Vaststelling van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het nieuw Burgerlijk Wetboek; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23438, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

20-01-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

23438 nr. 5

11-01-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEENARTIKELEN ARTIKEL I Artikel 610Artikel 612Artikel 615Artikel 617Artikel 629Artikel 631Artikel 632Artikel 633Artikel 643Artikel 646Artikel 647Artikel 648Artikel 650Artikel 652Artikel 655Artikel 658Artikel 661Artikel 662Artikel 668Artikel 674Artikel 677Artikel 680Artikel 681Artikel 683ARTIKEL II Artikel 679Artikel 689Artikel 647Artikel 648ARTIKEL IIIARTIKEL VARTIKEL VIARTIKEL VIIARTIKEL IXOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23438Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 438Vaststelling van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het nieuw Burgerlijk
Wetboeknr. 5MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 11 januari 1995 ALGEMEENDe commissie vroeg ons waarom titel 7.11 inzake de collectieve arbeidsovereenkomst
later zal worden ingediend. De reden daarvoor is dat nog bestudeerd wordt
of het voorontwerp voor titel 7.11, zoals dat is opgesteld door prof. mr.
M. G. Levenbach, nog aangepast moet worden voor het als wetsvoorstel zal worden
ingediend.Zoals de commissie opmerkte is een belangrijk element van het onderhavige
voorstel de aanpassing van de arbeidsrechtelijke nulliteiten aan de artikelen
3:39 e.v. BW. In verband daarmee vroeg de commissie zich af of een rechtshandeling
nietig is op grond van artikel 3:39 of vernietigbaar op grond van artikel
3:40 lid 2 indien de wet een vormvereiste stelt uitsluitend ter bescherming
van één der partijen bij een meerzijdige rechtshandeling en
dit vormvereiste niet wordt nageleefd. Indien de wet een vormvereiste stelt
uitsluitend in het belang van één der partijen, ligt het niet
in de rede dat de ander zich op het niet-naleven van het vormvoorschrift kan
beroepen om te betogen, dat de rechtshandeling nietig is. In dat geval moet
immers worden aangenomen dat de woorden waarmee artikel 3:39 aanvangt van
toepassing zijn, omdat uit de wet «anders voortvloeit». Dat dit
laatste zich hier voordoet, volgt in het bijzonder uit artikel 3:40 lid 2
dat voor de gevallen van deze soort vernietigbaarheid voorschrijft; men zie
Parl. Gesch. Boek 3, p. 189, laatste alinea, bij het toenmalige artikel 3.2.6,
waar deze opvatting steun vindt.De commissie vroeg waarom niet bij het onderhavige wetsvoorstel van de
gelegenheid gebruik is gemaakt om de afdeling over de handelsreizigersovereenkomst
uit het Wetboek van Koophandel naar het Burgerlijk Wetboek over te brengen.
De commissie vroeg ons verder of wij alsnog bereid zijn bij nota van wijziging
een afdeling 7.10.10, houdende enkele bijzondere bepalingen voor handelsreizigers,
aan de onderhavige titel 7.10 toe te voegen. Overeenkomstig de oorspronkelijke
bedoeling als verwoord op p. 11 van de memorie van toelichting is in een apart
wetsvoorstel de afdeling van de handelsreizigersovereenkomst ter hand genomen.
Er is van afgezien bij nota van wijziging deze afdeling aan het onderhavige
wetsvoorstel toe te voegen omdat kritische beschouwing van deze afdeling tot
meer wijzigingen heeft geleid dan slechts een aanpassing van de
artikelen 75, 75b en 75c WvK aan het nieuwe arbeidsovereenkomstenrecht van
titel 7.10. Deze beschouwing heeft geleid tot een andere omschrijving van
de handelsreizigersovereenkomst en tot het overeenkomstig van toepassing verklaren
van meer bepalingen uit afdeling 7.7.4 (Agentuurovereenkomst) dan thans in
artikel 75a WvK gebeurt. Omdat derhalve de afdeling over de handelsreizigersovereenkomst
meer wijzigingen ondergaat dan die verband houden met een aanpassing aan het
nieuwe arbeidsovereenkomstenrecht, is voor een afzonderlijk wetsvoorstel gekozen.
Dit wetsvoorstel zal dezer dagen worden ingediend.Na het verschijnen van het voorlopig verslag is in het Nederlands Juristenblad
van 2 september 1994 een artikel verschenen van prof. dr. A. T. J. M. Jacobs,
«De arbeidsovereenkomst in het NBW» (blz. 1035–1044). De
conclusie van dit artikel is dat het wetsvoorstel volgens de schrijver veel
te mager is uitgevallen. De schrijver erkent dat dit wetsontwerp niet de plaats
is voor grote materiële veranderingen in het arbeidsrecht, maar meent
toch dat enkele «nieuwe» thema's stellig hadden kunnen worden
meegenomen, vooral waar zij de grondrechten van werknemers raken. In ruil
daarvoor had er op andere punten een zekere stroomlijning van de wettekst
kunnen plaatsvinden wanneer de wetgever meer had durven overlaten aan de burger
zelf. Ook had de werkingssfeer van de regeling, gezien de maatschappelijke
ontwikkelingen sedert 1907, nog eens tegen het licht mogen worden gehouden
en tot bijstellingen kunnen leiden.Het lijkt ons nuttig in dit stadium van de parlementaire behandeling op
deze kritiek in te gaan om misverstand over de aard van het voorstel en het
overige arbeidsrechtelijke wetgevingsprogramma te vermijden. Allereerst zij
opgemerkt dat op veel meer plaatsen dan in het artikel genoemd – volgens
de schrijver zou slechts op één plaats jurisprudentie zijn «meegenomen» –
rekening is gehouden met de bestaande rechtspraak. Zo is in de belangrijke
bepalingen over de loondoorbetalingsverplichting van de werkgever (artikelen
627, 628 en 629) de jurisprudentie over het oude artikel 1638d verwerkt. Hetzelfde
geldt voor het belangrijke artikel 658 over de aansprakelijkheid van de werkgever
voor ongevallen alsmede voor artikel 682 (artikel II) dat de eisen van een
ontslag op staande voet wegens een dringende reden formuleert. Een andere
vraag is of de overbrenging van het arbeidsovereenkomstenrecht naar Boek 7
aangegrepen moet worden voor vernieuwing van het (arbeids-)recht op onderdelen
om wijziging te brengen in de wederzijdse rechten en verplichtingen van werkgever
en werknemer. In de memorie van toelichting is al verantwoording afgelegd
over de beslissing om onderwerpen met een politieke inslag buiten het voorstel
te houden. Zij zouden de behandeling van het voorstel kunnen ophouden of tegenhouden.
Onderwerpen die buiten het kader van een technische herziening gaan, zullen
daarom in afzonderlijke wetsvoorstellen worden opgenomen. Zie hierover p.
1 van de memorie van toelichting. Voor veel van de in het artikel genoemde
onderwerpen geldt dat zij buiten het kader van een technische herziening vallen.
De grenzen van deze herziening behoeven overigens ook weer niet zo nauw te
worden getrokken dat verbeteringen van de wet die niet of nauwelijks omstreden
zijn, achterwege zouden moeten blijven. Voorbeelden daarvan zijn de voorgestelde
verruiming van het loonbegrip, het schrappen van het verbod van een arbeidsovereenkomst
tussen echtgenoten of de beperkingen die aan het sluiten van een concurrentiebeding
worden gesteld.Maar als uitgangspunt zullen voor onderwerpen die buiten het bestek van
dit voorstel vallen en op dit moment aan de orde zijn, afzonderlijke wetsvoorstellen
worden voorbereid. Het op dit wetsvoorstel geënte wetsvoorstel over boete-
en schorsingsbedingen is op 4 november 1994 bij de Tweede Kamer ingediend
(kamerstukken II, 1994/95, 23 970 nrs. 1–3). Zoals al genoemd,
is een wetsvoorstel met bijzondere bepalingen voor handelsreizigers gereed
voor indiening. Een standpunt over de eventuele schrapping van
de regels voor het arbeidsreglement en de gevolgen daarvan is in voorbereiding.
Een wettelijke regeling over de gelijke behandeling van deeltijd- en voltijdwerkers
is aangekondigd. In voorbereiding is tevens een wetsvoorstel dat de bepalingen
over de zee-arbeidsovereenkomst in het Wetboek van Koophandel aanpast aan
het Burgerlijk Wetboek, waarbij tevens kritisch wordt gekeken naar schrapping
dan wel wijziging van een aantal bepalingen. De Wet op de collectieve arbeidsovereenkomst
zal nog in Boek 7 worden geïncorporeerd. Het verdient naar onze mening
de voorkeur het onderhavige voorstel niet te belasten met deze of andere op
zich zelf staande onderwerpen, waarover veelal ook belanghebbenden moeten
worden gehoord.Met de redactionele opmerkingen van de commissie is in de nota van wijziging
rekening gehouden. De wijzigingen waartoe deze opmerkingen aanleiding hebben
gegeven zullen hieronder slechts voor zover nodig worden toegelicht. ARTIKELEN ARTIKEL I Artikel 610De commissie vroeg ons aan te geven aan de hand van welke criteria moet
worden bepaald of er sprake is van een opdracht in de zin van artikel 7:400
dan wel een arbeidsovereenkomst in de zin van artikel 7:610. Zoals de commissie
terecht opmerkt, en zoals ook uit de omschrijving in artikel 7:400 van de
overeenkomst van opdracht blijkt, is het ontbreken van een dienstbetrekking
in geval van een opdracht het belangrijkste verschil. Dat, zoals de commissie
veronderstelt, aan de woorden «gedurende zekere tijd» in artikel
7:610 geen zelfstandige betekenis toekomt, daar ook de opdracht zich over
een geruime tijd kan uitstrekken, is op zichzelf juist. Toch kunnen de woorden
«gedurende zekere tijd» een factor van betekenis zijn indien het
al dan niet aanwezig zijn van het gezagselement onvoldoende aanwijzingen biedt
voor de vaststelling of sprake is van opdracht dan wel van een arbeidsovereenkomst.
Van doorslaggevende betekenis kan dan namelijk zijn of de overeenkomst meer
gericht is op een bepaalde verrichting, danwel op het gedurende zekere tijd
ter beschikking stellen door de ene contractant van zijn werkkracht aan zijn
wederpartij. Dit element van duurzaamheid is meer kenmerkend voor de arbeidsovereenkomst
dan voor de overeenkomst van opdracht.Voorts vroeg de commissie waarom de samenloop tussen de arbeidsovereenkomst
en de aanneming van werk niet meer geregeld is. Over de betekenis van het
huidige artikel 7A:1637c, tweede lid, bestaan twee visies. Volgens sommigen
heeft dit voorschrift de bedoeling de rechter te waarschuwen erop toe te zien
dat niet onder het mom van aanneming van werk er feitelijk sprake is van een
arbeidsovereenkomst. Aldus ook de Hoge Raad die voor de toepasselijkheid van
dit voorschrift eist dat er een ondergeschiktheidsverhouding is. Het voorschrift
is echter in dat geval naast artikel 7:610 overbodig. Zie nader de memorie
van toelichting op p. 3. Men kan de bepaling als een vingerwijzing voor de
rechter zien om door schijnconstructies heen te zien. Gelet op het feit dat
de rechter altijd toetst op feitelijke omstandigheden, is de waarschuwing
voor dit specifieke geval overbodig. Volgens anderen heeft het voorschrift
ook materieelrechtelijk betekenis in die zin dat op aannemingen van werk die,
ook te zamen genomen, niet de kenmerken van een arbeidsovereenkomst vertonen,
toch de bepalingen over de arbeidsovereenkomst van toepassing worden verklaard.
De wenselijkheid daarvan ontgaat ons echter. Niet valt in te zien waarom de
aannemer juist in dat geval een gelijke bescherming behoeft als de arbeider.
De Hoge Raad hangt – als gezegd – in het arrest HR
24 juni 1955, NJ 1955, 647 de eerste visie aan. Uit de bewoordingen van artikel
1637c, tweede lid, wordt door de Hoge Raad afgeleid dat de gegeven rechtsverhouding
de kenmerken van een arbeidsovereenkomst moet vertonen. Dit arrest vormt –
zoals de commissie ons vroeg – niet de enige reden om niet meer een
bepaling als deze op te nemen. Immers ook in de andere visie zijn wij van
het nut van deze bepaling niet overtuigd. Het arrest HR 8 december 1978, NJ
1979, 206 staat hier verder buiten omdat in dit arrest alleen beslist is dat
artikel 1637c, tweede lid, niet van toepassing is in het geval van meer op
elkaar volgende overeenkomsten tot het verrichten van enkele diensten.De commissie vroeg ons nader in te gaan op de onderlinge afbakening van
de opdracht, de arbeidsovereenkomst en de aanneming van werk in het licht
van de beschouwingen van Asser-Coehorst-De Leede-Thunnissen (1988), nrs. 10
t/m 32. Bij de onderlinge afbakening van deze drie overeenkomsten tot het
verrichten van arbeid is van belang dat zij elkaar onderling uitsluiten. In
de wettelijke definities van de overeenkomst van opdracht (artikel 7:400 BW)
en de aanneming van werk (artikel 7.12.1 van wetsvoorstel 23 095) is
expliciet bepaald dat de betreffende arbeid buiten dienstbetrekking
wordt verricht. Bovendien is in de omschrijving van de opdracht opgenomen
dat de te verrichten werkzaamheden moeten bestaan in iets anders dan het tot
stand brengen van een werk van stoffelijke aard, terwijl bij de aanneming
van werk juist een vereiste is dat het om een werk van stoffelijke aard gaat.
Bij de afbakening van de arbeidsovereenkomst aan de ene kant en de overeenkomsten
van opdracht en aanneming van werk aan de andere kant, is derhalve wezenlijk
dat bij deze laatste twee overeenkomsten de arbeid buiten dienstbetrekking
wordt verricht. Zo ook Asser-Coehorst-De Leede-Thunnissen, nr. 22.Niet altijd is echter even duidelijk wanneer de arbeid in dienst van de
wederpartij – dan werkgever – wordt verricht. Doorgaans wordt
aangenomen dat hiervan sprake is indien de werknemer ondergeschikt is aan
de werkgever en er met andere woorden sprake is van een gezagsverhouding.
Een gezagsverhouding wordt dan wel aangenomen indien de werkgever bevoegd
is om met betrekking tot de bedongen arbeid aanwijzingen te geven. Dat dit
echter niet altijd het criterium is waarmee de arbeidsovereenkomst van de
andere overeenkomsten valt te onderscheiden blijkt al uit het feit dat ook
de opdrachtgever het recht heeft om met betrekking tot de bedongen arbeid
aanwijzingen te geven. Zie bijv. artikel 7:402 lid 1. Omgekeerd zijn er ook
beroepen waarbij niet altijd goed denkbaar is dat de werknemer met betrekking
tot de bedongen arbeid verplicht is de aanwijzingen van de werkgever op te
volgen. Men denke aan artsen, advocaten, architecten etc. in loondienst, die
bij de uitvoering van de bedongen arbeid in grote mate een vrijheid en eigen
verantwoordelijkheid hebben. In deze gevallen kan evenwel toch een gezagsverhouding
aangenomen worden indien de wederpartij bevoegd is aanwijzingen te geven ter
bevordering van de goede orde in de onderneming (vgl. art. 7:660 BW). Deze
instructiebevoegdheid, hetzij werkinhoudelijk, hetzij met betrekking tot de
werkdiscipline, hetzij beiden, kenmerkt de arbeidsovereenkomst.Wij zijn het niet eens met de in Asser-De Leede, nr. 19, verkondigde opvatting
dat een arbeidsovereenkomst moet worden aangenomen in alle gevallen waarin
iemand zijn gehele werktijd of een belangrijk deel daarvan voor langere tijd
ter beschikking stelt aan een ander, ongeacht of van een gezagsverhouding
sprake is. Allereerst hebben wij hierop tegen dat de al dan niet aanwezigheid
van een gezagsverhouding ondergeschikt wordt gemaakt aan het gedurende zekere
tijd ter beschikking stellen van werktijd. Ons inziens blijft de gezagsverhouding
de belangrijkste aanwijzing voor de aanwezigheid van een dienstbetrekking.
Verder kan een arbeidsovereenkomst ook van korte duur zijn of slechts voor
enkele uren per week. Dat de daarbij betrokken werknemers zoals Asser-De Leede opmerkt – in deze gevallen geen behoefte zouden hebben
aan de beschermingsregeling van titel 7.10 en bijvoorbeeld ook de Wet minimumloon
en minimumvakantiebijslag, ontgaat ons. Hierbij is ook van belang dat juist
bij deze laatste wet het 1/3-criterium is afgeschaft1. Dit criterium hield in dat deeltijdwerkers die als regel niet meer
dan één derde van de normale arbeidsduur werken, op grond van
die wet geen aanspraak konden maken op het minimumloon en de minimumvakantiebijslag.
Dezelfde argumenten die ertoe hebben geleid dit criterium af te schaffen,
pleiten er voor de arbeidsovereenkomst voor slechts enkele uren per week de
wettelijke bescherming van titel 7.10 te bieden. Hierbij valt te denken aan
het vermijden van het maken van verschil tussen deeltijdwerkers en voltijdwerkers
dat bij het nalaten daarvan ook indirect een onderscheid tussen mannen en
vrouwen met zich mee zou brengen.De commissie vroeg ons waarom aanwijzing 80, eerste lid, van de Aanwijzingen
voor de regelgeving niet is nageleefd, en telkens is gekozen voor bijvoorbeeld
de redactie «lid 1» in plaats van «het eerste lid».
Dit hangt, zoals de commissie ook veronderstelt, samen met het feit dat in
het nieuwe BW in de meeste boeken is gekozen voor een redactie die afwijkt
van aanwijzing 80, eerste lid, dat immers bij de totstandkoming daarvan nog
niet bestond. In Boek 7, waarin de titel van de arbeidsovereenkomst zal worden
opgenomen, is telkens voor de afwijkende redactie gekozen. Vanuit het oogpunt
van eenheid van verwijzingen is het daarom raadzaam in dit wetsvoorstel de
in Boek 7 gebruikelijke methode van verwijzingen aan te houden. Aanwijzing
5 van de Aanwijzingen voor de regelgeving biedt daartoe de ruimte. Artikel 612Het derde lid van het onderhavige artikel houdt in dat in het geval de
wettelijke vertegenwoordiger schriftelijk betaling van het in geld vastgestelde
loon aan hemzelf verlangt, de minderjarige onbekwaam is om de betaling te
ontvangen. In dat geval is artikel 6:31 BW van toepassing indien toch aan
de minderjarige wordt betaald. Zoals de commissie terecht veronderstelt is
artikel 6:31 niet van toepassing indien de wettelijke vertegenwoordiger niet
schriftelijk betaling van het in geld vastgestelde loon aan hemzelf verlangt.
De minderjarige is in dat geval immers bekwaam de betaling te ontvangen. Bij
de beantwoording van de vraag wat heeft te gelden indien een minderjarige
zonder toestemming van de wettelijk vertegenwoordiger een arbeidsovereenkomst
heeft aangegaan, moet van het volgende worden uitgegaan. Zolang de wettelijke
vertegenwoordiger de arbeidsovereenkomst niet heeft vernietigd, moet deze
worden geacht te zijn aangegaan met toestemming van de wettelijke vertegenwoordiger.
Gedurende de in het eerste lid genoemde vier weken kan de wettelijke vertegenwoordiger
echter een beroep doen op de in de onbekwaamheid gelegen vernietigingsgrond.
Doet de wettelijke vertegenwoordiger daarop in deze periode geen beroep, en
verlangt hij ook geen betaling van het loon aan hemzelf, dan is de minderjarige
bekwaam de betaling van het loon te ontvangen. Dit dus ook gedurende de vier
weken nadat de minderjarige zonder uitdrukkelijke toestemming van de wettelijke
vertegenwoordiger een arbeidsovereenkomst heeft aangegaan en arbeid heeft
verricht. Artikel 615Op de vraag van de commissie of de term «dienstbetrekking»
in dit artikel bewust gehandhaafd is omdat het hier om overheidswerknemers
gaat, kan geantwoord worden dat in die gevallen waarin de termen «arbeidsovereenkomst»
en «dienstbetrekking» synoniem zijn, in het onderhavige ontwerp
telkens de eerste term is gebezigd. Zie memorie van toelichting, p. 45. Aldus
kon in het onderhavige artikel de term «dienstbetrekking»
gehandhaafd blijven nu deze term thans een neutrale betekenis heeft en daarmee
slechts het feitelijk in dienst zijn wordt aangeduid, zonder dat daarmee bedoeld
wordt dat er tevens sprake zou zijn van een arbeidsovereenkomst in de zin
van artikel 610. Artikel 617De commissie vroeg wat de betekenis is van het tweede lid van het onderhavige
artikel. Allereerst moet worden opgemerkt dat met dit lid uitvoering wordt
gegeven aan artikel 4, tweede lid, onder b, van het door de Internationale
Arbeidsorganisatie aangenomen verdrag nr. 95 betreffende de bescherming van
het loon (Stb. 1951, 542). De betekenis van beide bepalingen is te voorkomen
dat door een betaling van een gedeelte van het loon in natura, de wettelijk
danwel contractueel van toepassing zijnde regels betreffende de hoogte van
het loon, worden omzeild. Zie overigens ook artikel 6 lid 3 Wet minimumloon
en minimumvakantiebijslag en de daarbij behorende uitvoeringsregelingen van
18 februari 1969, Stb. 56 en 21 februari 1969, Stcrt. 44.Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om onderdeel e. van het eerste lid
meer in overeenstemming te brengen met de huidige praktijk. De eis van vaststelling
bij c.a.o. zoals overeenkomstig het voorontwerp was opgenomen, vormt een onnodige
beperking. De vaststelling van het loon in de vorm van waardepapieren komt
nu ook op grote schaal voor, alhoewel het huidige artikel 1637p daarvoor geen
basis biedt. Van misstanden is evenwel niet gebleken. Wel kan op basis van
artikel 1637p worden overeengekomen dat de werknemer, na vaststelling van
zijn loon in de geoorloofde loonvormen, een deel van zijn loon aanwendt voor
een door de werkgever gecreëerde voorziening als deelname aan een aandelenspaarregeling.
Bescherming voor de werknemer in deze situatie wordt geboden doordat bedoelde
regelingen veelal onder het instemmingsrecht van de ondernemingsraad op grond
van artikel 27 Wet op de ondernemingsraden vallen. De werkgever kan de werknemer
onder het huidige recht nooit bij overeenkomst verbinden om deel te nemen
aan de aandelenregelingen; daartegen keert zich artikel 1637s, hetgeen terugkeert
in artikel 631. Een uitzondering voor deze situatie is als het beding is uitgezonderd
op grond van artikel 631 lid 3. Voorts is de term waardepapieren die de indruk
zou kunnen wekken dat alleen rechten die in een stuk belichaamd zijn, toegelaten
zijn, vervangen door het meer algemene begrip effecten. Artikel 629Terecht wees de commissie erop dat dit artikel moet worden aangepast aan
de Wet terugdringing ziekteverzuim (Wet van 22 december 1993, Stb. 750), dat
na indiening van dit wetsvoorstel in werking is getreden. Bij nota van wijziging
is daarvoor zorg gedragen. Artikel 631In het vijfde lid van het onderhavige artikel is, zoals de commissie ons
vroeg, bedoeld te verwijzen naar het gehele derde lid. Dat is in de tekst
bij de nota van wijziging verduidelijkt. Voorts vroeg de commissie of het –
gelet op de gelaagde structuur van het BW – wel nodig is te verwijzen
naar artikel 612, leden 2, 3 en 4, nu dit artikel deel uitmaakt van afdeling
7.10.1, die algemene bepalingen inhoudt. Het overeenkomstig van toepassing
verklaren van deze leden van artikel 612 is nodig omdat dit artikel nadere
regels geeft voor de arbeidsovereenkomst waarbij een minderjarige partij is,
waarbij in het bijzonder nadere regels wat betreft de betaling van loon. Deze
regels zijn zonder nadere aanduiding niet van toepassing op de rechtsverhouding
aangaande een deelneming als in het derde lid bedoeld, door een
minderjarige. Vandaar dat deze regels van overeenkomstige toepassing
zijn verklaard. Artikel 632Op de vraag van de commissie of aan de redactie van het vierde lid na
de woorden «zou krijgen» toegevoegd zou moeten worden: dan hem
volgens het eerste tot en met derde lid toekomt, kan opgemerkt worden dat
de huidige redactie van het vierde lid niet voor meerdere uitleg vatbaar is.
De voorgestelde zinsnede is daarom overbodig. Artikel 633De commissie vroeg zich af of uit het ontbreken van de woorden «ten
nadele van de werknemer» in het derde lid moet worden afgeleid dat een
beding waarbij van dit artikel wordt afgeweken, van rechtswege nietig is.
Daarbij vroeg de commissie zich af of hier geen onderscheid moet worden gemaakt
tussen afwijking van het eerste lid en van de tweede zin van het tweede lid
enerzijds en afwijking van het vormvereiste van de eerste zin van het tweede
lid anderzijds. Bij de beantwoording van deze vragen dient onderscheid te
worden gemaakt tussen het eerste en tweede lid. Het eerste lid beperkt de
overdraagbaarheid van het loon en de mogelijkheid tot het vestigen van een
pandrecht daarop. Deze bepaling moet men dan ook niet zien in het licht van
artikel 3:40 lid 2, doch in het licht van artikel 3:83 lid 1 en 98 BW. Dat
van deze beperking van overdraagbaarheid niet bij beding kan worden afgeweken
spreekt voor zich. Het tweede lid heeft daarentegen betrekking op de volmachtverlening.
Een volmachtverlening is evenwel geen meerzijdige rechtshandeling zodat de
sanctie bij strijd met het tweede lid zowel volgens artikel 3:39 als volgens
artikel 40 lid 2 BW nietigheid is. Dit geldt voor zowel de eerste als de tweede
volzin van artikel 633, tweede lid. Artikel 643In artikel 643 zijn ook gedeputeerden die in deeltijd werken, onder het
bereik van de verlofregeling gebracht. Dit voorstel was al opgenomen in het
wetsvoorstel tot partiële wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het
Wetboek van Strafvordering, het Burgerlijk Wetboek, het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering, het Wetboek van Koophandel, de Wegenverkeerswet en enkele
andere wetten (Leemtewet) (kamerstuk II, 1993/94, 23 855, nrs. 1–3).
Aangenomen mag worden dat deze leemtewet op korte termijn het Staatsblad zal
bereiken, zodat het gerechtvaardigd is reeds in deze vaststellingswet met
deze wijziging rekening te houden. Artikel 646Artikel 646 kan thans worden aangepast aan de in werking getreden Algemene
Wet gelijke behandeling. Artikel 647De commissie vroeg of de woorden «in of buiten rechte» in
het eerste lid van het onderhavige artikel overbodig zijn. Strikt genomen
is dat inderdaad het geval. Toch geven wij de voorkeur aan handhaving van
deze woorden, omdat het hier niet een beroep op vernietigbaarheid als bedoeld
in artikel 3:49 betreft. Handhaving lijkt de duidelijkheid ten goede te komen.
Voorts vroeg de commissie waarom artikel 3:55 BW niet van toepassing is. Artikel
647 lid 2 bevat een korte vervaltermijn van twee maanden. De gedachte is bij
het buiten toepassing verklaren van artikel 3:55 BW is dat geen doorkruising
van deze termijn mogelijk moet zijn door hantering van dit artikel.
De termijn waarbinnen volgens de normale regels een beroep op de vernietigingsgrond
zou moeten worden gedaan is drie jaar (artikel 3:52 BW). Gezien deze lange
termijn heeft artikel 55 zin. Nu evenwel artikel 647 lid 2 deze termijn verkort
tot twee maanden is een verdergaande verkorting van deze termijn door een
termijnstelling niet op zijn plaats. Ook aan een bevestiging naast de korte
vervaltermijn van twee maanden is geen behoefte en leidt tot een gezien deze
korte termijn onnodige doorkruising.Aan artikel 647 is een nieuw vierde lid toegevoegd dat gelijkluidend is
aan de vierde zin van artikel 1637ij, zesde lid. Dit lid wordt weer geschrapt
in artikel II, onderdeel B, omdat daar wordt voorzien in een uitdrukkelijke
sanctie op overtreding van het voorschrift van gelijke behandeling (vernietigbaarheid).
Dat maakt, in het stelsel van de wet, een bepaling, welke sanctie niet op
overtreding staat, overbodig. Vergelijk artikel 677 (artikel I) dat gelijkluidend
is aan het huidige artikel 1639o, vijfde lid, waarvoor artikel 679 (artikel
II) in de plaats treedt, en de toelichting aaarop. Artikel 648Artikel 648 kan vervallen aangezien de artikelen 5 en 8 van de Algemene
Wet gelijke behandeling reeds hetzelfde bepalen. Artikel 650In artikel 650 zijn de leden 3 en 4 aangepast overeenkomstig de opmerking
van de commissie. Artikel 652In artikel 652 is de formulering van lid 1 gehandhaafd. De reden hiervoor –
de commissie vraagt daarnaar – is dat deze formulering naar onze mening
duidelijker tot uitdrukking brengt wat de strekking van de bepaling is. Artikel 655De commissie vroeg of in het eerste lid, onderdeel k, van het onderhavige
artikel, waarin wordt gesproken over de geldsoort waarin betaling zal plaatsvinden,
uitsluitend de betaling van het loon wordt bedoeld. In de memorie van toelichting
gaven wij reeds aan dat dit artikel met een aantal terminologische aanpassingen
overeenkomt met het nieuwe artikel 7A:1637f BW, zoals dat luidt na de Wet
van 2 december 1993 tot uitvoering van de richtlijn van de Raad van de Europese
Gemeenschappen betreffende de informatie van de werknemer over zijn arbeidsovereenkomst
of arbeidsverhouding (Stb. 635). Onderdeel k van het huidige artikel 1637f
en het voorgestelde artikel 655, eerste lid, zijn een uitvoering van artikel
4 van de genoemde richtlijn. Hierin wordt in het eerste lid, onderdeel b,
gesproken over de muntsoort waarin het loon wordt uitbetaald. Artikel 655
is echter in navolging van artikel 1637f zodanig geformuleerd dat daaronder
iedere betaling valt. Aldus is bijvoorbeeld de werkgever ook verplicht in
de schriftelijke opgave op te nemen de geldsoort waarin uitbetaling zal plaatsvinden
van de vergoedingen waarop de werknemer die voor een langere termijn in het
buitenland werkzaam is, recht heeft.De verwijzing in lid 6 naar beroep of bedrijf waar de commissie naar vraagt,
heeft betrekking op de daarvoor genoemde natuurlijke persoon (de «werknemer»). Artikel 658De commissie vroeg ons of het noodzakelijk is om in het derde lid van
het onderhavige artikel te verwijzen naar de gehele titel 6.3 en niet slechts
naar enkele bepalingen daarvan. Vooropgesteld zij dat de bedoeling van deze
verwijzing in de eerste plaats is duidelijkheid te brengen in de vraag of
een speciale regeling voor de aansprakelijkheid van de werkgever voor de schade
die de werknemer tijdens zijn werk lijdt, al dan niet uitsluit dat de werknemer
de werkgever aansprakelijk kan stellen op grond van onrechtmatige daad of
een der bepalingen van afdeling 6.3.2. Zie de memorie van toelichting, blz.
40. De meningen daarover zijn naar huidig recht verdeeld1. De bedoeling van het derde lid is nu de cumulatieve toepasselijkheid
te onderstrepen, ook als uit titel 6.3 een verdergaande aansprakelijkheid
voortvloeit. Het is weinig zinvol om hierbij onderscheid te maken. Dat wellicht
sommige bepalingen van titel 6.3 zich niet snel voor toepassing zullen lenen,
doet hieraan niet af. Hetzelfde geldt voor wat betreft de tweede doelstelling
van het derde lid: te voorkomen dat de werkgever zich vervolgens wel van een
eventuele verdergaande aansprakelijkheid ex titel 6.3 zou kunnen vrijtekenen.
Ook hierbij is het maken van onderscheid weinig zinvol. Daar komt bij dat
zich wellicht ten aanzien van sommige bepalingen van titel 6.3 waarvan men
de toepassing niet snel voorziet, toch nog onverwachte samenloopkwesties kunnen
voordoen. Ook voorkomt de huidige redactie van het derde lid dat eventuele
aanvullingen en wijzigingen in titel 6.3 tot aanpassing van dit lid moeten
leiden.Voorts vroeg de commissie of in het derde lid niet mede moet worden verwezen
naar afdeling 6.1.10 betreffende wettelijke verplichtingen tot schadevergoeding.
Dat is niet wenselijk. In de bepaling dat titel 6.3 in de hier bedoelde gevallen
van dwingend recht is, ligt besloten dat de schadevergoeding waarop de bepalingen
van titel 6.3 aanspraak geven, evenmin bij overeenkomst kan worden beperkt,
noch voor wat betreft de modaliteiten, noch voor wat betreft de omvang van
die vergoeding. Een verwijzing mede naar afdeling 6.1.10 is dus overbodig.
Ook in bijvoorbeeld artikel 6:192 BW betreffende produktenaansprakelijkheid
is een dergelijke verwijzing achterwege gebleven. Een dergelijke verwijzing
kan bovendien misverstand wekken in die zin dat zij ook aan vaststelling achteraf
van de omvang van de schade bij overeenkomst in de weg staat. Een dergelijke
op afdoening in der minne gerichte vaststellingsovereenkomst als het ongeval
eenmaal heeft plaatsgevonden, behoort evenwel mogelijk te zijn.De commissie vroeg ten slotte naar de verhouding van de voorgestelde tekst
van het onderhavige artikel tot de arresten HR 6 april 1990, NJ 1990, 573
(Janssen-Nefabas) en HR 25 juni 1993, NJ 1993, 686 (Erven Cijsouw-De Schelde).
Deze arresten liggen geheel in de lijn van de ontwikkeling die met de thans
voorgestelde bepaling wordt afgesloten. Die bepaling legt al, anders dan het
huidige artikel 1638x doet, de bewijslast dat de werkgever zijn zorgverplichtingen
is nagekomen ondubbelzinnig op de werkgever. De door de commissie bedoelde
arresten brengen mee dat de bewijslast die artikel 1638x op de werknemer legt
verlicht wordt, onder meer door op de werkgever daartegenover een zware stelplicht
te leggen die aan de kennisachterstand met betrekking tot de arbeidsomstandigheden
en de fabricage en verwerkingsprocessen op de werkplek tegemoet komt. Dat
de nieuwe bepaling een voor de werknemer gunstiger bewijslastverdeling bevat,
brengt overigens niet mee dat voormelde arresten onder het nieuwe recht hun
betekenis zullen verliezen. Zij zullen immers voor de stelplicht grotendeels
van belang blijven. Artikel 661De commissie vroeg waarom in het onderhavige artikel, anders dan in het
tweede lid van artikel 7A:1639da, naar het gehele artikel 6:170 en niet slechts
naar het derde lid daarvan verwezen is. Het betreft hier een misstelling die
hersteld is. Artikel 662In onderdeel b van dit artikel wordt gesproken over een overeenkomst «tot»
verkoop. De commissie vroeg of daarmee bedoeld is ook de voorovereenkomst
onder de bepaling te laten vallen. Dit is uiteraard niet bedoeld. Onderdeel
b spreekt ook over «overgang van een onderneming», en een voorovereenkomst
alleen kan nimmer tot een overgang van een onderneming ten gevolge van een
overdracht leiden. Een voorovereenkomst verplicht immers nog slechts tot het
tot stand brengen van een andere overeenkomst, bijvoorbeeld een koopovereenkomst. Artikel 668De commissie vroeg waarom in het vijfde lid van dit artikel verwezen wordt
naar het eerste en tweede lid, terwijl het vijfde lid van het huidige artikel
7A:1639f verwijst naar het derde en vierde lid. Hier is sprake van een misstelling.
Bij nota van wijziging is een en ander rechtgetrokken. Artikel 674De commissie vroeg waarom de sanctie volgens het zesde lid nietigheid
en geen vernietigbaarheid is. Hier dient inderdaad de formulering van het
zesde lid te worden aangepast aan artikel 3:40 lid 2 BW. Bij nota van wijziging
is dit geschied door de formulering dat van dit artikel niet ten nadele van
de nagelaten betrekkingen kan worden afgeweken. Hiermee is tevens duidelijk
dat de nagelaten betrekkingen een met dit artikel strijdig beding kunnen vernietigen. Artikel 677Overeenkomstig de opmerkingen van de commissie is de terminologie van
het vijfde lid van dit artikel aangepast aan titel 3.2. Evenals in artikel
647 is artikel 3:55 buiten toepassing verklaard. Artikel 680De term «schadeloosstelling» is in dit artikel vervangen door
de term «gefixeerde schadevergoeding». De commissie vroeg ons
waarom voor deze laatste term gekozen is. Met de term «gefixeerde schadevergoeding»
wordt beter tot uitdrukking gebracht dat de te ontvangen vergoeding bij een
onregelmatige opzegging een vast bedrag is, dat onafhankelijk is van de werkelijk
geleden schade. Voorts vroeg de commissie naar de betekenis van het vijfde
lid naast artikel 6:109 BW. Anders dan bij artikel 109 BW is het rechterlijke
matigingsrecht in het vijfde lid aan minima gebonden. Dit is vooral van belang
om te voorkomen dat de rechter door zijn ingrijpen de regeling van de gefixeerde
schadevergoeding zou kunnen ondermijnen. Daarnaast geeft artikel 680 lid 5
een ruimere maatstaf dan artikel 6:109, namelijk «bovenmatigheid».
Het vijfde lid heeft derhalve wel degelijk zelfstandige betekenis naast artikel
6:109 BW. Artikel 681De commissie vroeg ons waarom in het onderhavige artikel tussen «wederpartij»
en «een» de woorden «naar billijkheid» ontbreken.
Deze woorden ontbreken omdat door de invoering van het huidige BW deze woorden
aangeven hoe de omvang van ideële schadevergoeding dient te worden begroot.
Het was daarom beter deze woorden te laten vervallen, temeer omdat zij naast
artikel 6:97 BW overbodig zijn. Zie verder hierover de memorie van toelichting
op p. 51. Artikel 683Terecht stelt de commissie de vraag of een vorderingsrecht kan verjaren.
Het nieuwe BW gaat uit van de zogenaamde zwakke werking van de verjaring.
Ook het onderhavige artikel dient daaraan aangepast te worden. Aldus is bij
nota van wijziging geschied. De formulering van lid 2 is overigens voorshands
gehandhaafd. In artikel 679 (II) wordt de door de commissie gewenste aanpassing
aan titel 3.2 tot stand gebracht. ARTIKEL II Artikel 679De commissie vroeg waarom artikel 3:55, tweede lid, in het onderhavige
artikel niet van toepassing is. Zie voor de beantwoording van deze vraag artikel
647 van artikel I, waar dezelfde vraag is gesteld. Evenals in het genoemde
artikel 647 zal het gehele artikel 3:55 buiten toepassing moeten worden verklaard.
Bij nota van wijziging is artikel 679 in deze zin aangepast. Artikel 689De commissie vroeg waarom in het eerste lid van het onderhavige artikel
het woord «beëindigen» wordt gebezigd, terwijl in de memorie
van toelichting, p. 45, voorlaatste alinea, wordt opgemerkt dat dit woord
overal is vervangen door omschrijvingen die aansluiten op al in de wet gebruikte
formuleringen. De zinsnede «een verbod tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst
of» is bij nota van wijziging als overbodig geschrapt. Artikel 647De commissie vroeg of de woorden «in of buiten rechte» in
het eerste lid van het onderhavige artikel niet overbodig zijn. Omdat het
hier niet altijd om een beroep op vernietigbaarheid als bedoeld in artikel
3:49 zal betreffen, verdient het naar onze mening de voorkeur deze woorden
te handhaven. Artikel 648Zoals hiervoor bij artikel I toegelicht kan artikel 648 vervallen nu de
Algemene wet gelijke behandeling in werking is getreden. ARTIKEL IIIArtikel 9 BBA is overeenkomstig de aanwijzing van de commissie aangepast.
Voorts is het gehele artikel 3:55 BW buiten toepassing verklaard op grond
van dezelfde overwegingen als uiteengezet bij artikel 647. Ook
hier gaat het om een aanzienlijke kortere termijn dan drie jaar, zodat aan
een mogelijkheid van bevestiging of een termijnstelling geen behoefte bestaat. ARTIKEL VOmdat wetsvoorstel 22 392 inmiddels wet is geworden (Wet van 14 februari
1994, Stb. 139) en in werking is getreden, kan dit artikel vervallen. De artikelen
681 (artikel I) en 687 (artikel II) zijn aan de wetswijziging aangepast. ARTIKEL VIArtikel VI kan, zoals de commissie signaleert, vervallen omdat in artikel
7:655 al rekening is gehouden met de wetsaanpassing. ARTIKEL VIIDe opmerking van de commissie is juist. Bij nota van wijziging is de aanhef
van het onderhavige artikel aangepast. Eveneens zijn daarbij na het tweede
woord «werk» de woorden «van stoffelijke aard» toegevoegd. ARTIKEL IXAlsnog is voorzien in de mogelijkheid van inwerkingtreding per koninklijk
besluit. Deze vaststellingswet en de invoeringswet zullen tegelijk op een
bij koninklijk besluit te bepalen dag in werking treden.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. Melkert XNoot1Wet van 24 september 1992 (Stb. 536).XNoot1Zie daarover C. J. M. Klaassen, De werknemer, een achtergestelde burger?,
NJB 1991, blz. 1412–1418. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23438-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl