Ontwikkelingsraad; Verslag van een schriftelijk overleg; Verslag schriftelijk overleg inzake de geannoteerde agenda voor de informele OS Raad van 17 en 18 februari 2010 (21501-04-113).
Staten-Generaal — Kamerstuk Verslag van een schriftelijk overleg
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST141065
 2009-2010
 
 21 501-04
 Ontwikkelingsraad
 
 
 
 
 Nr. 
 114
 VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEG
 Vastgesteld 12 februari 2010
 De vaste commissie voor Buitenlandse Zaken,
heeft een aantal vragen en opmerkingen voorgelegd aan de minister voor Ontwikkelingssamenwerking
naar aanleiding van de brief van 5 februari 2010 inzake de geannoteerde
agenda voor de informele Ontwikkelingsraad (Kamerstuk 21 501-04, nr.
113).
 De minister heeft deze vragen beantwoord bij brief van 11 februari
2010. Vragen en antwoorden zijn hierna afgedrukt.
 
 De voorzitter van de commissie,
 Ormel
 De griffier van de commissie,
 Van der Kolk-Timmermans
 
 I Vragen en opmerkingen
 Inbreng van de fractie van het CDA
 De leden van de fractie van het CDA hebben met belangstelling kennis genomen
van voorliggende brief. Deze informele raad biedt de mogelijkheid een aantal
punten aangaande het Europees ontwikkelingsbeleid aan de orde te stellen.
Er treedt een nieuwe commissie aan, Spanje komt met vooruitstrevende voorstellen,
de Fractie van het CDA juicht dit toe, maar vindt dat één en
ander nog wel een tandje meer kan.
 
 In eerdere debatten hebben de leden van de fractie van het CDA ook al
aangegeven dat Nederland zich weleens lijkt te verschuilen achter het EU-beleid.
Het meest nijpende voorbeeld is wel Haïti. Door de leden van de fractie
van het CDA vaak aan de orde gesteld: het is een buurland van het Koninkrijk;
deze leden zien dat het niet goed gaat, dat er zwak bestuur is en dat het
verdelingsvraagstuk speelt. Deze leden zien dat het land ieder jaar weer door
tyfoons getroffen wordt en er toch niets gebeurt of in ieder geval veel te
weinig structureel. De leden van de fractie van het CDA hopen echt dat Nederland
hier ook een eigen inzet zal plegen, op gebied van water, voedselvoorziening,
landbouw.
 De leden van de fractie van het CDA willen dat lokaal bestuur, lokale
organisaties en zeker ook vrouwen betrokken worden bij de wederopbouw. Welke
afspraken worden daarover gemaakt?
 
 De regering heeft ingezet op een modernisering van het OS beleid, op een
politisering daarvan. Daarin steunen de leden van de fractie van het CDA de
regering. Maar hoe werkt deze opstelling van de regering door op Europees
niveau? Hoe politiek is het Europees ontwikkelingsbeleid en deelt de regering
de mening van de leden van de fractie van het CDA dat het politieker moet?
Daarover is al vaak gesproken met de regering in het kader van het toekennen
van begrotingssteun. Ook dat blijft een punt. Wat verwacht de regering ten
aanzien van de politisering van het EU-Ontwikkelingssamenwerkingsbeleid van
de nieuwe Commissie en in het bijzonder de Commissaris? Het moet de leden
van de fractie van het CDA van het hart dat ze er grote moeite mee hebben
dat De Gucht door zijn optreden in een land als Congo persona non grata is,
en dat een Belg de EU vertegenwoordigt in Rwanda. Politiek gezien niet handig!
Is de regering dit met de leden van de fractie van het CDA eens? En zo ja:
wat gaat de regering hieraan doen?
 
 In het kader van donorharmonisatie geeft de regering aan dat verdere stappen
op gebied van concentratie mogelijk zijn. Wat wordt daarmee bedoeld en wat
gaat de regering inbrengen in Segovia?
 
 Prima dat Spanje de trans-Atlantische OS dialoog op de agenda gezet heeft.
Goed om aansluiting te zoeken op onderwerpen als 3D beleid, hiv/aids etc.,
maar laat dit ook een moment zijn om als Europa juist ook een krachtig eigen
geluid te formuleren. Europa verliest gezicht en eigenheid.
 De leden van de fractie van het CDA willen dat de regering dit historische
moment aangrijpt om in de informele OS raad juist ook dit punt aan te pakken.
Graag een reactie.
 Inbreng van de fractie van de PvdA
 De leden van de fractie van de Partij van de Arbeid vinden het zeer positief
dat Spanje zich graag profileert als like-minded, betrouwbaar en vooruitstrevend
donorland dat ondanks de grote crisisgevolgen toch de ODA verplichtingen wil
nastreven. Wat is de stand van zaken met betrekking tot de tussentijdse
target dat in 2010 de EU-ODA verplichtingen in 2010 gemiddeld 0,56%
van het BNP moeten zijn? Wat is de stand van zaken per lidstaat?
 Donorcoördinatie
 De leden van de fractie van de PvdA maken zich zorgen over de donorcoördinatie
in EU-verband. Nederland heeft de afgelopen jaren al een proces van concentratie
van de hulp doorgevoerd. Maar in EU-verband is er nog te veel fragmentatie
van de hulp, daarom is het goed dat de werkverdeling tussen EU donoren hoog
op de agenda staat. Het is te gek voor woorden dat we elkaar beconcurreren
in het aanbod van hulp. Ook ontbreekt een zichtbare EU in het veld. Tijdens
de laatste reis van de VKC BuZa naar DR Congo en Rwanda hebben we dit nog
een keer bevestigd gekregen. Ook in het WRR-rapport «Minder pretentie,
meer ambitie» wordt de aanbeveling gedaan dat er keuzes gemaakt worden
en dat de EU donorcoördinatie verbeterd moet worden. Met welke donoren
verwacht de minister hier een stap te kunnen zetten? Hoe wordt omgegaan met
de andere donoren?
 Coherentie
 Donorcoördinatie hangt nauw samen met coherentie. De leden van de
fractie van de PvdA vinden dat er veel meer samenhang moet komen in de Europese
inzet en de inzet van de lidstaten. Ook op dit terrein moeten we complementair
aan elkaar zijn. Individuele landen kunnen melden als er ergens successen
geboekt worden, en ook waar het fout gaat. We zullen elkaar in de EU veel
meer moeten informeren. Ook onze ambassades moeten daarin veel actiever zijn.
Zij moeten terugmelden als de EU of een lidstaat zich niet houdt aan afspraken.
Graag een reactie hierop van de minister.
 Landbouw
 Aandacht voor landbouw in ontwikkelingslanden is essentieel. Dat betekent
niet alleen er meer aandacht moet komen voor voedselzekerheid en hongerbestrijding
door duurzame plattelandsontwikkeling, landbouwsystemen en water- en bossenbeheer.
Nederland kan op dit punt een belangrijke voortrekkersrol spelen.
 Maar ook moeten we het Europees landbouwbeleid verder hervormen. Exportsubsidies
moeten zo snel mogelijk verder afgebouwd worden en we moeten af van de automatische
reactie om ze meteen weer in te stellen zodra het economisch tij tegen zit.
Import beperkingen moeten zoveel mogelijk worden opgeheven, maar wel gebonden
worden aan tegenprestaties op het terrein van onder andere milieu, sociale
rechten en biodiversiteit. Graag een reactie van de minister.
 Politieke dialoog
 Een politieke dialoog tussen donor en ontvanger is essentieel. Nederland
is op dit punt duidelijk één van de voortrekkers. Maar de EU
heeft als donor veel moeite met het voeren de politieke dialoog. Andere lidstaten,
maar ook niet EU-landen vragen geregeld aan Nederland om die politieke dialoog
te voeren, omdat men het zelf niet kan of mag. Niet kunnen, doordat in veel
donorlanden ontwikkelingssamenwerking niet geïntegreerd is met buitenlands
beleid, en niet mogen, doordat sprake is van verborgen agenda’s.
 Ziet de minister hier kansen om de EU meer op één lijn te
krijgen? Welke landen zitten op dit punt op dezelfde lijn als Nederland? Zouden
we het onderwerp via naming and shaming aan de
orde kunnen stellen?
 Inbreng van de fractie van de SP
 De leden van de fractie van SP maken zich grote zorgen over de wederopbouw
van Haïti nadat de eerste fase van de noodhulp voorbij is. Uit de berichtgeving
van 6 februari blijkt dat de G7 de schulden die Haïti bij deze landen
heeft uitstaan wil kwijtschelden. Is dit waar? Klopt de indruk van de leden
van de fractie van de SP dat dit enkel de bilaterale schulden betreft bij
de G7-landen? Daarnaast hebben de leden van de fractie van de SP nog de volgende
vragen m.b.t. de schuldenproblematiek van Haïti:
 • Hoe zit het met de openstaande bilaterale schulden bij andere landen
en de multilaterale schulden?
 • Is het niet zo dat de G7 grootaandeelhouders zijn bij het IMF en
de Wereldbank en dat zij dus druk kunnen uitoefenen in de multilaterale instellingen
opdat ook zij ook deze schuld kwijtschelden?
 • Zijn de G7-landen ook in IMF- en Wereldbankverband voornemens om
de schulden bij deze instellingen kwijt te schelden?
 • Zo ja, geldt dit dan ook voor schulden bij de Inter-Amerikaanse
Ontwikkelingsbank?
 • Wat is de inzet van de Nederlandse bewindsvoerders bij IMF en Wereldbank?
 • Wat is de inzet van de kiesgroep waar Nederland lid van is binnen
de Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank?
 
 De leden van de fractie van de SP roepen de regering op zich in te zetten
voor kwijtschelding van alle schulden voor Haïti. Het land is financieel
en infrastructureel compleet verwoest. In een land waar de overheid en instituties
veelal incapabel waren, is het onmenselijk de inwoners ook in de toekomst
te laten lijden onder enorme schulden.
 II Antwoord van de minister
 Wederopbouw Haïti
 De leden van de CDA-fractie vragen naar de inzet van Nederland ten aanzien
van de wederopbouw in Haïti.
 
 De regering zal zorgvuldig overwegen wat de Nederlandse inzet zal zijn
ten aanzien van de wederopbouw in Haïti. Dat vereist nauwkeurige voorbereiding.
De uitkomst van een precieze post disaster needs assessment in aanloop naar de donorconferentie in New York in april zal de
basis bieden voor verdere besluitvorming. Daarbij zal ook worden meegewogen
welke rol andere donoren gaan spelen, met het oog op donorcoördinatie
en coherentie. De regering is voornemens om in ieder geval een gedeelte van
de overheidsbijdrage aan de samenwerkende hulporganisaties- in nauwe samenspraak –
aan te wenden voor wederopbouw.
 Schuldkwijtschelding Haïti
 De leden van de SP-fractie stellen vragen over schuldkwijtschelding ten
aanzien van Haïti. Zij verwijzen naar recente berichtgeving over schuldkwijtschelding
in G7-verband.
 
 De regering gaat ervan uit dat de SP-fractie hier doelt op een recente
verwijzing naar schuldkwijtschelding door de G-20. Reeds op 8 juli 2009
heeft de Club van Parijs besloten om de schulden van Haïti, in het kader
van het Heavily Indebted Poor Countries (HIPC)
Initiatief, kwijt te schelden. Het betrof hier zowel bilaterale als multilaterale
schulden. Bovendien wordt van de commerciële crediteuren verwacht dat
zij in gelijke mate de bij hen uitstaande schulden kwijtschelden, conform
het zogeheten comparability of treatment uitgangspunt.
Het is deze schuldkwijtschelding waarnaar de G20 verwijst. Deze heeft inmiddels
dus plaatsgevonden.
 Na de aardbeving heeft de Club van Parijs aan andere crediteuren een oproep
gedaan om hetzelfde te doen. Het ging hierbij om Taiwan en Venezuela, die
zich destijds niet hebben aangesloten bij de HIPC-kwijtschelding. Taiwan onderzoekt
de mogelijkheden, Venezuela heeft aangekondigd een recente schuld van USD
295 miljoen kwijt te zullen schelden.
 Naast de oude schulden aan Taiwan aan Venezuela heeft Haïti op dit
moment alleen nog schulden die voortvloeien uit leningen van zeer recente
datum, dat wil zeggen van ná het bereiken van het zogeheten HIPC-eindpunt.
Het gaat dan vooral om leningen die zijn aangegaan bij multilaterale instellingen
(IDB, IMF, IDA en IFAD), voor een totaalbedrag van ca. USD 700 miljoen.
 De nieuw aangegane leningen bij de multilaterale instellingen zijn van
een hoog concessioneel gehalte: Haïti heeft hierop de komende jaren geen
terugbetalingsverplichtingen. Op dit moment wordt bekeken of verdergaande
maatregelen nodig zijn. Voor de goede orde merk ik op dat, volgens gangbare
afspraken, multilaterale instellingen worden gecompenseerd door bilaterale
donoren en aandeelhouders in geval wordt overgegaan tot kwijtschelding van
multilaterale schulden.
 Politieke OS en Beleidsdialoog
 De leden van het CDA vragen op welke wijze het Europese OS-beleid wordt
gepolitiseerd en gemoderniseerd. De leden van de CDA-fractie menen dat het
Europese OS-beleid politieker moet worden, mede ook in relatie tot begrotingssteun.
De CDA-fractie wil weten hoe de nieuwe Commissie zich zal opstellen. De leden
van de PvdA-fractie vragen naar de politieke dialoog tussen de Europese Unie
en derde landen en de mogelijkheden om deze dialoog te versterken.
 
 De regering deelt de visie van de CDA-fractie dat het OS-beleid, ook op
Europees niveau, intrinsiek politiek van aard is. Dit blijkt ook uit de Nederlandse
opstelling ten aanzien van begrotingssteun. Zo heb ik ondermeer tijdens de
Raad van 16–17 november 2009 aangedrongen op het versterken van
de politieke dialoog met de ACS-landen (Afrika, Cariben, Stille Oceaan) op
basis van artikel 8 van het verdrag van Cotonou. Deze dialoog wordt altijd
EU-breed voorbereid en gevoerd door de Europese Commissie en/of de EU-voorzitter –
namens de gehele EU. In deze opzet worden alle EU-landen vertegenwoordigd,
ook die landen die mogelijkerwijs zelf een minder ferme inzet zouden hebben.
 Ik heb in de Raad ook gepleit voor een krachtige beleidsdialoog rond begrotingssteun.
Een intensieve dialoog over de uitvoering van de afspraken die donoren maken
met het ontvangende land, ook over horizontale politieke kwesties als goed
bestuur, corruptie en mensenrechten, blijft onlosmakelijk verbonden aan het
instrument begrotingssteun (zie ook mijn brief aan de Kamer over Europese
begrotingssteun, uw kamerstuk 21 501–02 nr 934). De samenstelling
van de deelnemers aan een dergelijke dialoog wisselt van land tot land, afhankelijk
van welke donoren begrotingssteun geven. Overigens onderkent ook de Europese
Commissie het belang van politisering van de OS, zoals bleek tijdens de hearings
van de nieuwe OS-Commissaris Piebalgs in het Europese Parlement op 12 januari
2010. Het verdrag van Lissabon (waarin uitbanning van armoede als een van
de hoofddoelstellingen van de EU wordt gemarkeerd) alsmede de nieuwe rol van
de Hoge Vertegenwoordiger, ondersteund door de Europese Dienst voor Extern
Optreden (EDEO), zullen de OS verder politiseren. De EU heeft ook de ambities
om een grotere rol te spelen bij cruciale politieke vraagstukken als groei
en verdeling, coherentiedossiers, klimaat en ontwikkeling en geïntegreerd
3D-beleid (development, diplomacy, defense). Er
zullen meerdere Commissarissen worden belast met ontwikkelingsvraagstukken
(OS-commissaris Piebalgs, Hoge Vertegenwoordiger Ashton, Noodhulp-commissaris
Georgieva, alsmede Handelscommissaris De Gucht). Nederland zal aandringen
op goede samenwerking tussen deze functionarissen, zodat de coherentie
tussen OS-beleid en het Gemeenschappelijke Veiligheids- en Defensiebeleid
wordt geoptimaliseerd. In Segovia zal ik de nieuwe Commissaris voor ontwikkelingssamenwerking
onder meer spreken over de Nederlandse visie op de beleidsdialoog rond begrotingssteun.
 Commissaris De Gucht, DRC en Rwanda
 De leden van de CDA-fractie verwijzen naar het optreden van Commissaris
De Gucht in Congo en de nationaliteit van de EU vertegenwoordiger in Rwanda.
 
 De regering is van mening dat er geen reden is om aan te nemen dat de
nationaliteit van de EU vertegenwoordiger in Rwanda een negatief effect heeft
op de inzet en effectiviteit van de EU in dat land. Commissaris De Gucht is
niet welkom verklaard in de Democratische Republiek Congo vanwege kritische
uitspraken over de politieke situatie in het land. Naar de mening van de regering
mag en moet een Europees Commissaris soms ferme uitspraken doen. Overigens
is niet gebleken dat de uitspraken van Commissaris De Gucht, afgezien van
de gevolgen voor hem als persoon, gevolgen hebben gehad voor de inzet van
de EU of de individuele EU lidstaten in de Democratische Republiek Congo.
 Werkverdeling tussen EU-donoren, concentratie hulp
 De leden van het CDA vragen naar de discussie over verdere concentratie
van de hulp die het Spaanse voorzitterschap heeft geagendeerd in Segovia en
de Nederlandse inzet terzake. Ook de PvdA fractie vraagt naar mogelijkheden
om met andere donoren de coördinatie van de hulp te verbeteren en de
coherentie van de EU-inzet te vergroten.
 
 Aanleiding voor het debat in Segovia over concentratie van de hulp is
de constatering dat EU-donoren over het algemeen in een groot aantal ontwikkelingslanden
actief zijn. Dit draagt bij aan ongewenste «donordrukte»
in sommige ontwikkelingslanden – de PvdA-fractie wijst hier ook op naar
aanleiding van het bezoek van de vaste Kamercommissie aan DRC en Rwanda. Tussen
de lidstaten onderling is tot nu toe geen overleg over de keuze van partnerlanden.
In de Gedragscode inzake Werkverdeling en Complementariteit van 2007 was al
aangegeven dat de lidstaten ook zouden moeten streven naar een beperkter aantal
prioriteitslanden om tot een meer geconcentreerde inzet van de hulpmiddelen
te komen en om de transactiekosten voor de ontvangende landen te verlagen.
Het Spaanse voorzitterschap wil in Segovia toetsen of er politieke wil is
bij de lidstaten om deze vorm van werkverdeling tussen landen («cross country division of labour») in EU-kader een
impuls te geven.
 
 In Segovia zal ik inbrengen dat Nederland veel voelt voor een betere afstemming
met andere EU-donoren wat betreft de keuze van partnerlanden. Wij hebben hier
steeds op aangedrongen. Nederland heeft de hulp de afgelopen jaren al meer
geconcentreerd, maar verdere stappen zijn noodzakelijk. Het heeft meerwaarde
indien we dergelijke stappen in nauw overleg met andere lidstaten (of andere
donoren) zouden kunnen nemen. Het valt overigens te verwachten dat niet alle
lidstaten daartoe bereid zijn. Niettemin lijkt er wel een groep van geïnteresseerde
lidstaten te zijn die een dergelijk proces van werkverdeling zou willen overwegen.
Indien die bereidheid in Segovia wordt uitgesproken, zou Nederland met een
kleinere groep van welwillende landen wellicht een slag kunnen maken. In het
verslag van de informele OS-Raad zal ik de Kamer informeren of verdere stappen
op het gebied van cross-country division of labour
naar mijn oordeel tot de mogelijkheden behoren.
 
 Verder ben ik het eens met de PvdA-fractie dat de samenhang tussen wat
individuele lidstaten in ontwikkelingslanden aan activiteiten ondernemen en
wat de Europese Commissie daar doet verder zou moeten verbeteren. Binnen landen
waar meerdere lidstaten en Commissie actief zijn – en dat is in de meeste
ontwikkelingslanden – moet zoveel mogelijk afgestemd worden gewerkt
(in-country division of labour). In de bovengenoemde
gedragscode over werkverdeling is afgesproken dat iedere EU-donor in een bepaald
ontwikkelingsland in niet meer dan drie sectoren (zoals onderwijs, landbouw,
water) actief zou moeten willen zijn en dat we onderling veel meer met één
leidende donor zouden moeten werken binnen een sector. In de praktijk komt
de uitvoering van de gedragscode moeizaam tot stand. Daarom is in de Raadsconclusies
van november 2009 vastgelegd dat hiertoe dit voorjaar actieplannen voor een
20-tal ontwikkelingslanden zouden moeten worden opgesteld over hoe de gedragscode
wordt toegepast. Nederland heeft daarbij de leiding van het werkverdelingproces
in Mozambique, Mali (samen met Frankrijk) en Bangladesh. Begin februari is
het eerste actieplan voor werkverdeling in Ethiopië door de DGs van de
lidstaten en de Commissie in Brussel besproken, samen met de meest betrokken
vertegenwoordigers van de lidstaten en de Commissie in Addis Abeba. De besluitvorming
hierover is nog niet afgerond, maar ik ben wel blij dat we nu tenminste concrete
plannen per land bespreken.
 Trans-Atlantische dialoog
 De leden van de CDA fractie vragen zich af of trans-Atlantische samenwerking
op onderwerpen als het 3D-beleid en HIV/AIDS niet ten koste gaat van het eigen
Europese gezicht op deze onderwerpen.
 
 De regering juicht de dialoog over trans-Atlantische samenwerking op ontwikkelingssamenwerking
toe. Met de CDA fractie ben ik geen voorstander van een samenwerking waarbinnen
de EU niet meer herkenbaar zou zijn. In de huidige fase van de trans-Atlantische
dialoog over ontwikkelingssamenwerking is het belangrijkste doel van de besprekingen
het identificeren van beleidsterreinen en concrete projecten waarop samengewerkt
kan worden. De samenwerking op het gebied van HIV/AIDS is de afgelopen jaren
moeizaam geweest. Ik ben blij dat er nu weer de mogelijkheid bestaat om juist
ook het Europese standpunt naar voren te brengen in gesprekken met de VS.
 Ik ben niet zo bang dat Europa aan eigenheid en gezicht verliest in deze
specifieke discussie. Ik ben het wel eens met het CDA dat de EU in potentie
meer kan betekenen binnen de internationale ontwikkelingssamenwerking dan
dat het nu doet. Daarvoor moet voortgang worden gemaakt op dossiers als coherentie,
werkverdeling en gemeenschappelijke uitgangspunten voor Europese ontwikkelingssamenwerking.
Het informeel overleg in Segovia biedt de mogelijkheid om op dit soort dossiers
verder te komen. Ten aanzien van de dossiers HIV/AIDS en 3D denk ik dat de
EU wel degelijk een eigen geluid laat horen. In de RAZEB van 17–18 november
2009 werd nog gesproken over de voortgang van het EU actieplan voor de strijd
tegen HIV/AIDS, malaria en tuberculose en werden conclusies aangenomen over
welke verdere stappen moeten worden genomen om de doelen voor 2011 te halen.
Het EU beleid ten aanzien van fragiliteit en conflict wordt op dit moment
verder uitgewerkt in een actieplan waarin de dwarsverbanden tussen ontwikkelingssamenwerking,
defensie en diplomatie het uitgangspunt zijn.
 ODA-doelstellingen
 De leden van de fractie van de PvdA vragen naar de actuele stand van de
toename van de officiële hulp (ODA) tot 0,7% BNI in 2015 (via
het tussentijdse doel van 0,56% BNI in 2010) die de lidstaten in EU-kader
hebben toegezegd.
 
 Op dit moment zijn de officiële cijfers over de hulpinspanning van
de lidstaten over 2009 nog niet bekend, waardoor niet met zekerheid kan worden
vastgesteld hoe de omvang van de ODA zich onder de economische crisis ontwikkelt.
Een voorlopige inschatting van de Commissie suggereert dat de totale ODA van
de EU in 2009 zowel in absolute termen als in relatieve zin (als percentage
van het BNP) is toegenomen ondanks de crisis. In veel Europese landen wordt
het belang van OS in een tijd van mondiale uitdagingen versterkt. Dat geldt
ook in de VS.
 Ook in 2010 zou die groei volgens de indicaties van de lidstaten doorzetten,
maar onvoldoende om het tussendoel van 0,56% BNI voor de EU collectief
te realiseren. In totaal zouden volgens de zeer voorlopige inschattingen mogelijk
negen lidstaten kunnen uitkomen boven het voor 2010 afgesproken minimumdoel
van 0,51% BNI per land: Zweden, Denemarken, Nederland, Luxemburg, België,
het VK, Spanje, Finland en Ierland. Indicaties voor Frankrijk en Duitsland
ontbreken. De inschattingen voor Italië, Portugal, Oostenrijk en Griekenland
liggen (ver) onder het afgesproken niveau. Het lijkt er op dat een behoorlijke
groep van lidstaten de hulpinspanning onder de huidige zeer moeilijke omstandigheden
toch op niveau weet te houden c.q. omhoog weet te brengen, terwijl een kleine
groep van lidstaten sterk achterblijft.
 Landbouw & OS
 De fractie van de PvdA wijst op het belang van de landbouwsector in ontwikkelingslanden
en coherent EU-beleid terzake.
 
 Zoals u weet heeft de regering het beleid ter versterking van de landbouwsector
in ontwikkelingslanden sterk geïntensiveerd. Ook bepleiten wij in Brussel
dat landbouw binnen het EU ontwikkelingsbeleid weer een belangrijke plek krijgt.
In dit verband was het positief dat de EU snel heeft gereageerd op de voedselprijzencrisis
in 2008, door in totaal 1 miljard Euro extra ter beschikking te stellen aan
versterking van de voedsellandbouw in ontwikkelingslanden.
 Wat betreft de resterende landbouwexportsubsidies staat de regering op
het standpunt dat deze zo spoedig mogelijk dienen te worden afgebouwd, mede
rekening houdend met de WTO-context. In lijn daarmee heeft Nederland zich
in Brussel opgesteld tegen de herintroductie van exportsubsidies op zuivelproducten
vorig jaar. Wat betreft de EU-importbeperkingen ten aanzien van landbouwproducten
(en andere producten) wijs ik erop dat invoertarieven en -quota de afgelopen
tien jaar al zijn afgebouwd voor vrijwel geheel Sub-Sahara Afrika. Dankzij
het EBA-initiatief in 2001 voor de MOLs (Everything-but-Arms initiatief voor
de Minst Ontwikkelde Landen) en dankzij de interim-EPA’s van eind 2007
zijn al deze beperkingen opgeheven, behalve voor suiker, waarvoor nog tot
2015 een kwantitatief plafond geldt.
 
 
 
 Samenstelling:
 Leden: Van Bommel (SP), Van der Staaij (SGP), Nicolaï (VVD), Waalkens
(PvdA), Çörüz (CDA), Ferrier (CDA), Ormel (CDA), voorzitter,
Van Velzen (SP), De Nerée tot Babberich (CDA), Haverkamp (CDA), Blom
(PvdA), Van Dam (PvdA), Eijsink (PvdA), Schippers (VVD), Dezentjé Hamming-Bluemink
(VVD), Pechtold (D66), ondervoorzitter, Irrgang (SP), Knops (CDA), De Roon
(PVV), Peters (GL), Ten Broeke (VVD), Van Raak (SP), Voordewind (CU), Thieme
(PvdD) en Yücel (PvdA).
 Plv. leden: De Wit (SP), Van der Vlies (SGP), Van Miltenburg (VVD), Vermeij
(PvdA), Omtzigt (CDA), Aasted Madsen-van Stiphout (CDA), Van Haersma Buma
(CDA), Van Dijk (SP), Ten Hoopen (CDA), Jonker (CDA), Boelhouwer (PvdA), Arib
(PvdA), Leerdam (PvdA), Griffith (VVD), Neppérus (VVD), Koşer
Kaya (D66), Lempens (SP), Schermers (CDA), Wilders (PVV), Vendrik (GL), Van
Beek (VVD), Gesthuizen (SP), Wiegman-van Meppelen Scheppink (CU), Ouwehand
(PvdD) en Samsom (PvdA).
 
 
 OESO/DAC noemt een getal van 73 landen gemiddeld voor EU-lidstaten en
Commissie, maar dit lijkt enigszins vertekend door kleine activiteiten zoals
beurzen voor studenten.
 
 
 Zuid-Afrika kent een apart vrijhandelsakkoord met de EU. Nigeria, Gabon
en Congo-Brazzaville zijn midden-inkomenslanden die geen interim-EPA hebben
getekend, waardoor nu het standaard APS voor hen geldt.