Voorstel van wet van het lid Oudkerk houdende wijziging van de Wet op de geneesmiddelenvoorziening; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19981999-25408, nr. 41a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

27-10-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

25408 nr. 41a

23-10-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25408Toon alle publicaties in het hoofddossier

 
 
 Heruitgave en origineel

Kamerstuk 25408, nr. 41a h1Heruitgave van deze publicatie

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 408Voorstel van wet van het lid Oudkerk houdende wijziging van de Wet op
de geneesmiddelenvoorzieningnr. 41aMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 23 oktober 1998Met belangstelling heb ik de inbreng van leden van de fracties van de
Eerste Kamer gelezen.In algemene zin wil ik nog eens vaststellen dat het wetsvoorstel beoogt
het primaat van de openbare apotheker op te heffen. Zoals in de nota naar
aanleiding van het verslag van de Tweede Kamer is geschetst, is in 1963 onderkend
dat levering van geneesmiddelen in een instelling groter dan 300 bedden kwalitatief
beter verzorgd kan worden door een apotheker die in dienst van die instelling
is. Er is destijds arbitrair gekozen voor een grens van 300 bedden. Deze keuze
betekende echter dat instellingen met minder dan 300 bedden verplicht waren
geneesmiddelen via de openbare apotheker te betrekken, daarmee werd dus het
primaat van de openbare apotheker vastgelegd in de wet. Deze verouderde wetgeving
betekent dat een verpleeghuis dat samenwerkt met een ziekenhuis toch gedwongen
wordt geneesmiddelen via de openbare apotheek te betrekken. Uit oogpunt van
kwaliteit, prijs en efficiency is dit primaat tegenwoordig per definitie niet
gewenst. Ook de regering heeft onderkend dat de betreffende wet verouderd
is. Er wordt hard gewerkt aan modernisering van de WOG. Daarin zou wijziging
van artikel 13 meegenomen worden. Het wetsvoorstel modernisering WOG zou eerst
in 1996 en vervolgens in het najaar van 1997 aan de Tweede Kamer aangeboden
worden. Omdat ik niet verwachtte dat een zo omvangrijke wetswijziging op die
termijn voltooid zou kunnen worden en ik het opportuun acht dat wijziging
van artikel 13 geïsoleerd kan plaatsvinden heb ik gekozen voor een initiatiefwetsvoorstel
ter wijziging van artikel 13. Volgens de laatste stand van zaken zal het wetsvoorstel
ter modernisering van de gehele WOG in het voorjaar van 1999 aan de Raad van
State gezonden worden.De leden van de fractie van de VVD vragen wat de meerwaarde van het wetsvoorstel
is wanneer de inkoopfunctie voor geneesmiddelen bij de extramurale apotheek
wordt weggenomen. In het rapport Koopmans wordt voorgesteld een scheiding
aan te brengen tussen inkoop en aflevering. «Het functioneren als farmaceutische
zorgverlener mag niet beïnvloed worden door financiële belangen
die voortvloeien uit betrokkenheid bij de inkoop en het afleveren» stelt
het rapport van de commissie. In het regeerakkoord is opgenomen dat beleid
zal worden geïmplementeerd op grond van de voorstellen van
de commissie Koopmans. In het initiatiefwetsvoorstel gaat het niet om ingrijpen op de inkoop
maar op de aflevering van geneesmiddelen. Ziekenhuizen met meer dan 300 bedden
dienen een eigen ziekenhuisapotheker in dienst te hebben, verpleeghuizen,
kleinere ziekenhuizen en extramurale patiënten kunnen op grond van kwaliteit
en prijs een keuze maken voor hetzij de ziekenhuisapotheker hetzij een openbare
apotheker. Daarin ligt de meerwaarde van dit wetsvoorstel.De leden van de fractie van het CDA vragen of het wetsvoorstel nog voldoende
duidelijk is na amendering. Er zijn tijdens de behandeling in de Tweede Kamer,
twee amendementen ingediend. Het amendement van de VVD is aangenomen en bewerkstelligt
dat er in plaats van over «meer dan bij ministeriële regeling vast
te stellen aantal bedden» vastgelegd wordt «met een grootte, gelijk
aan of meer dan een bij ministeriële regeling vast te stellen aantal
bedden». In de praktijk betekent dit amendement dat een ziekenhuis met
300 bedden de verplichting heeft een eigen apotheek te voeren en een apotheker
in dienstverband te hebben. In het oorspronkelijke voorstel gold deze verplichting
voor een ziekenhuis met méér dan 300 bedden.Het amendement van het CDA is niet aangenomen in de Tweede Kamer. Het
amendement beoogt te voorkomen dat een ziekenhuisapotheker geneesmiddelen
aflevert aan anderen dan aan de eigen patiënten en inwonend personeel.
Dit amendement zou de strekking van de wet wel ingrijpend hebben gewijzigd.
Een ziekenhuisapotheek zou in dat geval niet meer aan een verpleeghuis mogen
leveren. Aangezien de aanleiding voor het wetsvoorstel juist gelegen was in
het feit dat een verpleeghuis niet kon kiezen voor geneesmiddelendistributie
via een ziekenhuisapotheek, maar gedwongen was geneesmiddelen te betrekken
via de openbare apotheker vond ik dit amendement te verstrekkend.Ten aanzien van de nota's van wijziging verwijs ik naar de beantwoording
van vragen van de leden van de fractie van D66 in deze.De leden van de fractie van het CDA vragen of artikel 13, derde lid zo
gelezen moet worden dat een instelling, behorend tot de daar omschreven categorie,
medicijnen kan betrekken van elke geregistreerde apotheker, dus inclusief
de apotheker bedoeld in artikel 13, tweede lid. Inderdaad is het zo dat een
psychiatrisch ziekenhuis, een verpleeginrichting, een instelling voor verstandelijk
gehandicapten of een ziekenhuis met minder dan 300 bedden de keuze heeft om
zijn geneesmiddelenvoorziening te laten lopen via een openbare apotheek of
via een ziekenhuisapotheek. Deze keuze maakt de instelling zelf, op grond
van prijs en kwaliteit die geboden kan worden.De leden van de fractie van het CDA vragen of het niet de bedoeling was
van het wetsvoorstel dat de apotheker bedoeld in artikel 13, tweede lid, medicijnen
kan leveren aan onder andere het eigen personeel. Deze leden zijn van mening
dat het tweede lid wel aangeeft dat in bedoelde categorie ziekenhuizen een
apotheek kan worden gevestigd, doch niet aan welke afnemersgroepen medicijnen
mogen worden verstrekt.In artikel 13, tweede lid wordt vastgelegd dat in ziekenhuizen met 300
bedden of meer een eigen apotheek gevestigd moet worden en dat er een apotheker
in dienstverband moet zijn. Deze ziekenhuisapotheken kunnen geneesmiddelen
leveren aan patiënten die zijn opgenomen in het betreffende ziekenhuis,
maar ook aan verpleeghuizen, waarmee een samenwerkingsverband bestaat, aan
extramurale patiënten die al dan niet nog onder controle zijn van een
medisch specialist en inderdaad ook aan eigen personeel. De leden van de fractie van D66 betreuren het ontbreken van een advies
van de Raad van State. Het wetsvoorstel is zoals gebruikelijk voorgelegd aan
de Raad van State. De Raad heeft een blanco advies afgegeven. Daarna zijn
er nota's van wijzigingen ingediend. Deze waren echter niet van een zodanig
ingrijpend karakter dat opnieuw advies van de Raad van State geboden was.
Het oorspronkelijke wetsvoorstel regelde dat in een ziekenhuis met meer dan
300 bedden een apotheek gevestigd moet zijn en dat er een apotheker in dienstverband
moet zijn. Onder de definitie «ziekenhuis» vallen dan ziekenhuizen,
maar ook verpleeghuizen, psychiatrische ziekenhuizen en instellingen voor
verstandelijk gehandicapten. Voor instellingen met minder dan 300 bedden geldt
dat zij gebruik kunnen maken van een ziekenhuisapotheker of van een openbare
apotheker. Voor instellingen met meer dan 300 bedden zijn ontheffingen mogelijk.In de eerste nota van wijziging werd voorgesteld om artikel 19 van de
WOG op te heffen. De reden daarvoor lag in het feit dat was gebleken dat er
ook voorbeelden bestonden van grote verpleeghuizen die een betere kwaliteit
en prijs geleverd kregen door een openbare apotheker. De reden voor de wijziging
was het mogelijk te maken dat openbare apothekers ook grote verpleeghuizen
kunnen bedienen. Bij nadere bestudering daartoe opnieuw door derden aangezet,
bleek echter dat er met het opheffen van artikel 19 meer gebeurde dan gewenst.
Er dreigde het gevaar dat de fysieke aanwezigheid van een verantwoordelijke
eerste apotheker in een apotheek niet meer geboden was. Een betere oplossing
was om toch onderscheid aan te brengen tussen ziekenhuizen enerzijds en verpleeghuizen,
psychiatrische ziekenhuizen en instellingen voor verstandelijk gehandicapten
anderzijds. Voor openbare apothekers is het op die wijze ook mogelijk om in
grote verpleeghuizen de geneesmiddelendistributie te verzorgen. Terwijl in
grote ziekenhuizen een eigen apotheek en ziekenhuisapotheker verplicht blijft.
Daarom is een tweede nota van wijziging ingediend. Naar verwachting zal binnenkort
een Algemene Maatregel van Bestuur op basis van de wet BIG worden vastgesteld.
Daarmee zal het voeren van de titel «ziekenhuisapotheker» worden
erkend. Ik verwijs in deze ook naar de beantwoording van vragen van de leden
van de fractie van de Partij van de Arbeid ten aanzien van het vak van instellingsapotheek
als apart specialisme in de zorg.Daarnaast is het van belang dat er voldoende ziekenhuisapotheken zijn
waarin een opleiding tot ziekenhuisapotheker kan plaatsvinden. Verder is deze
tweede nota van wijziging gebruikt om in werking treding bij koninklijk besluit
te regelen. Hiervoor is gekozen omdat het COTG enige voorbereidingstijd nodig
heeft. De derde nota van wijziging tenslotte betreft alleen enkele technische
wijzigingen.De leden van de fractie van D66 vragen waarom dit ene punt, wijziging
van artikel 13 van de WOG, naar voren is gehaald. Inderdaad is het opheffen
van het verbod op extramuraal afleveren van geneesmiddelen voor ziekenhuizen
vastgelegd in het voorgenomen beleid van dit kabinet. De minister erkende
in antwoord op een schriftelijke inbreng dat artikel 13 verouderd was en herzien
diende te worden. Indertijd vond ik het niet raadzaam en ook niet nodig om
wijziging van artikel 13 uit te stellen, daarom is een initiatiefwetsvoorstel
ingediend. Het tweede paarse kabinet heeft een krachtig nieuw geneesmiddelenbeleid
aangekondigd, een van de genoemde maatregelen is opheffen van het verbod op
extramuraal afleveren voor ziekenhuizen. Het initiatiefwetsvoorstel kan nu
gezien worden als een start van dat nieuwe beleid: één van de
regeringsvoornemens kan op korte termijn wettelijk van kracht worden. Twee
jaar wachten (de duur van het wetgevingstraject) was niet gewenst.De leden van de fractie van D66 vragen in hoeverre het feit dat de positie
van de specialisten in het ziekenhuis nog niet wettelijk geregeld is de uitvoering
van dit wetsvoorstel in de weg staat. Bij van kracht worden van het
wetsvoorstel tot wijziging van de ziekenfondswet en de WTZ in verband met
het invoeren van de aanspraak op medisch specialistische zorg betekent de
nieuwe omschrijving van de aanspraak dat elke toediening van geneesmiddelen
in het ziekenhuis (klinisch of poliklinisch) onder de ziekenhuisverstrekking
valt. De zogenaamde U-bocht, geneesmiddelenverstrekking op voorschrift van
de specialist maar via de extramurale weg geleverd en betaald, wordt dan formeel
onmogelijk. Een van de voorstellen van de commissie Koopmans is dat ook poliklinische
geneesmiddelen onder het ziekenhuisbudget zullen vallen. Dit betekent dus
alleen dat wanneer via een ziekenhuis geneesmiddelen afgeleverd worden deze
ten koste gaan van het ziekenhuisbudget. Het gaat hierbij dus om de financiering
van de geneesmiddelen. Het initiatiefwetsvoorstel grijpt daarentegen in op
de distributie van geneesmiddelen. Een instelling of een patiënt dient
te kunnen kiezen voor geneesmiddelen betrekken via de ziekenhuisapotheek of
via de openbare apotheker. Deze keuzevrijheid past binnen het huidige beleid.
Een verpleeghuis kan aansluiten bij een groot ziekenhuis, omdat daar bijvoorbeeld
al een zorginhoudelijk samenwerkingsverband mee bestaat. Het verpleeghuis
kan echter ook kiezen voor geneesmiddelendistributie via de openbare apotheker
als deze de geneesmiddelen kwalitatief beter en tegen een betere prijs zou
kunnen leveren. Een patiënt kan zijn geneesmiddelen halen bij zijn eigen
openbare apotheek, hij kan er ook voor kiezen om na afloop van een controle
door de medisch specialist in de ziekenhuisapotheek zijn medicatie te halen.
De tijdswinst van dit wetsvoorstel wordt dus niet beïnvloed door de wettelijk
geregelde integratie van de medisch specialist in het ziekenhuis.Met de leden van de fractie van de Partij van de Arbeid kan ik instemmen
als zij stellen dat instellingen met het voorliggende wetsvoorstel op basis
van de lokale situatie kunnen bepalen wat voor hen een efficiënte en
kostenbewuste manier van geneesmiddelenverstrekking is.De leden van de fractie van de Partij van de Arbeid vragen om een nadere
invulling van het begrip doelmatigheid, met het oog op de evaluatie van de
wet. Doelmatigheid is en blijft een moeilijk toetsbaar begrip. De aanleiding
voor het wetsvoorstel was het feit dat een verpleeghuis dat fuseerde met een
ander verpleeghuis gedwongen werd gebruik te blijven maken van de openbare
apotheker, terwijl op grond van het samenwerkingsverband dat het andere verpleeghuis
al had met een groot ziekenhuis de keuze voor de ziekenhuisapotheker zowel
wat betrof kwaliteit als wat betrof prijs gunstiger was. Later werd een voorbeeld
aangedragen van een verpleeghuis dat via een gang verbonden was met een ziekenhuis,
maar geen gebruik maakte van de ziekenhuisapotheek. De openbare apotheker
kon betere kwaliteti leveren tegen een betere prijs. In beide gevallen is
sprake van meer of minder doelmatigheid. En in beide gevallen is juist de
keuzevrijheid van belang voor die doelmatigheid.De leden van de fractie van de Partij van de Arbeid vragen of deze wet
de belemmeringen voor (elektronische) patiëntenvolgsystemen opruimt.
Naar mijn mening zal deze wet een prikkel kunnen vormen om ook het uniform
opslaan van gegevens en de uitwisseling van informatie beter vorm te geven.
Juist omdat een patiënt zelf kan kiezen waar hij zijn geneesmiddelen
haalt zijn een centrale opslag van gegevens en toegankelijkheid van die informatie
van belang.De leden van de fractie van de Partij van de Arbeid vragen naar het effect
op de verdere vormgeving en reikwijdte van het vak van instellingsapotheek
als apart specialisme in de zorgsector. Een instellingsapotheek zal naar ik
aanneem meestal een ziekenhuisapotheek of politheek zijn. Nu de ziekenhuisapotheek
ook extramuraal mag leveren kan de functie van deze apotheek gaan
veranderen. In de nota naar aanleiding van het verslag heb ik gewezen op een
artikel van T. Visser en J. G. van Dam in «Het Ziekenhuis» van
25 januari 1996 over transmurale farmacie en de voordelen die transmurale
farmacie kan bieden. De ziekenhuisapotheker kan bereidingen verstrekken die
extramuraal niet veel voorkomen, maar in de intensieve thuiszorg wel noodzakelijk
zijn. Farmacotherapeutisch overleg tussen ziekenhuisapotheker en medisch specialist
kan ook buiten de muren worden voortgezet en moet mijns inziens worden uitgebreid
met overleg met de huisarts of verpleeghuisarts. Ook overleg met de zorgverzekeraar
kan hierbij zorgen voor een efficiëntere geneesmiddelenvoorziening, waarbij
regionaal overeenstemming wordt bereikt tussen de verschillende zorgverleners
ten aanzien van de keuze van een bepaald geneesmiddel. Als de strikte scheiding
tussen intra- en extramurale geneesmiddelenvoorziening wordt opgeheven zal
dat de continuiteit ten goede komen. De transmurale apotheek zou een soort
centraal punt kunnen vormen waar medicatiegegevens van patiënten worden
bewaard.Naar verwachting zal, zoals gezegd, binnenkort een Algemene Maatregel
van Bestuur op basis van de wet BIG worden vastgesteld. Daarmee zal het voeren
van de titel «ziekenhuisapotheker» worden erkend als apart specialisme.De leden van de fractie van de Partij van de Arbeid vragen wat het te
verwachten effect is op kostenbeheersing cq beperking en bij welk effect ik
met tevredenheid terug kijk op deze wet.Zoals tijdens de behandeling van dit wetsvoorstel in de Tweede Kamer ook
al aan de orde kwam, is niet precies aan te geven tot welke kostenbesparing
wijziging van artikel 13 kan of zal leiden. Dit is van meerdere factoren en
actoren afhankelijk. Wijziging van artikel 13 betekent opheffen van het primaat
van de openbare apotheker. In de praktijk van het verpleeghuis dat de aanleiding
vormde voor dit wetsvoorstel betekent het feit dat samengewerkt kan worden
met de ziekenhuisapotheek waarmee de fusiepartner al samenwerkte, meer doelmatigheid
en kostenbesparing. In het geval van het andere genoemde verpleeghuis, dat
juist voor de openbare apotheker gekozen had, betekende geneesmiddelendistributie
door de openbare apotheker juist meer doelmatigheid en kostenbesparing. De
vraag is hoe de farmaceutische industrie qua prijsvorming zal reageren, hoe
de ziekenhuisapotheken in staat zullen zijn in te springen op de mogelijkheden
die wijziging van artikel 13 biedt, hoe farmacotherapeutisch transmuraal overleg
vorm gegeven wordt. Het wetsvoorstel biedt slechts een prikkel voor een meer
doelmatige geneesmiddelenvoorziening. Aan de hand van de evaluatie van deze
wetswijziging zal bekeken kunnen worden in welke mate het opheffen van het
primaat van de openbare apotheker daadwerkelijk tot kostenbeheersing of kostenbeperking
heeft geleid.Ten overvloede: de aanleiding voor dit wetsvoorstel lag in het feit dat
een verpleeghuis niet vrij kon kiezen voor de, voor dit verpleeghuis, meest
optimale vorm van geneesmiddelenvoorziening omdat wetgeving die vrije keuze
in de weg staat. Als deze wetswijziging van kracht wordt betekent dat dat
die vrije keuze voor de meest optimale geneesmiddelenvoorziening er wél
is. Ik zou dan met tevredenheid terugkijken op deze wet. Die tevredenheid
zou alleen maar toenemen als ook blijkt dat deze wet betekent dat er een bijdrage
geleverd is aan kostenbeheersing of kostenbeperking. In het algemeen kan gesteld
worden dat het vergroten van concurrentie en het opheffen van monopolieposities
positieve effecten heeft op de kostenontwikkeling.R. H. Oudkerk 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19981999-25408-41a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl