Wet eigenrisicodragen Ziektewet; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27873, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

03-08-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27873 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleiding2. Doel van het eigenrisicodragen3. Vormgeving van het eigenrisicodragen4. Wijze van aanvragen eigenrisicodragena. Garantie eigenrisicodragerb. Adequate verzuimbegeleiding5. Financiële effecten en de gevolgen voor het bedrijfslevena. Uitkomsten onderzoek draagvlakeffectenb. Overige gevolgen voor het bedrijfslevenc. Financiële effecten voor het vangnet ZW6. Ontvangen commentaren7. EvaluatieArtikelsgewijsArtikel I (wijziging van de Ziektewet)Onderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EOnderdeel FArtikel 63Artikel 63aArtikel 63bArtikel 63dOnderdeel GArtikel II (Wijziging van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering)Artikel III (Wijziging van de Werkloosheidswet)Onderdelen A en EOnderdelen B en FOnderdeel C, D en GArtikel IV (Wijziging van de Wet op de ondernemingsraden)Artikel V (Wijziging van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomen)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27873Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 873Wijziging van de Ziektewet en enkele andere wetten in verband met de
invoering van eigenrisicodragen door de werkgever (Wet eigenrisicodragen Ziektewet)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. InleidingTot 1 maart 1996 bestond voor werkgevers de mogelijkheid om voor hun werknemers
de in de Ziektewet (ZW) verzekerde risico's voor eigen rekening te nemen.
Op grond van het Besluit eigenrisicodragen1 diende
de (toenmalige) bedrijfsvereniging aan iedere werkgever die een afdoende bankgarantie
overlegde, toestemming te verlenen het eigen ZW-risico te dragen. De werkgever
nam daarmee namens de bedrijfsvereniging alle uitkeringen krachtens de ZW
voor zijn rekening.Met de inwerkingtreding van de Wet uitbreiding loondoorbetalingsplicht
bij ziekte (WULBZ) per 1 maart 19962 kwam deze
mogelijkheid te vervallen. Met deze wet werd de loondoorbetalingsverplichting
voor werkgevers bij ziekte uitgebreid van 6 tot 52 weken. Het recht op uitkering
krachtens de ZW werd met WULBZ beperkt tot personen voor wie bij ziekte geen
loondoorbetalingsplicht op de voet van het Burgerlijk Wetboek (meer) bestaat.
Dit is het geval bij werknemers die werkzaam zijn in een arbeidsverhouding
die krachtens artikel 4 of 5 ZW is gelijkgesteld met een dienstbetrekking,
personen die hun aanspraak ontlenen aan de nawerking van de verzekering, en
bij werknemers van wie de arbeidsovereenkomst is geëindigd, zoals tijdelijke
contractanten. De ZW kent daarnaast een aantal bijzondere aanspraken toe aan
vrouwelijke verzekerden bij zwangerschap en bevalling3, aan heringetreden arbeidsgehandicapten en aan orgaandonoren.Na de omvorming van de ZW tot een vangnetvoorziening achtte de regering
het eigenrisicodragen geen voor de hand liggende keuze. De aard van de arbeidsverhoudingen
tussen de werkgever en de op de vangnetvoorziening aangewezen werknemers,
de relatief hoge lasten van met name het ziekengeld in verband met bevalling
en de complexiteit van de uitvoering van de vangnetvoorziening speelden daarbij
een rol. De noodzaak om de vangnetvoorziening voldoende draagvlak te geven
was eveneens van betekenis.Met WULBZ werd ook de ZW-premie afgeschaft. De vangnetvoorziening ZW wordt
thans deels gefinancierd uit de sectorale wachtgeldfondsen en deels uit het
Algemeen Werkloosheidsfonds (AWf). Al tijdens de behandeling van WULBZ in het parlement werden vanuit het
bedrijfsleven signalen ontvangen dat er ook na de omvorming van de ZW tot
een vangnetvoorziening belangstelling zou blijven bestaan voor de mogelijkheid
van eigenrisicodragen. Naar aanleiding daarvan heeft staatssecretaris Linschoten
op 22 mei 1996 de Tweede Kamer bericht de mogelijkheid daartoe te willen bezien.1 Hij gaf aan, alvorens tot een definitieve standpuntbepaling
te komen, de resultaten van een onderzoek naar de financiële effecten
van eigenrisicodragen op het draagvlak van de vangnetvoorziening te willen
afwachten. Nagegaan is in welke sectoren zich als gevolg van het eigenrisicodragen
in de ZW draagvlakeffecten van enige betekenis zouden kunnen voordoen. Voor
deze sectoren is aan de hand van een aantal scenario's berekend welke effecten
het eigenrisicodragen veroorzaakt. In paragraaf 5 worden de uitkomsten
van deze berekeningen weergegeven. De regering ziet in de berekende draagvlakeffecten
geen aanleiding om af te zien van de in dit wetsvoorstel voorgestelde herintroductie
van het eigenrisicodragen in de ZW.2. Doel van het eigenrisicodragenDe herintroductie van de mogelijkheid voor werkgevers om het ZW-risico
voor eigen rekening te nemen past binnen het beleid van de regering om het
socialezekerheidsstelsel activerender te maken. Met WULBZ is het financiële
belang van werkgevers bij het beperken van het ziekterisico van werknemers
in vaste dienst versterkt. Werkgevers worden aldus gestimuleerd een goed preventie-
en verzuimbeleid toe te passen. Het belang van werkgevers bij een adequate
reïntegratie van hun werknemers – in zowel vaste als in tijdelijke
dienst – is nog versterkt door de Wet premiedifferentiatie en marktwerking
bij arbeidsongeschiktheidsregelingen (PEMBA). Immers, de werkgever draagt
eventueel vijf jaar lang de financiële lasten van arbeidsongeschiktheid,
indien de reïntegratie in het eerste ziektejaar door hem dan wel door
de uvi niet voortvarend ter hand is genomen en de werknemer instroomt in de
Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO).De mogelijkheid om het risico van de vangnetvoorziening voor eigen rekening
te nemen vergroot derhalve het belang van werkgevers bij een goede preventie
en verzuimbegeleiding. Zij kunnen zelf de vruchten plukken van een adequaat
arbeidsomstandigheden- en verzuimbeleid. Daarnaast heeft de werkgever er door
de Pemba-prikkel financieel belang bij werknemers met een flexibele arbeidsovereenkomst
en personen met een andere arbeidsverhouding dan een arbeidsovereenkomst eveneens
te reïntegreren.Door werkgevers de mogelijkheid te bieden om het eigen ZW-risico zelf
te dragen worden zij gestimuleerd een effectief en doelmatig reïntegratiebeleid
te voeren. Met een dergelijk beleid kunnen werkgevers voorkomen dat hun (voormalige)
werknemers in de WAO terechtkomen en dat hun WAO-premie als gevolg hiervan
wordt verhoogd dan wel dat zij de financiële lasten ten gevolge van deze
WAO-instroom dragen. Langs deze weg levert het eigenrisicodragen een bijdrage
aan de verdergaande activering van het socialezekerheidsstelsel.Overigens heeft ook de Sociaal-Economische Raad (SER) in zijn advies van
juni 19972 gewezen op de stimulans die van het
eigenrisicodragen voor de vangnetvoorziening uitgaat op de verzuimpreventie
en de verzuimbegeleiding gericht op flexwerkers. Daarnaast heeft de Raad als
voordeel genoemd het mitigerende effect dat van het eigenrisicodragen kan
uitgaan op de onbedoelde impulsen van WULBZ en Pemba op de vraag naar flexwerk.
Als mogelijke nadelen heeft de SER genoemd het effect van het eigenrisicodragen
op het draagvlak van de vangnetvoorziening en een drempelverhogend effect
op de arbeidsparticipatie van vrouwen. Op deze nadelen wordt in het navolgende
nog ingegaan. 3. Vormgeving van het eigenrisicodragenIn de tekst van het wetsvoorstel alsmede in het navolgende is ervan uitgegaan
dat de wetsvoorstellen «Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
inkomen»1 (SUWI), «Wet verbetering
poortwachter»2 en «Wet arbeid en zorg»3 reeds van kracht zijn op het moment dat het onderhavige
wetsvoorstel in werking treedt. Genoemde wetsvoorstellen zullen naar verwachting
namelijk eerder in werking treden dan dit wetsvoorstel.De werkgever die ervoor kiest zelf het ZW-risico te dragen, betaalt in
voorkomende gevallen ziekengeld aan de in artikel 29, tweede lid, onderdelen
a, b en c, ZW bedoelde personen.Het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV) blijft verantwoordelijk
voor de uitvoering van de ZW en geeft een besluit af waartegen bezwaar door
de belanghebbende(n) kan worden gemaakt. De bevoegdheid tot het nemen van
besluiten omtrent het uitkeren van ziekengeld berust derhalve bij het UWV.De eigenrisicodrager neemt de betaling van het ziekengeld over van het
UWV. Dit impliceert dat de rechten en de plichten van de betrokkene gebaseerd
blijven op de bepalingen van de ZW. De polisvoorwaarden zijn derhalve volledig
gewaarborgd.De werkzaamheden van de eigenrisicodrager betreffen de werkzaamheden ter
voorbereiding van primaire besluiten. Dit impliceert dat de eigenrisicodrager
de gegevens vergaart die relevant zijn voor het – door het UWV te nemen –
besluit. Zijn werkzaamheden liggen in het verlengde van de werkzaamheden die
de werkgever – daartoe ondersteund door zijn arbodienst – verricht
ten aanzien van de werknemers voor wie tijdens ziekte een loondoorbetalingsverplichting
op basis van artikel 629 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek bestaat. Deze
werkzaamheden hebben onder meer betrekking op de beoordeling van de vraag
of de verzekerde al dan niet ongeschikt is tot het verrichten van zijn arbeid
als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte (artikel
19 eerste lid ZW); voor de vraag of er recht op ziekengeld bestaat is immers
van doorslaggevend belang of er sprake is van arbeidsongeschiktheid in de
zin van de ZW. Evenals de werkgever, dient ook de eigenrisicodrager zich hierbij
te laten ondersteunen door een arbodienst.Voorts gelden voor de eigenrisicodrager een aantal verplichtingen die
op grond van de «Wet verbetering poortwachter» ook voor de «gewone»
werkgever gelden. Zo zal de eigenrisicodrager, indien er sprake is van (dreigend)
langdurig ziekteverzuim, tezamen met de werknemer een reïntegratiedossier
vormen van het verzuim en van de verrichtte reïntegratie-inspanningen.
Op basis van dit dossier zal aan het einde van het eerste ziektejaar een reïntegratieverslag
samengesteld worden, waarin verantwoording wordt afgelegd over het verloop
van het eerste ziektejaar en de tijdens dit jaar door werknemer en werkgever
verrichte reïntegratie-inspanningen.De eigenrisicodrager kan rechtstreeks bij een besluit van het UWV betrokken
zijn en kan derhalve ook belanghebbende zijn. Hij kan indien hij door een
besluit van het UWV rechtstreeks in zijn belang is getroffen bezwaar aantekenen
bij het UWV. Hiertoe wordt de in de ZW opgenomen beperking van het belanghebbendebegrip
geschrapt. Tegen de beslissing op bezwaar kan de eigenrisicodrager beroep
instellen.Om beleidsmatige en technische redenen is de regering van oordeel dat
het eigenrisicodragen beperkt dient te worden tot het deel van de ZW dat via
de wachtgeldfondsen wordt gefinancierd. De werkgever kan aldus eigenrisicodrager
worden voor de ZW-uitkeringen aan personen die op grond van een andere arbeidsverhouding
dan een arbeidsovereenkomst verzekerd zijn, aan werknemers van wie de arbeidsovereenkomst
tijdens het ZW-jaar is geëindigd en voor de ZW-uitkeringen op grond van
de nawerkingsbepalingen. Hij kan niet het eigenrisicodragen voor de uitkeringen
op grond van de ZW aan heringetreden arbeidsgehandicapten, de uitkeringen
aan vrouwen van wie de arbeidsongeschiktheid haar oorzaak vindt in zwangerschap
of bevalling en de uitkeringen aan orgaandonoren.1
Deze blijven collectief, via het AWf gefinancierd. De belangrijkste reden
voor deze beperking van het eigenrisicodragen is het – ook door de SER
hiervoor genoemde – negatieve effect dat het eigenrisico kan hebben
op de arbeidsparticipatie van vrouwen en arbeidsgehandicapten. Indien werkgevers
het risico voor de uitkeringen aan vrouwen van wie de arbeidsongeschiktheid
haar oorzaak vindt in zwangerschap of bevalling zelf zouden dragen, kan dat
leiden tot risicoselectie, hetgeen de positie van vrouwen en arbeidsgehandicapten
op de arbeidsmarkt zou schaden. Door de bekrachtiging van ILO-conventie 103
heeft Nederland zich verplicht om een collectieve voorziening te treffen voor
de financiering van de kosten verbonden aan (ziekte)verzuim wegens zwangerschap
en bevalling. Op grond van deze conventie mogen de kosten van de uitkeringen
niet voor rekening van individuele werkgevers worden gebracht.De op basis van een arbeidsovereenkomst werkzame orgaandonoren hebben
met WULBZ een bijzondere positie gekregen, in die zin dat zij bij ziekte aanspraak
houden op een uitkering krachtens de ZW. Voorkomen moet worden dat werknemers
als gevolg van een orgaandonatie ten opzichte van hun werkgever in een moeilijke
positie komen te verkeren. Vanuit deze gedachte wordt voorgesteld de ZW-uitkering
aan orgaandonoren niet voor risico van de eigenrisicodrager te laten komen.De eigenrisicodrager draagt de financiële last van de uitkeringen
aan de personen die arbeidsongeschikt zijn geworden op of na de dag waarop
het eigenrisicodragen is aangevangen.2 De ZW-uitkeringen
aan personen die op dat moment reeds arbeidsongeschikt zijn, blijven ten laste
van het wachtgeldfonds komen.Bij het einde van het eigenrisicodragen blijven de uitkeringen aan personen
die op de dag van beëindiging reeds arbeidsongeschikt zijn, voor rekening
van de eigenrisicodrager.Het eigenrisicodragen in de ZW zal voornamelijk interessant zijn voor
ondernemingen met een verhoudingsgewijs groot aantal flexibele arbeidskrachten,
zoals ondernemingen in de uitzendbranche. Deze categorie werkgevers heeft
er belang bij om de betreffende arbeidskrachten weer voor arbeid in of ten
behoeve van de eigen onderneming beschikbaar te krijgen. Bij eigenrisicodragen
ontstaat er voor de werkgever bovendien een direct financieel belang bij reïntegratie.
In dit verband dient nog bedacht te worden dat de eigenrisicodrager in de
uitzendbranche bij uitstek de gelegenheid heeft om de reïntegratie van
zijn arbeidskracht te bevorderen. De eigenrisicodrager kan immers bewerkstelligen
dat de werknemer via de eigen uitzendorganisatie passend werk gaat verrichten
bij een ander inlenend bedrijf.Daarnaast zal er vermoedelijk ook bij eigenrisicodragers voor de WAO interesse
bestaan voor het eigenrisicodragen in de ZW. Dit biedt hun immers de mogelijkheid
om gedurende het WAO-wachtjaar inzicht te houden in, en invloed uit te kunnen
oefenen op, de ontwikkeling van de arbeidsongeschiktheid bij werknemers met
wie geen arbeidsovereenkomst (meer) bestaat. Het eigen WAO-risico geeft deze
werkgevers een aanzienlijk financieel belang bij het in een vroeg stadium
beperken van de arbeidsongeschiktheid. De mogelijkheden voor reïntegratie
worden door een goede verzuimbegeleiding verruimd. Het eigen ZW-risico
versterkt het belang van WAO-eigenrisicodragers bij een optimale verzuimbegeleiding.Hoewel door het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) is aangegeven
dat er op dit moment voornamelijk in de uitzendbranche interesse lijkt te
bestaan voor het eigenrisicodragerschap, acht de regering het niet aangewezen
om op voorhand de mogelijkheid voor het eigenrisicodragerschap te beperken
tot deze branche, en daarmee deze keuze aan andere ondernemingen te onthouden.Gelet op deze belangen acht de regering het noodzakelijk aan het dragen
van het eigen ZW-risico de voorwaarde te koppelen dat de werkgever zorg draagt
voor verzuimbegeleiding voor personen aan wie een ZW-uitkering wordt betaald,
ook al bestaat met hen geen arbeidsovereenkomst meer. Net als bij de verzuimbegeleiding
voor werknemers in vaste dienst dient hij zich te laten bijstaan door een
arbodienst en dient hij hiervoor een overeenkomst met een arbodienst te sluiten.In het wetsvoorstel Invoeringswet Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomen (Invoeringswet SUWI)1 is het leidend
criterium met betrekking tot het beleggen van de verantwoordelijkheid voor
de reïntegratie bij de werkgever het al dan niet bestaan van een arbeidsovereenkomst.
Dit uitgangspunt leidt ertoe dat het UWV verantwoordelijk wordt voor de reïntegratie
van degenen die wel recht hebben op een ZW-uitkering, maar geen dienstbetrekking
hebben. Met de eigenrisicodrager bestaat weliswaar geen dienstbetrekking (meer),
maar er is er wel sprake van een band en (financiële) betrokkenheid bij
de reïntegratie van de werknemer. Om deze reden is in de Invoeringswet
SUWI dan ook geregeld dat de eigenrisicodrager voor de ZW verantwoordelijk
is voor de reïntegratie van zijn zieke werknemers2.4. Wijze van aanvragen eigenrisicodragenDe werkgever die het eigenrisico wil dragen, dient hiervoor toestemming
van het UWV te verkrijgen. Het UWV is gehouden om toestemming te verlenen
indien de werkgever voldoet aan de wettelijke voorwaarden voor eigenrisicodragen.
Het gaat daarbij om de volgende voorwaarden:a. Garantie eigenrisicodragerDe eigenrisicodrager dient een schriftelijke garantie van een kredietinstelling
of een verzekeraar te overleggen waarin deze garandeert de verplichtingen
van de eigenrisicodrager op verzoek van het UWV na te zullen komen. Het UWV
kan de borg dan aanspreken indien de eigenrisicodrager in gebreke blijft.b. Adequate verzuimbegeleidingDe eigenrisicodrager in de ZW dient door middel van een overeenkomst met
een gecertificeerde arbodienst te voorzien in de verzuimbegeleiding ten behoeve
van de personen aan wie hij in zijn hoedanigheid van eigenrisicodrager het
ziekengeld moet betalen.Het UWV zal enige tijd nodig hebben om te verifiëren of de werkgever
aan de wettelijke voorwaarden voldoet en om de uitvoering over te dragen.
De werkgever dient om die reden zijn aanvraag tenminste 13 weken voor de gewenste
aanvangsdatum van het eigenrisicodragen in te dienen.Het eigenrisicodragen kan jaarlijks op 1 januari en 1 juli aanvangen.
Voor een startende werkgever is het mogelijk het eigen risico te dragen vanaf
het moment dat hij werkgever in de zin van de ZW wordt. Het eigenrisicodragen eindigt van rechtswege zodra de garantie aan het
UWV eindigt, wanneer de werkgever failliet wordt verklaard, wanneer ten aanzien
van hem de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen van toepassing is
verklaard, of wanneer hij ophoudt te bestaan. De eigenrisicodrager is verplicht
het UWV op de hoogte te stellen dat hij niet meer bijgestaan wordt door een
arbodienst. Indien de overeenkomst met de arbodienst eindigt betekent dit
niet automatisch het einde van het eigenrisicodragen. Het UWV kan de werkgever
een korte periode toestaan om een overeenkomst met een andere arbodienst aan
te gaan. Daarnaast kan op verzoek van de werkgever (tegen betaling) de verzuimbegeleiding
door het UWV worden verricht. Het UWV kan het eigenrisicodragen eveneens op
verzoek van de eigenrisicodrager beëindigen. In dat geval eindigt het
eigenrisicodragen op 1 januari of 1 juli.5. Financiële effecten en de gevolgen voor het bedrijfslevenZoals al is aangegeven in de inleiding, is er onderzoek verricht naar
de financiële effecten van het eigenrisicodragen op het draagvlak van
de vangnetvoorziening. De uitkomsten van dit onderzoek, de financiële
effecten voor het vangnet ZW, alsmede de overige gevolgen voor het bedrijfsleven
worden nader toegelicht in deze paragraaf.a. Uitkomsten onderzoek draagvlakeffectenDe premie voor de vangnetvoorziening vormt een onderdeel van de wachtgeldpremie.De berekeningen van de financiële effecten van het eigenrisicodragen
op het draagvlak van de sectorale wachtgeldfondsen wijzen uit dat de vangnetvoorziening
alleen bij de sector uitleenbedrijven een substantieel deel van de lasten
voor het wachtgeldfonds veroorzaakt. Uitgaande van een drietal scenario's
is berekend wat het effect van het eigenrisicodragen op de vangnetpremie zou
kunnen zijn. In eerste instantie lijken die effecten mee te vallen. Wanneer
alle werkgevers met meer dan 50 werknemers en met een risicopercentage onder
het gemiddelde het vangnetrisico zelf gaan dragen, dan stijgt de premie voor
de vangnetvoorziening met maximaal 1,1% van de loonsom. Deze verhoging wordt
acceptabel geacht. Hierbij speelt een rol dat in het verleden sprake was van
een grote verevening van de premielasten tussen bedrijven met veel en bedrijven
met weinig vangnetlasten. Door het eigenrisicodragen zal deze verevening afnemen.
Hierdoor wordt de prikkel voor bedrijven met hoge ziekteverzuimlasten verhoogd
om het verzuim terug te dringen. De bedrijven kunnen dus door een actief ziekteverzuimbeleid
invloed uitoefenen op de premiehoogte. Overigens is er ook in het verleden
sprake geweest van endogene premieschommelingen. In dat licht bezien is de
premiestijging van 1,1% geen grote uitschieter en is deze stijging aanvaardbaar
te noemen.Problemen kunnen zich voordoen indien de – door het uittreden van
werkgevers met relatief gunstige ZW-risico's – hogere vangnetpremie
voor andere werkgevers aanleiding vormt om het eigen risico te gaan dragen.
Er kan dan een vliegwieleffect ontstaan.Voorkomen moet worden dat het eigenrisicodragen leidt tot een excessieve
stijging van de vangnetpremie. Daartoe wordt in de Werkloosheidswet (WW) bepaald
dat de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid jaarlijks een maximum
kan vaststellen voor dit deel van de wachtgeldpremie in de sectoren waarin
eigenrisicodragen voorkomt. Het maximeren van de premie kan leiden tot een
dekkingstekort bij de financiering van de vangnetlasten. Dit dekkingstekort
wordt gefinancierd door een verhoging van het voor de WW-lasten bestemde deel
van de wachtgeldpremie. In het Besluit vaststelling premiepercentage wachtgeldfondsen worden nadere regels gesteld voor de vaststelling van de wachtgeldpremie.b. Overige gevolgen voor het bedrijfslevenDe mogelijkheid om eigenrisicodrager te worden wordt voor alle werkgevers
geïntroduceerd. Op grond van de gekozen vormgeving valt te verwachten
dat vooral bedrijven in sectoren waar de vangnetlasten een substantieel deel
van de loonkosten vormen, voor het eigenrisicodragerschap zullen opteren.Het eigenrisicodragen impliceert dat de werkgever niet langer een vangnetpremie
betaalt gebaseerd op het gemiddelde ziekterisico in zijn sector, maar dat
hij zijn eigen ZW-lasten moet financieren. Naar verwachting zullen alleen
bedrijven met een ten opzichte van het gemiddelde gunstig risico voor het
eigenrisicodragen opteren. Het effect hiervan zal van bedrijf tot bedrijf
verschillen.c. Financiële effecten voor het vangnet ZWBij de invoering van het eigenrisicodragerschap bij het vangnet ZW wordt
verwacht dat in eerste instantie met name de bedrijven met een structureel
lager risico dan gemiddeld uit het vangnet ZW zullen stappen. Dat zijn met
name de grote bedrijven. Bij deze groep zal het ziekteverzuim waarschijnlijk
niet verder dalen. Zij hebben immers reeds een laag ziekteverzuim en toucheren
een financieel voordeel louter en alleen door eigenrisicodrager te worden.
In een verdere verlaging van het ziekteverzuim is voor deze bedrijven niet
veel meer winst te halen; om deze reden krijgen zij niet een extra financiële
prikkel.Anders is dit voor de in het vangnet achterblijvende bedrijven. Na het
uitstappen van de grote bedrijven blijven bedrijven met een gemiddeld hoger
ziekteverzuim dan voorheen achter in het vangnet. Logischerwijs ontvangt deze
tweede groep dus een extra financiële prikkel tot verlaging van het ziekteverzuim.
Op basis van gegevens van het Gemeenschappelijk administratiekantoor (GAK)
uit 1999 kan worden berekend dat bij een daling van het ziekteverzuim van
10% als gevolg van de financiële prikkel, de lasten van het vangnet ZW
met circa. 3 mln zal dalen.Daarnaast treedt een verschuiving van de administratieve lasten op van
de collectieve sector naar de werkgever van 17 mln. Deze verschuiving kan
worden meegeteld in het kader van de taakstelling van het regeerakkoord als
een besparing. Aangezien alleen besparingseffecten te verwachten zijn van
de groep bedrijven die in tweede instantie uit het vangnet stappen, komt het
totale financiële effect derhalve uit op 20 mln.6. Ontvangen commentarenOp 15 september 1999 is een concept van dit wetsvoorstel zowel aan het
Lisv als aan het College van toezicht sociale verzekeringen (Ctsv) gezonden
met het verzoek deze van uitvoeringstechnisch commentaar te voorzien respectievelijk
de toezichtbaarheidsaspecten daarvan te beoordelen.Op 1 januari 2000 heeft het Lisv zijn commentaar op het conceptvoorstel
van wet vastgesteld. Het Ctsv heeft zijn commentaar op 11 november 1999 vastgesteld.Het Lisv onderschrijft de gedachte dat via het eigenrisicodragerschap
een financiële prikkel bij de werkgevers wordt gelegd waardoor zij gestimuleerd
kunnen worden tot een goed preventie- en verzuimbeleid voor hun werknemers
respectievelijk gewezen werknemers. Het Lisv merkt op dat met name in de uitzendsector
de meeste belangstelling is te verwachten om van deze nieuwe faciliteit gebruik
te maken. Doordat in de overige sectoren weinig behoefte bestaat
om van deze regeling gebruik te maken vraagt het Lisv zich af of het wel zinvol
is deze regeling voor alle sectoren in te voeren. Hierop is in paragraaf 3
reeds ingegaan. Daarnaast wijst het Lisv erop dat het concept-wetsvoorstel
geen duidelijke en volledige regeling van de bevoegdheden van de eigenrisicodrager
geeft. Naar aanleiding van dit commentaar zijn wettekst en memorie van toelichting
op enkele punten aangepast. Ook het commentaar van het Ctsv is aanleiding
geweest tot enkele aanpassingen.De Algemene bond uitzendondernemingen (ABU) heeft gesignaleerd dat het
draagvlak onder de huidige en toekomstige vangnetvoorziening kan worden aangetast
en dat het concept-wetsvoorstel ongunstige bijwerkingen kan hebben op de door
de regering gewenste allocatieve functie van uitzendarbeid. De ABU onderschrijft
echter het beoogde doel van het concept-wetsvoorstel.7. EvaluatieDit wetsvoorstel zal twee jaar na inwerkingtreding worden geëvalueerd.
Daarbij zal in het bijzonder aandacht worden besteed aan de uitzendbureaus.
Achterliggende gedachte hierbij is dat verwacht mag worden dat voornamelijk
uitzendbureaus gebruik zullen maken van de mogelijkheid tot het dragen van
het eigen risico in het kader van de ZW.ArtikelsgewijsArtikel I (wijziging van de Ziektewet)In de ZW wordt een nieuw hoofdstuk IIIa ingevoegd inzake het eigenrisicodragen.
De indeling van dit hoofdstuk komt op hoofdlijnen overeen met het gelijknamige
hoofdstuk in de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering, zoals dit bij
de Wet premiedifferentiatie en marktwerking bij arbeidsongeschiktheidsverzekeringen
(PEMBA) (Stb. 1997, 175) is geïntroduceerd. In artikel 63 zijn de meer
procedurele bepalingen opgenomen zoals de voorwaarden, de aanvang en het einde
van het eigenrisicodragen. Artikel 63a bevat de materiële uitwerking
van het eigenrisicodragen en de verhouding tussen het UWV en de eigenrisicodragende
werkgever. Artikel 63b geeft voorschriften voor enkele specifieke situaties
zoals overgang van onderneming en faillissement van de eigenrisicodrager.Onderdeel AEvenals in de WAO is ook in de ZW gekozen voor het opnemen van een definitie
van het begrip «eigenrisicodrager».Onderdeel BArtikel 2a vervalt. Daarmee vervalt de beperking van het begrip belanghebbende
in het kader van de ZW. Ingevolge de Algemene wet bestuursrecht is een belanghebbende
degene wiens belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken. De eigenrisicodrager
kan rechtstreeks bij een besluit van het UWV op grond van de ZW betrokken
zijn en derhalve belanghebbende zijn. Niet eigenrisicodragende werkgevers
in de zin van de ZW hebben geen rechtstreeks belang bij besluiten van het
UWV inzake de toekenning van ziekengeld aan personen als bedoeld in artikel
29, tweede lid, onderdeel a, b of c, ZW, omdat ze geen plicht tot betaling
van dat ziekengeld hebben en omdat die toekenning de door de werkgever verschuldigde
(WW-)premie niet rechtstreeks en individueel beïnvloedt. Dit geldt evenzeer
voor iedere werkgever waar het de toekenning van ziekengeld aan
personen als bedoeld in artikel 29, tweede lid, onderdeel e, f en g, ZW betreft.
Wel is een werkgever belanghebbende met betrekking tot een besluit inzake
een verhoging van het ziekengeld op grond van artikel 29b, derde lid, ZW.Onderdeel CZie de toelichting op artikel II.Onderdeel DIndien een werkgever/eigenrisicodrager in zijn bezwaar of beroep succesvol
is dan zal dit – zonder aanvullende regeling – voor de werknemer
als consequentie kunnen hebben dat hij zijn uitkering geheel of gedeeltelijk
met terugwerkende kracht verliest. Een dergelijke consequentie heeft de regering
eerder, bij de regeling van het eigenrisicodragen in de WAO, onaanvaardbaar
geacht. Er is geen aanleiding om voor de ZW hier anders over te oordelen.
In het hierbij voorgestelde onderdeel wordt dan ook bepaald dat de intrekking
of verlaging van een uitkering, die voortvloeit uit het door de werkgever
ingestelde bezwaar of beroep, niet eerder plaats vindt dan de dag volgend
op de beslissing op bezwaar of beroep. Een uitzondering op deze regeling wordt
gemaakt voor de situatie dat het ten onrechte of te hoog verlenen van uitkering
aan de werknemer kan worden verweten, bijvoorbeeld omdat hij onjuiste inlichtingen
heeft verstrekt.Gelet op de jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep ter zake, wordt
in de WAO een uitlooptermijn van 6 weken gehanteerd. Gedurende de uitlooptermijn
kan de betrokkene zich (financieel) instellen op de nieuwe situatie en zich
oriënteren op arbeid. In de ZW bestaat evenwel geen aanleiding een uitlooptermijn
te hanteren. In de WAO geldt immers een ander arbeidsongeschiktheidscriterium
dan in de ZW. Indien geen sprake is van arbeidsongeschiktheid in de zin van
de WAO wil dat niet per definitie zeggen dat de betrokkene zijn eigen arbeid
weer kan verrichten. De oriëntatie op arbeid kan dus zeer wel oriëntatie
op andere – dan de door betrokkene in het meer of minder verre verleden
verrichte – arbeid betekenen. Arbeidsgeschiktheid in de zin van de ZW
betekent dat betrokkene geschikt is voor zijn eigen – recent verrichte –
arbeid.Onderdeel EIn artikel 52a ZW is het recht van regres geregeld. Het UWV heeft ingevolge
deze bepaling verhaal voor gemaakte kosten uit hoofde van de ZW (waaronder
het ziekengeld), op degene die civielrechtelijk aansprakelijk is voor het
veroorzaken van de ongeschiktheid tot werken. Toegevoegd wordt een tweede
lid, waarin dit regresrecht aan de eigenrisicodrager wordt toegekend. Deze
heeft een eigen verhaalsrecht dat in de plaats treedt van het recht van het
UWV. Dit regresrecht is aanvullend op het regresrecht dat de werkgever heeft
op grond van artikel 107a van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek. Dat artikel
ziet immers op verhaal voor het door hem bij ziekte doorbetaalde loon. In
artikel 52b ZW is nader geregeld onder welke voorwaarde recht op regres bestaat
ten aanzien van de werkgever. Aanpassing van dat artikel is niet noodzakelijk.
Een werkgever zal immers niet het door hem betaalde ziekengeld op zichzelf
verhalen.Onderdeel FArtikel 63In het eerste lid van artikel 63 zijn de twee voorwaarden voor het eigenrisicodragen
opgenomen, te weten het overleggen van een schriftelijke garantie
die ziet op de financiële verplichtingen van de eigenrisicodrager, alsmede
een schriftelijk bewijs dat de eigenrisicodrager zich ten aanzien van de begeleiding
van zieke werknemers, laat begeleiden door een deskundige (arbo)dienst. Behoudens
deze laatste voorwaarde komt artikel 63 op hoofdlijnen overeen met het nieuwe
artikel 75 WAO.De werkgever die eigenrisicodrager wil worden zal een schriftelijke garantie
moeten overleggen van een kredietinstelling of verzekeraar, waaruit blijkt
dat deze laatste zich garant stelt voor de verplichtingen die een werkgever
heeft uit hoofde van het eigenrisicodragerschap voor de ZW. Deze garantie
dient onvoorwaardelijk te zijn, waarbij de borg een eigen verplichting op
zich neemt jegens het UWV. De borg kan zich derhalve niet met een beroep op
nadere afspraken met, of wanprestatie van de eigenrisicodrager aan zijn garantieverplichtingen
onttrekken. Het UWV heeft op zijn beurt een eigen recht jegens de borg op
uitwinning van de zekerheidstelling. Deze zekerheidstelling is bedoeld voor
de situatie dat een eigenrisicodrager zijn verplichtingen – om welke
reden dan ook – niet nakomt. Het UWV zal deze verplichtingen dan overnemen
en verhalen op de borg. Dit wordt nader toegelicht bij artikel 63a.Overheidswerkgevers kunnen ook eigenrisicodrager voor het ZW-risico worden.
Net als bij het WAO-eigenrisicodragerschap acht de regering een schriftelijke
garantie van een kredietinstelling of een verzekeraar jegens het UWV bij eigenrisicodragen
door een overheidswerkgever niet in de rede liggen, nu het niet voorstelbaar
is dat een dergelijke werkgever in betalingsonmacht zal komen te verkeren.De borg dient een vergunning te hebben op grond van de Wet toezicht kredietwezen
1992 of de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 (vierde en vijfde lid).De reikwijdte van de garantie is op gelijke wijze vormgegeven als in artikel
75 WAO. Dit betekent onder meer dat de garantie overgaat op rechtsopvolgers
van de eigenrisicodrager. De garantie strekt zich niet uit tot ongeschiktheid
tot werken die is veroorzaakt door omstandigheden als molest en kernongevallen
(zesde en zevende lid).In het achtste lid is bepaald dat de toestemming om eigenrisicodrager
te worden twee maal per jaar kan worden verleend, te weten 1 januari en 1 juli.
De aanvraag dient dertien weken tevoren te worden ingediend bij het UWV.Het tiende lid betreft de wijzen waarop het eigenrisicodragen kan eindigen.
Dit is van rechtswege het geval indien de garantie eindigt, indien de werkgever
failliet gaat of ophoudt werkgever te zijn. Voorts kan het eigenrisicodragen
op verzoek van de werkgever op 1 januari of 1 juli van enig jaar eindigen.
Nieuw is de bepaling dat het UWV het eigenrisicodragen kan beëindigen
indien de werkgever zich niet meer laat bijstaan door een arbodienst. Teneinde
te bereiken dat het UWV dat ook zo snel mogelijk weet is in het negende lid
de verplichting voor de eigenrisicodrager opgenomen om dat zo spoedig mogelijk
te melden.Artikel 63aDe werkzaamheden die de eigenrisicodrager verricht betreffen de betaling
van de uitkering, de werkzaamheden ter voorbereiding van primaire besluiten –
met uitzondering van het besluit tot oplegging van een boete – inzake
uitkeringen op grond van artikel 29, tweede lid, onderdelen a, b en c ZW en
de verzuimbegeleiding. Deze taken liggen in het verlengde van de werkzaamheden
die de werkgever, daartoe ondersteund door zijn arbodienst, reeds
verricht ten aanzien van de werknemers voor wie tijdens ziekte een loondoorbetalingsverplichting
op basis van artikel 629 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek bestaat. Omdat
er geen sprake (meer) is van een dienstbetrekking tussen de eigenrisicodrager
en de ontvanger van het ziekengeld is in het tweede lid de juridische basis
gelegd voor de eigenrisicodrager op grond waarvan hij zijn gewezen werknemer
verplichtingen kan opleggen in het kader van de genoemde werkzaamheden.De aanspraken van de gewezen werknemers van de eigenrisicodrager blijven
berusten op de ZW. De eigenrisicodrager betaalt ziekengeld op grond van de
ZW, geen loon op grond van het Burgerlijk Wetboek. De artikelen 38 en 38a
ZW zijn onverkort van toepassing. Dat betekent dat de werkgever/eigenrisicodrager
van de verzekerde, bedoeld in artikel 29, tweede lid, onderdeel c, op de laatste
dag voordat de dienstbetrekking eindigt aangifte van de ongeschiktheid tot
werken doet bij het UWV. De persoon, bedoeld in artikel 29, tweede lid, onderdeel
b, dient zijn ongeschiktheid te melden bij het UWV. De verzekerde, bedoeld
in artikel 29, tweede lid, onderdeel a, dient zich ziek te melden bij zijn
werkgever, die hem vervolgens dient te melden bij het UWV. Artikel 39 ZW is
evenzeer van toepassing. Het UWV beoordeelt derhalve of de werkgever zijn
taak met betrekking tot de verzuimbegeleiding op adequate wijze uitoefent.
Tevens is het bestuurs(proces)recht onverkort van toepassing. Dit betekent
dat in een situatie waarin verschil van mening bestaat over de ongeschiktheid
tot werken, of waarin de werknemer anderszins niet instemt met een besluit
inzake zijn ziekengeld, de werknemer tegen het desbetreffende besluit bij
het UWV bezwaar kan indienen.In het derde lid wordt met zoveel woorden bepaald dat de eigenrisicodrager
voor eigen rekening ziekengeld verstrekt aan de personen die in aanmerking
komen voor uitkering op grond van de ZW. Evenals bij het eigenrisicodragen
in de WAO is vastgelegd dat het UWV de uitkering betaalt in het geval de werkgever
niet tot betaling overgaat. Het UWV verhaalt het betaalde ziekengeld en de
daarover verschuldigde werkgeverslasten, alsmede de uitvoeringskosten, op
de eigenrisicodrager. De zieke werknemer die zijn uitkering (om wat voor reden
dan ook) niet ontvangt behoeft derhalve geen rechterlijke procedure te starten,
maar kan zich rechtsreeks wenden tot het UWV.Het vierde lid bepaalt dat het UWV op verzoek en voor rekening van een
eigenrisicodrager één of meer van de, in het eerste lid bedoelde,
werkzaamheden verricht. Indien de eigenrisicodrager één of meer
van die werkzaamheden niet of niet correct verricht, verricht het UWV die
werkzaamheden op grond van het vijfde lid ook zonder een dergelijk verzoek.
De kosten daarvan worden in rekening gebracht bij de eigenrisicodrager.In het zesde lid is geregeld dat het UWV aan de eigenrisicodrager de schade
vergoedt die deze lijdt door de toepassing van artikel 30b. Dit is conform
de regeling neergelegd in artikel 75f, tweede lid, WAO.Het UWV stelt volgens het zevende lid nadere regels met betrekking tot
dit artikel. Deze regels kunnen een meer gedetailleerde uitwerking bevatten
van de werkzaamheden die de eigenrisicodrager verricht. Voorts worden daarin
de kosten vastgelegd die het UWV bij de eigenrisicodrager in rekening brengt
voor het verrichten van werkzaamheden als bedoeld in dit artikel. Deze nadere
regels behoeven de goedkeuring van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.Artikel 63bArtikel 63b regelt de afbakening van het eigen risico in een aantal specifieke situaties. Het eerste en tweede lid zien op de aanvang en het
einde van het eigenrisicodragen. Bij aanvang van het eigenrisicodragen neemt
de werkgever niet het risico over van reeds lopende ZW-uitkeringen. Deze blijven
ten laste komen van het wachtgeldfonds van de sector. Het eigenrisicodragen
ziet uitsluitend op gevallen waarvan de eerste ziektedag is gelegen op of
na de dag waarop het eigenrisicodragerschap start. Bij het eindigen van het
eigenrisicodragen blijven de ZW-uitkeringen wegens arbeidsongeschiktheid,
die is ontstaan tijdens de eigenrisicoperiode, voor rekening van de werkgever
komen. Bij faillissement of het ophouden van het werkgeverschap zal het UWV
deze uitkeringen voortzetten en verhalen op de borg.Het derde en vierde lid betreffen de situatie van overgang van een onderneming.
Bij gehele overgang van een eigenrisicodrager worden diens lopende ZW-lasten
overgenomen door de verkrijgende werkgever, ook indien deze geen eigenrisicodrager
is. Indien die werkgever geen eigenrisicodrager is als bedoeld in artikel
1, eerste lid, onderdeel k, ZW worden de werkzaamheden (met uitzondering van
de betaling van de uitkering) uitgevoerd door het UWV. Bij gedeeltelijke overgang
van een eigenrisicodrager blijven de lopende ZW-risico's voor diens rekening.Artikel 63dIn het kader van de artikelen 63 tot en met 63b is relevant op welke dag
de eerste dag van ongeschiktheid tot werken is gelegen (zie bijvoorbeeld artikel
63a, tweede lid, en artikel 63b, eerste lid). Artikel 63d wordt voorgesteld
teneinde voldoende helder te maken dat in het geval, dat op grond van artikel
29, vijfde lid, tijdvakken van ongeschiktheid worden samengeteld, die tijdvakken
voor de toepassing van de artikelen 63 tot en met 63b ZW geacht worden één
ononderbroken periode van ongeschiktheid te vormen. De eerste dag van ongeschiktheid
tot werken is – in een dergelijke situatie – de eerste dag van
ongeschiktheid in het eerstgelegen tijdvak.Onderdeel GMet dit onderdeel worden de artikelen uit de WAO inzake de medische besluiten
op grond van die wet van overeenkomstige toepassing op de ZW. Dit in verband
met het feit dat de werkgever/eigenrisicodrager als belanghebbende partij
kan zijn in een bezwaar- of beroepsprocedure.Artikel II (Wijziging van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering)Met onderdeel B wordt geregeld dat artikel 71a WAO – zoals dat komt
te luiden na de inwerkingtreding van het wetsvoorstel verbetering poortwachter –
van overeenkomstige toepassing wordt op de eigenrisicodrager. In afwijking
van de hoofdregel dat het UWV verantwoordelijk is voor de reïntegratie
van zieken die geen dienstbetrekking (meer) hebben is de eigenrisicodrager
verantwoordelijk voor de reïntegratie van de persoon aan wie hij het
ziekengeld betaalt. De eigenrisicodrager dient op grond van het hier voorgestelde
derde lid van artikel 71b WAO aantekening bij te houden omtrent het verloop
van de arbeidsongeschiktheid en de reïntegratie van de zieke werknemer
en een plan van aanpak op te stellen. Ook moet hij in samenwerking met de
zieke een reïntegratieverslag opstellen. Aangezien er geen sprake is
van een loonbetalingsverplichting van de eigenrisicodrager zijn het vierde
en het negende lid van artikel 71a WAO niet van overeenkomstige toepassing.
Wel is een met het negende lid vergelijkbare regeling getroffen in het hier
voorgestelde artikel 71b, derde lid, WAO. Indien de eigenrisicodrager zonder
deugdelijke grond zijn reïntegratieverplichtingen niet is nagekomen stelt
het UWV een tijdvak vast waarmee de periode waarover het ziekengeld –
ten laste van de eigenrisicodrager – wordt uitgekeerd wordt verlengd.
In verband hiermee wordt in onderdeel A ook artikel 43d aangepast en in artikel
I, onderdeel C, een lid toegevoegd aan artikel 29 ZW.Artikel III (Wijziging van de Werkloosheidswet)Onderdelen A en EMet de voorgestelde aanpassing van artikel 85 WW wordt geregeld dat de
eigenrisicodrager voor de ZW geen premie behoeft te betalen voor de zogeheten
lasten van de vangnetvoorziening ZW. Het deel van de wachtgeldpremie dat werkgevers
in verband daarmee betalen, komt voor de eigenrisicodrager te vervallen. In
onderdeel E wordt een overeenkomstige regeling getroffen met betrekking tot
de door overheidswerkgevers verschuldigde premie voor het Uitvoeringsfonds
voor de overheid.Onderdelen B en FIndien het UWV op grond van artikel 63, negende lid, ZW een boete oplegt
of op grond van artikel 63a, derde lid, of 63b, tweede lid, ZW ziekengeld
betaalt en dat vervolgens verhaalt op de eigenrisicodrager respectievelijk
de kredietinstelling of verzekeraar, dan wel op grond van het vierde of vijfde
lid van artikel 63a ZW werkzaamheden verricht en daarvoor kosten in rekening
brengt bij de eigenrisicodrager, komen de bedragen die in verband daarmee
door het UWV worden ontvangen ten gunste van het wachtgeldfonds waaruit het
ziekengeld is betaald respectievelijk de kosten zijn gefinancierd. In onderdeel
F wordt dit overeenkomstig geregeld met betrekking tot het Uitvoeringsfonds
voor de overheid.Onderdeel C, D en GOnderdeel C, subonderdeel 2, en onderdeel D voorzien in een regeling die
kan voorkomen dat een versmalling van het draagvlak als gevolg het uittreden
van eigenrisicodragers leidt tot een buitensporig hoge premie voor de vangnetvoorziening.Voorts wordt geregeld dat de kosten die het UWV moet maken om het ziekengeld
voor de eigenrisicodrager te betalen en de kosten van de werkzaamheden, bedoeld
in artikel 63a, vierde en vijfde lid, ZW alsmede de schadevergoeding, bedoeld
in het voorgestelde artikel 63a, zesde lid, ZW ten laste komt van het wachtgeldfonds.
Tenslotte wordt, middels de toevoeging van een vijfde lid aan artikel 90 WW,
uitdrukkelijk geregeld dat de uitkering op grond van artikel 29, tweede lid,
onderdeel a, b of c ZW, die is betaald door een eigenrisicodrager, alsmede
de door die werkgever gemaakte uitvoeringskosten en de over die uitkeringen
verschuldigde werkgeversdelen van de premies werknemersverzekeringen niet
ten laste van een wachtgeldfonds komen. In onderdeel G wordt een en ander
overeenkomstig geregeld met betrekking tot het Uitvoeringsfonds voor de overheid.Artikel IV (Wijziging van de Wet op de ondernemingsraden)Aan de ondernemingsraad wordt het adviesrecht toegekend inzake de beslissing
van een werkgever om het eigenrisicodragerschap voor de ZW aan te vragen,
evenals dat thans al het geval is met betrekking tot het eigenrisicodragerschap
voor de WAO. Artikel V (Wijziging van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomen)In artikel 18 van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen
wordt verduidelijkt dat de verplichting van het UWV tot het instellen van
een onderzoek en het geven van een oordeel over de ongeschiktheid tot werken
(de «second opinion») ziet op de vraag of de werknemer op grond
van artikel 629 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek of artikel XV, tweede
lid, van de Wet terugdringing ziekteverzuim aanspraak kan maken op doorbetaling
van loon of bezoldiging.De werknemer kan tegen besluiten inzake ZW-uitkeringen bezwaar indienen
bij het UWV. Zowel de werknemer als de werkgever – indien deze belanghebbende
is – kunnen tegen de beslissingen op bezwaar van het UWV bij de rechtbank
beroep instellen. De mogelijkheid van een «second opinion» is
daarnaast overbodig.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. F. HoogervorstXNoot1Besluit van 23 november 1994 (Stb. 820).XNoot2Stb. 1996, 134.XNoot3De uitkering in verband met bevalling gedurende ten minste 16 weken is
thans nog geregeld in de ZW. Deze uitkering wordt echter overgebracht naar
de Wet arbeid en zorg (Kamerstukken II 1999/00, 27 207), waardoor er
geen sprake meer is van een uitkering op grond van de ZW. Die Wet zal naar
verwachting eerder in werking treden dan het onderhavige wetsvoorstel.XNoot1Kamerstukken II 1995/96, 24 439, nr. 23.XNoot2Advies naar aanleiding van de nota Werken aan zekerheid (Kamerstukken
1996/97, 25 019, nrs. 1 en 2).XNoot1Kamerstukken II 2000/01, 27 665.XNoot2Kamerstukken II 2000/01, 27 678.XNoot3Kamerstukken II 1999/00, 27 207.XNoot1Ter zake van de bijzondere aanspraken van vrouwelijke verzekerden bij
verlof in verband met zwangerschap en bevalling kan de werkgever op grond
van de Wet arbeid en zorg (zie noot 3) evenmin het risico dragen.XNoot2Bij de premiestelling voor kleine en middelgrote bedrijven richten verzekeraars
zich in het algemeen op het gemiddelde ziekteverzuim van deze bedrijven. De
mogelijkheid om zich te verzekeren voor de kosten van het ziekengeld tegen
een premie die gebaseerd is op het eigen ziekteverzuim zijn hierdoor beperkt.XNoot1Kamerstukken II 2000/01, 27 665.XNoot2Zie het in Kamerstukken II 2000/01, 27 665, nr. 2, voorgestelde artikel
8 van de Wet op de (re)integratie arbeidsgehandicapten. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27873-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl