Wijziging van de Wet personenvervoer; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24686, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

22-04-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24686 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Verdeling bevoegdheden openbaar vervoer3. Vergunningen4. Vaststelling en afstemming van dienstregelingen5. Rijksbijdragen voor het openbaar vervoer6. Artikelsgewijze toelichting Artikel I Onderdeel A (artikelen 3 en 4)Onderdeel B (artikel 14)Onderdeel C (artikel 16)Onderdeel D (artikel 16a)Onderdelen E, F, G en H (artikelen 17 tot en met 20)Onderdelen I, J (artikelen 21 en 22)Onderdelen K, L (artikelen 24 en 25)Onderdeel M (artikel 26)Onderdeel Q (artikel 39)Onderdelen R, S, T (artikelen 40, 41 en 42)Onderdeel U (artikel 44)Onderdelen V, W (artikelen 46 en 47)Onderdeel X (artikelen 67 en 68)Onderdeel Y (artikel 71)ARTIKEL VARTIKEL VIIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24686Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 686Wijziging van de Wet personenvervoernr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING 1. InleidingIn een brief van 16 februari 1995 (kamerstukken II 1994/95, 23 198,
nr. 5) heb ik de Tweede Kamer melding gemaakt van een akkoord op hoofdlijnen
met het IPO en de VNG over het decentraliseren van bevoegdheden inzake verkeer
en vervoer naar de provincie. Dit voornemen, dat een wijziging inhoudt van
het door het vorige kabinet gevoerde beleid om te komen tot het instellen
van vervoerregio's, verwierf brede steun in de vaste commissie voor Verkeer
en Waterstaat op 4 april 1995 (kamerstukken II 1994/95, 23 198, nr. 6).
Onderdeel van dit akkoord was dat een aantal bevoegdheden inzake het openbaar
vervoer aan de provincies zullen worden toegedeeld, terwijl de zogenaamde
BOV- en BOS-gemeenten (gemeenten die op grond van de artikelen 37 en 38 van
de Wet personenvervoer een bijdrage voor lokaal openbaar vervoer ontvangen)
hun bevoegdheden voor openbaar vervoer vooralsnog zullen behouden. Vooruitlopend
op de wijziging van de Wet personenvervoer zou worden onderzocht of overdracht
op experimentele basis kan plaatsvinden.In het daarop volgende overleg met onder meer het IPO en de VNG bleek
dat behoefte bestond aan een snelle overdracht van bevoegdheden aan alle provincies. Een experimentele basis is daarvoor, zowel om juridische
als praktische redenen minder geschikt. Daarom is afgesproken te streven naar
een zo spoedig mogelijke regeling bij wet van de voorgestane nieuwe bevoegdheidsverdeling.
In het op 29 maart 1996 door de Minister van Verkeer en Waterstaat, de Staatssecretaris
van Binnenlandse Zaken, het IPO en het VNG gesloten convenant, zijn de afspraken
over de herverdeling van taken en bevoegdheden op het gebied van verkeer en
vervoer, zoals in hoofdlijnen in eerdergenoemd akkoord overeengekomen, neergelegd.
Met dit voorstel van wet kan de beoogde decentralisatie door middel van een
beperkte aanpassing van de Wet personenvervoer worden geëffectueerd.
De omvang en de aard van deze wijziging staat niet in verhouding tot de voorgenomen
herziening van de Wet personenvervoer in verband met de adviezen van de Commissie
Brokx, waarover op 22 mei 1995 een kabinetsstandpunt is uitgebracht (kamerstukken
II 1994/95, 23 645, nr. 2). Aangezien decentralisatie van bevoegdheden in principe los staat van de
wijze waarop deze ingevolge het hiervoor genoemde kabinetsstandpunt worden
uitgeoefend, is besloten dit voorstel van wet afzonderlijk in te dienen, in
de hoop dat de wetgevingsprocedure inclusief de parlementaire behandeling
daarmee bespoedigd kan worden. De voorbereidingen bij het Ministerie van Verkeer
en Waterstaat en bij de provincies zijn er op gericht de decentralisatie op
1 januari 1997 van kracht te laten worden. Op dat moment kan dan voor het
kalenderjaar 1997 de aangepaste verdeling van rijksbijdragen voor de exploitatie
van het openbaar vervoer worden toegepast.Aldus ontstaat een fasering in de door het kabinet voorgestane herziening
van de Wet personenvervoer. Daarbij vormt het onderhavige voorstel van wet
tot decentralisatie de eerste fase en de wijziging die wordt voorgestaan in
verband met de adviezen van de Commissie Brokx de tweede fase. Aangezien die
tweede fase eisen zal stellen aan de wijze waarop de gedecentraliseerde bevoegdheden
worden uitgeoefend (bijvoorbeeld het aanbesteden van de dienstregeling), acht
ik de medewerking van het IPO en de VNG daaraan van groot belang. Daarom zij
met nadruk gesteld, dat waar met deze fasering tegemoet wordt gekomen aan
de wens van IPO en VNG om snel tot decentralisatie over te gaan, gerekend
wordt op de loyale medewerking van deze partijen aan de voorbereiding en totstandkoming
van de tweede fase van wetswijziging, indien kabinet en Tweede Kamer daartoe
besluiten.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 70 van de Wet personenvervoer is
advies gevraagd aan het Overlegorgaan Personenvervoer. Het advies heeft niet
geleid tot aanpassingen van het voorstel van wet. 2. Verdeling bevoegdheden openbaar vervoerHet onderhavig voorstel van wet beoogt de bevoegdheden van de minister
inzake de vaststelling van de dienstregeling voor interlokaal vervoer en de
verlening van de vergunning voor het verrichten van dit vervoer te decentraliseren
naar de colleges van gedeputeerde staten van de provincies. Bij de totstandkoming
van de Wet personenvervoer waren bevoegd de Minister van Verkeer en Waterstaat
voor interlokaal openbaar vervoer en de gemeenten voor lokaal openbaar vervoer.
De wijziging blijft beperkt tot een aantal bevoegdheden voor het interlokaal
openbaar vervoer. Gemeenten blijven hun bevoegdheid voor lokaal openbaar vervoer
behouden. Ook zal er ten aanzien van de bevoegdheid van de minister tot het
vaststellen respectievelijk het goedkeuren van tarieven en modellen van vervoerbewijzen
geen wijziging optreden.In de nieuwe situatie zullen vier categorieën van bestuur bevoegd
zijn ten aanzien van de vergunningverlening en de vaststelling van dienstregelingen
voor interlokaal openbaar vervoer. Ingevolge attributie in het onderhavige
voorstel van wet zijn de provincies bevoegd voor interlokaal openbaar vervoer.
Ingevolge de Kaderwet bestuur in verandering zijn, op grond van artikel 25,
vierde lid, in de huidige Wet personenvervoer (het nieuwe artikel 25, eerste
lid) de besturen van regionale openbare lichamen met dezelfde bevoegdheden
toegerust. Daarnaast kunnen de provincies op basis van artikel 107 van de
Provinciewet bevoegdheden voor interlokaal openbaar vervoer delegeren aan
gemeenten. Voor gemeenten en bij gemeenschappelijke regeling ingestelde openbare
lichamen die op basis van de huidige artikelen 21 en 25 bevoegdheden van de
minister overgedragen hebben gekregen, geldt ingevolge de overgangsbepaling
in Artikel IV dat deze overdracht, ook na inwerkingtreding van dit voorstel
van wet, in stand blijft totdat de minister anders besluit. De decentralisatie van bevoegdheden inzake het interlokaal openbaar vervoer
maakt een afstemming tussen de bevoegde besturen inzake interlokale vervoersverbindingen
noodzakelijk. Duidelijk is dat de bovengenoemde categorieën van besturen
in de uitoefening van hun bevoegdheden een gelijke positie hebben. Dit neemt
niet weg dat het college van gedeputeerde staten op grond van het nieuwe artikel
26 een coördinerende taak krijgt toebedeeld in de afstemming van het
openbaar vervoer in de provincie, met uitzondering van de Kaderwetgebieden.
Aan de afstemming tussen dienstregelingen wordt in hoofdstuk 4 afzonderlijk
aandacht besteed. 3. VergunningenDe enige vergunning die van decentralisatie wordt uitgezonderd is die
voor het openbaar vervoer per trein. In afwachting van de nieuwe wetgeving
voor dit treinvervoer ter uitvoering van Europese regelgeving en het advies
van de Commissie Wijffels, wordt deze vorm van openbaar vervoer vooralsnog
in zijn geheel als bovenregionaal aangemerkt. De minister blijft als gevolg
daarvan alleen voor de vergunningverlening bevoegd. Andere ministeriële
bevoegdheden ten aanzien van spoorvervoer komen te vervallen door middel van
het reeds aan de Tweede Kamer voorgelegde wetsvoorstel ter implementatie van
onder meer Richtlijn nr. 91/440 EEG (kamerstukken II 1994/95, 24 042).Het decentraliseren van de vergunning voor interlokaal openbaar vervoer
betekent dat nieuw te verlenen vergunningen aan toetreders tot de markt van
het openbaar vervoer een geografische beperking zullen kennen tot het verrichten
van het interlokaal vervoer van en naar het gebied waarvoor de vergunningverlener
de dienstregeling voor interlokaal openbaar vervoer vaststelt. Dit is dus
beperkt tot het territoir van de provincie, van het regionaal openbaar lichaam
of van de gemeente waarin de vergunning is verleend, met dien verstande dat
een dienstregeling zich ook kan uitstrekken tot grensoverschrijdende verbindingen
(zie hieronder hoofdstuk 4). Vergunningen die onder de huidige wet reeds voor
interlokaal openbaar vervoer zijn verleend, zullen volgens de overgangsbepaling
van Artikel III hun geldigheid in het gehele land behouden. 4. Vaststelling en afstemming van dienstregelingenNet als de vergunningverlening is de vaststelling van dienstregelingen
voor interlokaal openbaar vervoer een bevoegdheid die bij de provincie, het
regionaal openbaar lichaam en, op grond van de overgangsbepaling in Artikel
IV respectievelijk artikel 107 Provinciewet, bij een aantal gemeenten of samenwerkingsorganen
gaat berusten. Het verplichte overleg over de afstemming van, door bevoegde
bestuursorganen van inliggende en aangrenzende gebieden, vastgestelde dienstregelingen
is neergelegd in artikel 20. Het overleg in dit kader betreft bijvoorbeeld
voorstellen voor aanpassing van de dienstregeling van een lijn onder verantwoordelijkheid
van de provincie, die van invloed is op één of meerdere lijnen
onder de verantwoordelijkheid van een ander bestuursorgaan, of omgekeerd.Daar waar vraag naar een openbaar vervoerverbinding bestaat tussen bijvoorbeeld
twee bevoegde gemeenten, lopend over het territoir van een provincie of van
een regionaal openbaar lichaam, is afstemming over de dienstregeling en de
bekostiging van die vervoersverbinding noodzakelijk. Deze afstemming wordt
in artikel 19, derde lid, voorgeschreven en kan er toe leiden dat een college
van gedeputeerde staten zich verantwoordelijk stelt voor de dienstregeling
van de gehele verbinding tot de eindpunten in de desbetreffende bevoegde gemeenten.
Het omgekeerde is ook mogelijk, zodat één van beide
gemeenten bevoegd wordt voor de gehele verbinding. Tot op heden hebben zich
in de huidige praktijk van deze afstemming tussen minister en gemeenten geen
problemen voorgedaan. Uit praktische overweging ligt het dan ook voor de hand
dat in de eerste periode na de inwerkingtreding van deze wet voor wat betreft
de door de minister aan de gemeenten overgedragen interlokale lijnen de huidige
dienstregelingen van stads- en streekvervoer in het afstemmingsoverleg als
uitgangspunt worden genomen. De vertegenwoordigers van alle betrokken partijen
hebben dit overleguitgangspunt vastgelegd in eerdergenoemd convenant.Conform het convenant met IPO en VNG is in het eerste lid van artikel
26 aan gedeputeerde staten een verantwoordelijkheid in de coördinatie
van de afstemming binnen de provincie, met uitzondering van de Kaderwetgebieden,
gegeven. De provincie is verantwoordelijk voor de totstandkoming van het provinciaal
integrale verkeer- en vervoerbeleid. Uit hoofde van die verantwoordelijkheid
ligt het voor de hand om de provincie een coördinerende rol toe te delen
in de afstemming over de essentiële onderdelen die bij de afstemming
tussen streek- en stadsvervoer een rol moeten spelen. Dit afstemmingsoverleg
heeft derhalve een ander karakter dan het hierboven aangegeven overleg over
de afstemming van specifieke dienstregelingen, als bedoeld in de artikelen
14 en 20. De afstemming ex artikel 26 met de bevoegde gemeenten over de door
hen vastgestelde dienstregelingen, zal zich dan ook beperken tot de essentiële
onderdelen die bij een dienstregeling een rol moeten spelen zoals de kwaliteit
van de voorzieningen, de koppeling van lijnennetten en de doelmatigheid van
de lijnvoering. Indien blijkt in het afstemmingsoverleg dat verschillen van
inzicht op essentiële onderdelen blijven bestaan, kan de provincie, vanuit
haar verantwoordelijkheid voor het provinciaal beleid, overgaan tot het geven
van een dringende aanbeveling aan het college van burgemeester en wethouders.
Met deze aanbevelingsbevoegdheid is vorm gegeven aan de afspraak omtrent de
«beleidsmatige aanwijzing» in eerdergenoemd convenant. Door convenantspartijen
wordt met «beleidsmatige aanwijzing» beoogd dat deze een zwaarwegend
karakter heeft bij de vaststelling van dienstregelingen door de gemeente.
Met name het IPO zag het gewicht van dit instrument graag vertaald in het
begrip aanwijzing. Desalniettemin zijn alle convenantspartijen het erover
eens dat in deze wet het instrument van de «beleidsmatige aanwijzing»
niet direct op rechtsgevolg mag zijn gericht. Aan de omzetting van het begrip
«beleidsmatige aanwijzing» in «dringende aanbeveling»
ligt een louter juridisch-technische reden ten grondslag.Het karakter van de «dringende aanbeveling» is dan ook niet
anders dan die van de «beleidsmatige aanwijzing» in het convenant.
Ook met het nieuwe begrip wordt niet bedoeld iets anders uit te drukken dan
het oude begrip, namelijk dat het hier gaat om een bevoegdheid met een zwaarwegend
karakter. De aanbeveling moet worden gezien als een bevoegdheid tot het geven
van een ongevraagd zwaarwegend doch niet bindend advies aan de gemeente. De
aanbeveling zal bij de vaststelling van de dienstregeling door de gemeente
een zwaarwegend karakter hebben. Om die reden is dan ook in artikel 26 vastgelegd
dat gemeenten hetgeen is overwogen omtrent die aanbeveling aan de provincie
kenbaar moeten maken. Omdat de aanbeveling geen direct rechtsgevolg heeft,
is het geen voor bezwaar en beroep vatbaar besluit in de zin van de Algemene
wet bestuursrecht. Overeenkomstig de afspraken gemaakt in het convenant ligt
het in het voornemen om in de toekomst de figuur van de dringende aanbeveling
te wijzigen in een in wetgeving neergelegde juridisch bindende aanwijzing. 5. Rijksbijdragen voor het openbaar vervoerDe huidige Wet personenvervoer voorziet in een rijksbijdrage voor de exploitatie
van lokaal openbaar vervoer aan gemeenten met een inwonertal van 50 000
of hoger, mits de geboden lokale vervoersvoorziening door de minister doelmatig
wordt geacht. Als gevolg van de toenemende regionalisering van verkeer- en
vervoersstromen en de totstandkoming van de Kaderwetgebieden wordt het huidige
inwonercriterium van artikel 38 niet meer adequaat geacht. Inmiddels is een
onderzoek gestart naar onder meer de optimale vervoerkundige structuur van
gemeenten met een eigen lokale openbaar-vervoersvoorziening. Bij de beoordeling
van de doelmatigheid van de vervoersvoorziening zal de minister bestuurlijke
vervoerkundige en financiële aspecten in aanmerking nemen.De rijksbijdrage voor interlokaal openbaar vervoer wordt in de systematiek
van dit voorstel verleend aan de provincie en het Kaderwetgebied. Op één
uitzondering na bestaat er dan geen rechtstreekse financiële relatie
tussen rijk en gemeente meer op het gebied van interlokaal openbaar vervoer.
De uitzondering is verwoord in Artikel IV waarin is vastgelegd dat aan de
gemeenten en openbare lichamen die op grond van de huidige Wet personenvervoer
bevoegd zijn voor het vaststellen van een dienstregeling voor interlokaal
openbaar vervoer, de rijksbijdrage voor interlokaal openbaar vervoer wordt
verleend. Gemeenten die na de inwerkingtreding van deze wet bevoegdheden van
de provincie, op basis van artikel 107 van de Provinciewet, overgedragen krijgen,
dienen met de provincie afspraken te maken over de (hoogte van de) financiële
bijdrage. 6. Artikelsgewijze toelichting Artikel I Onderdeel A (artikelen 3 en 4)Aangezien artikel 3, dat bij amendement tot stand kwam, is bedoeld om
met name experimenten bij decentralisatie van interlokaal openbaar vervoer
mogelijk te maken, is de betekenis ervan, nu dit voorstel van wet ziet op
die decentralisatie, in feite overbodig geworden. Voor het houden van experimenten
met nieuwe vervoersvormen of vervoertechnieken vormt artikel 2, tweede lid,
de rechtsbasis. Artikel 4 is te beschouwen als een toetsingskader voor de
minister bij de uitvoering van de Wet personenvervoer en met name bij de bevoegdheden
zoals die met dit voorstel van wet worden overgedragen aan de provincie. Dit
toetsingskader is niet meer te verenigen met de in dit voorstel van wet beoogde
decentralisatie. Toetsingskader voor de dienstregeling zal in de toekomst
het provinciaal verkeer- en vervoersplan moeten worden. De wettelijke verankering
van dit plan zal in een afzonderlijk in te dienen voorstel van wet worden
opgenomen. Onderdeel B (artikel 14)Teneinde de samenhang tussen lokaal en interlokaal openbaar vervoer te
waarborgen worden hier burgemeester en wethouders verplicht om, voordat de
dienstregeling voor lokaal openbaar vervoer wordt vastgesteld, overleg te
plegen met het college van gedeputeerde staten, het aangrenzende regionaal
openbaar lichaam en aangrenzende gemeenten, voorzover deze laatste bevoegdheden
voor interlokaal openbaar vervoer overgedragen hebben gekregen. Onderdeel C (artikel 16)Met de wijziging van artikel 16 worden gedeputeerde staten bevoegd inzake
de vergunningverlening voor het interlokaal openbaar vervoer. Het systeem
van vergunningverlening zoals dat gold voor de Minister van Verkeer en Waterstaat,
blijft ongewijzigd. In de afweging in het derde lid om tot vergunningverlening
over te gaan wordt nu het financieel belang van de provincie in plaats van
het rijk betrokken. De provincie krijgt namelijk ingevolge het nieuwe artikel
40 van het rijk de middelen voor exploitatie van interlokaal openbaar vervoer.
Het is dus de provincie die bij elke vergunningverlening en de daaraan gekoppelde
dienstregeling het vervoerbelang moet afwegen tegen het financieel belang. Onderdeel D (artikel 16a)In afwijking van artikel 16 blijft aan de minister voorbehouden de vergunningverlening
voor het openbaar vervoer per trein. Dit is de enige publiekrechtelijke bevoegdheid
ten aanzien van het spoorvervoer die resteert na aanpassing van de wet aan
Richtlijn nr. 91/440 EEG en Verordening (EEG) nr. 1893/91 (kamerstukken II
1994/95, 24 042). Onderdelen E, F, G en H (artikelen 17 tot en met 20)Naast het vervangen van de bevoegdheid van de minister door die van gedeputeerde
staten vindt met het vervallen van de vigerende artikelen 18 tot en met 20
ook een aantal andere wijzigingen plaats.Ten eerste vervalt de adviesverplichting uit het vigerende artikel 20.
Een afzonderlijke nieuwe adviesverplichting voor de provincie is niet opgenomen.
De overlegverplichting met andere bevoegde besturen blijft bestaan in het
voorgestelde artikel 20. Deze overlegverplichting geldt mutatis mutandis ook
voor besluiten tot wijziging van de dienstregeling.Ten tweede vervalt met het vigerende artikel 21 de mogelijkheid tot overdracht
van bevoegdheden voor interlokaal openbaar vervoer aan burgemeester en wethouders.
Dat neemt niet weg dat het provinciebestuur er in specifieke omstandigheden
voor kan kiezen om gebruik te maken van de bevoegdheid tot overdracht die
gegeven is in artikel 107 van de Provinciewet. Wat betreft de overdrachten
die in het verleden op grond van artikel 21 door de minister zijn gedaan,
kan worden geconstateerd dat dit louter BOV- en BOS-gemeenten betreft. Uit
de overgangsbepaling van Artikel VI vloeit voort dat de dienstregeling voor
die interlokale verbindingen na inwerkingtreding van deze wet in overleg,
als bedoeld in artikel 20, tussen de betrokken gemeente en provincie tot stand
komt.Ten derde verdwijnt de figuur van de goedkeuring, zoals die nu geldt voor
dienstregelingen voor interlokaal openbaar vervoer. Reden om bij de totstandkoming
van de Wet personenvervoer een dienstregeling voor interlokaal openbaar vervoer
niet te laten vaststellen, maar te laten goedkeuren, was de positie van de
NS. Gesteld werd destijds dat goedkeuring de bedrijfszelfstandigheid van de
NS accentueert (kamerstukken II 1985/86, 18 985, nr. 14, pag. 3). Dit
argument gaat voor de bevoegdheid van gedeputeerde staten niet meer op, zodat
met dit voorstel van wet alleen nog maar sprake zal zijn van vaststellingvan dienstregelingen.Artikel 20 maakt in samenhang met het bepaalde in artikel 19, derde lid,
duidelijk dat de bevoegdheid inzake openbaar vervoer niet in alle gevallen
ophoudt bij de grens van de provincie, het Kaderwetgebied of de gemeente.
Aangezien grensoverschrijding nu eenmaal eigen is aan openbaar vervoer, is
het van belang dat de competentie inzake grensoverschrijdende verbindingen
zoveel mogelijk door overleg wordt geregeld. Dit overleg draagt hetzelfde
karakter als thans in de wet is voorgeschreven tussen minister
en de colleges van burgemeester en wethouders over de afstemming van lokaal
en interlokaal openbaar vervoer. Onderdelen I, J (artikelen 21 en 22)Als gevolg van de overdracht van de bevoegdheden inzake de vergunningverlening
en de dienstregeling voor interlokaal openbaar vervoer naar gedeputeerde staten,
wordt het huidige artikel 21 gewijzigd. Een overdracht van bevoegdheden aan
gemeenten zoals die thans kan plaatsvinden door de minister, is voor gedeputeerde
staten mogelijk op grond van artikel 107 Provinciewet. Artikel 21 moet daarmee
in samenhang worden bezien. In artikel 107 Provinciewet wordt geregeld op
welke wijze de bevoegdheidsoverdracht plaatsvindt. Deze regels bevatten meer
waarborgen voor partijen dan in het vigerende artikel 21 het geval is. Ter
verzekering van een maximaal bestuurlijk draagvlak kan de bevoegdheidsoverdracht
alleen plaatsvinden met wederzijdse instemming van provincie- en gemeentebestuur
over het delegatiebesluit. Het delegatiebesluit zal onder meer afspraken bevatten
over de voorwaarden waaronder de bevoegdheid wordt uitgeoefend, de overdracht
van een deel van de bijdrage, bedoeld in artikel 40, van provincie naar gemeente,
en de gevolgen van intrekking. Indien een verzoek van een gemeentebestuur
tot het nemen van een delegatiebesluit door het provinciaal bestuur wordt
gedaan, dient deze laatste van de delegatiemogelijkheid gebruik te maken tenzij
de betrokken taak zich niet leent voor delegatie. Bij deze besluitvorming
zal in overweging moeten worden genomen in hoeverre sprake is van een stedelijk
morfologische eenheid en van vervoerkundige samenhang. Afwijzing van het verzoek
zal dan ook door de provincie moeten worden gemotiveerd. In aanvulling op
de regeling in de Provinciewet regelt de Wet personenvervoer de mogelijkheid
van de provincie om wijziging aan te brengen in de overdracht, zoals thans
ook in artikel 21 is bepaald. Daarnaast is, net als in het huidige artikel
21, een waarborg in de zin van een hoorplicht, opgenomen ten behoeve van overleg
met de vervoerder over zijn positie als gevolg van het besluit omtrent overdracht.
In eerdergenoemd convenant met IPO en VNG zijn afspraken gemaakt over de evaluatie
van de convenantsafspraken, waarvan de doordecentralisatie op basis van de
Provinciewet, onderdeel uitmaakt. Onderdelen K, L (artikelen 24 en 25)Uit het standpunt van het kabinet omtrent de handhaving van drie volwaardige
bestuurslagen, vloeit voort dat de constructie in de Wet personenvervoer voor
overdracht van bevoegdheden aan bij gemeenschappelijke regeling ingestelde
openbare lichamen komt te vervallen. Onderdeel M (artikel 26)In dit artikel is de coördinerende taak van gedeputeerde staten neergelegd.
Een uitzondering op die coördinatie is gemaakt ten aanzien van het regionaal
openbaar lichaam teneinde de gelijkwaardigheid van beide bestuursorganen recht
te doen. In het afstemmingsoverleg dat in dit kader tussen provincie en gemeenten
zal worden gevoerd, zal het gaan om de essentiële onderdelen die bij
de afstemming tussen streek- en stadsvervoer een rol moeten spelen. Instrument
bij de uitoefening van die coördinatie is de dringende aanbeveling die
door de provincie aan de gemeente kan worden gegeven. Door het karakter van
de aanbeveling blijft de gelijkheid in verantwoordelijkheden van gemeenten
en provincie voor het lokaal en interlokaal openbaar vervoer in tact. Allereerst
betreft het geen algemene aanbevelingsbevoegdheid maar een die beperkt is
tot bepaalde essentiële onderdelen. Ten tweede ontbeert de
aanbeveling een bindend karakter. De gemeente is bevoegd van de aanbeveling
af te wijken. De in dit artikel neergelegde motiveringsverplichting geeft
aan dat de aanbeveling zwaar dient mee te wegen in de uiteindelijke gemeentelijke
besluitvorming.Voor het overige zij verwezen naar hetgeen hierover in hoofdstuk 4 van
het algemeen deel van de memorie van toelichting is opgemerkt. Onderdeel Q (artikel 39)Dit artikel geeft de minister de bevoegdheid de gemeenten aan te wijzen
die op grond van de doelmatigheidstoets in artikel 37 in aanmerking komen
voor een financiële bijdrage in de exploitatie voor lokaal openbaar vervoer.
Zoals reeds in hoofdstuk 5 van het algemeen deel van deze memorie van toelichting
is gesteld, is een onderzoek gaande naar de optimale vervoerkundige structuur
van deze gemeenten. Overeenkomstig de afspraken die daartoe met IPO en VNG
zijn gemaakt zal een gewijzigde toepassing van artikel 39 niet eerder plaatsvinden
dan nadat de Tweede Kamer in de gelegenheid is gesteld van de resultaten van
het onderzoek kennis te nemen. Onderdelen R, S, T (artikelen 40, 41 en 42)Als gevolg van de overdracht van bevoegdheden inzake het interlokaal openbaar
vervoer naar de provincie, zal de financiële bijdrage hiervoor aan de
provincie worden uitgekeerd. De financiële bijdrage van het Rijk aan
de regionaal openbare lichamen op grond van artikel 42 van de Wet personenvervoer,
blijft gehandhaafd. Gemeenten die op basis van artikel 107 van de Provinciewet
deze bevoegdheden krijgen overgedragen van de provincie dienen met de provincie
afspraken te maken over de verdeling van deze bijdrage. De directe financiële
relatie tussen het Rijk en gemeenten, zoals deze nu nog is gebaseerd op het
vigerende artikel 41, blijft op grond van de overgangsbepaling in Artikel
IV slechts bestaan voor de gemeenten en samenwerkingsorganen die op basis
van de huidige artikelen 21 en 25, eerste lid, van de Wet personenvervoer
bevoegdheden overgedragen hebben gekregen voor zolang de minister deze bevoegdheid
niet heeft beëindigd. Onderdeel U (artikel 44)De toevoeging in onderdeel c houdt verband met de aanpassing van de verdeling
van de rijksbijdrage over de nieuwe bijdragegerechtigden. Het nieuwe zogenaamde
regiobekostigingssysteem zal waarschijnlijk naast de in artikel 44 genoemde
gegevens ook worden gebaseerd op de opbrengsten van openbaar vervoer. Dit
prestatie-afhankelijk deel van de rijksbijdrage is momenteel onderwerp van
overleg met vertegenwoordigers van de betrokken overheden. Aan het bij algemene
maatregel van bestuur opnemen van afzonderlijke regels voor kapitaallasten
is geen behoefte meer vanwege het feit dat de vergoeding voor kapitaallasten
nagenoeg geheel onderdeel uitmaakt van de bekostigingssystematiek. Onderdelen V, W (artikelen 46 en 47)Het huidige artikel 46 maakt een tussentijdse wijziging van de bijdrage
slechts mogelijk op grond van een wijziging van loonkosten en prijzen. De
praktijk heeft uitgewezen dat er behoefte bestaat aan een tussentijdse wijziging
als gevolg van technische onjuistheden bij de vaststelling van de bijdrage.
De aanpassingsbevoegdheid is beperkt tot technische onjuistheden
zoals onjuistheden in de gegevens of berekeningsmethodiek waarop de bijdrage
is gebaseerd.Aangezien wijziging van bevoegde instantie, bijvoorbeeld door opheffing
van een regionaal openbaar lichaam, kan leiden tot tussentijdse aanpassing
van de rijksbijdrage, is een nieuw onderdeel d aan artikel 47 toegevoegd. Onderdeel X (artikelen 67 en 68)Nu gedeputeerde staten de bevoegdheid inzake de vaststelling van de dienstregeling
krijgen toebedeeld, dient de mogelijkheid van bezwaar bij de minister te vervallen.
Overigens is het expliciet regelen van een rechtsbeschermingsvoorziening tegen
de vaststelling van de dienstregeling niet meer nodig. Aangezien de vaststelling
van de dienstregeling een besluit is van algemene strekking, niet zijnde een
algemeen verbindend voorschrift, vloeit de mogelijkheid bezwaar te maken reeds
voort uit de Algemene wet bestuursrecht. Omwille van de uniformiteit in de
voorzieningen van rechtsbescherming komt de mogelijkheid in artikel 67 om
administratief beroep in te stellen bij de gemeenteraad te vervallen. Onderdeel Y (artikel 71)Als gevolg van het decentraliseren van bevoegdheden inzake het openbaar
vervoer is het niet meer opportuun de Tweede Kamer bij de begroting meer gegevens
omtrent beleidsmatige en financiële ontwikkelingen in het openbaar vervoer
aan te bieden dan in de Comptabiliteitswet is voorgeschreven. ARTIKEL VDit artikel treft een voorziening voor gemeenten die, voordat zij deel
uitmaakten van een Kaderwetgebied, op grond van artikel 21 bevoegd waren voor
het verlenen van een vergunning voor interlokaal openbaar vervoer en het vaststellen
van een dienstregeling voor interlokaal openbaar vervoer. Voor deze gemeenten
herleeft deze bevoegdheid op het moment dat het Kaderwetgebied ophoudt te
bestaan. In dat geval worden zij gelijkgesteld met de gemeenten, bedoeld in
Artikel IV, die tot de inwerkingtreding van dit voorstel van wet hun bevoegdheid
voor interlokaal openbaar vervoer ontlenen aan artikel 21. ARTIKEL VIIIIn onderdeel a van dit artikel wordt het overgangsregime neergelegd ten
aanzien van voorzieningen van rechtsbescherming voor een besluit van goedkeuring
of vaststelling van de dienstregeling door de minister of het college van
burgemeester en wethouders, waarbij het tijdstip van bekendmaking van het
bestreden besluit cruciaal is.De onderdelen b en c bevatten een voorziening die ervoor zorgt dient te
dragen dat bezwaar- of administratieve beroepschriften die zijn ingediend
voor 1 januari 1997 en bezwaar- of administratieve beroepschriften die na
die datum zijn ingediend maar gericht zijn tegen besluiten van vaststelling
of goedkeuring van de dienstregeling die voor 1 januari 1997 zijn bekendgemaakt,
door de minister respectievelijk het college van burgemeester en wethouders
kunnen worden behandeld.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24686-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl