Wijz. Ziektewet e.e.a. wetten ivm uitsluiten uitkering bij vrijheidsontneming (Wet socialezekerheidsrechten gedetin.); Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19992000-26063, nr. 42b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

01-12-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26063 nr. 42b

26-11-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgave1. Inleiding2. Grondslag en uitgangspunten van het wetsvoorstel3. De afwijzing van de eigenbijdrageregeling4. Reikwijdte(Wet Bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen)(Detentie in het buitenland)(Ontsnapten)5. Overige opmerkingenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26063Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 063Wijziging van de Ziektewet en enkele andere wetten in verband met het
uitsluiten van het recht op een socialeverzekeringsuitkering bij vrijheidsontneming
en het openstellen van socialezekerheidsregelingen in die gevallen waarin
de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf of vrijheidsbenemende maatregel
buiten een justitiële inrichting plaatsvindt (Wet socialezekerheidsrechten
gedetineerden)nr. 42bNADERE MEMORIE VAN ANTWOORD Ontvangen 26 november 1999Inhoudsopgave1. Inleiding2. Grondslag en uitgangspunten van het wetsvoorstel3. De afwijzing van de eigenbijdrageregeling4. Reikwijdte5. Overige opmerkingen1. InleidingHet kabinet heeft kennis genomen van de nadere inbreng van de CDA-fractie
en de PvdA-fractie bij dit wetsvoorstel. De leden van de CDA-fractie geven
aan dat zij de voorkeur zouden hebben gegeven aan een eigenbijdrageregeling.
Door deze fractie wordt een aantal vragen gesteld. Voorts worden diverse kanttekeningen
bij dit wetsvoorstel geplaatst.In het navolgende ga ik mede namens de Minister van Justitie in op de
door eerdergenoemde fracties gestelde vragen.De leden van de CDA-fractie hebben gevraagd om een uiteenzetting van de
gevolgen van de wettelijke vrijheidsontneming voor de verschillende uitkeringen
ingevolge de ANW in het licht van de uitgangspunten en de grondslag van het
wetsvoorstel, zoals thans geformuleerd. Zij refereren in dit verband aan hun
verzoek in het voorlopig verslag om een nadere, exacte precisering van de
reden waarom de verschillende uitkeringen in het kader van de ANW onder de
reikwijdte van het wetsvoorstel zijn gebracht.In de memorie van antwoord (blz. 9) is uiteengezet waarom de AOW niet
onder het bereik van het wetsvoorstel valt. Een belangrijke reden daarvoor
is, dat de gelijke behandeling van werkenden en niet-werkenden(één
van de grondslagen van dit wetsvoorstel) bij de AOW niet opgaat. Bij de nabestaandenuitkering
in het kader van de ANW is dat wel het geval. Immers, indien de nabestaande
inkomsten uit of in verband met arbeid heeft, worden deze inkomsten (al dan
niet volledig) op de nabestaandenuitkering in mindering gebracht. Bezien vanuit
de optiek van dit wetsvoorstel geldt voor de nabestaandenuitkering (net als
bijvoorbeeld voor de WAO) derhalve dat de vergelijking met loontrekkenden
zich opdringt. Deze redenering doet eveneens opgeld bij de wezenuitkering
in het kader van de ANW. Wezen die de leeftijd hebben bereikt waarop hun rechtens
hun vrijheid ontnomen kan worden, kunnen recht op wezenuitkering hebben, mits
zij schoolgaand zijn, arbeidsongeschikt zijn of het huishouden verzorgen.
Ook in die gevallen is de wezenuitkering derhalve in feite een alternatief
voor een inkomen uit arbeid.Tenslotte kent de ANW een halfwezenuitkering: een uitkering ter hoogte
van 20% van het netto minimumloon voor de nabestaande die een halfwees jonger
dan 18 jaar verzorgt. De halfwezenuitkering wordt niet aan de halfwees zelf
verstrekt, maar aan diens ouder/verzorger. Deze halfwezenuitkering gaat, in
geval de nabestaande gedetineerd raakt, over naar de (nieuwe) verzorger van
de halfwees.2. Grondslag en uitgangspunten van het wetsvoorstelDe leden van de CDA-fractie constateren dat de twee aan het wetsvoorstel
ten grondslag liggende overwegingen nevengeschikt zijn. Deze leden vragen
om een nadere toelichting op de onderlinge samenhang.Zoals in de memorie van antwoord is vermeld (blz. 2), vormen de parallel
met de loontrekkenden èn de dubbele betaling tezamen de grondslag van
dit wetsvoorstel en is er geen sprake van ondergeschiktheid van één
van de argumenten. De in het wetsvoorstel gedane keuzen, zijn gebaseerd op
de combinatie van beide argumenten. Telkens is beoordeeld of beide argumenten
gelden. Dat de voorlopige hechtenis onder de reikwijdte valt, vloeit bijvoorbeeld
voort uit zowel de parallellie met de loontrekkenden (die evenmin hun loon
doorbetaald krijgen), als uit het argument van de dubbele betaling (in het
onderhoud wordt voorzien door de Staat). Ten aanzien van de AOW zag het kabinet
zich genoodzaakt om de argumenten tegen elkaar af te wegen. De omstandigheid
dat de parallellie met de loontrekkenden bij de AOW ontbreekt, heeft het kabinet
zwaarder laten wegen dan de dubbele betaling.Ten aanzien van de vergelijking tussen loontrekkenden en uitkeringsgerechtigden,
merken de leden van de CDA-fractie op dat het kabinet het kennelijk juist
oordeelt dat de loontrekkende tijdens wettelijke vrijheidsontneming zijn of
haar looninkomen verliest. Voorts stellen deze leden vast dat de vergelijking
een beperkte reikwijdte heeft en dat een vergelijking met de (ex)ambtenaar
ook mogelijk was geweest. Er is immers, naar hun oordeel, geen sprake van
gelijke behandeling ten aanzien van de (ex-)loontrekkende en de (ex)ambtenaar.Het algemeen aanvaarde beginsel «geen arbeid, geen loon» is
neergelegd in artikel 628 (Boek 7) van het Burgerlijk Wetboek. Hierin is bepaald
dat geen loon verschuldigd is voor de tijd gedurende welke de werknemer de
bedongen arbeid niet heeft verricht. Aangezien de reden voor het niet kunnen
verrichten van arbeid in de detentie is gelegen, en dit een omstandigheid
is die in de risicosfeer van de werknemer ligt, rust er tijdens detentie geen
verplichting op de werkgever om het loon door te betalen.Zoals toegelicht in de memorie van antwoord (blz. 16 e.v.), kan de bezoldiging
van de ambtenaar worden ingehouden, wanneer hem rechtens zijn
vrijheid wordt ontnomen. Er kan dan ook verondersteld worden dat in het algemeen
de ambtenaar eveneens zijn inkomen zal kwijtraken. Indien de uitkeringsgerechtigde
vergeleken zou worden met de ambtenaar, dan zou het resultaat van deze vergelijking
derhalve niet afwijken van de vergelijking met de loontrekkende. Gelet op
het feit dat het onderhavige wetsvoorstel de sociale verzekeringen –
waaronder de werknemersverzekeringen – omvat, ligt een vergelijking
met de algemenere groep der loontrekkenden/werknemers bovendien meer in de
rede dan een vergelijking met ambtenaren, die een bijzondere rechtspositie
hebben.3. De afwijzing van de eigenbijdrageregelingDe leden van de CDA-fractie hebben aangegeven dat zij de voorkeur gegeven
zouden hebben aan een eigenbijdrageregeling, omdat de werkingssfeer alle gedetineerden
zou omvatten, met name ook gedetineerden voor wie de misdaad een aanzienlijk
vermogen heeft opgeleverd. Dat de zogenaamde Pluk-ze-wetgeving hier mogelijkheden
zou bieden, wordt naar hun oordeel gelogenstraft door de evaluatie van deze
wetgeving.Inderdaad is uit de evaluatie van deze wetgeving gebleken dat een aantal
punten voor verbetering vatbaar is. De Minister van Justitie pakt dit langs
twee sporen aan. In de eerste plaats kan de toepassing van de bestaande regelgeving
verbeterd worden. In de tweede plaats is hij voornemens om ook de wetgeving
aan te passen. Via beide wegen zal worden bereikt dat het door criminele activiteiten
opgebouwde vermogen beter kan worden aangepakt. Overigens kan worden betwijfeld
of een eigenbijdrageregeling betere effecten heeft dan de ontneming op grond
van de Pluk-ze-wetgeving. Een van de knelpunten van laatstgenoemde regeling
is immers het achterhalen van het criminele vermogen. Dat zal in een eigenbijdrageregeling
niet eenvoudiger zijn.De leden van de CDA-fractie vragen zich af welk beginsel precies is ingeroepen
voor het de facto buiten toepassing laten van de uitzondering die in artikel
35, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht (WvS) besloten ligt.In het strafrecht geldt het beginsel dat de verdachte niet gehouden is
actief aan zijn proces deel te nemen of tot zijn eigen veroordeling bij te
dragen. Dit beginsel wordt vaak aangeduid als het nemo tenetur-beginsel. Bij
de afweging in de keuze voor het intrekken van een uitkering of het heffen
van een eigen bijdrage in de kosten van detentie heeft dit beginsel een rol
gespeeld in de afwijzing van het tweede systeem.De leden van de CDA-fractie vragen welke kosten de werklastverhoging van
het beëindigen van de uitkeringen op grond van het onderhavige wetsvoorstel
voor de uitvoerders (SVB, uvi's, GSD-en) met zich meebrengt.In de Abw geldt sedert 1996 een uitsluitingsgrond ten aanzien van «rechtens
zijn vrijheid ontnomen». Voor GSD-en brengt het beëindigen van
het recht op uitkering op grond van dit wetsvoorstel dan ook geen werklastverhoging
met zich mee. De gevolgen van het beëindigen van het recht op uitkering
op grond van dit wetsvoorstel beperken zich dus tot SVB, Lisv en uvi's. De
gegevensuitwisseling, het uitvragen van informatie aan betrokkene, het beoordelen
daarvan, alsmede het nemen van actie naar aanleiding daarvan, zal tot een
geringe kostenverhoging aanleiding kunnen geven. Bij het opstellen van het
wetsvoorstel is een raming gemaakt van de besparingen op de uitkeringslasten.
Deze bedragen circa 36 miljoen gulden op jaarbasis. Er is geen
kwantitatieve analyse gemaakt van de extra uitvoeringskosten die dit wetsvoorstel
met zich meebrengt. Er kan echter worden aangenomen dat de financiële
baten ruimschoots opwegen tegen de stijging van de uitvoeringskosten. Bovendien
moet worden benadrukt dat financiële overwegingen niet doorslaggevend
zijn. Naar de mening van het kabinet is de invoering van de voorgestelde maatregelen
alleen al om principiële redenen wenselijk.De leden van de CDA-fractie leggen, naar aanleiding van de praktische
argumentatie tot afwijzing van een eigenbijdrageregeling, de vraag voor of
een belangrijk deel van die argumentatie ook opgaat voor iedere andere eigenbijdrageregeling,
zoals die in de zorgverzekeringen en -voorzieningen. Deze leden zijn van mening
dat de vergelijking zich opdringt met de eigenbijdrageregeling in de verpleeg-
en verzorgingshuizen waar deze regeling globaal gesproken effectief en efficiënt
wordt uitgevoerd.Er zij op gewezen dat het afwijzen van de eigenbijdrageregeling niet uitsluitend
op praktische argumenten is gebaseerd. Immers, het kabinet acht het principieel
onjuist dat tijdens de wettelijke vrijheidsontneming verstrekking van een
uit publieke middelen gefinancierde socialeverzekeringsuitkering plaatsvindt,
terwijl de Staat reeds in de kosten van het levensonderhoud voorziet. Het
onjuist achten van een dergelijke besteding van premiegelden brengt met zich
dat een eigenbijdrageregeling niet voor de hand ligt om de problematiek van
de zogeheten dubbele betaling het hoofd te bieden. Immers, indien een eigenbijdrageregeling
zou gelden, wordt de uitkering gewoon doorbetaald, en zou van de uitkering
de eigen bijdrage worden betaald. In de visie van het kabinet ligt uitsluiting
van het recht op uitkering meer voor de hand. Immers, indien geen uitkering
plaatsvindt, worden de premiegelden niet op ongewenste wijze aangewend.De eigenbijdrageregeling is afgewezen op principiële gronden (waaronder
de bovengeschetste), alsook op praktische gronden (blz. 3. e.v. memorie van
antwoord). Naar aanleiding van de praktische bezwaren wijzen de leden van
de CDA-fractie op de effectieve en efficiënte wijze van uitvoering van
deze regeling in de verpleeg- en verzorgingshuizen. Naar het oordeel van het
kabinet ligt deze vergelijking niet voor de hand. Het behoeft geen betoog
dat de populatie in verpleeg- en verzorgingshuizen qua samenstelling sterk
afwijkt van de populatie in gevangenissen. Verondersteld kan worden dat eerstgenoemde
groep coöperatiever zal zijn dan laatstgenoemde groep. Veeleer zou een
vergelijking gemaakt kunnen worden met de TBS-ers. Uit de memorie van antwoord
(blz. 4 e.v. ) blijkt dat het heffen en innen van de eigen bijdrage van deze
groep uiterst problematisch verloopt. Tevens is aangegeven dat de inning van
de eigen bijdrage ook bij niet-ter beschikkinggestelden (patiënten die
op een andere titel dan TBS in de instelling verblijven) problematisch verloopt.
Het kabinet ziet dit als een ondersteuning van de keuze voor het stopzetten
van de uitkering. Het is niet zinvol een regeling in te voeren terwijl bekend
is dat de praktische uitvoering daarvan op andere terreinen op problemen stuit.4. ReikwijdteDe argumentatie om de AOW buiten de reikwijdte van de regeling te laten,
beoordelen de leden van de CDA-fractie niet als overtuigend. Naar het oordeel
van deze leden kan exact dezelfde argumentatie gelden ten aanzien van degenen
die al geruime tijd een WAO-uitkering hebben en van wie onomstotelijk vaststaat
dat de kans op reïntegratie in het arbeidsproces gelijk is aan nul. Er is toegelicht dat in het afwijkende karakter van de AOW een reden is
gelegen om de AOW niet onder de werkingssfeer van het wetsvoorstel te brengen.
Het bijzondere karakter van de AOW komt onder meer tot uitdrukking in het
feit dat de AOW-gerechtigde niet hoeft te reïntegreren in het arbeidsproces.
Van de WAO-gerechtigde daarentegen wordt wél verwacht dat de kansen
op herstel c.q. reïntegratie worden vergroot en benut, ongeacht de mate
van arbeidsongeschiktheid en de periode dat deze persoon reeds een WAO-uitkering
heeft. Via periodieke (her)onderzoeken wordt beoordeeld of er wijzigingen
in de medische situatie en resterende arbeidsmogelijkheden zijn opgetreden.
Slechts in (medische) uitzonderingsgevallen zal vastgesteld worden dat de
kans op reïntegratie (nagenoeg) is uitgesloten.Hoewel in eerdergenoemde uitzonderlijke situaties de kans op reïntegratie
van de WAO-gerechtigde uiterst gering zal zijn, is hierin geen aanleiding
gezien om de WAO-gerechtigde in dit opzicht hetzelfde te behandelen als de
AOW-gerechtigde (wiens kans op reïntegratie eveneens vrijwel uitgesloten
zal zijn) en de WAO-uitkering tijdens de vrijheidsontneming voort te zetten.
De verschillen met de AOW, zoals onder meer vermeld in de memorie van antwoord
(blz. 9 e.v.), wegen naar het oordeel van het kabinet zwaarder dan de overeenkomsten
met de WAO.(Wet Bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen)Het kabinet acht de redenen om de opnamen krachtens de Wet Bijzondere
opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (BOPZ) uit te zonderen van het wetsvoorstel
adequaat en uitgebreid toegelicht. Verwezen zij naar de memorie van toelichting
bij het wetsvoorstel (blz. 12 e.v.), de nota naar aanleiding van het verslag
(blz. 10 e.v.) en de memorie van antwoord (blz. 11).(Detentie in het buitenland)De leden van de CDA-fractie merken op dat alles wat terzake van dienstverlening
in het buitenland gezegd wordt – hoe belangrijk ook – toch betrekkelijk
irrelevant is wanneer men in tal van buitenlandse gevangenissen de erbarmelijke
omstandigheden ziet waarin de gedetineerden verkeren.Hoewel de mate waarin dit gebeurt van land tot land verschilt, worden
in de meeste landen de gedetineerden door de Staat onderhouden (Europa, Verenigde
Staten). Het merendeel van de Nederlandse gedetineerden bevindt zich in deze
landen (ongeveer 1200 van de 1600). Er is een aantal landen in de wereld waar
dit onderhoud dusdanig slecht is of van staatswege zelfs ontbreekt, waardoor
door «derden» in het levensonderhoud moet worden voorzien. Het
gaat dan met name om landen in Midden- en Zuid-Amerika. In die gevallen kan
het ministerie van Buitenlandse Zaken onder bepaalde voorwaarden met de gedetineerde
een lening aangaan en een financiële bijdrage geven.(Ontsnapten)Uit het wetsvoorstel blijkt dat de uitsluitingsgrond geldt gedurende de
periode dat de betrokkene «rechtens zijn vrijheid is ontnomen».
Met andere woorden, er bestaat tijdens de duur van de strafoplegging, respectievelijk
TBS-maatregel geen recht op uitkering. Zolang er geen maatregel wordt genomen
op grond waarvan de strafoplegging of TBS-maatregel wordt opgeheven, en de
toestand van «rechtens zijn vrijheid ontnomen» niet wordt beëindigd,
vindt geen heropening of toekenning van een uitkering plaats. Indien de gedetineerde
of de TBS- gestelde zich aan de vrijheidsontneming onttrekt, zoals de leden
van deCDA-fractie zich afvragen, doet dit niet af aan de toepassing
van de uitsluitingsgrond en bestaat dus geen recht op uitkering.5. Overige opmerkingenMet betrekking tot hetgeen in de memorie van antwoord is opgemerkt over
artikel 89 van het Wetboek van Strafvordering (Sv), stellen de leden van de
CDA-fractie nog de vraag wat – in het kader van het onderhavige wetsvoorstel –
de gevolgen zijn voor de hoogte van een schadevergoeding in het geval voorlopige
hechtenis niet gevolgd wordt door een vrijheidsstraf.Het kabinet verwacht geen significante gevolgen in het kader van het onderhavige
wetsvoorstel voor de hoogte van een schadevergoeding in het geval voorlopige
hechtenis niet gevolgd wordt door een vrijheidsstraf. Misschien is het zo
dat de vergoeding in een aantal gevallen enigszins zal worden verhoogd. Zekerheidshalve
is er rekening mee gehouden dat er f 300 000,– extra wordt
geclaimd.De leden van de CDA-fractie stellen vast dat de reïntegratie-inspanningen
in geval van detentie worden afgebroken. In zoverre reïntegratie-inspanningen
op toekomstige feitelijke werkaanvaarding c.q. werkhervatting gerichte activiteiten
omvatten, lijkt die breuk in strijd met de Penitentiaire Beginselenwet 1998,
waarin resocialisatie van gedetineerden als een van de belangrijkste doelstellingen
geldt, aldus deze leden.Er is hier sprake van een misverstand dat wordt veroorzaakt doordat nagenoeg
gelijkluidende termen op het terrein van uitkeringen en het penitentiaire
veld in die terreinen een verschillende betekenis hebben. In de memorie van
antwoord is aangegeven dat (bezien vanuit het uitkeringsveld, meer specifiek
door het Lisv) gedurende de detentie geen reïntegratie- inspanningen
zullen worden verricht. Dat houdt bijvoorbeeld in dat ten aanzien van een
arbeidsongeschikte gedetineerde geen inspanningen zullen worden verricht om
aangepast werk voor hem te vinden. Dat kan immers niet, want hij is gedetineerd.
Hier wordt gesproken over reïntegratie vanuit de uitkeringscontext. Natuurlijk
worden er (bezien in de penitentiaire context) wel inspanningen verricht om
de betrokken gedetineerden te resocialiseren, conform de opdracht in artikel
2 van de Penitentiaire beginselenwet.De leden van de CDA-fractie en de PvdA-fractie gaan nog in op de gevolgen
van het wetsvoorstel voor de particuliere verzekeringen, waaronder de hiaatverzekeringen.De leden van de CDA-fractie merken hierover op dat – nu opgemerkt
wordt dat het de private markt vrijstaat al dan niet de weg van het publieke
deel te volgen – het kabinet lijkt te miskennen dat het stelsel van
de sociale zekerheid in toenemende mate een combinatie is van publieke en
private arrangementen.De leden van de PvdA-fractie hebben hun verbazing uitgesproken over het
gemak waarmee het kabinet zich af lijkt te maken van het hiaat dat kan ontstaan
in de private hiaatverzekering, door deze consequentie te typeren als een
keuze en verantwoordelijkheid van de particuliere markt zelve. Deze leden
vragen of een indruk gegeven kan worden van het aantal verzekerden dat zich
plotseling met een hiaat ziet geconfronteerd, en van de tijd die desgewenst
gemoeid is met de aanpassing van de onderhavige contracten.Er is geen sprake van dat het kabinet zich gemakkelijk af zou maken van
de consequenties die dit wetsvoorstel heeft voor hiaatverzekeringen, of dat het gemengde karakter van de socialeverzekeringswetgeving miskend
zou worden. Echter, waar hiaatverzekeringen aanvullend zijn op de wettelijke
verzekeringen zullen, waar de polisvoorwaarden van publieke verzekeringen
veranderen, die van de aanvullingen daarop moeten worden aangepast. In dit
geval is het overigens maar de vraag of aparte aanpassingen noodzakelijk zijn.Voor ruim driekwart van de WAO-verzekerden is een hiaatvoorziening getroffen.
Hiaatverzekeringen verzekeren het zogeheten WAO-gat. Het WAO-gat betreft het
verschil in hoogte tussen de loondervingsuitkering dat gebaseerd is op het
dagloon (laatstverdiende loon) en de vervolguitkering (gebaseerd op minimumloon,
verhoogd met een bepaald percentage). Via de hiaatverzekeringen wordt dit
financiële gat gedekt, en wellicht is in een aantal voorkomende gevallen
aanpassing van contracten noodzakelijk. Er zijn namelijk diverse hiaatverzekeringen
met verschillende polisvoorwaarden op de markt. Voorzover in de polisvoorwaarden
reeds is bepaald dat het recht op aanvulling afhankelijk is van het recht
op WAO-uitkering, dan zal het recht op aanvulling vervallen indien het recht
op uitkering op grond van het wetsvoorstel vervalt. Het komt mij voor dat
particuliere verzekeraars zelf het best in staat zijn te beoordelen in hoeverre
dit voor hun verzekeringen noodzakelijk is.De leden van de CDA-fractie zouden graag willen weten of op 1 april 2000
alle uitvoerders alsmede de ministeries van Justitie en Buitenlandse Zaken
geheel gereed zijn om de wet op efficiënte en effectieve wijze tot uitvoering
te brengen.Wat betreft de invoeringsdatum van dit wetsvoorstel kan ik het volgende
meedelen. In mijn brief van 12 november jongstleden heb ik aangegeven dat
de uitvoeringsorganisaties bezig zijn om dit wetsvoorstel begin 2000 te implementeren.
Als streefdatum heb ik 1 april 2000 genoemd. Ik heb de verwachting dat de
voorbereidingen bij de socialezekerheidsinstellingen en het ministerie van
Justitie op dat moment zijn afgerond, zodat deze wet op een efficiënte
en effectieve manier kan worden uitgevoerd. De voorbereidingen op het gebied
van de procedures, formulieren, interne instructies en handleidingen verlopen
voorspoedig. Voor de afgesproken elektronische gegevensuitwisseling tussen
het gevangeniswezen, het Lisv en de SVB, zullen nog aanpassingen doorgevoerd
moeten worden in de informatiesystemen van de afzonderlijke detentie-inrichtingen
en het ministerie van Justitie zelf. Ik heb contact met de Minister van Justitie
over het tijdig doen afronden van deze systeemaanpassingen. Mocht deze gegevensuitwisseling
onverhoopt niet gereed zijn voor 1 april 2000, dan zou de invoering een beperkte
vertraging kunnen oplopen. Zodra dit zich mocht aftekenen, zal ik het parlement
daarover informeren.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. F. Hoogervorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19992000-26063-42b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl