Nederlanders in buitenlandse gevangenissen en buitenlanders in Nederlandse gevangenissen; Verslag algemeen overleg op 27 februari 1997 van de vaste commissie voor Justitie met minister Sorgdrager (Jus)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25203, nr. 2

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

16-04-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25203 nr. 2

27-03-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieHet antwoord van de ministerTweede termijnOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25203Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 203Nederlanders in buitenlandse gevangenissen en buitenlanders in Nederlandse
gevangenissennr. 2VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 27 maart 1997De vaste commissie voor Justitie1 heeft op
27 februari 1997 overleg gevoerd met minister Sorgdrager van Justitie over:– de brief van 8 oktober 1996 inzake de situatie van Nederlanders
in buitenlandse gevangenissen (25 203, nr. 1);– de brief van 22 januari 1997 inzake Nederlandse gedetineerden
in het buitenland (25 203, nr. 2).Van het overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieDe heer Dittrich (D66) zei dit algemeen overleg te hebben aangevraagd
omdat zijn fractie van mening is dat de Nederlandse overheid verantwoordelijkheid
moet willen dragen voor Nederlandse gedetineerden in het buitenland en dat
die verantwoordelijkheid ertoe kan leiden dat Nederland actief meewerkt aan
het overdragen van deze Nederlandse onderdanen. De WOTS (Wet overdracht tenuitvoerlegging
strafvonnissen) bepaalt dat een dergelijke overdracht alleen kan plaatsvinden
als er een verdrag is. De fractie van D66 is op humane gronden voorstander
van tenuitvoerlegging van een straf in het land waarmee de veroordeelde de
meest nauwe banden heeft. Bovendien is dan de kans op een geslaagde resocialisatie
groter. De WOTS stelt dat een verzoek tot overdracht zonder opgaaf van redenen
worden geweigerd. Hoe vaak en op welke gronden heeft Nederland geweigerd?
Volgens het verdrag kan de strafmaat die in het buitenland is opgelegd in
Nederland worden aangepast naar Nederlandse maatstaven. Dat is een van de
redenen waarom sommige landen weinig enthousiast zijn om medewerking te verlenen.
Welke landen zijn dat en worden zij in kennis gesteld van recente ontwikkelingen
in het Nederlandse denken over georganiseerde criminaliteit en de strafmaat
voor het stelselmatig invoeren van grote hoeveelheden softdrugs?Vervolgens memoreerde de heer Dittrich de erbarmelijke situatie in Marokkaanse
gevangenissen. Op basis van de WOTS kunnen Nederlandse gedetineerden niet
worden overgedragen omdat er geen verdrag is met Marokko. De minister vindt
dat nieuwe verdragsrelaties primair door toetreding tot bestaande multilaterale
verdragen tot stand dienen te komen. De heer Dittrich was echter van mening
dat, nu zoveel Nederlanders jarenlang verstoken blijven van een humanitaire
detentie, deminister haar beleid moet heroverwegen en moet trachten met Marokko een
bilateraal verdrag te sluiten.Zowel in Marokko als in Frankrijk speelt het probleem van de douaneboetes,
die naast de gevangenisstraf worden opgelegd. Meestal gaat het om de handel
in softdrugs en de boete is gerelateerd aan de waarde van de partij drugs.
Overbrenging naar Nederland wordt door het fenomeen douaneboetes welhaast
onmogelijk gemaakt. Welke stappen onderneemt Nederland – eventueel in
Europees verband – om dit probleem aan te kaarten bij Frankrijk, een
land waarmee Nederland wél een verdrag heeft gesloten?Voorts vroeg de heer Dittrich aandacht voor de situatie van Nederlandse
gedetineerden in Duitsland. Er zijn berichten die erop duiden dat het consulaat-generaal
in Frankfurt moet inkrimpen. Hij wees echter op de in juni 1993 Kamerbreed
aangenomen motie waarin staat dat het consulaat-generaal open moet blijven,
onder andere met het oog op het feit dat het merendeel van de gedetineerden
in Zuid-Duitse gevangenissen verblijft en ook deze mensen recht hebben op
steun.Ten slotte wees de heer Dittrich erop van verschillende gedetineerden
in het buitenland te hebben vernomen dat zij stukken moesten ondertekenen
die niet in het Nederlands waren vertaald, maar die later wel tegen hen gebruikt
werden. Met dit probleem worden overigens ook andere EU-onderdanen geconfronteerd.
Is het mogelijk om in EU-verband dit verschijnsel tegen te gaan?De heer Vos (VVD) vroeg allereerst aandacht voor de situatie
van Nederlandse gedetineerden in Frankrijk. De omstandigheden aldaar staan
vaak in schril contrast met de Nederlandse omstandigheden die toch ook al
niet bepaald luxueus zijn te noemen. Die mensen hebben een rechtmatig belang
bij tenuitvoerlegging van hun straf in Nederland; dat belang wordt onder andere
ingegeven door het feit dat zij eens weer zullen terugkeren in de vrije samenleving.
Om de kans op recidive geringer te maken, is het van groot belang dat contacten
met familie en vrienden blijven bestaan. Dat belang is vastgelegd in een Europees
verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen. Nederland en Frankrijk
zijn beide partij bij dat verdrag, dat de mogelijkheid opent vonnissen ten
uitvoer te brengen in het land van oorsprong van de gedetineerde. Nu is voor
circa 30 gedetineerden in Frankrijk toepassing van het verdrag gevraagd. De
minister heeft dat geweigerd en meent dat, als de Fransen niet zelf het verzoek
tot overbrenging indienen, ze ook wel niet gemotiveerd zullen zijn om gevolg
te geven aan een Nederlands verzoek terzake. De heer Vos vond dit onnodig
voorzichtig beleid. Het verdrag is zeer breed geformuleerd. Art. 2 van het
verdrag zegt bijvoorbeeld dat partijen hun best zullen doen om in de «widest
possible way» mee te werken aan het overbrengen van gedetineerden. Het
is nu aan de politiek om de minister ertoe te bewegen het mechaniek in werking
te zetten en een verzoek in te dienen. De heer Vos realiseerde zich dat het
feit dat het land van oorsprong zo nodig de strafmaat kan aanpassen een gevoelig
punt is, maar meende dat wat dit betreft de verschillen tussen Frankrijk en
Nederland niet zo erg groot zijn. In ieder geval zou de minister hierover
in onderhandelingen moeten treden met de Franse autoriteiten.Het verschijnsel van de douaneboetes staat internationaal onder druk nu
de Raad van Europa heeft uitgesproken dat deze boetes geen drempel mogen vormen
voor de overbrenging van gedetineerden. Van die aanbeveling zou de minister
gebruik moeten maken. Hetzelfde geldt voor de bepaling in de Code Pénal
dat in het geval gedetineerden onvermogend zijn de boetes niet mogen worden
opgelegd. De discussie spitst zich nu toe op de vraag wanneer er sprake is
van werkelijk onvermogen. De heer Vos zei zich te kunnen voorstellen dat de
minister ook hierover in onderhandelingen treedt. Wellicht dat de bureaus
ten behoeve van financiële ondersteuning, die een rol vervullen bij de
regiopolitie, hierbij kunnen worden ingeschakeld. Dit alles met
het oog op het terugdringen van de recidive.In de onderhandelingen met Frankrijk, dat evenals Nederland van mening
is dat er geen illegaal genoten voordeel mag blijven van drugstransacties,
zou de minister te kennen kunnen geven dat Nederland de plukzewetgeving hanteert
als het vermoeden bestaat dat er sprake is van illegaal bereikte voordelen.
Desnoods zou een regeling kunnen worden getroffen in het kader waarvan Nederland
de gelden incasseert en vervolgens overhevelt naar Frankrijk. De heer Vos
wees er nog op dat eventuele obstakels in de onderhandelingen aan de orde
kunnen worden gesteld in het kader van de Raad van Europa.Er is regelmatig bilateraal overleg tussen de beide ministeries van justitie,
ook in informele zin. Zou in dat kader niet aan de orde kunnen worden gesteld
dat plaatsing van Nederlandse gedetineerden met het oog op resocialisatie
en het voorkomen van recidive beter dichterbij Nederland kan plaatsvinden
dan in bijvoorbeeld Zuid-Frankrijk?Ten slotte vroeg de heer Vos hoe de overdracht van buitenlandse gedetineerden
naar andere landen verloopt. Uit de stukken blijkt dat er sprake is van stagnatie.
Kan de minister dit toelichten? Welke normen en procedures worden gehanteerd
ten aanzien van vreemdelingen zonder een permanente verblijfsstatus die een
strafbaar feit hebben begaan? Hij sloot zich nog aan bij het pleidooi van
de heer Dittrich voor een bilateraal verdrag met Marokko.De heer Bremmer (CDA) constateerde dat de brief van 8 oktober
jl. veel zaken registreert, maar nauwelijks beleidsconclusies of aanzetten
tot beleidsaanpassing bevat op basis van de verstrekte informatie. In de brief
van eind januari worden aan het slot enkele zinnen aan beleidsaanpassingen
gewijd, maar er worden geen termijnen genoemd. Hoogstwaarschijnlijk zal er
te zijner tijd wederom een algemeen overleg moeten worden gevoerd, dit keer
over meer concrete beleidsaanpassingen. De heer Bremmer sloot zich aan bij
de opmerkingen van de heer Dittrich over een bilateraal verdrag met Marokko.
Hij zou het op prijs stellen als de minister wat meer initiatieven zou nemen
en wees in dit verband op de aanbevelingen van de Raad van Europa met betrekking
tot het ontwikkelen van criteria voor het al dan niet overdragen van gevonniste
personen. Ook wees hij op de noodzaak verzoeken tot overdracht diligent en
urgent te behandelen en de uitspraak van de Raad van Europa dat douaneboetes
geen belemmering mogen vormen voor overdracht. Zal de minister deze kwesties
aan de orde stellen tijdens het Nederlandse EU-voorzitterschap?Enerzijds zijn er geluiden te vernemen dat de WOTS prima functioneert,
maar anderzijds zijn er ook meer kritische geluiden van bijvoorbeeld de Nederlandse
reclassering die al een paar jaar geleden stelde dat vermoedelijk steeds minder
Nederlanders geneigd zijn van de WOTS gebruik te maken. Een commentaar hierop
van de minister leek de heer Bremmer gewenst.Een verzoek van een Nederlandse gedetineerde aan de autoriteiten in het
land van de veroordeling komt vaak pas maanden later terecht bij het Bureau
internationale rechtshulp. Hoe komt het dat de procedures vaak zoveel tijd
in beslag nemen? Het Verenigd Koninkrijk kiest in de praktijk voor de procedure
van de voortgezette tenuitvoerlegging; van de verzoeken tot overbrenging is
in de onderzoeksperiode slechts 15% gehonoreerd, terwijl de gemiddelde behandelduur
van een verzoek erg hoog is. Wat betreft Frankrijk sloot de heer Bremmer zich
aan bij de vragen van de heer Vos.De heer Bremmer zei vernomen te hebben dat vertegenwoordigers van Buitenlandse
Zaken zich in het buitenland nogal formeel en met weinig inlevingsvermogen
opstellen. Ze treden terecht niet in de rechtsgang of de schuldvraag en behartigen
de belangen van de gedetineerden in de context van het algemeen
buitenlands beleid. Maar zeker als de rechtsgang te wensen overlaat of als
betrokkene te naïef is geweest en op een nogal ongelukkige manier in
de gevangenis terecht is gekomen, zouden deze vertegenwoordigers wel iets
meer inlevingsvermogen mogen tonen. Uit de tabellen blijkt dat er nogal wat
verschillen zijn tussen de kwaliteit, frequentie en de duur van de bezoeken
door ambassadepersoneel aan Nederlandse gedetineerden in het buitenland.Ingaande op de overdracht van gedetineerden naar het buitenland stelde
de heer Bremmer vast dat Nederland met tweederde van de landen geen verdrag
heeft. In het kader van de gewenste reciprociteit is het van groot belang
dat dat aantal toeneemt.Ten slotte vroeg de heer Bremmer aandacht voor de opbouw van het netwerk
van vrijwilligers. Wordt zo langzamerhand gestalte gegeven aan de voornemens
terzake? Zijn de door de reclassering georganiseerde regiobijeenkomsten succesvol?
Ook de heer Bremmer sloot zich aan bij het pleidooi van de heer Dittrich voor
een bilateraal verdrag met Marokko.De heer Zijlstra (PvdA) zei zich geheel te kunnen vinden in
de gedachten die achter de WOTS zitten. Niemand is er immers bij gebaat dat
gedetineerden in een isolement komen te verkeren en vaak ook nog in mensonterende
omstandigheden worden gedetineerd. Ingaande op het verschijnsel van de douaneboetes
zei hij de indruk te hebben dat het ministerie van financiën in Frankrijk
een soort van staat in de staat is en dat de minister er goed aan doet over
dat verschijnsel contact op te nemen met de Franse minister van financiën
en niet in de eerste plaats met haar collega van justitie. Douaneboetes en
daarnaast de gevangenisstraf worden door velen ervaren als een dubbele straf.
Bovendien schijnen Fransen heel anders te worden behandeld dan buitenlanders
op het punt van de douaneboetes. Hoe lang zitten Nederlandse gedetineerden
gemiddeld in Franse gevangenissen? Wordt er diplomatiek overleg gevoerd met
de Fransen om te trachten tot overeenstemming te komen? Is bekend hoeveel
gedetineerden hun zaak hebben voorgelegd aan de Europese commissie voor de
rechten van de mens? In het algemeen wenste de heer Zijlstra te benadrukken
dat alles in het werk moet worden gesteld om de aan de WOTS ten grondslag
liggende gedachten gemeengoed te laten worden.Het zou mevrouw Sipkes (GroenLinks) niet verbazen als zich
onder de Nederlandse gedetineerden in het buitenland veel jongeren zouden
bevinden. Er wordt immers op een vrij agressieve manier geronseld onder jongeren
in de grote steden. Zij mogen dan een reisje maken naar een exotisch land,
maar moeten op de terugweg wel een pakketje meenemen en via Charles de Gaulle
vliegen. De ronselaars geven dan vaak toe dat het pakketje verboden middelen
bevat, maar voegen er dan – volstrekt ten onrechte – aan toe dat
het met de straf wel meevalt omdat in het kader van de Schengenovereenkomst
die straf in Nederland mag worden uitgezeten. Is het niet mogelijk een wat
meer offensieve voorlichtingscampagne te starten over de gevaren, verbonden
aan het vervoer van drugs?De cijfers laten zien dat er grote verschillen zitten tussen de aantallen
Nederlandse gedetineerden in het buitenland en de aantallen verzoeken om de
straf in Nederland te mogen uitzitten. Kan de minister hierover opheldering
verschaffen? Welke criteria worden gehanteerd bij de beoordeling van dergelijke
verzoeken?Welke initiatieven worden ondernomen om het verdrag met Frankrijk meer
te doen zijn dan enkel een papieren document? De minister is geen voorstander
van een bilateraal verdrag met Marokko, maar mevrouw Sipkes vond dat niet
gewacht moet worden totdat Marokko wil toetreden tot het multilaterale verdrag.
Wil de minister het pleidooi van de heer Dittrich terzake honoreren? Gelden
de speciale gevangenissen in Marokko ook voor Marokkanen met een
«harde» Nederlandse verblijfsstatus? Hoe stellen vertegenwoordigers
van de ambassade zich op als het gaat om Marokkanen die hetzij genaturaliseerd
zijn tot Nederlander hetzij een vestigingsvergunning hebben in Nederland?Verder vroeg mevrouw Sipkes of er in het kader van de Raad van Europa
druk wordt uitgeoefend op Turkije om de mensonwaardige omstandigheden in de
gevangenissen aldaar te verbeteren. Kan de minister iets zeggen over de situatie
waarin de Nederlandse gedetineerden in Tsjechië zich bevinden?Het is jammer dat niet aangegeven kan worden welk percentage buitenlandse
gedetineerden in Nederland als gedomicilieerd kunnen worden beschouwd. Een
aantal verzoeken tot strafuitzitting in het land van herkomst is afgewezen.
Is dat gebeurd door de herkomstlanden zelf? Welke criteria worden hierbij
gehanteerd? Het antwoord van de ministerDe minister was eveneens de mening toegedaan dat Nederland
zich verantwoordelijk moet voelen voor Nederlandse gedetineerden in het buitenland
en dat de tenuitvoerlegging van de straf in beginsel moet geschieden in het
land waarmee de veroordeelde de meest directe banden heeft. Vervolgens komt
natuurlijk de vraag aan de orde hoe daaraan gestalte te geven in de praktijk.
Nederland hoeft er bepaald niet trots op te zijn dat het relatief gezien de
meeste gedetineerden in het buitenland heeft. De minister voegde hieraan toe
dat men zich moet realiseren dat deze mensen niet zomaar zijn opgepakt, doch
in de meeste gevallen heel bewust strafbare feiten hebben begaan. Er zijn
overigens relatief weinig jongeren gedetineerd in het buitenland. Een zeer
wonderlijk fenomeen is dat na elke voorlichtingsactie het aantal gepakte Nederlanders
in het buitenland stijgt. Onderzocht is welke relatie er tussen beide gegevens
is en telkenmale wordt bezien op welke manier de informatie het beste kan
worden verstrekt. Nederland realiseert overigens – wederom relatief
gesproken – de meeste overbrengingen van gedetineerden naar Nederland.Nederland kan natuurlijk veel initiatieven ontwikkelen en een uitgesproken
overbrengingsbeleid ontwikkelen, maar bedacht moet worden dat er een grote
mate van afhankelijkheid is van het buitenland. De praktijk leert dat in veel
andere landen een dergelijk beleid geen prioriteit heeft en dat deze landen
een volstrekt eigen strafrechtelijk systeem wensen te hanteren.In 21% van de gevallen heeft Nederland geweigerd een gedetineerde op te
nemen. Van die gevallen voldeed 47% niet aan de verdragseisen, 5% wordt niet
aangenomen op grond van een negatief advies van het Hof van Arnhem terwijl
in 18% van de gevallen de binding aan Nederland nihil is. Bij het laatste
gaat het bijvoorbeeld om mensen van de Nederlandse nationaliteit die nog nooit
in Nederland zijn geweest. Afwijzingen worden in het algemeen goed gemotiveerd.
Ten slotte wordt 27% van de gevallen afgewezen door het land waarin de veroordeling
heeft plaatsgevonden, vooral omdat de autoriteiten aldaar de strafmaat in
Nederland te laag vinden. Nederland heeft overigens ook in bepaalde gevallen
argumenten om gevangenen niet over te brengen. De minister wees er in dit
verband op dat gedetineerden in Turkije eerder dan in Nederland vervroegd
worden vrijgelaten. Het kan natuurlijk niet de bedoeling zijn om Turkse gedetineerden
over te brengen naar Turkije en ze vervolgens weer aan de grens te krijgen
met de boodschap dat zij hun straf in Turkije volledig hebben uitgezeten.
De bewindsvrouwe wees er in dit verband ten slotte nog op dat 11% van de gedetineerden
een verzoek tot overbrenging intrekt, in veel gevallen omdat in het land van
veroordeling een eerdere vervroegde invrijheidstelling plaatsvindt. Het feit
dat landen andere strafmaten toepassen en dezelfde delicten anders
beoordelen, maakt de situatie er in ieder geval niet eenvoudiger op.Het feit dat Nederland primair het oog heeft op multilaterale verdragen
sluit niet uit dat er bilaterale verdragen kunnen worden gesloten. Dat is
gebeurd met bijvoorbeeld Venezuela. Het is echter onwenselijk om bilaterale
verdragen af te sluiten in de wetenschap dat er veel problemen zullen ontstaan.
Zo moet er wederzijds vertrouwen zijn in de gevolgde rechtsgang. Wat dit betreft
kunnen bij bepaalde gevallen in Marokko vraagtekens worden geplaatst. Als
een Nederlandse rechter na overbrenging concludeert dat er sprake is geweest
van een onmenselijke rechtsgang en de veroordeelde in vrijheid stelt, is het
natuurlijk afgelopen met andere overbrengingen. Bovendien dient de vraag te
worden gesteld welke gevolgen dit kan hebben voor de gedetineerden die nog
in Marokko verblijven. En dan is er natuurlijk ook nog een politiek probleem
dat verder gaat dan alleen de overbrenging van gedetineerden. Een diplomatiek
incident met Marokko kan gevolgen hebben voor andere dossiers en afspraken.
De minister wees er in dit verband bijvoorbeeld op dat dan de animo van Marokko
om illegale Marokkanen terug te nemen waarschijnlijk aanzienlijk minder zal
worden. Vervolgens deelde de minister mee dat van de verantwoordelijke Marokkaanse
autoriteiten geen signalen zijn gekomen die duiden op de wens om tot een bilateraal
verdrag met Nederland te komen. Zij wees er nog op dat Frankrijk wel een verdrag
met Marokko heeft maar dat er nog geen Fransman vanuit Marokko is teruggebracht.
Ten slotte onderstreepte zij de grote verschillen in strafmaten tussen Marokko
en Nederland. De speciale afdeling voor vreemdelingen in Marokko is inmiddels
gerealiseerd en het lijkt erop dat de omstandigheden aldaar aanmerkelijk zijn
verbeterd.Een min of meer psychologisch bezwaar tegen een bilateraal verdrag met
Marokko is dat er veel onterechte verwachtingen worden gewekt nu de kans groot
is dat een dergelijk verdrag alleen maar problemen met zich zal meebrengen
en niet of nauwelijks zal functioneren. Uiteraard wordt in individuele gevallen
het nodige gedaan, maar een probleem is ook dat een verdrag met Marokko niet
voorziet in het probleem van de douaneboetes. De minister gaf er al met al
de voorkeur aan Marokko ertoe te bewegen toe te treden tot het multilaterale
verdrag. In multilateraal verband zal er ongetwijfeld meer kunnen worden bereikt.Als de Marokkaanse autoriteiten het toestaan, bezoekt het ambassadepersoneel
ook mensen van Marokkaanse nationaliteit die in Nederland wonen.Frankrijk wil absoluut niet af van het systeem van douaneboetes en het
is volstrekt duidelijk dat Nederland daarop geen enkele invloed kan uitoefenen.
Het is trouwens de vraag of Nederland dat zou moeten willen. Het verdrag inzake
de overbrenging van gevonniste personen legt niet de verplichting op om daadwerkelijk
in te stemmen met overbrenging. Mede op aanbeveling van Nederland is in 1992
een aanbeveling aangenomen door het comité van ministers waarin de
lidstaten worden opgeroepen om boetes niet aan de overbrenging in de weg te
laten staan. Frankrijk heeft met die aanbeveling ingestemd, maar handelt vervolgens
in individuele gevallen toch anders. Het enige wat dan nog mogelijk is, is
Frankrijk daarop aan te spreken. Nederland zal dat zowel in individuele gevallen
als in het kader van het verdrag blijven doen. Het leek de minister niet verstandig
om Frankrijk expliciet te benaderen in de hoedanigheid van EU-voorzitter.
Frankrijk wordt overigens wel met een zekere regelmaat aangesproken in het
kader van de Raad van Europa. Het land heeft overigens oog voor het belang
van Nederlandse gedetineerden om zo dicht mogelijk bij Nederland gedetineerd
te zijn, maar is wel beducht voor al te hoge concentraties Nederlanders in
Franse gevangenissen.Het consulaat-generaal in Frankfurt is inmiddels bezet door een consul-generaal,
een kanselier en drie lokale krachten die zeer alert zijn op de
belangen van Nederlandse gedetineerden in Duitsland. Samen met vrijwilligers
worden zoveel mogelijk bezoeken aan gevangenen afgelegd.Er wordt veel aandacht besteed aan het in stand houden van een netwerk
van vrijwilligers in landen waar Nederlanders zijn gedetineerd. Samen met
de reclassering wordt hier vanuit Buitenlandse Zaken oog op gehouden.Het komt helaas nog steeds voor dat Nederlanders in het buitenland worden
geconfronteerd met stukken in een vreemde taal waar ze niets van begrijpen
maar die ze wel moeten ondertekenen. In het kader van het gemeenschappelijk
buitenlands en veiligheidsbeleid worden (derde) landen daarop aangesproken,
waaronder Marokko en een aantal Zuid-Amerikaanse landen.De minister merkte vervolgens op er grote problemen mee te hebben zich
te mengen in de rechtsgang ten aanzien van individuele verdachten in andere
landen, dus ook in die van Tsjechië. Op grond van de rapporten kan overigens
niet geconcludeerd worden dat in de gevallen waarbij Nederlanders waren betrokken
in strijd met geldend Tsjechisch recht is gehandeld. De minister voegde hieraan
toe dat er EU-programma's zijn in het kader waarvan het politionele en justitiële
systeem in Midden- en Oost-Europese landen op een adequaat niveau worden gebracht,
maar daarbij gaat het niet om individuele gevallen.De minister zei weinig te voelen voor de suggestie van de heer Vos met
betrekking tot het ten behoeve van Frankrijk incasseren van gelden in het
kader van de plukzewetgeving. Daarvoor verschillen de Franse en Nederlandse
procedures te veel.Mevrouw Sipkes heeft een discrepantie geconstateerd tussen het aantal
mensen dat in 1996 in het buitenland was gedetineerd en het aantal mensen
dat een verzoek tot overbrenging heeft ingediend. Dat verschil heeft enerzijds
te maken met de perioden waarop de tellingen betrekking hadden en anderzijds
met het feit dat lang niet iedere gedetineerde een dergelijk verzoek doet.
Daarenboven neemt het aantal gedetineerden in het buitenland toe.Buitenlandse gedetineerden vragen relatief weinig om overbrenging, hetgeen
ongetwijfeld te maken zal hebben met de kwaliteit van de Nederlandse gevangenissen.
Bij het Nederlandse beleid is overigens niet alleen de vraag naar de nationaliteit
in het geding, maar ook de vraag hoe lang men in Nederland is. Het gestelde
in de vreemdelingencirculaire omtrent de ongewenstverklaring speelt hierbij
ook een rol. Inmiddels is het in de brief aangekondigde protocol bij het verdrag
voor de overbrenging van gevonniste personen totstandgekomen. Dat protocol,
dat nog niet door veel landen is ondertekend, maakt het mogelijk om mensen
tegen hun wil uit te zetten. Dan moet echter wel de ontvangende staat bereid
zijn de persoon op te nemen. De uit te zetten persoon moet in ieder geval
de nationaliteit van het ontvangende land hebben en in Nederland ongewenst
zijn verklaard.Ten slotte deelde de minister mee dat er een koppeling komt tussen het
IND-bestand en het gedetineerdenbestand, zodat kan worden nagegaan of de gedetineerde
vreemdeling een verblijfstitel heeft. Tweede termijnDe heer Dittrich (D66) stelde vast dat de minister weinig kan
doen aan het verschijnsel van de douaneboetes in Frankrijk. Hij hoopte dat
er voor dit verschijnsel aandacht zal blijven in EU-verband. De argumenten van de minister tegen een bilateraal verdrag met Marokko
vond de heer Dittrich niet overtuigend genoeg. Hij had tijdens een werkbezoek
aan Marokko de indruk gekregen dat de autoriteiten aldaar wel voelen voor
overbrenging van Nederlandse gedetineerden naar Nederland. Mede gelet op het
feit dat er meer dan 70 Nederlanders zolang onder erbarmelijke omstandigheden
in Marokkaanse gevangenissen moeten verblijven, moet niet worden
gewacht op formele signalen uit Marokko die duiden op de behoefte aan een
bilateraal verdrag. Hij kondigde aan met een motie te zullen komen waarin
de minister wordt gevraagd te onderzoeken of er mogelijkheden zijn voor een
bilateraal verdrag met Marokko.De heer Bremmer (CDA) vroeg nog een reactie van de minister
op de een na laatste zin van de brief: «Op grond hiervan en op grond
van de in het kader van de beantwoording van deze brief verzamelde informatie
zal nog worden bezien of er aanleiding bestaat het tot dusver gevoerde beleid
in dezen te herzien». Welke beleidsterreinen heeft de minister op het
oog?Ingaande op het door de heer Dittrich gewenste bilaterale akkoord met
Marokko zei de heer Bremmer de argumenten van de minister nader te willen
bekijken. Het spreekt vanzelf dat de effectiviteit van welk verdrag dan ook
voorop dient te staan.Ten slotte benadrukte de heer Bremmer dat zijn fractie hoge prijs stelt
op wederkerigheid als het gaat om het overbrengen van gevonniste personen.De heer Zijlstra (PvdA) vroeg of de minister de douaneboetes
in Frankrijk ook ervaart als een dubbele straf. Is haar bekend dat er zaken
aanhangig zijn gemaakt in het kader van het Europese verdrag voor de rechten
van de mens?Mevrouw Sipkes (GroenLinks) vroeg of er nu reeds druk op Marokko
wordt uitgeoefend om toe te treden tot het multilaterale verdrag. Welke mogelijkheden
zijn er nu – dus zonder een bilateraal verdrag – om in individuele
gevallen succes te boeken? Zijn er nog specifieke criteria op grond waarvan
ten aanzien van bepaalde gevangenen extra inspanningen worden verricht?De minister zegde toe aandacht te zullen blijven schenken aan
het verschijnsel van de douaneboetes. Zij meende overigens niet dat gesproken
kan worden van een dubbele straf. Ook Nederland kent ontnemingswetgeving;
als een buitenlander in eigen land de straf wil uitzitten maar hij betaalt
de plukzevordering niet, dan mag hij ook niet vertrekken. Wel zijn de procedures
en de afwegingen totaal verschillend. In het kader van het Europees verdrag
voor de rechten van de mens zijn daarom twee zaken afgewezen.Het zou natuurlijk prachtig zijn als er evenwichtige en soepele internationale
afspraken zouden worden gemaakt over de overbrenging van gevonniste personen,
waarbij dan ook nog een zekere wederkerigheid in acht zou worden genomen.
Maar dat zal niet gebeuren zolang de strafsystemen en strafmaten zo uiteenlopen,
ook in EU-verband.Aan het adres van de heer Bremmer merkte de minister op thans geen aanleiding
te zien om het beleid te herzien.In principe worden Nederlandse gedetineerden in het buitenland door de
Nederlandse autoriteiten gelijk behandeld, hetgeen natuurlijk onverlet laat
dat nationaliteitscriteria worden gesteld en de vraag wordt gesteld of de
desbetreffende persoon al dan niet ongewenst is.De minister zegde toe na te zullen gaan wat er gedaan kan worden in multilateraal
opzicht als het gaat om de overbrenging van Nederlandse gedetineerden in Marokko
naar Nederland. Zij herhaalde problemen te hebben met een bilateraal verdrag,
maar zegde toe de mogelijkheden voor een bilateraal verdrag te zullen onderzoeken
en daarbij ook multilaterale aspecten te betrekken. De Kamer zal te zijner
tijd op de hoogte worden gebracht van de resultaten van het onderzoek. Uiteraard
zal in het kader van dat onderzoek via de normale kanalen contact worden opgenomen
met de verantwoordelijke Marokkaanse autoriteiten. Nog voor het zomerreces
zal de Kamer een brief ontvangen met de stand van zaken. De minister
zei ten slotte oog te hebben voor de problemen van Nederlandse gedetineerden
in Marokko, maar benadrukte dat het uiteindelijk de eigen verantwoordelijkheid
is van mensen die veel geld dachten te verdienen aan de handel in softdrugs.De heer Dittrich (D66) zei de toegezegde informatie af te wachten
en vooralsnog af te zien van het indienen van een motie.De voorzitter van de commissie,V. A. M. van der BurgDe griffier van de commissie,Pe XNoot1Samenstelling: Leden: V. A. M. van der Burg (CDA), voorzitter, Schutte
(GPV), Korthals (VVD), Janmaat (CD), De Hoop Scheffer (CDA), Soutendijk-van
Appeldoorn (CDA), Van de Camp (CDA), Swildens-Rozendaal (PvdA), ondervoorzitter,
M. M. van der Burg (PvdA), Scheltema-de Nie (D66), Kalsbeek-Jasperse (PvdA),
Zijlstra (PvdA), Aiking-van Wageningen (groep-Nijpels), Rabbae (GroenLinks),
J. M. de Vries (VVD), Van Oven (PvdA), Van der Stoel (VVD), Dittrich (D66),
Verhagen (CDA), Dijksman (PvdA), De Graaf (D66), Rouvoet (RPF), B. M. de Vries
(VVD), O. P. G. Vos (VVD) en Van Vliet (D66).Plv. leden: Koekkoek (CDA), Van den Berg (SGP), Van Blerck-Woerdman
(VVD), Marijnissen (SP), Biesheuvel (CDA), Bremmer (CDA), Doelman-Pel (CDA),
Van Traa (PvdA), Van Heemst (PvdA), Bijleveld-Schouten (CDA), Rehwinkel (PvdA),
Noorman-Den Uyl (PvdA), R. A. Meijer (groep-Nijpels), Sipkes (GroenLinks),
Rijpstra (VVD), Middel (PvdA), Passtoors (VVD), Van Boxtel (D66), Van der
Heijden (CDA), Apostolou (PvdA), Roethof (D66), Leerkes (Unie 55+), Van den
Doel (VVD), Weisglas (VVD) en De Koning (D66). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25203-2.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl