Misbruik belastingen, sociale zekerheid en subsidies; Verslag algemeen overleg op 2 maart 2005
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 17050, nr. 292

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

05-04-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

17050 nr. 292

31-03-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieHet antwoord van de bewindsliedenNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 17050Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
17 050Misbruik en oneigenlijk gebruik op het gebied van belastingen, sociale
zekerheid en subsidiesnr. 292VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 31 maart 2005De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1 en de vaste commissie voor Financiën2
hebben op 2 maart 2005 overleg gevoerd met staatssecretaris Van Hoof
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en staatssecretaris Wijn van Financiën
over:– de brief van de staatssecretarissen van SZW
en van Financiën d.d. 5 november 2004 inzake vergunningen uitzendbranche
(17 050, nr. 274);– de brief van de staatssecretarissen van SZW
en van Financiën d.d. 24 februari 2004 inzake bestrijding fraude
uitzendbranche (17 050, nr. 285).Van dit overleg brengen de commissies bijgaand beknopt verslag uit.Vragen en opmerkingen uit de commissieDe heer Bruls (CDA) merkt op dat illegale
arbeid en frauduleus handelen op de arbeidsmarkt leidt tot oneerlijke concurrentie,
uitbuiting van werkzoekenden, imagoverlies voor vele sectoren in Nederland,
schade voor economische sectoren en een verlies van miljoenen aan sociale
premies en belastingen. Volkomen terecht maakt het kabinet er werk van om
werkgevers, tussenpersonen en bemiddelingsorganisaties die wet- en regelgeving
ontduiken hard en snel aan te pakken. Daarbij moet het niet alleen gaan om
repressieve maatregelen en een controlerende taak van de overheid. Het is
van belang dat het zelfregulerend vermogen van de uitzendbranche versterkt
wordt. Daar kan de overheid bijvoorbeeld een rol in spelen door een onafhankelijke
stichting die via certificering probeert de bokken van de schapen te scheiden
publiekelijk te ondersteunen.Een belangrijke conclusie uit het rapport van Research voor Beleid is
dat elk systeem waarvoor gekozen wordt, staat of valt met handhaving. Hoe
staat het met de uitvoering van de maatregelen die vorig jaar zijn aangekondigd
en die besproken zijn in het algemeen overleg van mei 2004? Welke effecten
worden hiermee gerealiseerd? Wanneer krijgt de Kamer meer inzicht in de kwantitatieve
effectmetingen die al verschillende malen zijn toegezegd? Een zekere regulering
van de branche is nodig. Het is echter de vraag of invoering van een exploitatievergunning
de illegale arbeid en fraude terug zal dringen. Op 1 juli 1998 is het
vergunningstelsel afgeschaft omdat het geen effect had. De praktijk
was dat degenen die illegaal of frauduleus wilden handelen «onder water»
gingen. De CDA-fractie is voorstander van een keurmerksysteem waar men vrijwillig
lid van kan worden. Degenen die daaraan meedoen hebben niets te verbergen.
Degenen die niet meedoen zullen extra gecontroleerd worden. Dit systeem stimuleert
dat de goedwillende bedrijven mee willen doen aan de financiering van een
dergelijk certificeringstelsel. Overigens hoeft hieraan, zoals de ABU (Algemene
Bond Uitzendondernemingen) ook voorstelt, geen vrijwaring van aansprakelijkheid
van inlenende werkgevers gekoppeld te worden.De heer Bruls stelt dat het voorstel van beide staatssecretarissen de
nodige vragen oproept. Waarom moet de exploitatievergunning op naam van de
onderneming komen? Waarom is ervoor gekozen dat de beleidsbepalers in de onderneming
een verklaring omtrent het gedrag leveren? Wie zijn de beleidsbepalers in
de onderneming? Die zijn toch gemakkelijk te wisselen? Gaat het dan om elke
onderneming die zich incidenteel of structureel bezighoudt met personeelsbemiddeling
c.q. inleen of gaat het alleen om uitzendbureaus? Het zou niet alleen om uitzendbureaus
mogen gaan, anders wordt het voor elke ondernemer interessant om zich niet
meer uitzendbureau te noemen, geen vergunning aan te vragen en vervolgens
duizenden illegale werknemers aan het werk te zetten. Het voornemen van de
bewindslieden is een voortdurende controle van de vergunning tijdens de rit.
Dat is een belangrijk verschil met een certificeringstelsel. De overheid zal
dit moeten uitvoeren en betalen. Hoeveel extra kosten zal dit genereren? Welke
positieve prikkel is er voor bedrijven om zich aan de wet te houden als het
voor iedereen verplicht wordt een vergunning aan te vragen. De waarborgsom
van € 75 000 vormt een belemmering voor startende en kleine
ondernemers. België heeft in dit opzicht als lichtend voorbeeld gediend.
Zijn de fraude en illegaliteit in België sinds de invoering van een waarborgsom
afgenomen? Het mag niet zo zijn dat de kleine gespecialiseerde uitzendbureaus
door de invoering van zo'n waarborgsom het loodje moeten leggen terwijl de
grote malafide bedrijven, die genoeg geld uit het zwarte circuit hebben verdiend,
vrolijk verdergaan alsof er niets aan de hand is.De heer Weekers (VVD) is er niet van overtuigd
dat het systeem van overheidsregulering via een vergunningstelsel tot de gewenste
resultaten leidt, namelijk een stevige aanpak van malafide praktijken in de
uitzendbranche. Dat wil zeggen dat er sprake moet zijn van een grote pakkans.
Malafide praktijken blijven namelijk voortwoekeren als de pakkans klein is.
Uit het onderzoek dat het kabinet heeft laten instellen blijkt dat het effect
van invoering van een exploitatievergunning neutraal is. Het leidt echter
wel tot extra bureaucratie. Tegen die achtergrond is het beter om er niet
aan te beginnen, want dan ontstaat er alleen maar extra onvrede onder de bonafide
ondernemers. Het is immers de bedoeling om de malafide uitzenders uit te schakelen.
Hoe staat het met de rapportage over de kwantificering van de effecten?De heer Weekers vindt dat de invoering van een waarborgsom van € 75 000
een te hoge drempel opwerpt. Wat is het effect van de invoering van een waarborgsom
in België geweest? Heeft men daar alle malafide ondernemers het ondernemerschap
kunnen ontnemen? Zijn die ondernemers niet «onder water» gegaan?
Het opwerpen van extra drempels leidt ertoe dat nieuwe bonafide ondernemers
niet tot deze markt kunnen toetreden. Dit staat toch lijnrecht tegenover de
maatregel die in 1998 is genomen, namelijk afschaffing van het toenmalige
vergunningensysteem juist om de marktwerking en de arbeidsparticipatie te
bevorderen?Een goed certificeringsysteem, zoals de branche zelf heeft opgezet, waardoor
het kaf van het koren gescheiden wordt, kan een hulpmiddel zijn bij een goede
handhaving door de overheid. De handhavers zouden zich dan vooral moeten richten
op ondernemers die niet gecertificeerd zijn. Wel zal er af en
toe steekproefsgewijs bij de gecertificeerde bedrijven moeten worden gecontroleerd.
Het blijft namelijk zelfregulering. Dat kan zich niet geheel aan overheidscontrole
onttrekken.Het kabinet is positief over «naming and shaming». Op welke
wijze wordt dit uitgewerkt? Wordt gedacht aan een aanpassing van het boetesysteem
in de Wet arbeid vreemdelingen? Wil het kabinet dit wellicht exclusief koppelen
aan het invoeren van een vergunningsysteem? Een groot bezwaar tegen een vergunningsysteem
is, zoals ook het kabinet aangeeft, dat het geen garantie is voor bonafiditeit.
Vinden de bewindslieden dat dit schijnzekerheid biedt?Mevrouw Koser Kaya (D66) deelt de intentie
van beide staatssecretarissen om van de uitzendbranche weer een gezonde branche
te maken. Eind jaren negentig is de uitzendvergunning afgeschaft met als doel
de markt te flexibiliseren. Dat doel is goed. Er is echter een probleem. Naast
de 3000 goede uitzendbureaus zijn er 6600 malafide uitzendbureaus. Dat houdt
in dat de goede uitzendbureaus een omzet van 1 mld euro mislopen. Het houdt
ook in dat er wordt gesjoemeld en gefraudeerd. Daardoor loopt de Staat zo'n
250 mln euro aan belastingen en premies mis. Per jaar worden honderdduizenden
aan werk geholpen die daar niet de papieren voor hebben.Mevrouw Koser Kaya wil graag dat het gezonde deel van de branche kan blijven
werken zoals nu. Er moeten geen oplossingen gezocht worden die de bureaucratie
versterken waardoor het werken gewone werkgevers onmogelijk wordt gemaakt.
De overheid moet waar nodig hard optreden. Het heeft geen zin vergunningen
verplicht te stellen voor bedrijven die al hebben bewezen zich niets aan te
trekken van welke wetgeving dan ook. De overheid moet problemen aanpakken
en geen problemen scheppen.Met de invoering van een waarborgsom van € 75 000 voor
uitzendbureaus wordt schijnbonafiditeit gecreëerd. Verder versterkt het
de ondoorzichtigheid en de bureaucratie. Sjoemelende bedrijven betalen dat
bedrag wel. Bovendien ontmoedigt het startende bedrijven. Het Europese Hof
heeft in eerdere zaken bepaald dat een waarborgsom ter dekking van te betalen
sociale premies in strijd is met artikel 49 van het EG-verdrag. Momenteel
is een soortgelijke zaak aanhangig bij het Hof. In dit verband is er ook een
relatie met de dienstenrichtlijn. Hierin streeft Nederland naar het verbeteren
van de voorwaarden voor het vrije verkeer van diensten en de vrije vestiging.
De dienstenrichtlijn laat de mogelijkheid open om vergunningen te vereisen.
Deze dienen echter wel proportioneel en noodzakelijk te zijn. Mede in het
licht van de aangehaalde jurisprudentie is de voorgestelde vergunning niet
proportioneel. Bovendien geeft het een verkeerde indruk in de Brusselse onderhandelingen.Mevrouw Koser Kaya is voorstander van certificering. De inleners die zaken
doen met een gecertificeerd bureau zouden geen naheffingen en boetes moeten
krijgen als er onregelmatigheden optreden. Als er bij een gecertificeerd uitzendbureau
toch onregelmatigheden aan het licht komen, lopen de bureaus de financiële
en de strafrechtelijke risico's. Daarna moet de certificering uiteraard worden
afgepakt. Met inleners die in het sjoemelende circuit op zoek gaan naar uitzendkrachten
hoeft de overheid geen clementie te hebben.Aanscherping van de controles is noodzakelijk. Daarvoor is een plan van
aanpak nodig. Kunnen de bewindslieden toezeggen zo snel mogelijk met een gericht
plan te komen om de slechte bureaus aan te pakken? Worden die sjoemelende
bureaus eigenlijk wel gecontroleerd? Zo ja, met welke frequentie? Worden er
resultaten geboekt? Bestaat er angst om de controletaak uit te voeren? In
het Jaarplan Arbeidsinspectie 2005 wordt de indruk gewekt dat de Arbeidsinspectie
een reactieve en ambtelijke werkwijze hanteert en er te weinig op uittrekt
om ter plekke te controleren. Kan dit punt meegenomen worden in het plan van
aanpak? Er zijn instrumenten om slechte bureaus aan te pakken, waaronder boetes,
strafrechtelijke vervolging, civiele procedures. Dit om valsheid in geschrifte,
fraude, moderne slavernij en geleden schade aan te pakken. Hier moet zwaar
op worden ingezet. Maakt de overheid gebruik van deze instrumenten? Zo ja,
levert het iets op? Waarom zijn er drie diensten – de Belastingdienst,
het UWV en de Arbeidsinspectie-nodig om in de uitzendwereld controles uit
te voeren? Dat moet toch doeltreffender kunnen en, zo nodig, met de sterke
arm.Mevrouw Bussemaker (PvdA) constateert dat
het kabinetsvoorstel inzake bestrijding fraude uitzendbranche geen oplossingen
biedt die leiden tot het weren van malafide uitzendbureaus van de markt. Een
kabinet dat minder regels wil, voert met het voorstel van de exploitatievergunning
meer regels in, waarvan het bovendien twijfelachtig is of zij zullen werken.
Hiermee wordt een schijnoplossing gecreëerd, omdat bedrijven maar een
keer, bij oprichting, gecontroleerd worden. Bovendien is het de vraag wie
zomaar € 75 000 borg kan betalen. Nieuwe toetreders zullen
alleen maar belemmerd worden om de markt op te gaan, terwijl de overheid die
nieuwe toetreders juist een kans wil geven. Invoering van een vergunning betekent
een lastenverzwaring voor bedrijven. De situatie in België leert dat
malafide bedrijven op deze manier hun bonafiditeit min of meer kunnen kopen.
Is er op dit punt informatie over de Belgische aanpak beschikbaar?Het recente rapport over maatregelen ter bestrijding van fraude en illegale
bemiddeling in de uitzendbranche wijst uit dat het invoeren van een exploitatievergunning
geen positief effect heeft. De conclusie van het rapport is dat het totale
pakket aan maatregelen op zichzelf weinig effect zal hebben om de fraude en
illegaliteit in de uitzendbranche tegen te gaan. Verwacht mag worden dat malafide
intermediairs en inleners niet direct hun gedrag zullen veranderen na introductie
van het pakket. Wat is dan de zin van het invoeren van zo'n ingewikkelde en
omslachtige vergunning? Het rapport stelt onder andere op pagina 27 dat afgaande
op de meningen van de verschillende partijen een exploitatievergunning gebaseerd
op de voorgestelde criteria niet bijdraagt aan een goede scheiding tussen
bonafide en malafide bedrijven. Er moet in ieder geval een begrip zijn van
de bedrijven waar het om gaat om maatregelen met effect uit te kunnen voeren.
Kunnen beide bewindslieden reageren op deze conclusie uit het rapport? In
de brief van de regering van 24 februari staat dat het weren van de malafide
uitzendbureaus zwaarder weegt dan de waarborgsom. Uit dit onderzoek blijkt
echter dat het maar de vraag is of die malafide uitzendbureaus geweerd worden.Mevrouw Bussemaker is voor zelfregulering binnen de uitzendbranche met
ondersteuning door de overheid via een APK-keuring (Algemene Periodieke Keuring),
waarbij de overheid een periodieke toetsing voorschrijft, maar de uitvoering
daarvan overlaat aan gecertificeerde particulieren. Dit is een effectieve
maatregel die bovendien op draagvlak kan rekenen. Dat is geen onbelangrijke
factor als het erom gaat dat maatregelen daadwerkelijk effect hebben.Volgens
het kabinet is een systeem van certificering met APK voor de uitzendbranche
duurder dan een exploitatiesysteem. De bijbehorende berekening is echter niet
overtuigend. Het is toch vreemd dat de werkgevers en de uitzendbranche zelf
een duidelijke voorkeur uitspreken voor certificering met het APK-model ondanks
deze kostenfactor. Blijkbaar is het effectiever dan een exploitatiesysteem.
Zij vindt dat alleen in het uiterste noodgeval, als er geen andere oplossing
meer voorhanden is, overgegaan kan worden tot toepassing van artikel 12 WAADI
(Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs).Het is van belang dat de pakkans vergroot wordt. Steeds vaker komt naar
voren dat vooral gecontroleerd wordt bij bonafide ondernemingen waar de administratie
op orde is. Hoe gaat het kabinet ervoor zorgen dat de Arbeidsinspectie
gaat controleren bij malafide ondernemingen? Wellicht kan «naming and
shaming» hierin een rol spelen.De heer De Wit (SP) vindt het een slechte
zaak dat uit het rapport van Research voor Beleid blijkt dat twee derde van
de uitzendsector malafide is. Hij steunt het voorstel van de staatssecretarissen
van SZW en Financiën om een vergunning in te voeren om de malafide praktijken
in de uitzendbranche te bestrijden. De reactie van de gezamenlijke werkgeversorganisaties
is verbijsterend. Zij hebben weliswaar kritiek op de voorgestelde exploitatievergunning,
maar zij denken niet mee over alternatieven en reiken geen oplossingen aan.
Geconstateerd kan worden dat er een markt is voor de malafide uitzendbureaus.
Deze bureaus zouden niet kunnen functioneren, als de werkgevers geen gebruik
van hun diensten maken. Hoe is het mogelijk dat de werkgeversorganisaties
dit probleem zo gemakkelijk terzijde schuiven? Kennelijk zijn er onder hun
achterban mensen die profiteren van deze wantoestanden. Het is belangrijk
daar de vinger op te leggen.De bewindspersonen vinden dat de exploitatievergunning verstrekt moet
worden door de Kamer van Koophandel. Is dat de juiste instantie? De Kamer
van Koophandel is toch min of meer een belangenvertegenwoordiger van de gezamenlijke
ondernemingen in een bepaalde regio. In hoeverre is de onafhankelijkheid van
de Kamer van Koophandel gewaarborgd ten opzichte van de verschillende bureaus?
De exploitatievergunning is het juiste middel om de uitzendbureaus aan te
pakken. Deze maatregel alleen nog niet ver genoeg. Gezien de huidige praktijk,
waarin mensen moeten werken onder slechte arbeidsomstandigheden, met slechte
huisvesting, is het beter om terug te gaan naar de situatie van voor 1998
waarin een strakke vergunning werd verleend. Die vergunning zou dan wel uitgebreid
moeten worden tot zaken als arbeidsomstandigheden en huisvesting. Zijn de
bewindspersonen het ermee eens dat de voorgestelde vergunning niet ver genoeg
gaat? De heer De Wit wijst op het belang van een strikte handhaving. Hoe wordt
die handhaving vormgegeven?Hoe denken de bewindslieden over de privé-aansprakelijkheid van
de ondernemer die een malafide onderneming drijft? Zijn werkgevers die gebruik
maken van malafide uitzendbureaus aansprakelijk te stellen? In feite profiteren
zij van illegale praktijken.Het antwoord van de bewindsliedenDe staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid verwijst naar het algemeen overleg van 26 mei 2004 waarin een
pakket maatregelen is voorgesteld ter bestrijding van de fraude en de illegaliteit
in de uitzendbranche. Onder andere is toen voorgesteld een vestigingsvergunning
te introduceren. De kritiek van de Kamer daarop was dat een dergelijke vergunning
te licht is en dat er te weinig controlemogelijkheden zijn tijdens de looptijd
van die vergunning. Die kritiek is meegenomen en vertaald in het voorstel
dat de Kamer met brief van 5 november 2004 is toegezonden.In het voorstel van beide staatssecretarissen wordt teruggekomen op de
deregulering van 1998 omdat de sector met eigen regulering en een eigen vergunningenstelsel
geen kans heeft gezien om de ontstane chaos te voorkomen. Er is in ernstige
mate sprake van fraude en illegaliteit in de uitzendbranche. De inzet van
het kabinet is om aan die problemen een einde te maken met behulp van een
vergunningstelsel dat de zelfregulering niet aantast. Dat stelsel wordt ingevoerd
zonder dat er extra administratieve lasten gegenereerd worden buiten wat voor
de huidige certificering aan de orde is. Men behoeft dus geen andere gegevens
aan te reiken dan men in het kader van de certificering doet.Het rapport van Research voor Beleid, dat een inventarisatie heeft gemaakt van alle betrokken spelers op het veld – de NBBU, de
ABU, VNO-NCW, de inleners, de controleurs, Belastingdienst en UWV –
geeft verschillende bezwaren tegen de certificering. Een van die bezwaren
is dat dit instrument ongeschikt is als handhavingsinstrument. Handhavingsinstrumenten
moeten direct en krachtig overheidsingrijpen mogelijk maken. Dat is niet het
geval bij certificatie vanwege de manier waarop het georganiseerd is en de
periodiciteit tussen de momenten waarop men in het kader van de certificering
wordt aangesproken. Daarnaast is bestrijding van misstanden als belastingen
premiefraude, illegale tewerkstelling en uitbuiting een taak die behoort bij
de door de wetgever aangewezen handhavers en niet elders. Bij de invoering
van een certificatiestelling zou in de controle- en handhavingskolom sprake
zijn van een nieuw privaatpubliekrechtelijk stelsel naast het huidige publiekrechtelijk
stelsel. De certificerende instelling gaat als het ware op de stoel van de
handhaver zitten, terwijl de certificerende instelling bijvoorbeeld niet kan
vaststellen of de certificaathouder aan zijn belasting- en premieplicht heeft
voldaan. Die rol hoort bij de overheidsinstanties. Het zou een stelsel zijn
dat zeer hybride is. Dat hybride karakter vindt het kabinet onwenselijk vanwege
de risico's voor interferentie tussen verschillende signalen en conclusies
die daaruit getrokken zouden kunnen worden. Dat betekent dat er een overlap
in taken zou ontstaan met als gevolg een onduidelijke rol van alle spelers
in het veld, onduidelijkheid in de verdeling van verantwoordelijkheden en
bovendien een grote rechtsonzekerheid. Het verplichtende karakter van een
APK-keuring betekent dat bedrijven met een keurmerk zich niet langer kunnen
onderscheiden van bedrijven zonder keurmerk. Daarmee vervalt een van de belangrijke
voordelen voor het bedrijfsleven. Een verplichting tot het bezit van een certificaat
geeft geen onderscheidend vermogen. De APK-keuring stelt veel meer eisen aan
de certificaathouder dan de vestigingsvergunning. Dat leidt tot hogere administratieve
lasten. Bovendien is het systeem aanmerkelijk duurder dan de vestigingsvergunning.Desgevraagd stelt de staatssecretaris dat het niet invoeren van een vestigingsvergunning
betekent dat er geen mogelijkheid is om bestuurlijke boetes op het uitzenden
zonder vergunning op te leggen. Dat betekent ook dat er geen combinatie mogelijk
is met G-rekeningen. De controle tijdens de rit is dan heel ingewikkeld. Een
vestigingsvergunning is het ideale middel om een permanente monitoring mogelijk
te maken, naast alle andere handhavingsinstrumenten.De staatssecretaris stelt dat de vergunning een drempel moet vormen voor
toetreding tot de markt. Tevens is het een middel om achterstallige betalingen
en boetes te innen. Er wordt zeker geen schijnbonafiditeit mee gecreëerd,
omdat in combinatie met de eigen verantwoordelijkheid van de inlener een tweede
slot op het systeem wordt gezet, waardoor het alleen maar beter functioneert.
Naar aanleiding van de vraag wat de positieve prikkel is om een exploitatievergunning
aan te vragen stelt hij dat het zonder vergunning niet mogelijk is om uit
te zenden. Het zonder vergunning uitzenden levert een boete op van maximaal € 450 000
per rechtspersoon.Met betrekking tot de handhaving merkt de staatssecretaris op dat het
aantal inspecteurs wordt uitgebreid. Naar verwachting zal in de loop van dit
jaar de gewenste sterkte zijn bereikt. Daarnaast is de bestuurlijke boete
een zeer effectief middel. Voor een deel zijn er al interventieteams samengesteld.
Voor het andere deel vindt nog verdere invulling plaats. Nagegaan wordt hoe
de capaciteit maximaal kan worden ingezet. Er wordt een risicoanalyse gemaakt
waaruit moet blijken of effectief geopereerd kan worden, zodat er een grote
pakkans is van de malafide ondernemers. Er worden repeterende controles uitgevoerd
bij notoire overtreders. Er vinden verbeteringen plaats in de samenwerking
tussen de verschillende instanties die betrokken zijn bij handhaving. Een
aanzienlijk deel van de capaciteit van de SIOD (Sociale inlichtingen- en opsporingsdienst)
wordt ingezet op de aanpak van malafide constructies in het uitzendwezen.
Er zijn mogelijkheden om over te gaan tot «naming and shaming».
Hierover zal de staatssecretaris meer duidelijkheid geven bij het aanbieden
van het wetsvoorstel.De staatssecretaris legt uit dat gekozen is voor de Kamer van Koophandel
als verstrekker van de vergunning, omdat dit de instantie is waar alle ondernemers
geregistreerd worden, men al ervaring heeft met het verstrekken van vergunningen
en de kosten laag zijn. Het is daarom mogelijk de vergunning snel en efficiënt
te verstrekken. Ook de bereikbaarheid van de Kamer van Koophandels is groot,
omdat de verschillende kamers over het land verspreid zijn. De Kamer van Koophandel
staat onder toezicht van het ministerie van Economische Zaken.De staatssecretaris van Financiën ziet
de uitzendbranche niet als een branche die bekend staat om zijn proactief
zelfreinigend vermogen. De problematiek van de illegaliteit en fraude in deze
branche is een heel weerbarstige, die niet van de ene op de andere dag op
te lossen is. Het kabinet presenteert nu de harde aanpak waar de Kamer in
het algemeen overleg van 26 mei 2004 om heeft gevraagd. Er is op dit
moment in deze markt sprake van een te vrije toe- en uittreding van bedrijven.
Handhavers worden daar gek van. Op het moment dat het ene bedrijf gepakt is,
komt het volgende alweer op de markt. Het is van belang ervoor te zorgen dat
er een drempel wordt opgeworpen waardoor die al te vrije toe- en uittreding
moeilijk wordt. Daarvoor is de waarborgsom in het leven geroepen.De staatssecretaris stelt dat men in Vlaanderen al naar tevredenheid met
een waarborgsom werkt. Hij legt de werking van dit instrument uit. Er wordt € 75 000
gestort op een G-rekening, een geblokkeerde rekening. Dat bedrag kan worden
aangesproken voor boetes en voor naheffingen. Dat geld mag pas vrijgegeven
worden als Belastingdienst en UWV daar toestemming voor verlenen. Het onderliggende
bedrijf kan toe- en uittreden, maar dat geld staat er. Daarmee heeft de overheid
een claim, wat er onderliggend ook gebeurt. In de praktijk zullen bonafide
uitzendbureaus er geen nadeel van ondervinden, omdat banken over het algemeen
toe zullen staan dat zij op een andere rekening hetzelfde bedrag negatief
staan. Dan worden de bedragen met elkaar gesaldeerd en per saldo staat het
desbetreffende bedrijf op nul. Daar rekenen de banken gemiddeld 0,5% voor,
wat neerkomt op € 375 op jaarbasis. Dit zullen banken natuurlijk
niet doen voor malafide uitzendbureaus. De malafide uitzendbureaus hebben
in ieder geval de financiële pijn van € 75 000 als zij
van de markt verdwijnen.Aan de hand van een voorbeeld verklaart de staatssecretaris waarom de
waarborgsom van € 75 000 proportioneel is. Een klein uitzendbureau
dat met 10 volledig zwart betaalde uitzendkrachten werkt met een uurloon per
werknemer van € 8, waarbij de kosten voor de inlener € 15
zijn, heeft een periode tussen de 6 tot 9 maanden nodig om een winst te maken
van € 75 000. Die periode is ongeveer gelijk aan de tijd die
Belastingdienst en Arbeidsinspectie nodig hebben om malafide uitzendbureaus
op het spoor te komen. In die zin is het bedrag proportioneel.De staatssecretaris gaat in op de jurisprudentie volgens het Europese
recht. Het betreft hier een Italiaanse zaak waarbij het gaat om een waarborgsom
van € 350 000. Bij de proportionaliteit daarvan kunnen vraagtekens
geplaatst worden. Voorts heeft de Europese Unie te maken met eerlijke concurrentie,
vrije vestiging van bedrijven. Bij het Europese recht kan het fout gaan als
het gaat om de vraag of er sprake is van generieke werking. Daarom is ervoor
gekozen dat alle bedrijven die in Nederland opereren, van welke origine dan
ook, die € 75 000 op een G-rekening hebben. Uiteraard kan er
rekening mee gehouden worden als een onderneming in een ander land al een
hoge waarborgsom heeft moeten betalen. Wat de eventuele strijdigheid met de
concept-dienstenrichtlijn betreft stelt de staatssecretaris dat het Nederlandse
stelsel van sociale zekerheid niet aangetast mag worden. Er wordt dan ook
voor gewaakt dat het gewenste niveau van sociale bescherming in
Nederland niet wordt aangetast. Dat betekent dat het instellen van vergunningsvoorschriften
of een waarborgsom volstrekt in overeenstemming kunnen zijn met de concept-dienstenrichtlijn.De staatssecretaris vat samen dat de waarborgsom van € 75 000
de bonafide bedrijven van de malafide bedrijven scheidt. De kosten ervan zijn
te overzien. Het is een drempel die, gegeven de chaos die momenteel op de
markt heerst, gerechtvaardigd is. Het bedrag is proportioneel. Het instrument
biedt de handhavers een handvat.Nadere gedachtewisselingDe heer Bruls (CDA) is buitengewoon teleurgesteld
over het antwoord van beide bewindslieden. De staatssecretaris van Sociale
Zaken heeft niets toegevoegd aan de argumenten in de brief van 5 november.
Eerst wordt een certificeringstelsel als handhavingsinstrument voorgeschoteld
en vervolgens wordt er gesteld dat het niet klopt. Alsof een vergunningstelsel
een handhavingsinstrument is. Er is toch ook geen vergunningstelsel nodig
om premies en sociale lasten bij de bakker te halen? Het is te absurd voor
woorden. De heer Bruls deelt mede dat zijn fractie hierover een VAO zal aanvragen
en daarbij een motie zal indienen.De heer Weekers (VVD) is er door het antwoord
van beide bewindslieden niet van overtuigd dat het vergunningsysteem dat zij
voorstellen echt effectief is. In het rapport van Research voor Beleid staat
duidelijk dat er op zichzelf veel draagvlak is voor het instellen van een
exploitatievergunning, maar dat het dan wel een fatsoenlijke exploitatievergunning
moet zijn. Dat kan niet van het voorgestelde systeem gezegd worden. In zijn
ogen zal een waarborgsom van € 75 000 voor malafide intermediairs,
zeker degenen die onderdeel uit maken van de georganiseerde misdaad, geen
belemmering vormen voor continuering van hun praktijken. Voor startende bonafide
ondernemers kan de drempel hierdoor juist te hoog zijn om toe te treden. Hij
onderschrijft de conclusie in het rapport van Research voor Beleid dat de
effectiviteit van de maatregel in de huidige vorm onvoldoende is, dat het
alleen verbeterd zou kunnen worden door een strenge invulling van de eisen
en dat een aanpassing van de waarborgsom nodig is. Het kabinet is niet bereid
om die aanpassingen door te voeren. De VVD-fractie is daarom tegen invoering
van het voorgestelde vergunningsysteem.Mevrouw Koser Kaya (D66) is eveneens zeer
teleurgesteld over de antwoorden van beide staatssecretarissen. Naar aanleiding
van het antwoord van de staatssecretaris van Financiën merkt zij op dat
de overheid kennelijk een periode van 6 tot 9 maanden nodig heeft om door
te krijgen of een bureau sjoemelt. Hoe moet een bank dan weten of dat bureau
bonafide of malafide is? Het probleem zit bij de sjoemelende bedrijven. Die
bedrijven moeten aangepakt worden. Daar zijn al instrumenten voor. Die zouden
verzwaard moeten worden. Eventueel kan de privaatrechtelijke kant van de zaak
meegenomen worden. Zij benadrukt dat er maatwerk geleverd moet worden.Mevrouw Bussemaker (PvdA) is voorstander van
invoering van een APK-systeem. Zij is geneigd een aantal nadelen van het door
het kabinet voorgestelde systeem voor lief te nemen als de garantie gegeven
kan worden dat de malafide bureaus van de markt worden geweerd. Die overtuiging
heeft zij echter niet. De staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
is niet ingegaan op door haar gestelde vragen en heeft veel nieuwe onduidelijkheid
gecreëerd. Zij verzoekt de staatssecretaris van Financiën een aantal
zaken met betrekking tot de waarborgsom op papier te zetten voor
de Kamer, zoals de werking van de G-rekening, de ervaringen in Vlaanderen
en de zesmaandenproblematiek.De heer De Wit (SP) verzoekt de staatssecretaris
van Sociale Zaken alsnog in te gaan op de vraag over de privé-aansprakelijkheid
van de ondernemer en op de aansprakelijkheid van werkgevers die gebruik maken
van malafide praktijken, die daarmee in feite het strafrecht ondersteunen.De heer De Wit steunt de lijn van het kabinet, zij het dat hij nog een
aanscherping voor ogen heeft. Bij de behandeling van het wetsvoorstel zal
daar echter nog voldoende mogelijkheid voor zijn.De staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid verwijst wat de aansprakelijkheid van de ondernemer betreft naar
de bestuurdersaansprakelijkheid op grond van de invorderingswet. De inlener
van het personeel via een malafide bedrijf blijft aansprakelijk volgens de
Invorderingswet artikel 34 en de Coördinatiewet artikel 16a. Eventueel
zouden die artikelen nog aangescherpt kunnen worden.De staatssecretaris betreurt het dat zijn antwoord in eerste termijn niet
overtuigend was. Hij vindt certificeringsystemen aangevuld met een APK-keuring
geen goed alternatief. Hij is bereid te onderzoeken of het voorliggende vergunningsysteem
nader kan worden aangescherpt en benadrukt dat alleen met dit systeem een
goede handhaving mogelijk is.De staatssecretaris van Financiën zegt
toe de Kamer nadere informatie met betrekking tot de waarborgsom voor de behandeling
van het VAO toe te sturen.De voorzitter van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid,SmitsDe voorzitter van de vaste commissie voor Financiën,TichelaarDe adjunct-griffier van de vaste commissie voor Sociale Zaken en
Werkgelegenheid,PostXNoot1Samenstelling: Leden: Noorman-den Uyl (PvdA), Bakker (D66), Bibi de Vries
(VVD), De Wit (SP), Van Gent (GroenLinks), Verburg (CDA), Hamer (PvdA), voorzitter,
Bussemaker (PvdA), Vendrik (GroenLinks), Mosterd (CDA), Smits (PvdA), Örgü
(VVD), Weekers (VVD), Rambocus (CDA), De Ruiter (SP), Ferrier (CDA), ondervoorzitter,
Huizinga-Heringa (ChristenUnie), Bruls (CDA), Varela (LPF), Eski (CDA), Koomen
(CDA), Aptroot (VVD), Smeets (PvdA), Douma (PvdA), Stuurman (PvdA), Kraneveldt
(LPF) en Hirsi Ali (VVD).Plv. leden: Depla (PvdA), Koser-Kaya (D66), Blok (VVD), Kant (SP), Halsema
(GroenLinks), Smilde (CDA), Verbeet (PvdA), Timmer (PvdA), Tonkens (GroenLinks),
Omtzigt (CDA), Adelmund (PvdA), Van Miltenburg (VVD), Visser (VVD), Algra
(CDA), Vietsch (CDA), Van der Vlies (SGP), Hessels (CDA), Hermans (LPF), Van
Oerle-van der Horst (CDA), Van Dijk (CDA), Van Egerschot (VVD), Van Dijken
(PvdA), Blom (PvdA), Kalsbeek (PvdA), Van As (LPF) en Schippers (VVD).XNoot2Samenstelling: Leden: Van der Vlies (SGP), Bakker (D66), Crone (PvdA),
Van Egerschot (VVD), Hofstra (VVD), De Haan (CDA), Bussemaker (PvdA), Vendrik
(GroenLinks), Halsema (GroenLinks), Kant (SP), Koopmans (CDA), Blok (VVD),
Ten Hoopen (CDA), ondervoorzitter, Smits (PvdA), De Pater-van der Meer (CDA),
Van As (LPF), Tichelaar (PvdA), voorzitter, Gerkens (SP), Van Vroonhoven-Kok
(CDA), Varela (LPF), De Nerée tot Babberich (CDA), Koomen (CDA), Fierens
(PvdA), Aptroot (VVD), Smeets (PvdA), Heemskerk (PvdA) en Dezentjé
Hamming (VVD).Plv. leden: Rouvoet (ChristenUnie), Dittrich (D66), Koenders (PvdA), Van
Beek (VVD), Balemans (VVD), Kortenhorst (CDA), Van Nieuwenhoven (PvdA), Duyvendak
(GroenLinks), Van Gent (GroenLinks), De Ruiter (SP), Mosterd (CDA), Snijder-Hazelhoff
(VVD), Atsma (CDA), Dijsselbloem (PvdA), Omtzigt (CDA), Eerdmans (LPF), Noorman-den
Uyl (PvdA), Van Bommel (SP), Jan de Vries (CDA), Hermans (LPF), Mastwijk (CDA),
Rambocus (CDA), Stuurman (PvdA), Luchtenveld (VVD), Blom (PvdA), Douma (PvdA)
en Bibi de Vries (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-17050-292.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl