Wet boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19951996-23909, nr. 114d

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

21-03-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

23909 nr. 114d

19-03-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23909Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 909Wijziging van de sociale zekerheidswetten in verband met de nadere vaststelling
van een stelsel van administratieve sancties, alsook tot wijziging van de
daarin vervatte regels tot terugvordering van ten onrechte betaalde uitkeringen
en de invordering daarvan (wet boeten, maatregelen en terug- en invordering
sociale zekerheid)nr. 114dNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 19 maart 1996Het kabinet heeft kennisgenomen van het nader voorlopig verslag. Op een
aantal punten blijkt nog onduidelijkheid bestaan. Hieronder zullen wij ingaan
op de gestelde vragen.De leden van de CDA-fractie vroegen zich af wat de zin is van het hardnekkig
vasthouden aan de mogelijkheid van blijvend gehele of gedeeltelijke weigering.In het kader van het opleggen van een maatregel vanwege onder andere het
onvoldoende meewerken aan het verkrijgen of behouden van arbeid in dienstbetrekking,
is de mogelijkheid van het blijvend geheel of gedeeltelijk weigeren van de
bijstandsuitkering komen te vervallen. Hoewel in principe een herhaling van
het besluit tot gehele weigering van de bijstandsuitkering mogelijk is, zal
na afloop van elke periode van weigering van bijstand door de gemeente worden
beoordeeld of recht op bijstand bestaat of dat de uitkering vanwege herhaald
laakbaar gedrag opnieuw moet worden geweigerd. Tegen een dergelijk besluit
staat bezwaar en beroep open bij de bestuursrechter.Het verschil met het blijvend geheel weigeren van de bijstand is dat telkens
sprake is van een nieuw beoordelingsmoment, waarbij nieuwe feiten en omstandigheden
de basis voor een nieuwe beslissing moeten vormen.De leden van de CDA-fractie vonden de beantwoording van de vragen in het
kader van het artikel van mr. M. J. Sluijs in Sociaal Recht 1995, 11 niet
geheel duidelijk.Deze leden vroegen of door de invulling van de dringende reden- bepaling
toch het uitgangspunt van de Centrale Raad van Beroep wordt gevolgd door bij
herziening/intrekking met terugwerkende kracht de rechtszekerheid in acht
te nemen.Deze vraag wekt de suggestie dat de bepalingen zoals opgenomen in het
wetsvoorstel terzake van de verplichting tot herziening en terugvordering
op zich strijdig zouden zijn met het rechtszekerheidsbeginsel. Deze opvatting
delen wij niet. Het kabinet is van oordeel dat door in de wet vast te
leggen hoe het uitvoeringsorgaan in de omschreven situaties moet handelen
de rechtszekerheid wordt vergroot. Inderdaad kan, zoals in de memorie van
antwoord is aangegeven, op grond van een dringende reden worden afgezien van
herziening of terugvordering. De verplichting tot herziening en terugvordering
van onverschuldigde betaalde uitkering staat echter voorop. Een beroep op
de dringende reden-clausule kan daarom slechts in een beperkt aantal gevallen
slagen. Hierbij dient te worden bedacht dat de invulling van de beginselen
van behoorlijk bestuur, zoals het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel
die bij een beroep op de dringende reden aan de orde kunnen zijn, haar grenzen
vindt in een reeds door de wetgever gemaakte afweging. Het wetsvoorstel maakt
heel duidelijk in welke gevallen herziening en terugvordering in beginsel
zal plaatsvinden. De dringende reden-clausule moet voorkomen dat onbillijkheden
van overwegende aard zullen voorkomen; door de wetgever bedoelde gevolgen
vallen daar uiteraard niet onder.Tegen een afwijzing van een aanvraag om toepassing van de dringende reden-clausule
staat beroep open bij de administratieve rechter. Daarbij zal ook toetsing
aan de beginselen van behoorlijk bestuur aan de orde komen. Bij de eerdere
gedachtenwisseling heeft het kabinet al opgemerkt dat het gedrag van de uitvoerende
instantie hierbij een rol kan spelen. Zoals gezegd zal naar de verwachting
van het kabinet een beroep op de dringende reden niet snel slagen. Ontwikkeling
van beleid terzake is dan ook vooralsnog niet aan de orde.Tot slot stelden de leden van de CDA-fractie enkele vragen over de datum
van invoering van het wetsvoorstel. Deze leden vroegen zich af of publikatie
van de wet in het Staatsblad eerst kan plaatsvinden nadat het Ctsv de besluiten,
die het Tica en de SVB op grond van de wet moeten nemen, heeft goedgekeurd.Dat is niet het geval, publikatie van de wet in het Staatsblad vindt plaats
direct na aanvaarding van het wetsvoorstel door de Eerste Kamer. De wet treedt
in werking drie kalendermaanden na de datum van uitgifte van het Staatsblad.
De inwerkingtreding zal bij koninklijk besluit worden geregeld. Op basis van
de tekst van het wetsvoorstel zoals dat bij de Eerste Kamer is ingediend hebben
het Tica en de SVB nadere regels vastgesteld met betrekking tot hoogte en
oplegging van boeten en maatregelen en met betrekking tot de terug- en invordering.
De besluiten van de SVB zijn inmiddels ter goedkeuring aan het Ctsv voorgelegd,
de besluiten van het Tica zullen op korte termijn aan het Ctsv worden toegezonden.
Wij gaan ervan uit dat het Ctsv vervolgens voldoende tijd heeft om de besluiten
te beoordelen en, voor de datum van inwerkingtreding van de wet, de besluiten
te publiceren.Voor wat betreft de gemeenten wordt opgemerkt dat evenals voor de bedrijfsverenigingen
er in beginsel een invoeringstermijn van drie maanden wordt nagestreefd. Voor
gemeenten betekent de invoering van het onderhavig wetsvoorstel niet alleen
invoering van een administratiefrechtelijk boetesysteem, maar ook een wijziging
in de tot op heden te volgen terugvorderingsprocedure. De fundamentele wijzigingen
in de terugvorderings-procedure betekenen een omslag in de tot op heden gevolgde
handelwijze van terugvordering die ertoe zou kunnen leiden dat meer tijd nodig
is om tot een goede implementatie van de regelgeving te komen. Op korte termijn
zal na overleg met de VNG worden besloten of voor de gemeenten een langere
invoeringstermijn wordt gehanteerd.Wij zijn echter van oordeel dat gelet op de beoogde aanscherping van het
handhavingsbeleid spoedige invoering van de wet gewenst is. Dat betekent dat
wij in ieder geval voor de sociale verzekeringswetten vasthouden aan de inwerkingtredingsdatum
van drie maanden na publikatie in het Staatsblad. Ook de leden van de fractie van de PvdA hadden nog enige concrete vragen
naar aanleiding van het artikel van mr. M. J. Sluijs terzake van de herziening
en terugvordering van uitkeringen.Voor wat betreft de ingangsdatum waarop de eerder genomen beslissing moet
worden herzien wordt in het artikel van mr. M. J. Sluijs twee vragen opgeworpen.
De eerste vraag die wordt gesteld is met ingang van welk tijdstip de beslissing
moet worden herzien indien het niet nakomen van de informatieplicht er toe
leidt dat niet kan worden vastgesteld of nog recht op uitkering bestaat.In de sociale verzekeringswetten geldt in beginsel dat de herziening plaatsvindt
vanaf het moment waaromtrent twijfel over de juistheid van de uitkering vaststaat.
Voor wat betreft de bijstand wordt verwezen naar artikel 69, eerste lid Abw
zoals dat gewijzigd wordt in onderhavig wetsvoorstel. Hier wordt de situatie
beschreven waarin de belanghebbende niet aan zijn informatieplicht heeft voldaan
en dit tot gevolg heeft dat B en W van de gemeente het recht op bijstand niet
kunnen vaststellen. In dat geval wordt het recht op bijstand opgeschort vanaf
de eerste dag van de periode waarop het verzuim betrekking heeft of vanaf
de dag van het verzuim indien niet kan worden bepaald op welke periode dit
verzuim betrekking heeft. In het vierde lid van artikel 69 Abw is tot slot
bepaald dat als de belanghebbende het verzuim niet binnen de daarvoor gestelde
termijn herstelt, de bijstand met ingang van de eerste dag waarover het recht
van bijstand is opgeschort, wordt ingetrokken.De tweede vraag die over het tijdstip van herziening wordt gesteld betreft
de situatie dat op een later tijdstip over een periode in het verleden informatie
moet worden verschaft, terwijl deze informatie onjuist blijkt te zijn. Wanneer
op enig moment wordt geconstateerd dat gegeven informatie onjuist blijkt te
zijn moet op grond het bepaalde in de herzieningsartikelen het besluit tot
toekenning van een uitkering worden herzien of ingetrokken. Zoals in de memorie
van toelichting, blz. 22 staat beschreven behoort in het algemeen de nieuwe
herziene beslissing zijn werking te krijgen met ingang van het tijdstip waarop
de wijziging in de omstandigheden intrad.De vraag die eveneens de herziening betrof was of bij het achteraf nemen
van een maatregel zowel een besluit nodig is tot het opleggen van een maatregel
als wel een separaat herzieningsbesluit. Deze vraag moet bevestigend worden
beantwoord. In juridische zin is hier sprake van een aantal afzonderlijke
besluiten, hoewel deze optisch als één besluit kunnen ogen (de
besluiten kunnen in één brief aan belanghebbende worden meegedeeld).
In het geval dat sprake is van het opleggen van een maatregel achteraf, zal
dus een besluit tot het opleggen van een maatregel, een herzieningsbesluit
en vervolgens het besluit tot terugvordering moeten worden genomen.Voor wat betreft de toepassing van de verjaringstermijn werd de vraag
gesteld wanneer de verjaringstermijn begint te lopen ingeval het uitvoeringsorgaan
eerder bekend is met de vordering, terwijl de herzieningsbeslissing later
wordt genomen. In zijn artikel in Sociaal Recht geeft mr. Sluijs al aan dat
de dag waarop het uitvoeringsorgaan bekend is geworden met het bestaan van
zijn vordering beslissend is voor de termijn van terugvordering. Dat hoeft
dus niet per se de datum van de herzieningsbeslissing te zijn. Dit is de regeling
die voortvloeit uit artikel 3:309 BW (verjaring van vorderingen in verband
met onverschuldigde betaling).Tot slot wordt in het artikel van mr. M. J. Sluijs de vraag gesteld welke
ruimte het bestuursorgaan heeft voor matiging (van de duur) van de terugvordering,
in het bijzonder wanneer sprake is van (mede) schuld of fouten van het bestuursorgaan.
De leden van de fractie van de PvdA vroegen het kabinet hoe de verplichte
terugvordering zich in dit opzicht verhoudt tot het rechtszekerheidsbeginsel
en het vertrouwensbeginsel. Deze leden vroegen of een uitkeringsgerechtigde er niet van uit moet kunnen
gaan dat de uitvoeringsorganen berekend zijn voor hun taak.In de vragen van de CDA-fractie naar aanleiding van het artikel van mr.
Sluijs is het kabinet al ingegaan op de vraag hoe de verplichting tot terugvordering
zich verhoudt tot de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, waaronder
het rechtszekerheidsbeginsel. Voor de sociale verzekeringen geldt in beginsel
dat iedere onverschuldigd betaalde uitkering teruggevorderd wordt, ongeacht
de oorzaak van de onverschuldigde betaling. Het kabinet is van mening dat
bijvoorbeeld het enkele feit dat het uitvoeringsorgaan een administratieve
vergissing heeft begaan er niet toe kan leiden dat het teveel betaalde niet
teruggevorderd kan worden. Dat betekent niet dat altijd in alle gevallen teruggevorderd
zal worden, omdat ook hier geldt dat in bijzondere gevallen op grond van dringende
reden kan worden afgezien van terugvordering. Bij de afweging van de vraag
of sprake is van een dringende reden zullen de beginselen van behoorlijk bestuur
(waaronder het vertrouwensbeginsel) een rol spelen.Voor wat betreft de bijstandswet ligt de situatie anders, omdat de Tweede
Kamer bij amendement een nuancering in de terugvordering heeft aangebracht
door het opnemen van de zinsnede «hetgeen anderszins onverschuldigd
is betaald wordt teruggevorderd voor zover de belanghebbende dit redelijkerwijs
had kunnen begrijpen». Hierbij wordt met name gedacht aan fouten van
het bestuursorgaan waarbij het voor belanghebbende redelijkerwijs niet duidelijk
kon zijn dat er teveel bijstand werd uitgekeerd. Daarmee wordt meer ruimte
gegeven voor het invullen van het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel.Tevens verzochten de leden van de PvdA-fractie aan te geven of bruto of
netto moet worden teruggevorderd. Op grond van artikel 90 Abw wordt onder
kosten van bijstand verstaan de door de gemeente betaalde bijstand verhoogd
met de loonbelasting en de premies volksverzekeringen en ziekenfondspremie,
voorzover deze belasting niet verrekend kan worden met de belastingdienst
en de bedrijfsvereniging. Deze kosten van bijstand dienen te worden teruggevorderd.
Op grond van de sociale verzekeringswetten wordt eveneens in beginsel bruto
teruggevorderd. De belanghebbende zelf kan bij de belastingdienst een verzoek
indienen tot teruggave van teveel betaalde loonbelasting en premies volksverzekeringen.De leden van de PvdA constateerden dat het kabinet vasthoudt aan zijn
opvatting dat alleen de boeten, en niet de maatregelen, onder het begrip «criminal
charge» vallen en dat evenredigheidstoetsing van een maatregel derhalve
niet is toegestaan. Deze leden vroegen of de uitvoeringsorganen sociale zekerheid
niet gehouden zijn zich te conformeren aan de algemene beginselen van behoorlijk
bestuur, en of het evenredigheidsbeginsel niet tot deze algemene beginselen
behoort. Zij stelden voorts dat het denkbaar is dat de maatregelen op termijn
onder de reikwijdte van het criminal charge-begrip van artikel 6 EVRM zullen
vallen en vragen of de regering voornemens is in dat geval wetswijziging aan
de Staten-Generaal voor te leggen.In de eerste plaats merken wij op dat wij ons voor wat betreft de reikwijdte
van het begrip «criminal charge» aansluiten bij de opvattingen
van de Centrale Raad van Beroep over deze vraag. Vooralsnog zien wij geen
aanleiding om het oordeel van de CRvB dat de maatregel geen «criminal
charge» is in de zin van artikel 6 EVRM in twijfel te trekken.De vraag of de uitvoeringsorganen sociale zekerheid gehouden zijn zich
te conformeren aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, waaronder
het evenredigheidsbeginsel antwoorden wij bevestigend. Hetgeen in de Memorie
van antwoord is opgemerkt naar aanleiding van vragen van de CDA-fractie over
hoe de verplichting tot sanctionering zich verhoudt tot de waarborgen
op basis van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, geldt mutatis
mutandis voor de bij een aantal overtredingen voorgeschreven maatregel. Naar
huidig recht hebben de bedrijfsverenigingen beleidsvrijheid ten aanzien van
de vraag welke maatregel wordt opgelegd in geval van verwijtbare werkloosheid –
de overtreding die de fractieleden voor ogen hebben. De bedrijfsvereniging
is bevoegd de uitkering blijvend geheel te weigeren, tijdelijk of blijvend
gedeeltelijk te weigeren of de uitkeringsduur te beperken. Daarom moet de
bedrijfsvereniging bij het vaststellen van de omvang van de maatregel evenredigheid
betrachten tussen de te treffen sanctie en de ernst van het handelen of nalaten
op grond waarvan de maatregel wordt getroffen. In de nieuwe situatie hoeft
dat in beginsel niet meer, omdat de wetgever, door de op te leggen maatregel
voor te schrijven, zelf die belangenafweging al heeft gemaakt. De bedrijfsvereniging
kan op dat punt dan niet meer met een beroep op algemene beginselen van behoorlijk
bestuur tot een geheel andere belangenafweging komen, want naar vaste jurisprudentie
gelden die beginselen binnen de grenzen van de wet en kunnen zij de wet slechts
in uitzonderlijke gevallen opzij zetten.Ook indien in de toekomst zou blijken dat de maatregel een criminal charge
zou zijn in de zin van artikel 6 EVRM, dan is er, wat betreft de evenredigheidstoetsing,
geen aanleiding om tot wetswijziging over te gaan. Artikel 6 EVRM eist slechts
dat de rechter het oordeel van het bestuur over de hoogte van een sanctie
moet kunnen toetsen. Aan het oordeel van de wetgever dat bij een bepaald type
overtreding een bepaalde sanctie past is de rechter gebonden, ook als sprake
is van een criminal charge.De leden van de fractie van de PvdA merkten op dat een criminal charge
een aantal waarborgen impliceert, waaronder het zwijgrecht. Ze vroegen wanneer
de betrokkene het zwijgrecht toekomt.De vraag vanaf welke moment betrokkene het recht heeft om te zwijgen hangt
af van het moment waarop sprake is van een criminal charge. Op grond van de
relevante jurisprudentie op dit gebied kan worden aangenomen dat sprake is
van een criminal charge vanaf het moment dat het uitvoeringsorgaan jegens
de betrokkene een handeling verricht waaruit de betrokkene in redelijkheid
kan concluderen dat hem, wegens een bepaalde overtreding, een boete zal worden
opgelegd. In de toelichting op het wetsvoorstel is aangegeven dat helaas geen
vast moment in het proces kan worden aangegeven waarop onbetwistbaar in alle
gevallen de criminal charge ontstaat. De kennisgeving aan betrokkene dat het
uitvoeringsorgaan voornemens is hem een boete op te leggen is in ieder geval
te beschouwen als de hierboven omschreven handeling van het uitvoeringsorgaan,
maar niet uitgesloten kan worden dat in bijzondere omstandigheden het zwijgrecht
al voorafgaand aan de kennisgeving ontstaat. In de grote meerderheid van de
gevallen kan de kennisgeving wel als praktisch ijkpunt worden beschouwd.Deze leden vragen verder hoe het zwijgrecht zich verhoudt tot de inlichtingenplicht.
Hiervoor hebben wij aangegeven wanneer sprake is van een criminal charge.
In de fase waarin de vragen gericht zijn op de vaststelling van het recht
op uitkering (de controlefase) is geen sprake van een criminal charge. Immers
in die fase staat niet vast of de betrokkene de inlichtingenplicht heeft overtreden,
de vraag of een boete moet worden opgelegd is dan ook (nog) niet aan de orde.
In de controlefase is de inlichtingenplicht dus onverkort van toepassing en
is het zwijgrecht niet aan de orde, ook al kunnen de vragen het neveneffect
hebben dat tevens een beboetbaar feit naar voren komt. Het enkele feit dat
de betrokkene door beantwoording van de vragen de verdenking op zich kan laden
een beboetbaar feit te hebben gepleegd heft niet zijn inlichtingenplicht op.
Deze opvatting sluit aan bij de jurisprudentie van de Hoge Raad (o.m. HR 11-12-1991, BNB 1992/243 en HR 9-3-1994, nr. 28 534, VakstudieNieuws
1994, blz. 1027 ev).Voorts vroegen de leden van de fractie van de PvdA of er een instructie
komt voor de uitvoeringsorganen terzake van de toepassing van het zwijgrecht.Voor wat betreft de sociale verzekeringswetten bereiden de SVB en het
Tica een instructie voor, de inhoud van de instructie is met vertegenwoordigers
van het Openbaar Ministerie besproken. De instructie van het Tica zal als
circulaire aan de bedrijfsverenigingen worden gezonden. De werkgroep bestaande
uit vertegenwoordigers van het ministerie van SZW, de VNG, Divosa en het Openbaar
Ministerie die de implementatie van het wetsvoorstel voorbereiden zal een
instructie voor de gemeenten opstellen.De instructies voor de uitvoeringsorganen sociale zekerheid zijn zo veel
mogelijk afgestemd op de richtlijnen van het Openbaar Ministerie met betrekking
tot sociale verzekeringszaken.De leden van de fractie van de PvdA stelden dat door de introductie van
de mogelijkheid van een sanctie van 35% gedurende 26 weken interpretatievrijheid
voor de uitkerende instantie ontstaat. Zij vroegen of het niet voor de hand
ligt dat een uitkerende instantie die zich conformeert aan de beginselen van
behoorlijk bestuur, de mate waarin de werknemer de gedraging verweten kan
worden én de relatieve zwaarte van de sanctie (namelijk afhankelijk
van de lengte van het uitkeringsrecht) meeweegt. Zij waren voorts van oordeel
dat de beoordeling van «verwijtbaarheid» tot een grote hoeveelheid
verschillen en interpretaties zal leiden. Hetzelfde zal zich naar hun oordeel
voordoen bij het begrip «passende arbeid». Zij vroegen daarbij
of de regering zich distantieert van de benadering zoals neergelegd in de
nota «Passende arbeid» en, zo nee, waarom het rigide sanctiesysteem
een meerdimensionale benadering doorkruist door uit te sluiten dat de sanctie
wordt aangepast aan de weigering van (meer of minder) passende arbeid. Dit
zou toch ook meer tegemoet komen aan de eis van «maatwerk» zoals
de Memorie van antwoord stelt, zo vragen deze leden.Ingevolge het voorgestelde artikel 27, eerste lid, WW weigert de bedrijfsvereniging
in geval van verwijtbare werkloosheid de uitkering geheel, tenzij het niet
nakomen van de verplichting de werknemer niet in overwegende mate kan worden
verweten. In dat geval weigert de bedrijfsvereniging de uitkering over een
periode van 26 weken gedeeltelijk, door het uitkeringspercentage te verlagen
van 70 naar 35. In haar afweging welke maatregel moet worden opgelegd dient
de bedrijfsvereniging dus wel de mate van verwijtbaarheid mee te wegen, maar
mag zij niet de relatieve zwaarte van de maatregel (de theoretisch maximale
uitkeringsduur) meewegen. Zoals hierboven al uiteengezet gelden de beginselen
van behoorlijk bestuur binnen de grenzen van de wet en kunnen zij de wet slechts
in uitzonderlijke gevallen opzij zetten.De beoordeling van «verwijtbaarheid» zal inderdaad tot verschillen
en interpretaties leiden. Dat zal ook nooit helemaal te voorkomen zijn, waar
het gaat om een abstract begrip dat in individuele situaties ingevuld dient
te worden. Wij zijn van oordeel dat het tot de taken van het Tica behoort
om de verschillen in interpretatie zoveel mogelijk weg te nemen.Met betrekking tot het begrip «passende arbeid» zijn wij van
oordeel dat meerdere dimensies een rol dienen te spelen. Dat blijkt ook uit
de definitie van het begrip zoals neergelegd in artikel 24, derde lid, WW.
Wij zijn evenwel niet van oordeel dat het voorgestelde sanctiesysteem een
meerdimensionale benadering doorkruist. Immers, alle genoemde omstandigheden
als duur van de werkloosheid, vroegere arbeid, reistijd, opleiding enz. blijven
een rol spelen met betrekking tot de vraag of de betrokken arbeid passend
is. In dat opzicht is dus sprake van «maatwerk». Er is evenwel
geen sprake van «meer of minder» passende arbeid. Na afweging
van alle betrokken omstandigheden wordt de arbeid als passend of als niet
passend aangemerkt. Is er sprake van passende arbeid en laat een werkloze
werknemer na deze te aanvaarden of heeft hij deze door eigen toedoen niet
verkregen, dan is het naar ons oordeel niet onredelijk dat de bedrijfsvereniging
verplicht is de uitkering blijvend te weigeren over het aantal uren waarover
het recht op uitkering zou zijn geëindigd indien de werknemer de betreffende
arbeid zou hebben aanvaard of verkregen.De leden van de PvdA-fractie vroegen of het recht op uitkering dat herleeft
in het voorbeeld op bladzij 49 van de memorie van toelichting bij wetsvoorstel
het wetsvoorstel aanscherping referte-eisen WW (Kamerstukken II 1994/95 23 985)
hetzelfde recht is als bestond ten tijde van de blijvend gehele weigering.
Voorts vroegen zij of iemand de blijvend gehele weigering teniet kan doen
door tijdelijk (gedurende 26 weken) het aantal uren van een andere dienstbetrekking
uit te breiden en zich vervolgens om economische redenen weer voor dat aantal
uren te laten ontslaan.Het recht op uitkering dat herleeft in het door deze leden bedoelde voorbeeld
is inderdaad het recht dat niet geldend gemaakt kon worden omdat een maatregel
van blijvend gehele weigering was opgelegd.Iemand kan de blijvend gehele weigering teniet doen door gedurende 26
weken of langer het aantal uren van een andere dienstbetrekking uit te breiden.
Bij het verlies van die arbeidsuren ontstaat dan immers een nieuw recht op
WW-uitkering voor dat aantal uren, dan wel herleeft het recht op WW-uitkering
doch wordt de weigering niet voortgezet op grond van artikel 28, tweede lid,
WW. Indien betrokkene evenwel bij dat tweede urenverlies opnieuw – verwijtbaar
werkloos wordt dient de bedrijfsvereniging hem wederom een maatregel op te
leggen van blijvend gehele weigering, dan wel, indien het betrokkene niet
in overwegende mate valt te verwijten, een verlaging van het uitkerings-percentage
van 70 naar 35 over een periode van 26 weken.De leden van de PvdA-fractie hadden met enige ontzetting kennis genomen
van het feit dat werkloze werknemers van wie de WW-uitkering blijvend geheel
is geweigerd, niet verzekerd zijn voor de ZW, de WAO/AAW en de Zfw. Deze leden
kunnen zich niet voorstellen dat de argumentatie die aanleiding heeft gegeven
tot opschorting van de invoering van, en het in de Veegwet laten vervallen
van, artikel 16, derde en vierde lid, WW, nu van geen betekenis wordt geacht.
De leden van de CDA-fractie sloten zich hierbij aan.In de eerste plaats merken wij op dat ook nu al de werkloze werknemer
wiens WW-uitkering blijvend geheel geweigerd is, niet verzekerd is voor de
ZW en de WAO, en dat deze ook nu al niet aan het inkomenscriterium van de
AAW zal kunnen voldoen indien hij een jaar of langer na ingang van de weigering
arbeidsongeschikt wordt. In deze systematiek wordt met dit wetsvoorstel geen
wijziging gebracht. Voorts is het zo dat de werkloze werknemer wiens uitkering
blijvend geheel wordt geweigerd niet afwijkt van de werkloze werknemer die
om andere redenen geen recht op WW-uitkering heeft, bijvoorbeeld omdat hij
niet voldoet aan de wekeneis of omdat zijn maximumuitkeringsduur is verstreken.
Voor al deze personen geldt dat zij, indien er geen ander (gezins)inkomen
of eigen vermogen aanwezig is, aangewezen zijn op de bijstand. De bijstandsgerechtigde
is ook niet verzekerd voor de ZW en de WAO, terwijl de bijstandsuitkering
ingevolge de AAW niet geldt als inkomen uit of in verband met arbeid. Met
betrekking tot de Zfw zij opgemerkt dat inderdaad niet alle blijvend geheel
geweigerden recht zullen krijgen op bijstand – en uit dien hoofde ziekenfondsverzekerd
zullen zijn – of zullen kunnen «meeliften» met een wel-verzekerde
partner. Ook dit geldt nu al en is niet anders voor de groep werkloze
werknemers die om andere redenen geen recht op WW-uitkering hebben.Met betrekking tot artikel 16, derde en vierde lid, WW merken wij op dat
in dat derde lid de fictie werd geïntroduceerd van recht op onverminderde
loondoorbetaling in bepaalde situaties. Waar aan het recht op loondoorbetaling
normaal gesproken het hebben van een dienstbetrekking is gekoppeld en daaraan
op zijn beurt verzekeringsplicht voor de ZW, WAO en – indien de loongrens
niet wordt overschreden – de Zfw is het naar ons oordeel noodzakelijk
dat werknemers op wie artikel 16, derde lid, WW wordt toegepast verzekerd
zijn voor de ZW, WAO en Zfw (indien de loongrens niet wordt overschreden).
Dit klemt te meer nu de werknemer in de situatie waarin artikel 16, derde
lid, WW van toepassing zou zijn terecht zou kunnen komen zonder daaraan meegewerkt
te hebben; bijvoorbeeld opzegging door de werkgever zonder inachtneming van
de opzegtermijn.Tenslotte merken wij op dat door blijvend geheel geweigerden wel ZW en
WAO verzekerd te maken er een verzekering zou ontstaan zonder dat zij daarvoor
premie zouden betalen. Er is immers geen sprake van een premieplichtig inkomen.
Daarnaast komt de handhaafbaarheid van met name de ZW in gedrang. Degenen
wier WW-uitkering blijvend geheel geweigerd is zullen in dat geval immers
een financiële incentive hebben om zich ziek te melden.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. P. W. MelkertDe Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,R. L. O. Linschoten 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19951996-23909-114d.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl