Wijz. WvSv, WvS, Wet overdr. tenuitvoerlegg. strafvonnissen tot verruimen bevoegdh. o.a. politierechter in hoger beroep; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20012002-28215, nr. 310c

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

11-06-2002

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28215 nr. 310c

07-06-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28215Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 215Wijziging van het Wetboek van Strafvordering, het Wetboek van Strafrecht
en de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen strekkende tot het verruimen
van de bevoegdheid van de politierechter en de enkelvoudige kamer in hoger
beroep (verruiming bevoegdheid enkelvoudige kamers)nr. 310cNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 7 juni 2002Op 4 juni 2002 heeft de vaste commissie voor Justitie een nader voorlopig
verslag vastgesteld omtrent het onderhavige wetsvoorstel. Het verheugt mij
dat de leden van de CDA-fractie daarin aangaven
met waardering te hebben kennisgenomen van de poging in de memorie van antwoord
op de vele vragen van deze leden een bevredigende reactie te geven. Wel gaven
zij aan, teleurgesteld te zijn over de onmogelijkheid een adequate cijfermatige
onderbouwing te leveren. Inzake de in de memorie van antwoord naar voren gebrachte
kwantitatieve gegevens, en de relevantie daarvan voor de aanpassingen die
door het wetsvoorstel worden voorgesteld, zou ik graag het volgende willen
opmerken.Het wetsvoorstel behelst, in de kern, twee aanpassingen van competentiebepalingen.
De bevoegdheid tot het opleggen van gevangenisstraf door de politierechter
wordt uitgebreid van zes maanden tot een jaar. En enkelvoudige rechtspraak
in appel wordt mogelijk als door de politierechter veroordeeld is, en niet
een gevangenisstraf van meer dan zes maanden is opgelegd. De kwantitatieve
gegevens die in bijlages bij de memorie van antwoord zijn verstrekt, zijn
voor de beoordeling van de noodzaak van beide aanpassingen relevant. Graag
licht ik dat nader toe.De toename van de werkdruk van de rechtbanken kan worden afgeleid uit
bijlage 3. Daaruit blijkt dat de instroom van strafzaken bij rechtbanken is
toegenomen van 142 459 in het jaar 2000 tot 149 396 in 2001. De
uitstroom is gedaald van 124 391 in het jaar 2000 tot 120 311 in
het jaar 2001. Als de uitstroom aan het aantal dagvaardingen gerelateerd wordt,
was de verhouding in 2000 nog 98% en in 2001 nog maar 89%. Dat is ronduit
zorgwekkend. Bij die stand van zaken komt het niet verantwoord voor een competentieregeling
die in het jaar 2000 nog adequaat was, al was ook toen het aantal dagvaardingen
groter dan de uitstroom, ongewijzigd te laten.Vervolgens biedt bijlage 1 een indicatie van de verruiming van de mogelijkheden
tot berechting die door dit wetsvoorstel zou worden bewerkstelligd. In het
jaar 2001 zijn door de meervoudige kamer in 1095 zaken vrijheidsstraffen opgelegd
tussen de 3 en 6 maanden, en in 2266 zaken vrijheidsstraffen tot maximaal
een jaar. Dat is, op een totaal van 8584 strafzaken waarin de meervoudige
kamer een vrijheidsstraf heeft opgelegd, betrekkelijk veel. De conclusie kan
dan ook zijn dat het wetsvoorstel rechtbanken daadwerkelijk verlichting kan
bieden.De verstrekte kwantitatieve gegevens bevatten geen indicatie van de mate
waarin rechtbanken daadwerkelijk gebruik zullen maken van de voorgestelde
verruiming, indien het wetsvoorstel wordt aangenomen en in werking treedt.
Een indicatie daarvan kan echter ook moeilijk worden gegeven, omdat daarop
veel factoren van invloed zijn, waaromtrent niet of slechts in beperkte mate
kwantitatieve gegevens beschikbaar zijn. Zonder naar volledigheid te streven
kunnen de volgende aspecten in ieder geval worden genoemd. In de eerste plaats
is dagvaarding voor de politierechter op grond van de wet niet mogelijk in
strafzaken waarin meer dan een jaar wordt geëist, en in strafzaken die
niet eenvoudig van aard zijn. In de tweede plaats kan niet in zijn algemeenheid
worden aangegeven in welke mate rechtbanken van de geboden mogelijkheden gebruik
zullen kunnen maken, nu voor enkelvoudige afdoening van wat zwaardere strafzaken
voldoende ervaren rechters en voldoende ondersteuning beschikbaar moeten zijn.
Niet bij elke rechtbank behoeven van elke meervoudige kamer twee rechters
als politierechter inzetbaar te zijn. In de derde plaats zal de werklast zich
niet bij elke rechtbank dusdanig behoeven te ontwikkelen dat het in de rede
ligt, in ruime mate van de geboden mogelijkheid gebruik te maken.Mede doordat zich niet laat voorspellen in welke mate rechtbanken uiteindelijk
daadwerkelijk gebruik zullen maken van de geboden mogelijkheid, kan ook het
effect van de voorgestelde verruiming van de competentie van de enkelvoudige
kamer in appel moeilijk worden aangegeven. Als er, veronderstellenderwijs,
vanuit wordt gegaan dat rechtbanken door de verruiming van de competentie
van de politierechter de uitstroom in de buurt zouden weten te brengen van
de instroom, en dat het percentage van de strafzaken waarin appel wordt ingesteld
niet wijzigt, zou een stijging van de werklast bij de gerechtshoven het resultaat
zijn. Over 2001 zou het dan gaan om het verschil tussen 120 311 afdoeningen
en 135 624 dagvaardingen; dat verschil bedraagt meer dan 10%. Uit bijlage
1 blijkt, dat de voorgestelde aanpassing gerechtshoven voldoende armslag lijkt
te bieden om, als de werklast daartoe noopt, strafzaken enkelvoudig af te
doen. Welke ruimte uiteindelijk daadwerkelijk benut zal worden is -net als
bij rechtbanken- van tal van factoren afhankelijk. In dit verband dient nog
gewezen te worden op de regel van artikel 425, tweede lid, Sv, ingevolge welke
de enkelvoudige kamer niet bevoegd is tot onvoorwaardelijke oplegging van
een straf of maatregel die vrijheidsbeneming van langere duur meebrengt dan
de verdachte bij het vonnis in eerste aanleg is opgelegd. Deze regel impliceert
dat strafzaken waarin een lagere straf is opgelegd dan door het OM in eerste
aanleg is gevorderd dan wel mede door het OM hoger beroep is ingesteld, zich
niet gauw voor enkelvoudige behandeling zullen lenen.Al met al valt niet exact te voorspellen in welke mate rechtbanken en
gerechtshoven gebruik zullen maken van de mogelijkheden die dit wetsvoorstel
hen biedt om aan de stijgende werklast het hoofd te bieden. Dat hangt met
een kernpunt van het wetsvoorstel samen. Ik hecht eraan, nogmaals te benadrukken,
dat het wetsvoorstel geenszins een verplichting aan rechtbanken oplegt om
strafzaken waarin een veroordeling tot een vrijheidsstraf van maximaal een
jaar in de rede ligt, enkelvoudig af te doen. Het wetsvoorstel wil slechts
een mogelijkheid aanreiken om aan de werklast het hoofd te bieden. Anders
gezegd: het wetsvoorstel heeft geen kwantitatieve doelstelling. De voorgestelde
maatregelen zijn niet pas geslaagd als in een nader te bepalen aantal strafzaken
enkelvoudig gevangenisstraffen tussen de zes maanden en een jaar zijn opgelegd.Dat zo zijnde, ligt het niet in de rede de kwantitatieve onderbouwing
van het wetsvoorstel eerst dan toereikend te achten als een cijfermatige benadering
zou kunnen worden gegeven van het totaal aantal strafzaken dat de komende
jaren door de voorgestelde verruiming enkelvoudig in plaats van
meervoudig afgedaan worden. Onderbouwd dient te worden, dat de stijging van
de werklast dusdanig is, ondanks alle inspanningen die zijn gericht op vergroting
van de berechtingscapaciteit, dat de maatregel gerechtvaardigd is. Voorts
dient onderbouwd te worden dat de voorgestelde maatregel daadwerkelijk soelaas
kan bieden in situaties waarin de instroom van strafzaken thans aanmerkelijk
groter is dan de uitstroom. Die onderbouwing is in de memorie van antwoord
naar mijn mening geleverd.Ik hoop de leden van de CDA-fractie met deze nadere toelichting voldoende
inzicht te hebben gegeven in de kwantitatieve onderbouwing van het onderhavige
wetsvoorstel.Vervolgens gaven de leden van de CDA-fractie aan, er niet van overtuigd
te zijn, dat dit wetsvoorstel niet in de tijd beperkt zou moeten worden, respectievelijk
de reikwijdte niet beperkt zou moeten worden tot het bereik van de Noodwet
celcapaciteit drugskoeriers. In dat verband vroegen zij of de minister nog
andere argumenten ziet dan in de memorie van antwoord worden gehanteerd. Graag
beantwoord ik deze vraag als volgt.In de schriftelijke stukken die tot dusverre zijn gewisseld, heeft het
accent in sterke mate gelegen op het belang, dat strafzaken die daarvoor in
aanmerking komen door de strafrechter kunnen worden afgedaan. Wellicht is
in onvoldoende mate naar voren gekomen in welke mate het onderhavige wetsvoorstel
daadwerkelijk een uitbreiding biedt van de mogelijkheden tot bestraffing die
aan de politierechter ter beschikking staan. Bij een wat bredere analyse van
ontwikkelingen in het wettelijk sanctiestelsel blijkt, dat deze uitbreiding
minder verstrekkend is dan op het eerste gezicht wellicht lijkt. Graag licht
ik dat als volgt nader toe.In artikel 9 Sr is aangegeven welke hoofdstraffen ons strafrecht kent.
Bij de invoering van het Wetboek van Strafrecht waren dat de gevangenisstraf,
de hechtenis en de geldboete. Sinds enkele decennia is daar de taakstraf bijgekomen.
De toepassingsmogelijkheden van deze hoofdstraf zijn bij de Wet Taakstraffen
(wet van 7 september 2000, Stb. 365, i.w.tr. 1 februari 2001) verder uitgebreid.
Thans komt het wettelijk systeem erop neer dat de rechter bij alle strafbare
feiten die worden bedreigd met een vrijheidsstraf in beginsel een taakstraf
kan opleggen (artikel 9, tweede lid, Sr). Een belangrijke beperking ligt vervolgens
in artikel 9, vierde lid, Sr: «In geval van veroordeling tot gevangenisstraf
of tot hechtenis, vervangende hechtenis daaronder niet begrepen, waarvan het
onvoorwaardelijk ten uitvoer te leggen deel ten hoogste zes maanden bedraagt,
kan de rechter tevens een taakstraf opleggen.» De politierechter kan
derhalve thans in alle gevallen tevens een taakstraf opleggen, die ingevolge
artikel 22b Sr in totaal 480 uur kan bedragen. Als taakstraf wordt opgelegd,
dient de rechter ingevolge artikel 22d Sr tevens vervangende hechtenis te
bepalen, welke ten minste één dag en ten hoogste acht maanden
beloopt.Als de verruiming die dit wetsvoorstel biedt tegen dat kader wordt afgezet
verandert het perspectief. Indien de politierechter een langere onvoorwaardelijke
gevangenisstraf oplegt dan zes maanden, kan ingevolge artikel 9, vierde lid,
Sr geen taakstraf worden opgelegd. Als dit wetsvoorstel wordt aangenomen en
in werking treedt kan de politierechter die een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf
van zes maanden onvoldoende acht ofwel tevens een taakstraf opleggen, met
vervangende hechtenis op de achterhand, ofwel een langere onvoorwaardelijke
vrijheidsstraf, die gelet op artikel 15, eerste lid, Sr, slechts gedeeltelijk
ten uitvoer wordt gelegd. Deze vaststelling strekt er niet toe, het feitelijke
effect van dit wetsvoorstel te bagatelliseren. Wel kan zij tegen het licht
van de ontwikkelingen in ons sanctiestelsel in de afgelopen decennia worden
gerelativeerd. Die ontwikkelingen impliceren dat de voorgestelde verruiming
van de competentie van de politierechter minder verstrekkend is dan de simpele
vergelijking van zes maanden en een jaar suggereert.Ik hoop de leden van de CDA-fractie met bovenstaande argumentatie te hebben geholpen bij de afweging waar dit wetsvoorstel hen voor stelt.
Bij die afweging is, naast de wenselijkheid dat strafzaken die daarvoor in
aanmerking komen daadwerkelijk kunnen worden afgedaan, ook de proportionaliteit
van de voorgestelde uitbreiding van belang. Ik hoop deze leden ervan overtuigd
te hebben dat deze proportionaliteit ook bij een wat bredere analyse van de
competentie van de politierechter in verband met ontwikkelingen in het wettelijk
sanctiestelsel aanwezig kan worden geacht. Graag wil ik daar, naar aanleiding
van hetgeen de leden van de CDA-fractie hebben opgemerkt, nog het volgende
aan toevoegen.Uit het voorgaande volgt dat ik onverkort van mening ben dat het onderhavige
wetsvoorstel een noodzakelijke en proportionele maatregel is bij de bestrijding
van het tekort aan berechtingscapaciteit. Tevens waardeer ik evenwel, dat
de aan het woord zijnde leden, met andere leden waaronder de leden van de
PvdA-fractie, niet graag afscheid nemen van een competentiegrens die ook ik
lange tijd voor de meest wenselijke heb gehouden. Graag zeg ik hen toe dat,
als het wetsvoorstel wordt aangenomen en in werking treedt, de feitelijke
effecten daarvan in samenwerking met de Raad voor de Rechtspraak vanaf de
eerste dag nauwkeurig zullen worden gevolgd en geanalyseerd. Daarover zal
ook aan beide Kamers der Staten-Generaal worden gerapporteerd; voor het eerst
een jaar na inwerkingtreding van de wet, mocht het wetsvoorstel worden aanvaard.
Ik hoop op deze wijze zodanig tegemoet te komen aan de zorg van deze leden,
dat zij aan het wetsvoorstel hun stem kunnen geven.Het verheugt mij dat de leden van de PvdA-fractie
aangaven, dat het feit dat het wetsvoorstel mogelijkheden en geenszins verplichtingen
betreft tot enkelvoudige afhandeling en dan nog met onverkorte handhaving
van het criterium van de eenvoudigheid, enige nuancering aanbrengt. Zij betreurden
het, dat kwantitatieve gegevens zo weinig te leveren zijn, behalve dan wat
betreft de situatie en de mogelijke effecten van het voorstel toegespitst
op de drugskoeriers. Graag verwijs ik deze leden in dit verband naar de opmerkingen,
in het bovenstaande gemaakt naar aanleiding van de bijdrage van de leden van
de CDA-fractie. Daaruit komt naar voren dat juist de omstandigheid dat het
wetsvoorstel geenszins verplichtingen oplegt doch slechts mogelijkheden biedt,
met zich meebrengt dat een benadering van het gebruik dat daadwerkelijk van
de geboden mogelijkheden zal worden gemaakt, als het wetsvoorstel wordt aangenomen
en in werking treedt, niet goed valt te geven. Tevens is daarin aangegeven
dat de omstandigheid dat de doelstelling van het wetsvoorstel facilitair is,
en niet kwantitatief, van invloed is op de vraag in welke mate onderbouwing
van het wetsvoorstel met kwantitatieve gegevens in de rede ligt.De leden van de PvdA-fractie stelden vervolgens dat onduidelijkheid bestond
over hun vragen over de twijfelachtigheid van efficiencywinst, gezien de terughoudende
opstelling van voorzitters van gerechtshoven, en over de zorg over mogelijke
(budgettaire) druk op rechtbanken en gerechtshoven om meer zaken enkelvoudig
af te doen. Graag reageer ik op deze opmerkingen; deze reactie ligt in het
verlengde van het voorgaande. Het onderhavige wetsvoorstel heeft niet «efficiencywinst»
als doelstelling. Het succes van dit wetsvoorstel, indien het wordt aangenomen
en in werking treedt, kan dan ook niet rechtstreeks worden afgeleid van de
mate waarin in eerste aanleg en appel gebruik wordt gemaakt van de geboden
verruiming. De doelstelling van dit wetsvoorstel is, dat de strafzaken waarvan
berechting door de strafrechter wenselijk is, daadwerkelijk binnen een redelijke
termijn kunnen worden afgedaan, in eerste aanleg en in appel. De terughoudende
opstelling van de voorzitters kan, inzoverre deze uitdrukt dat het mogelijke
zal worden gedaan om strafzaken in appel zo veel mogelijk binnen een redelijke
termijn en meervoudig af te doen, alleen maar positief worden gewaardeerd.
Het belang van dit wetsvoorstel zit daarin, dat het een mogelijkheid biedt
om bij een sterke stijging van de werklast strafzaken tijdig te
kunnen blijven afdoen. Ik hoop met het voorgaande ook de zorgen van de aan
het woord zijnde leden over mogelijke budgettaire druk te hebben kunnen wegnemen.De aan het woord zijnde leden wilden voorts weten in hoeverre verruiming
van de inzet van rechter-plaatsvervangers het capaciteitstekort zou kunnen
lenigen, en of het advies van de Raad voor de Rechtspraak terzake inmiddels
bekend is. Het advies van de Raad voor de Rechtspraak is nog niet gereed.
Op grond van signalen die mij bereiken vanuit de rechtspraktijk verwacht ik
evenwel niet dat de inzet van extra rechter-plaatsvervangers in belangrijke
mate aan het oplossen van capaciteitstekorten kan bijdragen. Ten eerste niet
omdat nu al de regel is dat ten minste één rechter-plaatsvervanger
zitting heeft in elk van de meervoudige strafkamers van gerechten. Ten tweede
niet omdat gerechtsbesturen het om redenen van kwaliteit, continuïteit
en logistiek gewoonlijk niet wenselijk achten rechter-plaatsvervangers als
politierechter in te zetten.De leden van de PvdA-fractie gaven aan dat zij minder bezwaar tegen het
wetsvoorstel zouden hebben als de verruiming van enkelvoudige rechtspraak
beperkt bleef tot de eerste aanleg en dus in hoger beroep meervoudige rechtspraak
de regel bleef. Zij vonden meervoudigheid een belangrijk aspect van de meerwaarde
van een behandeling in hoger beroep. Als dit betekent, dat meer bemensing
nodig is voor de appelrechtspraak zou die er volgens hen gewoon moeten komen.
Zij wilden weten hoeveel extra personeel dat zou vereisen. Ook zouden zij
graag vernemen hoeveel zaken volgens de minister zo eenvoudig zijn, dat zij
in appel enkelvoudig afgedaan kunnen worden, en om wat voor categorieën
zaken dat dan gaat. Graag beantwoord ik deze vragen als volgt.Vooropgesteld kan daarbij worden dat berechting door een meervoudige kamer
in het algemeen uit oogpunt van de kwaliteit van de berechting voordelen heeft
boven berechting door een enkelvoudige kamer. Berechting door een meervoudige
kamer verkleint de kans dat verkeerde oordelen worden geveld over bewijs of
strafwaardigheid. Met de aan het woord zijnde leden kan vervolgens worden
ingestemd, dat het belang dat in appel geen verkeerde oordelen worden geveld
over bewijs of strafwaardigheid nog weer wat anders ligt dan in eerste aanleg,
juist omdat het om het oordeel in hoogste feitelijke aanleg gaat. Daarom wordt
in het wetsvoorstel ook onderscheid gemaakt tussen de competentie van de enkelvoudige
kamer in eerste aanleg, die maximaal een jaar gevangenisstraf kan opleggen,
en de competentie van de enkelvoudige kamer in appel, die maximaal zes maanden
gevangenisstraf kan opleggen. Tegelijk kan het belang van meervoudige rechtspraak
in appel niet worden verabsoluteerd. Dat doet de geldende wet ook niet: artikel
411 Sv maakt, als bekend, ook thans reeds enkelvoudige appelrechtspraak terzake
van kantonrechtervonnissen en veroordelingen van, kort gezegd, dronken rijders
mogelijk. Dit wetsvoorstel breidt de bestaande mogelijkheden van enkelvoudige
rechtspraak in appel uit, zonder daarbij overigens, zo kan in de richting
van deze leden worden benadrukt, af te doen aan het uitgangspunt dat meervoudige
rechtspraak in appel de regel blijft.De aanleiding tot die uitbreiding is gelegen in de doorwerking van de
voorgestelde verruiming van enkelvoudige rechtspraak in eerste aanleg naar
de appelrechtspraak. Het zou, gegeven de hoge werkdruk die thans reeds bij
de gerechtshoven bestaat, onverantwoord zijn de mogelijkheden om strafzaken
af te doen in eerste aanleg aanmerkelijk te verruimen, en tegelijkertijd niets
te doen aan de berechtingscapaciteit bij de gerechtshoven. De oplossing kan
daarbij niet uitsluitend gezocht worden in uitbreiding van het aantal raadsheren
en ondersteuning. Dit alleen al niet omdat het thans reeds minder eenvoudig
is, bestaande vacatures bij de gerechtshoven te vervullen. Juridische topkwaliteit
is niet ruim voorhanden. Beschikbaarstelling van additionele middelen,
die ook plaatsvindt, volstaat niet.Maar ook een bredere afweging maakt het voor de hand liggend, in appel
een mogelijkheid te creëren om lichte strafzaken enkelvoudig te kunnen
afdoen. De verruiming van de mogelijkheden tot enkelvoudige berechting in
eerste aanleg impliceert dat een misdrijf van eenvoudige aard door de politierechter
met een gevangenisstraf van maximaal een jaar kan worden bestraft. Daarmee
verhoudt zich niet dat gerechtshoven ook zeer eenvoudige misdrijven (anders
dan dronken rijden) welke met een zeer lage vrijheidsstraf, of zelfs slechts
een taakstraf of geldboete bestraft zijn, per definitie slechts meervoudig
zou kunnen afdoen. Bij een dergelijke inrichting van de competentieregeling
zou het alleen van de vraag of de verdachte een rechtsmiddel instelt afhangen
of de strafzaak meervoudig berecht wordt. In een evenwichtige competentieregeling
is de waarborg van meervoudige rechtspraak mede afhankelijk van wat er op
het spel staat. Als gezegd houdt het huidige artikel 411 Sv daar ook al rekening
mee.Uit antwoorden die op voorgaande vragen van de leden van de fracties van
CDA en PvdA zijn gegeven, volgt dat en waarom niet precies aangegeven kan
worden hoeveel raadsheren en ondersteunend personeel bij gerechtshoven aangetrokken
hadden dienen te worden als het onderhavige wetsvoorstel zich tot de eerste
aanleg had beperkt. In antwoorden op vragen van de CDA-fractie is aangegeven
dat, en waarom, veronderstellenderwijs wellicht van een toename van 10% van
het aantal appelzaken uitgegaan zou mogen worden. Dat zou tot een evenredige
uitbreiding van het aantal raadsheren en ondersteunend personeel dienen te
leiden. Ten antwoord op de vraag welke zaken zich in appel voor afdoening
door de enkelvoudige rechter zouden kunnen lenen, kan in de eerste plaats
worden verwezen naar bijlage 1 bij de memorie van antwoord. Daaruit volgt
dat het aantal veroordelingen door de politierechter tot vrijheidsstraffen
in 2001 in totaal 6932 bedroeg. Welk deel daarvan daadwerkelijk voor enkelvoudige
berechting in aanmerking zou komen is van tal van factoren afhankelijk, zo
is in reactie op een opmerking van de CDA-fractie al aangegeven. Met name
is daar gewezen op de regel van artikel 425, tweede lid, Sv, ingevolge welke
de enkelvoudige kamer niet bevoegd is tot onvoorwaardelijke oplegging van
een straf of maatregel die vrijheidsbeneming van langere duur meebrengt dan
de verdachte bij het vonnis in eerste aanleg is opgelegd. Deze regel impliceert
dat strafzaken waarin een lagere straf is opgelegd dan door het OM in eerste
aanleg is gevorderd, alsmede strafzaken waarin – mede – door het
OM hoger beroep is ingesteld, zich niet gauw voor enkelvoudige behandeling
zullen lenen. De facto zal het vooral gaan om strafzaken waarin alleen de
verdachte appel heeft ingesteld, en dit zich naar verwachting uitsluitend
op de hoogte van de straf richt. Aannemelijk is bovendien dat gerechtshoven
als zij gebruik van de verruimde mogelijkheden zullen maken daarbij eerst
zullen denken aan strafzaken waarin geen onvoorwaardelijke vrijheidsstraf
is opgelegd.De leden van de PvdA-fractie gaven voorts aan dat zij in de memorie van
antwoord als voorbeeld van eenvoudige zaken de strafvordering ten aanzien
van drugskoeriers aangehouden op Schiphol zagen genoemd. Zij ontleenden daaraan
een onderbouwing van hun voorkeur om de verruiming van mogelijkheden voor
enkelvoudige afdoening te beperken tot de drugskoeriers, zijnde eenvoudige,
sterk genormeerde zaken, en wilden weten of kan worden verduidelijkt waarom
de drugskoeriers weliswaar de aanleiding tot het voorstel zijn, maar niet
de wezenlijke oorzaak ervan. Graag verwijs ik deze leden in de eerste plaats
naar bijlage 3 bij de memorie van antwoord en het daaromtrent in het voorgaande
gestelde in antwoord op vragen van de leden van de CDA-fractie. De teruggang
van de uitstroom als percentage van het aantal dagvaardingen van
98 % naar 89 %, in een jaar, werd daar zorgwekkend genoemd. Deze terugval
kan slechts in zeer beperkte mate het gevolg zijn van de toename van het aantal
drugskoeriers: het gaat om een verschil van bijna 15 000 strafzaken (135 624
versus 120 311). Voorts kan worden bevestigd dat de strafzaken tegen
drugskoeriers die op Schiphol worden aangehouden inderdaad voorbeelden van
eenvoudige, sterk genormeerde strafzaken zijn. Dat is echter geen toereikende
reden om de voorgestelde uitbreiding van de competentie tot deze strafzaken
te beperken. De bestrijding van de drugssmokkel op Schiphol is weliswaar de
directe aanleiding tot het onderhavige wetsvoorstel, en de voorgestelde maatregelen
zijn ook noodzakelijk zijn voor een adequate aanpak van de daaruit voortspruitende
acute problemen, maar het onderliggende probleem dat de wezenlijke oorzaak
van het wetsvoorstel vormt, is het tekort aan berechtingscapaciteit. Dat is
van structurele aard. Bij een structurele oplossing behoort, dat de competentieregeling
bepaald wordt door objectieve criteria als de eenvoud van de strafzaak en
de op te leggen straf. In andere strafzaken dan zaken betreffende de invoer
van hard drugs waarin aan deze criteria in vergelijkbare mate wordt voldaan,
met name ook de gevallen waarin het vervolgingsbeleid en de eis ter zitting
strak genormeerd zijn, dient de competentie op dezelfde wijze geregeld te
zijn.De aan het woord zijnde leden vroegen in dit verband of een verwijzing
naar het initiatiefwetsvoorstel Van Oven/Vos niet wat verwonderlijk was nu
dat voorstel eerst is ontraden. Naar mijn mening is dat niet het geval. Dit
initiatiefwetsvoorstel, dat inmiddels is ingetrokken, werd genoemd als illustratie
van het feit dat het capaciteitstekort niet van incidentele aard is. Daaromtrent
bestond namelijk geen verschil van mening. Er zijn de laatste jaren diverse
maatregelen genomen die er op gericht waren het capaciteitstekort terug te
dringen. Als de overtuiging had bestaan dat het capaciteitstekort van voorbijgaande
aard was, waren deze maatregelen niet noodzakelijk geweest.Tenslotte informeerden deze leden welke problemen zich zouden voordoen
indien dit wetsvoorstel beperkt zou worden tot een tijdelijke maatregel met
betrekking tot drugskoeriers, met inbegrip van een jaarlijkse evaluatie. Vooropgesteld
kan daarbij worden dat een aanpassing van de inhoud van het wetsvoorstel niet
mogelijk is. Wel verwijs ik deze leden in dit verband naar het antwoord, gegeven
op vragen en opmerkingen van de leden van de CDA-fractie. Ook aan de leden
van de PvdA-fractie zeg ik toe dat, als het wetsvoorstel wordt aangenomen
en in werking treedt, de feitelijke effecten daarvan in samenwerking met de
Raad voor de Rechtspraak nauwkeurig zullen worden gevolgd en geanalyseerd,
en dat over deze analyse aan beide Kamers der Staten-Generaal zal worden gerapporteerd,
voor het eerst een jaar na inwerkingtreding van deze wet, mocht deze aanvaard
worden. Ik hoop dat zij in dit licht met het onderhavige wetsvoorstel zullen
kunnen instemmen.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20012002-28215-310c.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl