Wijziging Wet milieubeheer (meldingenstelsel); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26552, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

01-06-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26552 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgave 1. Aanleiding tot het wetsvoorstel Project «Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit»Jurisprudentie2. Huidige regeling artikel 8.19 van de Wet milieubeheer3. Aanbevelingen tot wijzigingRapport MDW-werkgroep Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheerEindrapport Twee jaar Wet milieubeheer van de projectgroep
VIEWHandreiking «Bedrijfsinterne milieuzorg als basis
voor een andere relatie tussen bedrijven en overheden»4. Inhoud wetsvoorstel 4.1 Vergunning als uitgangspunt Meer ruimte voor eigen verantwoordelijkheid vergunninghouderToetsing door bevoegd gezag op moment van vergunningverlening4.2 Categorieën veranderingen4.3 Formulering van de vergunningAanleiding tot wijziging van de vergunning4.4 Procedurele aspecten Melding vooraf(Voor)overleg met bevoegd gezagSchriftelijke reactie bevoegd gezag5. Voorbereiding van het wetsvoorstel6. Verhouding tot internationale regelgeving7. Uitvoering van de wettelijke regeling 7.1 Bedrijfseffecten7.2 Milieugevolgen7.3 Uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid8. Artikelsgewijze toelichting Artikel I, onder A Artikel 8.1, derde lidArtikel I, onder B Artikel 8.13, eerste lid, onder gArtikel I, onder C Artikel 8.19Artikel 8.19, tweede lidArtikel 8.19, tweede lid, onder aArtikel 8.19, tweede lid, onder bArtikel 8.19, tweede lid, onder cArtikel 8.19, derde lidArtikel 8.19, vierde lidArtikel 8.19, vijfde en zesde lidArtikel 8.19, zevende lidArtikel I, onder DArtikel IIArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26552Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 74 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 552Wijziging van de Wet milieubeheer (meldingenstelsel)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING Inhoudsopgave 1.Aanleiding tot het wetsvoorstel2   2.Huidige regeling artikel 8.19 van de Wet milieubeheer3   3.Aanbevelingen tot wijziging4   4.Inhoud
wetsvoorstel54.1Vergunning als uitgangspunt54.2Categorieën veranderingen7 4.3Formulering
van de vergunning9 4.4Procedurele aspecten12    5.Voorbereiding
van het wetsvoorstel15   6.Verhouding tot internationale
regelgeving16   7.Uitvoering van de wettelijke
regeling177.1Bedrijfseffecten17 7.2Milieugevolgen177.3Uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid17    8.Artikelsgewijze
toelichting191. Aanleiding tot het wetsvoorstel Project «Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit»De herziening van de regelgeving voor inrichtingen was een van de onderwerpen
van de eerste tranche van het project «Marktwerking, deregulering en
wetgevingskwaliteit» (MDW; kamerstukken II 1994/95, 24 036, nr.
1). In een daartoe ingestelde werkgroep Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer is onderzocht in hoeverre het stelsel van milieuregelgeving,
met name het stelsel van vergunningen en algemene regels voor inrichtingen
kan worden verbeterd.De werkgroep geeft in haar rapport aan dat het vergunningeninstrument
voor veel inrichtingen een te zwaar en inefficiënt instrument is en doet
aanbevelingen tot verbetering. Deze aanbevelingen strekken met name tot het
meer dan thans hanteren van het stelsel van algemene regels. Daarnaast wordt
een aantal suggesties gedaan voor flexibilisering van de regelgeving ten aanzien
van vergunningen en algemene regels voor inrichtingen.Bij brief van 10 juli 1995 (kamerstukken II 1994/95, 24 036, nr.
6) is de Tweede Kamer geïnformeerd over de bevindingen van deze MDW-werkgroep
en de voornemens van de regering naar aanleiding van het rapport. De beleidsvoornemens
verwoord in deze brief, kunnen worden onderverdeeld in drie acties:1. Een wetsvoorstel tot wijziging van de Wet milieubeheer ter verbetering
van het inrichtingenregime.2. De herziening van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer
en het systeem van algemene regels voor inrichtingen.3. Onderzoek naar de mogelijkheid van «vangnetbepalingen»
voor inrichtingen.Het onderhavige wetsvoorstel strekt tot uitvoering van het eerste punt:
de wijziging van de Wet milieubeheer (verder aan te duiden als: Wm) ter verbetering
van het inrichtingenregime. Het richt zich daarbij specifiek op het van dat
inrichtingenregime deel uitmakende stelsel van het melden van veranderingen
(artikel 8.19, tweede lid, van de Wm).Ook de andere beleidsvoornemens zijn in uitvoering genomen en deels reeds
afgerond. Bij brief van 3 oktober 1997 (DDM/B/JB Mbb97111266) is de Tweede
Kamer geïnformeerd over het standpunt inzake «vangnetregels».
Over de voortgang van de andere onderdelen van het MDW-project worden de Tweede
Kamer (onder meer in het kader van het jaarlijkse Milieuprogramma) en de betrokken
overheidsinstanties, bedrijfsleven en andere betrokkenen regelmatig geïnformeerd.
Zie voor een recente rapportage over de voortgang de brief van de Minister
van Economische Zaken en de Minister van Justitie van 17 december 1998, kamerstukken
II 1998/99, 24 036, nr. 113.Behalve in MDW-kader zijn ook van andere zijden voorstellen tot flexibilisering
van het inrichtingenregime gedaan. Op zowel de aanbevelingen van de MDW-werkgroep
als op andere aanbevelingen voortvloeiend uit de praktijkervaring met het
inrichtingenregime van de Wm wordt in hoofdstuk 3 van deze toelichting ingegaan. JurisprudentieOok de inmiddels ontwikkelde jurisprudentie is een van de aanleidingen
tot het onderhavige wetsvoorstel (Afdeling bestuursrechtspraak Raad van State,
6 juni 1995, nr. E03.94.0066, gemeente Kerkrade; Milieu en Recht 1995/11,
nr 126 en AB 95/556 met nt. FM, Afdeling bestuursrechtspraak Raad van State,
12 december 1996, E03.95.1877, BR 1997, nr. 3, p. 244, Voorzitter Afdeling
bestuursrechtspraak Raad van State, 20 februari 1997, nr. F03.97.0121,
KG 1997, nr. 171, proefdraaien Schiphol). Het betreft hier jurisprudentie
van de Raad van State waarin geoordeeld wordt dat, hoewel een uitbreiding/wijziging
blijft binnen de vergunningvoorschriften, niet volstaan kan worden met een
melding als de uitbreiding/wijziging niet milieuneutraal dan wel milieugunstig
is. De tekst van artikel 8.19 van de Wm zou een ruimere uitleg niet toestaan.
Met deze uitspraken worden de werkingssfeer van artikel 8.19 en daarmee de
mogelijkheden tot het melden van veranderingen van de inrichting, sterk beperkt.
Het aantal aanvragen tot vergunningwijziging zal daardoor waarschijnlijk aanmerkelijk
toenemen.Hoewel de meningen hierover kunnen uiteenlopen, is vrij algemeen bij de
betrokken overheden en het bedrijfsleven het gevoelen aanwezig dat deze uitspraken
de mogelijkheid tot melden te ver inperken. Dit wordt nog eens onderstreept
door de in verschillende kaders gedane aanbevelingen tot verruiming van de
regeling van artikel 8.19 van de Wm (zie hoofdstuk 3). 2. Huidige regeling artikel 8.19 van de Wet milieubeheerDe huidige regeling van de melding van veranderingen in de inrichting
is neergelegd in artikel 8.19 tweede, derde en vierde lid van de Wm.Het tweede lid van artikel 8.19 van de Wm kan niet los worden gezien van
artikel 8.1, eerste lid, van de Wm. Artikel 8.1 bepaalt dat het verboden is
zonder een daartoe verleende vergunning een inrichting (...) te veranderen
of de werking daarvan te veranderen.Op de hoofdregel van artikel 8.1 maakt artikel 8.19 een uitzondering:
onder bepaalde inhoudelijke en procedurele condities omvat de vergunning ook
bepaalde veranderingen. De bedoeling van de wetgever met deze regeling is
te voorkomen dat bedrijven en de bevoegde gezagsinstanties onnodig procedures
tot wijziging van de vergunning moeten doorlopen, waar het milieu en de bij
de vergunning betrokkenen als zodanig niet mee zijn gediend.De inhoudelijke condities die artikel 8.19 stelt, betreffen de veranderingen
waarom het dan moet gaan:a. veranderingen, die geen gevolgen hebben voor de aard en omvang van
de nadelige gevolgen die de inrichting veroorzaakt, ofb. veranderingen, die uitsluitend gunstige gevolgen hebben voor de omvang
van de nadelige gevolgen die de inrichting veroorzaakt.De gevolgen van de verandering voor de aard en omvang van de belasting
van het milieu zijn dus bepalend voor de vraag of er gemeld mag worden dan
wel een wijzigingsvergunning moet worden aangevraagd.De procedurele condities die artikel 8.19 aan de melding verbindt, zijn
de volgende:a. melding:– schriftelijk;– tenminste een maand voor de verwezenlijking van de verandering;– aan het bevoegd gezag;b. de gegevens die bij de melding worden verstrekt moeten voldoen aan
de eisen van artikel 5.19 van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer.De regeling van artikel 8.19 bouwt voort op regelingen in de Hinderwet,
de Wet geluidhinder, de Wet inzake de luchtverontreiniging en het Mijnreglement
1964 met een overeenkomstige strekking. De regeling van het huidige artikel
8.19 betekende wel een verzwaring omdat niet langer kon worden volstaan met
een melding achteraf, maar een melding vooraf werd voorgeschreven. 3. Aanbevelingen tot wijzigingZoals hierboven reeds is aangegeven, zijn in verschillende kaders voorstellen
en aanbevelingen tot wijziging en verruiming van de in artikel 8.19 van de
Wm neergelegde meldingenregeling gedaan. In dit hoofdstuk wordt daar achtereenvolgens
op ingegaan. In hoofdstuk 4 wordt vervolgens aangegeven hoe met deze voorstellen
en aanbevelingen is omgegaan bij de formulering van het onderhavige wetsvoorstel. Rapport MDW-werkgroep Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheerDe werkgroep stelt voor om de mogelijkheden van het gebruik van artikel
8.19 van de Wm te vergroten. De werkgroep doelt daarbij op veranderingen die
netto een gunstig milieurendement opleveren (bijvoorbeeld door toepassing
van een andere technologie), maar waardoor andere milieu-effecten (bijvoorbeeld
het energieverbruik) toenemen. Het wordt in de praktijk, aldus de werkgroep,
als een knelpunt ervaren dat dergelijke veranderingen niet op basis van artikel
8.19 gemeld kunnen worden. Dit kan een belemmering vormen voor veranderingen
ten gunste van het milieu. De werkgroep stelt dan ook voor de melding ex artikel
8.19 op dit punt uit te breiden.In de brief aan de Tweede Kamer over het rapport van de MDW-werkgroep
(kamerstukken II, 1994/95, 24 036, nr. 6) is aangegeven dat welwillend
gestaan wordt tegenover dit voorstel en dat de mogelijkheden hiervan zullen
worden onderzocht. Eindrapport Twee jaar Wet milieubeheer van de projectgroep
VIEWHet doel van het project Verzamelen van Informatie en Expertise Wet milieubeheer
(VIEW) was om een kwalitatief beeld te krijgen van de toepassing van de Wm
in de praktijk door middel van het verzamelen van ervaringen met en meningen
over de wet. In het in november 1995 uitgebrachte Eindrapport Twee jaar Wet
milieubeheer (VROM 95 587/b/11–95; 5646/105) is een aantal aanbevelingen
opgenomen ter verbetering van de werking van het inrichtingenhoofdstuk van
de Wm. Het eindrapport is gebaseerd op de uitwisseling van praktijkervaringen
met de Wm van betrokken overheden, bedrijfsleven en natuur- en milieu-organisaties.
In het rapport worden de volgende problemen gesignaleerd:– Onduidelijkheden over de uitleg en de toepassing van artikel 8.19. Deze betreffen met name de aard van de verandering (ook voor het milieu
niet relevante veranderingen of relatief geringe veranderingen?), het energie-aspect
(veel ook voor het milieu gunstige veranderingen leiden al gauw tot het verbruik
van meer energie) en veranderingen ter zake van activiteiten waarvoor geen
voorschriften zijn opgenomen.– Gebreken in het kennis- of informatieniveau in de praktijk. Veel bedrijven blijken niet op de hoogte te zijn van de meldingsverplichting
vooraf en melden daarom achteraf.– Procedurele knelpunten. Deze betreffen met name de termijn (een maand is voor de overheid vaak
te krap), het rechtskarakter van de melding (onduidelijk of er op de melding
gereageerd moet worden door het bevoegd gezag) en de publikatieplicht (kosten
en rechtskarakter).De projectgroep komt op basis van de gesignaleerde knelpunten tot de aanbeveling
onderzoek te verrichten naar de relatie tussen vergunning en melding en naar
de rechtsbescherming, maar tevens op korte termijn artikel 8.19
van de Wm te wijzigen. De projectgroep doet een aantal suggesties tot wijziging.De wenselijkheid van verruiming van de meldingsregeling wordt zeer breed
door bevoegde gezagsinstanties en vergunninghouders als wenselijk ervaren.
Aanbevolen wordt in de criteria voor de melding een relatie te leggen met
de vergunningvoorschriften. Ook eenvoudige onomstreden veranderingen zouden
met een melding doorgevoerd moeten kunnen worden.Procedureel zou een melding achteraf ook mogelijk moeten worden en zou
de publikatieplicht genuanceerd moeten worden (alleen voor grote veranderingen).
Tevens wordt gepleit voor een duidelijk beslismoment ten aanzien van de acceptatie
van de melding door het bevoegd gezag, waarbij de snelheid van de procedure
niet mag worden aangetast en ook de procedure niet te zwaar mag worden. Handreiking «Bedrijfsinterne milieuzorg als basis
voor een andere relatie tussen bedrijven en overheden»In deze handreiking die bij circulaire van 17 oktober 1995 (nr. IBP05o95004)
aan provincies, gemeenten en waterschappen is gezonden, wordt eveneens aandacht
gevraagd voor de melding van artikel 8.19 van de Wm. Onder meer wordt gesteld
dat bij het geven van meer eigen verantwoordelijkheid aan bedrijven met een
adequaat werkend milieuzorgsysteem past dat die bedrijven een grotere vrijheid
krijgen met betrekking tot uitbreidingen en wijzigingen. Indien de uitbreiding
of wijziging blijft binnen de in de vergunning op hoofdlijnen vastgelegde
doelen, zou in beginsel met een melding moeten kunnen worden volstaan. 4. Inhoud wetsvoorstel 4.1 Vergunning als uitgangspunt Meer ruimte voor eigen verantwoordelijkheid vergunninghouderUit de aanbevelingen tot wijziging van het systeem van het melden van
veranderingen komt, waar het betreft de ruimte voor het zonder vergunningwijziging
kunnen doorvoeren van veranderingen, vooral de roep naar voren om met deze
verruiming in te spelen op de veranderende visie op het instrument milieuvergunning.
Gedoeld wordt daarbij op de ontwikkeling naar een moderne milieuvergunning,
waarbij in het verlengde van de algemene strategie van het milieubeleid gericht
op zelfsturing en zelfregulering, de nadruk meer komt te liggen op de eigen
verantwoordelijkheid van bedrijven in relatie tot de vergunningverlening en
handhaving. Bedrijven moeten gestimuleerd worden om een op de bescherming
van het milieu gericht gedrag te vertonen zonder dat daarbij sprake is van
een keurslijf aan voorschriften en toezicht daarop. Juist integendeel: bedrijven
die voldoen aan een aantal criteria (zoals het hebben van een adequaat bedrijfsmilieuplan,
een – bij voorkeur gecertificeerd – bedrijfsintern milieuzorgsysteem
leidende tot goede feitelijke milieuprestaties en het uitbrengen van een inzichtelijke
jaarrapportage daaromtrent) en daarmee een «goed milieugedrag»
vertonen, moeten daarvoor beloond kunnen worden met een vergunningverlening
en handhaving die het beter mogelijk maken om de eigen verantwoordelijkheid
te nemen. Dit komt overeen met de aanbeveling van de Evaluatiecommissie Wet
milieubeheer in het advies «Vergunnen met beleid» (december 1996;
ISBN 90–75155–16–6, blz 28), om zogenaamde «koplopers»
(bedrijven die in hun branche voorop lopen bij het nemen van milieumaatregelen)
te belonen met emissiegerichte vergunningen die ruimte laten voor een bedrijfseigen
milieuzorgsysteem. Toetsing door bevoegd gezag op moment van vergunningverleningDe verruiming die de voorgestelde wet brengt ten opzichte van de bestaande
wettelijke regeling met betrekking tot het doorvoeren van veranderingen en
de daaromtrent ontwikkelde jurisprudentie komt met name tot stand door een
nauwere aansluiting bij de inhoud van de vergunning. Bepalend is de ruimte
die de vergunning inclusief de daaraan verbonden beperkingen en voorschriften
voor een verandering biedt.Dit betekent dat voor de vraag of er een procedure (melding of vergunningwijziging)
gevolgd moet worden alvorens een verandering kan worden doorgevoerd, de inhoud
van de vergunning doorslaggevend is en niet de aard van de verandering (milieugunstig,
milieuneutraal of milieu-ongunstig). Het onderscheid milieugunstig, -neutraal
of -ongunstig speelt alleen waar het gaat om de bepaling of de gevolgen van
de verandering niet leiden tot andere of grotere nadelige gevolgen voor het
milieu dan die de inrichting ingevolge de vergunning en de daaraan verbonden
beperkingen en voorschriften mag veroorzaken (artikel 8.19, tweede lid, aanhef).
Voorts kan dit onderscheid een rol spelen bij de beoordeling door het bevoegd
gezag of er aanleiding bestaat om naar aanleiding van de melding de aan de
vergunning verbonden voorschriften en beperkingen aan te vullen of te wijzigen,
danwel de vergunning geheel of gedeeltelijk in te trekken (artikel 8.19, tweede
lid, onder c) (hierover meer in paragraaf 4.3, onder «Aanleiding
tot wijziging van de vergunning»).De voorgestelde wijzigingen van de artikelen 8.1 en 8.19 van de Wm leggen
de beoordeling of, en zo ja welke veranderingen binnen het bereik van de vergunning
mogen plaatsvinden uitdrukkelijk bij het bevoegd gezag en wel op het moment
van de vergunningverlening. Het is primair het bevoegd gezag dat op basis
van de vergunningaanvraag de grenzen voor toekomstige veranderingen trekt
door middel van de vergunning en de daaraan verbonden voorschriften en beperkingen.
Dit lag al besloten in de bestaande systematiek van hoofdstuk 8 van de Wm
en wordt in dit wetsvoorstel expliciet tot uitdrukking gebracht door de formulering
van het nieuwe artikel 8.1, derde lid.Veranderingen in afwijking van de vergunning vereisen in beginsel een
wijzigingsaanvraag. De voorgestelde wijziging van artikel 8.19, tweede lid,
maakt het echter mogelijk om veranderingen die niet leiden tot andere of grotere
nadelige gevolgen voor het milieu dan die de inrichting ingevolge de vergunning
en de daaraan verbonden beperkingen en voorschriften mag veroorzaken, af te
doen met een melding.De criteria die het bevoegd gezag moet aanleggen bij zijn afweging of,
en zo ja welke veranderingen op grond van artikel 8.1, derde lid, zonder wijzigingsaanvraag
kunnen worden verwezenlijkt, of krachtens artikel 8.19, tweede lid, met een
melding kunnen worden afgedaan, zijn dezelfde als voor de vraag of de vergunning
als zodanig kan worden verleend. Zaken als de beoordeling van de verantwoordelijkheid
van de vergunninghouder, de aard van de inrichting en de bedrijfsprocessen,
en de milieukwaliteit van de omgeving in relatie tot de binnen de vergunning
te bieden flexibiliteit zijn daarbij van belang. Adviseurs en andere betrokkenen
spelen bij die beoordeling een rol vanwege hun betrokkenheid in het proces
van vergunningverlening.De milieu-effecten van de in de inrichting plaatsvindende activiteiten
zijn een belangrijke afwegingsfactor; naarmate deze effecten ernstiger kunnen
zijn, zullen de beperkingen in de vergunning verder reiken. Ook internationale regelgeving kan om deze reden nopen tot een zeer stringente
vergunning.Voor andere milieu-effecten kan juist een meer terughoudende houding van
het bevoegd gezag aangewezen zijn. Zo wordt in de circulaire «Omgaan
met energieverbruik en meerjarenafspraken bij de milieuvergunning» van
juni 1994 het belang benadrukt van de aansluiting bij de meerjarenafspraken
over energiebesparing op landelijk niveau (VROM 94342/b/7–94 5301/079).
In de jurisprudentie wordt deze lijn bevestigd (onder meer de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State, 20 juni 1997, nr. E03.95.0842). Overigens wordt thans
gewerkt aan een herziening van bovenbedoelde circulaire.Op het moment van vergunningverlening moet door het bevoegd gezag derhalve
de afweging worden gemaakt:– voor welke veranderingen de vergunning zonder meer ruimte wil
bieden (dus welke veranderingen zonder meer vallen binnen de vergunning en
de daaraan verbonden beperkingen en voorschriften);– voorzover nadelige gevolgen van de inrichting niet kunnen worden
voorkomen, welke en hoe groot die nadelige gevolgen dan mogen zijn (onder
meer de toegestane omvang van de emissies naar bodem, water en lucht, geluids-
en veiligheidsgrenzen, verplichtingen ten aanzien van het energie- en grondstoffenverbruik
en de gevolgen voor de doelmatige verwijdering van afvalstoffen);– deze afweging vertaalt zich eveneens in voorschriften en beperkingen.De aldus in hoofdstuk 8 van de Wm neergelegde systematiek ten aanzien
van het toelaatbaar zijn van veranderingen vraagt van het bevoegd gezag dat
zorgvuldig omgegaan wordt met de formulering van vergunningen. Zo kan een
ruim geformuleerde vergunning wellicht meer mogelijkheden voor veranderingen
binnen het kader van de vergunning geven dan wenselijk is en mogelijk leiden
tot ongewenste normopvulling. Het is dus goed om reeds bij de opstelling van
de vergunning rekening te houden met de uitbreidingen en wijzigingen die binnen
de context van de vergunning zouden (moeten) kunnen plaatsvinden. In paragraaf 4.3
zal hierop nader worden ingegaan. 4.2 Categorieën veranderingenDe voorgestelde wet maakt een onderscheid in veranderingen welke zonder
meer, met een melding dan wel pas na een vergunningwijziging mogen worden
doorgevoerd:a) Veranderingen van de inrichting of van de werking daarvan die in overeenstemming
zijn met de voor de inrichting verleende vergunning en de daaraan verbonden
beperkingen en voorschriften (inclusief de aanvraag om de vergunning voorzover
deze overeenkomstig artikel 8.11, eerste lid, van de Wm deel uitmaakt van
de vergunning) (artikel 8.1, derde lid). Uit het nieuwe derde lid van artikel 8.1 van de Wm volgt dat veranderingen
die overeenkomen met de vergunning en de daarin opgenomen beperkingen en voorschriften,
zonder melding en zonder vergunningwijziging kunnen worden doorgevoerd. Indien
het bevoegd gezag toepassing heeft gegeven aan artikel 8.13, eerste lid, onder
g, zal de vergunninghouder het bevoegd gezag wel van bepaalde veranderingen
uit deze categorie op de hoogte moeten stellen.b) Veranderingen van de inrichting of van de werking daarvan, die niet
in overeenstemming zijn met de voor de inrichting verleende vergunning of
de daaraan verbonden beperkingen en voorschriften, maar die niet leiden tot
andere of grotere nadelige gevolgen voor het milieu dan die de
inrichting ingevolge de vergunning en de daaraan verbonden beperkingen en
voorschriften mag veroorzaken, onder voorwaarde dat:a. deze niet leiden tot een andere inrichting dan waarvoor vergunning
is verleend;b. het voornemen tot het uitvoeren van de verandering door de vergunninghouder
schriftelijk aan het bevoegd gezag is gemeld enc. het bevoegd gezag aan de vergunninghouder schriftelijk heeft verklaard
dat de voorgenomen verandering voldoet aan de aanhef en onderdeel a en de
verandering naar zijn oordeel geen aanleiding geeft tot toepassing van de
artikelen 8.22, 8.23 of 8.25 (artikel 8.19, tweede lid). Op voorwaarde dat de gevolgen van de verandering voor het milieu blijven
binnen de nadelige gevolgen voor het milieu die de inrichting mag veroorzaken
ingevolge de vergunning en de daaraan verbonden beperkingen en voorschriften,
kan de betrokken verandering met inachtneming van de daaromtrent in artikel
8.19 van de Wm gestelde regels in beginsel worden afgedaan met een melding.c) Veranderingen die tot gevolg hebben dat de nadelige gevolgen voor het
milieu, veroorzaakt door de inrichting, de grenzen van de vergunning overschrijden. Voor veranderingen die ertoe leiden dat de toegestane milieubelasting
van de inrichting wordt overschreden – dus leiden tot andere of grotere
nadelige gevolgen voor het milieu dan de vergunning en de daaraan verbonden
voorschriften en beperkingen toestaan – is steeds een aanvraag tot wijziging
van de vergunning nodig. Uit de systematiek van hoofdstuk 8 (artikel 8.1,
eerste en derde lid, juncto artikel 8.19, tweede lid) volgt dat het bevoegd
gezag de grenzen voor toekomstige veranderingen trekt door middel van de vergunning
en de daaraan verbonden voorschriften en beperkingen. De vergunning bepaalt
de nadelige gevolgen die de inrichting voor het milieu mag veroorzaken. Daarmee
wordt dan tevens aangegeven dat buiten die grenzen veranderingen slechts mogelijk
zijn door middel van een wijzigingsaanvraag (en de daarmee gepaard gaande
rechtsbescherming).Ter illustratie van het onderscheid tussen de bovenvermelde veranderingen
het volgende voorbeeld.Een inrichting heeft een vergunning voor twee productielijnen; de inrichting
mag het geluidsniveau van x dB(A) niet overschrijden en mag niet meer dan
ij van stof z uitstoten. De inrichting start met één productielijn.
Na een jaar wordt een tweede productielijn toegevoegd waarbij de feitelijke
emissies toenemen, maar binnen de toegestane emissies van x en z (en ook binnen
het overigens door de vergunning toegestane) wordt gebleven. Deze verandering
is geheel in overeenstemming met de vergunning en daardoor een verandering
als bedoeld in het derde lid van artikel 8.1 en mag zonder melding en zonder
vergunningwijziging worden doorgevoerd (eventueel kan in de vergunning voorgeschreven
zijn dat deze verandering wel aan het bevoegd gezag moet worden medegedeeld
(artikel 8.13, eerste lid, onder g)).Na drie jaar bestaat het voornemen om een derde productielijn te starten
en tevens productielijnen 1 en 2 zodanig te verbeteren (door nieuwe nageschakelde
technieken die geen extra emissies en afvalstoffen veroorzaken) dat totaal
binnen de toegestane emissies x en z (en ook de andere door de vergunning
toegestane nadelige gevolgen voor het milieu, waaronder het energieverbruik)
wordt gebleven. Deze verandering is een meldingsplichtige verandering als
bedoeld in het tweede lid van artikel 8.19. Immers, met de verandering wordt
afgeweken van de vergunningvoorschriften (3 in plaats van 2 productielijnen),
maar er ontstaan geen andere of in omvang grotere nadelige gevolgen
voor het milieu dan door de vergunning zijn toegestaan.Het gaat goed met de sector en het bedrijf en er ontstaat het voornemen
om een vierde en vijfde productielijn te openen. Hoewel de investeringen gedaan
zullen worden met de nieuwste milieuvriendelijke technieken, zullen de emissies
van z hierdoor het toegestane niveau van ij overschrijden. In dat geval dient
een wijziging van de vergunning te worden aangevraagd.In de artikelsgewijze toelichting worden de in de artikelen 8.1, derde
lid, en 8.19, tweede lid, onderscheiden categorieën van gevallen (sub
a en b) nader toegelicht. 4.3 Formulering van de vergunningDe ontwikkeling naar het inspelen op de eigen verantwoordelijkheid van
de vergunningverlener zal kunnen leiden tot meer op de milieu-effecten van
de bedrijfsvoering afgestemde vergunningen. Uiteraard zijn de vergunningaanvraag
en de daarin beschreven inrichting daarbij het uitgangspunt; de in de vergunning
toegestane nadelige gevolgen zullen niet los mogen staan van de activiteiten
waarvoor vergunning wordt gevraagd.Doelvoorschriften die aangeven wat de gevolgen van het bedrijf mogen zijn
voor het milieu, hebben ingevolge artikel 8.12, eerste lid, van de Wm de voorkeur
boven middelvoorschriften. Met doelvoorschriften wordt in dit kader geduid
op concrete (zoveel mogelijk kwantificeerbare) en handhaafbaar geformuleerde
resultaatsverplichtingen die gericht zijn op het bereiken van een bepaalde
milieubeleidsdoelstelling of milieukwaliteitseis en daartoe een grote mate
van keuze laten aan de geadresseerde ten aanzien van de middelen waarmee het
betreffende doel moet worden bereikt. Als voor een bepaald aspect alleen een
doelvoorschrift is opgenomen, heeft de vergunninghouder vrijheid om zijn middelen
te kiezen. Voor veranderingen van het middel geldt dan geen vergunningplicht
noch een meldingsplicht mits het doelvoorschrift gehaald wordt (artikel 8.1,
derde lid). Wil het bevoegd gezag deze vrijheid niet geven, dan zal het daartoe
in de vergunning voorzieningen moeten treffen (bijvoorbeeld door de middelenkeuze
te begrenzen). In dat geval zal de keuze voor een ander middel dan in de vergunning
wordt aangegeven – mits het doelvoorschrift gehaald wordt – ingevolge
artikel 8.19, tweede lid, gepaard moeten gaan met een melding.Bij de formulering van de doelvoorschriften kan het bevoegd gezag rekening
houden met veranderingen betreffende de inrichting die op het moment van vergunningverlening
kunnen worden voorzien. Deze voorzienbare veranderingen zullen met name blijken
uit de vergunningaanvraag. Het bevoegd gezag dient overeenkomstig het gestelde
in artikel 8.8, eerste lid, onder c, van de Wm niet alleen de redelijkerwijze
te verwachten ontwikkelingen met betrekking tot de omgeving van de inrichting
maar ook die met betrekking tot de inrichting zelf te betrekken. Dit laatste
geeft de basis om in de vergunning ook – waar aangewezen (onder meer
afhankelijk van de aard van de inrichting en de bedrijfsprocessen, de milieukwaliteit
in de omgeving van de inrichting en het «milieugedrag» van de
vergunninghouder) – flexibiliteit te bieden. Daarbij geven wel de inrichting
en de daarin plaatsvindende activiteiten (en voorziene veranderingen daarin)
waarvoor vergunning is gevraagd de begrenzing aan: de flexibiliteit moet gevonden
worden binnen de nadelige gevolgen die die inrichting mag veroorzaken.De toetsing van de vergunningverlenende overheid aan het ALARA-beginsel
zoals opgenomen in artikel 8.11, derde lid, van de Wm (ALARA staat voor: As
Low As Reasonably Achievable), staat niet in de weg aan het bieden
van een zekere flexibiliteit in de vergunning. Het ALARA-beginsel strekt ertoe
dat de milieuvergunning de grootst mogelijke bescherming moet bieden tegen
de nadelige gevolgen van de inrichting (inclusief de redelijkerwijs te verwachten
ontwikkelingen) voor het milieu (tenzij dat redelijkerwijze niet kan worden
gevergd). Binnen het beschermingsniveau dat uit de toetsing aan ALARA voortvloeit,
kan sprake zijn van flexibiliteit in de wijze waarop de inrichting mag worden
ingericht en in de activiteiten en veranderingen die in die inrichting mogen
plaatsvinden. Dit is overigens ook inherent aan een vergunningstelsel waarin
doelvoorschriften met een keuzevrijheid ten aanzien van de middelen de voorkeur
hebben.De toetsing aan ALARA betekent wel dat het bevoegd gezag nadrukkelijk
moet afwegen of, en zo ja welke mogelijkheden het het bedrijf wil bieden voor
toekomstige veranderingen van de inrichting of haar werking. Wanneer het betreft
toekomstige ontwikkelingen die gevolgen kunnen hebben voor de emissies vanuit
de inrichting, is het met het oog op het ALARA-beginsel gewenst dat een fasering
met betrekking tot de toegestane milieugevolgen wordt aangebracht. Als bijvoorbeeld
in een vergunning een bepaalde uitbreiding is voorzien, zal voorkomen moeten
worden dat, voordat die uitbreiding wordt gerealiseerd, de met die uitbreiding
samenhangende nadelige milieugevolgen reeds mogen worden veroorzaakt. Dit
kan door de gevolgen van het milieu in bijvoorbeeld de vorm van emissies te
koppelen aan de voorgenomen activiteiten; wordt slechts een deel van de activiteiten
uitgeoefend dan geldt een lager plafond. Onder meer artikel 8.16, onder a
en b (waarin aangegeven wordt dat bepaald kan worden dat de voorschriften
slechts vanaf respectievelijk tot aan een bepaald tijdstip of bepaalde omstandigheid
gelden), en artikel 8.18, tweede lid (waarin wordt bepaald dat ten aanzien
van het realiseren van de inrichting nader aan te geven termijnen kunnen worden
gesteld), bieden een handvat voor die fasering. Het bevoegd gezag moet zich dus nadrukkelijk afvragen welke mogelijkheden
geboden worden aan het bedrijf voor het doorvoeren van veranderingen. De vrijheid
en verantwoordelijkheid van de ondernemer moeten, waar het de wijze van milieubescherming
betreft, in beginsel zoveel mogelijk worden gerespecteerd. Het beperken van
de flexibiliteit moet uit oogpunt van de bij de vergunningverlening een rol
spelende belangen doelmatig zijn. In bepaalde gevallen zullen argumenten aanwezig
zijn die leiden tot een (op onderdelen) zeer strak en gedetailleerd geformuleerde
vergunning. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan gevallen waarin sprake
is van emissies van zeer milieugevaarlijke stoffen; dergelijke emissies zullen
aan weinig flexibiliteit biedende voorschriften moeten worden gebonden. Hetzelfde
is voorstelbaar bij een inrichting die veel milieuhinder veroorzaakt voor
de omgeving; bij de beoordeling van de mogelijkheden die worden geboden om
veranderingen door te kunnen voeren, zal in dat geval waarschijnlijk ook de
terugdringing van die hinder centraal staan.In andere gevallen kan wel gekozen worden voor een meer globale formulering
waarbij de toegestane milieugevolgen (de milieu-effecten van het bedrijf)
centraal staan. Daarbij zal goed afgewogen moeten worden of en in hoeverre
bepaald wordt dat de vergunningaanvraag onderdeel uitmaakt van de vergunning
(krachtens artikel 8.11, eerste lid). Een dergelijke bepaling kan gunstig
zijn bij een goed geformuleerde aanvraag, maar kan te belemmerend werken in
die zin dat bij een gedetailleerde aanvraag dan voor elke verandering een
melding of vergunningwijziging noodzakelijk is, terwijl er geen argumenten
behoeven te zijn voor een dergelijk strakke formulering.Ook artikel 8.18 van de Wm, waarin het vervallen van de vergunning wordt
gekoppeld aan het niet binnen drie jaren voltooien en in werking brengen
van de inrichting, noopt tot een zorgvuldige formulering van de vergunning.
Het artikel is bedoeld om te voorkomen dat een inrichting wordt gerealiseerd
en in gebruik genomen onder geheel andere omstandigheden dan ten tijde van
de vergunningverlening. Bovendien wordt hiermee voorkomen dat «milieuruimte»
wordt uitgegeven die waarschijnlijk niet meer zal worden benut, maar waardoor
nieuwe ontwikkelingen in de omgeving zouden kunnen worden belemmerd. Wanneer
het bevoegd gezag bij de vergunningverlening ook rekening wil houden met toekomstige
uitbreidingen van de inrichting moet ook met het oog op het gestelde in dit
artikel zorgvuldig gekeken worden naar de termijnen die de vergunning ten
aanzien van de uitbreidingen stelt (artikel 8.18, tweede lid). Artikel 8.18,
eerste lid, moet echter niet zo beperkt worden uitgelegd dat er geen veranderingen
kunnen plaatsvinden indien deze niet binnen drie jaar zijn gerealiseerd. Immers
artikel 8.18 doelt op het niet binnen drie jaren realiseren van de inrichting
(alsdan vervalt de vergunning van rechtswege), en niet op alle door middel
van vergunning mogelijk gemaakte veranderingen (bijvoorbeeld in middelen)
binnen de inrichting. Aanleiding tot wijziging van de vergunningDe melding krachtens het nieuwe artikel 8.19, tweede lid, laat op zich
onverlet de mogelijkheid voor het bevoegd gezag om in het belang van de bescherming
van het milieu een procedure tot wijziging van de vergunning te starten. Dit
kan bijvoorbeeld samenhangen met de verplichting die het bevoegd gezag op
basis van artikel 8.22 van de Wm heeft om regelmatig te bezien of de voorschriften
en de beperkingen van de vergunning nog toereikend zijn gezien de technische
ontwikkelingen en de ontwikkelingen met betrekking tot de kwaliteit van het
milieu (de zogenaamde actualiseringsplicht).In het nieuwe meldingensysteem is het bevoegd gezag expliciet de mogelijkheid
gegeven om in reactie op de melding te verklaren dat de gemelde verandering
aanleiding is tot toepassing van de artikelen 8.22, 8.23 of 8.25 van
de Wm. Indien het bevoegd gezag hiertoe overgaat, kan de verandering niet
worden verwezenlijkt, omdat een verklaring als bedoeld in artikel 8.19, tweede
lid, onder c, dan immers ontbreekt.De verzwaring van het meldingensysteem in dit opzicht is een rechtstreeks
gevolg van de verruiming van het aantal mogelijkheden tot melden. Het nieuwe
systeem, dat de mogelijkheid tot melden relateert aan de door de vergunning
toegestane milieugevolgen, zou er immers toe kunnen leiden dat vergunningen
ruimte bieden voor veranderingen waaromtrent het bevoegd gezag na afweging
van de criteria van artikel 8.22, 8.23 of 8.25 van de Wm tot de conclusie
komt dat aanpassing van de vergunning noodzakelijk is. Koppeling van de besluiten
geeft de mogelijkheid om de verandering te bezien in het licht van de met
de vergunning te bereiken bescherming van het milieu. Hoewel de bedoelde artikelen
ook zelfstandig de mogelijkheid geven voor het bevoegd gezag om ambtshalve
een procedure tot aanpassing van de vergunning te starten, is het procedureel
zuiverder om de beslissing omtrent de aanpassing te incorporeren in het besluit
inzake de melding. Zou deze koppeling van besluiten niet tot stand zijn gebracht,
dan zou er sprake kunnen zijn van een voor betrokkenen tot verwarring leidende
gang van zaken. Enerzijds zou het bevoegd gezag de melding moeten accepteren
wanneer de verandering voldoet aan de criteria om met een melding te kunnen
worden afgedaan. De melder/vergunninghouder zou hierdoor de verandering in
beginsel zonder meer mogen verwezenlijken. Anderzijds zou het bevoegd gezag
bovendien op grond van artikel 8.22, 8.23 danwel 8.25 kunnen besluiten om
de vergunning in verband met de gemelde verandering, aan te passen. Vandaar
dat in artikel 8.19, tweede lid, onder c, expliciet is bepaald
dat het bevoegd gezag in reactie op de melding kan aangeven dat het de melding
niet accepteert omdat het aanleiding ziet om tot aanpassing van de vergunning
over te gaan. Deze bevoegdheid is als het ware een soort veiligheidsklep om
vanuit milieu-oogpunt ongewenste veranderingen tegen te gaan.Overigens wordt verwacht dat een gemelde verandering niet vaak aanleiding
zal zijn voor aanpassing van de vergunning en de daaraan verbonden beperkingen
en voorschriften. Die verwachting is gebaseerd op de thans bij de overheden
bestaande praktijk ten aanzien van het melden van veranderingen en het aanpassen
van vergunningen. Ook beperken de artikelen 8.22, 8.23 en 8.25 van de Wm inhoudelijk
de gevallen waarin aanpassing van de vergunning aan de orde moet of kan zijn.Een aanleiding tot aanpassing van de vergunning zou bijvoorbeeld kunnen
zijn de toetsing van de voorgenomen verandering aan het beginsel van ALARA
zoals dit ook tot uitdrukking komt in artikel 8.22 van de Wm. Het bevoegd
gezag kan tot de conclusie komen dat met het toepassen van de stand der techniek
ten aanzien van de verandering de nadelige milieugevolgen van de inrichting
verder kunnen worden teruggedrongen. Daarbij zijn overigens dezelfde voorwaarden
van toepassing die ook in het algemeen bij toepassing van artikel 8.22 juncto
artikel 8.11, derde lid, van de Wm gelden. Zo zal bij de beslissing van het
bevoegd gezag moeten worden afgewogen of de beste beschikbare technieken ten
aanzien van de verandering redelijkerwijs kunnen worden gevergd. Daarbij kunnen
onder meer ook bedrijfseconomische aspecten (zoals investeringsbeslissingen
en afschrijvingstermijnen), een rol spelen (waarbij ook gekeken wordt naar
hetgeen in de bedrijfstak gebruikelijk is).Ook kan het bevoegd gezag naar aanleiding van de melding van de verandering
tot de conclusie komen dat de vergunning ruimte geeft voor ongewenste normopvulling
of dat de vergunde milieugevolgen van de inrichting verder kunnen worden teruggedrongen
(artikel 8.23 Wm). Dit zal met name aan de orde kunnen zijn ten aanzien van
milieugevolgen waaromtrent een actief op terugdringing gericht beleid wordt
gevoerd. Hierdoor heeft het bevoegd gezag bovendien de mogelijkheid om ten
aanzien van de veranderingen zelf af te wegen wat de gevolgen mogen zijn ten
aanzien van de bescherming van het milieu. Het toetsingskader van artikel
8.23 van de Wm is hierop overigens onverkort van toepassing. 4.4 Procedurele aspecten Melding voorafKrachtens de huidige wettelijke regeling op grond van artikel 8.19 van
de Wm dient een maand voordat met de verwezenlijking van de verandering wordt
begonnen, te worden gemeld.Deze regeling betekende een verzwaring ten opzichte van de regeling in
onder meer de Hinderwet en de Wet inzake de luchtverontreiniging omdat daarin
een melding achteraf werd toegestaan. De argumentatie voor deze verzwaring
lag erin dat met het vooraf melden situaties van overtreding van de vergunning
kunnen worden voorkomen; bij het achteraf melden kunnen deze situaties pas
achteraf blijken met alle gevolgen van dien (zie memorie van antwoord wetsvoorstel
tot uitbreiding en wijziging van de Wet algemene bepalingen milieuhygiëne
en daarmee samenhangende wijzigingen van andere wetten (vergunningen en algemene
regels voor inrichtingen; procedures voor vergunningen en ontheffingen; handhaving),
kamerstukken II 1989/90, 21 087, nr. 6, blz 66/67). In het onderhavige wetsvoorstel wordt de melding vooraf gehandhaafd. De
reden van het handhaven van de melding vooraf is dat de bovenvermelde nadelen
van een achterafmelding nog steeds zwaar wegen. Bij een melding achteraf zou
pas achteraf geconstateerd kunnen worden of het bevoegd gezag het eens is
met de mening van het bedrijf dat de verandering blijft binnen hetgeen in
artikel 8.19, tweede lid, is aangegeven en het de melding accepteert (met
andere woorden: geen aanleiding ziet voor wijziging van de vergunning). De
nadelen hiervan gaan zelfs zwaarder wegen bij een ruimere formulering van
de vergunning.Betreffende de meldingstermijn wordt in artikel 8.19, tweede lid, onder
b, en het vierde lid, bepaald dat het voornemen tot het uitvoeren van een
dergelijke verandering door de vergunninghouder schriftelijk aan het bevoegd
gezag moet worden gemeld en het bevoegd gezag aan de vergunninghouder uiterlijk
6 weken na ontvangst van de melding schriftelijk moet verklaren of de voorgenomen
verandering voldoet aan artikel 8.19, tweede lid, aanhef en onderdeel a, en
het de melding accepteert. De verwezenlijking van de verandering mag pas na
ontvangst van een rechtsgeldige verklaring van het bevoegd gezag inzake de
melding plaatsvinden wil er geen sprake zijn van strijd met artikel 8.1 van
de Wm. In dit verband wordt ook gewezen op artikel 20.3, eerste lid, van de
Wm. Ingevolge dit artikel wordt de verklaring pas van kracht met ingang van
de dag na de dag waarop de termijn afloopt voor het indienen van een bezwaar-
of beroepschrift.De verruimde mogelijkheid tot melden, de in het project VIEW van de zijde
van de overheid naar voren gekomen klachten over de te krappe meldingstermijn
van een maand, alsmede de verplichte reactie van het bevoegd gezag zijn aanleiding
geweest om te kiezen voor een uitbreiding van de termijn van melden tot 6
weken. Hoewel in het wetsvoorstel in artikel 8.19, vierde lid, wel een voorkeur
wordt uitgesproken voor een snellere reactie («zo spoedig mogelijk»),
wordt het bevoegd gezag hiermee een ruimere mogelijkheid gegeven om tijdig
te reageren naar de vergunninghouder. De verwachting is dat alleen in meer
complexe gevallen deze ruimere termijn zal moeten worden benut. Voor het bedrijfsleven
betekent deze uitbreiding van de termijn alsmede het bepaalde in artikel 20.3,
waarin de inwerkingtreding van het besluit gerelateerd wordt aan de termijn
voor het indienen van een bezwaar- of beroepschrift (6 weken), wel dat meer
geanticipeerd moet worden op veranderingen. De vergunninghouder zal in een
complex geval met een termijn van circa 12 weken rekening moeten houden (de
maximale beslistermijn alsmede ingevolge artikel 20.3 een inwerkingtredingstermijn
van 6 weken). Daartegenover staat dat de ruimte om zonder vergunningwijziging
en/of zonder melding veranderingen aan te brengen door dit wetsvoorstel wordt
vergroot. (Voor)overleg met bevoegd gezagHet is voor de vergunninghouder raadzaam om tijdig bij het overwegen van
een verandering die naar zijn mening kan worden afgedaan met een melding,
contact op te nemen met het bevoegd gezag over het al dan niet geoorloofd
en acceptabel zijn van de melding. Dit geldt zeker ingeval van twijfel over
de ruimte ten aanzien van de toegestane nadelige gevolgen voor het milieu.
Hierdoor wordt onzekerheid bij de vergunninghouder over de mogelijkheid om
de beoogde verandering te realiseren met behulp van een melding zoveel mogelijk
voorkomen. Ook kan als gevolg van een goed vooroverleg de termijn die het
bevoegd gezag nodig heeft om te reageren op de melding aanmerkelijk worden
bekort. Schriftelijke reactie bevoegd gezagDe in het onderhavige wetsvoorstel opgenomen regeling van de wijze waarop
het bevoegd gezag moet reageren op de melding, is nieuw. Deze regeling is
een reactie op de van verschillende zijden geuite kritiek op het ontbreken
van een reactieplicht en -termijn: dit leidt tot rechtsonzekerheid voor de
betrokken vergunninghouder en derden.Volgens jarenlange jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State werd de schriftelijke mededeling van het bevoegd gezag
omtrent de aanvaardbaarheid van een melding, met het oog op een doelmatige
rechtsbescherming voor zover het betreft de mogelijkheid van bezwaar en beroep,
gelijkgesteld met een besluit ingevolge de Wet milieubeheer (zie ook Afdeling
bestuursrechtspraak Raad van State, 20 juli 1995, nr. E03.95.0262, Milieurechtspraak
1995, nr. 16). In een uitspraak van 16 oktober 1997 (gemeente Voorst, nr.
E03.960560, AB 1997, 438) is de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van
State overigens teruggekomen op die gelijkstelling omdat deze op bezwaren
zou stuiten bij de uitvoering van de Wm gelet op de daarmee samenhangende
onduidelijkheden ten opzichte van de kenbaarheid van de melding en de betrokkenheid
van derden. Deze wijziging in de jurisprudentie onderschrijft de noodzaak
van een eenduidige regeling betreffende de rechtskracht van de melding en
de reactie daarop.In het wetsvoorstel is thans één van de voorwaarden waaraan
voldaan moet worden, wil de vergunning ook voor de gemelde verandering gelden,
dat het bevoegd gezag aan de vergunninghouder schriftelijk verklaard moet
hebben dat de voorgenomen verandering voldoet aan artikel 8.19, tweede lid,
aanhef en onder a, en dat het geen aanleiding ziet voor toepassing van de
artikelen 8.22, 8.23 of 8.25. Er wordt daarmee voorzien in een rechtsvaststellend
moment. Zonder deze verklaring is het niet toegestaan meldingsplichtige veranderingen
te realiseren, omdat dan immers sprake zou zijn van strijd met artikel 8.1,
eerste lid, onder b, van de Wm. In dit verband wordt nogmaals gewezen op artikel
20.3, eerste lid, van de Wm; eerst wanneer de daarin genoemde termijn van
6 weken is verstreken, treedt de verklaring in werking en mag de verandering
dus worden uitgevoerd.Indien het bevoegd gezag besluit geen verklaring als bedoeld in artikel
8.19, tweede lid, onder c, af te geven, kan de verandering niet worden verwezenlijkt.
De vergunninghouder kan tegen dit negatieve besluit van het bevoegd gezag
echter bezwaar en beroep aantekenen bij de Afdeling bestuursrechtspraak van
de Raad van State (artikel 20.13 juncto artikel 20.1 Wm). Deze mogelijkheid
bestaat ingevolge de Algemene wet bestuursrecht overigens ook indien het bevoegd
gezag niet binnen de daarvoor geldende beslistermijn van 6 weken tot een besluit
komt (fictieve weigering). In het kader van de bezwaar- en beroepsprocedure
zal dan – afhankelijk van de reden van het negatieve besluit –
moeten blijken of het bevoegd gezag terecht heeft geoordeeld dat de verandering
niet voldoet aan het bepaalde in artikel 8.19, tweede lid, aanhef en onder
a (en derhalve niet met een melding kan worden afgedaan) dan wel in redelijkheid
tot het oordeel heeft kunnen komen dat toepassing van artikel 8.22, 8.23 of 8.25
aangewezen is.Zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk twee weken na het afgeven van een
positief besluit inzake de verklaring, geeft het bevoegd gezag openbaar kennis
daarvan. Dit hangt samen met het feit dat voor belanghebbenden ingevolge artikel
20.13 van de Wm en de Algemene wet bestuursrecht de mogelijkheid bestaat van
bezwaar en beroep tegen het besluit inzake de afgifte van de verklaring dan
wel de weigering daarvan, met dien verstande dat op grond van
artikel 20.1. van de Wm dit beroep zal moeten worden ingesteld bij de Afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State.Het bevoegd gezag geeft een ieder desgevraagd kosteloos inzage in de melding
en de daarbij behorende stukken en verstrekt daarvan desgevraagd tegen betaling
van de kosten een afschrift.Het accepteren van de melding door het bevoegd gezag leidt niet tot wijziging
van de vergunning. Hiervoor is een afzonderlijk besluit van het bevoegd gezag
noodzakelijk, bijvoorbeeld in een procedure krachtens artikel 8.22 of 8.23
van de Wm. Dit betekent dat bij een nieuwe melding van de vergunninghouder
van een verandering in de inrichting opnieuw de inhoud van de verleende vergunning
het toetsingskader vormt. Dat wil zeggen, ook bij een volgende melding van
de vergunninghouder blijven de in de vergunning en de daaraan verbonden beperkingen
en voorschriften toegestane nadelige gevolgen voor het milieu het kader voor
de toetsing of de verandering gemeld mag worden (naast het gestelde in artikel
8.19, tweede lid, onder c). Dit betekent eveneens dat in het vrijwel theoretische
geval dat de vergunninghouder na een gemelde verandering van het produktieproces
weer terugkeert naar het in de vergunning omschreven produktieproces (en ook
verder overeenkomstig de vergunning wordt gehandeld) geen melding noodzakelijk
is; artikel 8.1, derde lid, is dan van toepassing. 5. Voorbereiding van het wetsvoorstelHet wetsvoorstel is voor commentaar gezonden aan het Interprovinciaal
Overleg, de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG), de Unie van Waterschappen
(UvW), het Bureau Milieuzaken BMRO van het VNO/NCW, de Stichting Natuur en
Milieu en de betrokken departementen. Gesteld kan worden dat de in het wetsvoorstel
gekozen aansluiting bij de inhoud van de vergunning in het algemeen wordt
onderschreven. Ook de introductie van een rechtsvaststellend moment met betrekking
tot de melding is in het algemeen positief ontvangen.Kritische kanttekeningen zijn geplaatst bij de noodzaak van het expliciet
duiden van de categorie veranderingen die thans is opgenomen in artikel 8.1,
derde lid, (veranderingen die overeenkomen met het vergunde) en de afbakening
tussen de categorieën veranderingen die in het wetsvoorstel zijn opgenomen.
Aan deze kritiek is tegemoet gekomen door aanvulling van de toelichting op
deze punten en door het opnemen van meer voorbeelden. Ook is naar aanleiding
van het commentaar in de toelichting meer aandacht geschonken aan de door
het tweede lid van artikel 8.19 geboden ruimte met name in relatie tot de
vergunning, de vergunningaanvraag en het ALARA-beginsel.De termijn waarbinnen de verklaring dient te worden gegeven, was in eerdere
concepten 8 weken. Mede naar aanleiding van commentaar van de zijde van het
bedrijfsleven is deze termijn verkort naar 6 weken. In een toekomstige evaluatie
van de wet zal kunnen worden bezien of een verdere verkorting van de termijn
naar bijvoorbeeld 4 weken in de praktijk van het vergunningverlenend gezag
haalbaar is. Bij de voorbereiding van het wetsvoorstel bestonden met name
bij de VNG en de UvW bezwaren tegen een reactietermijn korter dan 6 weken.Ook ten aanzien van de handhaafbaarheid van het wetsvoorstel was er sprake
van kritiek; deels had deze betrekking op de afbakening tussen de categorie
veranderingen die thans is opgenomen in artikel 8.1, derde lid, en de categorie
veranderingen van artikel 8.19, tweede lid, voor een ander deel betrof deze
de werking in de praktijk bij onduidelijk geformuleerde vergunningen.
Deze kritiek heeft geleid tot een redactionele aanpassing van de artikelen,
waardoor werking en strekking van het wetsvoorstel niet zijn veranderd, maar
de handhaafbaarheid is verbeterd. Ten aanzien van de formulering van vergunningen
is er de vanzelfsprekende verplichting aan de kant van het bevoegd gezag aanwezig
om deze zo duidelijk mogelijk te formuleren; los van dit wetsvoorstel moet
de vergunninghouder uit de tekst van de vergunning duidelijk kunnen aflezen
aan welke verplichtingen hij/zij moet voldoen. Dit vormt een belangrijk aandachtspunt
voor de bevoegde gezagsinstanties.Aanvankelijk is overwogen om naast de wijziging van artikel 8.19 ook een
wijziging van artikel 8.41 van de Wm voor te stellen. Dat voorstel beoogde
in aansluiting op de voorstellen van de MDW-werkgroep Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer een grote flexibiliteit van de meldingsverplichting krachtens
artikel 8.41 mogelijk te maken met een precieze invulling bij de betreffende
8.40-amvb's. Besloten is om met dit voorstel te wachten totdat duidelijker
is geworden of en in welke gevallen afgeweken zou moeten worden van de in
het huidige artikel 8.41 opgenomen verplichting. Bij het formuleren van de
thans in voorbereiding zijnde 8.40-amvb's is er nog geen aanleiding geweest
om de bestaande meldingenregeling van artikel 8.41 van de Wm te heroverwegen.Overigens is er in het kader van de voorbereiding van algemene regels
op grond van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (Wvo) voor lozingen
op oppervlaktewateren wel gebleken behoefte te bestaan aan een flexibeler
meldingenregime. Dit hangt samen met de aantallen te reguleren lozingen (in
sommige gevallen meer dan 100 000) en de aard van de voorgenomen regels
(globale regels). Ook kan gewezen worden op het kabinetsstandpunt inzake de
aanbevelingen van de MDW-werkgroep Wvo (kamerstukken II 1996/97, 24 036,
nr. 56) waarin de wens naar voren komt om te onderzoeken of verdere regels
voor kleine lozingen kunnen worden geformuleerd. Overwogen wordt om de Wvo
daarom wel in dit opzicht te wijzigen. Een wetsvoorstel daartoe zal waarschijnlijk
binnenkort in procedure worden gebracht. 6. Verhouding tot internationale regelgevingIn het kader van het onderhavige wetsvoorstel is van belang de Richtlijn
nr. 96/61/EG van de Raad van de Europese Unie van 24 september 1996 inzake
geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (PbEG L 257/26).
Voor de implementatie van deze Richtlijn wordt een termijn van drie jaar gegeven.Uit artikel 12 juncto artikel 2, onder 10, van de betreffende Richtlijn
volgt dat van «elke wijziging van de exploitatie» (een wijziging
van de kenmerken of de werking, of een uitbreiding van de installatie die
gevolgen voor het milieu kan hebben) door de vergunninghouder kennis dient
te worden gegeven aan het bevoegd gezag.Voor elke «belangrijke wijziging» (een wijziging in de exploitatie
die volgens de bevoegde autoriteit negatieve en significante effecten kan
hebben op mens en milieu) is een (wijzigings-)vergunning nodig.Er worden in de Richtlijn geen procedurele eisen aan de kennisgeving gesteld.De voorgestelde wetswijziging geeft invulling aan de bepalingen van de
Richtlijn inzake de kennisgeving door het bepaalde in artikel 8.13, eerste
lid, onder g (de mogelijkheid tot het voorschrijven van een mededeling van
veranderingen die in overeenstemming zijn met de vergunning) en de melding
van 8.19, tweede lid. Aan artikel 8.13, eerste lid, onder g, kan het bevoegd
gezag toepassing geven, indien het het voorschrijven van de mededeling van
de verandering nodig acht in het belang van de bescherming van het milieu.
Artikel 8.19 geeft aan dat bij veranderingen waarbij afgeweken wordt van de
vergunning maar die niet leiden tot grotere of andere nadelige
gevolgen voor het milieu dan ingevolge de vergunning zijn toegestaan (en waarbij
overigens wordt voldaan aan het bepaalde in artikel 8.19), een melding is
vereist.Voor veranderingen waarbij afgeweken wordt van de vergunning en die andere
of grotere nadelige gevolgen voor het milieu hebben dan ingevolge de vergunning
zijn toegestaan, is ingevolge het wetsvoorstel een vergunningwijziging nodig.
Hierbij is aangesloten bij het begrip «belangrijke wijziging»
in de Richtlijn, waarbij de beoordeling of de effecten op mens en milieu significant
en negatief zijn, doorslaggevend is voor de beantwoording van de vraag of
een vergunningwijziging noodzakelijk is. 7. Uitvoering van de wettelijke regeling 7.1 BedrijfseffectenDe wijziging van de artikelen 8.1 en 8.19 van de Wm heeft gevolgen voor
de bedrijven waarvoor een vergunningplicht geldt. Dit betreft thans circa
180 000 van de 400 000 inrichtingen die onder de werking van de
Wm vallen. In de toekomst, op het moment dat de geplande amvb's ingevolge
artikel 8.40 van de Wm alle in werking zijn, zullen nog circa 100 000
(25% van het totale aantal inrichtingen) inrichtingen vergunningplichtig zijn.
Voor deze bedrijven worden de mogelijkheden vergroot om zonder vergunningwijziging
veranderingen aan te brengen. Dit betekent voor deze bedrijven, voor zover
zij veranderingen in de inrichting willen doorvoeren, een vermindering van
de administratieve lasten, omdat voor minder veranderingen een procedure tot
wijziging van de vergunning moet worden doorlopen. Dit betekent ook een besparing
op de financiële lasten omdat aan een wijzigingsprocedure in het algemeen
meer kosten verbonden zullen zijn dan aan een melding. Wel zal het bedrijfsleven
rekening moeten houden met een ruimere meldingstermijn.Het Gezamenlijk Steunpunt Voorgenomen Regelgeving heeft becijferd dat,
ervan uitgaande dat in 50% van de gevallen benutting kan plaatsvinden van
de ruimte die de vergunningen voor veranderingen bieden, er sprake kan zijn
van een besparing aan administratieve lasten van circa 20 miljoen gulden per
jaar, uitgaande van de situatie waarin voor circa 75% van de bedrijven geen
vergunningplicht meer geldt en de legesverplichting is opgeheven. Ten opzichte
van de situatie waarin sprake is van minder amvb's op grond van artikel 8.40
van de Wm, en dus meer bedrijven vergunningplichtig zijn, zou de besparing
hoger zijn (40 tot 50 miljoen gulden). 7.2 MilieugevolgenEr wordt niet verwacht dat de onderhavige wetswijziging, waarmee invulling
wordt gegeven aan een ten aanzien van de onderhavige bepalingen bestaande
wens tot deregulering van de milieuregelgeving, zal leiden tot nadelige gevolgen
voor het milieu.In de toelichting ten aanzien van de wijziging van artikel 8.19 is op
verschillende plaatsen aangegeven dat er sprake is van voldoende waarborgen
om, ondanks de procedurele verlichting, de bescherming van het milieu op eenzelfde
niveau te houden. 7.3 Uitvoerbaarheid en handhaafbaarheidHet wetsvoorstel betekent voor het betrokken bevoegd gezag deels een verschuiving
van administratieve lasten van de vergunningverlening naar de verwerking van
de meldingen. Zeer waarschijnlijk zal de administratieve lastendruk in totaal
aanzienlijk (zie hierboven) afnemen vanwege het door middel van
artikel 8.19, tweede lid, mogelijk maken van de melding voor meer veranderingen
(een procedure tot wijziging van de vergunning brengt meer administratieve
lasten met zich dan een meldingsprocedure). De omvang van deze afname is slechts
globaal te kwantificeren. Het aantal meldingsverplichtingen neemt ten gevolge
van artikel 8.1, derde lid (met name door de formulering van meer vergunningen
op hoofdzaken) af, maar ingevolge artikel 8.19, tweede lid, toe. Bovendien
zal de terwille van de rechtszekerheid in het wetsvoorstel voorgeschreven
verklaring leiden tot administratieve verplichtingen aan de kant van het bevoegd
gezag. In het nieuwe meldingensysteem is het bevoegd gezag bovendien de mogelijkheid
gegeven om in reactie op de melding te verklaren dat de gemelde verandering
aanleiding is tot toepassing van de artikelen 8.22, 8.23 of 8.25. De
verzwaring van het meldingensysteem in dit opzicht is een rechtstreeks gevolg
van de verruiming van het aantal mogelijkheden tot melden.Ook de mogelijkheden van bezwaar en beroep nemen theoretisch toe; ook
hierbij is kwantificering moeilijk. Tot de wijziging in de jurisprudentie
van de Raad van State (zie paragraaf 4.4 onder «Schriftelijke reactie
bevoegd gezag») merkte de administratieve rechter in een aantal gevallen
de acceptatie van de melding aan als een voor beroep vatbare beschikking.
In de gewijzigde jurisprudentie is dat anders. In die zin kan gesteld worden
dat bezwaar en beroep zullen toenemen (daartegenover staat dan een toename
van de rechtszekerheid).Wat betreft de toezichtsinspanning is de verwachting dat deze (nagenoeg)
gelijk zal blijven. Onafhankelijk van de vraag of een wijzigings- dan wel
meldingsprocedure is gevolgd, zal het bevoegd gezag altijd moeten blijven
nagaan of de feitelijke situatie overeenkomt met het op papier vastgelegde.
Het ten onrechte niet doen van een melding kan leiden tot strafrechtelijke
of bestuursrechtelijke handhaving wegens strijd met artikel 8.1. van de Wm.
Ook indien niet wordt voldaan aan de eventuele mededelingsplicht van artikel
8.13, eerste lid, onder g, zal dit handhaving vereisen. Er wordt dan immers
gehandeld in strijd met de vergunningvoorschriften.Uit voorlopige resultaten van op zich niet kwantitatief gericht onderzoek
naar de gevolgen van het wetsvoorstel voor de overheden kan worden afgeleid
dat de verschuivingen van wijzigingsvergunningen naar meldingen, en van meldingen
van veranderingen naar niet-meldingsplichtige veranderingen, een vermindering
van de administratieve lasten van de vergunningverlenende overheden teweegbrengen.
De verhoging van de administratieve lasten als gevolg van de zwaardere meldingenprocedure
weegt, aldus deze onderzoeksresultaten, niet op tegen de verwachte vermindering
als gevolg van de afname van het aantal wijzigingsvergunningen. Deze lastenverlichting
komt vooral tot stand bij de provincies en gemeenten die veel in omvang grotere
vergunningplichtige inrichtingen hebben. Bij de overheden die vergunning op
grond van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren verlenen, is dit effect
geringer omdat hier in veel mindere mate sprake is van veranderingen die met
een melding kunnen worden afgedaan.In berekeningen van de Werkgroep Afschaffing milieuleges (gezamenlijke
werkgroep van IPO/VNG/Rijk), zoals besproken in bestuurlijk overleg van 16
april 1998, zijn de met vergunningverlening in het kader van de Wet milieubeheer
samenhangende kosten voor de provincies en gemeenten becijferd op respectievelijk
53,3 en 106,1 miljoen gulden per jaar. Een vermindering van de lastendruk
op het terrein van de vergunningverlening zoals door dit wetsvoorstel tot
stand gebracht, zal dan ook al snel leiden tot een besparing van enkele miljoenen
guldens. Het is moeilijk om hierover tot exacte cijfers te komen, niet alleen
vanwege de optredende positieve en negatieve effecten voor de lastendruk,
maar ook omdat uit bovenvermelde voorlopige onderzoeksresultaten
bovendien blijkt dat met name de provincies in de vergunningenpraktijk al
voor een deel handelen overeenkomstig de met het onderhavige wetsvoorstel
beoogde systematiek van melden. Bij het traject van invoering alsmede bij
de verdere monitoring c.q. evaluatie van het wetsvoorstel, zal het verkrijgen
van nader inzicht in deze lastenbesparing één van de aspecten
zijn waar aandacht aan zal worden besteed. 8. Artikelsgewijze toelichting Artikel I, onder A Artikel 8.1, derde lidMet dit artikellid wordt expliciet aangegeven dat voor veranderingen die
in overeenstemming zijn met hetgeen het bevoegd gezag in de vergunning heeft
voorgeschreven, geen wijzigingsvergunning noodzakelijk is.«In overeenstemming met» moet strikt worden uitgelegd: het
moet gaan om veranderingen die voldoen aan het in de vergunning bepaalde.
Bij afwijking van het door de vergunning toegestane, zal de verandering conform
artikel 8.19, tweede lid, moeten worden gemeld (dit kan alleen als de verandering
niet leidt tot andere of grotere nadelige gevolgen voor het milieu dan die
de inrichting ingevolge de vergunning mag veroorzaken) of zal een vergunningwijziging
moeten worden aangevraagd (als niet voldaan kan worden aan de vereisten van
artikel 8.19, tweede lid).De vrijheid en verantwoordelijkheid van de ondernemer moeten, waar het
de wijze van milieubescherming betreft, in beginsel zoveel mogelijk worden
gerespecteerd. Dit volgt ook uit de in artikel 8.12 neergelegde voorkeur voor
doelvoorschriften die aangeven wat de gevolgen van het bedrijf mogen zijn
voor het milieu, boven middelvoorschriften. In bepaalde omstandigheden kan
deze aanpak leiden tot een vergunning die zich beperkt tot een aantal essentiële
zaken (de zogenaamde vergunning op hoofdzaken). Dit zal lang niet bij alle
bedrijven mogelijk zijn. Sommige bedrijven zullen zich hier minder voor lenen
gelet op de risico's samenhangend met het bedrijfsproces, de milieu-aanpak
binnen de inrichting (of juist de tekortkomingen daarin) of het feitelijk
vertoonde milieugedrag. Ook de na te streven milieudoelstellingen (die bijvoorbeeld
verband kunnen houden met internationale verplichtingen, zoals grens- en streefwaarden
in richtlijnen van de EG) kunnen ertoe leiden dat sprake moet zijn van meer
gedetaileerde voorschriften.Met name in gevallen waarin sprake is van een goed functionerend bedrijfsintern
milieuzorgsysteem (bij voorkeur voorzien van een certificaat als bewijs hiervan)
kan er aanleiding zijn om de vergunninghouder een zekere vrijheid te geven
om binnen het kader van de vergunning veranderingen door te voeren. In de
Circulaire betreffende bedrijfsinterne milieuzorg als basis voor een andersoortige
vergunningverlening en handhaving van 17 oktober 1995 van de Minister van
Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en de daarbijbehorende
Handreiking bedrijfsinterne milieuzorg (oktober 1995, IBP05o95004) wordt nader
ingegaan op de wijzen waarop hieraan vorm kan worden gegeven.Een voorbeeld in dit kader vormt de situatie waarin in een vergunning
uitgaande van de stand der techniek als doelvoorschrift een emissieplafond
is opgelegd, maar waarbij de vrijheid wordt gelaten met welke installaties
dit doel wordt bereikt (en het bedrijf wijzigingen mag aanbrengen in de installaties
mits het doel maar gerealiseerd blijft). Dergelijke veranderingen kunnen zonder
vergunningwijziging en zonder melding doorgevoerd worden. Een ander voorbeeld
betreft het geval dat het een inrichting wordt vrijgelaten om
binnen bepaalde emissie- en capaciteitsgrenzen één of meerdere
productielijnen te realiseren; het binnen die grenzen later realiseren van
een productielijn is dan een toegestane verandering.Dit kan zelfs betekenen dat een uitwisseling van milieugevolgen (waarop
wordt gedoeld door de MDW-werkgroep waar deze het heeft over veranderingen
die netto een gunstig milieurendement opleveren) binnen het kader van de vergunning
zonder melding of vergunningwijziging mogelijk is, indien de voorschriften
van de vergunning dit mogelijk maken. Zo zou in de voorschriften bepaald kunnen
worden dat veranderingen in installaties een voor (bepaalde onderdelen van)
het milieu aangegeven ongunstiger resultaatbijvoorbeeld een bepaalde toename
in het energieverbruik- mogen opleveren, mits het milieuresultaat op andere
gebieden (bijvoorbeeld lucht, geluid) op een aangegeven wijze verbetert. Adviseurs
en andere betrokkenen hebben in het kader van hun betrokkenheid in het proces
van vergunningverlening bij die vergunningverlening hun oordeel over de mogelijkheid
van uitwisseling van de milieugevolgen kenbaar kunnen maken. Overigens moet
worden gesteld dat dit een situatie is die, gelet op de complexiteit van uitwisseling
van milieugevolgen, zich waarschijnlijk niet vaak zal voordoen.Het bevoegd gezag zal in voorkomende gevallen wel de behoefte voelen om
op de hoogte te blijven van veranderingen als bedoeld in artikel 8.1, derde
lid. In het nieuwe onderdeel g van artikel 8.13, eerste lid, is daarom bepaald
dat in de vergunning voorgeschreven kan worden dat van daarbij aangegeven
veranderingen mededeling wordt gedaan aan het bevoegd gezag of een door hem
aangewezen instantie.De vraag kan zich voordoen of in artikel I van de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren (Wvo) een met artikel 8.1, derde lid, vergelijkbare bepaling
moet worden opgenomen. Dit is niet het geval. Op grond van artikel 8.1, eerste
lid, Wm is het verboden om zonder vergunning een inrichting op te richten,
te veranderen of de werking daarvan te veranderen of in werking te hebben.
De hiervoor aangehaalde jurisprudentie die aanleiding heeft gegeven tot het
toevoegen van artikel 8.1, derde lid, ziet steeds op veranderingen in de inrichting,
waarbij de vraag zich voordeed op deze als zodanig vergunningplichtig zijn.
Op grond van artikel I van de Wvo is het, kort gezegd, verboden om stoffen
in het oppervlaktewater te brengen zonder vergunning. Anders dan in de Wet
milieubeheer zijn veranderingen in de inrichting als zodanig niet vergunningplichtig.
Indien op grond van artikel I van de Wvo een vergunning is verleend voor lozing
van stoffen op het oppervlaktewater, dan is een lozing die in overeenstemming
is met de vergunning, rechtmatig. In de praktijk zal het veelal zo zijn dat
een voortdurende lozing op het ene tijdstip de waterkwaliteit meer belast
dan op het andere tijdstip. Dat is toegestaan, zolang de lozing blijft binnen
de vergunningvoorschriften en beperkingen. Artikel I, onder B Artikel 8.13, eerste lid, onder gIn het nieuwe onderdeel g van artikel 8.13, eerste lid, is bepaald dat
in de vergunning voorgeschreven kan worden dat van daarbij aangegeven veranderingen
die in overeenstemming zijn met de voor de inrichting verleende vergunning
en de daaraan verbonden beperkingen en voorschriften (veranderingen als bedoeld
in artikel 8.1, derde lid), op een bij het voorschrift te bepalen termijn
voor of na de verandering, mededeling wordt gedaan aan het bevoegd gezag of
een door hem aangewezen instantie. Het bevoegd gezag kan immers in voorkomende gevallen de behoefte hebben om op de hoogte te blijven van bepaalde
veranderingen. Dit kan bijvoorbeeld noodzakelijk worden geacht met het oog
op het toezicht op de inrichting.De mogelijkheid van een toename van administratieve lasten voor het bedrijfsleven
als gevolg van het voorschrijven van een mededeling als bedoeld in artikel
8.13, onder g, valt waarschijnlijk weg ten opzichte van de besparing op lasten
ten gevolge van de wijziging van de in artikel 8.1 en 8.19. neergelegde regeling.
Op deze besparing is ingegaan in paragraaf 7.1 van de toelichting.Het is nadrukkelijk niet de bedoeling dat veelvuldig van de mogelijkheid
van artikel 8.13, onder g, wordt gebruik gemaakt, maar slechts in die gevallen
waarin het bevoegd gezag het van belang acht om van (bepaalde) veranderingen
op de hoogte te worden gebracht. Daarbij geldt het vereiste van de eerste
volzin van artikel 8.13, eerste lid, dat het voorschrift in het belang moet
zijn van de bescherming van het milieu. Dus de mededelingsverplichting kan
slechts worden opgenomen indien deze relevant is uit een oogpunt van de bescherming
van het milieu.Het bevoegd gezag heeft de vrijheid om te bepalen binnen welke termijn –
voor of na de verwezenlijking van de verandering, maandelijks of bijvoorbeeld
jaarlijks – de mededeling moet worden gedaan en voor welke van de veranderingen
de verplichting tot mededeling geldt (alle of slechts bepaalde veranderingen).
Het bevoegd gezag kan hiermee maatwerk leveren en mede het aspect van het
voorkomen van onnodige administratieve lasten meewegen. Zo verdient het aanbeveling
dat het bevoegd gezag voor inrichtingen waarvoor krachtens artikel 12.1, tweede
lid, van de Wm de verplichting tot het opstellen van een milieuverslag geldt,
geen afzonderlijke mededelingsverplichting opneemt, maar de mededeling van
veranderingen laat plaatsvinden in het jaarlijks op grond van artikel 12.4
op te stellen milieuverslag. Het zal uiteraard afhangen van de inrichtingsspecifieke
omstandigheden en de aard van de door te voeren veranderingen of hieraan toepassing
kan worden gegeven. In een aantal gevallen zal het bevoegd gezag het niet
wenselijk achten om pas jaarlijks achteraf in het milieuverslag van een verandering
kennis te kunnen nemen.Het betreft hier een administratieve verplichting, die opgenomen is uit
een belang van de bescherming van het milieu. Het bevoegd gezag zal een dergelijk
voorschrift alleen opnemen als de mededeling voor de monitoring/controle van
de vergunning meerwaarde heeft. Overtreding van een dergelijk voorschrift
zal ook handhaving vereisen. Dat verder overeenkomstig de vergunning wordt
gehandeld, is daarbij niet relevant. Artikel I, onder C Artikel 8.19De wijzigingen in artikel 8.19 hebben, gelet op de verwijzing in artikel
7, vierde lid, van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (Wvo), ook betekenis
voor vergunningen krachtens die wet. Wvo-vergunningen zien op het in het oppervlaktewater
brengen van stoffen. Veranderingen in een inrichting van waaruit een lozing
plaatsvindt worden als zodanig niet gereguleerd in de vergunning. Desalniettemin
kan de regeling van artikel 8.19, tweede en volgende leden, van toepassing
zijn bij Wvo-vergunningen. Gedacht kan bijvoorbeeld worden aan de situatie
dat de samenstelling van de toegestane lozing tamelijk nauwkeurig is beschreven.
Indien de samenstelling van de lozing verandert, bijvoorbeeld als gevolg van
veranderingen in een bedrijf, dan is die «nieuwe» lozing niet
in overeenstemming met de vergunning. Het is echter niet uitgesloten dat die
lozing gunstiger is voor de kwalitiet van het oppervlaktewater dan de
lozing die op grond van de vergunning is toegestaan. In dergelijke gevallen
kan worden volstaan met een melding van de voorgenomen verandering in de lozing
aan het bevoegd gezag, in casu de waterkwaliteitsbeheerder.Als er sprake is van een verandering van een bedrijfsactiviteit die relevant
is op zowel het terrein van de milieuvergunning op basis van de Wm als de
lozingsvergunning op basis van de Wvo (bijvoorbeeld een verandering in een
industriële installatie die ook gevolgen heeft voor de kwaliteit van
de lozing vanuit die installatie), zullen in het kader van beide wetten meldingen
dienen plaats te vinden (mits uiteraard op het terrein van beide wetten voldaan
wordt aan de criteria voor het doen van een melding). Hoewel hiervoor geen
wettelijke regeling is opgenomen, verdient het aanbeveling dat de bevoegde
gezagsinstanties elkaar betrekken bij en zeker informeren over de reactie
op de melding. Een expliciete regeling van deze afstemming is niet noodzakelijk
geacht omdat de reactie van het bevoegd gezag op de melding niet leidt tot
wijziging van de vergunning.In dit verband wordt wel gewezen op de artikelen 8.33 en 8.34 van de Wm
waarin ten aanzien van de procedures op grond van de artikelen 8.22, 8.23
en 8.25 tot wijziging of intrekking van de vergunning, de bepalingen van de
Wm waarin de afstemming tussen de Wm- en Wvo-vergunning wordt geregeld, van
overeenkomstige toepassing worden verklaard. Bij weigering van een positieve
verklaring inzake de melding van de vergunninghouder in verband met het oordeel
dat een wijziging of intrekking van de vergunning noodzakelijk is, is het
in verband met de vervolgprocedure wel aan te bevelen dat in een vroegtijdig
stadium afstemming plaatsvindt. Artikel 8.19, tweede lidDe «buitengrens» voor veranderingen die met een melding kunnen
worden afgedaan, wordt gevormd door de nadelige gevolgen voor het milieu die
de inrichting ingevolge de vergunning en de daaraan verbonden beperkingen
en voorschriften mag veroorzaken. Daarbuiten kan niet getreden worden, want
in dat geval is gelet op de systematiek van het vergunningendeel van hoofdstuk
8 en de daarin neergelegde rechtsbescherming voor derden, een beoordeling
in het kader van een vergunningprocedure (aanvraag/wijziging) noodzakelijk.Meldingsplichtig zijn in de toekomst die veranderingen die afwijken van
de vergunning en de daaraan verbonden beperkingen en voorschriften (dus niet
voldoen aan het vereiste van artikel 8.1, derde lid, van het geheel in overeenstemming
zijn met de vergunning), maar die niet leiden tot andere of grotere nadelige
gevolgen voor het milieu dan die de inrichting ingevolge de vergunning mag
veroorzaken. Het zal daarbij gaan om een afwijking op onderdelen van de vergunning
en de daaraan verbonden beperkingen en voorschriften; hoe groot of hoe klein
die afwijking is, maakt daarbij in beginsel niet uit, met dien verstande dat
de verandering niet mag leiden tot een andere inrichting dan waarvoor vergunning
is verleend (artikel 8.19, tweede lid, onder a). Bovendien is de meldingsmogelijkheid
niet van toepassing op veranderingen ter voorbereiding waarvan, indien zij
vergunningplichtig zouden zijn geweest, een milieueffect-rapport had moeten
worden opgesteld (artikel 8.19, derde lid).Als voorbeeld van een meldingsplichtige verandering kan genoemd worden
een wijziging van een in de vergunning voorgeschreven installatie waarbij
de toegestane milieubelasting (de emissies naar de lucht en de bodem, de geluidsbelasting,
de veiligheidsrisico's, etcetera) niet wordt overschreden. Er kan zelfs sprake
zijn van een feitelijke toename van de milieubelasting, maar wanneer deze
blijft binnen de grenzen die de vergunning aan de nadelige gevolgen
stelt, mag er vanuit worden gegaan dat met de toename van de omvang van die
milieubelasting bij de vergunningverlening rekening is gehouden.Een ander voorbeeld in dit kader vormt de in de vergunning niet voorziene
bijplaatsing van een installatie waardoor de feitelijke geluidsbelasting toeneemt,
maar waarbij gebleven wordt binnen de toegestane geluidsbelasting en ook binnen
de overige toegestane milieubelasting van de inrichting.Welke en hoe groot de nadelige gevolgen voor het milieu mogen zijn, moet
blijken uit de formulering van de vergunning en de daaraan verbonden beperkingen
en voorschriften. Het zal hier met name de voorschriften betreffen die handelen
over de toegestane emissies, de veiligheidsrisico's, de capaciteit van de
inrichting, de doelmatige verwijdering en preventie van afvalstoffen en het
energieverbruik. Een moderne vergunningverlening vereist dat de toegestane
milieugevolgen zo duidelijk mogelijk worden aangegeven en bij voorkeur ook
in de vorm van resultaatsverplichtingen worden opgenomen. In sommige gevallen
kan er sprake zijn van zorg- of onderzoeksverplichtingen, bijvoorbeeld ten
aanzien van het verbruik van energie in de inrichting. Voor het bevoegd gezag
is het dan belangrijk te beoordelen of de voorgenomen verandering spoort met
het met die zorg- of onderzoeksverplichting beoogde resultaat. Indien de vergunning
hierover onvoldoende duidelijkheid biedt (omdat erin geen sprake is van een
resultaat dat blijkt uit een voorschrift), dan is beoordeling van de verandering
die leidt tot meer nadelige milieugevolgen in het kader van een wijzigingsaanvraag
aangewezen.Als over een nadelig gevolg in de vergunning niets expliciet is bepaald,
geldt de inrichting waarvoor vergunning is gevraagd en verleend als uitgangspunt
voor de bepaling van de toegestane milieugevolgen. Als ten aanzien van het
betreffende milieugevolg uit de vergunning geen concrete verplichting of beperking
valt af te leiden, kan niet voldaan worden aan het vereiste van dit artikellid,
daar niet gesteld kan worden dat de verandering niet leidt tot andere of grotere
nadelige milieugevolgen dan die de inrichting ingevolge de vergunning mag
veroorzaken. Er is in dat geval voor het uitvoeren van de verandering een
wijziging van de vergunning noodzakelijk (tenzij uiteraard het milieu-aspect
in rechtstreeks geldende algemene regels als bedoeld in artikel 8.44 van de
Wm is geregeld).Het veranderen van de inrichting zonder dat er sprake is van een rechtsgeldige
verklaring van het bevoegd gezag is strijdig met artikel 8.1. van de Wm, waarin
onder meer verboden wordt om een inrichting in werking te hebben, te veranderen
of de werking ervan te veranderen zonder daartoe verleende vergunning, en
kan leiden tot strafrechtelijke of bestuursrechtelijke handhaving wegens strijd
met dat artikel. Artikel 8.19, tweede lid, is niet zelfstandig strafbaar gesteld;
dit is ook niet nodig door de gekozen constructie waarbij gesteld wordt dat
een vergunning tevens geldt voor veranderingen die aan de voorwaarden van
dat artikellid voldoen. Op het moment dat in het kader van toezicht of opsporing
de verandering wordt geconstateerd en tevens kan worden vastgesteld dat geen
melding gevolgd door een verklaring van het bevoegd gezag is gedaan, is dit
voldoende voor de vaststelling dat de inrichting zonder toereikende vergunning
in werking is. Als er een verklaring is gegeven maar later blijkt dat de verandering
waarbij afgeweken wordt van de vergunningvoorschriften door de vergunninghouder
niet overeenkomstig de melding is uitgevoerd, is eveneens sprake van strijd
met artikel 8.1 van de Wm. Dit zal bijvoorbeeld het geval zijn als blijkt
dat de verandering leidt tot andere of grotere nadelige gevolgen voor het
milieu dan die in de melding zijn aangegeven, of zelfs leidt tot andere of
grotere nadelige gevolgen dan ingevolge de vergunning zijn toegestaan. Artikel 8.19, tweede lid, onder aZoals reeds hierboven is aangegeven, maakt het in beginsel niet uit hoe
groot of hoe klein de afwijking is, mits gebleven wordt binnen de door de
vergunning toegestane milieugevolgen. Daarbij geldt wel als beperking dat
de verandering niet mag leiden tot een andere inrichting dan waarvoor vergunning
is verleend. Of dit aan de orde is, zal van geval tot geval moeten worden
bepaald. Een eerste handvat hiervoor kan worden gevonden in de categorie-indeling
van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer (Ivb). Als de verandering
leidt tot een inrichting in een andere categorie dan waarvoor de vergunning
is aangevraagd en verleend, dan wordt niet voldaan aan het criterium onder
a. Ditzelfde geldt als bijvoorbeeld door het bijplaatsen van een niet in de
vergunning voorziene installatie een tot nu toe niet vergunde maar op zichzelf
ingevolge het Ivb vergunningplichtige activiteit gaat plaatsvinden.Ook wanneer binnen een categorie van het Ivb wordt gebleven, kan sprake
zijn van een andere inrichting. Dit hangt samen met het feit dat een aantal
categorieën van het Ivb verschillende soorten inrichtingen omvat. Zie
bijvoorbeeld categorie 28 waaronder zowel stort- als verbrandingsinrichtingen
voor afvalstoffen vallen. In dergelijke gevallen is het oordeel van het bevoegd
gezag of de inrichting niet zodanig verandert dat kan worden gesproken van
een andere inrichting, leidend. Daarbij kan de jurisprudentie omtrent het
verlenen van vergunningen (er mag geen vergunning worden verleend voor een
andere inrichting dan waarvoor deze is aangevraagd; zie onder meer Afdeling
bestuursrechtspraak Raad van State, 6 april 1998, no. E03.96.1439, Roosendaal
en Nispen), een handvat zijn.Indien de verandering leidt tot een andere inrichting dan waarvoor vergunning
is verleend, zal – mede gelet op artikel 8.11, eerste lid, dat bepaalt
dat in een vergunning duidelijk moet worden aangegeven waarop zij betrekking
heeft – altijd een wijziging van de vergunning moeten worden aangevraagd. Artikel 8.19, tweede lid, onder bTen aanzien van de melding wordt verwezen naar paragraaf 4.4 van
de toelichting onder «Melding vooraf» en «Vooroverleg met
bevoegd gezag». Artikel 8.19, tweede lid, onder cWil de melder/vergunninghouder een gemelde verandering mogen realiseren,
dan zal het bevoegd gezag ingevolge dit artikelonderdeel een schriftelijke
verklaring moeten hebben afgegeven waaruit twee toetsingen blijken.In de eerste plaats moet het bevoegd gezag het ermee eens zijn dat de
gemelde verandering voldoet aan het bepaalde in de aanhef en in onderdeel
a van dit artikellid. Veranderingen die hieraan immers niet voldoen, komen
niet voor melding in aanmerking.Op de tweede plaats zal het bevoegd gezag moeten hebben aangegeven dat
het geen aanleiding ziet voor toepassing van de artikelen 8.22, 8.23 of 8.25.Op een overeenkomstig de krachtens het zevende lid, onder a, gestelde
regels ingediende melding zijn drie soorten besluiten van het bevoegd gezag
mogelijk:1. het afgeven van de – hierboven geschetste – verklaring
als bedoeld in artikel 8.19, tweede lid, onder c (dus acceptatie van de melding);2. het niet afgeven van een verklaring als bedoeld in artikel 8.19, tweede lid, onder c, omdat de verandering niet voldoet aan de aanhef en onderdeel
a van dat artikellid en derhalve niet met een melding kan worden afgedaan;3. het niet afgeven van een verklaring als bedoeld in artikel 8.19, tweede
lid, onder c, omdat het bevoegd gezag aanleiding ziet om toepassing te geven
aan artikel 8.22, 8.23 of 8.25.Tegen deze besluiten kan bezwaar en beroep worden aangetekend.Kortheidshalve wordt hier verder verwezen naar paragraaf 4.4. onder
«Schriftelijke reactie bevoegd gezag» en paragraaf 4.3 onder
«Aanleiding tot wijziging van de vergunning». Artikel 8.19, derde lidDe voorgestelde wet geeft de vergunninghouder de mogelijkheid om veranderingen
door te voeren zonder dat een vergunningwijziging is vereist, mits gebleven
wordt binnen de door de vergunning toegestane milieugevolgen. Theoretisch
zou dit veranderingen kunnen betreffen waarvoor krachtens de Wm de verplichting
tot het opstellen van een milieu-effectrapport geldt. Dit kan overigens niet
het geval zijn bij de veranderingen bedoeld in artikel 8.1, derde lid, omdat
daar de activiteiten vergund moeten zijn (het milieu-effectrapport had dan
al bij de vergunningverlening aanwezig moeten zijn). Omdat bij voorbaat niet
valt uit te sluiten dat het in gevallen als bedoeld in artikel 8.19, tweede
lid, kan gaan om activiteiten waarvoor bij vergunningverlening de plicht tot
het opstellen van een milieu-effectrapport zou gelden, is expliciet bepaald
dat dit artikellid op een dergelijk geval niet van toepassing is. Overigens
is een dergelijk geval alleen voorstelbaar waar het betreft activiteiten waarbij
de verplichting tot het opstellen van een milieu-effectrapport niet gekoppeld
is aan een capaciteitsbegrenzing (zoals bij het bewerken, verwerken of vernietigen
van gevaarlijke afvalstoffen zoals omschreven in categorie 18.4 in de bijlage
bij het Besluit milieu-effectrapportage 1994, onderdeel C, hoewel bij het
starten van een dergelijke activiteit ook al snel gesteld kan worden dat de
nadelige gevolgen voor het milieu voor zover het betreft de doelmatige verwijdering
van afvalstoffen zullen toenemen, zodat niet aan het vereiste van artikel
8.19, tweede lid, kan worden voldaan). Waar ingevolge het Besluit milieu-effectrapportage
1994 voor een verandering van activiteit een milieu-effectrapport moet worden
gemaakt, dient dit milieu-effectrapport gekoppeld te worden aan de aanvraag
om een wijzigingsvergunning (en kan het niet worden afgedaan met verwijzing
naar de reeds vigerende vergunning en/of een melding aan het bevoegd gezag). Artikel 8.19, vierde lidEen van de voorwaarden waaraan voldaan moet worden, wil de vergunning
ook voor een gemelde verandering als bedoeld in artikel 8.19, tweede lid,
gelden, is dat het bevoegd gezag aan de vergunninghouder schriftelijk moet
hebben verklaard dat de voorgenomen verandering voldoet aan het bepaalde in
de aanhef en onder a, en het geen aanleiding ziet voor wijziging van de vergunning
(artikel 8.19, tweede lid, onder c). Voor het afgeven van een dergelijke verklaring
dan wel de weigering daarvan heeft het bevoegd gezag een termijn van uiterlijk
zes weken. Een snellere beslissing op de melding verdient gelet op de formulering
«zo spoedig mogelijk» de voorkeur. Indien de melder onvoldoende
gegevens heeft verstrekt, zal het bevoegd gezag ingevolge artikel 4:5 van
de Algemene wet bestuursrecht de melder de gelegenheid moeten geven deze gegevens
aan te vullen. De termijn van zes weken wordt ingevolge artikel 4:15 van de
Algemene wet bestuursrecht opgeschort met ingang van de dag waarop het bevoegd
gezag de melder uitnodigt de meldingsgegevens aan te vullen,
tot de dag waarop deze gegevens zijn aangevuld of de termijn voor aanvulling
is verstreken. Indien de gegevens onvoldoende blijven, kan het bevoegd gezag
besluiten de melding niet te behandelen.Indien het bevoegd gezag besluit tot het niet afgeven van een verklaring
dan wel niet uiterlijk na zes weken het besluit inzake de verklaring bekend
maakt (fictieve weigering), kan de vergunninghouder daartegen bezwaar en beroep
aantekenen. Artikel 8.19, vijfde en zesde lidIndien het bevoegd gezag besluit tot afgifte van een verklaring, geeft
het daarvan zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk twee weken na de bekendmaking
openbaar kennis opdat belanghebbenden desgewenst bezwaar en beroep daartegen
kunnen aantekenen. Mede gelet hierop wordt in het zesde lid bepaald dat het
bevoegd gezag een ieder inzage in de melding dient te geven en daarvan desgevraagd
tegen betaling van kosten een afschrift verstrekt. Op grond van artikel 8.19,
zevende lid, onder b, zullen in het nog te wijzigen Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer ten aanzien van de openbare kennisgeving nog regels worden gesteld. Artikel 8.19, zevende lidHet Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer (met name de artikelen
5.19, 6.1, 6.2 en 6.3) zal aangepast worden aan de nieuwe systematiek van
het tweede lid van artikel 8.19.Ten aanzien van de inhoud van de melding zal in elk geval worden bepaald
dat de vergunninghouder moet aangeven van welke onderdelen van de vergunning
en de aan de vergunning verbonden beperkingen of voorschriften wordt afgeweken
en wat de milieugevolgen van de voorgenomen verandering zullen zijn. Artikel I, onder DDit artikel strekt ertoe om de wijziging van artikel 8.13 ook te laten
doorwerken in artikel 10.36 van de Wm dat onder meer handelt over inzamelvergunningen
voor gevaarlijke afvalstoffen. Artikel IIDe op het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet reeds bij het bevoegd
gezag gedane meldingen, kunnen ingevolge dit overgangsartikel op de oude voet
worden afgewikkeld. De in artikel 8.19, tweede tot en met zesde lid, geregelde
procedure is daarop dus niet van toepassing. Artikel IIIMede gelet op de in het wetsvoorstel opgenomen waarborgen (zie met name
artikel 8.19, tweede lid, onder c) kan het wetsvoorstel snel in werking treden.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. Pronk 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26552-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl