Vaststelling begroting van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (VII) voor het jaar 2004; Verslag algemeen overleg van 22 juni 2004 inzake de vrije meningsuiting en het stelsel van bewaken en beveiligen van publieke personen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29200-VII, nr. 58

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

19-07-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29200-VII nr. 58

13-07-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissiesHet antwoord van de bewindsliedenNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29200-VIIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 200 VIIVaststelling van de begrotingsstaat van het Ministerie van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties (VII) voor het jaar 2004nr. 58VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 13 juli 2004De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties1 en de vaste commissie voor Justitie2 hebben op 22 juni 2004 overleg gevoerd met minister Remkes van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en vice-minister-president, minister
De Graaf voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties over de brief d.d. 20 april 2004 inzake de meningsuiting en het
stelsel van bewaken en beveiligen (29 200-VII, nr. 53).Van dit overleg brengen de commissies bijgaand beknopt verslag uit.Vragen en opmerkingen uit de commissiesDe heer Eerdmans (LPF) somt een aantal voorvallen
op: Hans Smolders is uit de lokale politiek gestapt, Paul Cliteur is als columnist
bij het programma Buitenhof gestopt, de conservatief Bart Jan Spruyt van de
Edmund Burke Stichting weet niet of hij zijn mening zal blijven verkondigen
en minister Verdonk schaft het vignettensysteem af, nadat dit door de heer
Dijkstal werd vergeleken met de jodenster uit de Tweede Wereldoorlog. Deze
personen voelen zich hiertoe gedwongen door een klimaat in Nederland dat geen
ruimte laat aan mensen die hun kop boven het maaiveld durven uit te steken.
Vaak draait het hierbij om kritiek op de multiculturele samenleving of op
de islam. Kamerlid Ayaan Hirsi Ali zet al een jaar geen stap meer zonder permanente
bewaking.Volgens de heer Eerdmans is het misgegaan bij de aanloop van de verkiezingen
van 2002, de opmars van Pim Fortuyn die de zaak op scherp zette toen hij de
islam een achterlijke cultuur noemde. Het klimaat dat hierna ontstond, is
hem uiteindelijk noodlottig geworden. Hij werd vermoord nadat hij was vergeleken
met Hitler en Mussolini. De moord op Fortuyn was een rechtstreeks gevolg van
zijn optreden en woorden. Na 6 mei 2002 ondergingen linkse politici en
opiniemakers hetzelfde lot van verdachtmakingen. Ook zij werden
het slachtoffer van hun mening. Zij zijn bedreigd en kogelbrieven aan hun
adres waren aan de orde van de dag.Mede aanleiding tot dit debat zijn de vragen van de heer Eerdmans aan
de minister over het besluit van Paul Cliteur om als columnist te stoppen
bij het programma Buitenhof. De belangrijkste vragen zijn nog steeds: waar
trekt de regering de grens, wanneer wordt volgens haar aan de vrijheid van
meningsuiting getornd? Voor de heer Eerdmans ligt de grens bij artikel 137
Wetboek van Strafrecht: het aanzetten tot haat en geweld. Hij is zeer verbaasd
over de brief van 9 maart jl. betreffende de rekrutering van moslimjongeren
door de jihad, ondertekend door de minister van BZK waarin staat dat moslims
zich onheus bejegend voelen en dat opiniemakers hieraan meewerken. De AIVD
concludeert vervolgens dat stigmatisering en vervreemding van deze groepen
voorkomen moeten worden omdat polarisatie koren op de molen van de radicale
islam is. Tussen de regels door wordt tegen de opiniemakers en politici gezegd
dat ze een toontje lager moeten zingen. Dit schoot de heer Eerdmans en zijn
collega's Wilders en Hirsi Ali in het verkeerde keelgat. Zij vinden dit de
omgekeerde wereld: mensen zeggen waar het op staat, maar de AIVD vindt dat
dit niet mag. Wat is de reactie van beide ministers hierop? Is dit de grens
die de overheid stelt?De brief van de AIVD heeft twee slachtoffers opgeleverd. De eerste is
Paul Cliteur die zich heeft teruggetrokken uit het debat omdat hij zich door
de brief van de AIVD in een hoek gezet voelt. De minister van BZK zei tijdens
het debat over de AIVD en via een krant dat de brief van de AIVD verkeerd
geïnterpreteerd is, maar ondertussen heeft de heer Cliteur zich uit het
debat teruggetrokken. De heer Eerdmans vindt dit een ernstige zaak die hij
de regering aanrekent. De heer Cliteur wordt hierdoor aangetast in zijn recht
op vrije meningsuiting.Ingaande op de vraag of het gestelde in het rapport over de jihad ook
valt onder de vrijheid van meningsuiting, zegt de heer Eerdmans dat de regering
een andere verantwoordelijkheid heeft. Naar zijn mening maakt de regering
het debat over de vrijheid van meningsuiting kapot als zij stelt dat het beter
is als deze opiniemakers zich niet uiten omdat mensen zich gestigmatiseerd
of beledigd voelen. De regering zet mensen in een hoek en vervolgens verdwijnen
zij uit het publieke debat. De heer Eerdmans vindt dat de minister bij de
bewuste passage in het AIVD-rapport had moeten en kunnen ingrijpen. Ook in
het rapport van de commissie-Van den Haak zijn op verzoek van de landsadvocaat
passages geschrapt. Om onbekende redenen vindt er censuur plaats en dat is
een ernstige zaak.Het tweede slachtoffer van de brief van de AIVD is de islam in het algemeen.
Er wordt niet meer over de islam zélf gediscussieerd; het gaat nu over
de toon waarop dat gebeurt. Wanneer gaat het weer eens over de inhoud? Misschien
mag men niet op gevoelige tenen gaan staan, maar – zo merkt de heer
Eerdmans op – hij wordt daarvoor betaald, net als de heren Cliteur en
Spruyt. Als mensen «au» roepen, is dat jammer. Het woord als wapen,
zoals Fortuyn zei, en kritiek op de islam als geloof moeten de ruimte krijgen.
Zo mag de heer Dijkstal zijn mening uiten over voorstellen van minister Verdonk,
maar wat hij zei, vindt de heer Eerdmans kwalijk. De heer Dijkstal combineert
gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog – het dragen van een jodenster –
met het beleid van een minister en deelt daarmee een slag onder de gordel
uit. Zo'n opmerking heeft niets met inhoudelijke argumentatie te maken; men
hoort zo'n vergelijking niet te maken. Deze vergelijking heeft een vernietigende
werking op het debat over de vrijheid van meningsuiting. Als de heer Dijkstal
een inhoudelijke aanval had gedaan, had hij een debat losgemaakt. De heer
Eerdmans is het eens met de opmerking dat iemand die stelt «dat hij
hoofddoekjes rauw lust» ook aan spelbederf doet.Hij doet de volgende oproep aan beide bewindslieden, omdat hij op zijn
eerder gestelde Kamervragen geen antwoord heeft gekregen. Vandaag kan
de regering laten zien dat zij pal staat voor de vrijheid van meningsuiting
door:1. te stellen dat het in Nederland tot de basale vrijheden behoort om
een geloof, een cultuur of gebruiken te bekritiseren en dat aan die vrijheid
door de Nederlandse regering niet getornd zal worden;2. hier vandaag tegenover de volksvertegenwoordiging te verklaren dat
opiniemakers en opinieleiders in Nederland als Geert Wilders, Paul Cliteur,
Theo van Gogh, Hirsi Ali en anderen, in het debat over de islam/integratie
niet de wettelijke grenzen van de vrijheid van meningsuiting hebben overschreden,
zoals de AIVD suggereerde;3. actief de beschermer van de vrije meningsuiting te worden en door dat
ook te laten zien door mensen als Bart Jan Spruyt, die de moed hebben om hun
hoofd boven het maaiveld uit te steken, in elk geval publiekelijk in bescherming
te nemen. Heeft een van de ministeries contact opgenomen met de heren Spruyt,
Cliteur of Smolders?4. de AIVD haar energie te laten richten op de aanvallers van de vrijheid
van meningsuiting. In de jaren tachtig werd begonnen met bedreiging van de
heren Kosto en Janmaat. Uit extreem linkse hoek kwamen bedreigingen en aanvallen
op de vrije meningsuiting.Als Nederland een democratie wil zijn, moet niet alleen de eigen club
verdedigd worden, maar juist de criticasters van dat systeem: verdedig de
opponenten. Daarom stelt de heer Eerdmans een aanpassing van het stelsel van
bewaken en beveiligen voor. Beveiligd moeten worden: politici, directeuren
en bestuursleden van stichtingen die een functie hebben in het publieke debat
en opiniemakers die in het publieke debat hun nek uitsteken, zoals de heren
Ellian, Cliteur en Van Gogh. Zij dienen te worden beschermd in plaats van
aan de kant te worden gezet omdat zij niet tot het rijksdomein behoren. Kan
de regering in deze zin een aanpassing bewerkstelligen? Na de moord op Pim
Fortuyn is het stelsel van bewaken en beveiligen aangepast. Iemand die niet
tot het rijksdomein behoort, wordt van rijkswege niet automatisch beveiligd;
men valt dan onder het gemeentelijke domein. De heer Eerdmans vindt dat opiniemakers
die hun nek uitsteken en de andere door hem genoemde personen ook onder het
rijksdomein moeten vallen omdat zij gevaar lopen. Hij wil zich niet uitspreken
over de wijze van beveiliging. De Grondwet geeft geen grenzen aan de vrijheid
van meningsuiting. Dat doet het Wetboek van Strafrecht onder artikel 137 waarin
sprake is van het aanzetten tot haat of geweld.Mevrouw Kalsbeek (PvdA) merkt op dat uit de
voortgangsrapportage van 29 april 2004 over het stelsel van bewaken en
beveiligen de ontwikkeling van het nieuwe stelsel en de gevolgen daarvan in
de praktijk niet duidelijk worden. Tussen de regels door valt te lezen dat
er vertraging is opgelopen. Ontwikkelingen zijn in gang gezet, maar vergen
de nodige doorlooptijd. Wijziging van regelgeving vergt hier en daar meer
tijd dan aanvankelijk werd voorzien. Hoeveel tijd kost die vertraging, waardoor
wordt ze veroorzaakt en welke onderdelen zijn vertraagd?In het algemeen overleg van 3 september 2003 zei mevrouw Kalsbeek
dat zij de uitgangspunten van het nieuwe stelsel deelt, maar dat de uitwerking
in concrete maatregelen bepalend is voor de vraag of zij ermee kan instemmen.
Dit geldt nog steeds, want de concrete maatregelen zijn niet verder uitgewerkt.
Kan het kabinet een duidelijk gestructureerd overzicht geven van de te nemen
maatregelen, wat ze beogen, welk karakter ze hebben – welke wetgeving
moet worden veranderd – en wanneer ze hun beslag moeten krijgen? Wat
beoogt de aankondigde wijziging van de Politiewet? Wanneer komt dat wetsvoorstel?
In het jaarverslag van de AIVD over 2003 staat dat de dienst, vooruitlopend
op wetswijzigingen, de nieuwe aanpak van zogenoemde risicobenadering al zoveel
mogelijk in de praktijk brengt. Dit roept vragen op. Het leek wat nieuws,
maar het gebeurt nu al binnen de huidige wettelijke grenzen. Om welke wetswijzigingen
gaat het?Er moet meer duidelijkheid komen over de manier waarop de regering omgaat
met de punten van zorg uit het vorige algemeen overleg. Hoe worden mensen
die niet op de landelijke limitatieve lijst staan zo nodig adequaat beveiligd?
Hoe ziet het merkwaardige fenomeen van potentiële dreigingen er in de
praktijk uit? Hoe staat het met de parlementaire controle op de aansturing
door de AIVD van de risicobenadering die in het nieuwe stelsel gegarandeerd
moet zijn?Er zijn vele vragen over bewaken en beveiligen. Mevrouw Kalsbeek heeft
het gevoel dat er veel vertragingen en moeilijkheden zijn en dat is niet goed.
Zij verwijst met het oog op de actualiteit van dit onderwerp naar het vragenuur
van vandaag.De heer Eerdmans stelde op het punt van de vrijheid van meningsuiting
schriftelijke vragen naar aanleiding van het besluit van Paul Cliteur om voorlopig
het publieke debat over kwesties als de islam en de integratie te mijden.
Hij wil onder andere weten of de regering de verantwoordelijkheid heeft om
de vrijheid van meningsuiting te beschermen en hij wil verder dat de regering
verklaart dat in het debat over integratie en islam geen grenzen zijn overschreden.
De regering antwoordde dat de vrijheid van meningsuiting een groot goed is
en dat het ieders eigen verantwoordelijkheid is om hier goed mee om te gaan.
Zij schrijft verder dat, als een politicus door zijn standpunt aan gevaarzetting
doet, de overheid een bijzondere verantwoordelijkheid heeft om het gesproken
woord te beschermen. De vraag is dan wel hoe die bijzondere verantwoordelijkheid
in de praktijk vorm krijgt, met name als het iemand betreft die niet op de
limitatieve lijst van beveiligde personen staat. Kan iemand die door zijn
stellingname in het publieke debat bedreigd wordt en niet op de limitatieve
lijst staat, recht doen gelden op die bescherming? Is die voldoende kwalitatief
gegarandeerd? Of wordt dit overgelaten aan de plaatselijke politie? Kunnen
mensen aan de limitatieve lijst worden toegevoegd of ervan worden afgevoerd?
Zo ja, wie bepaalt dat en op grond waarvan?De heer Luchtenveld (VVD) memoreert dat over
het stelsel bewaken en beveiligen een aantal keren gesproken is. Hij kan instemmen
met de wijzigingen en dringt aan op een zo snel mogelijke uitvoering daarvan.
Vertragingen moeten zo spoedig mogelijk worden weggewerkt zodat zo snel mogelijk
sprake is van adequate beveiliging. De heer Luchtenveld wil nu de nadruk leggen
op de vrijheid van meningsuiting. Ook hij constateert dat er een zorgvuldig
opgestelde nota is verschenen over de botsing van grondrechten die op een
ander moment besproken moet worden. Hij maant tot voorzichtigheid om aan de
hand van een enkel voorbeeld over de grondrechten te spreken.Vrijheid van meningsuiting heeft eerder aanleiding tot commotie in de
samenleving gegeven. Het kan daarbij gaan om politieke standpunten, dat is
van alle tijden. In het verleden is de heer Wiegel verguisd vanwege een standpunt
dat hij opriep om misbruik in de sociale zekerheid te bestrijden. Een aantal
jaren later was dit geen punt van discussie meer. De discussie moet echter
zorgvuldig gevoerd worden met als uitgangspunt dat grote groepen terecht van
een uitkering gebruik maken. Er is niets mis mee om de aanval te kiezen in
het politieke woord en geschrift tegen degenen die mensen met een homoseksuele
geaardheid aanvallen. Indien echter de oproep wordt gedaan om mensen met een
homoseksuele geaardheid van een flatgebouw te gooien of wanneer gezegd wordt
dat ze minder dan varkens zijn, dan heeft men te maken met discriminatie die
rechtstreeks in strijd is met artikel 1 van de Grondwet en die waarschijnlijk
ook valt onder het aanzetten tot haat of het oproepen tot het plegen van strafbare
feiten. Dergelijke uitlatingen behoren in onze samenleving niet te worden
getolereerd.Mensen in een bepaalde functie of burgers moeten in alle vrijheid uitlatingen
kunnen doen of handelingen verrichten als die binnen de Nederlandse wetgeving
toelaatbaar zijn. Als zij worden bedreigd door mensen die daar
niet mee kunnen omgaan, dan behoren zij adequaat te worden beveiligd. Dit
geldt al helemaal als men met de dood wordt bedreigd. Een systeem van bewaken
en beveiligen moet niet alleen gericht zijn op personen die op de bekende
lijst staan. Natuurlijk moet iedereen die met de dood bedreigd wordt in deze
rechtsstaat adequaat worden beveiligd. Het is slechts een procedureverschil
of dit loopt via de plaatselijke politie of andere lijnen van beveiliging.
Het gaat erom dat de vrijheid van meningsuiting en het antidiscriminatiebeginsel
hoog worden gehouden. Men moet elkaar niet het hoofd op hol jagen. Wel moet
erkend worden dat er in de samenleving helaas een toenemend aantal mensen
zijn die kennelijk niet met het grote goed van de vrijheid van meningsuiting
kunnen omgaan en die een reden zien in uitlatingen van anderen om mensen met
de dood te bedreigen. Daar moet hard, adequaat en snel tegen worden opgetreden.
Er zijn overigens goede redenen dat opiniemakers die hun nek uitsteken niet
automatisch vallen onder het rijksdomein waarbinnen bijvoorbeeld politici
wel vallen. Wat is namelijk een opiniemaker? Dat is iedere burger die een
ingezonden stuk schrijft. Deze groep is moeilijk af te bakenen. Iedere burger
die in het publieke debat uitlatingen doet en dientengevolge zodanig wordt
bedreigd dat hij zich daardoor niet meer vrij voelt zijn mening te formuleren,
verdient volgens de heer Luchtenveld bescherming van de overheid. Dat de procedure
anders is, maakt daarbij geen verschil.De heer Van Haersma Buma (CDA) merkt op dat
het stelsel van bewaken en beveiligen niet zozeer tot doel heeft de vrijheid
van meningsuiting te beschermen, maar dat het gaat om het beveiligen van mensen.
Daarbij kan het gaan om personen die vanwege hun beroep of hun godsdienst
beveiligd moeten worden. Aan dit overleg liggen ten grondslag het verzoek
van mevrouw Halsema naar aanleiding van bedreigingen aan het adres van de
directeur van de Edmund Burke Stichting en vragen van de heer Eerdmans over
vermeende bedreigingen aan het adres van de heer Cliteur en de reactie daarop
van de overheid.De vrijheid van meningsuiting staat recht overeind. De heer Van Haersma
Buma verwijst naar de Grondwet en de verantwoordelijkheid van allen voor de
wet die de grenzen van de meningsuiting aangeeft. Men is strafbaar als men
die grenzen overtreedt, als men daarbinnen blijft is men dan niet. Moet het
bestaande stelsel van bewaken en beveiligen, mede door de gebeurtenissen van
de afgelopen tijd, worden bijgesteld? Of heeft men de indruk dat de regels
in het strafrecht voldoende zijn om aan de ene kant vrijheid van meningsuiting
te garanderen en aan de andere kant duidelijk te maken dat smaad, en dergelijke,
bestraft wordt? Is het huidige systeem adequaat?Ook vijf jaar geleden gooiden actievoerders taarten naar mensen, waarbij
dit soort acties werd afgedaan als een incident. Zeker na de moord op Pim
Fortuyn vraagt men zich nu na zo'n actie dringend af: wat had er verder kunnen
gebeuren? Is de minister het eens met de vraag dat het risico van geweld nu
veel groter is dan enige jaren geleden? De heer Van Haersma Buma gelooft niet
in een ander stelsel van bewaken en beveiligen, maar bij de analyse van de
risico's moeten de nu optredende verharding en het passeren van de grens van
een vervelend incident naar geweld in acht worden genomen. Desgevraagd merkt
hij op dat hij het rapport van de AIVD niet politiek bekijkt. Hij gaat ervan
uit dat de AIVD niet een mening neerlegt, maar een constatering doet waaruit
eventueel lessen kunnen worden getrokken.Volgens mevrouw Halsema (GroenLinks) lijkt
het erop dat al een aantal jaren het democratische debat onder druk staat.
In de periode na de moord op Fortuyn kan worden vastgesteld dat mensen die
zich roeren in het publieke debat voorwerp van bedreiging kunnen worden. Vastgesteld
kan worden dat een omwenteling heeft plaatsgevonden: een aantal mensen
vindt het schijnbaar geëigend om degenen die een opvatting verkondigen
waarmee ze het niet eens zijn met bijvoorbeeld de dood te bedreigen. Bedreigingen
met de dood aan het adres van politici of publieke figuren lijken een min
of meer permanent karakter te krijgen, hetgeen een zorgwekkende ontwikkeling
is.Op dit moment vindt een tweetal bedreigingen van het vrije woord plaats.
Als eerste bestaat de rechtstreekse bedreiging met geweld. Mevrouw Halsema
vroeg dit overleg aan toen de heer Spruyt duidelijk maakte dat hij zich onder
druk gezet voelde in zijn vrije meningsuiting omdat hij een aantal doodsdreigingen
had gekregen. Morgen verschijnt een interview met hem in HP/De Tijd waarin
hij een treurige opsomming geeft van het soort doodsdreiging dat hij ontving
omdat een aantal mensen niet van zijn opvattingen gediend is.Er is ook sprake van een sluipende bedreiging van het vrije woord. Een
toenemend aantal mensen heeft het gevoel dat ze niet vrijuit kunnen spreken
omdat ze harde verwijten van anderen krijgen over stigmatisering, met name
als die gepaard gaan met een verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog. Mevrouw
Halsema meent dat de Tweede Wereldoorlog het morele ijkpunt bij uitstek is
en dat men zorgvuldig moet omgaan met te gemakkelijke verwijzingen daarnaar,
omdat een ander wordt opgezadeld met een zware morele en emotionele last waardoor
die persoon het spreken minder makkelijk wordt gemaakt.De verwijten over en weer gaan niet over de grenzen van de wet, maar over
de grenzen van betamelijkheid. Deelnemers in het debat lijken daarbij hun
eigen normen te hanteren. De heer Wilders vindt dat hij mag oproepen tot een
liberale jihad, hij lust «hoofddoekjes rauw», maar hij vindt tegelijkertijd
de uitspraak van de heer Dijkstal over de jodenster zo grievend dat de heer
Dijkstal volgens hem uit de commissie PaVEM moet worden gezet. Mevrouw Halsema
vindt dat hieruit een dubbele moraal spreekt. De discussie leidt tot een akelige
nieuwe vorm van politieke correctheid, omdat het debat meer gaat over elkaars
taalgebruik dan over de inhoud van elkaars opvattingen. De heer Eerdmans geeft
zichzelf uitgebreid de ruimte voor het vrije woord, maar de ander die dezelfde
ruimte neemt, krijgt van hem snel het verwijt dat het debat kapot wordt gemaakt.Om het vrije woord te laten bloeien, zijn een paar zaken nodig. Mensen
moeten vrij zijn van fysieke bedreiging. Men moet enerzijds minder gevoelig
zijn voor elkaars taalgebruik, maar anderzijds moet vermeden worden dat het
debat ontspoort in nodeloos kwetsen met als enige reden dat er koppen in de
krant verschijnen. Het vrije woord kan bloeien als daarmee zorgvuldig wordt
omgegaan. Mevrouw Halsema wijst op de door haar fractie opgestelde nota Het
hoofd koel, het hart warm die is uitgebracht ter voorbereiding op het integratiedebat.
Deze titel, toegepast op het debat over de grenzen aan het vrije woord, kan
ook luiden: heethoofdigheid leidt tot verkilling van harten. Desgevraagd merkt
mevrouw Halsema op dat zij nooit een oproep zal doen om strengere grenzen
in acht te nemen dan de wet voorschrijft: mensen moeten vrij zijn om alles
te kunnen zeggen, maar moeten – zeker als ze een rolmodel zijn –
onnodig kwetsen voorkomen zodat de ander ook zo vrij mogelijk kan spreken.Het is niet voor het eerst dat de grenzen van het stelsel bewaken en beveiliging
ter discussie worden gesteld. De fractie van mevrouw Halsema heeft met de
minister van BZK al een tijdje een verschil van mening over de grenzen daarvan.
Toen mevrouw Hirsi Ali nog medewerksters van de Wiardi Beckmanstichting was,
heeft mevrouw Halsema in de Kamer naar voren gebracht dat zij het uitermate
onterecht vond dat zij niet in aanmerking kwam voor publieke beveiliging.
De stichting moest die beveiliging zelf betalen. Verder kon mevrouw Hirsi
Ali dit punt bij de regionale politie aanhangig maken, maar dan kwam zij in
een bureaucratische molen terecht waarvan de uitkomst zou zijn dat er onvoldoende
menskracht en middelen zijn om over te gaan tot enige vorm van persoonsbeveiliging.
Mevrouw Halsema toont zich gefrustreerd dat maatgevend voor de begrenzing
van het stelsel uiteindelijk blijkt te zijn de functie van degene die bedreigd
wordt en niet de ernst van de bedreiging. De minister heeft ooit gezegd dat
uitzonderingen mogelijk zijn, maar het blijft schimmig. De heer Spruyt geeft
in HP/De Tijd aan hoe hij een aantal keren geprobeerd heeft in aanmerking
te komen voor enige vorm van centrale beveiliging, maar hij is van het kastje
naar de muur gestuurd onder de verwijzing dat hij geen politieke of andere
officiële functie heeft die hem in aanmerking kan doen komen voor een
vorm van centrale beveiliging.Mevrouw Halsema realiseert zich dat er sprake is van een afbakeningsprobleem.
Niet iedereen die ooit een stukje in de krant schrijft kan van twee bodybuilders
worden voorzien. Een definitieprobleem op zichzelf kan geen argument zijn
om hierover niet na te denken. Zij wil de regering de opdracht geven om op
korte termijn te zoeken naar een of andere vorm van afbakening waarbij mensen
die uit hoofde van beroep zich steeds moeten roeren in het publieke debat
en daarbij controversiële opvattingen ten gehore brengen, in aanmerking
moeten kunnen komen voor beveiliging op het moment waarop zij zich niet meer
vrij kunnen roeren. Als dit niet gebeurt, dan wordt sluipenderwijze toegestaan
dat degenen die geen officiële functies hebben zich niet volledig vrij
kunnen uiten op het moment waarop ze bedreigd worden. Zo'n situatie is onaanvaardbaar.Het antwoord van de bewindsliedenDe minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties merkt op dat het stelsel bewaken en beveiligen op 8 september
a.s. wordt behandeld. Samen met collega Donner zal hij voor deze behandeling
de Kamer een geactualiseerd voortgangsverslag zenden. Daarin wordt mede ingegaan
op de vraag wat wetgevingstechnisch en op het punt van werving van mensen
de stand van zaken is. De nieuwe circulaire is bijna gereed. In de brief van
20 april staat dat cruciaal in het stelsel van bewaken en beveiligen
is dat burgers wier veiligheid gevaar loopt in beginsel recht op bescherming
van de overheid hebben. Dit geldt evenzeer voor degenen die in het kader van
de vrije meningsuiting bepaalde uitlatingen in woord of geschrift hebben gedaan,
op grond waarvan zij worden bedreigd. Al bij de bespreking van de uitvoerige
brief over het nieuwe stelsel is door het kabinet aangegeven dat de zorgplicht
van de overheid aanvullend is, namelijk als de burger zelf of zijn organisatie
niet langer in staat is zichzelf tegen aantasting van de veiligheid te weer
te stellen. Voor die zorgplicht maakt het niet uit of iemand binnen het stelsel
van bewaken en beveiligen behoort tot het decentraal dan wel tot het rijksdomein.
De minister wil dit zeer benadrukken, omdat hij in de praktijk de opvatting
tegenkomt dat daar enig verschil in gemaakt wordt. Bij de bespreking van de
brief is dit punt uitvoerig aan de orde geweest. Ook op decentraal niveau
wordt, als daar aanleiding voor is, adequaat opgetreden. In principe kunnen
mensen aan het rijksdomein worden toegevoegd. De minister is bereid om, indien
die wens leeft, het fundamentele debat over het stelsel over te doen, maar
het kabinet is inmiddels doende om de lijnen die in de aan de Kamer gezonden
brief hierover staan, uit te werken. Een parlementaire meerderheid was het
hiermee eens. De uitwerking richt zich op een decentrale belegging van het
systeem. In deze brief staat precies waarom er een rijksdomein bestaat. Hierbij
spelen internationale verplichtingen of zware en gewichtige belangen van de
staat een rol. Aan deze invalshoeken houdt de minister vooralsnog vast. Hij
benadrukt dat in beginsel de veiligheidszorg er is voor alle personen, objecten
of diensten die onder de verantwoordelijkheid van het decentrale niveau vallen.De bewindsman merkt op dat niet alle voorbeelden over een kam geschoren
mogen worden. Hij betreurt het dat mensen op grond van commotie in het publieke
debat zich kennelijk genoodzaakt voelen hun activiteiten te staken, maar de
columnist Cliteur is feitelijk niet bedreigd. De heer Spruyt is
op twee momenten, voor zover bekend, bedreigd. De eerste keer gebeurde dit
in januari 2003 toen de universiteit van Amsterdam een studium generale organiseerde
over de herleving van het conservatisme in Nederland. Tijdens de forumdiscussie
werd de heer Spruyt onderbroken door iemand die vond dat hij moest worden
doodgeschoten. De tweede keer vond plaats in januari 2004 in Utrecht in het
debatcentrum Tumult waarbij een relatie werd gelegd met Volkert van der G.
De heer Spruyt heeft op 6 april 2004 aangifte gedaan na een actieve benadering
op initiatief van de nationaal coördinator. Beveiliging mag overigens
niet beperkt worden tot mensen die bedreigd worden vanwege hun stellingname
in het publieke debat. Met de heer Smolders zijn langs de politionele weg
contacten geweest. De bijzonderheden zijn de minister niet bekend, maar de
zaak is op een normale manier door de politie in behandeling genomen.Vanzelfsprekend is naar de opvatting van het kabinet de vrijheid van meningsuiting
van cruciaal belang voor een vrije en pluriforme samenleving. De vrijheid
van meningsuiting maakt een debat mogelijk en daarmee het functioneren van
de democratische rechtsstaat. Iedere vorm van bedreiging behoort aanleiding
tot waakzaamheid te geven. In de nota van minister de Graaf wordt nader ingegaan
op de grenzen waarbij niet alleen strafrechtelijke noties een rol zullen spelen.
Ook noties als fatsoen en verantwoordelijkheidsbesef voor het feit hoe woorden
in de samenleving overkomen, spelen hierbij een rol.De AIVD heeft geen concluderend of normerend stuk neergelegd. Het is de
taak van de dienst om zaken te signaleren. Het komt voor dat bepaalde uitlatingen
aanleiding geven tot het gevoel dat men zich onheus bejegend voelt. Dit is
echter iets anders dan zeggen dat er grenzen zijn aan het debat. De minister
heeft hieraan dan ook niet die conclusie verbonden. Hij vindt dat op een volwassen
manier over allerlei vormen van geloofsuiting in de samenleving een debat
moet kunnen worden gevoerd met ruimte voor prijzende of verwijtende opmerkingen.
Waarom wordt hierover bij herhaling twijfel gezaaid? De bewindsman kan zich
niet voorstellen dat op rapporten van de AIVD een politieke screening plaatsvindt.
Hij wil niet debatteren over een rapportage van de AIVD aan de Kamer waarin
het politieke potlood is gehanteerd. Er zou in dat geval sprake zijn van het
manipuleren van gegevens die zo objectief mogelijk zijn vastgesteld.Op de eerste stelling van de heer Eerdmans dat het in Nederland tot de
basale vrijheden behoort om een geloof, een cultuur of gebruiken te kritiseren
en dat aan die vrijheid door de Nederlandse regering niet getornd zal worden,
reageert de minister positief, hoewel hij de vraag stelt hoe een redelijk
denkend Kamerlid het in zijn hoofd haalt om twijfel te zaaien over de vraag
of de Nederlandse regering van plan is te tornen aan de basale vrijheden van
geloof enz. De bewindsman heeft al eerder zijn mening hierover gegeven en
hij begrijpt niet dat de heer Eerdmans het misverstand dat op zijn vragen
geen antwoord is gegeven graag levend houdt.De stelling dat tegenover de volksvertegenwoordiging moet worden verklaard
dat opiniemakers en opinieleiders in Nederland in het debat over de islam
en de integratie geen wettelijke grenzen van de vrijheid van meningsuiting
hebben overschreden is niet aan de orde. Het kabinet heeft dit nooit gesuggereerd.Voor de stelling om mensen die de moed hebben om hun hoofd boven het maaiveld
uit te stekken publiekelijk in bescherming te nemen moet er volgens de bewindspersoon
wel aanleiding zijn. Als de heer Eerdmans bedoelt te zeggen dat het kabinet,
indien daartoe aanleiding is, publiekelijk stelling dient te nemen in het
debat over de vrijheid van meningsuiting, dan kan de minister hem daarin volgen.Op de stelling over een ander beveiligingsstelsel heeft de bewindsman
al gereageerd. Hij ziet daar momenteel geen aanleiding voor. Bovendien is
het moeilijk om hierbij een grens te trekken. Overigens mag niet de indruk worden gewekt dat opiniemakers, directeuren en bestuursleden van stichtingen
persoonsbeveiliging moeten krijgen. Op grond van de feiten is daarvoor geen
aanleiding.De minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties benadrukt dat de wijze waarop de vrijheid van meningsuiting in de
samenleving tot uiting komt door een maatschappelijk debat moet worden uitgekristalliseerd.
Daarna dient een debat over de wettelijke grenzen, het juridische instrumentarium
en de directe overheidsverantwoordelijkheid te worden gevoerd. De vrijheid
van meningsuiting is een klassiek grondrecht waar de overheid in beginsel
vanaf moet afblijven. Alleen in bijzondere omstandigheden geven de Grondwet
en andere wettelijke bepalingen daartoe mogelijkheden. Deze grenzen dient
de overheid in acht te nemen. De vraag of de grenzen moeten worden aangepast,
is in de nota Grondrechten in een pluriforme samenleving vooralsnog met «neen»
beantwoord. Op een ander moment kan hierover uitvoerig worden gedebatteerd.
Resteert een maatschappelijk debat waarmee de overheid te maken kan krijgen.
Er is sprake van een precaire verhouding: iemand maakt gebruik van zijn vrijheid
van meningsuiting versus de reactie daarop en de maatschappelijke commotie
die kan ontstaan. Met controversiële opvattingen, of ze nu politiek of
religieus getint zijn en of ze nu van links of rechts komen, is op zichzelf
niets mis. De overheid behoort zich daar echter niet mee te bemoeien. Het
debat over controversiële uitingen die boosheid oproepen is van alle
tijden en richt zich soms tot mensen die zich of links of rechts in de samenleving
voelen staan. Er is een prachtig voorbeeld hiervan dat teruggaat tot de 15de
eeuw. Erasmus heeft een interessante briefwisseling gevoerd met de Engelse
humanist John Colet over de vraag hoe ver men kan gaan bij het vinden van
de waarheid. Hoe hard moet de argumentatie zijn? Is hiervoor een uitgebreide
worsteling in het openbaar nodig omdat dan pas de waarheid naar boven komt?
Zo'n debat hoort bij een volwassen samenleving.De bewindsman heeft uiteraard opgemerkt dat de uitwisseling van opvattingen
van controversiële aard steeds scherper en meer persoonlijk wordt. Ook
aan dit probleem kan de overheid niets doen. De scherpte kan echter maatschappelijke
en persoonlijke gevolgen hebben: mensen kunnen zich geïntimideerd of
gekwetst voelen, maar nog steeds is het niet de verantwoordelijkheid van de
overheid om in te grijpen. De samenleving moet zich hier overigens wel rekenschap
van geven. Vele discussies hebben te maken met de vraag wat men maatschappelijk
aanvaardbaar of zorgvuldig genoeg vindt. De bewindsman kan zich voorstellen
dat columnisten die een scherpe pen voeren zich onprettig behandeld voelen
als ze door andere columnisten stevig onder handen worden genomen waarbij
men op de rand van verdachtmakingen balanceert. De heer Eerdmans rekent het
de ministers aan dat de heer Cliteur zich uit het debat heeft teruggetrokken,
maar dat is zeer de vraag. Wat heeft de bewindsman hiermee in beginsel te
maken? Minister Remkes sprak over de bewaking en beveiliging. Als een bedreiging
onder de Strafwet valt, moet de overheid via het OM ingrijpen. Als er sprake
is van een debattechniek waarbij het hard tegen hard gaat zodat mensen zich
persoonlijk gekwetst voelen, heeft de minister niet de verantwoordelijkheid
om daartegen in het geweer te komen. Die verantwoordelijkheid bestaat wel
op het moment waarop grenzen van de wet worden overschreden of wanneer er
verdachtmakingen worden geuit die de maatschappelijke sfeer bedreigen. De
overheid kan zich daartegen te weer stellen en kan tevens waarschuwend optreden
jegens alle partijen die in het geding zijn.Er kan een ernstig probleem ontstaan wanneer door de scherpte van de woordenwisseling
of uitingen, individuen daarin een uitnodiging of aanleiding zien voor het
doen van onacceptabele bedreigingen, verdachtmakingen, beledigingen of overgaan
tot geweld. Daar behoort de overheid altijd tegen op te treden. Met deze redenering
geeft de bewindsman aan dat naar de overheid mag worden gekeken
als de wet wordt overtreden. De Kamer mag de regering vragen, zich daarover
uit te spreken. Het debat zelf moet echter in de samenleving zelf gevoerd
worden. Hoe ver gaat men in zijn uitingen, niet alleen omdat de Strafwet die
verbiedt, maar ook omdat het individu verantwoordelijk is voor zijn uitingen,
al heeft hij daartoe alle vrijheid? Die vrijheid moet worden beschermd. Juist
uitingen die schokken of verwarring zaaien, behoren beschermd te worden, aldus
het Europese Hof. Het beschermen van de vrijheid van meningsuiting als het
alleen maar over milde uitlatingen gaat, zegt niets. Betrokkene kan overigens
ook trachten van strategie te veranderen als zijn uitlatingen tot voor hem
ongewenste reacties leiden.Overheidsdiensten mogen feiten presenteren waaruit zekere maatschappelijke
ontwikkelingen blijken. Hierover kan het debat worden gevoerd. De bewindsman
neemt afstand van de gedachte dat als een feitelijke analyse van een overheidsdienst
een Kamerlid of een ander niet aanstaat, dit de schuld van zo'n overheidsdienst
is.De bewindsman voelt zich aangesproken door de analyse van mevrouw Halsema
van de toon van het debat. De toenemende scherpte van het debat is een moeilijk
te keren ontwikkeling, maar is ook een maatschappelijk probleem dat beter
nu kan worden geadresseerd dan wanneer het te laat is.Tot slot merkt de bewindsman op dat hij uitkijkt naar de gedachtewisseling
over de nota grondrechten in een pluriforme samenleving. Daarin zullen de
vragen van de heer Van Haersma Buma worden beantwoord of de regels in het
strafrecht voldoende zijn om vrijheid van meningsuiting te garanderen en dat
smaad bestraft moet worden. Het nieuwe stelsel bewaken en beveiligen komt
op 8 september a.s. aan de orde.Nadere gedachtewisselingDe heer Eerdmans (LPF) vindt dat het nog steeds
niet duidelijk is wanneer de grens van de vrijheid van meningsuiting wordt
overschreden. De heer Van Haersma Buma zegt dat de grens bij belediging kan
liggen, maar een aanklacht jegens belediging houdt vaak geen stand bij de
rechter. De heer Eerdmans wil de grens leggen bij het aanzetten tot haat en
geweld. Hij is er blij mee dat de minister van BZK zijn vier stellingen wilde
nalopen, hoewel het er soms op leek dat hij het een overbodige luxe vond om
daarop in te gaan. Een columnist als de heer Cliteur voelt zich door de AIVD-rapportage
in de steek gelaten. De bewindsman maakt zich hier te gemakkelijk vanaf omdat
hij als publiek verantwoordelijke wel degelijk een taak heeft om van de stellingen
van de AIVD afstand te nemen.De heer Spruyt heeft wel degelijk aangifte gedaan, maar daar is niets
mee gebeurd. Hij kent zelfs de daders. Er wordt te gemakkelijk gezegd dat
mensen aangifte moeten doen. De heer Eerdmans sluit zich aan bij mevrouw Halsema
die zei dat mensen van het kastje naar de muur worden gestuurd. Naar zijn
mening rammelt het nieuwe stelsel bewaken en beveiligen dat op 8 september
a.s. wordt behandeld. Worden de juiste mensen op de juiste manier en met de
goede snelheid beveiligd? Hij hoopt dat ongelukken kunnen worden voorkomen.De heer Van Haersma Buma (CDA) merkt op dat
voorkomen moet worden dat dit debat zich verengt tot de vraag wie er schuldig
is aan incidenten in het verleden, omdat van te voren niet kan worden ingeschat
wat wel of niet een bepaald niveau van beveiliging behoeft. De Kamer heeft
de eerste aanzet van het stelsel van bewaken en beveiligen goedgekeurd. Er
zal altijd een verschil blijven tussen een kleine groep die veel beveiliging
behoeft en een grote groep waarvoor de lokale overheid de verantwoordelijkheid
heeft. Erkend moet echter worden dat in eerste instantie iedereen
zijn eigen beveiliging kan regelen. Als dit wordt omgedraaid ontstaat een
land dat vol staat met bewakingshuisjes. De uitgebreide discussie hierover
wordt in september a.s. gevoerd.De minister van BVK hield een belangrijk betoog over de maatschappelijke
betekenis van de discussie. Het gaat om de grenzen van de wet en om het maatschappelijke
debat. De conclusie van dit overleg kan zijn dat de regering geen primaire
verantwoordelijkheid heeft voor de wijze waarop het maatschappelijke debat
wordt gevoerd. Deze verantwoordelijkheid ligt bij 16 miljoen Nederlanders.Mevrouw Halsema (GroenLinks) vermoedt dat
bij de behandeling van de grondrechten en het wetsvoorstel constitutionele
toetsing dezelfde discussie als vandaag gevoerd wordt. Minister De Graaf behandelde
slechts een deel van de verantwoordelijkheid van de overheid voor de klassieke
grondrechten. De overheid mag de klassieke grondrechten niet beperken, tenzij
daarvoor – zoals in de Grondwet omschreven staat -dringende redenen
bestaan. De overheid heeft de dure plicht, juist als het om klassieke grondrechten
gaat, om de vrijheden die daarin omschreven staan mogelijk te maken. De vrijheid
van meningsuiting dient door de overheid mogelijk te worden gemaakt in een
veilige publieke sfeer die bewaakt wordt door dezelfde overheid opdat mensen
zich goed kunnen uiten. Hierover gaat dit debat en daarom vindt mevrouw Halsema
het antwoord van minister Remkes onbevredigend. Zij erkent dat elke grens
die voor een landelijk stelsel van beveiliging en bewaking wordt aangelegd
arbitrair is, maar de huidige begrenzing – die naar functie –
is echter ook arbitrair. Als mevrouw Halsema zich in het publieke en politieke
debat roert komt zij in aanmerking voor beveiliging, maar een ander die in
dit debat gebruik maakt van het vrije woord en haar provoceert, geniet niet
dezelfde bescherming. Minister Remkes zegt dat er alleen een verschil bestaat
in de plaats van de bevoegdheden, decentraal of landelijk, maar daarmee bestaat
ook een verschil in kwaliteit van de beveiliging. Mevrouw Halsema memoreert
dat zij in de campagnetijd ongevraagd persoonsbeveiligers krijgt toegewezen
waarvoor zij geen cent hoeft te betalen en zonder dat haar duidelijk is waar
de bedreiging vandaan komt. De overheid wacht in dat geval niet op een aangifte,
maar neemt zelf de leiding bij haar bescherming. Zij constateert wel degelijk
een verschil in de kwaliteit van de bescherming van mensen, omdat een ander
die geen politicus is, aangifte moet doen en van het kastje naar de muur gestuurd
wordt omdat de lokale politie niet is ingericht op dit soort abstracte bedreigingen.
Mevrouw Halsema vraagt of de minister zijn verantwoordelijkheid wil nemen
bij de bescherming van dit klassieke grondrecht. Zij erkent dat afbakening
moeilijk is, maar zij doet een appèl op de minister om te zoeken naar
een meer optimale afbakening. Als de bewindsman hierover geen toezegging kan
doen, overweegt zij een plenaire afronding aan te vragen waarbij zij hem zal
vragen om voor 8 september tot een meer optimale afbakening te komen.De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties kan de door mevrouw Halsema gevraagde toezegging niet geven. Hij
vindt haar opmerkingen over de mate van beveiliging goedkoop. Er is uitvoerig
gedebatteerd over het nieuwe stelsel bewaken en beveiligen naar aanleiding
van het rapport van de commissie Van den Haak. Met de fracties en fractievoorzitters
is afgesproken wat in tijden van campagne de gebruikelijke gang van zaken
is. Mevrouw Halsema is bij beide gelegenheden aanwezig geweest. De bewindsman
weet dat er geen consensus was, maar de meerderheid heeft tegen dat stelsel
«ja» gezegd. Het gaat dan niet aan dat mevrouw Halsema de stelling
verkondigt dat het voor haar beter geregeld was dan voor een ander. Als een
persoon die met haar in debat was zwaar wordt bedreigd en geen beveiliging
krijgt, dan kan men het decentrale stelsel daarop terecht worden aanspreken.
Mensen die zich bedreigd voelen en bedreigd worden moeten aangifte
doen. Om deze reden heeft hij een opsomming van de gang van zaken rondom de
heer Spruyt gegeven, die een paar maanden na het laatste incident op 6 april
aangifte deed. Het door mevrouw Halsema geconstrueerde feitencomplex vindt
de minister te mager om te erkennen dat er in de praktijk een groot verschil
bestaat. In het decentrale domein lopen de procedures iets anders dan bij
het rijksdomein, omdat andere belangen aan de orde zijn, zoals internationale
verplichtingen. Desgevraagd merkt de bewindsman op dat hij, als hij overtuigd
is door het feitencomplex, bereid is om via de nationaal coördinator
ervoor te zorgen dat op decentraal niveau conform de adviezen een publieke
figuur beveiligd wordt. Dit zijn de vastgestelde procedures en daaraan houdt
de bewindsman vast. Er is een nieuw stelsel in oprichting en in het kader
daarvan zijn reeds belangrijke zaken gerealiseerd.De minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties merkt op dat het voor zich spreekt dat de overheid het publieke
domein, waarbinnen de grondrechten hun werking kunnen hebben, vrijwaart. Hij
gaf eerder aan in welke gevallen de overheid moet optreden. Het is evident
dat dit niet beperkt blijft tot de vrijheid van meningsuiting. Te denken valt
ook aan de vanzelfsprekende overheidstaak om demonstraties mogelijk te maken
onder politiebegeleiding, vergaderingen die beschermd moeten vinden, enz.
De bewindsman heeft al eerder aangegeven waar de grenzen van de vrijheid van
meningsuiting liggen.De voorzitter merkt concluderend op dat op
8 september a.s. een algemeen overleg wordt gehouden over het jaarverslag
van de AIVD en over het jaarverslag van de commissie van toezicht van de IVD;
vervolgens zullen aan de orde zijn de reacties van de minister op het nader
onderzoek van de commissie toezicht op het rapport van de commissie Van den
Haak; minister Remkes heeft toegezegd dat hij voor dat tijdstip de Kamer een
geactualiseerde voortgangsnotitie over het stelsel bewaken en beveiligen zal
toezenden.De voorzitter van de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,Noorman-den UylDe voorzitter van de vaste commissie voor Justitie,De Pater-van der MeerDe griffier van de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,De GierXNoot1Samenstelling:Leden: Kalsbeek (PvdA), Van Heemst (PvdA), Noorman-den Uyl (PvdA), voorzitter,
Vos (GroenLinks), Cornielje (VVD), Adelmund (PvdA), De Wit (SP), Van Beek
(VVD), ondervoorzitter, Van der Staaij (SGP), Luchtenveld (VVD), De Pater-van
der Meer (CDA), Lazrak (Groep Lazrak), Dubbelboer (PvdA), Duyvendak (GroenLinks),
Spies (CDA), Eerdmans (LPF), Sterk (CDA), Van der Ham (D66), Haverkamp (CDA),
Van Fessem (CDA), Smilde (CDA), Straub (PvdA), Nawijn (LPF), Boelhouwer (PvdA),
Hirsi Ali (VVD), Szabó (VVD) en Van Hijum (CDA).Plv. leden: Klaas de Vries (PvdA), Dijsselbloem (PvdA), Fierens (PvdA),
Halsema (GroenLinks), Schippers (VVD), Wolfsen (PvdA), Kant (SP), Rijpstra
(VVD), Slob (ChristenUnie), Wilders (VVD), Rambocus (CDA), Vergeer (SP), Van
Nieuwenhoven (PvdA), Van Gent (GroenLinks), Çörüz (CDA),
Hermans (LPF), Van Haersma Buma (CDA), Giskes (D66), Bruls (CDA), Van Bochove
(CDA), Algra (CDA), Hamer (PvdA), Varela (LPF), Leerdam (PvdA), Griffith (VVD),
Balemans (VVD) en Eski (CDA).XNoot2Samenstelling:Leden: Van de Camp (CDA), Klaas de Vries (PvdA), Van Heemst (PvdA), Vos
(GroenLinks), Rouvoet (ChristenUnie), Adelmund (PvdA), De Wit (SP), Albayrak
(PvdA), Luchtenveld (VVD), Wilders (VVD), Weekers (VVD), De Pater-van der
Meer (CDA), voorzitter, Çörüz (CDA), Verbeet (PvdA), ondervoorzitter,
Kant (SP), Wolfsen (PvdA), Azough (GroenLinks), Jan de Vries (CDA), Van Haersma
Buma (CDA), Eerdmans (LPF), Van Vroonhoven-Kok (CDA), Van Fessem (CDA), Straub
(PvdA), Nawijn (LPF), Griffith (VVD), Van der Laan (D66), Visser (VVD) en
Lazrak (Groep Lazrak).Plv. leden: Van Hijum (CDA), Dijsselbloem (PvdA), Timmer (PvdA), Halsema
(GroenLinks), Van der Staaij (SGP), Kalsbeek (PvdA), Van Velzen (SP), Tjon-A-Ten
(PvdA), Van Baalen (VVD), Blok (VVD), Hirsi Ali (VVD), Aasted Madsen-van Stiphout
(CDA), Jager (CDA), Van Heteren (PvdA), Vergeer (SP), Arib (PvdA), Karimi
(GroenLinks), Buijs (CDA), Sterk (CDA), Varela (LPF), Joldersma (CDA), Ormel
(CDA), Van Dijken (PvdA), Van As (LPF), Örgü (VVD), Lambrechts (D66)
en Rijpstra (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29200-VII-58.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl