend
op zich hebben laten inwerken en het wetsvoorstel in dit opzicht hebben heroverwogen,
zijn zij in essentie niet tot andere conclusies gekomen.In algemene zin handhaven zij de stelling dat de non-activiteitsregeling
die in 1923 als rechtspositionele maatregel vanwege de staatkundige onverenigbaarheden
op goede gronden is ingesteld, anno 1997 om een hernieuwde beoordeling vraagt
in het licht van de huidige maatschappelijke omstandigheden en met name tegen
de achtergrond van de ontwikkeling van het Tweede Kamerlidmaatschap en het
lidmaatschap van het Europees Parlement tot full-time publieke functies. In
dit verband achten zij het ook in meer algemene zin wenselijk dat periodiek
beoordeeld wordt of bepaalde aangelegenheden nog een wettelijke voorziening
eisen, of dat dit aan de samenleving c.q. sociale partners kan worden overgelaten.Zeker voor het fenomeen «non-activiteitswedde» achten zij
geen enkele redelijke argumentatie meer aanwezig.2a. Uit de toelichting blijkt dat de initiatiefnemers de regeling van
de rechtspositionele gevolgen geheel en al willen overlaten aan individuele
of collectieve afspraken tussen betrokkene(n) en (overheids)werkgevers. De
Raad wijst erop dat het, gezien het in artikel 109 van de Grondwet neergelegde
beginsel van wettelijke regeling van de ambtelijke rechtspositie, sterke aanbeveling
verdient om niet te streven naar een stuksgewijze vervanging van bestaande
wettelijke regelingen door alleen maar individuele of collectieve afspraken –
zoals de initiatiefnemers voor ogen staat – maar om allereerst een wettelijke
basis te leggen voor rechtspositieregeling bij collectieve arbeidsovereenkomst. b. Voorts wijst de Raad erop dat, indien in de publieke sector zou worden
gekomen tot afspraken die materieel vergelijkbaar zijn met de huidige non-activiteitsregeling,
de vraag rijst wat dan nog de feitelijke betekenis van het voorstel is. De
mogelijkheid dat deze situatie zich voordoet, is, mede gezien de brief van
21 februari 1996 van de Samenwerkende Centrales van Overheidspersoneel, immers
van meer dan louter theoretische betekenis.Indien het in de afzonderlijke sectoren van de openbare dienst evenwel
zou komen tot afspraken die niet alleen onderling verschillen maar ook verschil
vertonen met de eventueel tot stand gekomen afspraken inzake de rechtspositie
van gekozenen uit de private sector, ontstaat de paradoxale situatie dat het
voorstel, hoewel gericht op gelijktrekking, in feite het tegendeel zou opleveren.De Raad adviseert de initiatiefnemers in de toelichting nader in te gaan
op de hiervoor geschetste problematiek.c. In de toelichting wordt de verwachting uitgesproken dat een vergelijkbare
non-activiteitsregeling voor de particuliere sector niet, althans niet snel,
tot stand zal worden gebracht. De vraag rijst hoe deze verwachting zich verhoudt
tot de eveneens in de toelichting uitgesproken hoop dat mede naar aanleiding
van dit voorstel ook in de particuliere sector meer dan thans het geval is
de bereidheid zal ontstaan om ter zake (collectieve) afspraken te maken tussen
(organisaties van) werkgevers en werknemers. De Raad acht het zinvol dat hierop
in de toelichting wordt ingegaan. Daarbij ware tevens uiteen te zetten waarom
de initiatiefnemers het niet nodig hebben geacht om de uitkomst af te wachten
van het in 1994 door de Minister van Binnenlandse Zaken toegezegde overleg
met de Stichting van de Arbeid over deze materie.2. Dat de initiatiefnemers de regeling van de rechtspositionele gevolgen
geheel en al willen overlaten aan individuele of collectieve afspraken tussen
betrokkene(n) en (overheids-)werkgevers betekent niet dat de indieners ook
voor ogen staat dat die collectieve afspraken in privaatrechtelijke collectieve
arbeidsovereenkomsten worden neergelegd. Zoals in de overheidssector thans
gebruikelijk is worden collectieve afspraken tussen overheidswerkgevers en
organisaties van overheidspersoneel vervolgens neergelegd in publiekrechtelijke
rechtspositieregelingen. De formeelwettelijke basis voor dergelijke regelingen
is reeds aanwezig. Aan het in artikel 109 van de Grondwet neergelegde vereiste
van wettelijke regeling van de rechtspositie van ambtenaren wordt dan ook
voldaan.Uiteraard zullen de bedoelde rechtspositieregelingen ook de basis moeten
vormen voor individuele rechtspositionele beslissingen die eventueel voortvloeien
uit afspraken tussen individuele betrokkenen en hun werkgever.De indieners zijn het met de Raad eens dat indien in de publieke sector
afspraken gemaakt zouden worden die materieel vergelijkbaar zijn met de huidige
non-activiteitsregeling, ook niet of nauwelijks materiële gevolgen voor
betrokkenen zullen ontstaan. Of die situatie zich voordoet is echter afhankelijk
van de opstelling van en afspraken tussen de overheid als werkgever en de
betrokken werknemers(organisaties).De door de Raad geschetste mogelijkheid van onderling afwijkende afspraken
in de afzonderlijke sectoren van de openbare dienst, of van afspraken die
afwijken van die welke eventueel in de private sector tot stand zijn gekomen,
is inderdaad aanwezig. Dat die mogelijkheid ontstaat is inherent aan het overlaten
van de onderhavige materie aan werkgevers en werknemers(organisaties) in de
overheids sector en de private sector. Overigens wijzen de indieners op het
gegeven dat er ten aanzien van collectieve afspraken regelmatig sprake is
van een zekere coördinatie tussen werkgevers- en werknemersorganisaties.Zoals hiervoor al is aangegeven achten de indieners het niet waarschijnlijk
dat voor de particuliere sector binnen afzienbare tijd een vergelijkbare wettelijke non-activiteitsregeling tot stand zal worden gebracht. Dat
laat onverlet de mogelijkheid en wenselijkheid dat voor delen van de particuliere
sector op basis van vrijwilligheid ter zake dienende afspraken worden gemaakt.
De indieners achten de kans op een daadwerkelijke invulling van het in 1994
door de Minister van Binnenlandse Zaken toegezegd overleg met de Stichting
van de Arbeid over deze materie niet groot. Zij hebben die conclusie getrokken
uit de beantwoording op 24 mei 1995 door de Minister van Binnenlandse Zaken
van de door twee van de initiatiefnemers gestelde schriftelijke vragen (Aanhangsel
Hand. II 1994/95, nr. 832) en uit de brief van de Minister van Binnenlandse
Zaken aan de Tweede Kamer van 19 december 1995 (nr. CW95/U1199), waarin hij
schrijft dat niet gelijktijdig met het initiatiefvoorstel een eigen traject
waarin opgenomen overleg met de Stichting van de Arbeid door hem zal worden
gevolgd. De minister stelde zich in die brief voor de discussie over de non-activiteitsregelingen
te voeren in het kader van het initiatiefvoorstel.3. Intrekking van de non-activiteitsregeling in de Wet Incompatibiliteiten
Staten-Generaal en Europees parlement brengt, anders dan de toelichting op
artikel II zegt, niet mee dat de rijksambtenaren onder het algemene regime
van het bestaande artikel 125c van de Ambtenarenwet zouden vallen. Dit artikel
is geschreven voor gevallen waarin de uitoefening van beide functies geoorloofd
is hetgeen hier niet aan de orde is. In de wijziging van de Wet Incompatibiliteiten Staten-Generaal en Europees
parlement is dus op zichzelf geen reden gelegen om artikel 125c van de Ambtenarenwet
te wijzigen.Wordt desondanks dit artikel toch gewijzigd, dan heeft zulks gevolgen
voor alle (andere) ambtenaren van welke bestuurslaag ook die gekozen of benoemd
zijn in welk publiekrechtelijk college ook en die de daaruit voortvloeiende
werkzaamheden door de omvang van die werkzaamheden niet gelijktijdig met hun
ambt kunnen (maar in principe wel mogen) vervullen, zij het dat in een aantal
gevallen sprake is van wettelijke onverenigbaarheid waardoor artikel 125c
weer niet van toepassing is. De voorgestelde wijziging zal tot gevolg hebben
dat de als faciliteit voor de ambtenaar opgezette praktische regeling (tijdelijke
ontheffing met de mogelijkheid van gedeeltelijke doorbetaling van de bezoldiging)
plaatsmaakt voor een ontslag. Het is de Raad niet duidelijk hoe deze verandering
kan worden gemotiveerd met een beroep op de praktijk in de particuliere sector.
Naar de Raad voor vrijwel zeker aanneemt, bestaat nergens in die sector immers
de verplichting om iemand die in een publiekrechtelijk college wordt gekozen
of benoemd en het daarmee samenhangende werk niet tegelijk met zijn particuliere
betrekking kan uitvoeren te ontslaan uit zijn particuliere betrekking.De Raad beveelt aan, gezien het vorenenstaande, het voorgestelde artikel
II te heroverwegen.3. Op zich heeft de Raad gelijk als hij stelt dat artikel 125c van de
Ambtenarenwet geschreven is voor gevallen waarin de uitoefening van beide
functies geoorloofd is. Voor gevallen waarin de gelijktijdige uitoefening
verboden werd in de Wet Incompatibiliteiten Staten-Generaal en Europees Parlement,
was immers in die wet zelf al een regeling van non-activiteit getroffen.Wanneer die regeling – zoals voorgesteld – komt te vervallen,
ontstaat echter een nieuwe situatie. De Wet Incompatibiliteiten Staten-Generaal
en Europees Parlement bevat dan immers geen regeling meer voor de rechtspositionele
gevolgen die aan het gaan vervullen van een politiek ambt door een ambtenaar
moeten worden verbonden. Beoogd is dat het dan – evenals in de marktsector –
aan (organisaties van) werkgevers en werknemers is om daarover afspraken te
maken.Met de voorgestelde wijziging van artikel 125c van de Ambtenarenwet werd
beoogd te voorkomen dat een ambtenaar die ingevolge de Wet Incompatibiliteiten
Staten-Generaal en Europees Parlement geen recht meer heeft op non-activiteit,
alsnog een beroep zou kunnen doen op de in artikel 125c van de Ambtenarenwet
geregelde tijdelijke ontheffing van de waarneming van de ambtelijke functie.
Daarmee zou dan de doelstelling dat een en ander aan werkgevers en werknemers(organisaties)
overgelaten zou moeten worden, niet bereikt worden.Nadere overweging heeft de indieners tot de conclusie gebracht dat deze
doelstelling ook langs andere weg kan worden bereikt. Mede naar aanleiding
van het advies van de Raad van State menen wij dat het beter is om ons vooralsnog
te beperken tot een regeling voor leden van de Staten-Generaal en het Europees
Parlement. Bijkomend argument is ook dat de feitelijke situatie van dagelijks
bestuurders als wethouders en gedeputeerden niet op één lijn
is te stellen met die van de leden van de Staten-Generaal en het Europees
Parlement.De indieners stellen dan ook geen wijziging van artikel 125c Ambtenarenwet
meer voor; het eerder voorgestelde artikel II vervalt. Door aan artikel 3
van de Wet Incompatibiliteiten Staten-Generaal en Europees Parlement een nieuw
zesde lid toe te voegen, waarin wordt bepaald dat ontslagverlening plaatsvindt,
tenzij het bevoegd gezag besluit om de ambtenaar op zijn verzoek tijdelijk
te ontheffen van de waarneming van zijn ambt, wordt in die wet een sluitende
regeling gegeven. Daarmee wordt dan tot uitdrukking gebracht dat sprake is
van een lex specialis ten opzichte van artikel 125c van de Ambtenarenwet.
Voor de ambtenaar die wordt verkozen tot lid van de Tweede Kamer of het Europees
Parlement is derhalve het bepaalde in de Wet Incompatibiliteiten van toepassing
en niet artikel 125c van de Ambtenarenwet.4. Volgens het in artikel III, eerste lid, geregelde overgangsrecht behouden
zittende kamerleden die zonder onderbreking lid zijn van de Tweede Kamer de
thans geldende aanspraken. Dit betekent dat kamerleden die tot aan de verkiezingen
lid waren en daarna weer lid werden toen de kabinetsformatie was voltooid
buiten dit overgangsrecht vallen. Naar de mening van de Raad levert dit onderscheid
een rechtsongelijkheid op die verholpen moet worden.4. Formeel genomen verschilt de positie van zittende kamerleden die zonder
onderbreking lid blijven van de Tweede Kamer van die van kamerleden welke
tot aan de verkiezingen lid zijn en daarna eerst weer lid worden als de kabinetsformatie
is voltooid. Bij de eersten vindt geen onderbreking in het kamerlidmaatschap
plaats en zou de non-activiteit gewoon doorlopen, terwijl bij de tweede categorie
wel sprake is van een beëindiging en een nieuw aanvaarding van het kamerlidmaatschap,
waarbij in de tussenliggende periode geen sprake meer is van non-activiteit.
Niettemin zien de indieners aanleiding om deze categorie die materieel wel
in een gelijke positie verkeert, ook onder het overgangsrecht te brengen.
Aan het advies van de Raad wordt dan ook gevolg gegeven. Daartoe is een tweede
lid aan het nieuwe artikel II (oud artikel III) toegevoegd.5. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de
bij het advies behorende bijlage.De Vice-President van de Raad van State,W. Scholten 5. De redactionele kanttekeningen van de Raad zijn verwerkt.6. Om redenen van toegankelijkheid hebben de indieners ervoor gekozen
niet te volstaan met een overzicht van de wijzigingen in wetsvoorstel en memorie
van toelichting doch een integrale tekst aan te bieden van het wetsvoorstel
en de memorie van toelichting zoals gewijzigd naar aanleiding van het advies
van de Raad van State. RemkesZijlstraScheltema-de NieBijlage bij het advies van de Raad van State van 9 augustus 1996, no.
W04.96.0187, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– In het opschrift «in verband met de intrekking» wijzigen
in: in verband met de wijziging.– In de toelichting vijfde tekstblok, «parlementslid»
veranderen in: Tweede-Kamerlid. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24701-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl