Uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens; Brief minister over uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28224, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

15-02-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28224 nr. 1

22-01-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAchtergrond en opzet rapportageAlgemene gegevens m.b.t. Nederlandse zakenUitspraken (judgments) in zaken tegen Nederland (chronologisch)Douiyeb (4 augustus 1999)Ciliz (11 juli 2000)Van Vlimmeren & Van Ilverenbeek (26 september 2000)Camp & Bourimi (3 oktober 2000)Zoon (7 december 2000)Rutten (24 juli 2001)Eliazer (16 oktober 2001)Sen (21 december 2001)Uitspraken (judgments) in zaken tegen andere landenSelmouni tegen Frankrijk (28 juli 1999)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28224Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 224Uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mensnr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 22 januari 2002Tijdens het Algemeen Overleg van 26 april 2001 (Kamerstuk 25 668,
nr. 18) in de Vaste Commissie voor Buitenlandse Zaken, inzake de Raad
van Europa, werd mij verzocht de Tweede Kamer regelmatig te informeren over
uitspraken van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens die voor Nederland
van belang zijn. Mede namens mijn ambtgenoot van Justitie voldoe ik gaarne
aan genoemd verzoek.Achtergrond en opzet rapportageVoor de goede orde moge ik allereerst in herinnering roepen de brieven
van mijn ambtsvoorganger, respectievelijk van mijzelf, van 24 december
1997 (BuZa-98-18), 24 november 1998 (BuZa-98-598) en 16 juni 2000
(BuZa-00-323), eveneens mede namens de minister van Justitie, waarbij uw Kamer
werden toegezonden samenvattingen over de jaren 1996, 1997 en 1998 van alle
uitspraken van het toenmalige Europese Hof voor de Rechten van de Mens, zulks
naar aanleiding van een daartoestrekkend verzoek van de Kamer van 22 februari
1996. Zoals reeds opgemerkt in mijn brief van 24 november 1998 was de
toenmalige vorm van rapportage niet toegesneden op de jurisprudentie van het
nieuwe Europese Hof voor de Rechten van de Mens, dat op 1 november 1998
werd geïnstalleerd als gevolg van de inwerkingtreding van het Elfde Protocol
bij het Europees Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de
Fundamentele Vrijheden. Niet alleen leent de omvang van de jurisprudentie
zich niet voor een vorm van rapportage waarin, zoals voorheen, naar volledigheid
wordt gestreefd, ook werd ten tijde van de installatie van het nieuwe Hof
een zoeksysteem op de website van de Raad van
Europa (www.echr.coe.int) operationeel, waardoor de jurisprudentie aanzienlijk
toegankelijker is geworden dan voorheen. Voorts is ook het aantal (Nederlandstalige)
publicaties over de Hofjurisprudentie toegenomen.Om bovengenoemde redenen hebben mijn ambtgenoot van Justitie en ik het
verzoek van uw Kamer opgevat als een verzoek om informatie over een beperkt
gedeelte van de jurisprudentie van het Europese Hof voor de Rechten
van de Mens. Wij stellen ons voor uw Kamer periodiek, in beginsel één
of – indien daartoe aanleiding bestaat – twee keer per jaar, te
informeren over:• uitspraken (judgments) van het Hof in zaken tegen Nederland, waarin
een oordeel wordt gegeven over de vraag of een mensenrechtenschending heeft
plaatsgevonden;• uitspraken (judgments) van het Hof in zaken tegen andere landen,
indien Nederland daarbij als (derde) partij betrokken is geweest of indien
de regering van mening is dat deze tot wetswijziging in Nederland dienen te
leiden;Teneinde geen gat te laten vallen in de informatie aan de Kamer, rapporteren
wij onderstaand, aan de hand van de zojuist genoemde criteria, over de gehele
periode sedert de laatste rapportage, dat wil zeggen over de jaren 1999, 2000
en 2001, zijnde de eerste drie jaren van het nieuwe Europese Hof voor de Rechten
van de Mens.Ik merk op dat uit het hanteren van de zojuist genoemde criteria niet
mag worden afgeleid dat andere uitspraken en beslissingen van het Hof naar
de mening van de regering geen relevantie voor Nederland zouden hebben. Integendeel,
in de rechtspraktijk, maar ook in het wetgevingsproces, wordt veelvuldig gerefereerd
aan uitspraken en beslissingen in zaken tegen andere landen. De jurisprudentie
van het Hof bevat immers de meest gezaghebbende en meest recente interpretatie
van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Juist omdat in beginsel
iedere uitspraak of beslissing, die inhoudelijke overwegingen bevat, een betekenis
kan hebben die de zaak zelve overstijgt, is het maken van een heldere keuze
bij de onderhavige rapportage essentieel.Algemene gegevens m.b.t. Nederlandse zakenIn de rapportageperiode werden door het Europese Hof voor de Rechten van
de Mens met betrekking tot klachten tegen Nederland:• 894 voorlopige dossiers geopend;• 573 verzoekschriften formeel geregistreerd;• 458 verzoekschriften niet-ontvankelijk verklaard;• 33 verzoekschriften van de rol geschrapt;• 41 verzoekschriften aan de regering gecommuniceerd;• 16 verzoekschriften ontvankelijk verklaard en• 15 uitspraken gedaan.Slechts een zeer klein deel van de ingediende klachten leidt derhalve
daadwerkelijk tot een uitspraak van het Hof. Daar komt nog bij dat het Hof
tot dusver ook zaken die geschikt worden – en waarin dus geen oordeel
wordt geveld over de vraag of een mensenrechtenschending heeft plaatsgevonden –
bij wijze van uitspraak (judgment) afdoet, hoewel
het Verdrag voorschrijft dat dit bij beslissing (decision) dient te geschieden, vergelijkbaar met een beslissing over de ontvankelijkheid
van een zaak. Van de genoemde vijftien uitspraken betroffen er• zeven een schikking;• vijf de constatering dat een schending had plaatsgevonden (zie
onderstaand) en• drie de constatering dat geen schending had plaatsgevonden (zie
onderstaand).Uitspraken (judgments) in zaken tegen Nederland (chronologisch)Douiyeb (4 augustus 1999)In de zaak Douiyeb ging het om een schrijffout in een bevel tot inverzekeringstelling. Een verdachte van vrouwenhandel werd in verzekering gesteld
op basis van een bevel dat niet helemaal de juiste bepaling van het Wetboek
van Strafrecht vermeldde. Het Hof oordeelde dat er evident sprake was van
een schrijffout, die niet tot onduidelijkheid over de reden van de arrestatie
en de voorlopige hechtenis had geleid. Er was dan ook geen sprake van een
schending van artikel 5 EVRM.Ciliz (11 juli 2000)De heer Ciliz, van Turkse nationaliteit, had zijn verblijfstitel verloren
na de beëindiging van zijn huwelijk met een rechtmatig in Nederland verblijvende
vrouw. Naast zijn procedure tegen de afwijzing van zijn verzoek om verlenging
van zijn verblijfsvergunning, had hij een verzoek tot vaststelling van een
omgangsregeling met zijn minderjarige zoon ingediend. Hangende de procedure
tot vaststelling van de omgangsregeling werd hij Nederland uitgezet. Het Hof
oordeelde dat de autoriteiten door de uitzetting niet alleen op de uitkomst
van de procedure inzake de omgangsregeling waren vooruitgelopen, maar ook
dat de autoriteiten de heer Ciliz mogelijkheden hadden ontnomen om op zinvolle
wijze betrokken te zijn bij die procedure. De autoriteiten hadden, door hun
gebrek aan coördinatie van de verschillende procedures, niet op een manier
gehandeld die de ontwikkeling van familiebanden bevordert, aldus het Hof.
De regering werd veroordeeld tot betaling van een schadevergoeding en de proceskosten.
In deze zaak had de Turkse regering zich aan de zijde van de heer Ciliz gevoegd.
Naar aanleiding van de zaak is een Tussentijds Bericht Vreemdelingencirculaire
uitgebracht ter verduidelijking van het nationaal beleid inzake de belangenweging
in het kader van artikel 8 van het EVRM (zie Tussentijds Bericht Vreemdelingencirculaire
TBV 2000/12, Stcrt. 18 april 2001, nr. 75, blz. 8).Van Vlimmeren & Van Ilverenbeek (26 september 2000)Deze zaak betrof de lengte van een civiele procedure, waarin de klagers
vergoeding claimden van schade aan hun tuinderijen, welke naar hun mening
het gevolg was van een ruilverkavelingsproject. Het Hof was van mening dat
het feit dat de door klagers op nationaal niveau aangespannen procedures reeds
meer dan negen jaar duurden een schending opleverde van het recht op een rechterlijke
procedure binnen een redelijke termijn. Het vrij uitzonderlijke feitencomplex
in de onderhavige zaak, dat normaal gesproken ook in de huidige situatie niet
tot procedures van een dergelijke lengte zou hoeven leiden, zal onder de toekomstige
nieuwe Landinrichtingswet niet meer tot een schending van het EVRM kunnen
leiden. De uitspraak leidde niet tot kosten voor de regering.Camp & Bourimi (3 oktober 2000)Mevrouw Camp was zwanger van de heer Bourimi, met wie zij samenwoonde.
De heer Bourimi overleed voordat hij de ongeboren vrucht had erkend en voordat
hij met mevrouw Camp was getrouwd. Toen het kind eenmaal was geboren had het
geen recht op de erfenis van de heer Bourimi, aangezien de brieven van wettiging
geen terugwerkende kracht hadden. Het Hof oordeelde dat er sprake was van
een ongerechtvaardigd verschil in behandeling tussen kinderen die een juridisch
erkende band hebben met hun vader en kinderen die dat niet hebben. Er was
dan ook sprake van een schending van artikel 14 EVRM in samenhang met artikel
8 EVRM. De Staat was gehouden klagers een bedrag van ruim vijfeneenhalve ton
te betalen, ruwweg overeenkomend met de misgelopen erfenis. Sedert de wijziging
in 1998 van het personen- en familirecht in het Burgerlijk Wetboek (waarbij
onder andere de brieven van wettiging zijn vervangen door de gerechtelijke
vaststelling van vaderschap) kan de situatie die tot schending leidde zich
niet langer voordoen.Zoon (7 december 2000)In de zaak Zoon ging het om het gebruik in de Nederlandse strafrechtspleging
van zogenaamde «kop-staart» (dat wil zeggen verkorte) vonnissen.
Een huisarts werd veroordeeld voor onder andere levensberoving van een patiënt
op diens uitdrukkelijk verzoek. Op het moment dat de huisarts moest beslissen
of hij in hoger beroep zou gaan, beschikte hij slechts over een verkort vonnis.
Het Hof oordeelde dat er geen sprake was van een schending van het recht op
een eerlijk proces als bedoeld in artikel 6 EVRM, omdat het verkorte vonnis
de belangrijkste overwegingen van de rechtbank bevatte en de betrokkene zich
dus een afgewogen oordeel kon vormen over zijn kansen in hoger beroep.Rutten (24 juli 2001)Het betrof hier een terbeschikkinggestelde, ten aanzien van wie het Openbaar
Ministerie tijdig verlenging van de TBS vorderde. De beslissing van de rechtbank
op die vordering werd echter pas genomen zeventien dagen na het verstrijken
van de wettelijke termijn. Deze overschrijding achtte het Hof, gelet op alle
omstandigheden, geen schending van artikel 5, lid 1 EVRM. Echter, het feit
dat het hoger beroep van klager pas drieëneenhalve maand na instelling
ervan tot een beslissing van het gerechtshof leidde, beschouwde het Hof als
een schending van artikel 5, lid 4 EVRM. Het Hof besloot dat de constatering
van deze schending tevens als voldoende compensatie voor de klager diende
en droeg de regering uitsluitend op kosten van rechtsbijstand in de procedure
voor het Hof te vergoeden aan klager.Eliazer (16 oktober 2001)Klager werd in hoger beroep bij verstek veroordeeld
door het Gemeenschappelijke Hof van Justitie voor de Nederlandse Antillen
en Aruba in verband met overtreding van de Opiumlandsverordening 1960. Het
cassatieberoep dat hij vervolgens indiende werd door de Hoge Raad niet-ontvankelijk
verklaard omdat artikel 10 van de Cassatieregeling voor
de Nederlandse Antillen en Aruba bepaalt dat de verdachte geen beroep
in cassatie kan instellen tegen een bij verstek gewezen vonnis. Klager stelde
dat deze regeling in strijd is met de artikelen 6, leden 1 en 3 (c) (recht
op toegang tot de rechter) en 14 (discriminatieverbod) van het EVRM: het verschil
in behandeling in toegang tot de Hoge Raad tussen verdachten die aanwezig
zijn bij hun proces in de Nederlandse Antillen en verdachten die afwezig zijn,
kent volgens klager geen objectieve rechtvaardiging. Het Europese Hof overwoog
dat cassatieberoep voor klager openstond indien hij wel ter terechtzitting
was verschenen en dat het klagers eigen keuze was niet te verschijnen in verband
met het risico dat hij liep aldaar gearresteerd te worden. Het Hof komt dan
ook, met 5 stemmen tegen 2, tot de conclusie dat er geen sprake is van een
schending van het EVRM.Sen (21 december 2001)Deze zaak betreft de afwijzing van het verzoek van de heer en mevrouw
Sen om verlening van een machtiging tot voorlopig verblijf voor hun negenjarige
dochter Sinem, die sinds haar geboorte in Turkije woont. Sinem was op driejarige
leeftijd door haar moeder in Turkije achtergelaten bij naaste familie toen
zij zich bij haar in Nederland wonende echtgenoot voegde. Het verzoek was
geweigerd omdat er verblijf langer dan drie maanden werd beoogd en Sinem niet
aan de daarvoor geldende vereisten voldeed. Het Hof oordeelde
dat de Staat, door de ouders geen andere keuze te bieden dan het opgeven van
de positie die zij hebben verworven in Nederland dan wel het opgeven van het
gezelschap van hun dochter, heeft verzuimd om een juist evenwicht te vinden
tussen de belangen van betrokkenen en het belang van de Staat om immigratie
te reguleren. In de onderhavige zaak was voor het Hof van belang dat de ouders
al verscheidene jaren legaal verblijf in Nederland hadden en – bovenal –
dat er inmiddels nog twee kinderen in Nederland waren geboren die schoolgaand
zijn. Naar het oordeel van het Hof vormden deze omstandigheden een grote belemmering
voor de terugkeer van het gezin naar Turkije en was onder de omstandigheden
de komst van Sinem naar Nederland de meest adequate manier om het familieleven
te ontwikkelen. Het Hof overwoog dat het feit dat de ouders Sinem op jonge
leeftijd hadden achtergelaten in Turkije, niet kon worden aangemerkt als een
onomkeerbare beslissing over haar woonplaats. Evenmin betekende het onregelmatige
contact en het losser worden van de banden met Sinem dat er voorgoed afstand
was gedaan van haar gezelschap en van een gezinshereniging. Hetzelfde gold
ook voor het feit dat de ouders niet hadden kunnen aantonen dat zij een financiële
bijdrage leverden aan de zorg voor Sinem. Het Hof constateerde een schending
van artikel 8 van het EVRM. Er is geen veroordeling tot betaling van een schadevergoeding
uitgesproken. De Turkse regering had zich in deze zaak aan de zijde van de
klagers gevoegd.Uitspraken (judgments) in zaken tegen andere landenSelmouni tegen Frankrijk (28 juli 1999)Nederland interveniëerde in deze zaak als derde partij aan de zijde
van de klager. Het EVRM geeft dat recht aan de staat waarvan de klager onderdaan
is (thans artikel 36, lid 1). Het betrof een in Frankijk gedetineerde Nederlander,
die klaagde over mishandeling door de Franse politie gedurende de eerste dagen
van zijn detentie, alsmede over de lange duur van de behandeling van zijn
klacht daarover. Het Hof zag in beide klachten een schending van het EVRM
en classificeerde de mishandeling zelfs als foltering, met de opmerking dat
wat in het verleden als «onmenselijke en vernederende behandeling»
beschouwd werd, thans in het licht van het toenemend belang van een hoge standaard
van mensenrechtenbescherming soms «foltering» genoemd kan worden.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28224-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl