Ontwerpbesluiten Unie-Verdrag; Verslag schriftelijk overleg over agenda's JBZ-raden
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20042005-23490, nr. AG

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

13-01-2005

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

23490 nr. AG

12-01-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamAd 1.Ad 2.Ad 3.BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEI. ontwerpkaderbesluit over bewaring van gegevens die
zijn verwerkt en opgeslagen in verband met het aanbieden van openbare elektronische
communicatiediensten of gegevens van communicatienetwerken m.h.o.o. het voorkomen,
onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten, daaronder begrepen
terrorisme, o.m. geagendeerd onder nummer B4 van de JBZ-Raad van 19 november
jl. en B6 van de JBZ-Raad van 2 december 2004;Antwoord:Antwoord:Antwoord 3 en 4:Antwoord 5 en 6:II. ontwerpkaderbesluit betreffende Europees bewijsverkrijgingsbevel
ter verkrijging van voorwerpen, documenten en gegevens voor gebruik in strafprocedures,
geagendeerd onder nummer B4 van de JBZ-raad van 2 december 2004;Antwoord:Antwoord:Antwoord:Antwoord:Antwoord:Antwoord:III. beschikking betreffende de uitwisseling van informatie
en de samenwerking op het gebied van strafbare feiten van terroristische aard,
geagendeerd onder nummer B8 van de JBZ-Raad van 2 december 2004.Antwoord:Antwoord:
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23490Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 490Ontwerp-besluiten Unie-VerdragAGVERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEGVastgesteld 12 januari 2005De bijzondere commissie voor de JBZ-Raad1
heeft op 1 december 2004 een brief gezonden aan de minister van Justitie
met vragen inzake de agenda's van de JBZ-Raden van 19 november en 2 december
2004.De minister heeft daarop bij brief van 23 december 2004 geantwoord.De commissie brengt hierbij verslag uit van het aldus gevoerde schriftelijke
overleg.De griffier van de bijzondere commissie voor de JBZ-Raad,W. A. J. M. van DoorenDen Haag, 1 december 2004AAN DE MINISTER VAN JUSTITIEDe bijzondere commissie voor de JBZ-Raad wenst vragen aan u voor te leggen
met betrekking tot:1. ontwerpkaderbesluit over bewaring van gegevens die
zijn verwerkt en opgeslagen in verband met het aanbieden van openbare elektronische
communicatiediensten of gegevens van communicatienetwerken m.h.o.o. het voorkomen,
onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten, daaronder begrepen
terrorisme,o.m. geagendeerd onder nummer B4 van de JBZ-Raad van 19 november
jl. en B6 van de JBZ-Raad van 2 december 20041;2. ontwerpkaderbesluit betreffende Europees bewijsverkrijgingsbevel
ter verkrijging van voorwerpen, documenten en gegevens voor gebruik in strafprocedures, geagendeerd onder nummer B4 van de JBZ-raad van 2 december
2004;3. beschikking betreffende de uitwisseling van informatie
en de samenwerking op het gebied van strafbare feiten van terroristische aard, geagendeerd onder nummer B8 van de JBZ-Raad van 2 december 2004.Ad 1.In de annotatie bij de JBZ-Raad van 19 november jl. over dit onderwerp
gaf u aan dat de vragen omtrent de reikwijdte van de bewaarplicht, en de gewenste
harmonisatie van gegevens zouden worden voorgelegd aan de Raad. Uitgangspunt
is volgens u dat een evenwichtige regeling van een bewaarplicht van verkeersgegevens
wordt getroffen, waarbij voor wat betreft de reikwijdte van de bewaarplicht
en de bepaling van de bewaartermijnen rekening moet worden gehouden met de
huidige praktijk van telecommunicatieaanbieders en de kosten die uit een bewaarplicht
voortvloeien. Voor een evenwichtig eindresultaat is het tevens van belang
dat de behoeftes van de opsporingsdiensten op nationaal niveau nader in kaart
worden gebracht.De JBZ-commissie hecht aan een transparante, goed onderbouwde afweging
van belangen teneinde zelf in de gelegenheid gesteld te worden de noodzakelijkheid
en proportionaliteit vast te kunnen stellen van het uiteindelijk vast te stellen
kaderbesluit.1. Kunt u aangeven of de bewaarplicht – van in het bijzonder internetproviders –
zodanig zal zijn dat de verkeersgegevens van alle burgers, verdacht of niet,
beschikbaar zullen moeten worden gesteld. Zoals bekend leveren deze verkeersgegevens
een uitermate privacygevoelig beeld van individuen die op internet websites
bezoeken en e-mailberichten versturen en ontvangen. Hoe verhoudt zich de stelselmatige
opslag van informatie over het (tele)communicatieverkeer van àlle burgers
ten opzichte van de opsporing van een relatief beperkt aantal criminelen?
Dreigt niet het gevaar dat de grenzen van de proportionaliteit worden overschreden?2. De vraag is ook of betrokkenen in kennis worden gesteld van het raadplegen
van dergelijke gegevens. Kunnen dergelijke gegevens op grote schaal worden
vergaard zonder dat de rechtmatigheid daarvan daadwerkelijk getoetst kan worden
en dus zonder dat betrokkenen zich hiertegen kunnen verzetten? Is er sprake
van enige begrenzing?3. De kosten van de bewaarplicht zullen afhankelijk zijn van de uiteindelijk
vast te stellen termijnen en de omvang van de gevraagde verkeersgegevens.
Ten behoeve van een kosten-batenanalyse zou het evenwel raadzaam zijn enkele
scenario's door te rekenen.4. De vraag is bovendien wat de bulkinformatie zou opleveren voor het
opsporingsonderzoek en of er wel voldoende mankracht beschikbaar is om ook
maar een fractie van de beschikbaar te stellen informatie door te lichten.5. Kunt u de noodzaak van het beschikbaar stellen van verkeersgegevens
nader onderbouwen?6. Het lijkt wenselijk te kunnen beschikken over gegevens over de effectiviteit
van het kunnen beschikken over telecommunicatiegegevens om een afweging te
kunnen maken of met andere, minder ingrijpende middelen een vergelijkbaar
resultaat kan worden behaald (subsidiariteittoets).Ad 2.De commissie heeft commentaar ontvangen van de Permanente Commissie van
deskundigen in internationaal vreemdelingen- , vluchtelingen- en strafrecht
met betrekking tot dit ontwerpkaderbesluit1. Een
aantal vragen wenst de commissie aan u voor te leggen.1. De vraag is waarom het onderhavige ontwerpkaderbesluit – i.t.t.
het kaderbesluit inzake het Europees Arrestatiebevel – geen voorziening
kent om in de aangezochte lidstaat een verzoek af te wijzen wegens schending van de grondrechten en fundamentele rechtsbeginselen,
zoals die zijn neergelegd in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese
Unie?2. De gronden voor afwijzing van een verzoek zijn in het voorstel voor
het bewijsverkrijgingsbevel minder ruim dan bij het Europees Arrestatie Bevel
(art. 3 e.v. kaderbesluit Europees Arrestatiebevel). Dit geldt met name voor
het vereiste van de dubbele strafbaarheid(art.
18 ontwerp bewijsverkrijgingsbevel). In art. 24 lid 2 en 3 van het voorstel
is geregeld dat – na een overgangsperiode van vijf jaar – deze
voorwaarde zelfs geheel verdwijnt, behalve bij doorzoekingen. Wat is de motivatie
hiervoor?Kan het gevolg zijn dat – in geval van extraterritoriale rechtsmacht
van de verzoekende staat – de aangezochte staat zou moeten meewerken
aan bewijsgaring over handelingen die in de aangezochte lidstaat staat zijn
verricht, hoewel ze daar niet strafbaar zijn?3. Zou het niet wenselijk zijn de mogelijkheid te creëren, dat –
na het vergaren van de bewijsmiddelen (anders dan via huiszoeking) door de
aangezochte staat – het verzoek zelve (het formulier)
aan de verdachte of een derde ter hand wordt gesteld, in verband
met het mogelijk indienen van bezwaren en beroepen?4. In de verdragsregels, die door de invoering van het Kaderbesluit komen
te vervallen (art. 23 ontwerp), zijn door Nederland vaak voorbehouden gemaakt. Kan worden nagegaan welke voorbehouden zijn
gemaakt en kan worden aangegeven, waarom die thans niet meer hoeven te gelden?5. Zou volstaan kunnen worden met vertalingen naar Engels of Frans? De
ervaring leert, dat vertalen van verzoeken met bijlagen, van de gevonden documenten
en van de processen verbaal van het justitieel handelen in de aangezochte
lidstaat relevante vertragingen in de procesgang oplevert, alsmede fouten
en misverstanden veroorzaken kan.6. Aandacht wordt gevraagd voor een realistische termijn van inwerkingtreding.Ad 3.1. Zou in de ontwerpbeschikking niets geregeld moeten worden met betrekking
tot verjaringstermijnen in relatie tot de zwaarte van het misdrijf.2. Ook sepots komen in het register voor. Wordt informatie over sepots
ook betrokken in de uitwisseling van informatie?Namens de voorzitter van de bijzondere commissie voor de JBZ-Raad,W. A. J. M. van Dooren,Griffier van de bijzondere commissie voor de JBZ-RaadBRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 23 december 2004Naar aanleiding van de vragen die door de bijzondere commissie voor de
JBZ-Raad van uw Kamer zijn gesteld, bij brief van 1 december 2004 kenmerk
132370.3 VI, kan het volgende worden opgemerkt.I. ontwerpkaderbesluit over bewaring van gegevens die
zijn verwerkt en opgeslagen in verband met het aanbieden van openbare elektronische
communicatiediensten of gegevens van communicatienetwerken m.h.o.o. het voorkomen,
onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten, daaronder begrepen
terrorisme, o.m. geagendeerd onder nummer B4 van de JBZ-Raad van 19 november
jl. en B6 van de JBZ-Raad van 2 december 2004;1. Kunt u aangeven of de bewaarplicht – van in het bijzonder internetproviders –
zodanig zal zijn dat de verkeersgegevens van alle burgers, verdacht of niet,
beschikbaar zullen moeten worden gesteld. Zoals bekend leveren deze verkeersgegevens
een uitermate privacygevoelig beeld van individuen die op internet websites
bezoeken en e-mailberichten versturen en ontvangen. Hoe verhoudt zich de stelselmatige
opslag van informatie over het (tele)communicatieverkeer van àlle burgers
ten opzichte van de opsporing van een relatief beperkt aantal criminelen?
Dreigt niet het gevaar dat de grenzen van de proportionaliteit worden overschreden?Antwoord:In de Verklaring betreffende de bestrijding van terrorisme, die op 25 maart
2004 door de Europese Raad werd aangenomen, wordt de Raad de opdracht gegeven
om maatregelen te bestuderen voor het opstellen van voorschriften voor het
bewaren van verkeersgegevens door telecommunicatieaanbieders, zodat deze voorschriften
voor 1 juni 2005 kunnen worden aangenomen. Op initiatief van Frankrijk,
Ierland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk is een ontwerp-kaderbesluit opgesteld
inzake de bewaring van telecommunicatiegegevens ten behoeve van de opsporing
en vervolging van strafbare feiten, waaronder begrepen terrorisme. De aldus
bewaarde gegevens kunnen aan de andere lidstaten worden verstrekt in overeenstemming
met de relevante EU-instrumenten inzake justitiële samenwerking. De voorgestelde
bewaarplicht van de telecommunicatiegegevens heeft betrekking op gegevens
betreffende gebruikers van telecommunicatie en het telecommunicatieverkeer
met betrekking tot die gebruikers.Telecommunicatie verkeersgegevens kunnen voor de opsporing van belang
zijn om zicht te kunnen verkrijgen op telecommunicatiegedrag en het patroon
van contacten van een persoon. Het gaat hier dus niet om de inhoud van telecommunicatie.
Niettemin is het mogelijk dat door middel van deze gegevens een min of meer
volledig beeld kan worden verkregen van bepaalde aspecten van iemands leven
zodat sprake kan zijn van een inbreuk op eerbiediging van de persoonlijke
levenssfeer. Daarbij merk ik op dat het bewaren van de verkeersgegevens niet
betekent dat deze gegevens allemaal beschikbaar komen voor de opsporing, zoals
hierna nog aan de orde komt. Niettemin kan ook het bewaren van verkeersgegevens
door de aanbieders van telecommunicatie voor een ander doel dan de eigen bedrijfsdoelen,
aangemerkt worden als een beperking van de eerbiediging van de persoonlijke
levenssfeer. Artikel 8 EVRM bepaalt dat een beperking van het
recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer is toegestaan voorzover
daarin «bij de wet is voorzien» en dit «in een democratische
samenleving noodzakelijk is» in het belang van enkele met name genoemde
doelen, waaronder het voorkomen van strafbare feiten. Onder dit doelcriterium
is ook de strafvorderlijke afwikkeling van strafbare feiten begrepen. Het
«noodzaakcriterium» wordt in de rechtspraak van het Europese Hof
in Straatsburg nader ingevuld aan de hand van de beginselen van proportionaliteit,
subsidiariteit en van een «pressing social need».De voorgestelde bewaarplicht heeft tot doel bij te dragen aan een effectieve
opsporing en daardoor aan de voorkoming en bestrijding van ernstige strafbare
feiten, waaronder terrorisme, en voldoet derhalve aan het doelcriterium. Verkeersgegevens
kunnen van een dermate groot belang zijn voor een opsporingsonderzoek dat
het gedurende een bepaalde termijn bewaren van de verkeersgegevens van alle
gebruikers van telecommunicatie noodzakelijk kan worden geacht in verband
met de bestrijding van ernstige strafbare feiten. Daarbij merk ik op dat de
beschikbaarstelling van de gegevens ten behoeve van de opsporing van strafbare
feiten wordt beheerst door de regels van het Wetboek van Strafvordering. Dit
betekent dat slechts telecommunicatiegegevens van bepaalde personen in bepaalde
gevallen ten behoeve van een opsporingsonderzoek beschikbaar kunnen komen
voor politie en justitie. Daarbij gelden bepaalde wettelijke voorwaarden,
deze worden toegelicht in het antwoord op vraag 2.Gelet op de eisen van artikel 8 EVRM streeft Nederland naar een evenwichtige
regeling waarbij bij de bepaling van de bewaartermijn en van de categorieën
van gegevens die onder de bewaarplicht vallen rekening wordt gehouden met
de huidige praktijk van telecommunicatieaanbieders en de kosten die uit een
bewaarplicht voortvloeien. Dit alles mede in relatie tot de behoeftes van
de opsporingsdiensten. Juist deze elementen zijn bepalend voor de proportionaliteit
van de regeling. Daarbij wijs ik er nog op dat de richtlijn betreffende de
verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer
in de sector elektronische communicatie (2002/58/EG) nadrukkelijk ruimte laat
voor een bewaarplicht als in het ontwerp kaderbesluit voorgesteld (artikel
15). Ook merk ik op dat andere EU-lidstaten een bewaarplicht van telecommunicatiegegevens
kennen dan wel wetgeving op dit gebied in voorbereiding hebben.2. De vraag is ook of betrokkenen in kennis worden gesteld van het raadplegen
van dergelijke gegevens. Kunnen dergelijke gegevens op grote schaal worden
vergaard zonder dat de rechtmatigheid daarvan daadwerkelijk getoetst kan worden
en dus zonder dat betrokkenen zich hiertegen kunnen verzetten? Is er sprake
van enige begrenzing?Antwoord:Het ontwerp kaderbesluit heeft betrekking op de bewaring van verkeersgegevens
ten behoeve van de rechtshulp aan andere EU-lidstaten. Een eventuele bewaarplicht
zal echter ook kunnen dienen ten behoeve van opsporingsonderzoeken van de
politie en justitie in Nederland. Naar Nederlands recht geldt dat de officier
van justitie, ingeval van een verdenking van een misdrijf waarvoor voorlopige
hechtenis mogelijk is of ingeval van een redelijk vermoeden dat in georganiseerd
verband misdrijven, waarvoor voorlopige hechtenis mogelijk is, worden beraamd
of gepleegd die een ernstige inbreuk op de rechtsorde opleveren, in het belang
van het onderzoek een vordering kan doen gegevens te verstrekken over een
gebruiker en het telecommunicatieverkeer met betrekking tot die
gebruiker (artikel 126n en 126u Sv). Daarnaast geldt dat de opsporingsambtenaar
ingeval van verdenking van een misdrijf of ingeval van een redelijk vermoeden
dat in georganiseerd verband misdrijven, waarvoor voorlopige hechtenis mogelijk
is, worden beraamd of gepleegd die een ernstige inbreuk op de rechtsorde opleveren,
in het belang van het onderzoek zogenaamde gebruikersgegevens kan vorderen
(artikel 126na en 126ua Sv). Dit zijn gegevens betreffende naam, adres, woonplaats
en nummer. Op grond van artikel 126bb Sv doet de officier van justitie aan
de betrokkene schriftelijk mededeling van de uitoefening van de bevoegdheid
op grond van de artikelen 126n en 126u Sv, zodra het belang van het onderzoek
dat toelaat, behoudens wanneer uitreiking van de mededeling redelijkerwijs
niet mogelijk is. Gelet op het beperkte karakter van de bevoegdheid tot het
vorderen van gebruikersgegevens door de opsporingsambtenaar is de mededelingsplicht
niet van toepassing op de uitoefening van die bevoegdheid.Verder geldt dat, voor zover gegevens over het telecommunicatiegedrag
van personen worden opgenomen in politieregisters, de belanghebbende op grond
van de artikelen 20 tot en met 23 van de Wet politieregisters het recht heeft
op kennisneming en verbetering. Daarbij geldt dat de betrokkene zich tot het
College bescherming persoonsgegevens kan wenden met het verzoek te bemiddelen
of te adviseren in zijn geschil met de beheerder (artikel 23, derde lid, Wpolr).
Op grond van de Wet justitiële gegevens heeft de betrokkene soortgelijke
rechten ten aanzien van strafvorderlijke gegevens (artikelen 39i tot en met
39q WJG).3. De kosten van de bewaarplicht zullen afhankelijk zijn van de uiteindelijk
vast te stellen termijnen en de omvang van de gevraagde verkeersgegevens.
Ten behoeve van een kosten-batenanalyse zou het evenwel raadzaam zijn enkele
scenario's door te rekenen.4. De vraag is bovendien wat de bulkinformatie zou opleveren voor het
opsporingsonderzoek en of er wel voldoende mankracht beschikbaar is om ook
maar een fractie van de beschikbaar te stellen informatie door te lichten.Antwoord 3 en 4:In opdracht van het bureau Platform Interceptie, Decryptie en Signaalanalyse
van mijn ministerie heeft KPMG Information Risk Management een onderzoek verricht
naar verschillende modellen voor het opslaan en bewaren van historische verkeersgegevens
ten behoeve van opsporingsdiensten en inlichtingen- en veiligheidsdiensten
in Nederland. Daarbij zijn twee modellen uitgewerkt, te weten de situatie
waarbij de telecommunicatieaanbieders de opslag en de bevraging van historische
verkeersgegevens volledig voor hun rekening nemen en de situatie waarbij de
overheid via een centraal informatiepunt de organisatie van de opslag en de
bevraging van die verkeersgegevens overneemt. Dit laatste model sluit aan
bij het functioneren van het Centraal informatiepunt onderzoek telecommunicatie
(CIOT) dat is belast met de uitvoering van verzoeken om verstrekking van gebruikersgegevens,
afkomstig van opsporingsdiensten en inlichtingen- en veiligheidsdiensten.
De aanbieder verschaft aan het informatiepunt rechtstreekse toegang tot een
door hem bijgehouden bestand, dat de gegevens bevat als genoemd in artikel
13.4, eerste lid, van de Telecommunicatiewet. De verzochte gegevens worden
langs geautomatiseerde weg vergeleken met de gegevens in het bestand, waarna
bij een «hit» de gegevens uit het bestand van de aanbieder worden
doorgeleid naar de bevoegde autoriteit die het verzoek heeft gedaan. Dit is
geregeld in het Besluit verstrekking gegevens telecommunicatie, ter uitvoering
van artikel 13.4, derde lid, van de Telecommunicatiewet (Staatsblad 2000,
71).In het onderzoek zijn de geraamde kosten van de beide opties nader uitgewerkt.
Daarbij is rekening gehouden met bewaartermijnen van uiteenlopende duur en
met een stijging van het volume van verkeersgegevens. Tevens is aandacht geschonken
aan de beveiligingsaspecten, het regelgevend kader en organisatorische consequenties.
Het onderzoek is uitgevoerd in de maanden juni 2004 tot en met oktober 2004.
De bevindingen zullen worden betrokken bij de verdere standpuntbepaling over
een bewaarplicht voor telecommunicatiegegevens.Het rapport van KPMG Information Risk Management is inmiddels aangeboden
aan de Voorzitter van de Tweede kamer der Staten-Generaal en gaat als bijlage
ter kennisneming aan uw commissie (zie bijlage 1)1.5. Kunt u de noodzaak van het beschikbaar stellen van verkeersgegevens
nader onderbouwen?6. Het lijkt wenselijk te kunnen beschikken over gegevens over de effectiviteit
van het kunnen beschikken over telecommunicatiegegevens om een afweging te
kunnen maken of met andere, minder ingrijpende middelen een vergelijkbaar
resultaat kan worden behaald (subsidiariteittoets).Antwoord 5 en 6:In zijn algemeenheid moet worden vastgesteld dat de ontwikkelingen binnen
de telecommunicatiesector er toe kunnen leiden dat personen, die betrokken
zijn bij criminaliteit, zich aan het zicht van de politie kunnen onttrekken.
Daarvoor kan worden gewezen op de mogelijkheid van het gebruik van grote aantallen
verschillende SIM-kaarten, de zogenaamde flat-rate telecommunicatiediensten,
en telefonie door middel van het internet (Voice over IP). In de dagelijkse
praktijk zijn historische telecommunicatiegegevens van groot belang voor onderzoeken
naar ernstige strafbare feiten, niet alleen om zicht te verkrijgen op de betrokkenheid
van personen maar ook om personen van verdenking te kunnen uitsluiten. Op
initiatief van Nederland heeft in september van dit jaar een seminar plaatsgevonden
waaraan is deelgenomen door vertegenwoordigers van politiediensten van verschillende
EU-lidstaten. Dit heeft geleid tot een inventarisatie van telecommunicatiegegeves
die door de politiediensten als waardevol worden beschouwd voor de opsporing
van strafbare feiten. In het kader van de onderhandelingen over het ontwerp
kaderbesluit in Brussel is tot nu toe echter slechts in verkennende zin gesproken
over de duur van de bewaartermijnen voor de verschillende categorieën
van gegevens. Daarnaast heeft de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken op 2 december
jongstleden gesproken over de reikwijdte van het ontwerp kaderbesluit en geoordeeld
dat bij de verdere uitwerking op werkgroepniveau ook nader onderzoek noodzakelijk
is naar de doelmatigheid van een bewaarplicht, aspecten van de bescherming
van de persoonlijke levenssfeer en de kosten voor de aanbieders. Dit is in
lijn met het hierboven weergegeven Nederlandse standpunt van een evenwichtige
regeling waarbij rekening wordt gehouden met de huidige praktijk, de kosten
en de behoefte bij de opsporing.In het Algemeen Overleg ter voorbereiding van de bijeenkomst van de Raad
Justitie en Binnenlandse Zaken van 2 december te Brussel, gehouden op
1 december jongstleden, heb ik toegezegd aan de Tweede Kamer een brief
te zullen sturen waarin nader wordt in gegaan op een aantal vragen met betrekking
tot het ontwerp kaderbesluit inzake dataretentie, die leven bij de leden van
de Tweede Kamer der Staten-Generaal en die in het Algemeen Overleg aan de
orde zijn geweest. Zodra de brief aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal is aangeboden zal ik deze gaarne tevens ter kennis
brengen van Uw commissie.II. ontwerpkaderbesluit betreffende Europees bewijsverkrijgingsbevel
ter verkrijging van voorwerpen, documenten en gegevens voor gebruik in strafprocedures,
geagendeerd onder nummer B4 van de JBZ-raad van 2 december 2004;1. De vraag is waarom het onderhavige ontwerpkaderbesluit – i.t.t.
het kaderbesluit inzake het Europees Arrestatiebevel – geen voorziening
kent om in de aangezochte lidstaat een verzoek af te wijzen wegens schending van de grondrechten en fundamentele rechtsbeginselen,
zoals die zijn neergelegd in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese
Unie?Antwoord:De Europese Commissie, die het voorstel voor het kaderbesluit inzake het
Europees bewijsverkrijgingsbevel heeft opgesteld, heeft in het voorstel ervan
afgezien een bepaling in het corpus op te nemen die ziet op de eerbiediging
van grondrechten en fundamentele rechtsbeginselen zoals neergelegd in artikel
6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (EU). In overweging 19 van
de preambule wordt hiernaar wel verwezen. Ook geeft de Commissie in paragraaf 41
van de toelichting aan dat uit artikel 6 EU en het Handvest van de grondrechten
van de Unie voortvloeit dat de eerbiediging van grondrechten de basis vormt
van al het Europese recht. De Commissie lijkt van oordeel te zijn dat aangezien
artikel 6 EU onverkort geldt een expliciete bepaling op dit terrein in het
kaderbesluit zelf niet strikt noodzakelijk is. Niettemin is tijdens het onderhandelingsproces
door enkele lidstaten dit punt reeds naar voren gebracht. Nederland zal het
opnemen van een grondrechten-clausule vergelijkbaar met artikel 1, derde lid,
van het kaderbesluit betreffende het Europees aanhoudingsbevel (PbEG 18 juli
2002, L 190) steunen.2. De gronden voor afwijzing van een verzoek zijn in het voorstel voor
het bewijsverkrijgingsbevel minder ruim dan bij het Europees Arrestatie Bevel
(art. 3 e.v. kaderbesluit Europees Arrestatiebevel). Dit geldt met name voor
het vereiste van de dubbele strafbaarheid(art.
18 ontwerp bewijsverkrijgingsbevel). In art. 24 lid 2 en 3 van het voorstel
is geregeld dat – na een overgangsperiode van vijf jaar – deze
voorwaarde zelfs geheel verdwijnt, behalve bij doorzoekingen. Wat is de motivatie
hiervoor?Kan het gevolg zijn dat – in geval van extraterritoriale rechtsmacht
van de verzoekende staat – de aangezochte staat zou moeten meewerken
aan bewijsgaring over handelingen die in de aangezochte lidstaat staat zijn
verricht, hoewel ze daar niet strafbaar zijn?Antwoord:In het door de Commissie voorgestelde ontwerp-kaderbesluit is inderdaad
slechts een zeer beperkt aantal weigeringsgronden opgenomen. De Commissie
beoogt met dit ontwerp de strafrechtelijke samenwerking op basis van wederzijdse
erkenning verder te versnellen en vergemakkelijken. Daarbij past naar het
oordeel van de Commissie het terugdringen van het aantal weigeringsgronden,
inclusief het vereiste van dubbele strafbaarheid als weigeringsgrond. Immers,
hoe minder weigeringsgronden, hoe meer gevallen waarin tot daadwerkelijke
samenwerking kan worden gekomen. Het wederzijds vertrouwen, waarop het beginsel
van wederzijdse erkenning is gebaseerd, maakt een verdergaande samenwerking
die gepaard gaat met het terugdringen van weigeringsgronden binnen de Unie
mogelijk. In de onderhandelingen die tot nu toe hebben plaatsgevonden zijn
de artikelen betreffende de weigeringsgronden en het op termijn
afschaffen van het vereiste van dubbele strafbaarheid nog niet uitputtend
aan de orde geweest. Wel is bij de eerste bespreking gebleken dat diverse
lidstaten de keuze voor de in het voorstel opgenomen weigeringsgronden willekeurig
en te beperkt vinden. Het is dan ook niet ondenkbaar dat het voorstel van
de Commissie op dit punt verder zal worden aangevuld. Voor Nederland geldt
daarbij het volgende. Met het verder inperken en op termijn afschaffen van
het vereiste van dubbele strafbaarheid zal slechts kunnen worden ingestemd
indien op enigerlei wijze in het kaderbesluit wordt gewaarborgd dat Nederland
niet verplicht is een Europees bewijsverkrijgingsbevel uit te voeren voor
feiten die op Nederlands grondgebied zijn gepleegd en in Nederland niet strafbaar
zijn. Een dergelijke waarborg zou kunnen worden gevonden door een weigeringsgrond
in het kaderbesluit op te nemen voor feiten die op het grondgebied van de
tenuitvoerleggingsstaat zijn gepleegd. Een dergelijke weigeringsgrond komt
onder andere in het kaderbesluit betreffende het Europees aanhoudingsbevel
voor.3. Zou het niet wenselijk zijn de mogelijkheid te creëren, dat –
na het vergaren van de bewijsmiddelen (anders dan via huiszoeking) door de
aangezochte staat – het verzoek zelve (het formulier)
aan de verdachte of een derde ter hand wordt gesteld, in verband
met het mogelijk indienen van bezwaren en beroepen?Antwoord:De vragenstellers suggereren de mogelijkheid het certificaat (formulier)
ter hand te stellen aan de verdachte, nadat de gevraagde voorwerpen, documenten
of gegevens zijn verkregen, in verband met het mogelijk indienen van bezwaren
of beroepen. Dit is een interessante gedachte die tot nu toe noch door de
Commissie, noch door de lidstaten is geopperd. Hierover zou ik op dit moment
het volgende willen opmerkingen. De lidstaten dienen ingevolge het voorgestelde
artikel 19 ervoor te zorgen dat belanghebbenden een rechtsmiddel kunnen instellen
(bijv. beklag) tegen de erkenning en tenuitvoerlegging van een Europees bewijsverkrijgingsbevel.
Op grond van het vijfde lid van artikel 19 dienen de lidstaten in dat kader
maatregelen te treffen die het instellen van zo een rechtsmiddel vergemakkelijken,
waaronder het verstrekken van informatie aan belanghebbenden met het oog op
het instellen van een rechtsmiddel. Dit betekent dat het kaderbesluit voorziet
in een bepaling betreffende informatieverstrekking aan belanghebbenden, met
inbegrip van de verdachte, met het oog op het instellen van een rechtsmiddel.
Of het certificaat zich hiervoor zou kunnen lenen is de vraag. Het certificaat
moet nog uitgebreid worden besproken. Daarbij is het niet ondenkbaar dat in
het certificaat gegevens moeten worden opgenomen over de grondslag van het
bevel, waarvan het bezwaarlijk kan zijn dat de verdachte hiervan, gelet op
de fase waarin het onderzoek in het kader waarvan een EBB wordt uitgevaardigd
zich bevindt, op de hoogte raakt. Dit kan een reden zijn voor lidstaten om
zich te verzetten tegen het verstrekken van het certificaat aan de verdachte.
Tot nu toe is het punt van het mogelijk verstrekken van het certificaat aan
de verdachte in de onderhandelingen nog niet aan de orde geweest.4. In de verdragsregels, die door de invoering van het Kaderbesluit komen
te vervallen (art. 23 ontwerp), zijn door Nederland vaak voorbehouden gemaakt. Kan worden nagegaan welke voorbehouden zijn
gemaakt en kan worden aangegeven, waarom die thans niet meer hoeven te gelden?Antwoord:Artikel 23 van het ontwerp-kaderbesluit bevat bepalingen betreffende de
verhouding tussen het onderhavige kaderbesluit en andere internationale regelgeving
die dezelfde materie bestrijken. Het artikel bepaalt dat het kaderbesluit
in de plaats komt van de corresponderende bepalingen in de in het artikel
genoemde verdragen voorzover deze betrekking hebben op het verkrijgen van
bewijs. Gevraagd wordt naar de bij die verdragen gemaakte voorbehouden en
naar de reden waarom de daarbij gemaakte voorbehouden niet langer behoeven
te gelden. In dit verband zijn twee relevante voorbehouden te noemen, gemaakt
bij artikel 2 en artikel 5 van het Europees rechtshulpverdrag van 1959 ten
tijde van de bekrachtiging van dit verdrag (14 februari 1969). Het voorbehoud
bij artikel 2 houdt kort gezegd in dat geen rechtshulp zal worden verleend
indien er gegronde vrees bestaat dat de betrokken persoon wordt vervolgd op
discriminatoire gronden, de vervolging in strijd is met het ne bis in idem-beginsel
of de betrokken persoon in Nederland wordt vervolgd. De laatste twee genoemde
omstandigheden vormen in het ontwerp-kaderbesluit reeds een grond voor weigering
onderscheidenlijk opschorting van de tenuitvoerlegging van een Europees bewijsverkrijgingsbevel.
De eerst genoemde omstandigheid valt onder de algemene grondrechtenbescherming.
Hiervoor zij verwezen naar het antwoord op vraag 1. Het voorbehoud bij artikel
5 houdt kort gezegd in dat een rechtshulpverzoek tot het verrichten van een
doorzoeking uitsluitend zal worden uitgevoerd indien het verzoek betrekking
heeft op een voor uitlevering vatbaar strafbaar feit en de rechter heeft ingestemd
met het verzoek. Als gevolg van artikel 51 van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst,
blijft dit voorbehoud nu al buiten toepassing tussen de lidstaten van de Unie.5. Zou volstaan kunnen worden met vertalingen naar Engels of Frans? De
ervaring leert, dat vertalen van verzoeken met bijlagen, van de gevonden documenten
en van de processen verbaal van het justitieel handelen in de aangezochte
lidstaat relevante vertragingen in de procesgang oplevert, alsmede fouten
en misverstanden veroorzaken kan.Antwoord:De vragenstellers vragen of niet zou kunnen worden volstaan met vertalingen
in Engels of Frans. Zij stellen daarbij dat het vertalen van verzoeken met
bijlagen, van gevonden documenten en van processen-verbaal in de aangezochte
lidstaat tot vertragingen, fouten en misverstanden kan leiden. Over het talenregime
kan het volgende worden opgemerkt. Het ontwerp-kaderbesluit bepaalt dat een
Europees bewijsverkrijgingsbevel (EBB) wordt vertaald in de taal of een van
de talen van de aangezochte staat. Indien de aangezochte staat dit bij verklaring
heeft aangegeven kan het EBB ook in een andere taal worden gesteld. Anders
dan de vraagstellers lijken te stellen, is vertaling van de documenten in
de aangezochte staat niet meer nodig. Dit regime wordt voorgesteld om juist
te voorkomen dat de erkenning en tenuitvoerlegging van een EBB vertraging
oploopt door vertaling in de aangezochte, ofwel tenuitvoerleggingsstaat. Het
kaderbesluit bevat geen bepaling die verplicht tot vertaling van de inbeslaggenomen
documenten of gegevens of van de processen-verbaal die zijn opgemaakt bij
de tenuitvoerlegging van het EBB. Bij ontstentenis van zo een bepaling, kan
worden gesteld dat vertaling niet is vereist en dat deze zo nodig voor rekening
van de verzoekende staat, ofwel de beslissingsstaat komt.6. Aandacht wordt gevraagd voor een realistische termijn van inwerkingtreding.Antwoord:Nederland zal te gelegener tijd aandringen op een realistische implementatietermijn.III. beschikking betreffende de uitwisseling van informatie
en de samenwerking op het gebied van strafbare feiten van terroristische aard,
geagendeerd onder nummer B8 van de JBZ-Raad van 2 december 2004.1. Zou in de ontwerpbeschikking niets geregeld moeten worden met betrekking
tot verjaringstermijnen in relatie tot de zwaarte van het misdrijf.Antwoord:Bij de beantwoording van deze vraag veronderstel ik dat vraagsteller doelt
op het al dan niet aanbrengen van een grens die ervoor zorgt dat geen informatie
wordt verstrekt over misdrijven die langer dan een bepaald aantal jaren geleden
zijn gepleegd. U kunt dan denken aan de bewaartermijnen voor het bewaren van
gegevens zoals deze zijn neergelegd in de Wet Politieregisters en de Wet justitiële
gegevens. Volgens het ontwerp-Besluit zijn deze nationale bepalingen van toepassing
op de informatieverstrekking aan Europol/Eurojust door opname van het zinsdeel
«conform de nationale wetgeving» in artikel 2.1 en 2.2. Bij Europol
en Eurojust zelf wordt vervolgens drie jaar na invoering bezien of bewaring
van de verstrekte informatie nog noodzakelijk is. Deze bepalingen helpen voorkomen
dat te oude, niet meer relevante informatie over te lang geleden gepleegde
misdrijven op Europees niveau wordt verwerkt. Over de ontwerp-beschikking
is inmiddels politieke overeenstemming bereikt tijdens de bijeenkomst van
de Raad op 2 december jl..2. Ook sepots komen in het register voor. Wordt informatie over sepots
ook betrokken in de uitwisseling van informatie?Antwoord:Verstrekking van informatie over een sepot is mogelijk op grond van artikel
2 lid 4, onder d, en artikel 2 lid 4a, onder d van het voorstel van de Raad,
tenzij de nationale wet zich tegen verstrekking verzet. Voorwaarde is dat
het een sepot betreft in een voor Europol of Eurojust relevante zaak. Die
relevantie wordt overigens in eerste instantie beoordeeld door de bevoegde
nationale autoriteit.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerXNoot1Samenstelling: Holdijk (SGP), Wagemakers (CDA), Jurgens (PvdA), De Wolff
(GL), Van de Beeten (CDA), Broekers-Knol (VVD), Hessing (LPF), Van den Oosten
(VVD), Koekkoek (CDA), Middel (PvdA), Kox (SP), Engels (D66) (voorzitter).XNoot1Zie 23 490, AD/346 en 23 490, AF/348.XNoot1Is ter inzage gelegd op het Centraal Informatiepunt onder griffienr. 132370.01.
Zie ook dossier 3.4.7 op www.europapoort.nl.XNoot1Is ter inzage gelegd op het Centraal Informatiepunt onder griffienr. 132370.4.
Zie ook dossier 4.0.6 op www.europapoort.nl. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20042005-23490-AG.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl