Gemeentewet en Waterschapswet: wijz. ivm het kwijtschelden van belastingschulden door gemeenten en waterschappen; Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24158, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

31-07-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24158 nr. 4

17-07-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24158Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 158Wijziging van de Gemeentewet en de Waterschapswet in verband met een
verruiming van de beleidsvrijheid van gemeenten en waterschappen met betrekking
tot het kwijtschelden van belastingschuldennr. 4VERSLAGVastgesteld 17 juli 1995De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken1,
belast met het voorbereidend onderzoek naar dit wetsvoorstel, heeft de eer
van haar bevindingen als volgt verslag uit te brengen. Onder het voorbehoud
dat de gestelde vragen door de regering tijdig beantwoord zullen zijn, acht
de commissie de openbare behandeling van het wetsvoorstel genoegzaam voorbereid.De leden van de fractie van de PvdA hebben verheugd kennis genomen van
het onderhavige wetsvoorstel dat na een lange weg de Kamer bereikte. Zij hebben
waardering voor de versnelling waarin – zeker door de toepassing van
de terugwerkende kracht – de voorstellen zijn gebracht. Zij zien in
dit voorstel een goed instrument voor de gemeenten en waterschappen om de
mensen met de laagste inkomens te ontzien, danwel armoede of verarming tegen
te gaan. De voorstellen voor gemeentelijke bevoegdheden inzake kwijtschelding
zijn door de PvdA-fractie in de motie-De Cloe al in 1991, tussentijds en recentelijk
ook in het overleg over de schuldsanering, en de nieuwe bijstandswet aan de
orde gesteld.De leden van de PvdA-fractie kiezen als uitgangspunt het principe dat
de gemeenten zelf het kwijtscheldingsbeleid moeten kunnen bepalen voor de
gemeentelijke belasting die de burgers wordt opgelegd.Het onderhavige wetvoorstel is een eerste, wel erg voorzichtige, stap
daartoe. De tweede stap is door de regering per 1 januari 1997 voorzien na
een evaluatie van deze eerste. Onduidelijk is welke tweede stap de regering
zich voorneemt en hoeveel stappen daarop zullen volgen. Wanneer en op grond
van welke criteria en gegevens zal de eerste stap als succesvol beschouwd
worden, zo vragen deze leden? Het komt de leden van de PvdA-fractie voor dat
het gezien de belangen om een wel erg lange weg gaat. Is de regering het eens
met deze leden over het einddoel van deze wandeling?De leden van de PvdA-fractie constateren dat de wijze waarop via de Invorderingswet
het inkomen wordt berekend verschillend is van andere, die de gemeente bijvoorbeeld
gebruikt voor de bijzondere bijstand, danwel de WVG, IHS, de WBO en dergelijke.
Als voorlopige regeling om toch snel te kunnen blijven procederen achten de
leden van de PvdA-fractie de nu gekozen methode acceptabel, maar
er zal een stroomlijning moeten plaats vinden (dus ook overeenstemming tussen
departementen) over de berekeningsmethodiek van bruto, netto, besteedbaar
en beslagvrij inkomen; dan wel de berekeningsmethodiek en de hoogte van de
kosten van bestaan. Misschien ten overvloede want het is eerder aan de orde
geweest, maar toch. Is de regering bereid voor deze methodieken één
uniforme methode te ontwikkelen, zo vragen deze leden.De leden van de PvdA-fractie constateren dat in de gekozen methodiek de
kwijtscheldingsnorm op 95% in plaats van 90% gekozen is. Maar daar waar verwezen
wordt naar de beslagvrije voet als norm, ontstaat een verschil met de Beslagwet
en de Faillissementswet, zo komt het deze leden voor. Overweegt de regering
deze normering ook naar andere wetten te laten doorwerken?De leden van de PvdA-fractie constateren dat de regering alleen kans ziet
de regeling met terugwerkende kracht uit te voeren als de gemeenten een dubbele
administratie voeren; kwijtschelding in combinatie met uitstel van betaling.
Een eenvoudigere procedure zoals de VNG die voorstelt lijkt voor de hand te
liggen. Wat is de opvatting van de regering daarover? Ook verzoeken deze leden
de opmerkingen over het toetsingsmoment daarbij te betrekken.De leden van de CDA-fractie hebben met instemming kennis genomen van de
inhoud van dit wetsvoorstel. Een overheid die zelfstandig belastingverordeningen
vaststelt behoort ook verantwoordelijkheid te dragen voor een zelfstandig
kwijtscheldingsbeleid.Deze leden achten de evaluatieprocedure, en de eventuele verdere stapsgewijze
invoering van beleidsvrijheid een goede zaak. Deze procedure getuigt van grote
zorgvuldigheid.Graag vragen deze leden aandacht voor enkele kanttekeningen van de VNG
bij dit wetsvoorstel (zie brief van de VNG d.d. 13 juni 1995 aan de vaste
commissie voor Binnenlandse Zaken).Door te anticiperen op de terugwerkende kracht kunnen gemeenten op korte
termijn overgaan tot verruiming van het kwijtscheldingsbeleid. Dat is op zich
een goede zaak. De VNG vreest echter voor een complexe procedure en extra
administratieve verplichtingen. Wanneer bovendien, nadat één
jaar uitstel van betaling is verleend, blijkt dat geen (verdere) kwijtschelding
wordt verleend (omdat de wet niet van kracht wordt), zitten de gemeenten met
een probleem: het is zeer wel mogelijk dat invordering van de niet-ingevorderde
bedragen dan niet meer haalbaar is. Hoe kijkt de regering aan tegen deze zaak?Een tweede mogelijk knelpunt wordt gezien in de kwestie van het moment
waarop de financiële positie van de belastingschuldige moet worden getoetst
voor het bepalen van de betalingscapaciteit. Thans ligt dit toetsingsmoment
op het moment waarop het kwijtscheldingsverzoek wordt ingediend. In het wetsvoorstel
wordt uitgegaan van het later gelegen moment van de beschikking (memorie van
toelichting, blz. 3). In de praktijk is dit nieuwe toetsingsmoment niet haalbaar,
daar de financiële gegevens bij de aanvraag moeten worden overgelegd.
De leden van de CDA-fractie vermogen met de VNG niet in te zien waarom het
toetsingsmoment verschoven moet worden naar het latere moment van de beschikking.
Graag een reactie van de regering.Tot slot, in verband met dit wetsvoorstel de volgende vraag: er bereiken
ons berichten dat de mogelijkheden tot kwijtschelding van gemeentelijke ozb
sinds het aantreden van het huidige kabinet in de praktijk afnemen. Zijn deze
berichten juist? Zal het aannemen van de voorgestelde wet op dit punt leiden
tot een herstel van de oude situatie?De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
het voorliggende wetsvoorstel. Zij zijn altijd voorstander geweest van sterke
gemeenten. Een gemeente, maar ook een waterschap kan alleen dan
een krachtige uitstraling hebben als zij over voldoende bevoegdheden beschikt.De memorie van toelichting neemt de gemeenten als uitgangspunt en gaat
ervan uit dat de effecten van het voorstel bij de waterschappen gelijk zullen
zijn. Van die vooronderstelling willen de hier aan het woord zijnde leden
niet uitgaan. Zij zijn dan ook van mening dat ook al is de systematiek in
de Gemeentewet en de Waterschapswet gelijk een gescheiden toelichting bij
het voorstel de voorkeur had verdiend aangezien een waterschap vooral een
functioneel gedecentraliseerd overheidsverband is. Deze functionele bevoegdheden
worden weliswaar vanwege de oorsprong van totstandkoming en de aard van de
functie binnen een bepaald territoir uitgeoefend, maar dat laat onverlet dat
waterschappen een bijzondere, afgebakende taak hebben en gemeenten een meer
algemene met autonome bevoegdheden.De leden van de VVD-fractie willen om die reden, nu de gemeente als uitgangspunt
voor de behandeling wordt genomen, hun twijfels uiten over de vraag of aan
de waterschappen dezelfde kwijtscheldingsbevoegdheid moet worden gegeven.Het bestuur van een lokale overheid staat dichter bij de burger en de
leden van de VVD-fractie zijn van mening dat zij daarom beter in staat is
dan het centraal bestuur te beoordelen welke de positieve effecten zullen
zijn van kwijtschelding van belastingschulden voor hun inwoners alsmede de
negatieve effecten bij handhaving van de opeisbaarheid daarvan. De gemeenten
ondervinden ook directer de gevolgen van de slechte sociaal-economisch en
maatschappelijke positie waarin hun inwoners verkeren. Het onderhavige wetsvoorstel
biedt de gemeenten een ruimere mogelijkheid huishoudens met overmatige schulden
een nieuwe kans te geven.De gemeente is daarnaast ook beter in staat te beoordelen of en in hoeverre
er sprake is van «eigen schuld». Een extravagante levenswijze
mag naar de mening van de hier aan het woord zijnde leden nooit een reden
zijn voor toewijzing van een kwijtscheldingsverzoek van belastingschulden.
De Uitvoeringsregeling heeft daarin echter reeds voorzien in artikel 8, eerste
lid, sub b. Voor de beoordeling van die levenswijze is ook het gemeentebestuur
beter dan de centrale overheid in staat.De waterschappen hebben deze mogelijkheden in de praktijk niet. In hoeverre
kunnen zij beoordelen of een kwijtscheldingsverzoek gerechtvaardigd is?De gemeenten krijgen in het voorstel de bevoegdheid in het vierde lid
van het te wijzigen artikel 255 van de Gemeentewet om binnen de bandbreedte
die de ministeriële regeling zal bepalen af te wijken van de genormeerde
bedragen voor de kosten van bestaan. Deze breedte zal volgens de memorie van
toelichting bij aanvang worden gesteld op ten hoogste 95% van de normuitkering
die de belastingschuldige naar de normen van de bijstandsregelgeving per maand
telkens zou kunnen krijgen. Zijn de gemeenten ook vrij te bepalen bij afzonderlijk
besluit ex lid 4 dat het percentage lager gesteld wordt? En kan dit, naar
het oordeel van de regering, ertoe leiden dat dit, in relatie tot artikel
III van het onderhavige voorstel van wet, de mogelijkheid van een beroep op
kwijtschelding voor de burger met terugwerkende kracht wordt beperkt en derhalve
strijd oplevert met het rechtzekerheidsbeginsel?In de praktijk zal de burger met verschillend beleid te maken krijgen.
Van de belastingdienst, de gemeente, het waterschap en het zuiveringschap.
De burger zal bij de ene organisatie resultaat hebben, bij de andere gedeeltelijk
en bij weer een andere helemaal niet. Dat zal moeilijk uit te leggen zijn.
Het wordt voor een burger al helemaal onoverzichtelijk als een en ander met
een terugwerkende kracht wordt toegepast. Daarenboven kan dit voor de gemeenten
tot extra administratieve kosten leiden waar tegenover vaak geringe prestaties
van de burgers staan. Voor gemeenten zal door een negatieve kosten-baten verhouding
de mogelijkheid van kwijtschelding verder beperkt worden. Graag
vernemen de hier aan het woord zijnde leden hoe de regering staat tegenover
deze praktische bezwaren die het wetsvoorstel met zich mee zal brengen.In verband met de reserves die de hier aan het woord zijnde leden hebben
aangevoerd tegen de terugwerkende kracht ontvangen zij ook graag een reactie
van de regering op het in de leidraad bij artikel 26 gestelde: «Het
kwijtscheldingsbeleid is geen statisch, afgerond geheel, maar zal zoveel mogelijk
moeten aansluiten op de maatschappelijke ontwikkelingen met inachtneming van
het gevoerde inkomensbeleid.» Moet hiermee tot samenhang met de Bijstandswet
worden geconcludeerd en is om die reden ook een ingangsdatum samenvallend
met die van de wijzigingen van de Bijstandswet aanbevelenswaardig?In het voorstel wordt de hoogte van de kwijtschelding van de gemeenten
bepaald door de betalingscapaciteit van de belastingschuldige. De leden van
de VVD-fractie zien daarin het gevaar dat de bandbreedte die aan gemeenten
wordt geboden een eigen dynamiek kan krijgen waardoor gemeenten een eigen
inkomenspolitiek kunnen gaan voeren. In antwoord op de door de leden Schoots
en Vermeend op 8 november 1991 gestelde vragen wees de toenmalige staatssecretaris
van Financiën erop dat de kwijtscheldingsnormen moeten stroken met het
inkomensbeleid zoals het door de centrale overheid wordt vastgesteld. Het
antwoord luidde: «In verband hiermee (inkomensbeleid) dienen de gemeenten
bij de beoordeling van verzoeken om kwijtschelding binnen de kaders te blijven
die zijn vastgelegd in de Uitvoeringsregeling, zodat zij geen eigen normen
kunnen stellen die ruimer zijn dan de rijksnormen. Indien de lokale overheden
zelf normen ter beoordeling van een verzoek om kwijtschelding zouden mogen
vaststellen, kan dat leiden tot doorkruising van het algemene inkomensbeleid.»
Wat heeft de regering ertoe gebracht hier nu anders over te denken en hoe
denkt de regering het voeren van een eigen inkomensbeleid door de lokale overheden
te voorkomen?Voorts staan de leden van de VVD-fractie gereserveerd tegenover het moment
van toetsing van de financiële positie van de belastingschuldige die
in het onderhavige voorstel wordt gehanteerd. Volgens de memorie van toelichting
is maatgevend het moment waarop de beslissing wordt genomen en niet zoals
thans in de huidige Uitvoeringsregeling het moment waarop het verzoek wordt
ingediend. Het bij de aanvraag indienen van de financiële gegevens is
het meest praktische moment en een keuze voor de verplichting om op dat moment
ook de benodigde gegevens in te dienen voor een goede afweging van een beschikking
verdient naar de hier aan het woord zijnde leden dan ook veruit de voorkeur.
Deze leden achten de verschuiving van het toetsingsmoment naar een later tijdstip
onvoldoende gemotiveerd in de memorie van toelichting en ontvangen graag ook
hierop een toelichting van de kant van de regering.De leden van de VVD-fractie zouden voorts graag een reactie van de regering
ontvangen op het volgende. In het slot van de memorie van toelichting wordt
gesteld dat de financiële consequenties sterk uiteen kunnen lopen voor
de verschillende gemeenten die gebruik maken van de verruimde mogelijkheid
tot het verlenen van kwijtschelding. Zou de regering daarom aan kunnen geven
welke de totale financiële gevolgen zijn indien ervan uitgegaan wordt
dat alle gemeenten van de maximale verruiming tot 95% van de bijstandsnorm
gebruik zouden maken? En kan de regering dit ook aangeven voor de waterschappen en zuiveringsschappen
als dit beleid door hen integraal wordt doorgevoerd? Voorts zullen, zo stelt de memorie van toelichting, de mate waarin de
gevolgen uiteen zullen lopen afhankelijk zijn van de omvang en de sociale
structuur van de gemeenten.Nu de gevolgen voor die gemeenten binnen de eigen begroting opgevangen
zullen moeten worden, kan een situatie ontstaan waarbij de gemeenten
met een lager sociaal-economische populatie en bij welke gemeente derhalve
een groter aantal verzoeken tot kwijtschelding zullen binnenkomen groter zijn
dat een gemeente met rijkere inwoners. Voor een financieel minder gezonde
gemeente zullen de financiële consequenties dan ook meestal groter zijn
en de ruimte om kwijtscheldingsverzoek toe te staan dus beperkter. Hoe beoordeelt
de regering deze gedachtengang?Het heeft de leden van de VVD-fractie verheugd dat in het onderhavige
voorstel een evaluatie in het vooruitzicht wordt gesteld. In de memorie van
toelichting worden een aantal aandachtspunten genoemd die hierbij aan de orde
zullen komen. In het advies van de werkgroep Inkomens- beleid/kwijtscheldingsbeleid
wordt als een van de uitgangspunten genoemd het verbod van categorale kwijtschelding.
In de memorie van toelichting wordt dit niet genoemd. Moeten de leden van
de VVD-fractie daaruit afleiden dat de regering een ruimer toepassingsbeleid
voor ogen heeft? Wil de regering toezeggen dat, indien zij het verbod van
categorale toewijzing onderschrijft, zij ook in de evalutie mee wil nemen
de vraag of gemeenten en waterschappen zich hieraan houden?Ziet de regering ook gevaar in de mogelijkheid dat door de omvang van
de bedragen de verschillende overheidsorganen als gemeenten en waterschappen
met elkaar in concurrentie treden en als eerste zullen proberen de aanslag
te verzenden, zodat bij de vaststelling van het kwijtscheldingsbedrag geen
rekening behoeft te worden gehouden met nog niet ontstane belastingschulden
van andere overheidsorganen?Vanwege de hierboven geuite bezwaren willen de leden van de VVD-fractie
graag tot slot de regering vragen aan welke maatregelen zij nog meer denkt
om, zoals in de memorie van toelichting wordt gesteld: «de verruiming
in beginsel stapsgewijs tot stand te brengen». Welke andere stappen
heeft de regering voor ogen? Wil de regering het advies volgen van de werkgroep
inkomensbeleid/kwijtscheldingsbeleid om de materiële inhoud van de volgende
stappen dezelfde te laten zijn als die welke hier in het voorstel wordt gedaan
en alleen wijzigingen aan te brengen die alleen veranderingen betreffen van
de maximale hoogte van de kwijtscheldingsnormen als percentages van de bijstandsuitkeringen?De leden van de fractie van D66 hebben verheugd kennis genomen van het
wetsvoorstel tot verruiming van de beleidsvrijheid van gemeenten en waterschappen
met betrekking tot de kwijtschelding van belastingschulden.Deze leden achten het van groot belang dat de beleidsvrijheid van lokale
overheden terzake wordt verruimd. Zij hecht er met name aan dat lokale overheden
in staat gesteld worden een inkomensbeleid te voeren voor lage inkomensgroepen.
Deze leden pleiten er voor dat gemeenten en waterschappen een royaal regime
voeren als het gaat om kwijtschelding.De leden van de D66-fractie hebben met veel belangstelling kennis genomen
van het door de VNG uitgebrachte advies. De uitvoering van het wetsvoorstel
in 1995 zal, vanwege de beoogde terugwerkende kracht tot 1 januari van dit
jaar, voor de gemeenten en waterschappen inderdaad tot additionele administratieve
verplichtingen leiden.Deze leden laten echter de voordelen voor de belastingplichtigen als gevolg
van de invoering van de wijziging prevaleren boven de nadelen voor de gemeenten
en waterschappen op administratief terrein.Met betrekking tot het moment waarop de financiële positie van de
belastingplichtige wordt vastgesteld pleiten de leden van de D66-fractie,
gelijk de VNG, voor handhaving van het huidige toetsingsmoment, d.w.z. het
moment waarop het verzoek tot kwijtschelding wordt ingediend.Basis voor de beschikking zijn namelijk de laatst bekende financiële
gegevens, zoals overlegd op het moment van indiening van het verzoek tot kwijtschelding.Het rijk zou een bevorderende rol moeten vervullen ten aanzien van de
ontwikkeling van een kwijtscheldingsbeleid door de lokale overheden. Deze zouden ertoe moeten worden aangezet daadwerkelijk gebruik te maken
van de in het wetsvoorstel geboden mogelijkheden tot kwijtschelding.Het is bovendien van groot belang dat gemeenten en waterschappen een procedure
voor de aanvraag en toekenning van kwijtschelding hanteren die zo eenvoudig
en goedkoop mogelijk is.Daarbij past een actief lokaal voorlichtingsbeleid, dat de burgers attendeert
op de mogelijkheid van kwijtschelding van belasting.Tenslotte vernemen deze leden graag wanneer de evaluatie plaatsvindt van
de beoogde eerste etappe van de verruiming van de beleidsvrijheid van gemeenten
en waterschappen, zodat de Kamer in de zomer van 1996 kan beslissen over de
eventuele invoering van de volgende stap.Het verheugt de leden van de fractie van GroenLinks dat de regering besloten
heeft lokale overheden de mogelijkheid te geven het kwijtscheldingsbeleid
te verruimen. Tevens verheugt het deze leden dat de wijziging reeds met ingang
van het lopende kalenderjaar zijn beslag kan krijgen.Toch roept de memorie van toelichting bij deze leden ook de nodige vragen
op. De eerste vraag is hoeveel belastingplichtigen in de huidige situatie
aanspraak kunnen maken op kwijtschelding en in hoeverre dit aantal na invoering
van dit wetsvoorstel zal toenemen. Moeten deze leden vrezen dat het effect
van de verruiming zeer beperkt zal zijn, gezien de passage in de toelichting
dat ook de financiële gevolgen voor gemeenten «zeer beperkt»
zullen zijn? Kan de regering ook aangeven wat de gevolgen zullen zijn bij
een verdere verruiming van het kwijtscheldingsbeleid naar 100%, respectievelijk
naar 105% van de normuitkering?Een volgende vraag betreft het probleem van de onderconsumptie van rechten
bij regelingen als de onderhavige. Kan de regering een schatting geven van
het percentage niet-gebruikers onder de potentiële rechthebbenden? Hoe
denkt de regering dit probleem van niet-gebruik, dat zich bij verruiming van
de normen waarschijnlijk nog vaker zal voordoen, te bestrijden?Vermelden alle gemeenten op hun aanslagbiljetten de mogelijkheid kwijtschelding
te verzoeken? Is verdere informatieverstrekking over kwijtscheldingsmogelijkheden
wenselijk?De mogelijkheid tot verruiming van de norm juichen de leden van de GroenLinks-fractie
toe. Heeft de regering echter ook overwogen van deze mogelijkheid een verplichting
te maken? Zo ja, waarom heeft de regering daar niet voor gekozen? Bestaat
niet het risico dat er voor mensen met een laag inkomen steeds grotere verschillen
gaan ontstaan waar het gaat om inkomensondersteunend beleid? Zeker waar gemeenten
langzamerhand steeds meer beleidsvrijheid krijgen, bijvoorbeeld bij de toekenningscriteria
en het al dan niet hanteren van het drempelbedrag in de bijzondere bijstand,
kan het minimabeleid in ruime zin van gemeente tot gemeente grote discrepanties
gaan vertonen. Hoe beoordeelt de regering deze ontwikkeling tegen de achtergrond
van de ook door de regering gevoelde noodzaak tot een adequaat beleid om armoede
en verschulding tegen te gaan? Kan de regering de vraag naar mogelijk grote
discrepanties tussen de diverse gemeenten in ieder geval ook deel uit laten
maken van de toegezegde evaluatie?In dit verband vragen de leden van de GroenLinks-fractie de regering aan
te geven of de budgettaire gevolgen van verruiming voor een aantal gemeenten
geen reden zal zijn om niet tot verruiming over te gaan. Heeft de regering
enig idee hoeveel gemeenten de verruiming inderdaad zullen aangrijpen om vaker
tot kwijtschelding over te gaan? Hoeveel gemeenten anticiperen al op dit wetsvoorstel?Een slotvraag betreft de mogelijkheid tot tariefdifferentiatie in de heffingen
van de waterschappen. Wat vindt de regering van de gedachte dat deze heffing
eigenlijk afhankelijk gesteld zou moeten worden van het (water)gebruik,
zodat belastingplichtigen ook meer invloed kunnen uitoefenen op de hoogte
van de heffing?De leden van de SGP-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
het voorstel van wet houdende wijziging van de Gemeentewet en de Waterschapswet
in verband met een verruiming van de beleidsvrijheid van gemeenten en waterschappen
met betrekking tot het kwijtschelden van belastingschulden.De leden van de SGP-fractie constateren dat de regering ruimte wil creëren
voor gemeenten en waterschappen om een ruimer kwijtscheldingsbeleid te gaan
voeren. Deze leden staan in het algemeen positief tegenover veranderingen
in het inkomensbeleid die een verbetering voor minimum-loners en uitkeringsgerechtigden
betekenen. Inkomensbeleid is naar hun oordeel echter primair de verantwoordelijkheid
van de centrale overheid. Het voorliggende wetsvoorstel roept dan ook een
aantal vragen op.De leden van de SGP-fractie achten het bij een dergelijk voorstel gewenst
dat hieraan een duidelijke visie op inkomensbeleid ten grondslag ligt. Zij
betreuren het dat de regering daar inhoudelijk niet op ingaat. Deze leden
nodigen de regering uit hier alsnog op in te gaan en daarbij in elk geval
te betrekken aspecten van het belasting- en kwijtscheldingsbeleid van mede-overheden
als nivellering en denivellering, draagkracht en consequenties voor inkomens
net boven het minimum, modale en middeninkomens. Verder verzoeken deze leden
de regering, in te gaan op de vraag in hoeverre in de toekomst een verdere
verhoging van de tarieven van belastingen en rechten van gemeenten en waterschappen
is te verwachten en welke gevolgen dit heeft voor de eerdergenoemde aspecten.De leden van de SGP-fractie vragen de regering ook in te gaan op de relatie
tussen de verruiming van de beleidsvrijheid van de gemeenten inzake het kwijtscheldingsbeleid
en de vergroting van de gemeentelijke verantwoordelijkheid inzake de uitvoering
van de Bijstandswet. Krijgen de gemeenten voldoende ruimte om beide bevoegdheden
in onderlinge samenhang te hanteren?Deze leden vragen of het niet logischer is, gemeenten alleen de ruimte
te geven via toeslagen het minimum-uitkeringsniveau te verhogen. Dan behoeft
geen kwijtscheldingsbeleid te worden gevoerd met de nadelen daarvan als belastingdrukverschuiving,
doorkruising centraal inkomensbeleid en verschillen in belastingdruk tussen
gemeenten. Dit doet ook beter recht aan het uitgangspunt dat het minimum-loon
en de daarop gebaseerde uitkeringen toereikend geacht dienen te worden om
te voorzien in de noodzakelijke kosten van bestaan, inclusief de belastingen.Verder vragen de leden van de SGP-fractie of de voorgestelde verruiming
van het kwijtscheldingsbeleid niet een negatief effect heeft op de arbeidsparticipatie,
als gevolg van het kleiner worden van het feitelijke verschil tussen uitkering
en (minimum-)loon.In het kwijtscheldingsbeleid speelt het begrip «kosten van bestaan»
een belangrijke rol. De «kosten van bestaan» zijn nu gesteld op
90% van de bijstandsnormuitkering. Deze leden vragen of de regering een overzicht
kan geven van deze «kosten van bestaan». Verder vragen deze leden
of ook bij verhoging van deze bestaanskostennorm het uitgangspunt blijft gelden
dat slechts 80% van het meerdere wordt beschouwd als de feitelijke betalingscapaciteit.Facultatieve verruiming van de kwijtscheldingsnorm voor gemeenten en waterschappen
heeft naar het oordeel van de leden van de SGP-fractie tot gevolg dat deze
schuldeisers door hun sociale beleid feitelijk alleen maar meer ruimte scheppen
voor andere schuldeisers, zoals de rijksbelastingdienst en allerlei private
schuldeisers. De algemene norm voor beslag op uitkeringen e.d. blijft immers
90 procent (artikelen 475b e.v. Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering).
Wat is de zin van een verruiming als nu voorgesteld, indien de
ruimte die wordt gecreëerd door mede-overheden wordt benut door de fiscus
of andere schuldeisers? Moet het kwijtscheldingsbeleid niet integraal worden
bezien, dus ook in relatie tot de algemene normen voor invordering en beslag?
Deze leden vragen een duidelijke reactie hierop van de regering.De gemeenten en waterschappen die kiezen voor verruiming van de kwijtscheldingsnormen,
moeten de kosten daarvan zelf dragen. De leden van de SGP-fractie vragen de
reactie van de regering op de stelling dat de problematiek c.q. de behoefte
aan verruiming van de kwijtschelding zich het meest voordoet in de grotere
steden, die juist het minste geld hebben.De leden van de SGP-fractie vragen de regering, in te gaan op de relatie
tussen de verruiming van de mogelijkheid tot kwijtschelding van belastingen
en de mogelijkheid tot terugvordering van ten onrechte genoten uitkeringen
resp. de invordering van administratieve boetes.Deze leden wijzen overigens ook op een merkwaardig onderscheid in behandeling
tussen fraude met gemeentelijke uitkeringen en fraude door middel van zwart
werk. In het ene geval wordt de ten onrechte genoten uitkering teruggevorderd,
in het algemeen verhoogd met een administratieve boete, waarbij de gemeente
kan kiezen voor de 95%-norm, terwijl in het andere geval een naheffingsaanslag
wordt opgelegd, waarbij de fiscus uit kan gaan van de 90%-norm.De leden van de SGP-fractie constateren dat terugwerkende kracht wordt
beoogd tot 1 januari 1995. Zij vragen of daar behoefte aan bestaat. Bij inwerkingtreding
van het wetsvoorstel is bovendien het begrotingsjaar 1995 al grotendeels verstreken.
Enerzijds zal er in de begroting in het algemeen geen rekening mee zijn gehouden,
anderzijds zal op veel aanvragen al zijn beslist. Deze leden vragen overigens
of terugwerkende kracht wel nodig is. Indien het wetsvoorstel nog in 1995
in werking treedt, kunnen dan niet evengoed de nieuwe normen worden toegepast
op alle in 1995 ontvangen aanvragen?De leden van de SGP-fractie tonen zich verbaasd over het tijdstip van
de evaluatie in relatie tot het zetten van een volgende stap. De evaluatie
dient op een zodanig tijdstip gereed te zijn dat per 1 januari 1997 een volgende
stap kan worden gezet. Dat betekent naar het oordeel van deze leden feitelijk
dat evaluatie plaats moet vinden op een moment dat de wet nog niet eens een
jaar in werking is, de terugwerkende kracht buiten beschouwing gelaten. Deze
leden vragen of een evaluatie na zo korte tijd zin heeft en of – indien
zo'n evaluatie wordt gehouden – de resultaten daarvan een serieuze rol
kunnen spelen bij de afweging of inderdaad een volgende stap kan worden gezet.
Om misverstand te voorkomen verklaren deze leden dat zij een evaluatie op
zich zinvol vinden, maar dat het tijdstip en het moment van afweging voor
het zetten van een volgende stap verder in de tijd dient plaats te vinden.Deze leden vinden overigens dat een eventuele verdere verruiming ook bij
wet dient te geschieden.De leden van de GPV-fractie stemmen in met het streven gemeenten meer
mogelijkheden te bieden tot kwijtschelding van lokale belastingen. Mutatis
mutandis geldt dit ook voor de waterschappen.Over de noodzaak hiervan is al verschillende malen gesproken, de uitvoering
van de desbetreffende plannen komt slechts moeizaam tot stand. Deze leden
spreken de verwachting uit dat de behoefte aan een grotere beleidsvrijheid
van gemeenten de komende jaren alleen maar zal toenemen gelet op de gestegen
druk van lokale belastingen en gelet op de toename van de woonlasten en de
beperkte mogelijkheden die woonlasten te matigen. Het is het voornemen van
de regering de aangekondigde toeneming van de beleidsvrijheid stapsgewijs
tot stand te brengen. Hoe zal dit proces van stapsgewijze verruiming worden
vormgegeven en in welk tempo? De leden van de GPV-fractie vragen verder of de wijze waarop de gewenste
veruiming wordt vormgegeven wel de meest gelukkige is. Zien zij het goed dan
zullen de betrokken lagere overheden hun kwijtscheldingsbeleid moeten gaan
baseren op een tweetal ministeriële regelingen, één op
basis van de Invorderingswet en één op basis van het voorgestelde
gewijzigde artikel 255 van de Gemeentewet. Komt dit de inzichtelijkheid van
de regelgeving wel ten goede?De regering verwacht dat de financiële gevolgen landelijk gezien
beperkt zullen zijn, maar dat, afhankelijk van de sociale structuur, de gevolgen
voor de gemeenten kunnen verschillen. Wordt hier niet te lichtvaardig voorbij
gegaan aan het feit dat met name gemeenten met een zwakke sociale structuur
met de grootste financiële gevolgen zullen worden geconfronteerd, terwijl
dit over het algemeen ook de gemeenten zijn met de zwakste financiële
structuur? De nieuwe regelgeving kan al in 1995 gaan gelden. Maar de herziening
van de Financiële Verhoudingswet, waarbij de sociale structuur van de
gemeente een zwaardere rol zal spelen wordt pas op, zijn vroegst in 1997 verwacht,
met een overgangstermijn van 3 jaar. Betekent dit niet dat de nu toegestane
ruimere beleidsvrijheid materieel geen betekenis zal hebben voor de gemeenten
die haar het hardst nodig hebben, omdat deze gemeenten het zich financieel
(nog) niet kunnen permitteren van deze beleidsvrijheid gebruik te gaan maken?
Zou de conclusie niet moeten zijn dat de Interimmaatregel Gemeentefonds die
voor 1996 gewijzigd gaat worden meer een voorschot moet gaan nemen op de voorziene
herverdeling Gemeentefonds dan wellicht tot nog toe de bedoeling is geweest?Met instemming hebben de leden van de SP-fractie kennis genomen van het
wetsvoorstel.Momenteel komt slechts een klein deel van de minima in aanmerking voor
kwijtschelding. Verruiming van de kwijtscheldingsmogelijkheden maakt de groep
die hier een beroep op kan doen groter.Toch zijn de leden van de SP-fractie van mening dat dit niet in principe
de oplossing is voor de schuldenproblematiek en armoede die er is onder minder
bedeelden in Nederland. Oplossing van dit probleem moet wat de leden van de
SP-fractie betreft gezocht worden in verandering van de sociaal-economische
verhoudingen in ons land, waarbij onder andere wat ons betreft de uitkeringen
structureel worden verhoogd.De leden van de SP-fractie zijn voorstander van stappen tot verdere verruiming
van de kwijtscheldingsmogelijkheden. Waarom wordt met deze stappen gewacht
tot 1997? Waarom die voorzichtigheid? De voorzitter van de commissie,De CloeDe griffier van de commissie,Hommes XNoot1Samenstelling: Leden: Van Erp (VVD), V. A. M. van der Burg (CDA), Te Veldhuis
(VVD), Van der Heijden (CDA), De Cloe (PvdA), voorzitter, Janmaat (CD), Van
den Berg (SGP), Scheltema-de Nie (D66), ondervoorzitter, Apostolou (PvdA),
Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Zijlstra (PvdA), Van der Hoeven (CDA), Remkes (VVD),
Gabor (CDA), Koekkoek (CDA), Nijpels-Hezemans (AOV), Oedayraj Singh Varma
(GroenLinks), Essers (VVD), Dittrich (D66), Dijksman (PvdA), De Graaf (D66),
Cornielje (VVD), Rouvoet (RPF), Van Boxtel (D66), Rehwinkel (PvdA).Plv. leden: Korthals (VVD), Dankers (CDA), Van Hoof (VVD), Bijleveld-Schouten
(CDA), Liemburg (PvdA), Poppe (SP), Schutte (GPV), Van 't Riet (D66), Van
Heemst (PvdA), Noorman-den Uyl (PvdA), Vreeman (PvdA), Verhagen (CDA), Van
der Stoel (VVD), Mateman (CDA), Mulder-van Dam (CDA), Van Wingerden (Wing),
Rabbae (GroenLinks), H. G. J. Kamp (VVD), Assen (CDA), M. M. van der Burg
(PvdA), Bakker (D66), Klein Molekamp (VVD), Leerkes (U55+), Hoekema (D66),
Van Oven (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24158-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl