Cyprus; Brief minister met de eindevaluatie van de Nederlandse militaire bijdrage aan de United Nations Peace Keeping Force in Cyprus, van juni 1998 tot juni 2001
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25954, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

12-04-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

25954 nr. 5

02-04-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamEINDEVALUATIENEDERLANDSE MILITAIRE BIJDRAGE AAN UNITED NATIONS PEACEKEEPING
FORCE IN CYPRUS1998–2001 INLEIDINGDoelstellingOpzet van de evaluatie1 ACHTERGRONDEN VAN HET CONFLICT EN DE OPERATIE1.1 HET CONFLICT1.2 UNFICYP2 ELEMENTEN VAN HET TOETSINGSKADER2.1 GRONDEN VOOR DEELNAME2.2 POLITIEKE ASPECTEN2.3 MANDAAT2.4 DEELNEMENDE LANDEN2.5 INVLOED2.6 MILITAIRE HAALBAARHEID2.7 GEWELDSINSTRUCTIE («RULES OF ENGAGEMENT»)2.8 COMMANDOSTRUCTUUR2.8.1 Bevinding2.9 RISICO'S2.10 BESCHIKBAARHEID EN GESCHIKTHEID2.11 DUUR VAN DE DEELNAME2.12 FINANCIËNCijfers in miljoenen euro's 3 MILITAIR-OPERATIONEEL3.1 PLANNING3.2 VOORBEREIDING3.2.1 Bevinding:3.3 UITVOERING VAN DE OPERATIE3.3.1 Taakuitvoering en wijze van invulling opdracht UNFICYP3.3.2 Materieel3.3.3 Aansturing van de operatie, nationaal3.3.4 Personeelszorg3.3.5 Internationale samenwerking3.3.6 Logistiek3.3.7 Voorlichting3.3.8 Bezoeken3.3.9 Juridische aspecten3.3.10 Terugkeer naar Nederland3.3.11 Tot slot
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25954Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 98 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 954Cyprusnr. 5BRIEF VAN DE MINISTER VAN DEFENSIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 2 april 2002Hierbij bied ik u, mede namens de minister van Buitenlandse Zaken, de
eindevaluatie aan van de Nederlandse militaire bijdrage aan de United Nations
Peace Keeping Force in Cyprus (Unficyp). Nederland nam in de periode van juni
1998 tot juni 2001 met ongeveer honderd militairen deel aan de VN-vredesmissie
op Cyprus.Ten tijde van het besluit tot deelneming aan Unficyp in 1998 was het Toetsingskader
uit 1995 nog van toepassing. De voorliggende evaluatie is echter zoveel mogelijk
opgesteld conform de politieke en militaire elementen van het nieuwe toetsingskader
uit 2001.De Minister van Defensie,F. H. G. de GraveEINDEVALUATIENEDERLANDSE MILITAIRE BIJDRAGE AAN UNITED NATIONS PEACEKEEPING
FORCE IN CYPRUS1998–2001 Inhoudsopgave    INLEIDING3   DOELSTELLING3 OPZET VAN DE EVALUATIE3   1ACHTERGRONDEN VAN HET CONFLICT EN DE OPERATIE41.1HET CONFLICT41.2UNFICYP4    2ELEMENTEN VAN HET TOETSINGSKADER62.1GRONDEN VOOR DEELNAME62.2POLITIEKE ASPECTEN6 2.3MANDAAT72.4DEELNEMENDE LANDEN7 2.5INVLOED82.6MILITAIRE HAALBAARHEID8 2.7GEWELDSINSTRUCTIE
(«RULES OF ENGAGEMENT»)8 2.8COMMANDOSTRUCTUUR92.8.1Bevinding9 2.9RISICO'S92.10BESCHIKBAARHEID EN
GESCHIKTHEID10 2.11DUUR VAN DE DEELNAME10 2.12FINANCIËN10   3MILITAIR-OPERATIONEEL113.1PLANNING11 3.2VOORBEREIDING113.2.1Bevinding12 3.3UITVOERING VAN DE
OPERATIE12 3.3.1Taakuitvoering en
wijze van invulling opdracht UNFICYP12 3.3.2Materieel133.3.3Aansturing van de
operatie, nationaal133.3.4Personeelszorg13 3.3.5Internationale samenwerking14 3.3.6Logistiek143.3.7Voorlichting14 3.3.8Bezoeken153.3.9Juridische aspecten15 3.3.10Terugkeer naar
Nederland16 3.3.11Tot slot16INLEIDINGDoelstellingIn deze evaluatie wordt de Nederlandse bijdrage aan de United Nations
Mission in Cyprus (UNFICYP) beschouwd. Na 3 jaar aan UNFICYP te hebben deelgenomen,
vertrok de laatste Nederlandse rotatie in juni 2001 uit Cyprus.Hoewel ten tijde van het besluit tot deelname de uitkomsten van het debat
over het rapport van de Tijdelijke Commissie Besluitvorming Uitzendingen (TCBU)
nog niet bekend waren is besloten de evaluatie te laten plaatsvinden tegen
de achtergrond van TCBU en Toetsingskader (2001). Als basis voor deze eindevaluatie
is de Kamerbrief van 24 maart 19981 gebruikt,
waarin de Regering de Eerste en Tweede Kamer der Staten Generaal informeerde
over haar besluit tot deelname aan UNFICYP. In deze brief, gebaseerd op het
oude Toetsingskader (1995), werd het besluit tot uitzending toegelicht. Voor
de totstandkoming van het besluit tot uitzending zij verwezen naar het rapport
van de TCBU en de discussie daarover met de Regering.De eindevaluatie van de Nederlandse deelname aan UNFICYP beoogt ten eerste
de uitgangspunten, verwachtingen en doelstellingen van het regeringsbesluit
tot uitzending, zoals verwoord in de Kamerbrief van 24 maart 1998, te toetsen
aan de praktijk. Daartoe zal worden nagegaan wat er terecht is gekomen van
de doelstellingen, verwachtingen en uitgangspunten. Ten tweede zal worden
nagegaan welke aspecten van de planning, voorbereiding, uitvoering en afwikkeling
van de missie vanuit het oogpunt van doelmatigheid en doelgerichtheid hebben
voldaan, dan wel vatbaar zijn voor verbetering, zodat in lopende en toekomstige
operaties hieruit lering kan worden getrokken.Deze eindevaluatie is tot stand gekomen onder gezamenlijke verantwoordelijkheid
van de ministers van Buitenlandse Zaken en van Defensie.Opzet van de evaluatieDe eindevaluatie bestaat uit drie hoofdstukken.– In het eerste hoofdstuk worden ter inleiding de achtergronden
van het conflict en de operatie geschetst.– In het tweede hoofdstuk komen de politieke en militaire elementen
uit het nieuwe Toetsingskader aan de orde: (1) de gronden voor deelname, (2)
de politieke aspecten, (3) het mandaat, (4) de deelnemende landen, (5) de
invloed van Nederland; (6) de militaire aspecten waaronder militaire haalbaarheid,
(7) de geweldsinstructie, (8) de bevelsstructuur, (9) de risicoanalyse en
contingency-planning, (10) de geschiktheid en beschikbaarheid van eenheden,
(11) de duur van de uitzending en (12) de financiën. In dit hoofdstuk
wordt antwoord gegeven op de vraag in hoeverre de doelstellingen zijn bereikt
en in hoeverre de uitgangspunten en verwachtingen reëel waren.– In het derde hoofdstuk wordt de missie in militair-operationeel
opzicht onder de loep genomen. Hier luidt de vraagstelling: welke aspecten
van de planning, voorbereiding, uitvoering en afwikkeling van de missie vragen
nadere beschouwing, teneinde de evaluatieresultaten te kunnen benutten bij
de voorbereiding en uitvoering van andere vredesoperaties?1 ACHTERGRONDEN VAN HET CONFLICT EN DE OPERATIE1.1 HET CONFLICTIn de jaren '30 van de twintigste eeuw ontstond in de Britse kroonkolonie
Cyprus – waar voornamelijk bewoners van Griekse en Turkse afkomst woonden –
ernstige onrust ten gevolge van het Grieks-Cypriotische streven naar aansluiting
bij Griekenland. In 1955 begon het EOKA, de «Nationale Organisatie van
(Grieks) Cypriotische Strijders», onder leiding van generaal Grivas
een guerrillaoorlog. In 1960 werd Cyprus onafhankelijk, waarbij het Verenigd
Koninkrijk, Griekenland en Turkije optraden als «garantiemachten».
De eerste gekozen president van Cyprus was aartsbisschop Makarios, die naar
aansluiting bij Griekenland streefde en daarbij gesteund werd door generaal
Grivas. Er werd een grondwet van kracht die beoogde de belangen van de Grieks-
en Turks-Cypriotische gemeenschappen op het eiland met elkaar te verenigen.
De uitvoering van de grondwetsbepalingen leverde echter vanaf het begin problemen
op, die in 1963 uitmondden in gewelddadigheden. Na mislukte pogingen om de
rust te herstellen nam de Veiligheidsraad op 4 maart 1964 resolutie 186 aan
die voorzag in de stationering van de «United Nations Peacekeeping Force
in Cyprus (UNFICYP)».Na 1963 gingen beide bevolkingsgroepen hun eigen weg, ook in politiek
opzicht. De Turks-Cypriotische bevolking was voorstander van een federatie;
de Grieks-Cypriotische, onder Makarios, van een Cypriotische eenheidsstaat.
Makarios had namelijk het streven naar aansluiting bij met Griekenland losgelaten.
Zijn militaire medestander uit de jaren '50, generaal Grivas, bracht daarop
in 1971 zijn militaire organisatie opnieuw tot leven en werd daarbij gesteund
door het kolonelsbewind in Athene, dat in 1967 in Griekenland aan de macht
was gekomen. Op 15 juli 1974 vond met steun van het Griekse leger een staatsgreep
plaats tegen de Cypriotische regering. De Turkse regering reageerde hierop
met een grootscheepse militaire operatie in het noordelijke deel van het eiland,
hetgeen resulteerde in een de facto verdeling van het eiland. Deze verdeling
werd gevolgd door een omvangrijke emigratie van Turks-Cyprioten naar het noordelijk
deel en Grieks-Cyprioten naar het zuidelijk deel. Onmiddellijk na een staakt-het-vuren
op 16 augustus 1974 stelde UNFICYP de voorste posities van beide partijen
vast. Deze posities werden vastgelegd en vormen de afbakening van de bufferzone,
zoals die heden ten dage nog bestaat. In 1983 riep het Turkse deel eenzijdig
de onafhankelijkheid uit. Deze «Turkse Republiek Noord-Cyprus»
(TRNC) wordt alleen door Turkije erkend.Sinds 1964 hebben de Verenigde Naties geprobeerd een regeling voor de
verhouding tussen beide gemeenschappen te bereiken. Deze pogingen zijn tot
dusverre zonder resultaat gebleven. In 1992 werd onder leiding van de Secretaris-Generaal
van de VN een «UN Set-of-Ideas» tot stand gebracht, waarbij werd
uitgegaan van een bizonale-bicommunale federatie. Vanaf december 1999 hebben
vijf rondes van «proximity talks» onder VN-auspiciën plaatsgevonden.
Na afloop van de ronde in november 2000 presenteerde de Secretaris-Generaal
van de VN mondeling een 20-puntenplan of «comprehensive approach».
De Turks-Cyprioten zagen daarin aanleiding hun medewerking aan de «proximity
talks» te beëindigen. Inmiddels is weer sprake van serieus overleg.1.2 UNFICYPUNFICYP werd in 1964 ingesteld door de Veiligheidsraad. Het voornaamste
doel van UNFICYP is de voorwaarden te scheppen voor een klimaat waarin langs
diplomatieke weg gezocht kan worden naar een politieke oplossing
van het conflict tussen de beide Cypriotische gemeenschappen. Het mandaat
voor de vredesmacht, dat is vastgelegd in resolutie 186 (1964) van de Veiligheidsraad,
is «to use its best efforts to prevent a recurrence of fighting and,
as necessary, to contribute to the maintenance and the restoration of law
and order and return to normal conditions».Naar aanleiding van het conflict in 1974 werden de taken van UNFICYP uitgebreid,
in het bijzonder ten aanzien van de handhaving van het staakt-het-vuren. Rondom
de bestandslijn werd een ongeveer 180 kilometer lange bufferzone tussen het
noordelijke (Turks-Cypriotische) en het zuidelijke (Grieks-Cypriotische) deel
gecreëerd. De bufferzone varieert in breedte van minder dan 4 meter in
Nicosia tot wel 7 kilometer bij Athienou. VN militairen bemannen observatieposten
en voeren patrouilles uit in de bufferzone. Om de terugkeer naar normale omstandigheden
op Cyprus te bevorderen, voert UNFICYP tevens humanitaire taken uit. Het mandaat van UNFICYP wordt elke zes maanden door de Veiligheidsraad
verlengd. Bij die gelegenheid worden tevens de halfjaarlijks verschijnende
rapporten van de Secretaris-Generaal inzake zijn «good offices»
missie besproken. Ten behoeve van zijn diplomatieke bemiddelingspogingen heeft
de Secretaris-Generaal van de VN de functie van Speciaal Adviseur voor Cyprus
ingesteld, die momenteel wordt vervuld door de heer Alvaro de Soto.2 ELEMENTEN VAN HET TOETSINGSKADER2.1 GRONDEN VOOR DEELNAMEBrief 24 maart 1998:Bij het besluit tot uitzending noemde de Regering als
grond voor deelname aan de operatie dat op deze wijze Nederland een bijdrage
zou leveren aan de stabilisering van Cyprus, een Europees veiligheidsprobleem,
dat de belangen van de Europese Unie en van de NAVO rechtstreeks raakte.UNFICYP heeft, conform de gronden voor uitzending, bijgedragen aan stabilisering
van de situatie in Cyprus. Het Nederlandse contingent in UNFICYP heeft zich
op professionele wijze van zijn taak gekweten. Het heeft daarmee bijgedragen
aan het voorkomen van een oplaaien van geweld tussen beide delen van het eiland
en het waarborgen van het veiligheidsgevoel van beide bevolkingsgroepen.2.2 POLITIEKE ASPECTENBrief 24 maart 1998:Het besluit Nederlandse troepen beschikbaar te stellen
voor UNFICYP werd genomen tegen de achtergrond van de indertijd aanstaande
opening van toetredingsonderhandelingen tussen de Europese Unie en Cyprus.
De Nederlandse regering was van oordeel dat dit toetredingsproces kon bijdragen
aan het scheppen van een gunstiger klimaat voor de pogingen van de Secretaris-Generaal
van de VN tot een oplossing voor de Cyprus-vraagstuk te komen in de vorm van
een bizonale, bicommunale federatieve eenheidsstaat. Tegelijkertijd kon niet
worden uitgesloten dat de spanning rondom Cyprus hierdoor zou toenemen in
verband met Turks en Turks-Cypriotisch verzet tegen de toetredingsonderhandelingen.
Een bijdrage aan de VN-inspanningen werd daarom passend geacht. Ook paste
een bijdrage in het streven naar betere betrekkingen tussen de NAVO-bondgenoten
Griekenland en Turkije. De waardering die deze landen bij herhaling uitten
voor de bemiddelende rol die Nederland tijdens het EU-voorzitterschap speelde
in hun geschil in de Egeïsche Zee, gaf de Regering het vertrouwen dat
Nederland in UNFICYP een nuttige functie kon vervullen.Voorop staat dat Nederland het VN-streven naar een oplossing van de kwestie
Cyprus in de vorm van een bizonale, bicommunale federatieve eenheidsstaat
steunt. In dat licht moet de bijdrage aan UNFICYP in de eerste plaats worden
beschouwd.De Nederlandse bijdrage paste ook in het belang dat de EU hecht aan een
politieke oplossing van de kwestie in verband met de mogelijke toetreding
van Cyprus tot de EU. De EU-toetredingsonderhandelingen met Cyprus zijn formeel
begonnen op 31 maart 1998. In oktober 1998 sprak de Algemene Raad van de EU
haar verwachting uit dat de toetredingsonderhandelingen en het vinden van
een politieke oplossing voor de kwestie Cyprus elkaar zullen versterken. De
Europese Raad van Helsinki (december 1999) heeft ten aanzien van de kwestie
Cyprus in relatie tot de toetredingsonderhandelingen de volgende uitspraak
gedaan:«De Europese Raad onderstreept dat een politieke regeling de toetreding
van Cyprus tot de Europese Unie zal vergemakkelijken. Indien op het moment
van afronding van de toetredingsonderhandelingen geen overeenstemming is bereikt,
zal de Raad het besluit betreffende toetreding nemen zonder dat het bovenstaande
daarbij als voorwaarde vooraf geldt. In die zin zal de Raad rekening houden
met alle relevante factoren.»Met deze uitspraak werd de druk op alle partijen om mee te werken aan
het vinden van een politieke oplossing gehandhaafd.In februari 2001 heeft de Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken een
bezoek gebracht aan het eiland. Hij heeft bij die gelegenheid alle partijen
opgeroepen een bijdrage te leveren aan het VN- (en EU-) streven naar het vinden
van een politieke oplossing. De kennisbijdrage van het Nederlandse UNFICYP-contingent
in het kader van dit bezoek was zeer nuttig.Overigens zullen de onderhandelingen met Cyprus over toetreding eind 2002
kunnen worden afgerond indien het huidige tempo van de voorbereidingen en
onderhandelingen wordt aangehouden.Ten slotte paste de Nederlandse bijdrage in het streven naar betere betrekkingen
tussen de twee NAVO-bondgenoten Griekenland en Turkije. Gegeven het feit dat
UNFICYP een buffer vormt tussen die bondgenoten, lag invulling van UNFICYP
door een beide landen welgezinde derde bondgenoot voor de hand. De praktijk
toonde aan dat Nederlandse militairen inderdaad het vertrouwen van beide zijden
genoten en in die zin waardevolle interlocuteurs waren.Tijdens de periode waarin Nederlandse militairen deelnamen aan UNFICYP
zijn de spanningen tussen Griekenland en Turkije eerst toegenomen, wat onder
meer bleek uit de voorgenomen stationering van Turkse raketten op Cyprus.
In 1999, na de zware aardbeving in Turkije, heeft zich echter een cultureel-maatschappelijke
dooi ingezet in de Grieks-Turkse relaties.De Regering hoopt dat dit uiteindelijk ook een positief effect zal hebben
op het vinden van een politieke oplossing voor de kwestie Cyprus.2.3 MANDAATBrief 24 maart 1998:De juridische basis voor UNFICYP lag, zo meldde de
Regering bij het besluit tot uitzending, in VN Resolutie 186 van 4 maart 1964
dat als volgt luidt: «to use its best efforts to prevent a recurrence
of fighting and, as necessary, to contribute to the maintenance and the restoration
of law and order and a return to normal conditions». Uit de militaire
taken van de vredesmacht blijkt dat UNFICYP een klassieke vredesoperatie is
onder Hoofdstuk VI van het VN-Handvest. UNFICYP stelt zich op tussen de partijen
en houdt toezicht op de bestandslijnen van 1974. UNFICYP bevordert ook de
terugkeer naar normale omstandigheden op Cyprus door humanitaire taken uit
te voeren.Het mandaat is helder en haalbaar gebleken en is tijdens de uitzendperiode
niet veranderd (zie tevens onder 2.6: militaire haalbaarheid). De uitvoering
van humanitaire taken door UNFICYP was tijdens de periode van de Nederlandse
deelname beperkt tot coördinatie van de inzet van publieke en private
instellingen in de bufferzone (zie tevens 3.3.1).2.4 DEELNEMENDE LANDENbrief 24 maart 1998:Ten tijde van het besluit tot uitzending stond de VN-vredesmacht
op Cyprus onder leiding van een Argentijnse commandant en bestond uit ongeveer
1200 militairen, voornamelijk uit het Verenigd Koninkrijk, Argentinië,
Oostenrijk en Hongarije. Ook beschikte UNFICYP over een civiele politiecomponent
van 35 politiefunctionarissen uit Australië en Ierland.UNFICYP is vanaf de start een multinationale missie geweest. Bij het vertrek
van de Nederlandse rotatie stond de missie onder leiding van een Nepalese
commandant. De militairen werden geleverd door onder andere Argentinië,
Oostenrijk, Canada, Finland, Hongarije, Ierland, Australië, Slovenië,
Verenigd Koninkrijk, Bolivia, Brazilië, Paraguay, Uruguay en Chili. De
Nederlandse eenheid maakte uit van het Britse UNFICYP-contingent en een peloton
van de Nederlandse militairen maakte deel uit van de multinationale mobiele
reserve van de missie (zie verder 3.3.5).2.5 INVLOEDNederland heeft geen invloed kunnen uitoefenen op het reeds lang bestaande
mandaat. Tijdens het niet-permanente lidmaatschap van de Veiligheidsraad in
de periode 1999–2000 bestond in de Veiligheidsraad weinig ruimte voor
debat over de kwestie Cyprus. Hoewel het mandaat van UNFICYP elk half jaar
door de Veiligheidsraad wordt verlengd, en bij die gelegenheid tevens de halfjaarlijkse
rapporten van de Secretaris-Generaal inzake zijn «good offices»
missie aan de orde komen, worden in de Veiligheidsraad zelden inhoudelijke
discussies gevoerd over de kwestie teneinde de «good offices»
missie niet voor de voeten te lopen. Er hebben zich tevens geen politiek-militaire
ontwikkelingen voorgedaan rondom UNFICYP die een actieve inbreng van Nederland
vereisten.2.6 MILITAIRE HAALBAARHEIDBrief 24 maart 1998:De Regering meldde dat UNFICYP zich zou opstellen tussen
de partijen en toezicht zou houden op de bestandslijnen van 1974. Voor de
taakuitvoering zou gebruik worden gemaakt van een zichtbare presentie op de
grond. Hiertoe zouden observatieposten worden bemand en patrouilles worden
uitgevoerd in de bufferzone.In de praktijk is gebleken dat de militaire opdracht duidelijk, concreet,
uitvoerbaar en haalbaar was. De bufferzone is verdeeld in drie vakken, waarin
de deelnemende landen elk hun eigen sector hebben. De Nederlandse compagnie
was ingedeeld in de (centrale) Britse sector, die een belangrijk deel van
Nicosia bevat. De taken van de pelotons bestonden in essentie uit het bemannen
van observatieposten en het uitvoeren van patrouilles, te voet, per fiets
of gemotoriseerd. De bestandslijnen waren overzichtelijk en dus goed te monitoren
(zie verder 3.3).2.7 GEWELDSINSTRUCTIE («RULES OF ENGAGEMENT»)Brief 24 maart 1998:Gemeld werd dat de VN-militairen strikt onpartijdig
opereren en met instemming van de beide partijen. De Nederlandse militairen
werden uitgerust met handvuurwapens en konden, volgens de geldende «rules
of engagement», alleen ter zelfverdediging geweld gebruiken.In UNFICYP waren door de VN vastgestelde «Rules of Engagement»
(RoE) van kracht, die waren afgeleid van het mandaat. Aangezien het een traditionele
vredesoperatie betrof, hadden de RoE vooral betrekking op zelfbescherming
van de VN eenheden. In verhouding tot de aard van de operatie en het risicoprofiel
was de bewapening van de Nederlandse militairen toereikend. De RoE, waarmee
inmiddels jarenlange ervaring in de missie was opgedaan, waren duidelijk.
Er hebben zich tijdens de uitzendingen geen situaties voorgedaan waarin het
dreigen met of gebruik van wapens noodzakelijk was (zie ook 3.3.1).2.8 COMMANDOSTRUCTUURBrief 24 maart 1998:Bij het besluit van uitzending werd gemeld dat de Nederlandse
compagnie deel zou gaan uitmaken van de Britse UNFICYP-eenheid. De compagnie
zou onder bevel komen van de Britse sectorcommandant, die op zijn beurt onder
de commandant van UNFICYP ressorteerde. In de Britse organisatie was een Nederlandse
contingentscommandant voorzien, die rechtstreeks zou rapporteren aan de Chef
Defensiestaf in Den Haag. Er zou sprake zijn van een duidelijke bevelsstructuur.De compagnie stond onder bevel van de Britse regimentscommandant die op
zijn beurt ressorteerde onder de «Force Commander» (FC) van UNFICYP.
Tijdens de eerste twee rotaties vielen de pelotons van de compagnie door de
wijze van inzet onder het operationele gezag van de Britse compagniescommandanten.
De Nederlandse compagniescommandant had daarmee weinig invloed op de inzet
en aansturing van zijn pelotons. Bij de derde rotatie, in 1999, is dit concept
gewijzigd en heeft de compagnie een eigen gebied van verantwoordelijkheid
gekregen met daarbinnen een tweetal pelotonsposities. Dit kwam de taakuitvoering
aanzienlijk ten goede, omdat er een directere aansturing door de Nederlandse
compagniescommandant van de onder zijn bevel gestelde subeenheden mogelijk
was. Het peloton dat deel uitmaakte van de Multinational Reaction Force viel
rechtstreeks onder de Force Commander en werd op dagelijkse basis aangestuurd
door een door hem daartoe aangewezen (Britse) officier.Binnen UNFICYP liep de informatievoorziening via de Britse regimentscommandant
naar de FC. De aansturing door de Britse commandant verliep probleemloos en
de wijze van omgang was gebaseerd op wederzijds respect. Om de Nederlandse
belangen te behartigen was aan de staf van de Britse regimentscommandant een
«Senior National Representative» (SNR) toegevoegd. Er werd regelmatig
overleg gevoerd tussen de SNR en Britse sleutelfunctionarissen.2.8.1 BevindingBij inbreng van een Nederlandse compagnie in een groter contingent van
een ander land, zou de Nederlandse eenheid idealiter een eigen gebied van
verantwoordelijkheid moeten krijgen. Deze les is inmiddels toegepast bij operatie
International Security Assistance Force (ISAF Afghanistan).2.9 RISICO'SBrief 24 maart 1998:De veiligheidsrisico's voor de Nederlandse militairen
werden door de Regering ingeschat als beperkt en verantwoord. Wel werd gemeld
dat de komende maanden de spanning op Cyprus zou kunnen toenemen door de EU-toetredingsonderhandelingen
die in het voorjaar van 1998 zouden beginnen tussen de Europese Unie en Cyprus
(waar Turkije en de Turks-Cyprioten zich tegen verzetten) en door het voornemen
van de Cypriotische regering Russische luchtafweerraketten op het eiland te
plaatsen. Beide partijen steunden evenwel UNFICYP. VN-militairen waren nauwelijks
betrokken geraakt bij geweldplegingen. Wel werd gewag gemaakt van het feit
dat UNFICYP-militairen in de bufferzone regelmatig te maken kregen met incidenten.
Zij waren hierbij overigens zelf zelden doelwit.In de praktijk bleken noch de plaatsing van een luchtverdedigingssysteem
(ging uiteindelijk niet door), noch de EU-toetreding spanningen in het veld
op te leveren. Gedurende de Nederlandse deelname is het risicobeeld niet veranderd. Permanent was echter de dreiging van de vele mijnen, die
overal in de bufferzone verspreid liggen. Het was daarbij niet altijd duidelijk
of de positie van die mijnen in de afgelopen tientallen jaren veranderde als
gevolg van regenval en/of erosie. Het mijnenrisico werd geminimaliseerd door
niet af te wijken van de goedgekeurde routes en het voortdurend blijven benadrukken
van de aanwezige dreiging.Ondanks dat er tientallen kleine bestandsschendingen waren van zowel de
Grieks-Cyprioten als de Turks-Cyprioten kan worden gesteld dat de partijen
zich over het algemeen zeer goed aan de afspraken hielden. De meeste incidenten
bestonden uit «overmanning» (meer militairen op een post dan overeengekomen,
meestal twee in plaats van één) en uit «construction»
(het versterken van de eigen positie, meestal het toevoegen van zandzakken
of autobanden). De meeste schendingen werden binnen twee weken opgelost. Er
werd zeer regelmatig vergaderd met de conflictpartijen, zowel op de lokale
hoofdkwartieren als op de VN-locaties. Informatie-uitwisseling tijdens deze
vergaderingen bleek van groot belang en heeft onnodige spanning langs de «cease
fire line» en in de bufferzone voorkomen. Contingencyplannen met betrekking
tot escalatie, evacuatie en extractie waren ontwikkeld op het niveau van de
Force Commander. De contingencyplannen waren aanwezig bij de uitgezonden eenheid
en bekend.2.10 BESCHIKBAARHEID EN GESCHIKTHEIDBrief 24 maart 1998:De eerste Nederlandse compagnie die zou worden ontplooid,
zou bestaan uit ongevee 100 militairen van de Koninklijke landmacht. In het
operatiegebied konden zij gebruik maken van door de VN en het Verenigd Koninkrijk
beschikbaar gestelde wielvoertuigen.Nederland heeft totaal zes rotaties geleverd van elk 100 militairen. Een
rotatie bestond uit 97 militairen van de Koninklijke Landmacht en drie van
de Koninklijke Marechaussee. De laatste rotatie was samengesteld uit personeel
van 12 Pantserluchtdoelartilleriebatterij (Paluabt) uit Ede, aangevuld met
het verkenningspeloton van 42 Tankbataljon. Het is gebleken dat alle Nederlandse
rotaties geschikt waren voor en goed voorbereid waren op de uit te voeren
taak en deze taak op gedegen en professionele wijze hebben uitgevoerd.2.11 DUUR VAN DE DEELNAMEBrief 24 maart 1998:De bijdrage voor UNFICYP, zo stelde de regering bij
het besluit tot uitzending, zou gelden voor een termijn van drie jaar. Daarna
zou het Verenigd Koninkrijk de taak weer overnemen of een ander land worden
verzocht Nederland te vervangen.De Nederlandse bijdrage aan UNFICYP is conform de aankondiging in de brief
van 24 maart 1998 na drie jaar (op 6 juni 2001) beëindigd. Op 7 juni
jl. keerden de laatste militairen terug in Nederland. Door de VN is in vervanging
voorzien. Bij de laatste Nederlandse rotatie was tijdig bekend dat zij zou
worden afgelost door een Engelse eenheid.2.12 FINANCIËNBrief 24 maart 1998: De kosten die waren verbonden
aan de Nederlandse deelname gedurende drie jaar werden geschat op ongeveer
f 26 (€ 11,8) miljoen en zouden ten laste komen van het artikel
08.02.De additionele uitgaven voor de operatie UNFICYP komen ten laste van de
structurele voorziening voor vredesoperaties, zoals opgenomen in de Homogene
Groep Internationale Samenwerking (HGIS). Deze uitgaven worden in de Defensiebegroting
verantwoord op artikel 08.02. De operatie UNFICYP is een VN-geleide operatie.
Dit betekent dat Nederland voor de inzet van de overeengekomen militaire middelen
(in dit geval militair personeel) van de VN een financiële compensatie
ontvangt.In het onderstaande overzicht treft u per jaar aan de additionele uitgaven
zoals per 2e suppletore begroting (1998) en per ontwerpbegroting (1999 t/m
2001) geraamd en zoals daadwerkelijk in het betrokken jaar gerealiseerd.Cijfers in miljoenen euro's  RamingRealisatieVN – ontvangsten 19981,41,50,019993,93,01,1 20003,23,00,720011,81,41,3 Totaal 10,3 8,93,1De hoogte van de vergoeding die de VN betaalt voor inzet van militaire
middelen is gebaseerd op internationaal overeengekomen tarieven per persoon
en per soort materieel. In het «contribution agreement» tussen
de VN en Nederland is overeengekomen dat voor deze operatie de VN de inzet
van honderd personen aan Nederland zal vergoeden. De vergoeding voor inzet
van militair personeel in UNFICYP over de maanden april en mei van 2001 (€ 0,2
miljoen) is nog niet van de VN ontvangen. Daarnaast wordt in voorkomende gevallen
transportkosten voor initieel transport en rotaties van en naar het operatiegebied
door de VN vergoed. Hiervoor staat nog een claim op de VN open van € 0,1
miljoen. Naar verwachting worden de nog openstaande bedragen voor UNFICYP
in 2002 van de VN ontvangen.3 MILITAIR-OPERATIONEEL3.1 PLANNINGDe UNFICYP missie is een reeds lang lopende operatie. Sinds 1974 is er
in de uitvoering van de operatie weinig veranderd. De nationale planning bestond
om die reden geheel uit de gereedstelling en opleiding van de aangewezen eenheden.3.2 VOORBEREIDINGDe operationele voorbereiding bestond uit het aanscherpen van de militaire
basisvaardigheden van de individuele militair, de Missiegerichte Opleiding
(MGO), de United Nations Training and Advice Team (UNTAT)-training bij de
Britse eenheid in Sennelager (Duitsland) en een eindoefening in Osnabrück.
Daarnaast heeft vrijwel elke militair gedurende een week een cursus Engels
gevolgd.Ten behoeve van een optimale overgave/overname tussen de rotaties zijn
verkenningen uitgevoerd. De verkenningsmissies beschikten over vragenlijsten
betreffende de gewenste informatie. Ter plaatse was ten behoeve van de verkenningen
een uitgebreid programma opgezet. Deze verkenningen bleken te
hebben bijgedragen aan een soepele overgave/overname.3.2.1 Bevinding:De MGO en de eindoefening werden door de Nederlandse rotaties als zeer
nuttig ervaren. Ook de gezamenlijke oefening met een Britse eenheid heeft
positief bijgedragen aan de voorbereiding op de uitzending. Ervaringen van
voorgaande rotaties werden verwerkt in het programma. Dit had als voordeel
dat de voorbereiding in de loop van de missie steeds verder geoptimaliseerd
werd.3.3 UITVOERING VAN DE OPERATIE3.3.1 Taakuitvoering en wijze van invulling opdracht UNFICYPHet Nederlandse contingent heeft zich op een professionele wijze van zijn
taken gekweten en daarmee bijgedragen aan het voorkomen van het oplaaien van
geweld tussen beide delen van het eiland.UNFICYP concentreert zich op de handhaving van het staakt-het-vuren in
de bufferzone. Deze bufferzone is verdeeld in een aantal sectoren, waarin
de deelnemende landen elk hun eigen sector hebben. Nederland was ingedeeld
in de Britse sector, die een belangrijk deel van Nicosia omvatte en een gebied
noordwest daarvan. Vanuit observatieposten en door middel van patrouilles
werd de situatie geobserveerd. Doordat in de bufferzone de nadruk lag op het
handhaven van de status-quo, is ook in de wijze van optreden ten tijde van
de Nederlandse bijdrage weinig verandering gekomen. Aan de missie werd inhoud
gegeven door het 24 uur per dag bemannen van observatieposten en het uitvoeren
van patrouilles te voet, per mountainbike en per voertuig (door twee militairen)
teneinde toe te zien op het ongewijzigd blijven van de bufferzone. Verder
werden er contacten met beide conflictpartijen onderhouden teneinde de dialoog
gaande te houden en eventuele overtredingen te bespreken. Regelmatig werd
ook per helikopter verkend.De hoofdtaak van de «Mobile Force Reserve» (MFR), waarbij
ook Nederlandse militairen waren ingedeeld, was om binnen 4 uur op iedere
gewenste plek in de bufferzone «Crowd and Riot Control» (CRC)
te kunnen uitoefenen. Daarnaast reed personeel van de MFR patrouilles, bewaakten
zij de United Nations Protected Area (UNPA) en ondersteunden daar waar nodig
de sectoren.Op sectorniveau bevond zich een «Civil Affairs Team» (CAT),
dat voornamelijk de werkzaamheden van private en publieke instellingen in
de bufferzone coördineerde. Voorbeelden hiervan zijn: het boren naar
water, het schoonhouden en uitdiepen van een rivierbedding, het bewerken van
het land of het bestrijden van insecten en ongedierte. De samenwerking tussen
het CAT en de verantwoordelijke autoriteiten verliep goed.De RoE waren ondubbelzinnig geformuleerd en waren op maat gesneden voor
de gevraagde taken. De uitwerking in de vorm van een «soldiers card»
bij de UK had een meer restrictief karakter dan de Nederlandse versie. De
Nederlandse militair mocht in voorkomend geval gebruik maken van zijn vuurwapen
bij bedreiging met letsel, terwijl de Britse militair dit pas was toegestaan
bij bedreiging met dodelijk letsel. Dit was bekend bij de Nederlandse militairen
en werd niet als een bezwaar ervaren. Tijdens de Nederlandse bijdrage is het
niet noodzakelijk gebleken enige vorm van geweld aan te wenden of zelfs maar
te dreigen met geweld.3.3.2 MaterieelDe persoonsgebonden uitrusting werd door het personeel meegenomen vanuit
Nederland. Deze uitrusting voldeed. De eenheid had zelf geen onderhoudselement
in haar organisatie. In geval van defecten aan wapens en optische middelen
moest worden teruggevallen op de meegenomen logistieke reserve. De overname/overgave
van de rotaties heeft geen problemen opgeleverd.Er waren lokale, operationele radionetten (Motorola hand-held radio's
en vaste radio's, zowel in voertuigen als in Opsrooms van de observatieposten).
Dit materieel voldeed uitstekend. Het telefoonsysteem van de VN was ouderwets
en gebrekkig, maar werkte over het algemeen redelijk. Naar één
van de pelotonslocaties kon regelmatig niet worden gebeld vanwege technische
problemen. De radioverbinding diende dan als back-up. Er waren tien door de
Koninklijke Landmacht verstrekte mobiele telefoons beschikbaar voor de sleutelfunctionarissen.
De SNR had naast de mobiele telefoon een civiele landlijn ter beschikking.
In noodgevallen kon voor de verbinding met Nederland worden terug gevallen
op satellietcommunicatieapparatuur.3.3.3 Aansturing van de operatie, nationaalVanuit Nederland werd de missie, zoals gebruikelijk bij crisisbeheersingsoperaties,
aangestuurd door de CDS. De voorbereiding en instandhouding werden verzorgd
door de Koninklijke Landmacht.De SNR, die was toegevoegd aan de staf van de Britse regimentscommandant,
onderhield namens het contingent de contacten met het Defensie Crisis Beheersings
Centrum, van waaruit de CDS de nationale aansturing gestalte gaf. Gelet op
het karakter van de operatie had deze informatie-uitwisseling een sterk routinematig
karakter. Door middel van nota's en de situatierapporten werden de bewindslieden
op de hoogte gehouden van het verloop van de missie. De SNR onderhield tevens
contact met de operationele staf van de Landmacht, van waaruit de benodigde
ondersteuning op het gebied van logistiek en administratie werd verzorgd.
De aangekaarte problemen werden zo snel en adequaat mogelijk afgehandeld en
opgelost.3.3.4 PersoneelszorgGelet op de geringe omvang van het Nederlandse contingent was er geen
sociaal-medisch team aanwezig, wel was er een geestelijk verzorger. Commandant
en geestelijk verzorger werkten goed samen. Voor medische ondersteuning kon
een eerste aanspreekpunt worden gevonden in de Nederlandse sergeant «Initiële
Oorlogstraumatologie». Bovendien fungeerde de Britse bataljonsarts als
arts voor de Nederlandse troepen. Voor «zwaardere» medische zaken
kon een beroep worden gedaan op Griekse civiele geneeskundige verzorging.
De tandheelkundige verzorging vond plaats, na verwijzing door de bataljonsarts,
bij een civiele tandarts. De geneeskundige verzorging voldeed.Medische evacuatie binnen het missiegebied was afdoende geregeld. Op elke
pelotonslocatie was een helikopterlandingsplaats aanwezig. De twee aanwezige
VN-helikopters konden worden gebruikt voor medische evacuatie, hetgeen ook
is beoefend aan het begin van elke rotatie.De rust- en recreatieregeling voldeed naar behoren. De mogelijkheid was
aanwezig om in deze periode naar het UNRRATT (United Nations Roulement Regiment
Adventurous Training Team) te gaan teneinde Adventurous Training
(AT) te ondergaan. Deelname aan AT was dienst (met reveille en kamerinspectie)
maar met vrije namiddagen en avonden. Vooral gedurende de zomermaanden betekende
deelname aan AT een zeer grote afleiding en ontspanning. Het deelnemen aan
AT («lesson learned» van eerdere rotaties in 1999) heeft een groot
positief effect gehad op het terugdringen van de sleur en het op peil houden
van de motivatie. Iedere Nederlandse militair heeft minstens een maal hieraan
deelgenomen.Het thuisfront werd voorafgaand en tijdens de uitzending door middel van
nieuwsbrieven, bijeenkomsten en periodieken op de hoogte gehouden. De Nederlandse
militairen werden tevens in de gelegenheid gesteld om met het thuisfront telefonisch
contact te onderhouden. Voor de meeste calamiteiten (b.v. ernstige medische
of sociale problemen bij het thuisfront) bestond een draaiboek, uitgegeven
door Operationele staf van de Bevelhebber der landstrijdkrachten (OPS BLS).
Het Situatie centrum OPS BLS heeft goede contacten met de SNR in Cyprus onderhouden.
De sleutelfunctionarissen in het uitzendgebied (commandant en dominee) waren,
zoals gezegd, bereikbaar per mobiele telefoon.3.3.5 Internationale samenwerkingDe samenwerking met de Britse eenheid verliep over het algemeen goed.
De afwijkende benadering van krijgstuchtelijke en strafrechtelijke zaken tussen
beide landen veroorzaakte aanvankelijk wel wat onduidelijkheid, doch heeft,
door hierover goed te communiceren, in de loop van de operatie niet meer tot
problemen geleid. De spreiding van de verantwoordelijkheid was evenwichtig.
Nederland had een geloofwaardig en evenredig aandeel in deze verantwoordelijkheid.Drie leden van de Koninklijke Marechaussee maakten deel uit van de Force
Military Police Unit (FMPU). Zij handhaafden, tezamen met 23 collega's uit
zeven landen, de orde binnen UNFICYP. Eén van de Nederlanders was als
plaatsvervangend hoofd van de FMPU aangesteld. Negen Nederlandse militairen
waren ingedeeld bij het hoofdkwartier van Sector 2, waarin de Nederlandse
Compagnie werkzaam was, een Nederlands peloton was ingedeeld in de MFR, een
eenheid met CRC als voornaamste taak. In de MFR waren zes nationaliteiten
verenigd (Argentijns, Engels, Hongaars, Nederlands, Oostenrijks en Sloveens).
De internationaal gemengde samenstelling maakte het werken af en toe wat moeilijk.
Dit kwam voornamelijk door de taalproblemen, de grote cultuurverschillen en
de verschillende nationale regels. Niettemin was deze eenheid door veelvuldige
oefening en training goed op haar taak in UNFICYP berekend (zie tevens 2.4).3.3.6 LogistiekOp het gebied van de logistiek was het contingent afhankelijk van de VN.
De VN logistiek verliep over het algemeen traag. Reparaties aan VN-materiaal
en aan de infrastructuur op de locaties moesten worden aangevraagd via het
Britse regiment. De specifiek nationale bevoorradingsgoederen werden vanuit
Nederland opgevoerd. Hierbij hebben zich geen problemen voorgedaan.3.3.7 VoorlichtingBij de ontplooiing van de eenheid, in juni 1998, was sprake van grote
media belangstelling. Het hoofd communicatie van de Luchtmobiele Brigade,
functioneel aangestuurd door de Directie Voorlichting, heeft gedurende de
eerste vijf weken zorggedragen voor begeleiding van deze media.
Vanaf november 1998 is een Nederlandse voorlichter voor de duur van twee jaar
geplaatst geweest bij het Military Public Information Office van UNFICYP.
Een bijzonder moment voor de pers vormde de 25 jarige herdenking van het staakt-het-vuren
in 1999. Als VN functionaris heeft de Nederlandse voorlichter gedurende de
plaatsingsduur verzoeken van de Nederlandse media ingewilligd. Daarbij is
steeds goed overleg geweest met de Directie Voorlichting. Het werd niet nodig
geacht de eenheid gedurende de laatste zeven maanden van uitzending te laten
beschikken over een gespecialiseerde voorlichter.3.3.8 BezoekenHet aantal bezoekers per rotatie bedroeg gemiddeld 80 personen. Deze bezoeken
waren nuttig om functionarissen in Nederland een goed beeld te geven van de
specifieke omstandigheden in het operatiegebied. Bovendien werd de daarmee
getoonde belangstelling door het personeel zeer gewaardeerd en dikwijls gezien
als een onderbreking in een sterk routinematige uitvoering.3.3.9 Juridische aspectenDe VN hanteert in beginsel de regel dat deelnemers aan een VN-vredesmissie
niet dezelfde nationaliteit mogen hebben als die van de (voormalig) strijdende
partijen, in verband met de vereiste neutraliteit en onpartijdigheid van de
vredesmacht. Bij één uit te zenden Nederlandse militair werd
terzake bezwaar gemaakt, aangezien betrokkene naast de Nederlandse tevens
de Turkse nationaliteit bezat. Hierover is overleg gevoerd met de VN. De VN
gaf daarbij aan dat indien de betrokken militair uitsluitend de Nederlandse
nationaliteit had, uitzending voor de VN geen probleem zou zijn geweest, ondanks
de Turkse afkomst van betrokkene. Het hebben van een dubbele nationaliteit,
waarvan er één overeenkwam met die van één van
de conflictpartijen, was dat wel. Hierop is besloten de betrokken militair
niet met zijn eenheid mee uit te zenden.Indachtig de «lesson learned» (UNFICYP 1999) om bij voortduring
aandacht te blijven besteden aan handhaving van discipline, is voorafgaand
aan de uitzending diverse malen een briefing gehouden over de verschillen
tussen het tuchtrecht in Nederland en het tuchtrecht tijdens uitzending (hogere
geldboetes.) Verder werd diverse malen duidelijk gemaakt dat de lokale bevolking
negatief tegenover de VN kon staan, en dat eventuele incidenten door de lokale
politie en/of pers onder een vergrootglas konden worden gelegd. Terughoudend
gedrag was het devies, vooral wanneer men zich buiten de bufferzone bevond.
Verder is diverse malen onder de aandacht gebracht (o.a. tijdens de oefening
in Duitsland) dat het Britse leger op het gebied van discipline veel strengere
normen hanteerde.In incidentele gevallen waren er individuele tekortkomingen zoals «het
overtreden van de avondklok». In deze gevallen zijn de overtredingen
aan de krijgstucht getoetst.Indien er juridische vragen of onduidelijkheden betreffende het straf-
en/of tuchtrecht waren, werd dit overlegd met het detachement Koninklijke
Marechaussee of rechtstreeks met de parketsecretaris van de militaire kamer
in Arnhem. Er is twee maal behoefte aan dergelijk juridische overleg geweest.
Eenmaal bij de afhandeling van een ongeval en eenmaal over de mogelijkheden
en beperkingen met betrekking tot de inzet van het Nederlandse peloton MFR,
in het geval dat de opvolging door het Britse contingent te lang op zich zou
laten wachten. De benodigde informatie werd snel door de Sectie
Juridische Zaken van de Stafgroep BLS verstrekt.3.3.10 Terugkeer naar NederlandZoals vermeld heeft Nederland de deelname aan UNFICYP in juni 2001 beëindigd.
De planning hiervan is voornamelijk door OPS BLS, Nationaal commando (NATCO)
en het Defensie Crisis Beheersing Centrum (DCBC) verricht. De uitvoering van
de redeployment is ondersteund door NATCO. Met uitzondering van het sportmateriaal
en de klasse 1 artikelen (etenswaren), die lokaal zijn afgestoten, is al het
materiaal teruggegaan naar respectievelijk de moedereenheid, de Verzorgingslokatie
Maaldrift en NATCO.De eenheid is afgelost door een Britse Veldartilleriebatterij. Dit is
gebeurd in twee «slagen» op 30 mei 2001 (48 militairen) en op
7 juni 2001 (52 militairen). De (Nederlandse) compagniescommandant en de SNR
vertrokken met de laatste slag. Op 6 juni 2001 heeft de Nederlandse compagniescommandant
de gebiedsverantwoordelijkheid overgedragen aan de Britse eenheid. De gehele
redeployment is probleemloos verlopen.Na terugkeer in Nederland hebben de rotaties een afwikkelingsprogramma
gevolgd. De programma's zoals opgesteld door de Koninklijke landmacht hebben
voldaan. Daarin vormden debriefings, terugkeergesprekken, medische controle
en evaluaties verplichte elementen. De resultaten van het afwikkelingsprogramma
hebben geen aanleiding gegeven voor nadere beschouwing.3.3.11 Tot slotUit de debriefings bleek dat een kleine missie als UNFICYP een uitgelezen
mogelijkheid was om jonge militairen (soldaten, korporaals en groepscommandanten)
ervaring te laten opdoen in zelfstandig optreden op het laagste niveau. De
in de doctrine verankerde wijze van optreden – waaronder de opdrachtgerichte
commandovoering – vereist zelfstandigheid tot op het laagste niveau
binnen de organisatie. Het personeel tot op het laagste niveau zag direct
resultaat van het eigen werk, men onderhield intensief contacten met mensen
van verschillende nationaliteiten, terwijl zelfstandig direct oplossingen
moesten worden bedacht voor situaties waarin men bij de taakuitvoering terechtkwam.
Dat is voor alle betrokken Nederlandse militairen een uiterst leerzame ervaring
geweest.XNoot1Tweede Kamer, vergaderjaar 1997–1998, 25 954, nr. 1. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25954-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl