Wijziging Telecommunicatiewet (vaststellen nadere bepalingen over het gebruik van nummers); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30537, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

08-05-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30537 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI ALGEMEEN DEEL1. Algemene inleiding en strekking van het wetsvoorstel2. Object van het wetsvoorstel2.1 Aanleiding: consumentenproblemen2.2 Ontoereikendheid huidige wetgeving2.3 Algemene uitgangspunten van het wetsvoorstel2.4 Transparantie van tarieven en nummers voor nummergebruikers2.5 Verantwoordelijkheden en plichten nummerhouders2.6 Geschilbeslechting2.7 Uitbreiding bevoegdheden van het college2.8 Opschorting betaling en aankiesbaarheid voor
aanbieders van openbare elektronische communicatienetwerken en -diensten2.9 Vervallen van de mogelijkheid tot het reserveren
van een nummer2.10 Alternatieven3. Consultatie van het OPT3.1 Algemeen3.2 Bevoegdheden van het college3.3 Geschilbeslechting4. Uitvoeringstoets college5. Bedrijfseffecten5.1 De opheffing van het huidige stelsel van toezicht5.2 Tarief- en nummertransparantie5.3 Registratieplicht voor bepaalde nummerhouders5.4 Aansluitplicht voor bepaalde nummergebruikers bij
een onafhankelijke geschillencommissie5.5 Totale lasten5.6 ActalII ARTIKELSGEWIJS DEELArtikel IArtikel 1Artikel 4.3Artikel 4.4Artikel 4.7Artikel 4.9Artikel 4.11Artikel 7.3aArtikel 7.3bArtikel 7.8Artikel 12.1Artikel 20.15aArtikel IIArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30537Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 96 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 537Wijziging van de Telecommunicatiewet in verband met het vaststellen
van nadere bepalingen over het gebruik van nummers ter bescherming van de
consumentnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI ALGEMEEN DEEL1. Algemene inleiding en strekking van het wetsvoorstelHet onderhavige wetsvoorstel ziet op wijziging van de Telecommunicatiewet
(verder: de wet) met als hoofddoel het versterken van consumentenbescherming
bij het gebruik van nummers met hoge tarieven.Via het telefoonverkeer geleverde diensten hebben qua aard en volume een
hoge vlucht genomen en, als consequentie daarvan, ook de afrekening van deze
diensten via de telefoonrekening. Daar waar 15 jaar geleden het telefoonverkeer
vrijwel uitsluitend via het vaste telefoonnet verliep, het om spraakdiensten
ging en de gebruikte nummers voornamelijk geografische nummers betroffen,
is er thans sprake van een andere, meer veelzijdige telefonie-omgeving. Naast
vaste netwerken zijn er mobiele netwerken aangelegd. Het aantal mogelijke
diensten wordt met iedere nieuwe generatie netwerken groter. Dit komt mede
door de integratie van netwerken, waardoor deze meer met elkaar interoperabel
worden, de hierdoor mogelijk geworden vergroting van de functionaliteit van
de netwerken als geheel en de integratie van de diensten over deze netwerken.
Illustratief zijn de toegenomen mogelijkheden om naast de reguliere spraakdiensten
ook internetdiensten aan te bieden op mobiele telefoontoestellen, en om inhoudsdiensten
te leveren die zelf geen elektronische communicatiediensten zijn, maar op
afstand door derden worden geleverd met gebruikmaking van elektronische communicatiediensten.
In de huidige praktijk wordt de facturering van dergelijke diensten voor zover
die in een telefonie-omgeving worden geleverd, uitgevoerd door aanbieders
van openbare telefoondiensten en carrier-selectiediensten.Naast de bekende geografische nummers is er een aantal nieuwe nummercategorieën
geïntroduceerd waarmee andere diensten worden geboden dan de traditionele
spraaktelefonie. Deze ontwikkeling is goed terug te zien in het Nummerplan
telefonie- en ISDN-diensten (verder: nummerplan). In het afgelopen decennium
is dit nummerplan vele malen gewijzigd. Het nummerplan is een ordeningsinstrument
voor nummers en bepaalt welke nummers voor welke bestemming gebruikt mogen
worden. Uit artikel 4.1 van de wet volgt dat voor een bestemming
die is opgenomen in een nummerplan geen andere nummers mogen worden gebruikt
dan die in het nummerplan voor die bestemming zijn opgenomen. Naast geografische
nummers bestaan er bijvoorbeeld nummerreeksen voor mobiele aansluitingen (06),
voor het aanbieden van informatiediensten (0800, 0900, 0906 en 0909; de zogenoemde
informatienummers), voor toegang tot internet (06760), voor persoonlijke assistent-diensten
(084/087) en voor toegang tot ondernemingen en instellingen (088).De wet voorziet, uitgezonderd de bepalingen over de universele dienstverlening,
niet in tarifering van de diensten. Voor iedere nummerreeks, maar ook binnen
een nummerreeks, kunnen verschillende tarieven voor de diensten die met die
nummers worden aangeboden bij de consument in rekening worden gebracht. De
hoogte varieert in de praktijk van een paar cent tot meer dan een euro per
minuut of per gesprek.Voor de consument is het belangrijk goed geïnformeerd te zijn over
het nummer zelf en de kosten die gemoeid zijn met het bellen naar dat nummer.
Het nummer zelf vertelt hem iets over de bestemming van dat nummer en geeft
daarmee een indicatie van de soort van dienstverlening dat hij kan verwachten.
Zo zijn 0900-nummers bestemd voor serieuze informatie; hieronder valt bijvoorbeeld
informatie over het reizen per openbaar vervoer; 0906-nummers voor erotische
dienstverlening en 0909-nummers voor amusement, zoals het uitbrengen van een
stem bij televisie-entertainment. Het belang van nummertransparantie is daarom
groot, juist ook bij systemen waarbij sprake is van geheel of gedeeltelijk
geautomatiseerd aankiezen van nummers.Artikel 4.11 van de wet maakt het mogelijk om instellingen te erkennen
die een gedragscode hanteren voor het gebruik van informatienummers en toezien
op de naleving van die gedragscode. Hiermee werd een privaatrechtelijk stelsel
van zelfregulering beoogd, dat werd versterkt door enerzijds de erkenning
door de Minister van Economische Zaken en anderzijds de aansluitplicht voor
platformaanbieders. Tot nu toe zijn er twee van dergelijke instellingen erkend.
Dit stelsel werkt echter niet zo goed als ten tijde van de invoering ervan
was gehoopt. Partijen zijn, ondanks dat het ging om zelfregulering, onvoldoende
geneigd tot naleving van deze gedragscodes. Dit heeft geleid tot een grote
klachtenstroom van consumenten bij deze instellingen. In een procedure tussen
een nummergebruiker en een erkende instelling voor het College van Beroep
voor het bedrijfsleven heeft dit college in haar uitspraak van 19 februari
2005 deze erkende instelling aangemerkt als een bestuursorgaan. Dit heeft
onder meer als consequentie dat de instellingen wegens het ontbreken van een
wettelijke grondslag niet langer boetes of andere bestuursrechtelijke sancties
kunnen opleggen. Deze omissie zou weliswaar gerepareerd kunnen worden, doch
reparatie moet worden afgewogen tegen de vraag welke toegevoegde waarde het
heeft om een onbekend aantal bestuursorganen (het is immers mogelijk meerdere
instellingen te erkennen) met dit toezicht te belasten als er al een zelfstandig
bestuursorgaan is dat als toezichthouder op grote delen van de wet is aangewezen.Met dit wetsvoorstel wordt ervoor gekozen om het stelsel van zelfregulering
ex artikel 4.11 van de wet te verlaten, om regels over nummer- en tarieftransparantie
bij of krachtens de wet vast te stellen en het toezicht uit te laten oefenen
door de Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit (verder: het college).
Het college is immers al belast met het toezicht op de naleving van de wet
voor onder meer het gebruik van nummers. Het college zal echter geen geschillen
tussen consumenten en aanbieders van openbare elektronische communicatiediensten
of aanbieders van andere diensten beslechten. Haar rol als toezichthouder
is het controleren of aanbieders van elektronische communicatienetwerken,
-diensten en nummerhouders zich houden aan onder andere de bepalingen over
tarief- en nummertransparantie. Het beslechten van consumentengeschillen
past niet goed bij het karakter van deze taakstelling en kan daarom beter
niet bij het college worden gelegd.Om toch in een laagdrempelige geschillenbeslechting te voorzien is in
dit wetsvoorstel opgenomen dat nummergebruikers zich moeten aansluiten bij
een door de Minister van Justitie erkende geschillencommissie.2. Object van het wetsvoorstelHet wetsvoorstel ziet op via nummers toegankelijk gemaakte dienstverlening
die voldoet aan de volgende twee karakteristieken:a) de tarifering van de dienstverlening is gekoppeld aan het gebruik van
het nummer (bijvoorbeeld een tarief per minuut) en binnen de betreffende nummercategorie
is sprake van of kan sprake zijn van hogere dan de gemiddelde tarieven voor
het normale telefonische belverkeer;b) de facturering van de dienstverlening vindt plaats door de aanbieder
van een openbare elektronische communicatiedienst.Naast elektronische communicatiediensten betreft het diensten die zelf
geen elektronische communicatiediensten zijn, maar op afstand door derden
worden geleverd met gebruikmaking van openbare elektronische communicatiediensten
(informatiediensten). In het kader van dit wetsvoorstel dient dit begrip als
volgt te worden verduidelijkt. Ten eerste gaat het niet alleen om inhoudelijke
informatieve diensten (zoals serieuze informatie en amusement) maar tevens
om andersoortige diensten waarvoor een bestemming is opgenomen in het Nummerplan
telefonie- en ISDN-diensten. Een voorbeeld is het met een informatienummer
verschaffen van toegang tot systemen voor bancair betaalverkeer. Ten tweede
ziet dit wetsvoorstel niet op de inhoud van informatiediensten, maar beperkt
de reikwijdte zich tot de tarifering en facturering van deze diensten (zonder
overigens de hoogte van tarieven te reguleren).In het wetsvoorstel wordt aan een aantal categorieën marktpartijen
die bepaalde rollen hebben in een verticale keten van dienstverlening bij
het totstandkomen van elektronische communicatiediensten en informatiediensten
verplichtingen opgelegd. Hieronder worden deze partijen en hun rollen nader
toegelicht.Aanbieders van openbare elektronische communicatiediensten zijn gedefinieerd
in artikel 1.1, onderdeel g van de wet. Binnen deze categorie is de rol van
aanbieders van openbare telefoondiensten en carrierselectiediensten van bijzondere
betekenis omdat zij een directe contractuele relatie met de consument onderhouden
en daarin doorgaans ook voor de andere typen van dienstverlening (waaronder
informatiediensten) factureren. Een ander type aanbieder binnen deze categorie
is de platformaanbieder. Platformaanbieders zijn ondernemingen die zich jegens
een nummergebruiker ertoe verbinden om een informatiedienst via dat nummer
toegankelijk te maken, en vervullen daarmee een intermediaire rol tussen nummergebruikers
en aanbieders van openbare elektronische communicatiediensten.Nummerhouders zijn degenen aan wie het college op aanvraag een nummer
heeft toegekend. In de praktijk valt deze rol nagenoeg altijd samen met die
van een andere categorie aanbieders in de onderhavige keten van dienstverlening.
Zo zijn aan platformaanbieders veel nummers voor informatiediensten toegekend
ten behoeve van de dienstverlening aan nummergebruikers.Nummergebruikers tenslotte, zijn degenen die daadwerkelijk een nummer
gebruiken. Hieronder vallen degenen met een nummer toegang bieden tot bijvoorbeeld
een informatiedienst die zij aanbieden (ook wel nummerexploitanten en informatiedienstaanbieders
genoemd), maar ook de consument die een geografisch nummer gebruikt.De laatste categorie verdient geen geld met het gebruik van het hem in
gebruik gegeven nummer.De in dit wetsvoorstel voorgestelde maatregelen zullen alleen betrekking
hebben op categorieën van nummers die bij ministeriële regeling
worden aangewezen. Indien deze categorieën bij wet zouden worden aangewezen,
zou dat leiden tot een inflexibel stelsel. De bestemming van nummers wordt
vastgelegd in nummerplannen. Bij het opnemen van een nieuwe bestemming zal
moeten worden beoordeeld of voor de nieuwe nummerreeks maatregelen nodig zijn.
De procedure van wetswijziging werkt dan belemmerd op de introductie van nieuwe
nummerreeksen.Belangrijk is te constateren dat in de onderhavige dienstverlening er
twee actoren zijn die een overeenkomst met de consument hebben. Bij de aanbieder
van de openbare telefoondienst of carrierselectiedienst gaat het om een directe
contractuele relatie. Bij een partij die een informatienummer commercieel
exploiteert is sprake van een overeenkomst die indirect op afstand tot stand
komt bij het afnemen van de betreffende informatiedienst door de consument.2.1 Aanleiding: consumentenproblemenVoor het goed functioneren van de markten voor openbare elektronische
communicatiediensten en informatiediensten is het belangrijk dat het type
dienstverlening en de tarieven van deze diensten transparant zijn voor de
consument. Het belang van adequaat toezicht hierop is toegenomen omdat, zoals
eerder aangegeven, deze markten in de afgelopen jaren snel zijn gegroeid.
Met name de markt voor informatiediensten die in een telefonie-omgeving worden
geleverd kent een grote dynamiek, zowel qua inhoud van de dienstverlening
als qua wijze waarop de dienstverlening wordt aangeboden. Een van de oorzaken
daarvan is de integratie van telefonie- en internetdiensten. Voorbeelden zijn
inhoudelijke internetdiensten die via telefoonnummers en sms-nummers toegankelijk
worden gemaakt. De voor deze diensten doorgaans gebruikte betaal- en factureringsstructuren
spelen daarbij een belangrijke rol. Hier wordt gedoeld op de facturering voor
deze diensten door de aanbieder van openbare telefoondienst, zijnde de partij
met wie de consument een directe contractuele relatie is aangegaan voor het
afnemen van de openbare telefoondienst maar die niet de feitelijke aanbieders
van de betreffende informatiediensten is. Als gevolg van genoemde ontwikkelingen
is er vanuit het perspectief van de consument een behoefte ontstaan aan betere
transparantie en beheersbaarheid van tarieven en kosten die gemoeid zijn met
het gebruik van openbare elektronische communicatiediensten en informatiediensten.Voor wat betreft elektronische communicatiediensten gaat het om categorieën
telefoondiensten waarbij hogere dan gemiddelde tarieven kunnen voorkomen,
bijvoorbeeld bij internationale nummers en nummers voor persoonlijke assistent-diensten
(084/087).Voor wat betreft informatiediensten, waarbij de afrekening via de telefoonrekening
of het beltegoed plaatsvindt, gaat het om categorieën diensten waarbij
voor de dienstverlening een relatief hoog tarief ten opzichte van het verkeerstarief
wordt gerekend. Dit is bijvoorbeeld het geval bij betaalde informatienummers
(0900-, 0906- en 0909-nummers of kortweg 090X-nummers) en bij sms-nummers.
Omdat de aanbieder van de openbare telefoondienst of de carrierselectiedienst
zowel de verkeerskosten als de kosten voor de informatiedienst zelf in rekening
brengt worden consumentenproblemen bij betaalde informatiediensten versterkt.Bij ieder van de hierboven genoemde nummercategorieën ondervinden
consumenten al gedurende een langere tijd problemen als gevolg van intransparante
dienstverlening. Deze problemen vinden in ieder geval veelvuldig plaats bij
het gebruik van telefoonnummers voor toegang tot betaalde informatiediensten
die via internet worden aangeboden. Hierbij wordt gebruik gemaakt van inbelprogrammatuur
(ook wel dialer genoemd) die, door geheel of gedeeltelijk geautomatiseerd
in te bellen naar een duur telefoonnummer, toegang verschaft tot informatiediensten
die via het internet worden geleverd (datadiensten). De problemen worden veroorzaakt
doordat het tarief of het nummer niet of niet duidelijk worden vermeld en
het onduidelijk is hoe de betreffende software werkt. Dit kan resulteren in
onverwacht hoge telefoonrekeningen. Een vorm van intransparante dienstverlening
waarbij geen gebruik wordt gemaakt van een dialer is het aanbieden van een
dienst waarbij een duur nummer wordt gepresenteerd als een goedkoper nummer
en waarbij het daadwerkelijke tarief niet wordt vermeld. Belangrijk is verder
te constateren dat er steeds vaker misbruik plaatsvindt met gebruikmaking
van internationale nummers. Ook hier gaat het veelal om via internet geleverde
datadiensten.De problemen zijn tot uiting gekomen door het grote aantal klachten over
deze nummers bij de aanbieders van openbare elektronische communicatiediensten,
het college, de Stichting Informatiedienstencode (Stic), de Stichting Onafhankelijke
Commissie Informatienummers (Stichting OCI) en consumentenorganisaties. De
problemen zijn naar alle waarschijnlijkheid groter dan wat bekend is op basis
van ingediende klachten. Bij de Nederlandse nummers gaat het veelal om erotische
dienstverlening en dat geeft in de praktijk een relatief hoge drempel om een
klacht in te dienen. Het zij opgemerkt dat het misbruik van nummers in de
praktijk verder strekt dan de hiervoor genoemde consumentenproblemen. Het
gaat daarbij om misbruik van nummers met het oogmerk op wederrechtelijke bevoordeling
van de nummergebruiker, zonder dat sprake is van misleiding van consumenten.
Een voorbeeld is een diefstal van beltegoedkaarten, die vervolgens worden
verzilverd door het bellen naar een betaald informatienummer en waarbij beller
en nummergebruiker met elkaar samenwerken.2.2 Ontoereikendheid huidige wetgevingOp basis van artikel 4.11 kan de Minister van Economische Zaken instellingen
erkennen die een gedragscode hanteren inzake de herkenbaarheid en de betrouwbaarheid
van informatienummers. Sinds de inwerkingtreding van dit artikel in 1999 zijn
er twee instellingen erkend; de Stic in 2001 en de Stichting OCI in 2003.
De Stic heeft per 1 januari 2005 geen aangesloten platformaanbieders
meer, waardoor er thans feitelijk slechts één erkende instelling
actief is.De erkende instelling heeft als taak erop toe te zien dat de gedragscode
wordt nageleefd. Dit geschiedt meestal aan de hand van klachten van consumenten
over informatienummers. Klachten kunnen ertoe kan leiden dat de betreffende
aanbieders kunnen worden gesanctioneerd. In het Besluit erkenningseisen instelling
en aansluitingsplicht platformaanbieders (Stb. 1999, 372), worden verdere
voorwaarden gesteld aan een erkende instelling. Deze voorwaarden dienen onder
meer de onafhankelijkheid van deze instelling en de kwaliteit van de klachtbehandeling
te waarborgen. Zo dient bij de klachtbehandeling sprake te zijn van een klachtencommissie
en een beroepscommissie.Platformaanbieders zijn op grond van artikel 10 van dit besluit verplicht
zich bij een instelling aan te sluiten. Door deze aansluitingsplicht zijn
alle platformaanbieders gebonden aan een gedragscode. De erkende instelling
financiert zijn activiteiten grotendeels met contributiegelden van de bij
haar aangesloten platformaanbieders.De reden waarom niet de nummerhouders of nummergebruikers zelf, maar juist
de platformaanbieders een aansluitplicht hebben gekregen is dat zij een belangrijke
schakel vormen in de dienstverlening naar nummergebruikers. Het stopzetten
van deze dienstverlening is een belangrijk sanctiemiddel jegens malafide nummergebruikers.
Deze keuze om platformaanbieders een aansluitplicht te geven was destijds
in lijn met de wensen van zowel aanbieders van openbare telefoondiensten
als van platformaanbieders zelf, en is indertijd mede op aandringen van deze
partijen tot stand gekomen.De werking van dit toezicht is niet zo effectief gebleken als ten tijde
van de invoering was geschat. Meerdere factoren spelen daarbij een rol. Een
belangrijke factor is dat door de eerdergenoemde integratie van telefoniediensten
en internetdiensten het misbruik van een informatienummer relatief eenvoudig
is geworden. Het sanctioneren van partijen die misbruik plegen is echter moeilijk
gebleken, onder meer doordat zich diverse schakels in de keten van dienstverlening
bevinden. Het gevolg was een grote klachtenstroom. Dit heeft op zijn beurt
hoge kosten veroorzaakt in verband met de afhandeling daarvan door de klachten-
en beroepscommissie van de Stic. Deze kosten worden gedragen door een beperkt
aantal partijen (de platformaanbieders). Sommige platformaanbieders vinden
dit systeem niet eerlijk, maar kunnen zich er niet aan onttrekken omdat zij
op grond van het Besluit erkenningeisen instelling en aansluitplicht platformaanbieders
verplicht zijn zich bij een instelling aan te sluiten. Platformaanbieders
vervullen echter een intermediaire rol jegens de gebruikers van informatienummers,
welke laatste betrokken zijn bij het eventuele misbruik van deze nummers.
Dit zet grote druk op dit systeem. Al met al is een blijvend gebrek te constateren
aan gezamenlijk optreden tegen het genoemde misbruik door alle marktpartijen
gezamenlijk die zich in de keten van dienstverlening bevinden. Niet alleen
de huidig gekozen basis van het systeem (enkel de platformaanbieders) maar
tevens conflicterende belangen bij aanbieders van elektronische communicatiediensten
spelen daarbij in de praktijk een rol. Immers, de afzet van informatiediensten
beïnvloedt het volume van het belverkeer en genereert daarmee inkomsten
voor de aanbieders van elektronische communicatiediensten.De effectiviteit van het huidige stelsel wordt verder aangetast door het
feit dat in toenemende mate door malafide nummergebruikers wordt uitgeweken
naar andere nummers, zoals internationale nummers, waarop de gedragscode niet
van toepassing is. Het stelsel is dus te beperkt in haar werkingssfeer. Voor
het verruimen van het toepassingsbereik van de gedragscode is echter een wetswijziging
nodig.Een derde factor is het feit dat, zoals eerder vermeld, het College van
Beroep voor het bedrijfsleven de erkende instellingen heeft aangemerkt als
bestuursorgaan. Dit heeft onder meer als consequentie dat deze instellingen,
wegens het ontbreken van een wettelijke grondslag, geen boetes of andere bestuursrechtelijke
sancties kunnen opleggen.Deze omissie zou gerepareerd kunnen worden, doch reparatie moet worden
afgewogen tegen de vraag welke toegevoegde waarde het heeft om een onbekend
aantal bestuurorganen (het is immers mogelijk meerdere instellingen te erkennen)
met dit toezicht te belasten als er al een zelfstandig bestuursorgaan (het
college) is dat als toezichthouder is aangewezen en op grond van hoofdstuk
15 van de wet bevoegd is tot het opleggen van sancties.Een ander gemis in de huidige wetgeving ligt op het vlak van de beslechting
van geschillen over het gebruik van informatienummers. Een op basis van artikel
4.11 van de wet erkende instelling ziet toe op het naleven van een zelf ingestelde
gedragscode, maar is niet in het leven geroepen als geschillencommissie. Hier
is juist gebleken dat er een grote behoefte bij de consument bestaat aan een
(betere) mogelijkheid voor geschillenbeslechting. Het is van de zijde van
de Stic bekend dat bij deze instelling ongeveer 1200 klachten per jaar werden
ingediend met een gemiddeld schadebedrag in de orde van grootte € 500.
Sinds de erkenning van de Stichting OCI is dit beeld niet veranderd. De relatief
hoge schadebedragen worden mede veroorzaakt doordat een consument vaak pas
op een vrij laat moment (bij ontvangst van de telefoonnota) onraad vermoedt.
Op basis van artikel 12.1 van de wet zijn aanbieders van de openbare
telefoondienst of andere bij algemene maatregel van bestuur aangewezen openbare
elektronische communicatiediensten verplicht zich bij een van overheidswege
erkende geschillencommissie aan te sluiten. Deze bepaling is bedoeld om de
consument de mogelijkheid te bieden om geschillen over het gebruik van dure
nummers, op laagdrempelige wijze te kunnen beslechten. In de praktijk blijkt
echter dat de reikwijdte van dit artikel onvoldoende is om bij ongewenst gebruik
van informatienummers, de schade die wordt toegebracht door de nummergebruiker
te kunnen verhalen op één van de aangesloten aanbieders.2.3 Algemene uitgangspunten van het wetsvoorstelHet uitgangspunt van het wetsvoorstel is dat de verantwoordelijkheden
voor het juiste gebruik van dure nummers wordt verbreed, en bij meer partijen
in de betreffende keten van dienstverlening wordt neergelegd dan nu op basis
van de wet het geval is. Traditioneel richt de wet (aangaande kenbaarheidverplichtingen)
zich op aanbieders van elektronische communicatienetwerken en -diensten. Nummerhouders
die niet tevens aanbieder van een netwerk of elektronische communicatiedienst
zijn, komen in de wet nauwelijks aan bod. Dit wetsvoorstel brengt daar om
twee redenen verandering in.Ten eerste zijn bij telefonie (zowel spraak als data) zowel nummerhouders
als nummergebruikers een belangrijke partij bij het aanbod van informatiediensten
waarvoor hoge tarieven worden gevraagd die via de telefoonrekening in rekening
worden gebracht.Om consumenten een betere bescherming te bieden tegen misleidend gedrag
dat plaatsvindt met gebruikmaking van nummers, moeten alle partijen die betrokken
zijn in de keten van de dienstverlening voldoen aan bepaalde verplichtingen
en daar ook op kunnen worden aangesproken door het college. Partijen zullen
zich dan moeilijker dan thans het geval is, kunnen onttrekken aan het toezicht.Ten tweede zullen de kosten die gerelateerd zijn aan het op orde houden
van deze markt (waaronder mogelijke kosten van klachtbehandeling), op meer
evenwichtige wijze worden gedragen door de markt als geheel, wat de stabiliteit
en draagvlak voor het toezicht vergroot. Het college brengt kosten voor toezicht
op grond van artikel 16.1 van de wet in rekening bij de nummerhouders die
ook zelf de nummergebruiker kunnen zijn. Daarnaast zullen de kosten van het
behandelen van consumentenklachten niet meer door een beperkt aantal intermediaire
partijen worden gedragen.De uitwerking van het bovengenoemde uitgangspunt is gestoeld op twee onderliggende
gedachten. Ten eerste wordt een passende verantwoordelijkheid gelegd bij de
aanbieder die de incasso verricht voor een informatiedienst bij de consument
ten behoeve van een derde partij. De afrekening van de informatiedienst via
de telefoonrekening brengt minder lasten met zich mee voor de betreffende
nummergebruiker, maar kan afbreuk doen aan de belangen van de consument. Het
wetsvoorstel beoogt niet deze praktijk te veranderen, maar omvat maatregelen
die bij deze vorm van facturering ten minste dezelfde zekerheid voor de consument
opleveren als in het geval hij direct door de betreffende nummergebruiker
wordt gefactureerd. Ten tweede voorziet het wetsvoorstel zoveel mogelijk in
de behoefte bij marktpartijen aan het toepassen van het beginsel «de
vervuiler betaalt». Hiermee wordt gedoeld op het leggen van een aantal
passende verantwoordelijkheden bij de groep van nummergebruikers, waarbinnen
zich de partijen bevinden die feitelijk misbruik plegen met dure nummers al
dan niet met medewerking of andere betrokkenheid van aanbieders van elektronische
communicatiediensten.Het wetsvoorstel is in de uitwerking van de genoemde uitgangspunten technologieneutraal.
Dat is belangrijk om de volgende reden. De dienstverlening waar dit wetsvoorstel
zich op richt kent verschillende vormen van misleidende praktijken, waarbij
verschillende technieken, zoals dialers, worden gebruikt. De gebruikte technieken
volgen elkaar in snel tempo op. Om die reden dient de wetgeving technologieneutraal
te zijn.De nieuwe eisen in de gelden met name voor de nummerhouder. De nummerhouder
kan in Nederland zijn gevestigd, maar dat is geen verplichting. Wel moet hij
binnen de EER zijn gevestigd. Deze eis houdt geen beperking in van het vrije
verkeer van diensten omdat de vrijheid om diensten te verrichten alleen van
toepassing is indien een onderdaan van de EG in een lidstaat is gevestigd.De eisen die aan nummerhouders worden gesteld kunnen worden aangemerkt
als maatregelen zonder onderscheid. Zij worden aan alle nummerhouder die bij
het college een nummer aanvragen opgelegd, ongeacht de nationaliteit van de
nummerhouder. Deze maatregelen zijn geoorloofd omdat zij dienen ter bescherming
van de consument en niet zwaarder zijn dan voor die bescherming noodzakelijk
is.2.4 Transparantie van tarieven en nummers voor nummergebruikersArtikel 7.8 van de wet wordt verruimd waardoor er bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur verplichtingen kunnen worden opgelegd aan nummergebruikers
ten aanzien van het geven van transparantie over tarieven en nummers. Thans
kunnen op basis van artikel 7.8 van de wet dergelijke verplichtingen alleen
aan aanbieders van openbare elektronische communicatienetwerken endiensten
worden opgelegd.De verruiming is noodzakelijk om uitvoering te geven aan het hoofdbeginsel
van het wetsvoorstel en doet in het bijzonder recht aan het uitgangspunt «de
vervuiler betaalt». De nadere uitwerking hiervan zal plaatsvinden in
Besluit universele dienstverlening en eindgebruikersbelangen en de Regeling
universele dienstverlening en eindgebruikersbelangen. Het zij opgemerkt dat
op grond van de genoemde verruiming ook aan gebruikers van nummers die niet
in het Nummerplan telefonie- en ISDN-diensten zijn opgenomen, zoals sms-nummers,
verplichtingen kunnen worden opgelegd.In het Besluit universele dienstverlening en eindgebruikersbelangen en
de Regeling universele dienstverlening en eindgebruikersbelangen zijn, vooruitlopend
op dit wetsvoorstel al verplichtingen betreffende tarief- en nummertransparantie
voor aanbieders van openbare elektronische communicatiediensten opgenomen.
Gelijktijdig met de inwerkingtreding van de wijziging van artikel 7.8 zullen
ook verplichtingen betreffende tarief- en nummertransparantie voor gebruikers
van enkele nummercategorieën worden opgelegd. Vanaf dat moment rust de
plicht tot het bekendmaken van tarieven en nummers op zowel de aanbieder van
de elektronische communicatiedienst als de nummergebruiker. Partijen kunnen
echter verder onderling afspreken wie de tarief- en nummermelding feitelijk
uitvoert. Dit zal de partij doen die hiertoe technologisch gezien het beste
toe in staat is of dit het goedkoopst kan realiseren, te weten de aanbieder
van de openbare elektronische communicatiedienst, de nummergebruiker of een
derde partij. In lijn met de huidige praktijk kunnen dus bijvoorbeeld platformaanbieders
bij spraakdiensten een auditieve tariefmelding geven, terwijl bij datadiensten
juist nummergebruikers beter in staat zijn een tekstuele melding van tarief
en nummer te geven. Technologische ontwikkelingen kunnen er voor zorgen dat
op enig moment een andere partij in de keten van de dienstverlening de melding
gaat verrichten. Afhankelijk van de stand van de techniek, kan het college
hierbij ook beleidsregels opstellen die duidelijk maken onder welke omstandigheden
welke partijen over de beste mogelijkheden beschikken om de betreffende
plicht uit te voeren. Waar zowel de aanbieder van elektronische communicatiedienst
als de nummergebruiker over goed toepasbare mogelijkheden beschikken kunnen
beide partijen door het college worden aangesproken. Door deze mogelijkheden
is de maatregel flexibel, technologieneutraal en toekomstvast. Door de gezamenlijke
verantwoordelijkheid van de aanbieder van de openbare elektronische communicatiedienst
en de nummergebruiker kunnen bij niet naleving van de transparantieverplichtingen
in beginsel deze beide partijen door het college worden aangesproken.2.5 Verantwoordelijkheden en plichten nummerhoudersHet komt in de praktijk veelvuldig voor dat bij malafide gebruik van nummers
een nummerhouder een nummer in gebruik geeft aan een andere partij, die het
op zijn beurt ook weer doorgeeft aan een derde partij. Het college houdt weliswaar
een register bij van de nummerhouders, maar daarin staat niet of en aan wie
een nummerhouder zijn nummers in gebruik heeft gegeven. Als er dan klachten
zijn over misbruik met een bepaald nummer is het voor het college, en eventueel
ook andere instanties zoals de politie of het openbaar ministerie, veelal
door gebrek aan medewerking van de betreffende nummerhouder, lastig te achterhalen
wie het nummer feitelijk in gebruik heeft en dus op wie de klacht betrekking
heeft.De nummerhouder kan op basis van het huidige artikel 4.9 van de wet door
het college worden aangesproken op mogelijk gebruik van een nummer in strijd
met de wet en kan bij de nummerhouder in dit geval de toekenning van een nummer
door het college worden opgeschort of ingetrokken. Desalniettemin is dit een
onbevredigende situatie en is niet in lijn met het in dit wetsvoorstel gehanteerde
beginsel «de vervuiler betaalt». Het wetsvoorstel brengt hier
op twee manieren verbetering in aan.Ten eerste kan voor bij of krachtens algemene maatregel van bestuur vast
te stellen nummercategorieën een nummer slechts één keer
in gebruik worden gegeven aan een andere partij; dit kan dus alleen nog door
de nummerhouder gedaan worden. Dit voorkomt een ondoorzichtig stelsel van
nummergebruikers; een nummer is of in gebruik bij de nummerhouder zelf (die
dan dus zelf kwalificeert als nummergebruiker) of bij een andere nummergebruiker.
Gelet op de huidige problemen zal deze verplichting in ieder geval worden
opgelegd voor het gebruik van betaalde informatienummers. Ten tweede krijgt
de nummerhouder de plicht enkele gegevens over de partij aan wie hij het nummer
in gebruik heeft gegeven, te registreren, om te kunnen weten wie die gebruiker
is en daarmee effectievere handhaving te kunnen realiseren. Indien de nummerhouder
zelf ook de nummergebruiker is, dient hij zijn eigen gegevens te registreren.
Alleen op deze wijze is het register sluitend voor wat betreft de in gebruik
gegeven nummers.De verwachting is dat het verbod op het in gebruik geven van een nummer
door een partij die niet zelf de nummerhouder is, niet tot significante belemmeringen
zullen leiden op de bestaande vormen van deze dienstverlening. In het bonafide
deel van deze dienstverlening is namelijk voor wat betreft betaalde informatienummers
in de meeste gevallen sprake van het in gebruik geven van een dergelijk nummer
aan maximaal één partij achter de nummerhouder; de nummerhouder
is hier doorgaans de platformaanbieder of de nummergebruiker zelf.2.6 GeschilbeslechtingDe bestaande bepaling die aanbieders van de openbare telefoondienst of
andere bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen openbare elektronische
communicatiediensten verplicht zich aan te sluiten bij een van overheidswege
erkende geschillencommissie (artikel 12.1 van de wet) wordt uitgebreid.
Deze verplichting wordt ook van toepassing op gebruikers van bepaalde nummercategorieën,
voor zover het geschil verplichtingen betreft die bij of krachtens de wet
zijn opgelegd. Deze categorieën worden bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur aangewezen.Gelet op de huidige problemen zullen dit in ieder geval betaalde informatienummers
betreffen. Hiermee wordt aangesloten bij de bestaande systematiek dat bij
algemene maatregel van bestuur wordt bepaald welke aanbieders van openbare
elektronische communicatiediensten zich moeten aansluiten bij een erkende
geschillencommissie.Met de verruiming van artikel 12.1 van de wet wordt tegemoetgekomen aan
de wens te voorzien in een laagdrempelige geschilbeslechtingsmogelijkheid
voor de consument ten aanzien van bijvoorbeeld 090X-nummers waarbij de aanbieder
van de openbare telefoondienst de incasso verzorgt voor deze diensten. Een
aansluitingsplicht voor gebruikers van 090X nummers is ook een wens uit de
sector zelf (zowel aanbieders van openbare telefoondiensten als gebruikers
van 0800- en 090X-nummers).Dit artikel maakt het mogelijk dat een consument niet alleen een geschil
over een elektronische communicatiedienst maar ook een geschil over bijvoorbeeld
een 090X nummer bij een geschillencommissie aanhangig kan maken. Immers, met
een verplichting tot tarief- en nummertransparantie die op zowel op zijn aanbieder
van de openbare elektronische communicatiedienst als de betreffende nummergebruiker
rust, is er voor de consument altijd een partij aanspreekbaar bij niet naleving
van de betreffende plichten ten aanzien van dat nummer; welke partij dat is,
is afhankelijk van de mogelijkheden voor deze aanbieders om uitvoering te
geven aan deze plichten. Dit bevordert tevens een adequate geschillenprocedure
omdat ontwijkgedrag noch aan de zijde van de aanbieder van de openbare telefoondienst,
noch aan de zijde van de nummergebruiker mogelijk is door naar elkaar te verwijzen.Een ander belangrijk voordeel waar dit artikel een basis voor legt is
dat voor de consument tevens een duidelijkere situatie ontstaat over tot welke
instantie hij zich moet richten met het oog op geschilbeslechting over het
gebruik van bijvoorbeeld 090X-nummers. Voordat een consument een geschil aan
de geschillencommissie kan voorleggen zal hij eerst zelf een klacht moeten
indienen bij zijn aanbieder van de openbare telefoondienst. Als een consument
een klacht indient zal de aanbieder van de openbare telefoondienst deze consument
de mogelijkheid moeten geven de betaling van het betwiste deel van de rekening
op te schorten. Het overige deel van de rekening dient de consument wel te
betalen. Leidt de afhandeling van de klacht niet tot een bevredigend resultaat
kan de consument zich wenden tot de geschillencommissie. De mogelijkheid tot
het opschorten van het betalen van het betwiste deel van de rekening wordt
in dat geval verlengd totdat de geschillencommissie het geschil heeft beslecht.
Dit zal worden vastgelegd in de Regeling universele dienst en eindgebruikersbelangen.De reikwijdte van de onderhavige regeling is beperkt tot geschillen over
de dienstverlening van nummergebruikers voor zover deze geschillen zijn gestoeld
op verplichtingen die bij of krachtens deze wet zijn opgelegd. Daarmee vallen
mogelijke geschillen over andere aspecten van deze dienstverlening, zoals
de levering, inhoud of kwaliteit van deze dienstverlening, buiten deze reikwijdte.Tenslotte zij opgemerkt dat de periode waarvoor de verplichte aansluiting
geldt nader wordt vastgesteld bij algemene maatregel van bestuur. Hierdoor
wordt het mogelijk om de aansluitplicht voor nummergebruikers na de beëindiging
van het gebruik van het nummer een bepaalde periode voort te laten duren.Hiermee kan worden voorkomen dat nummergebruikers die slechts voor een
zeer korte duur een nummer gebruiken en daar vanwege het niet bieden
van tarief- en nummerinformatie, veel geld mee verdienen niet meer aangesloten
zouden zijn op het moment dat de rekening bij de consument binnenkomt. In
dat geval zou het voor de consument niet meer mogelijk zijn om gebruik te
maken van de geschilbeslechtingsprocedure van artikel 12.1. De bepaalde periode
zal bestaan uit een aantal maanden plus de periode dat de nummergebruiker
betrokken is bij een geschilbeslechtingsprocedure.2.7 Uitbreiding bevoegdheden van het collegeVoor het college wordt een aantal nieuwe bevoegdheden gecreëerd in
de sfeer van het nummerbeheer. De wet kent een aantal weigering-, opschorting-
en intrekkingsgronden die het college moet of kan toepassen. In de praktijk
is gebleken dat deze bevoegdheden niet toereikend zijn, gelet op onder meer
de gewenste snelheid van handelen. Daarom worden er nieuwe bevoegdheden in
hoofdstuk 4 van de wet opgenomen. In het navolgende wordt aangegeven om welke
uitbreidingen het gaat qua inhoudelijke gronden. Daarna wordt ingegaan op
de nieuwe specifieke handhavingsbevoegdheden.Als algemene grond geldt dat het college de toekenning van een nummer
kan weigeren, opschorten of intrekken indien de nummerhouder zich niet houdt
aan het bij of krachtens de wet gestelde. Daarnaast wordt, middels het nieuwe
artikel 4.4, een nieuwe bevoegdheid opgenomen op grond waarvan het college,
als zij een aanwijzing heeft dat de nummergebruiker zich zodanig gedraagt
dat hij kennelijk misbruik maakt van het feit dat er voor het nummer een (hoog)
bedrag in rekening wordt gebracht, de toekenning van een nummer kan weigeren,
opschorten of intrekken. Een voorbeeld van dergelijk handelen is de situatie
waarin een diefstal plaatsvindt van beltegoedkaarten, die vervolgens worden
verzilverd door het bellen naar een betaald informatienummer en waarbij beller
en nummergebruiker met elkaar samenwerken. De nummergebruiker gebruikt het
nummer dan om zichzelf op wederrechtelijke wijze te bevoordelen waarbij het
gebruik van het nummer een wederrechtelijke daad faciliteert. De betreffende
gedragingen worden bij algemene maatregel van bestuur nader ingevuld. Een
aantal van de bedoelde nieuwe bevoegdheden zal alleen van toepassing zijn
op bepaalde bij ministeriële regeling aan te wijzen categorieën
van nummers. Deze beperking is aangebracht omdat het niet toekennen, opschorten
of intrekken van een nummer ingrijpende maatregelen zijn die niet lichtvaardig
mogen worden toegepast. Aan de andere kant moet het college passende maatregelen
kunnen nemen indien de nummergebruiker zich niet houdt aan het bij of krachtens
de wet gestelde en waardoor derde partijen worden gedupeerd, of indien de
nummergebruiker het nummer gebruikt met het oogmerk zich wederrechtelijk te
verrijken. Nummercategorieën waarbij het treffen van dergelijke maatregelen
een waardevolle toevoeging is zijn in ieder geval betaalde informatienummers
en nummers voor persoonlijke assistent-diensten. In het navolgende wordt ingegaan
op ieder van de bedoelde bevoegdheden.Een eerste nieuwe bevoegdheid voor het college betreft het geheel of gedeeltelijk
weigeren van een toekenning op een aanvraag in het geval dat aan de betreffende
aanvrager eerder een nummer door het college ambtshalve is opgeschort of ingetrokken,
of indien een toekenning op een aanvraag eerder door het college is geweigerd.Door deze weigeringgrond kan herhaald misbruik met een nummer door dezelfde
partij op relatief eenvoudige wijze worden tegengegaan. Zo kan worden voorkomen
dat aan deze partij toch weer een nummer zou worden toegekend terwijl een
eerdere toekenning door het college was geweigerd.Daarnaast kan het college de toekenning van een nummer uit een bij ministeriële
regeling aangewezen categorie geheel of gedeeltelijk weigeren wanneer de aanvrager
buiten de Europese Economische Ruimte is gevestigd. In de praktijk
is gebleken dat verhoudingsgewijs veel misbruik plaatsvindt in de gevallen
dat informatienummers zijn toegekend aan partijen die buiten Nederland zijn
gevestigd. In het bijzonder geldt dit voor houders van informatienummers die
buiten Europa zijn gevestigd. Dit misbruik wordt gevoed door het feit dat
effectief toezicht op partijen met een vestigingsplaats in het buitenland
moeilijk is te realiseren. De eis dat de aanvrager van een informatienummer
binnen de Europese Economische Ruimte moet zijn gevestigd wordt hierdoor gerechtvaardigd.
Bovendien wordt het vrije verkeer van diensten binnen de Europese Unie door
deze maatregel niet belemmerd; de weigeringgrond geldt immers niet voor nummerhouders
die binnen de Europese Economische Ruimte zijn gevestigd.Een derde uitbreiding van de bevoegdheden van het college om de toekenning
van een nummer te kunnen weigeren betreft een uitgebreidere toetsing van de
aanvrager op mogelijk toekomstig misbruik van een nummer. Het college kan
thans alleen weigeren een nummer toe te kennen indien de aanvrager niet voldoet
aan de voorwaarden die in de wet zijn opgenomen. Het is wenselijk, indien
een aanvrager in het verleden fraude heeft gepleegd of op een andere wijze
heeft gehandeld met het oogmerk zich wederrechtelijk te bevoordelen met gebruikmaking
van een telefoonnummer, dat het college de toekenning kan weigeren om te voorkomen
dat deze aanvrager een nummer zal gebruiken om zich wederrechtelijk te bevoordelen.
Dit handelen in het verleden is echter voor het college niet zichtbaar. Om
deze reden wordt het mogelijk voor het college om advies te vragen bij het
Bureau bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur, bedoeld
in artikel 8 van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar
bestuur. Indien het college twijfelt aan de integriteit van de aanvrager van
een nummer uit een bij ministeriële regeling aangewezen categorie, kan
zij het voornoemd bureau verzoeken een advies, bedoeld in artikel 9 van voornoemde
wet, uit te brengen. Op grond van artikel 31 van die wet wordt daarbij de
termijn van drie weken waarbinnen de toekenning van het nummer dient plaats
te vinden, opgeschort voor de duur van de periode die begint met de dag waarop
het advies is aangevraagd en eindigt met de dag waarop dat advies is ontvangen.
Het college kan een toekenning geheel of gedeeltelijk weigeren indien voornoemd
advies negatief is. De omstandigheden die aanleiding geven tot gebruikmaking
van deze bevoegdheid kunnen verder nader worden vastgesteld in beleidsregels
van het college.De toegevoegde waarde van het onderhavige instrument ligt in de ondersteuning
die dit instrument biedt aan het college om preventief te kunnen handelen
jegens een aanvrager van een nummer van wie het college op basis van de organisatorische
structuur en het historisch gedrag van deze nummeraanvrager, vermoedt dat
een nummer in de toekomst misbruikt zou kunnen worden.Voorts worden voor wat betreft bij ministeriële regeling vast te
stellen categorieën nummers de bevoegdheden van het college uitgebreid
met nieuwe gronden om de toekenning van een reeds toegekend nummer te kunnen
opschorten. Deze bevoegdheid heeft een meer repressieve werking dan de eerdergenoemde
bevoegdheden, die juist een meer preventief karakter hebben. Het college kan
tot opschorting voor een door het college te bepalen termijn van maximaal
twee weken overgaan als zij een aanwijzing heeft dat de nummergebruiker zich
niet houdt aan het bij of krachtens deze wet gestelde, de aan het toekenningsbesluit
verbonden voorschriften niet nakomt of een gedraging als bedoeld in artikel
4.4 verricht. Die aanwijzing zou kunnen volgen uit eigen onderzoek of uit
ingediende klachten. Het college kan de genoemde periode eenmalig met twee
weken verlengen en dient zich binnen die periode een definitief oordeel te
vormen.Indien uit onderzoek door het college blijkt dat de toekenning van een
nummer terecht is opgeschort, zal het college het nummer definitief kunnen
intrekken op grond van artikel 4.7, vierde lid, onderdeel a, van de wet. Indien
het college binnen deze periode geen definitief oordeel kan vormen, is de
opschorting van de toekenning van het nummer van rechtswege beëindigd
en kan de nummergebruiker het gebruik van het nummer weer voortzetten. Opschorten
is een tijdelijke maatregel die niet onbeperkt kan worden toepast.2.8 Opschorting betaling en aankiesbaarheid voor
aanbieders van openbare elektronische communicatienetwerken en -dienstenHet misbruik met dure nummers is een activiteit die winstgevend kan zijn
binnen een kort tijdsbestek. Consumenten worden individueel gedupeerd en hebben
dikwijls geen weet dat ook andere consumenten zijn gedupeerd. Voor de nummergebruiker
is dit een belangrijk gegeven om zijn activiteiten voort te zetten. Getroffen
consumenten zullen zelf geen gebruik meer maken van de betreffende dienst,
maar daar staan andere potentiële bellers en dus blijvende potentiële
inkomsten tegenover.Het college heeft reeds op basis van artikel 4.7, vierde lid, onderdeel
a, van de wet de mogelijkheid om, indien het gebruik van het nummer niet voldoet
aan de bij of krachtens de wet gestelde regels, de toekenning van een nummer
op te schorten of in te trekken als een repressief middel tegen het geconstateerde
misbruik van een nummer. Tevens wordt in dit wetsvoorstel een nieuwe bevoegdheid
voor het college opgenomen om de toekenning van een nummer op te schorten,
indien zij een aanwijzing heeft van een overtreding van het bij of krachtens
deze wet gestelde, de aan het toekenningsbesluit verbonden voorschriften niet
nakomt of een gedraging als bedoeld in artikel 4.4 verricht.Deze bevoegdheden kennen bepaalde beperkingen. Zo leidt de inzet van deze
bevoegdheden tot een relatief zware sanctie voor de nummergebruiker. Inherent
hieraan vereist zorgvuldig handelen ook enige tijd om binnen deze bevoegdheden
over te gaan tot inzet van de betreffende sanctie. Tenslotte zijn deze bevoegdheden
niet toepasbaar bij het gebruik van internationale nummers die immers niet
door het college worden toegekend.Gelet op deze beperkingen en de behoefte om snel te kunnen ingrijpen,
worden twee additionele bevoegdheden voor het college in de wet opgenomen
die het mogelijk maken om binnen kort tijdsbestek het betreffende misbruik
van een nummer te stoppen.De sancties die op basis van deze bevoegdheden mogelijk zijn verschillen
qua zwaarte zowel onderling als ten opzichte van de tevens in dit wetsvoorstel
opgenomen gronden voor opschorting van de toekenning van een nummer, en zullen
daarom in verschillende omstandigheden die qua aard en ernst verschillen,
kunnen worden toegepast.De eerste bevoegdheid betreft het (tijdelijk) ontnemen aan de nummergebruiker
van zijn inkomsten. Aanbieders van openbare elektronische communicatiediensten
die een betaling verzorgen ten aanzien van een nummer uit een bij ministeriële
regeling aan te wijzen categorie van nummers, schorten op aanwijzing van het
college die betaling voor een door het college te bepalen periode op, indien
het college een aanwijzing heeft dat de nummergebruiker niet voldoet aan het
gestelde bij of krachtens deze wet of een gedraging als bedoeld in artikel
4.4 verricht.Het college kan zo’n aanwijzing geven zodra zij signalen ontvangt
op basis waarvan overtreding van de wet kan worden geconstateerd of redelijkerwijs
kan worden vermoed.Een voorbeeld waarbij dit artikel kan worden toegepast is indien er sprake
is van overtreding van het bepaalde in artikel 4.1 van het Besluit universele
dienstverlening en eindgebruikersbelangen, dat ziet op het wijzigen van
gegevens in computersystemen. Het college kan een dergelijke aanwijzing in
beginsel richten tot alle aanbieders van openbare elektronische communicatiediensten
die een deel van het verkeer dat wordt getermineerd bij de betreffende nummergebruiker,
voor hun rekening nemen. In de praktijk zal deze mogelijkheid zich beperken
tot dat deel van de keten waar afdracht nog moet plaatsvinden. Verder is van
belang dat het meest directe aangrijpingspunt wordt gevormd door de aanbieders
van elektronische communicatiediensten die een directe contractuele relatie
met nummergebruikers hebben, doorgaans de platformaanbieders. Het voordeel
van het adresseren van de laatstgenoemde aanbieders is dat reguliere interconnectievergoedingen
niet door de maatregel worden getroffen. Buitenlandse platformaanbieders vallen
echter niet onder Nederlands recht. In dat geval is er in Nederland altijd
nog een aanbieder van openbare telefoondienst of een carrierselectiedienst
betrokken bij de doorgifte van het nummer en van de betaalstroom en kan de
onderhavige maatregel aan laatstgenoemde aanbieders worden opgelegd.Als betreffende categorieën nummers kunnen die categorieën worden
aangewezen waar in de praktijk ruimte bestaat voor hoge eindgebruikerstarieven
zoals in het voorgaande beschreven, waarbij in ieder geval gedacht kan worden
aan informatienummers, nummers voor persoonlijke assistent-diensten en internationale
nummers. Opgemerkt zij dat bij internationale nummers de bevoegdheid niet
gebruikt zal kunnen worden indien dat strijdig zou zijn met internationale
verdragen.Een dergelijke aanwijzing van het college heeft enkele voordelen ten opzichte
van het opschorten van de toekenning van een nummer. Zo heeft dit instrument
minder verstrekkende gevolgen voor de nummergebruiker. Deze kan immers, uitgaande
van een bonafide activiteit, in beginsel zijn activiteiten voortzetten. Verder
is dit instrument ook toepasbaar bij internationale nummers.De aanwijzing heeft twee effecten. Ten eerste kan de betreffende nummergebruiker
binnen korte tijd zijn activiteit niet meer winstgevend voortzetten. Indien
het om een correct vermoeden van het college gaat zal hij zijn handelswijze
alsnog definitief moeten staken of wijzigen zodat hij wel conform de wet handelt.
Het tweede effect is dus dat voorkomen wordt dat meer consumenten gedupeerd
worden.De maatregel biedt de betreffende aanbieder van een openbare elektronische
communicatiedienst ook een grotere mate van rechtszekerheid bij het opschorten
van de betreffende betalingen.Het op aanwijzing van het college moeten stopzetten van de genoemde betaalstroom
kan in beginsel de relatie tussen de betrokken aanbieder van een openbare
elektronische communicatiedienst en de partij met wie deze interconnecteert
onder druk zetten indien de maatregel in de werkingssfeer treedt van door
deze aanbieder aangegane interoperabiliteitsovereenkomsten. Dit stimuleert
dat een aanbieder van een openbare elektronische communicatiedienst ook op
eigen initiatief relevante betalingscondities afdwingt aan zijn klanten. Naar
mate meer aanbieders dit zouden doen, zou ook het financiële risico van
aanbieders die hun overeenkomsten voor de betreffende dienstverlening hier
niet in lijn mee brengen, worden vergroot. Daarmee wordt de vicieuze cirkel
doorbroken dat in de huidige praktijk door concurrentiedruk aanbieders er
niet zelf voor kiezen de betreffende betalingsstromen bij malafide praktijken
stop te zetten, zonder dat daarbij ingrijpen van het college nodig is.Daarnaast wordt opgemerkt dat in de Regeling universele dienstverlening
en eindgebruikersbelangen ook een plicht voor aanbieders van openbare telefoondiensten
en carrierselectiediensten wordt opgenomen om de consument de mogelijkheid
te bieden de betaling van een betwist deel van de rekening, zoals het deel
dat betrekking heeft op 090X-nummers, onder bepaalde omstandigheden op te
schorten. In gevallen waarbij sprake is van een terecht ingehouden afdracht
zal de consument via deze weg dus financiële schade vergoed kunnen krijgen.Omdat bij de onderhavige maatregel sprake is van een tijdelijke sanctie
totdat het college een oordeel vormt omtrent door haar vermoed misbruik van
een nummer, dienen er additionele waarborgen te zijn ten aanzien van de rechtszekerheid
voor de nummergebruiker. De opschortingsperiode is maximaal drie weken en
kan eenmalig met drie weken worden verlengd. Het college dient derhalve binnen
uiterlijk zes weken na het ingaan van de betaalopschorting zich een definitief
oordeel te vormen over of het gebruik van het nummer wel of niet overeenkomt
met het bij of krachtens de wet gestelde. Verder dient het college de nummergebruiker
te informeren indien deze bij het college bekend is.De tweede bevoegdheid waarnaar in het voornoemde werd gerefereerd, betreft
het opschorten van de aankiesbaarheid van een nummer. Het staken van dienstverlening
is een vergaand middel in het licht van artikel 6.3 van de wet. Ofschoon dit
artikel ziet op het kader waarbinnen eind-tot-eindverbindingen tot stand kunnen
komen en in beginsel niet op reeds bestaande individuele eind-tot-eindverbindingen,
is het gewenst om mogelijkheden die aanbieders van elektronische communicatiediensten
hebben ten aanzien van eerdergenoemd aspect een wettelijke basis te geven.
Daarom wordt de bepaling opgenomen dat een aanbieder van een openbare elektronische
communicatiedienst die een betaling verzorgt ten aanzien van een nummer uit
een bij ministeriële regeling aan te wijzen categorie van nummers, op
aanwijzing van het college de aankiesbaarheid van dat nummer op dient te schorten
voor een door het college te bepalen periode, indien ofwel het college zelf
een aanwijzing heeft dat de nummergebruiker niet voldoet aan het gestelde
bij of krachtens deze wet of een gedraging als bedoeld in artikel 4.4 verricht.Het wettelijke kader geldend voor de nummergebruiker op basis waarvan
het college kan overgaan tot deze maatregel en de categorie aanbieders aan
wie de aanwijzing kan zijn gericht, zijn dezelfde als bij de voorgaande beschreven
bevoegdheid van het college.Het stopzetten van de aankiesbaarheid van een nummer door de aanbieder
van de openbare elektronische communicatiedienst is, net als de opschorting
van de toekenning van een nummer, een effectief, doch verdergaande sanctie
voor de nummergebruiker dan het bevriezen van zijn inkomsten. De nummergebruiker
derft immers met zekerheid alle verdere inkomsten vanaf het moment waarop
de sanctie ingaat. Daar staat tegenover dat het middel voor de uitvoerende
partij, de aanbieder van de openbare elektronische communicatiedienst, en
tevens andere aanbieders van de openbare elektronische communicatiedienst
die met deze aanbieder interconnecteren, minder belastbaar kan zijn, met name
bij internationale nummers. Een dergelijke aanwijzing kan daarmee proportioneel
zijn in situaties waarin sprake is van grove schending van consumenten-belangen
die momenteel vaak zijn te signaleren bij internationale nummers.Verder is relevant dat voor wat betreft eind-tot-eindverbindingen met
betrekking tot in Nederland aangeboden elektronische communicatiediensten,
mogelijkheden voor het stopzetten van de aankiesbaarheid van nummers reeds
worden verruimd via de reeds genoemde uitbreiding van intrekkingsgronden voor
toegekende nummers. Voor wat betreft eind-tot-eindverbindingen met betrekking
tot in het buitenland aangeboden elektronische communicatiediensten is de
onderhavige bevoegdheid daarom noodzakelijk om soortgelijke mogelijkheden
te creëren. Het college kan immers nummers die door een buitenlandse
autoriteit zijn toegekend niet intrekken. Om deze redenen zullen bij ministeriële
regeling internationale nummers worden aangewezen bij de onderhavige bevoegdheid.
Het zij opgemerkt dat bij internationale nummers de bevoegdheid niet gebruikt
zal kunnen worden indien dat strijdig zou zijn met internationale verdragen.De onderhavige bevoegdheid van het college complementeert de overige in
dit wetsvoorstel opgenomen mogelijkheden tot het sanctioneren van een nummergebruiker
bij vermoed nummermisbruik. Dit geheel geeft het college een instrumentarium
om te kiezen voor qua zwaarte passende sancties, zowel bij nationale nummers
als bij internationale nummers. Hierbij wordt tevens gehoor gegeven aan de
wens van aanbieders van elektronische communicatiediensten tot verruiming
van de mogelijkheden om de aankiesbaarheid van een nummer in bepaalde omstandigheden
stop te zetten. Overigens blijft de onderhavige bevoegdheid wel beperkt tot
het opschorten van de aankiesbaarheid van individuele nummers in het buitenland.
Alle nummers van een geheel land niet langer aankiesbaar maken is niet proportioneel
en schaadt bovendien de belangen van bonafide nummergebruikers in het buitenland.2.9 Vervallen van de mogelijkheid tot het reserveren
van een nummerIn de wet is de mogelijkheid opgenomen om een nummer gedurende een periode
van maximaal drie jaar te reserveren. Daarna moet alsnog een aanvraag worden
ingediend voor de omzetting van de reservering in een toekenning van dat nummer.
Het leidt tot dubbele administratieve lasten omdat er twee keer een aanvraag
bij het college moet worden ingediend.Ook zorgt de mogelijkheid om te reserveren ervoor dat nummers gedurende
een bepaalde periode niet beschikbaar zijn voor toekenning. Dit kan onnodig
schaarste veroorzaken in de nummervoorraad. Tenslotte is het zo dat het college
gehouden is om voldoende nummers beschikbaar te stellen wat het belang van
de reservering van nummers verkleint. De mogelijkheid tot het reserveren van
nummers komt om deze redenen te vervallen.2.10 AlternatievenZoals in de inleiding is aangegeven is het hoofddoel van dit wetsvoorstel
het bieden van meer bescherming aan de consument tegen misbruik met dure nummers.
Dit heeft geleid tot de in de bovenstaande paragrafen genoemde voorstellen.
Voor sommige van deze voorstellen zijn alternatieven overwogen. Bij het in
dit wetsvoorstel opgenomen voorstel om artikel 4.11 van de wet te laten vervallen
is gekeken of de systematiek van zelfregulering toch niet op een of andere
manier kon blijven voortbestaan.Dit zou vorm kunnen krijgen door volledige zelfregulering. Echter, de
bescherming van de belangen van de consument die verankerd is de wet zelf
wegen zwaarder dan pogen die bescherming via zelfregulering te bewerkstelligen.
Verder is uit de eerder genoemde uitspraak van het College van Beroep voor
het bedrijfsleven gebleken dat de wijze waarop de zelfregulering in artikel
4.11 en het Besluit erkenningseisen instelling en aansluitplicht platformaanbieders
is geregeld er juist sprake is van geen zelfregulering en wordt aan de klachtencommissie
van de Stic de status van bestuursorgaan gegeven. Een ander alternatief zou
zijn de bevoegdheden van de erkende instellingen uitbreiden en hen het toezicht
laten uitoefenen op de naleving van verplichtingen inzake tarief- en nummertransparantie.
Dit wordt echter niet wenselijk geacht omdat het college reeds is aangewezen
als instantie die is belast met het houden van toezicht van (onder meer) hoofdstuk
4 van de wet.Een van de problemen met informatienummers betreft het feit dat de niet
de aanbieder van de informatiedienst de consument de factuur stuurt, maar
dat de aanbieder van de openbare telefoondienst of de carrierselectiedienst
de kosten van de informatiedienst betreffende factureert en incasseert. In
het wetsvoorstel is gekozen voor een systeem waarbij zowel de aanbieder van
de elektronische communicatiedienst als de nummergebruiker verantwoordelijk
zijn voor het melden van het tarief en van het nummer. Een alternatief voor
dit systeem kan zijn een verbod op de incassofunctie door de aanbieder van
de openbare telefoondienst of de carrierselectiedienst voor de aanbieder van
de informatiedienst. Dit heeft echter een groot nadeel. De kosten die gemoeid
zijn met het administreren en incasseren door de aanbieder van de informatiedienst
zelf zijn zo hoog dat de markt voor informatiediensten zeer waarschijnlijk
zal verdwijnen. Een dergelijke maatregel schiet zijn doel dan voorbij. Bovendien
is zo’n verbod op de incassofunctie niet toepasbaar op internationale
nummers en zullen er toch maatregelen genomen moeten worden om de consument
te informeren over het van toepassing zijne tarief. Derhalve is gekozen voor
tarief- en nummertransparantie voor alle dure nummers.3. Consultatie van het OPTAan het overlegplatform post en telecommunicatie (OPT) zijn de hoofdlijnen
van dit wetsvoorstel, als onderdeel van een breder beleidsvoornemen ten aanzien
van consumentenbelangen bij het gebruik van nummers, voorgelegd voor advies
in oktober en december 2004. Op 28 februari 2005 heeft het OPT schriftelijk
advies uitgebracht. In aanvulling hierop hebben OPT deelnemers op 13 januari
2005 een voorstel gedaan voor een alternatief op de onderhavige regelingen.
Hieronder wordt op de hoofdlijnen van het advies en het alternatieve voorstel
ingegaan.3.1 AlgemeenIn zijn algemeenheid deelt het OPT de ernst van de onderhavige consumentenproblemen
met betrekking tot informatienummers, de noodzaak dat de markt voor informatiediensten
meer transparant gemaakt wordt en tevens dat adequaat toezicht noodzakelijk
is. Ook het gemis aan bestaande mogelijkheden voor buitenrechtelijke geschillenbeslechting
wordt onderschreven.Het OPT benadrukt het belang van maatregelen op korte termijn vanuit het
perspectief van de consument en voor het imago van de dienstverlening, en
acht regulering van het toezicht, al dan niet ten dele, noodzakelijk.Het OPT deelt het belang van het toepassen van het beginsel «de
vervuiler betaalt», en de verantwoordelijkheden en plichten ten aanzien
van de transparantie van tarieven en nummers die worden opgelegd aan gebruikers
van informatienummers. Over het toedelen van een vergelijkbare rol aan partijen
die de kosten van het afnemen van een informatiedienst bij de consument in
rekening brengen, bestaat binnen het OPT verdeeldheid. Aanbieders van openbare
elektronische communicatiediensten onderschrijven, in tegenstelling tot consumentenorganisaties,
dit uitgangspunt niet. De motivatie daarvoor is dat bonafide aanbieders geen
verantwoordelijkheid, en daarmee geen financiële en administratieve lasten,
zouden moeten dragen voor het gedrag van derden. Aanbieders van openbare elektronische
communicatiediensten vinden het in dit verband ook prematuur om het huidige
stelsel van toezicht op grond van artikel 4.11 van de wet te verlaten.In de huidige praktijk wordt echter geconstateerd dat de door aanbieders
van openbare telefonie uitgevoerde incasso voor informatiediensten zich niet
goed verhoudt met de mate waarin deze partijen zich verantwoordelijk stellen
voor deze diensten, ten nadele van de consument. Om de rechtspositie voor
de consument in dit opzicht te waarborgen is het noodzakelijk dat bij het
bestaande systeem van incasso voor informatiediensten, aanbieders van openbare
elektronische communicatiediensten aan bepaalde verantwoordelijkheden en plichten
worden onderworpen. Naast het genoemde beginsel speelt hierbij een belangrijke
rol dat bij een aantal van de voorgestelde maatregelen, waaronder tarieftransparantie, afhankelijkheid bestaat van de infrastructuur van deze aanbieders.
Daarom blijft het betreffende uitgangspunt en de betreffende verplichtingen
voor deze categorie aanbieders gehandhaafd in dit wetsvoorstel en tevens in
de in lijn met dit wetsvoorstel te wijzigen Besluit universele dienstverlening
en eindgebruikersbelangen en de Regeling universele dienstverlening en eindgebruikersbelangen.3.2 Bevoegdheden van het collegeHet OPT acht een sterkere toezichtsrol van het college op het gebied van
nummerbeheer, in zowel preventieve als repressieve zin, nodig om de problemen
met informatienummers aan te kunnen pakken. Het schaart zich daarmee achter
de in dit wetsvoorstel daarop betrekking hebbende elementen. De aanbieders
van openbare elektronische communicatiediensten stellen echter ook een aanvullende
maatregel voor ten aanzien van nummerbeheer. Het gaat hier om het creëren
van een nummerreeks in het Nummerplan telefonie- en ISDN diensten waarvan
de bestemming is beperkt tot het aanbieden van informatiediensten waarvan
toegang plaatsvindt door dialers, en het koppelen van een aantal specifieke
wettelijke voorwaarden aan het gebruik van nummers uit deze nummerreeks. De
argumentatie hiervoor is dat hiermee de transparantie en de blokkeringmogelijkheden
van deze diensten voor de consument worden vergroot en de handhaving van het
juiste gebruik van deze informatienummers wordt versterkt.De voorgestelde maatregel kent een aantal zwaarwegende nadelen. Ten eerste
zou de regeling met haar specifieke eisen aan het gebruik van dialers niet
neutraal zijn ten aanzien van gebruikte technologie. Hiermee zou deze niet
toekomstvast zijn.Dit risico is groot gezien de huidige dynamiek in deze markt ten aanzien
van gebruikte technologie. Reeds in de huidige situatie bestaan verschillende
gradaties van geautomatiseerd aankiezen van nummers, die vergelijkbaar zijn
met het gedrag van dialers. Ten tweede is de meerwaarde van deze maatregel
boven de in of krachtens dit wetsvoorstel op te nemen maatregelen (tarief-
en nummertransparantie) beperkt. Ten derde zouden kwaadwillende nummergebruikers
voor het aanbieden van datadiensten gebruik kunnen blijven maken van nummers
uit de bestaande reeksen van informatienummers. Aanbieders van openbare telefonie
hebben namelijk aangegeven geen mogelijkheden te hebben onderscheid te maken
tussen verkeer voor spraakdiensten en verkeer voor datadiensten. Op basis
van deze nadelen wordt deze voorgestelde maatregel niet overgenomen als onderdeel
van dit wetsvoorstel. Deze kan echter worden heroverwogen indien blijkt dat
de in te voeren maatregelen niet voldoende effectief zijn.3.3 GeschilbeslechtingHet OPT onderschrijft het belang van een adequate geschilbeslechtingsregeling
voor het gebruik van informatienummers en een wettelijke aansluitplicht voor
gebruikers van informatienummers bij een onafhankelijke geschillencommissie.Een consumentenorganisatie geeft aan dat een plicht zich aan te sluiten
bij een onafhankelijke geschillencommissie voor zowel de aanbieder van elektronische
communicatiediensten als de gebruiker van een informatienummer kan leiden
tot complexe procedures omdat niet altijd duidelijk zou zijn voor welk aspect
van de levering van een via een informatienummer geleverde informatiedienst
de aanbieder van de elektronische communicatiedienst dan wel de gebruiker
van het informatienummer aanspreekbaar zou zijn voor de consument.Deze vrees wordt echter niet gedeeld. De in dit wetsvoorstel opgenomen
transparantieplichten vormen een adequaat referentiekader voor het toewijzen
van verantwoordelijkheden aan de betreffende categorieën aanbieders.Het college kan ook, gegeven een bepaalde stand der techniek, hier beleidsregels
bij opstellen. Doordat de inrichting van procedures voor de behandeling van
klachten over informatienummers en de financiële afwikkeling van schadeclaims
van consumenten, door de markt zelf ingevuld kan worden ontstaat juist een
voordeel uit het oogpunt van efficiëntie. Het risico dat deze regeling
tot een onduidelijke situatie voor de consument zou kunnen leiden, zal worden
ondervangen in de hiertoe te wijzigen Regeling Universele dienst en eindgebruikersbelangen.
Deze bevat de mogelijkheid tot opschorting van de betaling van een betwist
deel van de rekening aan de aanbieder van de openbare elektronische communicatiedienst
indien de consument een klacht indient bij deze aanbieder en eventueel een
geschillencommissie zonder de betreffende nummergebruiker te hoeven adresseren.
Hiermee is voor de consument een relatief eenvoudige procedure voldoende om
zijn financiële belang veilig te stellen.4. Uitvoeringstoets collegeOp grond van artikel 5 van het Informatiestatuut Onafhankelijke Post-
en Telecommunicatieautoriteit is het college bij brief van 15 juni 2005,
kenmerk TP/MO 5037496, om een uitvoeringstoets verzocht. Bij brief met kenmerk
OPTA/NER/2005/201779 heeft het college in het kader van deze uitvoeringstoets
opmerkingen geplaatst bij dit wetsvoorstel.Het college deelt de visie dat de huidige wet- en regelgeving (gebaseerd
op zelfregulering) niet toereikend is om de onderhavige problematiek op te
lossen. Zij wijst daarbij op het belang van een generieke aanpak van problemen
die thans bij bepaalde nummerreeksen spelen omdat zij de verwachting heeft
dat deze problemen kunnen verschuiven naar andere nummerreeksen, waarvan het
toegenomen misbruik van internationale nummers een voorbeeld is. Het college
vindt het van belang dat de consument te allen tijde goed is geïnformeerd
over nummers, tarieven en kosten van te bellen nummers. Het college heeft
een aantal specifieke opmerkingen gemaakt waarvan een drietal alternatieve
tekstvoorstellen bevat. Deze worden hieronder toegelicht.In het licht van de genoemde visie van het college heeft het college een
voorkeur om de reikwijdte van de artikelen 4.3, derde lid, 4.7, vijfde en
zesde lid, en 7.3b, eerste lid niet tot bepaalde nummerreeksen te beperken.
Doordat de betreffende nummerreeksen bij ministeriële regeling kunnen
worden vastgesteld is er voldoende flexibiliteit in het wetsvoorstel aanwezig
om in het geval dat een verschuiving optreedt van problemen naar andere reeksen,
de regelgeving binnen een kort tijdsbestek aan te passen aan de dan ontstane
situatie. Indien noodzakelijk zouden de maatregelen zich tot alle nummerreeksen
kunnen uitstrekken.Afhankelijk van de problematiek binnen bepaalde nummerreeksen kunnen gerichte
maatregelen genomen worden die alleen van toepassing zijn op die nummerreeksen.
Reeksen waar zich geen problemen voordoen worden dan ook niet getroffen door
extra eisen.Het college acht het van belang om een extra lid toe te voegen aan het
voorgestelde artikel 7.3a. De strekking van deze extra bepaling zou moeten
zijn een aanbieder van een openbare elektronische communicatiedienst de door
de consument geleden schade dient te vergoeden, indien vastgesteld is dat
een betreffende nummergebruiker aan het gestelde bij of krachtens deze wet
niet heeft voldaan en de betreffende aanbieder van een openbare elektronische
communicatiedienst voor deze vaststelling betalingen heeft gedaan aan de nummergebruiker.
Dit voorstel wordt niet overgenomen omdat een dergelijke maatregel beperkte
toegevoegde waarde heeft boven een in eerder in deze toelichting genoemde
voorgenomen wijziging van de Regeling universele dienst en eindgebruikersbelangen op te nemen bepaling. Deze bepaling houdt in dat een aanbieder
van een openbare telefoondienst of een carrierselectiedienst de consument
de mogelijkheid biedt tot opschorting van betaling van het betwiste deel van
de rekening, indien de consument een klacht bij hem heeft ingediend of, onder
zekere voorwaarden, een geschil aanhangig maakt bij een op grond van artikel
12.1 van de wet erkende geschillencommissie. Een oordeel of een nummergebruiker
aan het gestelde bij of krachtens deze wet niet heeft voldaan wordt dan geveld
door deze geschillencommissie.Met een actieve houding kan dan de consument in gevallen van vermeende
benadeling dus zijn financiële schade beperken. Op deze wijze wordt het
financiële belang van de consument voldoende gewaarborgd.In artikel 7.3a, derde lid, en 7.3b, derde lid, wordt een (in beide artikelen
gelijke) maximale termijn gesteld aan de mogelijke opschorting van de betaling
door een aanbieder van een openbare elektronische communicatiedienst respectievelijk
de opschorting door deze partij van de aankiesbaarheid van een nummer. In
verband met te betrachten zorgvuldigheid bij benodigd onderzoek wenst het
college de bedoelde termijn uit te breiden tot vier weken met de mogelijkheid
deze termijn eenmalig te verlengen met vier weken, indien de opschorting volgt
op een aanwijzing die het college heeft. Deze wens is deels overgenomen door
de bedoelde termijn uit te breiden tot drie weken met de mogelijkheid deze
termijn eenmalig te verlengen met drie weken.5. BedrijfseffectenEen belangrijke verandering ten opzichte van het oude stelsel is dat de
kosten voor het op orde houden van de onderhavige markt op een meer evenwichtige
wijze worden gealloceerd bij marktpartijen. Er worden meer belanghebbende
partijen in deze sector betrokken terwijl de kosten tevens zoveel mogelijk
gelegd worden bij partijen die problemen veroorzaken. Een aantal van de verplichtingen
en verantwoordelijkheden die in dit wetsvoorstel zijn opgenomen hebben echter
specifieke financiële gevolgen voor de betreffende aanbieders. Het gaat
daarbij deels om verplichtingen of verantwoordelijkheden die in lagere wetgeving
hun beslag krijgen of waarbij in lagere wetgeving wordt vastgesteld op welke
partijen deze betrekking hebben. De exacte impact van deze laatstgenoemde
maatregelen op het bedrijfsleven hangt dan ook met die implementatie samen.
In het navolgende wordt indicatief op hoofdlijnen ingegaan op de financiële
gevolgen en specifiek voor wat betreft administratieve lasten. Deze zijn mede
gebaseerd op een inschatting van het EIM.De volgende maatregelen leiden tot wijzigingen in financiële lasten
voor het bedrijfsleven:– de opheffing van het huidige stelsel van toezicht;– tarief- en nummertransparantie voor bepaalde nummergebruikers;– de registratieplicht voor bepaalde nummerhouders;– de aansluitplicht voor bepaalde nummergebruikers bij een onafhankelijke
geschillencommissie.De in dit wetsvoorstel gecreëerde bevoegdheden voor het college zullen
op ad hoc basis worden ingezet en leiden derhalve niet tot significante administratieve
lasten. Voor wat betreft adviesprocedures door het Bureau bevordering integriteitsbeoordelingen
door het openbaar bestuur, valt op te merken dat administratieve lasten hiervan
onder de verantwoordelijkheid vallen van de Minister van Binnenlandse Zaken
en Koninkrijksrelaties.5.1 De opheffing van het huidige stelsel van toezichtHet wegvallen van het wettelijk kader voor het huidige stelsel van toezicht
leidt tot een significante lastenverlichting voor de betrokken aanbieders.
Het gaat om een totale reductie van structurele jaarlijkse kosten van rond € 1 000 000.
De helft hiervan bestaat uit operationele kosten van het tot dusverre bestaande
toezicht door erkende instelling(en). De andere helft bestaat uit lasten voor
aanbieders die voortkomen uit het optreden als wederpartij bij klachtbehandeling,
doch vormen geen administratieve lasten in de zin van de wet.5.2 Tarief- en nummertransparantieVoor wat betreft telefonische informatiediensten wordt met deze maatregel
volledig aangesloten bij de thans bestaande praktijk van dienstverlening en
wijze waarop tarieftransparantie wordt aangeboden. Binnen deze dienstverlening
wordt in de praktijk bij spraakdiensten een auditieve tariefmelding gegeven
en bij datadiensten een tekstuele melding van tarief en nummer. Hoewel met
deze maatregel de verantwoordelijkheid voor tarief- en nummertransparantie
bij zowel aanbieders van elektronische communicatiediensten als nummergebruikers
gelegd wordt, vereist deze daarom bij informatienummers geen significante
technische aanpassingen en ook geen administratieve lasten aan de zijde van
een van deze categorieën aanbieders. Voor wat betreft andere nummers
dan informatienummers kunnen de onderhavige tarief- en nummertransparantieverplichtingen
wel leiden tot significante technische aanpassingen voor aanbieders van elektronische
communicatiediensten. De wettelijke grondslag hiervoor bestond al op basis
van artikel 7.8 van de wet en daarom vloeien de hieraan gerelateerde lasten
niet direct voort uit het onderhavige wetsvoorstel. De bedoelde aanpassingen
zijn ook sterk afhankelijk van de nadere vormgeving van deze verplichtingen
in het hiervoor te wijzigen Besluit universele dienstverlening en eindgebruikersbelangen
en de Regeling universele dienstverlening en eindgebruikersbelangen.5.3 Registratieplicht voor bepaalde nummerhoudersDe registratie van enkele contactgegevens van nummergebruikers door de
nummerhouders, leidt bij de nummerhouders tot administratieve lasten. Overigens
sluit deze plicht voor nummerhouders net als de transparantieverplichting
aan bij de huidige praktijk van dienstverlening. Het gaat immers in hoofdzaak
om gegevens die normaliter in het contract tussen deze partijen vastgelegd
worden. Per saldo leidt de maatregel daarom niet tot merkbare extra lasten.
De exacte gegevens die de nummerhouder moet registeren zullen bij ministeriële
regeling worden vastgesteld.De omvang van de betreffende administratieve lasten hangt sterk af van
het jaarlijks aantal te registreren nummergebruikers. Dit aantal is afhankelijk
voor welke categorieën van nummers deze verplichting wordt vastgesteld.
Gelet op de huidige problemen met betaalde informatienummers, zullen in ieder
geval die nummers worden aangewezen (dus de reeksen 0900, 0906 en 0909). In
deze reeksen zijn momenteel naar schatting 14 000 nummergebruikers actief.
Jaarlijks wisselen naar schatting zo’n 4000 nummers in deze reeksen
van gebruiker. In dit scenario bedragen de initiële administratieve lasten € 50 000
en de structurele administratieve lasten € 15 000 per jaar.5.4 Aansluitplicht voor bepaalde nummergebruikers bij
een onafhankelijke geschillencommissieDe aansluitplicht voor bepaalde nummergebruikers bij een onafhankelijke
geschillencommissie kan leiden tot een aantal financiële lasten voor
marktpartijen. Het gaat hier ten eerste om operationele kosten van de betreffende
geschillencommissie die zullen worden gedragen door marktpartijen. Ten tweede
betreft het lasten voor de betreffende categorieën nummergebruikers met
het oog op de aansluitingsprocedure. Ten derde gaat het om lasten voor deze
nummergebruikers bij het optreden als wederpartij bij geschilbeslechting.Alleen de tweede categorie financiële lasten vallen onder de definitie
van administratieve lasten. De verplichte aansluiting bij een geschillencommissie
is een inhoudelijke verplichting vanuit de wet. De geschilbeslechting zelf
brengt wel nalevingskosten voor bedrijven met zich mee, maar deze vallen niet
onder de definitie van administratieve lasten. Er is hier immers geen sprake
van een wettelijke informatieverplichting die administratieve lasten veroorzaakt.
Het uitwisselen van informatie tussen nummergebruiker, geschillencommissie
en consument gebeurt in het kader van de beslechting van een geschil dat in
het normale handelsverkeer tussen bedrijf en consument is ontstaan. Overigens
is de gang naar een geschillencommissie niet verplicht: de consument kan een
dergelijk geschil kan ook aan de kantonrechter voorleggen en de behandeling
valt dan onder het privaatrecht.De operationele kosten van de geschilbeslechting hebben naar verwachting
een orde van grootte van € 300 000. Hierbij wordt uitgegaan
van een halvering van de huidige klachtenstroom over informatienummers. Dit
aantal geeft, gelet op de aard van de klachten, een goede indicatie van de
behoefte aan geschillenbeslechting. Daarnaast wordt een preventieve werking
van onderdelen van het onderhavige wetsvoorstel in acht genomen, die het aantal
incidenten zal verminderen. Door deze invloed zal naar verwachting de behoefte
aan geschillenbeslechting ten opzichte van de huidige situatie halveren. Een
andere overweging bij de inschatting van de betreffende kosten is dat op basis
van marktwerking een efficiënte organisatie zal ontstaan voor geschillenbeslechting.De administratieve lasten gekoppeld aan de aansluitprocedure kennen het
volgende beeld. De omvang hiervan is gerelateerd aan het aantal aansluitplichtige
nummergebruikers. De categorieën van nummers waarvan de gebruikers zich
moeten aansluiten bij een geschillencommissie worden bij algemene maatregel
van bestuur aangewezen. Hiermee wordt aangesloten bij de huidige wijze van
het opleggen van een aansluitplicht voor aanbieders van elektronische communicatiediensten.
Gelet op de bestaande problematiek met betaalde informatienummers zullen in
ieder geval de nummerreeksen 0900, 0906 en 0909 worden aangewezen. Het betreft
in ieder geval een huidig aantal van naar schatting 14 000 nummergebruikers;
verder wisselen jaarlijks naar schatting zo’n 4000 nummers in deze reeksen
van gebruiker. De lasten hierbij worden geschat op initieel € 200 000
en structureel € 60 000. Een drukkende werking op deze lasten
gaat uit van relevante schaalvoordelen die behaald kunnen worden binnen de
reeds bestaande intermediaire dienstverlening door bijvoorbeeld platformaanbieders.
Immers, daarmee kan in veel gevallen worden voorkomen dat iedere nummergebruiker
individueel een aansluitprocedure zal moeten ingaan door gebruik te maken
van de dienstverlening van bijvoorbeeld een platformaanbieder; de laatste
kan dit efficiënter uitvoeren.De lasten voor nummergebruikers bij het optreden als wederpartij bij klachtbehandeling
zijn evenredig met het aantal klachten dat wordt ingediend. Deze lasten worden
geschat op € 250 000.5.5 Totale lastenHet totaalbeeld van de bovengenoemde financiële lasten die uit dit
wetsvoorstel voortvloeien is:– Structurele administratieve lasten: verhoging van € 75 000;– Eenmalige administratieve lasten: € 250 000;– Structurele overige uitvoeringslasten: verlaging van € 450 000;– Eenmalige overige uitvoeringslasten: nihil.5.6 ActalHet wetvoorstel is aan de Adviescommissie toetsing administratieve lasten
(Actal) voorgelegd. Actal heeft besloten het wetsvoorstel niet te toetsen.
Wel zijn enkele opmerkingen gemaakt.Het voorliggende wetsvoorstel bevat een aantal nieuwe bevoegdheden voor
het college om handhavend op te treden jegens aanbieders die de bij of krachtens
dit wetsvoorstel opgelegde verplichtingen niet nakomen. Actal vraagt zich
in dit verband af wat de mogelijkheden zijn om de consument het bedoelde beschermingsniveau
te bieden via de weg van bestaande wetgeving (strafrecht en algemeen burgerlijk
recht). Gelet op de wijze waarop misleiding met dure nummers plaatsvindt volstaat
handhaving via het strafrecht en het algemeen burgerlijk recht niet. De drempel
voor de consument om via de burgerlijke rechter zijn gelijk te krijgen wordt
te hoog geacht. Om die reden voorziet het wetsvoorstel in een laagdrempelige
mogelijkheid voor de consument om een geschil te beslechten.Daarnaast is het vaak moeilijk aan te tonen dat de misleiding een overtreding
van een of meerdere bepalingen van het Wetboek van Strafrecht betreft. Strafrechtelijke
handhaving zal in de praktijk daarom niet zo snel voorkomen.Tevens vraagt Actal zich af in hoeverre de genoemde rol van het college
zich verhoudt tot de rol die is voorzien voor een toekomstige Consumentenautoriteit.
Daarbij kan opgemerkt worden dat de Consumentenautoriteit niet zal optreden
waar reeds een sectorspecifieke toezichthouder een taak heeft. Het college
is op grond van de wet reeds toezichthouder voor de sector elektronische communicatiediensten.
Er is geen reden om hier overlap te creëren. Ten slotte wijst Actal op
een mogelijk alternatief om de administratieve lasten die gepaard gaan met
de invoering van de voorgenomen verplichtingen te vermijden. Dit alternatief
betreft een verbod voor aanbieders van openbare telefoondiensten om de facturering
van informatiediensten via de telefoonnota te laten verlopen. De verwachting
is echter dat een dergelijke maatregel de bestaande markt, die juist is gestoeld
op een efficiënt factureringsmodel, zal doen verdwijnen. Immers, voor
zover dat operationeel mogelijk zou zijn, zullen nummergebruikers in dat geval
geconfronteerd worden met hoge bijkomende factureringslasten en zal een grote
mate van inefficiëntie gecreëerd worden. Bovendien zou de maatregel
geen oplossing bieden bij de problemen met internationale nummers.Over de berekening van de administratieve lasten heeft Actal twee vragen
gesteld. Ten eerste vraagt Actal verder af in hoeverre er administratieve
lasten zouden optreden als gevolg van het ter kennis moeten nemen door aanbieders
die zich moeten aansluiten bij een geschillencommissie, van de betreffende
aansluitvoorwaarden alsmede van de inhoudelijke criteria (zoals algemene voorwaarden)
waarmee geschillen door deze commissie worden behandeld. Hierover kan opgemerkt
worden dat het zwaartepunt van dergelijke lasten liggen bij kennisname van
de inhoudelijke criteria. Het gaat daarbij echter om eenmalige lasten. Bovendien
zijn deze lasten al verdisconteerd in de geschatte lasten die ontstaan bij
een daadwerkelijk geschil; die zijn namelijk gebaseerd op een ruime schatting
voor het tijdsbeslag op een aanbieder. Ten tweede wijst Actal er op dat de
redenering dat het slechts ad-hoc inzetten van de nieuwe bevoegdheden
van het college, namelijk in verdachte situaties, geen voldoende onderbouwing
is voor een lage inschatting van de gerelateerde lasten voor het college.
Bij het inschatten van de extra lasten van het college is gekeken naar het
feit dat het college nu al bij iedere nummeraanvraag toetst of de betreffende
aanvrager voldoet aan de gestelde eisen. In het onderhavige wetsvoorstel zijn
een aantal extra eisen opgenomen die bij het behandelen van de aanvraag slechts
een marginaal extra tijdsbeslag voor het college opleveren.Het zij nogmaals benadrukt dat de inzet van enkele van deze nieuwe bevoegdheden,
waaronder het laten uivoeren van een toets op grond van de Wet bevordering
integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur, via de lagere regelgeving
zal worden beperkt tot aanvragers in de nummerreeks 090X.Een laatste opmerking van Actal heeft betrekking op een mogelijke evaluatie
van het wetsvoorstel. Dit is vooralsnog niet voorzien omdat lasten van de
verschillende maatregelen in dit wetsvoorstel sterk samenhangen met de mate
waarin problemen blijven bestaan. Indien de maatregelen met een preventieve
aard relatief veel effect blijken te hebben, zullen de lasten die gepaard
gaan met repressieve maatregelen, zoals geschilbeslechting, reduceren.Het is daarbij niet nodig om de verplichtingen vervolgens in trekken;
immers daarmee zou afbreuk gedaan worden aan de zekerheid die dit wetsvoorstel
de consument biedt op een basisbeschermingsniveau.  II ARTIKELSGEWIJS DEELArtikel IArtikel 1Aan artikel 1.1 worden twee definities toegevoegd. Het betreft de definitie
voor nummerhouder en nummergebruiker. Hoewel de figuur van nummerhouder al
in de wet voorkwam, is voor de duidelijkheid thans een definitie toegevoegd.
De nummerhouder is de partij die een nummer heeft aangevraagd bij en toegekend
heeft gekregen door het college. De nummerhouder kan een nummer zelf in gebruik
nemen, of in gebruik geven aan een andere partij. De partij die een nummer
in gebruik heeft wordt aangeduid als de nummergebruiker. De nummerhouder kan
dus tevens de nummergebruiker zijn.Artikel 4.3De wijziging van artikel 4.3 omvat drie nieuwe gronden voor het college
om de toekenning van een nummer geheel of gedeeltelijk te kunnen weigeren.
Op grond van het nieuwe onderdeel f van het tweede lid kan het college de
toekenning van een nummer geheel of gedeeltelijk weigeren indien reeds eerder
de toekenning van een nummer aan die aanvrager is geweigerd of een nummer
is opgeschort of ingetrokken. Het nieuwe derde lid bevat twee gronden om de
toekenning van een nummer van bij ministeriële regeling te bepalen categorieën
van nummers geheel of gedeeltelijk te weigeren. Op grond van het derde lid,
onderdeel a, kan het college een aanvraag geheel of gedeeltelijk weigeren
indien de aanvrager buiten de Europese Economische Ruimte is gevestigd. Voorts
kan het college op grond van het derde lid, onderdeel b, een aanvraag geheel
of gedeeltelijk weigeren indien wordt voldaan aan de voorwaarden van artikel
3 van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur.Daartoe kan op grond van het vierde lid het college het Bureau bevordering
integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur, bedoeld in artikel 8
van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur
verzoeken een advies, bedoeld in artikel 9 van voornoemde wet uit te brengen.
Een toekenning kan derhalve geheel of gedeeltelijk worden geweigerd indien
voornoemd advies negatief is. Het college kan gebruik maken van deze bevoegdheid
indien zij twijfelt aan de integriteit van een aanvrager van een informatienummer.
De omstandigheden die hiertoe aanleiding geven kunnen verder nader worden
vastgesteld in beleidsregels van het college.Artikel 4.4De wijzigingen in hoofdstuk 4 en hoofdstuk 7 van de wet beogen in zijn
algemeenheid het misbruik van dure nummers tegen te gaan, waarbij met name
gestreefd wordt naar een betere bescherming van de consument. Van een nummergebruiker
wordt verwacht dat hij zich aan het gestelde bij of krachtens de wet houdt,
en dat hij zich onthoudt van gedragingen die een afbreuk doen aan de positie
van de consument en andere belanghebbende partijen. Deze gedragingen worden
nader vastgesteld bij algemene maatregel van bestuur. In het tweede lid van
het nieuwe artikel 4.4 is als uitgangspunt opgenomen dat de gedragingen betrekking
hebben op het kennelijk misbruik maken van de tarifering van een nummer.Het gaat hier dus om andere gedragingen dan welke in strijd zijn met verplichtingen
bij of krachtens de Telecommunicatiewet. Zo gaat het niet om het achterwege
laten van de tariefmelding omdat tariefmelding op grond van artikel 7.8 verplicht
is. Indien een nummergebruiker niet aan deze verplichting voldoet, heeft het
college al de bevoegdheid de toekenning van een nummer op te schorten of in
te trekken. Bij de hier bedoelde gedragingen moet gedacht worden aan een handelswijze
waarmee de nummergebruiker zich op een andere ongeoorloofde wijze –
ten koste van ander – probeert te verrijken.Voorbeelden van een dergelijke gedragingen zijn het witwassen van geld
door met beltegoedkaarten naar informatienummers te (laten) bellen of deze
nummers te (laten) bellen via ongeautoriseerde toegang tot een bedrijfscentrale.
In dergelijke gevallen werken oproeper en nummergebruiker met elkaar samen
en trachten binnen korte tijd zoveel mogelijk verkeer naar het betreffende
nummer te genereren. Een ander voorbeeld is het niet daadwerkelijk leveren
van een bepaalde, op basis van verstrekte informatie, te verwachten dienst
door de nummergebruiker.Indien het college dergelijke gedragingen vermoedt, kan dat voor het college
aanleiding zijn de toekenning van een nummer te weigeren, op te schorten of
in te trekken, of de betaling die gerelateerd is aan het nummer dan wel de
aankiesbaarheid van het nummer op te doen schorten.Artikel 4.7Met de wijziging van artikel 4.7 krijgt het college nieuwe inhoudelijke
gronden om de toekenning van een nummer te kunnen opschorten voor een door
het college te bepalen termijn. Deze nieuwe gronden zullen alleen van toepassing
zijn op bij ministeriële regeling aan te wijzen categorieën van
nummers.Op grond van het gewijzigde lid 5 kan een toekenning door het college
ambtshalve worden opgeschort voor een door het college te bepalen termijn
die niet langer duurt dan twee weken, indien het college een aanwijzing heeft
dat de nummergebruiker de bij of krachtens deze wet gestelde regels of de
aan het toekenningsbesluit verbonden voorschriften niet nakomt dan wel een
gedraging als bedoeld in artikel 4.4 verricht. Voor een voorbeeld van een
situatie waar een aanwijzing op kan duiden, wordt verwezen naar
het algemene deel van de toelichting en de toelichting op artikel 4.4. Het
college kan de betreffende periode eenmalig met maximaal twee weken verlengen
en dient zich dus uiterlijk binnen vier weken zich een oordeel te vormen.
Op dat moment eindigt de opschortingsperiode van rechtswege.Tot slot zijn in artikel 4.7 de verwijzingen naar gereserveerde nummers
vervallen. Dit houdt verband met het vervallen van de mogelijkheid tot reserveren
van nummers.Artikel 4.9In dit wetsvoorstel worden bepaalde verplichtingen aan de nummergebruiker
opgelegd. Het college moet deze partij kunnen aanspreken als een nummergebruiker
zich niet aan die verplichtingen houdt. Om die reden worden in artikel 4.9
twee nieuwe verplichtingen voor nummerhouders en nummergebruikers opgenomen
waarmee de identiteit van de nummergebruiker gemakkelijk is te achterhalen.
Ten eerste wordt in het nieuwe derde lid, onderdeel a, van artikel 4.9, bepaald
dat de nummergebruiker een aan hem in gebruik gegeven nummer niet in gebruik
geeft aan een ander. Een nummer kan dus slechts eenmaal aan ander in gebruik
worden gegeven, en niet keer op keer van gebruiker overgaan; eventuele tussenpersonen
vallen er tussen uit. Hiermee wordt voorkomen dat het voor de consument, het
college of een andere instantie, niet of moeilijk is te achterhalen wie de
feitelijke gebruiker van een nummer is. Ten tweede wordt in het derde lid,
onderdeel b, bepaald dat de nummerhouder bij ministeriële regeling vastgestelde
gegevens over de nummergebruiker en het gebruik van het nummer registreert.
Gegevens over de nummergebruiker zijn niet bij het college bekend. Het college
registreert immers alleen de nummerhouder. Om effectief toezicht te kunnen
houden op de nummergebruiker moet het college weten wie de nummergebruiker
is. Daarom moet de nummerhouder gegevens over de nummergebruiker en over het
gebruik van het nummer registreren.Artikel 4.11Dit artikel wordt ingetrokken. Voor een toelichting wordt verwezen naar
paragraaf 2.2 van het algemene deel van de toelichting.Artikel 7.3aIn het eerste lid van het nieuwe artikel 7.3a wordt de mogelijkheid opgenomen
dat het college aanbieders van openbare elektronische communicatiediensten
een aanwijzing geeft de betaling die gerelateerd is aan het gebruik van bij
ministeriële regeling aan te wijzen categorieën van nummers op te
schorten voor een door het college te bepalen periode, indien het college
een aanwijzing heeft dat de nummergebruiker niet voldoet aan het gestelde
bij of krachtens deze wet of een gedraging als bedoeld in artikel 4.4 verricht.
De betreffende categorieën van nummers zullen categorieën zijn waar
risico op misbruik hoog is als gevolg van voorkomende hoge tarieven en zal
in ieder geval de betaalde informatiediensten (de reeksen 0900, 0906 en 090)
omvatten.In het nieuwe tweede lid wordt bepaald dat de aanbieder van een openbare
elektronische communicatiedienst die een dergelijke aanwijzing van het college
heeft ontvangen, daadwerkelijk de betaling onverwijld opschort. Voorts wordt
in het derde lid bepaald dat de door het college te bepalen periode maximaal
drie weken is en door het college eenmalig met maximaal drie weken kan worden
verlengd. Binnen zes weken dient het college zich dus een oordeel te vormen.
Na afloop van de door het college bepaalde termijn, en uiterlijk na afloop
van deze zes weken eindigt de opschortingsperiode van rechtswege.Tenslotte wordt in het vierde lid bepaald dat het college de nummergebruiker,
voorzover deze bij het college bekend is, op de hoogte stelt van de aanwijzing.
In het geval van internationale nummers kan het zijn dat het college niet
op de hoogte is wie de nummergebruiker is.Overigens zal in de Regeling universele dienstverlening en eindgebruikersbelangen
ook een plicht voor aanbieders van openbare telefoondiensten en carrierselectiediensten
worden opgenomen om de consument de mogelijkheid te bieden de betaling van
een betwist deel van de rekening, zoals het deel dat betrekking heeft op 090X
nummers, onder bepaalde omstandigheden op te schorten.Artikel 7.3bIn het eerste lid van het nieuwe artikel 7.3b wordt, naar analogie met
het bepaalde in artikel 7.3a, de mogelijkheid opgenomen dat het college aanbieders
van openbare elektronische communicatiediensten verzoekt de aankiesbaarheid
van een nummer uit bij ministeriële regeling aan te wijzen categorieën
van nummers op te schorten voor een door het college te bepalen periode die
maximaal drie weken bedraagt, indien het college een aanwijzing heeft dat
de nummergebruiker niet voldoet aan het gestelde bij of krachtens deze wet
of een gedraging als bedoeld in artikel 4.4 verricht. Beoogd wordt internationale
nummers aan te wijzen als betreffende categorieën van nummers.De strekking van de verdere bepalingen in dit artikel die op deze bevoegdheid
betrekking hebben zijn verder gelijk met die van artikel 7.3a, tweede tot
en met vierde lid.Artikel 7.8Op grond van artikel 7.8, eerste lid, van de wet kunnen bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur, verplichtingen aan aanbieders van openbare
elektronische communicatienetwerken en openbare elektronische communicatiediensten
worden opgelegd inzake de bescherming van de consument. Voor de transparantie
van tarieven en van nummers is het echter wenselijk dat ook de gebruikers
van deze nummers verplichtingen op dit vlak opgelegd kunnen krijgen. Ten aanzien
van informatienummers zijn nummergebruikers echter de partijen die daadwerkelijk
de informatiedienst aanbieden. Daarom worden nummergebruikers toegevoegd aan
de reikwijdte van deze bepaling.Artikel 12.1De wijziging van artikel 12.1 strekt er toe de reikwijdte van dit artikel
te vergroten. In aanvulling op geschillen over een overeenkomst met betrekking
tot de levering van een openbare elektronische communicatiedienst, kan het
tevens gaan om geschillen over de levering van een dienst door een nummergebruiker
aan een consument. Bepaalde categorieën nummergebruikers krijgen, als
zijnde de aanbieders van de laatstbedoelde diensten, daarom een plicht zich
aan te sluiten bij een door de Minister van Justitie erkende geschillencommissie
die geschillen over deze diensten behandelt. Deze categorieën van nummergebruikers
worden bij algemene maatregel van bestuur aangewezen.Een geschil over de levering van een dienst door een nummergebruiker kan
in theorie gaan over inhoudelijke aspecten van deze dienstverlening, zoals
bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde dienst. Deze aspecten vallen echter
buiten de reikwijdte van het nieuwe tweede lid. Het geschil moet verplichtingen
betreffen die bij of krachtens de wet zijn gesteld en die de nummergebruiker
niet is nagekomen. Het zal daarbij in hoofdzaak gaan om bij of krachtens artikel
7.8 van de wet gestelde regels.De periode waarvoor de verplichte aansluiting geldt wordt nader vastgesteld bij algemene maatregel van bestuur. Hierdoor wordt de mogelijkheid
opengelaten om de aansluitplicht langer te laten duren dat de periode dat
een nummergebruiker het nummer feitelijk in gebruik heeft. Hierbij wordt gedacht
aan een beperkte periode van een aantal maanden na beëindiging van het
gebruik van een nummer, en ieder geval ook zolang er nog geschil omtrent dat
nummer bij een geschillencommissie in behandeling is.In het huidige artikel 12.1 is bepaald dat een instelling van overheidswege
wordt erkend. Hiermee werd bedoeld de door de Minister van Justitie erkende
Stichting geschillencommissies. In het nieuwe artikel 12.1 is bij deze bestaande
praktijk aangesloten: het moet gaan om een door de Minister van Justitie erkende
geschillencommissie.Artikel 20.15aIn artikel 20.15a is een aantal overgangsmaatregelen opgenomen. Op grond
van het eerste lid blijven op reservering die voor de inwerkingtreding dit
wetsvoorstel zijn gedaan, de bepalingen uit hoofdstuk 4 van de wet van toepassing.
Op deze wijze zal het aantal gereserveerde nummers in de loop van de tijd
afnemen. Nummers kunnen ten hoogste voor de duur van drie jaar worden gereserveerd.
Drie jaar na de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel zullen er geen gereserveerde
nummers meer voorkomen.Het tweede lid ziet op de huidige praktijk waarin nummers door de nummerhouder
in gebruik worden gegeven aan een partij, die het nummer op zijn beurt weer
doorgeeft aan een nummergebruiker. Voor het registreren van een nummergebruiker
door de nummerhouder wordt een termijn van zes maanden gehanteerd. Dit is
een redelijke termijn gelet op het feit dat slechts sprake hoeft te zijn van
een administratieve handeling door de nummerhouder. Vanaf het moment van registratie
gaat het gebruik van het nummer van rechtswege over van de nummerhouder op
de feitelijke nummergebruiker (de eerstgenoemde blijft de nummerhouder).Het derde lid bepaalt dat de bij een op grond van artikel 4.11 van de
wet erkende instelling ingediende klachten door deze instelling kunnen worden
afgehandeld.Artikel IIOmdat in de wet de mogelijkheid wordt opgenomen om de toekenning van een
nummer te weigeren indien het Bureau bevordering integriteitsbeoordelingen
door het openbaar bestuur, dient de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen
door het openbaar bestuur te worden gewijzigd. Aan artikel 1, eerste lid,
onderdeel c, van laatstgenoemde wet wordt de toekenning van nummers op grond
van Telecommunicatiewet toegevoegd als een van de wetten waarop de Wet bevordering
integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur van toepassing is.Artikel IIIOp grond van artikel 1, ten vierde van de Wet op de economische delicten
is het overtreden van het gestelde bij of krachtens artikel 4.11, derde lid
van de wet aangewezen als een economisch delict. Met het vervallen van het
gehele artikel 4.11 van de wet dient de Wet op de economische delicten op
dit punt te worden aangepast.De Minister van Economische Zaken,L. J. Brinkhorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30537-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl