Wet verbetering poortwachter; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27678, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-04-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27678 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1. Inleidinga. Voorgeschiedenisb. Het wetsvoorstel in het kort2. Voorgeschiedenisa. Voorbereidingb. Ontvangen commentaren3. Heldere verantwoordelijkheidsverdeling4. Verbeterde informatievoorziening en communicatiea. Ziekmelding en informatievoorziening aan werknemersb. Zoet-en-zuurinformatie aan werkgeversc. SV-advies5. Het reïntegratiedossier en -verslag6. Uitstel van de WAO-beoordeling op verzoek7. Versterking verantwoordelijkheid werknemera. Effectuering reïntegratiemogelijkheden door second
opinionb. Effectuering inspanningsverplichting tot reïntegratie
werknemer8. Mogelijkheid tot verlenging loondoorbetalingsplicht9. Uitstel WAO-beoordeling als werkgever en werknemer
onvoldoende reïntegrerenHerstelgedrag10. Overgangsperiode tot aan SUWI11. Financiële gevolgen en de gevolgen voor de rechterlijke
macht en administratieve belasting werkgevers.a. Financiële gevolgenb. Gevolgen voor de rechterlijke machtc. Administratieve lasten werkgevers12. Monitoring/evaluatieII. ARTIKELSGEWIJSArtikel I. ZiektewetOnderdeel AOnder 2 en 3Onderdeel BOnderdeel COnderdelen AOnder 1, D, E en FArtikel II. Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekeringOnderdeel AOnderdeel B en EOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EOnderdeel FOnder 1Onder 2Onder 3Onder 4Onderdeel GOnderdelen H en IOnderdeel JOnderdeel KOnderdeel LOnderdeel MOnder 1Onder 2Onderdeel N en OOnderdeel POnder 1Onder 2 en 3Onderdeel QOnderdeel RArtikel III. Burgerlijk WetboekOnderdeel AOnder 2Onder 3Onderdeel BOnderdeel CArtikel IV. Organisatiewet sociale verzekeringen 1997Onderdeel AOnderdeel BOnderdeel CArtikel V. WerkloosheidswetOnderdeel AOnderdeel BOnder 1Onder 2Onderdeel COnderdelen D en EArtikel VI. Wet op de (re)integratie arbeidsgehandicaptenOnderdelen A, B, COnder 2, D, E, onder 1, G, onder 2, H, en JOnderdeel COnder 1Onderdelen EOnder 2, F en G, onder 1Onderdeel IOnderdeel KOnderdeel LArtikel VII. Arbeidsomstandighedenwet 1998Onderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnder 1Onder 2Onderdeel DOnderdeel EOnderdeel FArtikel VIII. Wet inschakeling werkzoekendenArtikel IX. Wet terugdringing ziekteverzuimOnder 2Onder 3Artikel X Wet overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringenArtikel XI Wet beslistermijnen sociale verzekeringenArtikel XII Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigenOnderdeel A en CBArtikel XIII Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicaptenOnderdeel A en CBArtikel XV OvergangsrechtOnder 1Onder 2Onder 3Onder 4, 5 en 6Onder 7Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27678Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 103 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 678Verbetering van de procesgang in het eerste ziektejaar en nieuwe regels
voor de ziekmelding, de reïntegratie en de wachttijd van werknemers alsmede
met betrekking tot de loondoorbetalingsverplichting van de werkgever (Wet
verbetering poortwachter)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI. ALGEMEEN1. Inleidinga. VoorgeschiedenisDe verantwoordelijkheid voor de bestrijding van langdurig ziekteverzuim
ligt sinds 1 maart 19961 bij de werkgever, die
daarin ondersteund wordt door een arbodienst. Pas wanneer het duidelijk is
dat de werknemer niet meer binnen het eigen bedrijf de arbeid kan hervatten,
treedt de uitvoeringsinstelling (uvi) op als «poortwachter» voor
de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), om zo het collectief
te behoeden voor de financiële gevolgen van het beroep op deze wet. Deze
verantwoordelijkheidsverdeling brengt met zich dat, indien de reïntegratie
van een zieke werknemer niet slaagt, er een overdracht van dossiers en verantwoordelijkheden
dient plaats te vinden van de private naar de publieke sector. Om dit proces
ordelijk te laten verlopen is een complex van regels opgesteld, «het
poortwachtersmodel»2.Die huidige regeling kent een drietal elementen. Ten eerste dient de werkgever
(feitelijk veelal diens arbodienst) na 13 weken een ziekmelding te doen aan
de uvi. Daarmee wordt een signaal afgegeven dat hier sprake is van een ernstiger
ziektegeval, en kan in de administratie van de uvi worden vastgelegd wanneer
het wachtjaar voor de WAO is begonnen. Ten tweede dient die ziekmelding vergezeld
te gaan van een (voorlopig) reïntegratieplan3.
Met dit voorlopig reïntegratieplan geeft de werkgever/arbodienst aan
wanneer hij verwacht dat de werknemer weer bij hem binnen het eerste ziektejaar
aan de slag gaat. Is deze verwachting er niet, dan dient vervolgens een volledig
reïntegratieplan te worden ingediend, uiterlijk binnen 8 maanden na het
begin van het verzuim. In dit definitieve plan meldt de werkgever/arbodienst
aan de uvi, dat de werknemer in kwestie niet binnen het jaar volledig in het
eigen bedrijf zal kunnen hervatten, en wat de reden daarvan is. Worden de
reïntegratieplannen niet tijdig of adequaat ingediend, dan volgt boete-oplegging
aan de werkgever. Uit signalen van uvi's1, arbodiensten en het
College van Toezicht Sociale Verzekeringen (Ctsv)2
is naar voren gekomen dat het huidige poortwachtersmodel niet goed functioneert.
De volgende oorzaken zijn hiervoor aanwijsbaar. Het Ctsv constateert dat de
functie en het doel van de reïntegratieplannen voor de uitvoeringspraktijk
niet helder zijn, evenmin als de wederzijdse taken en verantwoordelijkheden
van de diverse actoren in het eerste ziektejaar. De uvi's signaleren dat de
reïntegratieplannen geen inzicht geven in de reïntegratie-inspanningen,
waardoor er nauwelijks een inhoudelijke beoordeling van de reïntegratieplannen
plaatsvindt. Er ontbreekt een gedeeld normatief kader om de activiteiten van
betrokken actoren te kunnen beoordelen. Daarnaast lijken uvi's procedurele
en administratieve criteria te hanteren ter compensatie van (ontbrekende)
inhoudelijke criteria. Als gevolg hiervan wordt de toezichtsfunctie van de
uvi's niet of onvoldoende uitgeoefend. Bovendien leidt het opleggen van procedurele
sancties tot vermijdingsgedrag bij werkgevers, zet het niet aan tot reïntegratie-activiteiten
en verstoort het de verhouding tussen uvi's en arbodiensten. Daarnaast blijken
werkgevers zich nog onvoldoende bewust te zijn van de grote financiële
consequenties van ziekte en arbeidsongeschiktheid en nemen te vaak een afwachtende
houding aan. Van de werknemer wordt te weinig initiatief verwacht, waardoor
ook hij vaak een te passieve houding aanneemt. De uvi wordt bij de uitkeringsaanvraag
veelal met slecht voorbereide dossiers geconfronteerd, hetgeen bijdraagt aan
de overbelasting van de keuringsprofessionals. Soms komt het moment van keuring
te vroeg, omdat de werknemer zich midden in een reïntegratietraject bevindt.
Voorts werken de verschillende belangen van arbodiensten en uvi's belemmerend
op de onderlinge samenwerking.Een inventarisatie van het beschikbare onderzoek met betrekking tot de
ondervonden problemen in het eerste ziektejaar levert de volgende relevante
gegevens op.Met name kleine bedrijven blijken niet altijd op de hoogte te zijn van
de Pemba-risico's3. Daarnaast kan het vroegtijdig
ondersteuning krijgen van een arbodienst in het Midden- en Kleinbedrijf reïntegratie
bevorderend werken4. Als eenmaal duidelijk is
dat gezocht moet worden naar een nieuwe werkgever is het van belang –
indien dit nodig is – zo snel mogelijk een passend traject te starten.
Anders gaat veel tijd verloren aan wachttijden en overdrachtmomenten.5Voorts is uit onderzoek bekend dat het van belang is zo vroeg mogelijk
in het eerste ziektejaar helderheid te krijgen of terugkeer bij de oude werkgever
nog tot de mogelijkheden zal gaan behoren. Zolang de werknemer nog verwacht
bij de oude werkgever terug te kunnen wordt weinig actie ondernomen tot het
vinden van een andere werkkring6.Tevens blijkt dat naarmate de werknemer langer van het werk weg is, de
intensiteit van de contacten met de werkgever afneemt. Er ontstaat dan een
situatie waarin weinig nieuwe initiatieven worden ondernomen. In de huidige
situatie blijkt men vooral oog te hebben voor mogelijkheden bij de eigen werkgever.
Het streven naar herplaatsing elders wordt door werkgevers en arbodiensten
nog nauwelijks gedaan.7Uit onderzoek is bekend dat de kans op het realiseren van reïntegratie
groter is bij de oude werkgever waarbij de werknemer (al) een dienstverband
heeft dan bij een nieuwe werkgever. Veel mensen hervatten dan ook al gedurende
het eerste ziektejaar (gedeeltelijk) bij de oude werkgever. Ook na ommekomst
van het eerste ziektejaar vinden nog veel reïntegraties bij de oude werkgever
plaats8. Er blijft echter een grote groep bestaan
waarbij volgens de ondervraagde cliënten reïntegratie bij de oude
werkgever wel tot de mogelijkheden had behoort, maar waarbij dit niet gerealiseerd
is. Het is derhalve van belang dat eventueel te realiserende mogelijkheden
in voldoende mate onderkent en onderzocht worden.9In het huidige poortwachtersmodel is teveel bureaucratische rompslomp
ontstaan die vroegtijdige reïntegratie eerder belemmert dan bevordert.
Tevens blijkt dat snellere helderheid bij werkgevers en werknemers over het
te volgen herstel- en werkhervattingstraject is geboden. Een inhoudelijk door
het veld gedragen normenkader is hierbij een cruciaal instrument.Om een oplossing te bieden voor de hiervoor geschetste problemen heeft
het kabinet besloten tot herziening van de procesgang in het eerste ziektejaar.
Bij brief van 28 mei 19991 is dit voornemen aan
de Tweede Kamer medegedeeld, waarbij tevens de contouren voor een andere regeling
zijn geschetst.Naar aanleiding van het Kamerdebat over de nieuwe uitvoeringsstructuur
van de sociale zekerheid, zijn de kabinetsplannen rond Structuur Uitvoering
Werk en Inkomen (SUWI) fundamenteel gewijzigd2.
Als gevolg hiervan is ook de voorgenomen herziening van de procesgang in het
eerste ziektejaar bijgesteld. In de recente voortgangsnota arbeidsongeschiktheidsregelingen3 zijn deze aangepaste maatregelen aangekondigd. Tijdens
een algemeen overleg op 8 juni 2000 is deze nota met de Vaste Commissie voor
Sociale Zaken en Werkgelegenheid besproken4.b. Het wetsvoorstel in het kortHet doel van dit wetsvoorstel is om bepaalde weeffouten uit de procesgang
in het eerste ziektejaar te verwijderen en op een zo eenvoudig mogelijke manier
voorwaarden te scheppen voor betere reïntegratieprestaties. Daarnaast
wordt de publieke toezichtsfunctie verscherpt doordat de activiteiten van
partijen worden beoordeeld aan de hand van een inhoudelijk gedeeld normenkader.
Werkgever en werknemer weten hierdoor wat van hen in het kader van reïntegratie
wordt verwacht. De basis voor betere reïntegratieprestaties wordt geschapen
door de nieuwe SUWI-voorstellen, die een heldere taakafbakening tussen de
reïntegratiemarkt en de uitvoering van de werknemersverzekeringen scheppen.
Dit wetsvoorstel beoogt stimulansen te creëren voor effectiever optreden
in het eerste ziektejaar, de verantwoordelijkheid van werknemer en werkgever
te versterken en de samenwerking tussen de private reïntegratiemarkt
en de publieke uitvoeringsinstelling te verbeteren. Het gaat daarbij om de
volgende concrete maatregelen:• Vervroeging van de ziekmelding naar 6 weken: werkgever en werknemer
worden vroegtijdig geïnformeerd en gealerteerd (hoofdstuk 4).• Werknemer wordt geïnformeerd via de arbodienst.• Werkgever wordt geïnformeerd over de (financiële) gevolgen
van arbeidsongeschiktheid door de uvi in «zoet-en-zuurinformatie»• De huidige papieren rompslomp rond voorlopig en definitief reïntegratieplan
wordt afgeschaft.• Invoering van een reïntegratieverslag waarin verantwoording
wordt afgelegd over het verloop van, en de verrichtte reïntegratie-inspanningen,
tijdens het eerste ziektejaar. Voor de inhoud van het reïntegratiedossier
en het daaruit samen te stellen reïntegratieverslag wordt in overleg
met de huidige uitvoerders een protocol ontwikkeld. In het protocol worden
eisen aan het dossier en het verslag gesteld. Het zal normen bevatten over
adequate reïntegratie-inspanningen. Richtsnoer hierbij is het vroegtijdig
verrichten van interventies in het eerste ziektejaar. Deze normen zullen een
uitstralingseffect hebben naar het gedrag in het eerste ziektejaar (hoofdstuk
5).• De werknemer zal een eigen rol krijgen in de totstandkoming van
het reïntegratieverslag en deze zelf moeten indienen bij aanvraag van
de WAO-uitkering.• Het reïntegratieverslag zal medische en arbeidskundige basisinformatie
gaan bevatten voor de claimbeoordeling. Hierdoor zullen de administratieve
taken van de uvi worden verlicht en meer tijd vrijkomen voor de daadwerkelijke
claimbeoordeling.• Flexibilisering van het moment van WAO-beoordeling: uitstel van
WAO-beoordeling op gezamenlijk verzoek van werkgever en werknemer. Onnodig
verblijf in de WAO (omdat het herstelproces nog gaande is) kan hierdoor worden
voorkomen (hoofdstuk 6).• Verlenging loondoorbetalingsverplichting van de werkgever als hij
onvoldoende heeft gedaan aan de reïntegratie van zijn zieke werknemer.• Uitstel van WAO-beoordeling als werkgever én werknemer onvoldoende
reïntegreren. De werkgever betaalt dan het loon door.• «Second opinion» voor werkgever en werknemer: zij kunnen
de uvi een oordeel vragen over de vraag of er binnen het bedrijf passende
arbeid aanwezig is, dan wel of er voldoende reïntegratie-activiteiten
worden ontplooid (hoofdstuk 7).• Inhouden van het loon door de werkgever en treffen van een maatregel
door uvi als de werknemer onvoldoende meewerkt aan zijn reïntegratie
(hoofdstuk 7).Invoering van dit wetsvoorstel is een zaak die de nodige zorgvuldigheid
vergt. Het succes ervan staat of valt met een goede onderlinge samenwerking
tussen alle betrokken partijen. Inzet van dit wetsvoorstel is niet om van
bovenaf een gedetailleerde werkwijze op te leggen. Het heeft uitdrukkelijk
de bedoeling de procesgang zodanig in te richten dat deze de neerslag vormt
van de administratieve en uitvoeringstechnische mogelijkheden van de direct
betrokken bedrijven en instellingen. Het kabinet is zich er van bewust dat –
ook met deze uitgangspunten – de implementatie van dit wetsvoorstel
de nodige organisatorische inspanningen zal vergen. Er zal dan ook een begeleidingsgroep
worden ingesteld, waarin alle betrokken organisaties en het departement van
SZW zijn vertegenwoordigd, teneinde te garanderen dat de invoering op een
zorgvuldig afgestemde wijze geschiedt.Zoals hiervoor al werd gesteld is het onmogelijk om via wetgeving en procedures
te verzekeren dat alle honderdduizenden ziektegevallen per jaar op een adequate
manier worden benaderd. Uiteindelijk zal veel afhangen van het welbegrepen
eigenbelang van werkgever en werknemer. Het belang van de werkgever bij adequate
reïntegratie is de afgelopen jaren fors versterkt en zal in de komende
jaren nog verder toenemen als gevolg van het oplopen van de gedifferentieerde
WAO-premie, een afnemende tendens tot herverzekering van het ziekteverzuimrisico
en de krapte op de arbeidsmarkt. Ook het belang van de werknemer is groot:
instroom in de WAO betekent uiteindelijk een minder solide maatschappelijke
positie en inkomensachteruitgang. Dit besef zou echter beter uit de verf komen
als afspraken in de CAO-sfeer zich minder eenzijdig op bescherming en meer
op participatie zouden richten. Deze onevenwichtigheid in de CAO-sfeer kan
nooit geheel via wettelijke maatregelen worden gecorrigeerd.2. Voorgeschiedenisa. VoorbereidingBij de voorbereiding van dit wetsvoorstel heeft een open communicatie
plaatsgevonden met de uitvoeringspraktijk. Teneinde een nader inzicht te krijgen
in de feitelijke knelpunten in het eerste ziektejaar en de uitwerking van
de diverse voorgestelde maatregelen zijn in het voortraject van dit wetsvoorstel
de verschillende betrokken partijen geconsulteerd.Zij hebben de gelegenheid gekregen om zich uit te spreken over de voorgestelde
maatregelen, en zijn nauw betrokken bij de nadere uitwerking daarvan.
Dat geldt in het bijzonder voor de opstelling van een protocol voor het reïntegratieverslag
en de ontwikkeling van een toetsingskader voor de toezichtsfunctie van de
uvi's op de private reïntegratie-inspanningen.Medio 1999 is aan diverse instanties technisch commentaar gevraagd op
het in de brief van 28 mei 1999 voorgestelde poortwachtersmodel. Een aantal
instanties heeft spontaan gereageerd. Een deel van dit commentaar is echter
niet meer actueel omdat het poortwachtersmodel als gevolg van de genoemde
wijziging van het SUWI-plan is aangepast. Er is dan ook opnieuw commentaar
aan deze instanties gevraagd. Dit nieuwe commentaar wordt hierna beknopt weergegeven
samen met die onderdelen van het toentertijd uitgebrachte commentaar voorzover
de inhoud ervan voor dit wetsvoorstel nog relevant is. Hieronder zullen het
commentaar van het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv), de toezichtstoets
van het Ctsv, en de commentaren van de BOA1, de
STAR2, de NVvA3 en
de KNMG4 kort worden weergegeven.b. Ontvangen commentarenAlle bovengenoemde instellingen kunnen in grote lijnen het in dit wetsvoorstel
geschetste model onderschrijven. De helderheid in de taakverdeling tussen
de private en publieke sector wordt algemeen als een vooruitgang gezien, en
ook de vorming van een gemeenschappelijk normenkader in het kader van een
adequate verzuimbegeleiding spreekt alle betrokken partijen aan. Bij het protocolleren
van het reïntegratieverslag wordt dit kader in nauwe samenwerking met
de uitvoerende instanties tot stand gebracht.De BOA onderschrijft (bij brieven van 21 juni 1999, 8 juli 1999 en 19
mei 2000) de constatering dat het huidige poortwachtersmodel slagvaardig optreden
van partijen in het eerste ziektejaar in de weg staat en is voorts onder meer
ingegaan op het tijdstip van de ziekmelding en de voorgestelde bedrijfsbezoeken.
Desgevraagd merkt de STAR5 op dat de poortwachtersfunctie
idealiter op een objectieve wijze, vrij van risico van belangenverstrengeling,
zou moeten worden uitgeoefend. Voorts is het zinvol om te bezien of het beschikbare
reïntegratie-instrumentarium van de Wet (re)integratie arbeidsgehandicapten
(REA) effectiever kan worden ingezet voor reïntegratie in het eerste
ziektejaar. De NVvA heeft bij brief van 21 juli 1999 gereageerd. Daarbij is
aangegeven dat de kabinetsplannen in grote lijnen worden gesteund. Er wordt
voor gepleit om de arbeidsdeskundige een prominente rol te geven als casemanager,
zowel in het eerste spoor, als in het tweede spoor. De KNMG onderschrijft
in zijn brieven van 11 november 1999 en 9 oktober 2000 de in het conceptwetsvoorstel
neergelegde hoofdlijn en wijst erop dat het contact tussen partijen zich dient
te kenmerken door samenwerking en (vak)inhoudelijk overleg, op het moment
dat dit zinvol is en toegespitst op de specifieke situatie van de (verzuimende)
werknemer. Het grote belang van de eigen rol van de werknemer in het reïntegratieproces
wordt hierbij aangegeven. De KNMG merkt nog op dat een gemeenschappelijk denk-
en werkkader een belangrijke voorwaarde is voor het slagen van het poortwachtersmodel.Zowel het Lisv als het Ctsv hebben naast hun beleidsmatige inbreng ook
een aantal technische verbeteringen voorgesteld. Diverse technische punten
die door het Ctsv en het Lisv naar voren zijn gebracht, leiden tot een verbetering
van het wetsvoorstel en zijn door het kabinet overgenomen. Op specifieke onderdelen
van het commentaar wordt in het navolgende uitvoeriger ingegaan. 3. Heldere verantwoordelijkheidsverdelingMaatgevend voor de systematiek van dit wetsvoorstel is de nieuwe verantwoordelijkheidsverdeling
uit hoofde van het wetsvoorstel SUWI. In SUWI is bepaald dat de reïntegratiebegeleiding
grotendeels wordt toevertrouwd aan de private markt, terwijl de klassieke
uitvoeringstaken van de werknemersverzekeringen (claimbeoordeling, uitkeringsverstrekking
en premieheffing) in handen komen van het publieke Uitvoeringsorgaan Werknemersverzekeringen
(UWV). Naast de noodzaak van een heldere taakverdeling, zijn er ook dwingende,
praktische redenen om het voortouw tot reïntegratie bij de werkgever
en daarmee de facto bij de arbodiensten en reïntegratiebedrijven te leggen.
Ten eerste is het voor de uvi onmogelijk om effectief inzicht te krijgen in
de vele honderdduizenden ziektegevallen die zich jaarlijks voordoen. Ten tweede
dient de uvi zijn schaarse capaciteit aan verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen
bij voorrang aan te wenden voor de claimbeoordeling WAO en de versterking
van zijn poortwachtersfunctie. Zo zullen ingezette verbeteracties ten aanzien
van de tijdigheid, de doelmatigheid en de rechtmatigheid van de WAO-claimbeoordeling,
alsmede de verbetering van de toezichtsfunctie veel inspanning van de uvi
vergen. Verbetering van deze werkprocessen heeft overigens tevens een positieve
invloed op het reïntegratiegedrag van werknemer en werkgever; een strikte
keuring en effectief toezicht zal tot een actievere houding in het eerste
ziektejaar aanzetten.Het zijn deze overwegingen die de reden zijn geweest om te komen tot de
verantwoordelijkheidsverdeling zoals die in het wetsvoorstel SUWI vorm zal
krijgen. De werkgever is thans al verantwoordelijk voor de reïntegratie
van zijn werknemers in het eigen bedrijf. Met SUWI wordt die verantwoordelijkheid
uitgebreid met reïntegratie naar een andere werkgever. Deze verantwoordelijkheid
duurt zolang werkgever en werknemer bipartiet opdrachtgever blijven voor reïntegratie.
Reïntegratie blijft in principe het domein van de werkgever, daarbij
ondersteund door zijn arbodienst, die met een reïntegratiebedrijf gelieerd
kan zijn. Het bestaan van een dienstbetrekking en de financiële prikkels
van WULBZ en PEMBA zijn krachtige impulsen voor reïntegratie-inspanningen
door de werkgever en zijn arbodienst om de reïntegratie van zieke werknemers
zo effectief mogelijk aan te pakken. Die eigen verantwoordelijkheid impliceert
ook dat het UWV met betrekking tot reïntegratie in het ziektejaar, en
het eerste WAO-jaar, op afstand komt te staan. Dat uit zich onder meer hierin
dat het UWV gedurende het eerste ziektejaar alleen in actie komt op verzoek
van één der private partijen. Het UWV behoudt een aantal faciliterende
taken ten aanzien van reïntegratie (informatieverstrekking, verstrekking
REA-subsidies), maar het voortouw bij de reïntegratie van individuele
werknemers ligt bij private partijen.Het UWV behoudt wel de reïntegratietaak voor werknemers die geen
werkgever meer hebben (uitzendkrachten, tijdelijke contractanten), de gelijkgestelde
arbeidsverhoudingen («rariteiten») en de langdurig arbeidsongeschikten
wier dienstverband is verbroken. Daarnaast blijft het UWV verantwoordelijk
voor personen die als zelfstandige werkzaam waren (WAZ-verzekerden) en voor
jonggehandicapten. De feitelijke reïntegratie-activiteiten voor deze
groepen werknemers zullen overigens door het UWV weer worden uitbesteed aan
particuliere reïntegratiebedrijven.Het feit dat het UWV bij reïntegratie-inspanningen op afstand komt
te staan, betekent niet dat er door werkgever en werknemer geen verantwoording
meer behoeft te worden afgelegd voor hun inspanningen. Het poortwachtersmodel
veronderstelt dat het UWV erop toeziet dat mensen niet onnodig in aanmerking
komen voor een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Dat betekent dat het UWV een
controlerende taak blijft behouden: het zal aan het einde van
het eerste ziektejaar een oordeel moeten vellen over de reïntegratie-inspanningen
van werkgever en werknemer. Zoals ook het Lisv terecht aangeeft, zal de faciliterende
rol van de uvi in het eerste ziektejaar in de interne organisatie gescheiden
dienen te zijn van de controlerende functie, teneinde te garanderen dat deze
twee taken elkaar niet in de weg komen te staan. Het is van essentieel belang
dat de verhouding tussen arbodiensten en UWV helder blijft, en dat nieuwe
onderlinge tegenstellingen (competentiestrijd, scheve concurrentieverhoudingen)
voorkomen worden.Daarnaast wordt de aansluiting van het publieke op het private domein
verder versterkt doordat – zoals ook het Lisv voorstelt – alle
partijen zullen gaan werken met een zoveel als mogelijk zelfde normenkader
voor zieke en arbeidsongeschikte werknemer (een door alle partijen gedragen
«best practice»). Deze best practice wordt in overleg met de verschillende
betrokken partijen in het veld vastgelegd in het protocol van het reïntegratieverslag.
Hierdoor ontstaat meer duidelijkheid over hetgeen gedurende het eerste jaar
van een werkgever1, een werknemer en arbodienst
op het gebied van adequaat verzuim en reïntegratiebeleid wordt verwacht.
Daarnaast worden op deze manier de wederzijdse rechten en de plichten van
de werkgever, de uitkerende instantie en de werknemer vastgelegd. Voorts wordt
de samenhang versterkt doordat wordt geregeld dat de onderlinge informatie-uitwisseling
zal gaan plaatsvinden op basis van een door partijen zelf ontwikkelde wijze
van dossiervorming en rapportage (zie hoofdstuk 5).4. Verbeterde informatievoorziening en communicatiea. Ziekmelding en informatievoorziening aan werknemersIn het wetsvoorstel wordt de ziekmelding vervroegd tot uiterlijk zes weken
na de eerste dag van arbeidsongeschiktheid. In technische zin dient de ziekmelding
tot het vaststellen van de eerste dag van de arbeidsongeschiktheid in verband
met het wachtjaar voor de WAO. Met dit wetsvoorstel wordt met name de signaalfunctie
van de ziekmelding versterkt. Met de vervroeging van de ziekmelding wordt
een eerder moment gecreëerd waarop werknemer en werkgever worden gealerteerd
ten aanzien van de consequenties van langdurig ziekteverzuim. Voorts zal er
ook een intensivering plaatsvinden van de informatieverstrekking aan betrokkenen
hierover. Dit zal bijdragen aan de bewustwording van werknemer en werkgever
dat het aangewezen is om vroegtijdig in het eerste ziektejaar actie te ondernemen.
Via de arbodienst zal de uvi algemene informatie aan de werknemer verstrekken.
Hierin zal uitdrukkelijk aandacht worden besteed aan de hem ter beschikking
staande instrumenten (zoals mogelijkheid uitstel WAO-beoordeling en uitbreiding
van de second opinionmogelijkheid) om zijn reïntegratie te bevorderen.
Tevens zal worden benadrukt dat van de werknemer een actieve rol bij het herstel
en de reïntegratie wordt verwacht. Door de informatieverstrekking aan
de werknemer, zal het voor hem beter mogelijk worden zijn acties te bepalen,
en de rechten die hij in dit verband heeft te effectueren.2 De uvi's zullen met de arbodiensten afspraken maken over het verstrekken
van deze informatie.b. Zoet-en-zuurinformatie aan werkgeversOok de werkgevers zullen in het nieuwe poortwachtersmodel door de uvi
worden voorgelicht. Als gevolg van de wet Premiedifferentiatie marktwerking
bij arbeidsongeschiktheidsverzekeringen (PEMBA) is de uvi op de hoogte van
de WAO-risico's van elk individueel bedrijf. Ook kan de uvi deze WAO-cijfers
vergelijken met het gemiddelde in de sector waarin het desbetreffende
bedrijf opereert. Alle bedrijven zullen bij de jaarlijkse premiebeschikking
branchevergelijkende informatie van de uvi ontvangen. Hierin zal de werkgever
worden geïnformeerd of hij een hoger arbeidsongeschiktheidsrisico heeft
dan het gemiddelde arbeidsongeschiktheidsrisico van zijn sector en in welke
mate dat het geval is. Tevens zal de werkgever geattendeerd worden op de mogelijkheden
van reïntegratie, die de werkgever bij zijn arbodienst kan aankaarten.
Deze «zoet en zuur»-informatie zal bijdragen aan de alertheid
van de werkgever ten aanzien van de financiële risico's van ziekte en
arbeidsongeschiktheid. Dit zal worden ondersteund door publicitaire campagnes.c. SV-adviesHet kan voorkomen dat er, bij het opstellen van een plan van aanpak voor
de reïntegratie in een concreet geval, bij werkgever/arbodienst en werknemer –
naast de algemene informatie – ook behoefte bestaat aan op maat toegesneden
informatie ten aanzien van de REA-subsidiemogelijkheden en de mogelijke WAO-aspecten.
Is dat het geval, dan kunnen de werkgever/arbodienst en de werknemer aan de
uvi informatie vragen over de sociale verzekeringsaspecten van het betreffende
geval. Hierbij moet gedacht worden aan het terrein waarop de uvi bij uitstek
deskundig is, zoals de vraag of er in een concreet geval REA-voorzieningen
verstrekt kunnen worden, of er recht op WAO-uitkering kan gaan ontstaan en
de vraag of het zinvol is om de wachttijd te verlengen. Dit speciale advies
is een verbijzondering van de wettelijke informatievoorzieningstaak van de
uvi en wordt als zodanig in de OSV 1997 opgenomen. Thans wordt in deze behoefte
voorzien door middel van structureel overleg, met name bij grotere werkgevers,
de zogenoemde werkgeversteams. Deze overleggen kunnen in de toekomst worden
voortgezet, zij het dat de inbreng van het UWV zich primair zal concentreren
op adviezen voortvloeiend uit zijn hiervoor aangegeven kerntaken. De voor
de werknemer te ondernemen reïntegratieacties zullen moeten worden geïnitieerd
door de werkgever en diens arbodienst. Voorkomen moet worden dat vermenging
plaatsvindt van publieke en private taken van respectievelijk de uvi als WAO-uitkeringsverstrekker
en de werkgever als reïntegratieverantwoordelijke.5. Het reïntegratiedossier en -verslagDe huidige voorlopige en definitieve reïntegratieplannen zijn geen
succes gebleken. Hoewel bedoeld als informatieve documenten richting werkgever
en uvi, is indiening daarvan in de praktijk verworden tot een formele verplichting
die door alle partijen als belastend worden ervaren. De reïntegratieplannen
blijken veelal geen probleemanalyse te bevatten, noch een op basis daarvan
geformuleerde aanpak van zowel de klachten, als de werkhervatting en de eventuele
reïntegratie. De uvi's reageren hier nauwelijks inhoudelijk op maar voornamelijk
procedureel. Werknemers blijken in de praktijk vaak niet betrokken te worden
bij beslissingen die hen zelf betreffen. Al met al leiden deze omstandigheden
ertoe dat de reïntegratieplannen in de praktijk meestal weinig toegevoegde
waarde hebben. Zij komen derhalve te vervallen.Daarvoor in de plaats komt het reïntegratieverslag, dat na negen
maanden tegelijkertijd met de aanvraag van de WAO-uitkering moet worden ingediend.
Het reïntegratieverslag zal een wezenlijk onderdeel gaan vormen van het
besluitvormingsproces rond langdurig zieke werknemers en de spil worden van
de informatie-uitwisseling tussen de verschillende partijen die in dit veld
opereren. Kern van de nieuwe verslaglegging is dat bij dreigend langdurig ziekteverzuim
werkgevers en hun arbodienst samen met de werknemer een dossier vormen. Hierin
zal een aantal gegevens moeten worden vastgelegd met betrekking tot de aard
van het ziekteverzuim en de ten behoeve van de zieke werknemer gepleegde interventies.
In de praktijk zullen de verschillende onderdelen van het dossier niet volledig
bij de werkgever berusten. Ten dele zullen relevante gegevens bij zijn arbodienst
berusten; zo beschikt niet de werkgever, maar zijn arbodienst over diverse
gegevens (zoals de medische gegevens) inzake het ziekteverzuim. De werknemer
ontvangt afschriften van alle belangrijke stukken die in het dossier worden
opgenomen.Vanuit dit dossier rapporteert de werkgever overigens niet alleen via
het reïntegratieverslag, maar ook op een aantal andere momenten (bijvoorbeeld
bij de aanvraag voor een REA-voorziening) aan de uvi. In dit kader krijgt
de arbodienst de bevoegdheid het sofinummer te gebruiken. Het reïntegratieverslag
wordt het basisdocument voor het verdere besluitvormingsproces aan het einde
van het eerste ziektejaar.Het reïntegratieverslag zal minimaal moeten bevatten:• een verslag van de reïntegratie-activiteiten die de werknemer,
de werkgever en de arbodienst hebben ondernomen. Zij dienen aantekening te
houden van de belangrijke stappen die zij hebben gezet op weg naar herstel
en reïntegratie (het dossier). Werkgever en arbodienst zullen in dat
kader voorts duidelijke afspraken moeten maken over het casemanagement: wie
is het aanspreekpunt voor de werknemer en wie neemt het initiatief op de vaste
evaluatiemomenten. Met zo'n vast aanspreekpunt zal het voor de werknemer aanzienlijk
gemakkelijker worden om een effectieve begeleiding te effectueren. Aan het
dossier en het verslag dat op basis daarvan wordt samengesteld, zullen minimumeisen
worden verbonden met betrekking tot deze verschillende etappes in het ziekteproces
waarover moet worden gerapporteerd. Hierbij zal de nadruk worden gelegd op
de noodzaak tot vroegtijdige interventie. Tevens zal expliciet moeten worden
ingegaan op zaken als de vraag of er aangepast ander werk is aangeboden en
of er al dan niet sprake is van een arbeidsconflict.• Anders dan nu het geval is, zal van de werknemer een belangrijke
bijdrage aan het reïntegratieverslag worden gevraagd. Ook dit versterkt
zijn invloed in het reïntegratietraject, en hij kan zijn werkgever en
de arbodienst aanspreken op hun verplichtingen in deze. Hij zal moeten aangeven
welke reïntegratie-inspanningen hij zelf heeft geleverd. Tevens zal hij
zijn visie op de inspanningen van de werkgever en de inhoud van het verslag
kenbaar dienen te maken. Zo wordt voorkomen dat het verslag eenzijdig wordt
vastgesteld. De werknemer dient het verslag in bij de uvi als onderbouwing
van zijn WAO-aanvraag. Werkgever en arbodienst stellen hem daartoe hun gedeelten
van het verslag ter beschikking. Deze procedure garandeert dat de medische
gegevens buiten zicht van de werkgever blijven en voorkomt dat de werknemer
eerst toestemming zou moeten geven aan de arbodienst voor overdracht aan de
uvi. Voorts wordt aldus de eigen verantwoordelijkheid van de werknemer benadrukt.
Van hem wordt verwacht dat hij zijn werkgever en de arbodienst aanspreekt,
indien deze te weinig zouden ondernemen en hij heeft zo alle gelegenheid om
zijn eigen visie op de stukken aan te tekenen. Uiteraard zal, indien werkgever
of arbodienst in gebreke blijven bij het ter beschikking stellen van hun deel
van het verslag, de uvi dit niet de werknemer aanrekenen. In dat geval zal
de uvi de werkgever en diens arbodienst rechtstreeks aanspreken.• Het verslag bevat een medisch en arbeidskundig gedeelte dat basisinformatie
biedt voor de WAO-claimbeoordeling. Hierbij gaat het om gegevens over de aard
en de ernst van de klachten, het ziekteverloop, de prognose en de belastbaarheid
(de medische beperkingen) van de betrokkene. Bij arbeidskundige
gegevens gaat het onder meer over de beoordeling of betrokkene nog in staat
is om het eigen werk – al dan niet met aanpassingen – dan wel
ander aangepast werk te verrichten.Het verslag zal het juiste midden moeten bewandelen tussen volledigheid
en eenvoud. Het moet de neerslag zijn van een door alle betrokken partijen
gedragen «best practice» voor reïntegratie. Het verslag zal
definitief worden vorm gegeven in nauw overleg met de betrokken partijen in
het veld (onder meer) het Lisv en de BOA. Dit zal resulteren in bij ministeriële
regeling te protocolleren voorschriften. In deze regeling zal ingeval van
dreigend langdurig ziekteverzuim een algemeen procedureel normenkader worden
gesteld. Het zal minimumeisen bevatten die vanuit de publieke verzekering
worden gesteld aan de spelers in het veld ter voorkoming van WAO-instroom.
Aangegeven zal worden door wie, op welk tijdstip, welke stap tenminste in
het reïntegratieproces moet zijn gezet. Hiermee worden de randvoorwaarden
voor een goede reïntegratie-inspanning door partijen omschreven. Als
gevolg hiervan zal het publieke domein zijn toezichtsfunctie op de reïntegratie-activiteiten
van partijen effectiever kunnen uitoefenen.Ook het Adviescollege toetsing administratieve lasten (Actal) zal betrokken
worden bij de protocollering. Tevens zal rekening worden gehouden met de uitkomsten
van de Commissie Psychische Arbeidsongeschiktheid («Donner I»).
Deze commissie streeft er naar te komen tot consensus over een «standard
code of good practices», die niet vrijblijvend en bovendien toetsbaar
moet zijn. Bij het opstellen van het protocol wordt er naar gestreefd de nadere
eisen van het poortwachtersmodel te doen aansluiten op die code.Aan deze nieuwe werkwijze is een aantal voordelen verbonden:• De protocollering van de dossiervorming ingeval van dreigend langdurig
ziekteverzuim en het verslag zal een normatieve bodem leggen in het interventietraject
in het eerste ziektejaar. Het protocol zal immers normen bevatten ter zake
van de reïntegratie, waarbij richtsnoer is dat in het eerste ziektejaar
vroegtijdig ingegrepen dient te worden. Deze normen zullen een uitstralingseffect
hebben naar het gedrag in het eerste ziektejaar, en zullen het vroegtijdig
ingrijpen bevorderen.• De eigen verantwoordelijkheid van de werknemer zal aanzienlijk
worden versterkt, hetgeen ook tot een actievere opstelling zal aanzetten.• Door het reïntegratieverslag wordt de poortwachtersfunctie
van het publieke domein versterkt. Een groot deel van de huidige papierstroom
tussen werkgever en uvi verdwijnt, hetgeen de mogelijkheid opent om meer inhoudelijke
eisen aan het reïntegratieverslag te stellen. Bovendien is het reïntegratieverslag
als verantwoording achteraf per definitie beter te verifiëren dan de
huidige reïntegratieplannen die plannen voor de toekomst bevatten.• Het verslag dient een goede basis te bieden voor de claimbeoordeling
door de uvi. Adequate aanlevering van medische en arbeidskundige gegevens
in het reïntegratieverslag betekent dat de verzekeringsarts en de arbeidsdeskundige
meer tijd kunnen besteden aan een kwalitatief hoogwaardige keuring.6. Uitstel van de WAO-beoordeling op verzoekHet komt voor dat de WAO-beoordeling voor werknemer en werkgever te vroeg
komt, omdat de werknemer zich bijvoorbeeld nog midden in zijn herstelperiode
bevindt. Het risico bestaat dan dat de WAO-beoordeling dit reïntegratieproces
doorkruist en in sommige situaties dan zelfs verstorend kan werken. Ook kan
de WAO-beoordeling door sommige werknemers als stigmatiserend worden ervaren.
Het is om die reden dat een flexibeler moment van de WAO-beoordeling
gewenst kan zijn. Niet alleen voor de werknemer overigens, ook de werkgever
kan baat hebben bij het uitstellen van de WAO-beoordeling. Op deze manier
kan hij de reïntegratie van zijn zieke werknemer immers volledig in eigen
hand houden.Gelet hierop wordt voorgesteld om aan werkgever en werknemer tezamen de
mogelijkheid te geven de WAO-beoordeling voor maximaal één jaar
uit te stellen. Met andere woorden: de wachttijd voor de WAO wordt in dat
geval verlengd. Bij de aanvraag kunnen partijen aangeven met hoeveel tijd
zij de wachttijd willen verlengen. De uvi zal dit verzoek marginaal beoordelen
en in beginsel in zijn besluit aan een dergelijk verzoek gehoor geven.Een gezamenlijk verzoek tot verlenging van de wachttijd is vereist omdat
tijdens deze periode de loondoorbetalingsverplichting van de werkgever doorloopt
en de werknemer dient in te stemmen met het uitstel van de WAO-beoordeling.
De werknemer krijgt, als eenmaal is besloten tot verlenging van de wachttijd,
het recht deze wachttijd te bekorten door tussentijds een WAO-aanvraag in
te dienen. Reden hiervoor kan zijn dat zich nieuwe of onverwachte omstandigheden
aandienen, waardoor verlenging van de wachttijd niet meer aangewezen is. Gedacht
kan worden aan het plaatsvinden van een ongeluk, verergering van de medische
toestand of mislukking van de voorgenomen reïntegratie. In een dergelijk
geval eindigt de loondoorbetaling van de werkgever dertien weken na indiening
van de WAO-aanvraag. De werkgever krijgt niet het recht deze termijn tussentijds
te beëindigen, omdat voorkomen moet worden dat de werknemer op enig moment
tijdens het reïntegratieproces onder druk wordt gezet door een eenzijdig
aangekondigde verkorting van de wachttijd. Uiteraard kan de werkgever gedurende
de verlenging van de wachttijd wel het loon weigeren als de werknemer niet
meewerkt aan de reïntegratie.Het kan voorkomen dat een werknemer na afloop van de verlengde wachttijd
alsnog in aanmerking komt voor een WAO-uitkering. Deze WAO-uitkering werkt
dan gedurende vijf jaar door in het gedifferentieerde deel van de WAO-premie
van de werkgever. Voorafgaand aan deze WAO-uitkering heeft de werkgever gedurende
de verlengde wachttijd al het loon doorbetaald. Om de werkgever voor deze
vrijwillig op zich genomen lastenverzwaring te compenseren, wordt voorgesteld
de verlengde wachttijd in mindering te brengen op het tijdvak van vijf jaar
waarover het arbeidsongeschiktheidsrisico van de werkgever wordt berekend.
De werkgever zal hierdoor maar met maximaal zes jaar met de financiële
gevolgen van de arbeidsongeschiktheid van zijn werknemer kunnen worden geconfronteerd.7. Versterking verantwoordelijkheid werknemera. Effectuering reïntegratiemogelijkheden door second
opinionDit wetsvoorstel strekt er mede toe de werknemer intensiever te betrekken
bij de voor hem te ondernemen reïntegratiemaatregelen, zo goed als ook
van hem verlangd wordt dat hij zich zelf actiever opstelt ten behoeve van
zijn herstel- en reïntegratieproces. In het kader van zijn reïntegratie,
wordt de positie van de werknemer versterkt door het uitbreiden van de reeds
bestaande second opinionmogelijkheid. Indien verschil van mening bestaat,
kunnen werknemers (en ook werkgevers) in het kader van de loondoorbetalingsverplichting
thans een oordeel aan de uvi vragen over de vraag of een werknemer wegens
ziekte ongeschikt is tot werken (de «second opinion», artikel
38 Organisatiewet sociale verzekeringen 1997). De uitslag van de second opinion
wordt bijna altijd door partijen aanvaard waardoor de gang naar de rechter
voorkomen wordt. Met dit wetsvoorstel wordt het mogelijk gemaakt tevens het oordeel van
de uvi te vragen over de niet-medische aspecten van de reïntegratie:a. is er passende arbeid binnen het bedrijf van de werkgever van de arbeidsongeschikte
werknemer aanwezig en zo ja, is die arbeid passend voor de werknemer?b. verricht de werkgever ten aanzien van zijn arbeidsongeschikte werknemer
voldoende reïntegratie-inspanningen?Indien de werknemer van mening is dat zijn werkgever of arbodienst te
weinig doen om hem terug te geleiden naar werk kan hij zich met deze vragen
tot de uvi wenden. Met een deskundig oordeel hierover kan de werknemer dan
de reïntegratie-inspanningen van zijn werkgever activeren en intensiveren.
Dit oordeel zal met name ook effectief kunnen werken, omdat het negeren ervan
door de werkgever kan leiden tot verlenging van de loondoorbetalingsverplichting
aan het einde van het ziektejaar (zie hoofdstuk 8). De verwachting is echter
dat in de meeste gevallen zo'n second opinion een vastgelopen reïntegratieproces
weer zal lostrekken, en partijen weer een impuls zal geven om actief naar
oplossingen te zoeken.Indien de uvi van oordeel is dat er wel passende arbeid voorhanden is,
zal de werkgever deze (naar verwachting) ook aanbieden. Weigert de werkgever
deze passende arbeid aan te bieden, dan strekt de second opinion ertoe de
werknemer te ondersteunen met het verkrijgen van passende arbeid en deze zonodig
ook via een civiele procedure af te dwingen. Als de werkgever de arbeid weigert
aan te bieden en vervolgens een verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst
bij de civiele rechter indient, kan de werknemer ook in dat kader het oordeel
van de uvi aan de orde stellen.Ook voor de werkgever kan een second opinion over het (niet) aanwezig
zijn van passende arbeid van belang zijn. Dit kan bijvoorbeeld de procedure
bij een ontbindingsverzoek door de werkgever gemakkelijker maken.b. Effectuering inspanningsverplichting tot reïntegratie
werknemerDe werknemer is gehouden zich in te spannen om te reïntegreren. De
consequentie daarvan is dat, wanneer een zieke werknemer een aantal verplichtingen
jegens zijn werkgever niet nakomt, er geen recht bestaat op doorbetaling van
het loon. Dat geldt bijvoorbeeld als de werknemer zijn genezing belemmert1 of als de werknemer zonder deugdelijke grond weigert
om passende arbeid te verrichten2. Wanneer de
werknemer echter weigert om anderszins mee te werken aan zijn reïntegratie –
zoals het volgen van een omof bijscholingscursus – is het binnen het
huidige wettelijke systeem niet duidelijk of de werkgever de mogelijkheid
heeft door opschorting van de loondoorbetaling de werknemer tot het gewenste
gedrag aan te zetten. Vaak zal een weigering van een werknemer om mee te werken
aan reïntegratie-activiteiten spelen bij arbeidsconflicten, waardoor
de situatie kan ontstaan dat men ook niet meer actief zoekt naar een oplossing
voor, of uitweg uit het probleem. Het uitvechten van het conflict komt centraal
te staan. Teneinde een mogelijkheid te scheppen dit soort impasses te doorbreken,
krijgt de werkgever daarom de mogelijkheid om het loon niet te betalen als
de werknemer niet meewerkt aan door de werkgever voorgestelde redelijke maatregelen
gericht op werkhervatting. Zolang op de werkgever de verplichting rust het
loon door te betalen, heeft hij het recht om de zieke werknemer voorschriften
te geven voor diens reïntegratie-inspanningen.Het gaat hier heel uitdrukkelijk om voorstellen die passen bij de mogelijkheden
van de werknemer. Het is zaak een balans te vinden tussen wederzijdse verplichtingen;
tegenover het recht op loondoorbetaling bij ziekte dient de werknemer ook
actief te zoeken naar wegen om de kosten van zijn ziekteverzuim
te beperken. Ook hierbij kan de uitgebreide second opinionmogelijkheid behulpzaam
zijn: het oordeel over het al dan niet aanwezig zijn van passende arbeid of
reïntegratiemogelijkheden werkt zowel richting werkgever als werknemer.
Zijn de werkgever en diens arbodienst er niet zeker van of bepaalde werkzaamheden
van een zieke werknemer gevergd kunnen worden, dan kan ook de werkgever hieromtrent
een second opinion vragen aan de uvi. Ook hier geldt weer dat dit een zwaarwegend
oordeel is, omdat de uvi – bij de claimbeoordeling WAO – de mogelijkheid
heeft sancties te treffen richting werknemer, indien hij zich onvoldoende
heeft ingespannen om zijn arbeidsongeschiktheid te voorkomen.Voorkomen moet worden dat dit instrument de private verantwoordelijkheid
voor reïntegratie uitholt. Voorwaarde zal daarom zijn dat er een first
opinion is van de arbodienst en dat de volledige kosten van de second opinion
door de werkgever worden gedragen.Zoals hiervoor reeds is gesteld kan de verruimde second opinion ook een
rol spelen bij ontbinding van de arbeidsovereenkomst. Hieraan wordt in de
artikelsgewijze toelichting aandacht besteed.8. Mogelijkheid tot verlenging loondoorbetalingsplichtDe werkgever ondervindt forse financiële prikkels om zijn werknemers
niet in de WAO te laten afvloeien. Ook door de krappe arbeidsmarkt wordt hij
hiervan weerhouden. Het gros van de werkgevers zal dan ook het nodige doen
om spoedige reïntegratie te bewerkstelligen.Indien een werkgever zich desondanks laks opstelt, moet de mogelijkheid
bestaan om sancties op te leggen, en die moeten zodanig zijn vormgegeven dat
zij de werkgever ertoe aanzetten zijn verzuim goed te maken en alsnog tot
reïntegratie van de betrokken werknemer over te gaan. Eén van
de problemen waarmee het huidige poortwachtersmodel te maken heeft, is dat
het huidige sanctie-instrumentarium richting werkgever weinig effectief is.
Weliswaar kent de huidige wetgeving de uvi de mogelijkheid toe om een bedrag
ter hoogte van het loon van een arbeidsongeschikte werknemer te verhalen op
een werkgever die verzuimt passende arbeid aan te bieden, doch in de praktijk
blijkt deze wetsbepaling moeilijk toepasbaar.Op twee manieren worden in dit wetsvoorstel de sanctiemogelijkheden verbeterd.
Ten eerste zal het geprotocolleerde reïntegratieverslag een betere inhoudelijke
basis gaan vormen voor de beoordeling van de reïntegratie-inspanningen
van de werkgever. Doordat het verslag een overzicht geeft van het gehele eerste
ziektejaar, zal duidelijker zichtbaar worden wanneer de werkgever niets of
nauwelijks iets heeft ondernomen of wanneer hij aanwezige mogelijkheden om
passend werk te bieden niet heeft benut.Ten tweede verandert de aard van de sanctie. De boetes worden vervangen
door een verlenging van de loondoorbetalingsplicht van de werkgever, indien
hij in gebreke blijft bij het voldoen aan de verplichtingen die voortvloeien
uit het nieuwe poortwachtersmodel. Het Lisv heeft dit in zijn commentaar ook
voorgesteld. Een voordeel van deze optie is dat het direct werkt. Dat heeft
een belangrijke signaalwerking. De werkgever weet van tevoren dat als hij
te weinig onderneemt voor zijn zieke werknemers, dan wel een onvolledig dossier
aanlevert, hij de kans loopt dat hij het loon langer moet doorbetalen. Een
tweede voordeel van een dergelijke constructie is dat de werkgever ook nog
de kans heeft zijn verzuim «goed te maken»: hij kan immers aan
de sanctie een eind maken door de zieke werknemer alsnog arbeid aan te bieden
die deze nog wel kan verrichten, dan wel door het reïntegratieverslag
aan te vullen. Het totale effect van deze sanctiemogelijkheid is dat het voor
verzuimende werkgevers minder gemakkelijk wordt gemaakt om zieke werknemers
«door te schuiven» naar de WAO. In het nieuwe systeem dient voor
de claimbeoordeling expliciet te worden gemaakt welke inspanningen er voor
zieke werknemers verricht zijn.Technisch gezien zal de verlenging van de loonbetalingsplicht als volgt
worden vormgegeven. Indien bij de behandeling van de aanvraag WAO blijkt dat
de werkgever zonder deugdelijke grond onvoldoende reïntegratie-inspanningen
ten aanzien van zijn werknemer heeft verricht, dan wel zijn verplichtingen
met betrekking tot het reïntegratieverslag niet is nagekomen, stelt het
Lisv bij beschikking een tijdvak vast ter verlenging van de loonbetalingsplicht.
Dit tijdvak bedraagt ten hoogste 26 weken en wordt afgestemd op de aard en
ernst van het verzuim. Hiervoor zullen nadere regels worden gesteld.Dat de loonbetalingsverplichting van de werkgever wordt verlengd, heeft,
indien de werknemer in dit verband niets valt te verwijten, geen gevolgen
voor de behandeling van de aanvraag WAO. Deze kan normaal doorgaan. Wel zal
een eventuele WAO-uitkering niet tot uitbetaling komen, zolang de loonbetalingsplicht
van de werkgever duurt. Wanneer de werknemer echter nog niet wil worden gekeurd,
als de loonsanctie wordt toegepast, dan kan hij het Lisv verzoeken de WAO-beoordeling
aan te houden tot aan het einde van de loonsanctieperiode.9. Uitstel WAO-beoordeling als werkgever en werknemer
onvoldoende reïntegrerenVoor een geslaagde reïntegratie is de inzet van zowel werknemer als
werkgever noodzakelijk. Enerzijds is de werknemer gehouden zich in te spannen
om te reïntegreren. Anderzijds dient de werkgever zich actief op te stellen
om de reïntegratie te bewerkstelligen. Dit wetsvoorstel biedt de mogelijkheid
beide partijen aan te sporen de reïntegratie snel aan te vatten. Zo kan
de werkgever het loon weigeren als zijn werknemer niet meewerkt aan redelijke
maatregelen die er op gericht werkhervatting te bevorderen. Daarnaast kan
de werkgever door verlenging van zijn loondoorbetalingsplicht ertoe aangezet
worden alsnog tot reïntegratie van de betrokken werknemer over te gaan.Nu kan het voorkomen dat ondanks deze maatregelen zowel werkgever als
werknemer gedurende het eerste ziektejaar geen of onvoldoende reïntegratie-activiteiten
ondernemen. De werkgever zal het loon gewoonweg doorbetalen en de werknemer
zal gelaten de WAO-beoordeling afwachten. In een dergelijke situatie wordt
de werkgever bij de behandeling van de WAO-aanvraag geconfronteerd met een
verlenging van zijn loondoorbetalingsverplichting na einde eerste ziektejaar.
Voor de werknemer dient in zo'n geval duidelijk te zijn dat WAO-beoordeling
aan het eind van het eerste ziektejaar geen automatisme is. Vandaar dat dit
wetsvoorstel bepaalt dat bij het falen van werkgever én werknemer de
WAO-aanvraag van de werknemer wordt afgewezen. Zowel werkgever als werknemer
krijgen hierdoor de mogelijkheid hun verzuim te herstellen en alsnog de reïntegratie
van de zieke werknemer in gang te zetten.Voor de verdere juridisch-technische details rond deze maatregel wordt
verwezen naar de artikelsgewijze toelichting.HerstelgedragEen technisch punt dat nog de aandacht verdient is het herstelgedrag van
de zieke of arbeidsongeschikte werknemer en de sanctionering die kan worden
toegepast indien blijkt dat betrokkene zich niet voldoende heeft ingespannen
om zijn terugkeer naar de arbeid te bevorderen. Op zich kennen de Ziektewet
en WAO van oudsher reeds bepalingen die het mogelijk maken sancties te treffen,
indien de werknemer terzake in gebreke blijft. Gebleken is echter dat er in
de uitvoeringsorganisatie twijfels leven over de vraag of de sancties ook
in alle situaties wel afdoende kunnen worden toegepast. Hoewel het kabinet
die twijfels niet deelt, is het wel een feit dat de desbetreffende artikelen
tamelijk onoverzichtelijk in de wet zijn opgenomen. Vandaar dat besloten is
de redactie van de artikelen 21, 23, 24 en 28 van de WAO en een aantal artikelen
van de wet REA beter op elkaar af te stemmen.10. Overgangsperiode tot aan SUWIDe betekenis van het wetsvoorstel SUWI voor het poortwachtersmodel is
gelegen in de wijzigingen in de verantwoordelijkheidsverdeling tussen de verschillende
actoren in het ziektejaar en het eerste WAO-jaar. In de Wet REA is de huidige
verantwoordelijkheidsverdeling tussen de werkgever en de uvi uitgewerkt, zoals
die met WULBZ tot stand gekomen is. De werkgever is met zijn arbodienst verantwoordelijk
voor de reïntegratie van zijn arbeidsgehandicapte werknemer binnen het
eigen bedrijf (het eerste spoor), tenzij de uvi
(namens het Lisv) heeft vastgesteld dat er bij de werkgever geen passende
arbeid voorhanden is. Dan neemt de uvi de verantwoordelijkheid voor de begeleiding
naar een andere werkgever over (het tweede spoor).
Tot de overname door de uvi moet de werkgever/arbodienst al het mogelijke
doen om de werknemer in zijn bedrijf te reïntegreren1. In het wetsvoorstel SUWI is gekozen voor een andere verdeling van
de verantwoordelijkheden. Niet meer de verdeling tussen eerste spoor (werkgever)
en tweede spoor (uvi), maar werkgeversverantwoordelijkheid zolang er een dienstverband
is voor zowel het eerste als het tweede spoor.Wat betekenen deze uitgangspunten nu voor de activiteiten van de uvi's
in de periode totdat SUWI is ingevoerd?De overname van de reïntegratieverantwoordelijkheid in het tweede
spoor blijft tot aan de inwerkingtreding van SUWI een taak van de uvi's, en
daarmee ook de toets op de aanwezigheid van passende arbeid in het eigen bedrijf
indien de werkgever de verantwoordelijkheid wil overdragen. De overige onderdelen
van het nieuwe poortwachtersmodel kunnen reeds worden ingevoerd voorafgaande
aan de inwerkingtreding van SUWI. Bestaande activiteiten gericht op een soepele
overgang van de verantwoordelijkheid tussen arbodiensten en uvi's, waar het
betreft de overgang van het eerste naar het tweede spoor, kunnen in aangepaste
vorm worden voortgezet tot aan de inwerkingtreding van het wetsvoorstel SUWI.
Dat geldt ook voor de overleggen (werkgeversteams) die met name in de overheidssector
en met enkele grote werkgevers in de marktsector plaatsvinden over dreigende
WAO-gevallen. Wel zullen die overleggen enigszins van karakter veranderen
naarmate de invoeringsdatum van SUWI naderbij komt. Zoals in paragraaf 4c
al werd aangegeven zal de advisering van het UWV zich dan gaan beperken tot
de sociaalverzekeringsrechtelijke aspecten van individuele gevallen; de reïntegratie
komt dan volledig voor de verantwoordelijkheid van de werkgever (en diens
arbodienst).11. Financiële gevolgen en de gevolgen voor de rechterlijke
macht en administratieve belasting werkgevers.a. Financiële gevolgenDe voorgenomen veranderingen in de procesgang eerste ziektejaar hebben
financiële gevolgen voor zowel de uitkeringslasten als de uitvoeringskosten.
De uitvoeringskosten zullen enerzijds licht stijgen, als gevolg van enkele
nieuwe activiteiten en de intensivering van reeds ingezette verbeteracties
(zoals bijvoorbeeld het (beoordelen van het) reïntegratieverslag, de
adviezen en de bedrijfsrisico-analyses). Het naar voren schuiven van de ziekmelding
heeft het grootste opwaartse effect op de uitvoeringskosten. Daartegenover
staat een daling van de uitvoeringskosten, omdat een aantal elementen in de
nieuwe procesgang tijdens het eerste ziektejaar niet (meer) uitgevoerd hoeven
worden. Hierbij kan gedacht worden aan (het beoordelen van) voorlopige en
volledige reïntegratieplannen.De verwachting bestaat dat de uitvoeringskosten per saldo zullen stijgen
met ongeveer 45 miljoen gulden ten opzichte van de huidige poortwachter. Deze
kosten kunnen nog dalen als er een automatiseringsslag wat betreft de ziekmeldingen
zou plaatsvinden bij de uvi's c.q. het UWV. In de Voortgangsnota arbeidsongeschiktheidsregelingen
heeft het kabinet 20 miljoen gulden extra beschikbaar gesteld voor de uitvoering
van de poortwachter nieuwe stijl.Tegenover de extra uitvoeringskosten staan verwachte besparingen in de
uitkeringslasten. Deze zijn het gevolg van een aantal factoren die invloed
kunnen hebben op de in- en uitstroom en op de mate van arbeidsongeschiktheid
van personen. De maatregelen zullen voor een deel instroom voorkomen, dan
wel snellere uitstroom bevorderen door reïntegratie voor of vlak na WAO-instroom.
Overigens zal reïntegratie er lang niet altijd toe leiden dat de WAO-uitkering
volledig kan vervallen. Wel wordt het arbeidsongeschiktheidspercentage lager.De volgende effecten op de uitkeringslasten kunnen worden verwacht:– in de eerste plaats zullen er in het algemeen meer reïntegratie-inspanningen
verricht worden door onder andere de stimulerende werking van het reïntegratieverslag
en van de mogelijkheid tot verlenging van de wachttijd.– In de tweede plaats zal, door onder andere de stimulerende werking
van het reïntegratieverslag, sprake zijn van een eerdere inzet van Rea-trajecten, waardoor in een vroegere fase mensen
vanuit de WAO gereïntegreerd kunnen worden;– in de derde plaats valt te verwachten dat, doordat de Rea-trajecten
vroeger worden ingezet, de gemiddelde effectiviteit
ervan (in termen van (her)plaatsing) groter zal worden.Naast besparingen op de WAO-uitkeringslasten kan sprake zijn van besparingen
op de Werkloosheidswet (WW)- en de Algemene Bijstandswet (ABW)-uitkeringslasten.
Dat kan het geval zijn bij gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid, waarbij naast
de WAO-uitkering ook recht bestaat op een WW- of ABW-uitkering. Echter, de
huidige arbeidsmarktsituatie met een zeer lage werkloosheid (het merendeel
van de gedeeltelijk arbeidsongeschikten werkt reeds) doet vermoeden dat deze
besparingen in de huidige conjuncturele fase gering zullen zijn.Hoeveel per saldo de besparingen op de uitkeringslasten zijn is moeilijk
in te schatten. De verwachting bestaat echter dat de omvang zodanig zal zijn
dat daarmee de extra lasten voor de uitvoering ruimschoots worden goedgemaakt.Voor het totale pakket aan intensiveringen van het plan van aanpak WAO,
waar dit plan het belangrijkste onderdeel van is, is ten tijde van de voortgangsnota
2000 120 miljoen gulden aan besparingen ingeboekt en 70 miljoen gulden
aan extra uitvoeringskosten. b. Gevolgen voor de rechterlijke machtAls gevolg van dit wetsvoorstel wordt het aantal besluiten dat vatbaar
is voor beroep, c.q. dat aan de rechter kan worden voorgelegd uitgebreid.
Het betreft de invoering van de loonsanctie (dat wil zeggen: de verlenging
van de loondoorbetalingplicht), het uitstel van de WAO-beoordeling en de uitbreiding
van de second opinionmogelijkheid.Het ligt niet in de verwachting dat deze nieuwe regelingen zullen leiden
tot een toename van het aantal procedures, en daarmee tot een verzwaring van
de belasting van de rechterlijke macht. Immers, tegenover deze uitbreiding
staat een vermindering van het aantal procedures ten gevolge van het vervallen
van de reïntegratieplannen (boete-opleggingen). Voorts zullen er naar
verwachting nagenoeg geen negatieve beschikkingen worden afgegeven –
waartegen beroep wordt ingesteld – op het verzoek om uitstel van de
WAO-beoordeling, omdat de uvi dit gezamenlijk verzoek van werkgever en werknemer
in principe moet honoreren en slechts marginaal mag toetsen. Ten slotte wordt
evenmin een toename van het aantal procedures naar aanleiding van de second
opinion verwacht. Zoals in hoofdstuk 7 reeds aan de orde kwam, wordt de uitslag
van de reeds bestaande second opinion immers bijna altijd aanvaard door partijen
en wordt daarmee een gang naar de rechter juist voorkomen. Van de onderhavige
uitbreiding van de second opinion wordt dan ook niet verwacht dat deze wél
zal leiden tot een toename van het aantal procedures.Voorzover er al sprake zal zijn van wijzigingen in de belasting van de
rechterlijke macht ten gevolge van dit wetsvoorstel, dan zal deze naar verwachting
zeer marginaal zijn.c. Administratieve lasten werkgeversDe administratieve lasten van werkgevers zullen veranderen onder invloed
van de voorgestelde maatregelen. Hierbij is een vergelijking gemaakt tussen
de kosten die onder de huidige wetgeving gemaakt zouden moeten worden en de
kosten die als gevolg van dit wetsvoorstel gemaakt zullen worden.Uit de berekening blijkt dat de administratieve lasten in de nieuwe situatie
lager zullen zijn dan in de huidige situatie, ongeveer zo'n 20 miljoen gulden.
Dit komt voornamelijk omdat er in de nieuwe situatie alleen
bij dreigend langdurig ziekteverzuim een oordeel van de arbodienst
bestaande uit een probleemanalyse en een advies en het maken van een plan
van aanpak plaatsvindt. In de huidige situatie moet voor die gehele groep
die na 13 weken nog ziek is, reeds een voorlopig reïntegratieplan opgesteld
worden. Daarnaast daalt het aantal reïntegratieplannen ten opzichte van
het aantal reïntegratieverslagen doordat deze pas 9 maanden na de eerste
ziektedag ingediend hoeven worden, tegen 8 maanden nu.Deze besparing door afname van doelgroepen weegt op tegen het feit dat
de arbodienst en werkgever meer activiteiten hebben (en dus meer kosten maken)
voor de betreffende onderdelen. Het oordeel van de arbodienst (inclusief de
probleemanalyse en het advies), plan van aanpak en het uiteindelijke reïntegratieverslag
brengen hogere administratieve lasten per klant met zich mee dan in de huidige
situatie. Dit komt voornamelijk doordat in de nieuwe situatie de arbodienst
en werkgever al vroeg in het proces gedegener aantekening houden van de belangrijkste
stappen die zij hebben gezet op weg naar herstel en reïntegratie. Een
en ander zal gebeuren volgens de protocollering.Zoals we reeds eerder vermeldden, zijn we bij de berekeningen uit gegaan
van de situaties (zowel huidig als nieuw) zoals die volgens de regelgeving
uitgevoerd zou moeten worden. Mocht het zo zijn dat in de huidige praktijk de werkgevers minder doen dan in de huidige regelgeving is aangegeven,
dan kan het zijn dat er geen administratieve lastenverlichting, maar een (beperkte)
lastenverzwaring plaatsvindt.Dit wordt ook genoemd in het naar aanleiding van dit wetsvoorstel door
Actal uitgebrachte commentaar.1 Daarin wordt
aangegeven dat inderdaad sprake is van een meer beperkte invulling van de
preventietaken door werkgevers dan mag worden verwacht en dat met name bij
het huidige reïntegratieplan minder kosten worden gemaakt dan zou mogen
worden verwacht. Overigens zijn ook de overige punten van het Actal commentaar
verwerkt, onder meer de opmerking over het aantal hersteldmeldingen.In de berekeningen van de administratieve lasten zijn de contacten tussen
de werkgever en de werknemer tijdens het eerste ziektejaren niet meegenomen,
aangezien hier alleen rekening gehouden is met de lasten voor werkgevers om
de uitvoeringsinstelling te informeren. Werkgever-werknemercontacten in het
kader van verzuimpreventie vallen hier niet onder.Met dit wetsvoorstel wordt de verplichte bijstand van de arbodienst met
betrekking tot de verzuimbegeleiding geëxpliciteerd, impliciet wordt
verondersteld dat de meeste bedrijven hier al gebruik van maken. Bedrijven
die op dit moment nog geen gebruik maken van de arbodienst voor deze verzuimbegeleiding,
zullen derhalve contact op moeten nemen met een arbodienst. De kosten die
hiermee samenhangen, zijn in bovenstaand overzicht niet meegenomen, aangezien
wordt verondersteld dat de efficiency, kennis en slagvaardigheid van de arbodienst
bij verzuimbegeleiding van dreigend langdurig zieken opwegen tegen deze eventuele
kosten.12. Monitoring/evaluatieZoals het Ctsv terecht opmerkt, is niet vast te stellen in hoeverre de
optredende effecten het gevolg zijn van dit wetsvoorstel als zodanig dan wel
voortkomen uit de werking van andere wetten en ontwikkelingen. Dit wetsvoorstel
maakt onderdeel uit van een totaal pakket aan WAO-maatregelen en derhalve
is het geïsoleerde effect van dit wetsvoorstel niet eenduidig te meten.
De regering stelt voor de invoering en toepassing van dit wetsvoorstel na
3 jaar te evalueren. In de evaluatie zal inzicht worden gegeven in het gebruik
van de maatregelen die met dit wetsvoorstel zijn ingevoerd en waarvan de regering
een positieve werking verondersteld op het beperken van langdurig verzuim
en WAO-intrede.De belangrijkste basis voor de evaluatie is een nog te starten longitudinaal
onderzoek onder zieke werknemers. Op basis van dit onderzoek zal inzicht verkregen
worden in de interventies die in het eerste ziektejaar plaatsvinden en de
effecten van deze interventies. De bedoeling is dit onderzoek met een nog
nader te bepalen periodiciteit te herhalen om zo ontwikkelingen in kaart te
kunnen brengen.Daarnaast zullen nieuw op te zetten reguliere informatiebronnen van de
uvi's zicht geven op het gebruik van de instrumenten uit het wetsvoorstel
verbetering poortwachter II. ARTIKELSGEWIJSArtikel I. ZiektewetOnderdeel AOnder 2 en 3Door middel van dit artikel wordt de ziekmelding vervroegd van dertien
weken naar zes weken na de eerste ziektedag. Bij ministeriële regeling
kunnen nadere regels worden gesteld. In die regels kan onder meer worden opgenomen
welke gegevens er bij de ziekmelding moeten worden verstrekt.Onderdeel BDit onderdeel strekt ertoe dat het Lisv geen controle-activiteiten verricht
bij verzekerden die recht hebben op loondoorbetaling van hun werkgever en
aan wie geen ziekengeld wordt uitgekeerd.In dit wetsvoorstel wordt voorgesteld in artikel 28, onderdeel h, van
de WAO een bepaling op te nemen die ertoe strekt het voor het Lisv mogelijk
te maken om bij intrede van de WAO een sanctie op te leggen aan de belanghebbende
indien deze zonder deugdelijke grond weigert mee te werken aan door zijn werkgever
of door een deskundige gegeven redelijke voorschriften of getroffen maatregelen
die erop gericht zijn om de belanghebbende in staat te stellen passende arbeid
te verrichten. Het gaat hierbij dus om een oordeel bij intrede van de WAO.
Gedurende de periode daaraan voorafgaand is het de werkgever die beoordeelt
of het geven van voorschriften of het treffen van maatregelen aan de orde
is. Als de werknemer zonder deugdelijke grond niet meewerkt aan deze voorschriften
of maatregelen heeft de werknemer geen recht op loondoorbetaling (artikel
629 lid 3, onderdeel d, van Boek 7 van het BW).Binnen dit stramien past niet langer de mogelijkheid van het Lisv om werknemers
waarvoor bij de werkgever nog een loondoorbetalingsverplichting geldt, te
controleren.Onderdeel CArtikel 39a heeft betrekking op een werkgever die loon doorbetaalt aan
zijn zieke werknemer, aan wie op grond van artikel 29, eerste lid, geen ziekengeld
wordt uitgekeerd, en die zich bij de begeleiding van zieke werknemers, die
niet in staat zijn hun arbeid te verrichten, laat bijstaan door een arbodienst.
In dat geval kan de uvi de zieke werknemer geen verplichtingen op grond van
de Ziektewet (ZW) opleggen. De uvi heeft gedurende deze periode immers geen
controletaken. Gelet op het hierboven omschreven nieuwe stramien past het
niet dat het Lisv na het verstrijken van het in artikel 38, eerste lid bedoelde
tijdvak van zes weken nog controletaken heeft. Derhalve kan artikel 39a komen
te vervallen.Onderdelen AOnder 1, D, E en FIn de artikelen 38, eerste lid, 47a, tweede lid, 70, eerste lid, en 87a,
derde lid, van de ZW wordt gesproken van «loon als bedoeld in artikel
629 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek». Gelet op het feit dat het
overheidspersoneel sinds 1 januari 2001 onder het bereik van de ZW valt dienen
die artikelleden ook betrekking te hebben op de situatie van bezoldiging als
bedoeld in artikel XV, tweede lid, van de Wet terugdringing ziekteverzuim.
De onderhavige onderdelen voorzien daarin.Artikel II. Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekeringOnderdeel AIn deze bepaling is geregeld dat de werkgever en de werknemer tezamen
het Lisv kunnen verzoeken de wachttijd voor de WAO voor ten hoogste 52 weken
te verlengen. Het uitgangspunt is dat het Lisv aan dit verzoek tegemoet komt,
tenzij er zwaarwegende omstandigheden zijn die zich daartegen verzetten. De
toetsing door het Lisv is een marginale; het is niet de bedoeling dat het
Lisv in dit kader onderzoekt of de werkgever in staat is zijn loondoorbetalingsverplichting
na te komen. Dit is een civielrechtelijke kwestie.Gedurende deze verlengde wachttijd heeft de werknemer op grond van artikel
7:629 van het BW recht op loondoorbetaling. De mogelijkheid van verlenging
van de wachttijd geldt alleen voorzover de werkgever het loon doorbetaalt,
dus niet ingeval het loon op grond van artikel 629, lid 4, Boek 7 BW niet
tot uitbetaling komt, omdat bijvoorbeeld aanspraak bestaat op ziekengeld (op
grond van artikel 29b ZW of in de gevallen bedoeld in artikel 29, tweede lid,
onder e, f of g van de ZW).In het verzoek kunnen partijen aangeven met hoeveel tijd zij de wachttijd
willen verlengen. In beginsel zal het Lisv in zijn beschikking deze termijn
volgen, tenzij er zwaarwegende omstandigheden zijn die zich er tegen verzetten.
In een dergelijk geval stelt het Lisv zelf een termijn vast. Ook indien partijen
zelf geen termijn aangeven, stelt het Lisv een termijn vast.De verlengde wachttijd eindigt als de in de beschikking neergelegde einddatum
is bereikt. De aanvraag voor een WAO-uitkering moet dan op grond van artikel
34, derde lid, WAO uiterlijk 13 weken voor die einddatum worden ingediend.
De werknemer kan eerder een WAO-aanvraag indienen en daarbij aangeven de wachttijd
te willen bekorten. In het laatste geval eindigt de wachttijd 13 weken na
die aanvraag.Op grond van artikel 34, tweede lid, onder a, WAO stelt het Lisv de belanghebbende
uiterlijk vier maanden vóór de datum waarop de reguliere wachttijd
van 52 weken verstrijkt, in kennis van de mogelijkheid tot het doen van een
aanvraag van de arbeidsongeschiktheidsuitkering. Indien de wachttijd is verlengd,
dan zal een WAO-uitkering dus uiterlijk dertien weken voor het verstrijken
van de verlengde wachttijd moeten worden aangevraagd. Het Lisv informeert
de werknemer hierover bij de bekendmaking van het verlengingsbesluit.De artikelen met betrekking tot het bepalen van het tijdvak van de wachttijd,
de herleving van het recht op toekenning en de bepaling van het vierde lid
over de ondergrens van 15% arbeidsongeschiktheid (bij minder dan 15% is geen
sprake meer van arbeidsongeschiktheid) zijn van overeenkomstige toepassing
op de verlengde wachttijd.Bij ministeriële regeling kunnen nadere regels worden gesteld met
betrekking tot de procedures die bij de verlenging kunnen gelden.Onderdeel B en EIn artikel 21, vierde lid, is geregeld dat indien de belanghebbende zonder
redelijke grond weigert deel te nemen aan scholing opnieuw geschat wordt als
ware de wenselijk geachte scholing reeds afgerond. Naast deze bijzondere bepaling
geldt de in artikel 28 geregelde algemene sanctie in de vorm van het geheel
of gedeeltelijk, tijdelijk of blijvend weigeren van de WAO-uitkering, indien
de belanghebbende in algemene zin niet meewerkt aan gegeven voorschriften
tot behoud, herstel of bevordering van de arbeidsgeschiktheid (onderdeel a).
Aangezien het bij de verplichting tot het volgen van scholing in feite ook
gaat om meewerken aan reïntegratie ligt het in de rede om aan te sluiten
bij de algemene sanctie. De hier voorgestelde artikelen strekken daartoe. Onderdeel CDe wijziging van artikel 23 komt er op neer dat de onderdelen a en c vervallen.
Onderdeel a vervalt zodat het oproepen van personen door het Lisv zoals geregeld
in artikel 23 geen betrekking heeft op werknemers die recht hebben op loondoorbetaling
van hun werkgever. Gedurende die tijd is het de werkgever die beoordeelt of
het geven van voorschriften of het treffen van maatregelen aan de orde is.
De werknemer die zonder deugdelijke grond niet meewerkt aan deze voorschriften
of maatregelen heeft geen recht op loondoorbetaling (artikel 629 lid 3, onderdeel
d van Boek 7 van het BW). Het Lisv beoordeelt pas op het moment van intrede
in de WAO of er aanleiding is om een sanctie toe te passen.Onderdeel c betrof personen die van het Lisv een REA-voorziening ontvangen
of waarvan de toekenning van een voorziening wordt overwogen. De mogelijkheid
om deze personen op te roepen hoort meer thuis in de Wet REA.Onderdeel DIn artikel 24 is geregeld dat het Lisv voorschriften kan geven in het
belang van behoud, herstel of bevordering van de arbeidsgeschiktheid. Het
gaat bij deze voorschriften niet alleen om het stellen van voorschriften waarvan
vaststaat dat het opvolgen ervan – op basis van de in de WAO gehanteerde
schattingsmethodiek – zal leiden tot een vermindering van het arbeidsongeschiktheidspercentage.
Het gaat om die concrete voorschriften die er toe leiden dat de belanghebbende
zijn mogelijkheden tot het verrichten van inkomensvormende arbeid vergroot,
waardoor de belanghebbende zijn reïntegratie bevordert en uiteindelijk
in staat zal zijn arbeid te verrichten. De hier voorgestelde wijziging van
artikel 24 beoogt te verduidelijken dat het Lisv voorschriften kan geven die
de inschakeling in de arbeid bevorderen. Met artikel 24 wordt dus inhoud gegeven
aan de algemeen geformuleerde reïntegratietaak van artikel 10 van de
Wet REA.Onderdeel ENaast het toevoegen van onderdeel g aan artikel 28, zoals hiervoor als
beschreven, is in dit onderdeel geregeld dat het Lisv de WAO-uitkering tijdelijk
of blijvend, geheel of gedeeltelijk kan weigeren als de werknemer zonder deugdelijke
grond niet heeft meegewerkt aan voorschriften of maatregelen die zijn reïntegratie
bevorderen. Met uitbreiding van deze mogelijkheid een maatregel op te leggen
wordt de verantwoordelijkheid van de werknemer om mee te werken aan reïntegratie
benadrukt. Voorts is de terminologie van artikel 28, onderdeel a, aangepast
aan die van artikel 24 zoals dat in dit wetsvoorstel wordt voorgesteld.Onderdeel FOnder 1Vanwege de consistentie wordt evenals in artikel 87 WAO in het derde lid
van artikel 34 WAO de aanduiding drie maanden vervangen door dertien weken.
De aanpassing van artikel 87 betreft de regeling van de beslistermijnen.Onder 2Dit onderdeel regelt dat ingeval de wachttijd verlengd is, de werknemer
de WAO-uitkering uiterlijk 13 weken voor het verstrijken van de door het Lisv
vastgestelde einddatum moet aanvragen. Het Lisv dient binnen dertien
weken na ontvangst van de aanvraag een beslissing over het recht op een WAO-uitkering
bekend te maken.Onder 3Deze technische wijziging van artikel 34, vierde lid, van de WAO is nodig,
omdat in dit wetsvoorstel (zie onderdeel R van dit artikel) de leden van artikel
87 WAO (zie onder 1) zijn vernummerd.Onder 4Dit onderdeel regelt dat een aanvraag om een WAO-uitkering, die is ingediend
vóór het verzoek om verlenging van de wachttijd, niet wordt
behandeld als het Lisv de wachttijd voor de WAO heeft verlengd. Indien de
werknemer na de verlengde wachttijd voor een uitkering in aanmerking wil komen
moet hij op grond van artikel 34, derde lid, uiterlijk dertien weken voor
het verstrijken van de verlengde wachttijd een WAO-aanvraag indienen.Onderdeel GDit nieuwe artikel 34a regelt dat bij de WAO-aanvraag een reïntegratieverslag
moet zijn gevoegd. Dit is niet noodzakelijk als de werkgever het reïntegratieverslag
al aan het Lisv heeft verstrekt in het kader van artikel 8 van de Wet REA,
omdat dan vaststaat, dat voor de betrokken werknemer binnen het bedrijf van
de werkgever geen andere passende arbeid voorhanden is.In geval de werknemer het reïntegratieverslag niet of niet volledig
bij de WAO-aanvraag heeft overgelegd dan betekent dit dat de aanvraag niet
volledig is. Het Lisv zal de aanvrager op grond van artikel 4:5, eerste lid,
van de Algemene wet bestuursrecht (AWB) de gelegenheid moeten geven om binnen
een door haar bepaalde termijn alsnog het verslag in te dienen of aan te vullen.
Voldoet de aanvrager niet of niet tijdig aan dit verzoek, dan kan het Lisv
op grond van artikel 4:5, eerste lid, van de AWB de aanvraag buiten behandeling
laten. Blijkens de jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep dient het
bestuursorgaan alvorens hiertoe over te gaan, na te gaan:1. of het hier gaat om wettelijk voorgeschreven gegevens die noodzakelijk
zijn voor het nemen van een beslissing, en2. of het voor de aanvrager redelijkerwijs mogelijk is de gevraagde informatie
te verstrekken (zie o.a. RSV 1999/21 en RSV 1997/210).Met betrekking tot het beschikken over het reïntegratieverslag is
de werknemer afhankelijk van zijn werkgever. Indien deze zijn verplichting
op grond van artikel 71a WAO tot het opstellen en aan de werknemer overleggen
van het reïntegratieverslag niet nakomt en dit ook na aandringen van
de werknemer niet doet, zal de werknemer niet kunnen beschikken over het reïntegratieverslag
en deze dus ook niet bij zijn aanvraag kunnen overleggen. In zo'n geval is
het voor de aanvrager dus redelijkerwijs niet mogelijk om over het verslag
te beschikken. Het Lisv neemt in dat geval de aanvraag wel in behandeling
en verzoekt zelf de werkgever op grond van artikel 71a, achtste lid, om het
reïntegratieverslag alsnog over te leggen. Doet de werkgever dit niet
dan zal het Lisv zelf de benodigde gegevens moeten gaan verzamelen.Mocht het aan de werknemer te wijten zijn dat het reïntegratieverslag
niet is ingediend dan kan het Lisv besluiten de WAO-aanvraag niet te behandelen.
Indien het Lisv van oordeel is dat dit een te zwaar middel is, dan kan via
artikel 28 juncto artikel 25 WAO de maatregel worden opgelegd dat de uitkering
geheel of gedeeltelijk, blijvend of tijdelijk wordt geweigerd. Van het opleggen
van de maatregel kan op grond van artikel 29 WAO worden afgezien
en kan worden volstaan met het geven van een schriftelijke waarschuwing.Mocht het aan de werkgever te wijten zijn dat geen of een onvolledig reïntegratieverslag
is overgelegd dan kan het Lisv op grond van 71a, negende lid, de werkgever
een verlenging van de loonbetalingsplicht opleggen.Het tweede lid regelt dat het Lisv de WAO-aanvraag afwijst, indien zowel
de werknemer als de werkgever zonder deugdelijke grond hun verplichtingen
ten aanzien van het houden van aantekening, het plan van aanpak of het reïntegratieverslag
niet of niet volledig zijn nagekomen.Het reïntegratieverslag bevat gegevens die nodig zijn om de reïntegratie-inspanningen
te toetsen en de WAO-claim te beoordelen. Hierbij moet gedacht worden aan
gegevens van administratieve aard over werkgever en werknemer, maar ook aan
gegevens van inhoudelijke aard, waaronder het plan van aanpak, bedoeld in
artikel 71a, tweede lid van de WAO. Indien zowel de werknemer als de werkgever
zonder deugdelijke grond de in het tweede lid genoemde verplichtingen niet
of niet volledig zijn nagekomen, wordt aan de werkgever een sanctie opgelegd
die bestaat uit de verlenging van de loondoorbetalingsverplichting. Deze sanctie
is geregeld in het nieuwe artikel 71a, negende lid van de WAO en wordt bij
dat onderdeel nader toegelicht. Door het opleggen van de sanctie op grond
van artikel 71a, negende lid van de WAO heeft de werknemer aanspraak op doorbetaling
van het loon.De beslissing van het Lisv om de WAO-aanvraag af te wijzen wordt in een
besluit aan de werknemer bekend gemaakt. Tegen dit besluit staat bezwaar en
beroep open. Aangezien de termijn waarbinnen een nieuwe WAO-aanvraag moet
worden gedaan gekoppeld is aan de duur van de loonsanctie, is het van belang
dat de werknemer geïnformeerd wordt over het moment waarop hij opnieuw
een aanvraag om een WAO-uitkering kan indienen. Om deze reden is in het derde
lid geregeld dat het Lisv bij de bekendmaking van het besluit de werknemer
hierover informeert.In het vierde lid is geregeld dat de aanvraag voor een WAO-uitkering ten
minste 13 weken voor het verstrijken van het einde van de verlengde loondoorbetalingsverplichting
door de werknemer moet worden gedaan.In onderdeel b van dit lid is voorzien in een uitzondering op de termijn
van 13 weken. Deze termijn geldt niet indien de duur van de verlenging van
de loondoorbetaling minder dan 13 weken bedraagt. Indien de termijn van 13
weken in deze situatie zou gelden, zou de werknemer immers niet tijdig –
uiterlijk 13 weken voorafgaand aan het einde van het verstrijken van de verlengde
loondoorbetalingsverplichting – een aanvraag kunnen indienen. In deze
situatie moet de werknemer de WAO-aanvraag zo spoedig mogelijk doen. Ook in
geval de loondoorbetalingsverplichting van de werkgever tussentijds eindigt –
bijvoorbeeld wegens het einde van het dienstverband of wegens faillissement –
dient de werknemer zo spoedig mogelijk de WAO-uitkering aan te vragen en geldt
de termijn van 13 weken niet.De nieuwe WAO-aanvraag van de werknemer wordt op de normale wijze in behandeling
genomen en beoordeeld. Voor het recht op uitbetaling van de WAO-uitkering
kan dit betekenen dat overeenkomstig het nieuwe artikel 43d wordt gehandeld.
Dit wordt hierna bij onderdeel J toegelicht.Onderdelen H en IIn artikel 43a, eerste lid, onderdeel b van de WAO en artikel 43c van
de WAO wordt verwezen naar de wachttijd van 52 weken. Nu de wachttijd langer
kan zijn dan 52 weken, zijn deze bepalingen zodanig aangepast dat deze
zowel betrekking hebben op de wachttijd van 52 weken als op de verlengde wachttijd.Onderdeel JArtikel 43d regelt dat de uitkering niet tot uitbetaling komt, indien
sprake is van een loondoorbetalingsverplichting die aan de werkgever is opgelegd,
omdat hij onvoldoende reïntegratie-inspanningen verricht of zijn verplichtingen
met betrekking tot het reïntegratieverslag onvoldoende is nagekomen (zie
bij artikel 71a, negende lid, van de WAO). Het betreft de zogenaamde loonsanctie
die in dit wetsvoorstel wordt ingevoerd. Bij toepassing van het negende lid
van artikel 71a wordt de loonbetalingperiode wel verlengd, maar dit heeft
geen gevolgen voor het tijdstip van behandelen van de aanvraag. Toepassing
van deze sanctie is immers aan de orde, wanneer bij behandeling van de aanvraag
voor een WAO-uitkering blijkt, dat werkgever niet aan zijn verantwoordelijkheid
voor de reïntegratie blijkend uit een reïntegratieverslag en andere
maatregelen heeft voldaan. Wordt er een uitkering toegekend, dan leidt dit
artikel 43d er toe, dat zolang de werkgever gehouden is loon te betalen, de
uitkering niet tot uitbetaling komt.In dit artikel was al geregeld, dat de uitkering niet tot uitbetaling
komt in de situatie dat de werkgever de ziekmelding te laat heeft gedaan en
op grond daarvan, als in het BW wordt bepaald, gehouden is langer het loon
door te betalen.Onderdeel KOp grond van het voorgestelde artikel 71a WAO kan de loondoorbetalingsverplichting
van de werkgever worden verlengd ingeval de werkgever zijn verplichtingen
met betrekking tot het houden van aantekening, het plan van aanpak of het
reïntegratieverslag onvoldoende is nagekomen. Gelet hierop kan de mogelijkheid
van verhaal op de werkgever komen te vervallen zoals die was geregeld in artikel
46, indien de werknemer door zijn werkgever niet in de gelegenheid wordt gesteld
passende arbeid te verrichten.Onderdeel LIn dit onderdeel wordt een nieuw artikel 71a van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
voorgesteld. De reïntegratieplannen komen te vervallen. Daarvoor in de
plaats komt de verplichting voor de werkgever om gedurende de arbeidsongeschiktheid
van zijn werknemer aantekening bij te houden van het verloop van de arbeidsongeschiktheid
en de reïntegratie (artikel 71a, eerste lid). Met betrekking tot het
houden van aantekening kunnen op grond van het zevende lid nadere regels worden
gesteld.Binnen een door Onze Minister nader te bepalen termijn na de aanvang van
de arbeidsongeschiktheid moet de werkgever in overeenstemming met de werknemer
een plan van aanpak opstellen. Hierin zal het perspectief op langere termijn
worden geschetst en de weg waarlangs men verwacht dit te bereiken. Welke elementen
het plan van aanpak moet bevatten zal nader worden uitgewerkt in een ministeriële
regeling op basis van het zevende lid.Uiterlijk twee weken voordat de termijn is verstreken waarbinnen de belanghebbende
op grond van artikel 34, derde lid, van de WAO zijn WAO-aanvraag moet doen
moet de werkgever met de werknemer een reïntegratieverslag opstellen
en een afschrift hiervan aan de werknemer verstrekken (artikel 71a, derde
lid). Met de zinsnede «met de werknemer» wordt tot uitdrukking
gebracht dat er bij het opstellen van het reïntegratieverslag een belangrijke
rol voor de werknemer is neergelegd. In het zesde lid wordt dan ook aangegeven
dat de werknemer zijn medewerking moet verlenen bij het opstellen
van het reïntegratieverslag. Bij ministeriële regeling kan nader
worden geregeld waaruit die medewerking moet bestaan en welke procedure daarvoor
geldt (zevende lid). Indien de werknemer zijn medewerking niet verleent kan
dit tot gevolg hebben, dat hij bij de aanvraag om de WAO-uitkering geen volledig
reïntegratieverslag kan overleggen. Wat de gevolgen hiervan kunnen zijn,
is reeds in de toelichting bij artikel 34a WAO uiteengezet.Indien er een verlenging van de wachttijd heeft plaatsgevonden dient het
reïntegratieverslag uiterlijk veertien weken voor het einde van de verlengde
termijn te worden opgesteld. Als de werkgever in een eerder stadium al een
verslag had opgesteld, zal hij dit verslag moeten actualiseren en zo nodig
aanvullen.Wanneer de werknemer op een eerder moment dan drie maanden voor het verstrijken
van de verlengde wachttijd, een WAO-aanvraag wil indienen, kan hij op grond
van het vierde lid de werkgever verzoeken het reïntegratieverslag op
een eerder moment op te maken. Dit alles is geregeld in het vierde lid. Dat
spoedig een actueel reïntegratieverslag dient te worden overhandigd kan
ook aan de orde zijn, indien de aanvraag is afgewezen met toepassing van artikel
34a, tweede lid. De procedure en termijnen van dit lid zijn dan van overeenkomstige
toepassing.In het vijfde lid wordt bepaald, dat de werkgever bij het opstellen van
het reïntegratieverslag zijn arbodienst zal moeten inschakelen. Dit is
in ieder geval noodzakelijk wanneer er medische gegevens worden verwerkt.
Een gecertificeerde arbodienst heeft in ieder geval een bedrijfsarts in dienst,
dat wil zeggen een arts, die beschikt over de vakbekwaamheid arbeids- en bedrijfsgeneeskunde.
Gelet op het medisch beroepsgeheim heeft alleen een arts toegang tot de medische
gegevens. De werkgever heeft geen toegang tot die gegevens. Het deel van het
verslag dat die gegevens bevat kan dus niet ter kennis van de werkgever worden
gesteld. Het ligt dan ook voor de hand dat de arbodienst dit deel van het
verslag samenstelt en aan de werknemer zal verstrekken. In de ministeriële
regeling op grond van het zevende lid kan nader worden uitgewerkt waaruit
de bijstand van de arbodienst bestaat.In het achtste lid is geregeld, dat de werkgever het reïntegratieverslag
op verzoek aan het Lisv binnen een bepaalde termijn moet overleggen. Dit kan
van belang zijn in de situatie dat de werkgever ondanks verzoeken van de werknemer
het reïntegratieverslag niet opstelt of verstrekt. Het Lisv kan de werkgever
tevens de gelegenheid geven ontbrekende gegevens alsnog te verstrekken.Het negende lid regelt de loonsanctie bij het niet of niet volledig indienen
van een reïntegratieverslag. Indien de werkgever zijn verplichtingen
met betrekking tot het reïntegratieverslag niet of niet volledig is nagekomen
of indien de werkgever de verplichtingen ten aanzien van de reïntegratie-inspanningen
die gelden op grond van de ministeriële regeling niet of niet volledig
heeft verricht, stelt het Lisv een termijn vast waarmee de loondoorbetalingsverplichting
wordt verlengd. Bij de toepassing van deze loonsanctie wordt rekening gehouden
met de aard en ernst van het verzuim. De loonsanctie is maximaal 26 weken.Dat de duur van de loondoorbetalingsverplichting wordt afgestemd op de
aard en de ernst van het verzuim heeft te maken met het feit dat het niet
of niet volledig opvolgen van de procedurele termijnen sneller te herstellen
is dan een verzuim ten aanzien van inhoudelijke eisen aan het houden van aantekening,
het plan van aanpak of het reïntegratieverslag. De aard en de ernst van
het verzuim zijn bepalend voor de termijn die nodig is om het verzuim te kunnen
herstellen. De duur van de loonsanctie wordt hier dan ook op afgestemd.De loonsanctie kan worden toegepast na afloop van zowel de reguliere wachttijd,
als na afloop van de verlengde wachttijd van artikel 19 zevende lid WAO (nieuw).
De gevolgen die deze loonsanctie heeft voor de werknemer zijn in de toelichting
bij artikel 43d uiteengezet.Over de toepassing van deze sanctie kunnen bij algemene maatregel van
bestuur nadere regels worden gesteld, zodat bepaald kan worden welke periode
in welke gevallen zou moeten worden gehanteerd. Tot die regels behoort ook
het in de ministeriële regeling opgenomen normenkader voor toetsing van
de reïntegratie-inspanningen door de werkgever voorzover van belang om
tot oplegging van de sanctie te komen. De verwachting is dat dit laatste op
het niveau van een ministeriële regeling krachtens deze amvb zal kunnen
worden geregeld (het tiende lid).Gezien de jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep kan gesteld worden
dat het besluit van het Lisv op grond van het negende lid in de termen van
het Europese verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele
vrijheden (EVRM) geen «criminal charge» is, dat wil zeggen niet
te beschouwen is als een strafvervolging, maar wel een «civil obligation»,
dat wil zeggen dient ter vaststelling van burgerlijke rechten en verplichtingen.
De waarborgen van artikel 6, eerste lid, van het EVRM over een eerlijke procesgang
en onafhankelijk rechtspraak zijn van toepassing. De vaststelling van het
Lisv is een besluit in de zin van de AWB. Indien een werkgever het niet eens
is met dit besluit zal de administratiefrechtelijke rechtsgang van bezwaar
en beroep dienen te worden gevolgd.Onderdeel MOnder 1Het eerste lid regelt de werking van artikel 71a indien er sprake is van
een zogeheten vangnetsituatie. Daarvan is sprake bijvoorbeeld bij een zieke
werkloze en indien het gaat om een zieke werknemer met een andere dienstbetrekking
dan een arbeidsovereenkomst (de zogenaamde rariteiten). In dat geval verstrekt
het Lisv (uvi) het ziekengeld en wordt deze aangemerkt als werkgever. In deze
situatie is de uvi verantwoordelijk voor de reïntegratie. In de hoedanigheid
van pseudowerkgever is de uvi gehouden aantekening bij te houden omtrent het
verloop van de arbeidsongeschiktheid en de reïntegratie van de zieke
werknemer en een plan van aanpak op te stellen.Het tweede lid regelt de werking van artikel 71a wanneer een werknemer
recht heeft op ziekengeld omdat er sprake is van orgaandonatie, ziekte die
haar oorzaak vindt in zwangerschap of bevalling en indien er sprake is van
een arbeidsgehandicapte. Wanneer de werknemer in deze gevallen nog wel een
werkgever heeft, is die werkgever verplicht om het loon door te betalen. Hoewel
de werknemer ook recht heeft op ziekengeld is de werkgever in die gevallen
nog wel verantwoordelijk voor de reïntegratie. Voor deze werkgever geldt
dat zij aantekening moeten houden, een plan van aanpak moeten opstellen en
in samenwerking met de werkgever een reïntegratieverslag moeten opstellen.De inhoud van deze verplichtingen zal ook nader vorm kunnen worden gegeven
in een ministeriële regeling (het derde lid).Onder 2Dit onderdeel houdt er rekening mee dat indien het bij koninklijke boodschap
van 27 juni 2000 ingediende voorstel van wet ter vaststelling van regels voor
het tot stand brengen van een nieuw evenwicht tussen arbeid en zorg in de
ruimste zin (Wet arbeid en zorg, Kamerstukken II 1999/2000, 27 207)
tot wet wordt verheven en in werking is getreden, artikel 29a van de Ziektewet
wijzigt.Onderdeel N en OVoor eigen risicodragers in de zin van WAO gelden dezelfde verplichtingen
als voor de niet-eigenrisicodragers ten aanzien van het bijhouden van het
verloop van het ziekteverzuim en het opstellen van het reïntegratieverslag.
De inhoud van het reïntegratieverslag vormt immers een uitgangspunt voor
de claimbeoordeling door de uvi. De bijzondere voorschriften voor de eigen
risicodrager kunnen vervallen.Onderdeel POnder 1In artikel 76f, derde lid wordt verwezen naar de wachttijd van 52 weken.
Nu de wachttijd langer kan zijn dan 52 weken, is deze bepaling zodanig aangepast
dat deze zowel betrekking heeft op de wachttijd van 52 weken als op de verlengde
wachttijd.Onder 2 en 3Wanneer de wachttijd op verzoek wordt verlengd kan dit gevolgen hebben
voor de gedifferentieerde premie. Deze wordt berekend aan de hand van de arbeidsongeschiktheidsuitkeringen
die ten laste komen van de Arbeidsongeschiktheidskas. Daarbij wordt gekeken
naar de uitkeringen die de laatste vijf jaar ten laste zijn gekomen van de
Arbeidsongeschiktheidskas. Wanneer de wachttijd wordt verlengd, maar het direct
na die wachttijd toch tot een WAO-uitkering komt, verschuift de termijn van
vijf jaar met de duur van de verlenging. Hierdoor betaalt de werkgever niet
alleen langer het loon door maar wordt deze ook langer geconfronteerd met
de doorwerking van de uitkering in zijn gedifferentieerde premie, dan wanneer
niet om een verlenging van de wachttijd was gevraagd. Om dit te voorkomen
wordt hier voorgesteld om de periode van vijf jaar dat de uitkering maximaal
ten laste komt van de Arbeidsongeschiktheidskas te verminderen met de periode
van de verlengde wachttijd. Dit betekent dat de totale periode, dat de werkgever
geconfronteerd wordt met de financiële gevolgen van de arbeidsongeschiktheid
van zijn werknemer de periode van zes jaar niet overschrijdt.Onderdeel QIn verband met het feit dat de wachttijd ook langer dan 52 weken kan zijn
is artikel 80 van de WAO aangepast.Onderdeel ROp het verzoek om verlenging van de wachttijd, als bedoeld in artikel
19, zevende lid, moet door het Lisv binnen twee weken worden beslist. Aan
het verzoek om verlenging van de wachttijd wordt door het Lisv in principe
tegemoet gekomen tenzij er zwaarwegende omstandigheden zijn die zich daartegen
verzetten. De toetsing van het Lisv is dus slechts marginaal en zal derhalve
snel kunnen worden afgerond.Indien er na verlenging van de wachttijd een WAO-aanvraag door de werknemer
wordt ingediend, moet het Lisv op grond van artikel 87, tweede lid (nieuw)
binnen dertien weken op die aanvraag beslissen. In verband met de vernummering
wordt in de leden 3 tot en met 5 de verwijzing naar het eerste lid telkens
vervangen door een verwijzing naar het tweede lid. Artikel III. Burgerlijk WetboekOnderdeel AOnder 2In het lid 3 van artikel 629, van Boek 7 van het BW is een nieuw onderdeel
opgenomen dat inhoudt dat de werknemer geen recht op loondoorbetaling heeft
als hij weigert mee te werken aan door de werkgever of een door hem aangewezen
deskundige gegeven redelijke voorschriften of getroffen maatregelen die erop
gericht zijn om de werknemer in staat te stellen passende arbeid te verrichten.
Dit kan zich bijvoorbeeld voordoen in het geval de werkgever aan zijn werknemer
voorstelt om een cursus te volgen waardoor de werknemer geschoold wordt voor
arbeid die wel in het bedrijf aanwezig is. Als de werkgever deze mogelijkheid
aanbiedt, zal de werknemer daarvan gebruik moeten maken, tenzij hij deugdelijke
gronden heeft om hieraan niet mee te werken. Als de werknemer zonder deugdelijke
gronden nalaat een dergelijk voorschrift op te volgen, vervalt zijn recht
op loondoorbetaling. Aan de werkgever wordt hiermee een middel gegeven om
zijn werknemer aan te sporen tot reïntegratie.Bij een door de werkgever aangewezen deskundige moet worden gedacht aan
een arbodienst of een reïntegratiebedrijf.Onder 3In artikel 19, zevende lid, van de WAO is de mogelijkheid geopend om op
gezamenlijk verzoek van de werkgever en de werknemer de wachttijd voor de
WAO te verlengen. Over de periode dat de WAO-wachttijd wordt verlengd is de
werkgever loon verschuldigd. Artikel 629, tiende lid, onder b, van Boek 7
van het BW, zoals dat hier wordt voorgesteld, beoogt dat laatste te regelen.In artikel 629, eerste lid, laatste zin van het BW was bepaald dat ingeval
de werkgever niet tijdig heeft ziek gemeld, de loondoorbetaling met de duur
van de vertraging wordt verlengd. Nu er als gevolg van dit wetsvoorstel andere
redenen kunnen zijn voor verlenging van de loondoorbetalingsperiode, is er
om redenen van overzichtelijkheid voor gekozen deze bij elkaar in het voorgestelde
tiende lid van artikel 629 op te nemen. Om die reden vervalt de laatste zin
van het eerste lid. (onderdeel a) Onderdeel c betreft de verlenging van de
loondoorbetaling in geval van een vaststelling door het Lisv op grond van
artikel 71, achtste lid, WAO. De vaststelling van het Lisv is een besluit
in de zin van de AWB. Indien een werkgever het niet eens is met dit besluit
zal de administratiefrechtelijke rechtsgang van bezwaar en beroep dienen te
worden gevolgd. In een geding voor de burgerlijke rechter over de loondoorbetalingsverplichting
op grond van artikel 629, lid 10, Boek 7 BW zal de burgerlijke rechter de
uitspraak van de bestuursrechter in een geding over een besluit op grond van
artikel 71a, negende lid, WAO dienen te eerbiedigen. Indien wel een administratiefrechtelijke
rechtsgang heeft opengestaan maar deze rechtsgang niet is gebruikt, zal de
burgerlijke rechter dienen uit te gaan van de geldigheid van het besluit van
het bestuursorgaan (bv. HR 28 mei 1999, NJ 1999/ 508 met verwijzing naar eerdere
gelijkluidende jurisprudentie). Hetzelfde geldt voor de situatie dat wel gebruik
is gemaakt van de administratieve rechtsgang. In dat geval zal de burgerlijke
rechter moeten uitgaan van de geldigheid van het besluit, zolang het niet
is vernietigd.Het elfde lid regelt dat de totale periode waarover de werkgever loon
is verschuldigd nooit meer dan twee jaar kan bedragen. De periode van loondoorbetaling
kan op grond van de in het tiende lid genoemde redenen worden verlengd. De
verschillende vormen van verlenging kunnen cumuleren, zij het
dat het totale tijdvak van de loonbetaling niet meer kan bedragen dan 104
weken.Onderdeel BArtikel 635, derde lid, van Boek 7 van het BW regelt dat de werknemer
geen aanspraak heeft op vakantie gedurende de tijd in welke er sprake is van
een situatie zoals omschreven in artikel 629, derde lid, onderdeel b of c
BW. De omstandigheden die nu in artikel 629, derde lid, worden geregeld, zijn
gelijksoortig. Het ligt dan ook in de rede voor deze situatie te bepalen dat
er gedurende die periode geen aanspraak op vakantie is.Onderdeel CDe kantonrechter is verplicht bij een verzoek om ontbinding van de arbeidsovereenkomst
na te gaan of er sprake is van een ontslagverbod wegens ziekte van de werknemer.
Is dat het geval, dan dient een verzoek om ontbinding vergezeld te gaan van
een door het Lisv getoetst reïntegratieplan. Uit onderzoek1 is gebleken dat deze verplichting in veel gevallen geen meerwaarde
heeft, vooral in geval van een arbeidsconflict of bij beëindiging van
het dienstverband wegens inkrimping of sluiting van het bedrijf. De verplichting
van de werkgever om een getoetst reïntegratieplan te overleggen, is daarom
komen te vervallen. Als alternatief voor de extra bescherming tegen ontslag
die met het verplicht gestelde reïntegratieplan werd beoogd, wordt de
werknemer de mogelijkheid geboden een deskundigenoordeel te vragen over de
aanwezigheid van passende arbeid bij en de reïntegratie-inspanningen
van de werkgever. Ook aan de werkgever wordt het recht gegeven een deskundigenoordeel
te vragen indien er een meningsverschil bestaat over de reïntegratie-inspanningen
en -mogelijkheden met betrekking tot een arbeidsongeschikte werknemer.Voorts kan de kantonrechter in voorkomende gevallen van de werkgever verlangen
een deskundigenoordeel te vragen, teneinde zekerheid te verkrijgen over de
aanwezigheid respectievelijk afwezigheid van passende arbeid alvorens op een
verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst te beslissen.Artikel IV. Organisatiewet sociale verzekeringen 1997Onderdeel AHet toegevoegde onderdeel g regelt dat de uvi op verzoek van de private
partijen de werkgever en/of de werknemer kan adviseren over de sociaalverzekeringsrechtelijke
aspecten van het specifieke geval. Dit speciale advies is een verbijzondering
van de wettelijke informatievoorzieningstaak van de uvi en wordt daarom in
een apart onderdeel van artikel 38 OSV 1997 opgenomen.In het algemeen deel van deze toelichting is al aangegeven dat het wenselijk
is om zowel de zieke werknemer als zijn werkgever de mogelijkheid te geven
om met betrekking tot twee aspecten een deskundigenoordeel (second opinion)
te vragen. Deze mogelijkheden zijn via dit onderdeel vastgelegd in artikel
38, eerste lid, van de Osv. In het voorgestelde onderdeel i is geregeld dat
de het Lisv een deskundigenoordeel kan geven over de vraag of er bij de eigen
werkgever van de werknemer passende arbeid aanwezig is, die de zieke werknemer
in staat is te verrichten. In het voorgestelde onderdeel j is het deskundigenoordeel
van het Lisv geregeld over de vraag of de werkgever voldoende reïntegratie-inspanningen
heeft verricht. Onderdeel BDeze bepaling regelt dat ook ten aanzien van het onderzoek, dat in onderdeel
A wordt geregeld, het Lisv een deskundige aanwijst. Voor het verrichten van
het onderzoek kan aan diegene die om een deskundigenoordeel heeft verzocht
een bijdrage in de kosten worden gevraagd.Onderdeel CHet tweede lid van artikel 101 heeft betrekking op de informatieverstrekking
door onder andere het Lisv aan arbodiensten. Met name in het eerste ziektejaar
heeft de arbodienst een belangrijke taak in het verlenen van bijstand aan
de werkgever met betrekking tot de reïntegratie van zieke werknemers.
De werkgever is op grond van de WAO gehouden een reïntegratieverslag
op te stellen. Zijn arbodienst zal hem daarin moeten bijstaan. Er wordt vanuit
gegaan dat de medische gegevens alleen bij de arbodienst berusten en ook alleen
door de arbodienst worden verwerkt.In verband met de bijstand aan de werkgever zal de arbodienst, indien
een WAO-uitkering is aangevraagd, direct van de uitkomst van de claimbeoordeling
op de hoogte willen worden gesteld. Omdat de arbodienst niet direct zicht
zal houden op het verloop van die beoordeling is het wenselijk, dat in ieder
geval het Lisv ook uit eigen beweging de uitkomsten naar de arbodienst terugkoppelt.
Dit voorgestelde artikellid voorziet daarin.Met het schrappen van het toestemmingsvereiste wordt voorkomen dat de
betrokkene waarop de gegevens van toepassing zijn, de reïntegratietaak
van de werkgever en de door hem ingeschakelde arbodienst frustreert c.q. onmogelijk
maakt door toestemming te weigeren.Deze wijziging sluit bovendien aan bij de bepaling in artikel 21, eerste
lid, onderdeel f, onder 2, van de Wet bescherming persoonsgegevens (WBP).
Voor de verstrekking (verwerking) van (medische) gegevens noodzakelijk met
het oog op de reïntegratie van of begeleiding van de werknemer of uitkeringsgerechtigde
is (in beginsel) geen toestemming nodig.Artikel V. WerkloosheidswetOnderdeel AOp grond van het voorgestelde artikel 71a WAO kan de loondoorbetalingsverplichting
van de werkgever worden verlengd ingeval de werkgever zijn reïntegratieverplichtingen
onvoldoende is nagekomen. Gelet hierop heeft het kostenverhaal op de werkgever
ex artikel 52j WW geen bestaansrecht meer. Vandaar dat dit artikel komt te
vervallen.Onderdeel BOnder 1De boetes op grond van artikel 71a van de WAO komen te vervallen, dus
ook de inkomsten daarvan.Onder 2In artikel 89 van de WW wordt geregeld welke bijdragen ten gunste van
het wachtgeldfonds komen. Daarin is onder meer bepaald dat de bijdragen van
de werkgever of de werknemer in de kosten van het onderzoek, bedoeld in het
huidige artikel 38, eerste lid, onderdeel g, van de Osv 1997 ten bate van
dat fonds komen. In het onderhavige voorstel is bepaald dat artikel 40 van
de Osv 1997 zo wordt gewijzigd dat ook indien er sprake is van een onderzoek
als bedoeld in het voorgestelde artikel 38, eerste lid, onderdeel i (onderzoek
naar het aanwezig zijn van passende arbeid) of onderdeel j (onderzoek
naar de reïntegratie-inspanningen van de werkgever) de onkosten van het
onderzoek in rekening kunnen worden gebracht bij de aanvrager van het deskundigenoordeel.
Het ligt dan ook in de rede ook deze bijdragen ten gunste van het wachtgeldfonds
te laten komen. Deze wijziging strekt daartoe.Onderdeel CIn artikel 90 van de WW wordt geregeld welke kosten ten laste van het
wachtgeldfonds komen. Deze bepaling is het spiegelbeeld van artikel 89 van
de WW en wordt overeenkomstig aangepast.Onderdelen D en EDeze artikelen zijn ingevoerd bij aanpassingswet OOW en betreffen kosten
en lasten van het uitkeringsfonds voor de overheid. De aanpassingen zijn dezelfde
als die in de onderdelen B, onder 2, en C.Artikel VI. Wet op de (re)integratie arbeidsgehandicaptenOnderdelen A, B, COnder 2, D, E, onder 1, G, onder 2, H, en JDe hier voorgestelde wijzigingen beogen (conform de wijziging van artikel
24 van de WAO) te verduidelijken dat het gaat om voorzieningen, instrumenten
en maatregelen die de inschakeling in de arbeid bevorderen.Onderdeel COnder 1In artikel 8 van de Wet REA wordt aangegeven dat het de taak is van de
werkgever om de reïntegratie te bevorderen, tenzij vaststaat dat binnen
zijn bedrijf geen passende arbeid voorhanden is. Dit werd vastgesteld door
het Lisv op grond van het reïntegratieplan en zal nu worden beoordeeld
op grond van het reïntegratieverslag.Onderdelen EOnder 2, F en G, onder 1In de artikelen 15, 16 en 18 van de Wet REA was geregeld dat bij de aanvraag
van een voorziening het reïntegratieplan moest worden overgelegd. Nu
het reïntegratieplan is komen te vervallen en het voor de beoordeling
van de aanvraag niet noodzakelijk is om een volledig reïntegratieverslag
op te maken en te verstrekken wordt voorgesteld om bij ministeriële regeling
te bepalen welke gegevens en bescheiden nodig zijn om de aanvraag te kunnen
beoordelen en door de werkgever moeten worden verstrekt.Onderdeel IDoor de herformulering van de aanhef van artikel 43 wordt duidelijk welke
kosten, die de uvi en het Lisv hebben in verband met de uitvoering de Wet
REA ten laste komen van het Reïntegratiefonds. Hieraan zijn toegevoegd
de kosten in verband met de uitvoering van artikel 8. Het gaat hier om het
overnemen van de reïntegratietaak op grond van de vaststelling door het
Lisv dat de werkgever geen passende arbeid in zijn bedrijf voor handen heeft. Onderdeel KDe mogelijkheid van het Lisv om personen op te roepen ten aanzien van
wie een reïntegratie-intrument is toegekend of waarvan toekenning wordt
overwogen stond eerst in artikel 23, eerste lid, onderdeel c, van de WAO.
Bij nadere beschouwing van dat artikel is besloten die bepaling over te brengen
naar de Wet REA, waar deze gezien de strekking van het artikel meer thuishoort.Onderdeel LIn verband met de vernummering binnen artikel 76f van de WAO wordt artikel
84 aangepast.Artikel VII. Arbeidsomstandighedenwet 1998Onderdeel AHet eerste lid, tweede zin, onderdeel a, biedt de grondslag voor aanwijzing
van categorieën bedrijven of inrichtingen. Anders dan in de eerste zin
van het eerste lid, de tweede zin, onderdeel e, en het tweede lid, waar wordt
gesproken over bedrijf, inrichting of deel daarvan, wordt in onderdeel a niet
gesproken over delen van het bedrijf of de inrichting. Niet alleen is er daardoor
sprake van inconsistentie in de gebruikte terminologie binnen het artikel,
de vraag laat zich ook stellen of de in onderdeel a gehanteerde omschrijving
aanwijzing van delen van bedrijven of inrichtingen toelaat. Teneinde elke
onduidelijkheid op dit punt uit te sluiten is de terminologie geüniformeerd.Onderdeel BArtikel 9 heeft betrekking op arbeidsongevallen en niet op «gewone»
ongevallen, zoals ongevallen die geen ziekteverzuim of de dood ten gevolge
hebben gehad. Het opschrift wordt daarop aangepast.Onderdeel COnder 1De arbodienst verleent bijstand bij de reïntegratie, geeft daarover
advies en registreert feitelijk de gegevens. Dit wordt nader geregeld in de
Arbeidsomstandighedenregeling en in het Arbeidsomstandighedenbesluit. Door
de verwijzing naar artikel 71a, eerste tot en met vierde lid, WAO in artikel
14 van de Arbeidsomstandighedenwet 1996 wordt duidelijk, dat de verplichte
bijstand van de arbodienst zich ook uitstrekt tot de verplichtingen van de
werkgever op grond van dat artikel (dossiervorming, het plan van aanpak en
reïntegratieverslag). Dit betreft in ieder geval de verwerking van medische
gegevens. In de Arbeidsomstandighedenregeling zal nader kunnen worden geregeld
aan welke normen de verplichtingen op grond van artikel 71a, eerste tot en
met vierde lid, moeten voldoen.Onder 2Nu zowel de werkgever als de uitvoeringsinstantie voor de WAO bij de gegevensverwerking
gebruik maken van het sofi-nummer, wordt het in dit nieuwe artikellid van
artikel 14 van de Arbeidsomstandighedenwet 1998 toegestaan, dat ook de arbodienst
gebruik maakt van het sofi-nummer. Dit betreft dan alleen de uitvoering van
de taak in verband met het verzuimbeleid, die in dit wetsvoorstel verder wordt
ingevuld. Omdat ook de arbodienst werkzaamheden verricht voor
de dossiervorming en adviseert over het reïntegratieverslag kan het gegevensverkeer
niet anders plaatsvinden dan in de relatie tussen werkgever en LISV of uvi,
dat wil zeggen op sofi-nummer. Uit het oogpunt van de privacy-wetgeving bestaat
hiertegen geen bezwaar.Onderdeel DIn dit onderdeel wordt de term «arbeidsongevallen» gewijzigd
in ongevallen. Bedrijfshulpverleners moeten zich onder meer bezighouden met
het verlenen van eerste hulp bij ongevallen en het voorkomen en beperken van
ongevallen. Dit kunnen zowel arbeidsongevallen zijn als de lichtere ongevallen
die niet leiden tot ziekteverzuim of de dood.Onderdeel EIn het zesde lid van artikel 16 staat met betrekking tot welke arbeid
regels kunnen worden gesteld die afwijken van het bij of krachtens de Arbeidsomstandighedenwet
1998 bepaalde, of strekken ter aanvulling daarvan. Deze afwijkende cq aanvullende
regels zijn opgenomen in het Arbeidsomstandighedenbesluit. Zij kunnen onder
andere gelden voor de rijksinrichtingen, bedoeld in de Wet op de jeugdhulpverlening.
De particuliere inrichtingen vielen hier tot nu toe niet onder. Er is thans
besloten om geen onderscheid meer te maken tussen rijksinrichtingen en particuliere
inrichtingen, en de uitzonderingen, cq aanvullingen die opgenomen zijn in
het Arbeidsomstandighedenbesluit ook te laten gelden voor particuliere jeugdinrichtingen.
Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om de verwijzing naar de Wet op de jeugdhulpverlening
te vervangen door een verwijzing naar de Beginselenwet justitiële jeugdinrichtingen
omdat de bepalingen over de inrichtingen inclusief een definitie, thans zijn
opgenomen in de laatstgenoemde wet.Onderdeel FDe tekst van artikel 33, tweede lid, sluit met deze wijziging beter aan
op de tekst van het eerste lid. In het eerste lid van artikel 33 staat dat
het niet naleven van bepaalde voorschriften of verboden uit de wet als beboetbaar
feit wordt aangemerkt. In het tweede lid staat dat het niet naleven van bepaalde
voorschriften of verboden uit het Arbeidsomstandighedenbesluit (welke in het
besluit als zodanig moeten worden aangemerkt) als beboetbaar feit wordt aangemerkt.
Tevens wordt de onjuiste verwijzing naar artikel 16, negende lid, gewijzigd
in een verwijzing naar het tiende lid van artikel 16.De zinsnede: «De algemene maatregel van bestuur, bedoeld in de vorige
volzin, wordt vastgesteld op voordracht van Onze Minister» is overbodig
en komt hierbij te vervallen.Aangezien met deze algemene maatregel van bestuur het op de Arbeidsomstandighedenwet
1998 gebaseerde Arbeidsomstandighedenbesluit is bedoeld en er geen misverstand
over kan bestaan dat dit besluit wordt voorgedragen door de Minister van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid kan deze bepaling vervallen.Artikel VIII. Wet inschakeling werkzoekendenIn het vervolg wordt in artikel 15 van de WIW de eis gesteld dat er een
reïntegratieverslag is opgesteld. Artikel IX. Wet terugdringing ziekteverzuimOnder 2In dit onderdeel wordt geregeld dat ook de werkgevers waarop niet het
artikel 629 van het BW maar artikel XV van de Wet terugdringing ziekteverzuim
van toepassing is het recht hebben om loondoorbetaling te weigeren indien
de betrokkene weigert mee te werken aan door die werkgever of een door de
werkgever aangewezen deskundige gegeven redelijke voorschriften of getroffen
maatregelen die erop gericht zijn om de werknemer in staat te stellen passende
arbeid te verrichten.Onder 3In artikel XV van de Wet terugdringing ziekteverzuim wordt de loondoorbetaling
geregeld ten aanzien van personen in dienst van staat, provincie, gemeente,
waterschap of enig ander publiekrechtelijk lichaam en van de NV Nederlandse
Spoorwegen. Op deze personen is de WAO van toepassing, dit betekent dat ook
voor hen geldt dat zij de wachttijd WAO op verzoek kunnen verlengen. Dit artikel
regelt dat ook deze personen gedurende de verlengde wachttijd recht hebben
op loondoorbetaling (onderdeel b) . Daarnaast wordt de loondoorbetalingsverplichting
bij de loonsanctie op dezelfde wijze geregeld als in artikel 629 van het BW
(onderdeel c). Omwille van de overzichtelijkheid is er voor gekozen alle redenen
voor verlenging van de loondoorbetalingsperiode in één lid onder
te brengen. Vandaar dat de laatste zin van het tweede lid, is verplaatst naar
het veertiende lid, onderdeel a.Artikel X Wet overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringenHet artikel 85 in de OOW betrof de ziektemelding. Dit artikel heeft inmiddels
geen betekenis meer en kan vervallen.Artikel XI Wet beslistermijnen sociale verzekeringenIn artikel XIV van de Wet beslistermijnen sociale verzekeringen wordt
met ingang van 1 januari 2004 de tekst van artikel 87 aangepast. Dit artikel
zorgt ervoor ook in de tekst die met ingang van 1 januari 2004 geldt rekening
wordt gehouden met de mogelijkheid tot verlenging van de wachttijd.Artikel XII Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigenOnderdeel A en CIn artikel 9, derde lid, is geregeld dat indien de verzekerde zonder redelijke
grond weigert mee te werken aan opnieuw geschat wordt als ware de wenselijk
geachte scholing reeds afgerond. Naast deze bijzondere bepaling geldt de in
artikel 46 geregelde algemene sanctie in de vorm van het geheel of gedeeltelijk,
tijdelijk of blijvend weigeren van de uitkering, indien de belanghebbende
niet meewerkt aan gegeven voorschriften tot behoud, herstel of bevordering
van de arbeidsgeschiktheid (onderdeel a). Conform de WAO gaat het bij deze
verplichting tot het volgen van scholing, in feite ook om het meewerken aan
reïntegratie. Derhalve ligt het in de rede om aan te sluiten bij de algemene
sanctie. De hier voorgestelde artikelen strekken daartoe. BEvenals in artikel 24 van de WAO is in artikel 43 van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigen (WAZ) geregeld dat het Lisv voorschriften kan geven in het belang
van behoud, herstel of bevordering van arbeidsgeschiktheid. Het gaat bij deze
voorschriften niet alleen om het stellen van voorschriften waarvan vaststaat
dat het opvolgen ervan – op basis van de in de WAZ gehanteerde schattingsmethodiek –
zal leiden tot een vermindering van het arbeidsongeschiktheidspercentage.
Het gaat om concrete voorschriften die ertoe leiden dat de belanghebbende
zijn mogelijkheden tot het verrichten van inkomensvormende arbeid vergroot,
waardoor de belanghebbende zijn reïntegratie bevordert en uiteindelijk
in staat zal zijn arbeid te verrichten. De hier voorgestelde wijziging van
artikel 43 beoogt op dezelfde wijze als artikel 24 van de WAO dus te verduidelijken
dat het Lisv voorschriften kan geven die de inschakeling in de arbeid bevorderen.Artikel XIII Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicaptenOnderdeel A en CIn artikel 8, derde lid, was geregeld dat indien de jonggehandicapte zonder
redelijke grond weigert mee te werken aan scholing opnieuw geschat wordt als
ware de wenselijk geachte scholing reeds afgerond. Naast deze bijzondere bepaling
geldt de in artikel 38 geregelde algemene sanctie in de vorm van het geheel
of gedeeltelijk, tijdelijk of blijvend weigeren van de uitkering, indien de
belanghebbende niet meewerkt aan gegeven voorschriften tot behoud, herstel
of bevordering van de arbeidsgeschiktheid (onderdeel a). Conform de WAO gaat
het ook bij deze verplichting tot het volgen van scholing, in feite ook om
het meewerken aan reïntegratie. Derhalve ligt het in de rede om aan te
sluiten bij de algemene sanctie. De hier voorgestelde artikelen strekken daartoe.BEvenals in artikel 24 van de WAO is in artikel 35 van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicapten (Wajong) geregeld dat het Lisv voorschriften kan geven in
het belang van behoud, herstel of bevordering van arbeidsgeschiktheid. Het
gaat bij deze voorschriften niet alleen om het stellen van voorschriften waarvan
vaststaat dat het opvolgen ervan – op basis van de in de Wajong gehanteerde
schattingsmethodiek – zal leiden tot een vermindering van het arbeidsongeschiktheidspercentage.
Het gaat om concrete voorschriften die ertoe leiden dat de belanghebbende
zijn mogelijkheden tot het verrichten van inkomensvormende arbeid vergroot,
waardoor de belanghebbende zijn reïntegratie bevordert en uiteindelijk
in staat zal zijn arbeid te verrichten. De hier voorgestelde wijziging van
artikel 35 beoogt dus op dezelfde wijze als artikel 24 van de WAO te verduidelijken
dat het Lisv voorschriften kan geven die de inschakeling in de arbeid bevorderen.
Met artikel 35 wordt dus inhoud gegeven aan de algemeen geformuleerde reïntegratietaak
van artikel 10 van de Wet Rea.Artikel XV OvergangsrechtOnder 1In het eerste lid wordt bepaald dat de nieuwe ziekmeldingstermijn alleen
van toepassing is op ziektegevallen die ontstaan na inwerkingtreding van deze
wet. Onder 2Artikel II, onderdeel L, introduceert het houden van aantekening, het
plan van aanpak en het reïntegratieverslag in plaats van het reïntegratieplan.
Om te voorkomen dat werkgever en werknemer met zowel de nieuwe regels als
het oude reïntegratieplan te maken krijgen wordt hier voorgesteld om
deze bepaling slechts van toepassing te laten zijn op nieuwe ziektegevallen.
Daarnaast zijn ook alle andere bepalingen die uitgaan van het reïntegratieverslag
in plaats van het reïntegratieplan alleen van toepassing op nieuwe ziektegevallen.
(De wijziging van de artikel 685 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek zoals
voorgesteld in artikel III, onderdeel C, werkt wel onmiddellijk.)Voor de oude ziektegevallen geldt het oude regime, inclusief de mogelijkheid
van verhaal op grond van artikel 46 WAO. De werkgever kan echter zelf aangeven
al onder het nieuwe regime te willen vallen. In dat geval is dit overgangsrecht
niet van toepassing en zijn alle bepalingen inzake het reïntegratieverslag
onverkort van toepassing.Onder 3Werknemers en de persoon in dienst van de staat, provincie, gemeente,
waterschap of enig ander publiekrechtelijk lichaam dan wel de NV Nederlandse
Spoorwegen die zonder deugdelijke grond weigert mee te werken aan door de
werkgever of door hem aangewezen deskundige redelijke gegeven voorschriften
en getroffen maatregelen die erop gericht zijn om de werknemer in staat te
stellen passende arbeid te verrichten heeft geen recht op loondoorbetaling.
Het creëert dus een nieuwe verplichting voor de betrokkene tijdens zijn
ziekte. Omdat het hier gaat om een nieuwe verplichting wordt hier voorgesteld
deze bepaling slechts van toepassing is als de weigering zich na de inwerkingtreding
van de desbetreffende artikelen heeft voorgedaan. Dit betekent ook dat de
controlemogelijkheden van het Lisv op grond van artikel 39 Ziektewet en artikel
23, eerste lid, van de WAO voor de oude ziektegevallen blijft bestaan.Onder 4, 5 en 6Een verzekerde of jonggehandicapte die zonder redelijke gronden niet meewerkt
aan een scholing of opleiding die wenselijk wordt geacht voor zijn inschakeling
in de arbeid wordt door de in dit voorstel van wet voorgestelde wijziging
niet langer opnieuw geschat maar kan geheel of gedeeltelijk, tijdelijk of
blijvend een uitkering geweigerd worden. Omdat het hier gaat om een nieuwe
sanctie wordt hier voorgesteld deze bepaling slechts van toepassing te laten
zijn op gevallen die zich na de inwerkingtreding van artikel II, onderdeel
B artikel XII, onderdeel A, respectievelijk artikel XIII, onderdeel A, voordoen.Onder 7In deze bepaling is geregeld dat voor de gevallen waarop na de inwerkingtreding
van deze wet het oude artikel 71a van de WAO van toepassing blijft, ook de
bijbehorende bepaling van artikel 89, onderdeel f, van de WW toegepast kan
worden. In het oude artikel 89,onderdeel f staat een foutieve verwijzing.
Er wordt verwezen naar het artikel 71a, tweede en derde lid, terwijl dat moet
zijn het derde en vierde lid. In deze bepaling wordt deze foutieve verwijzing
hersteld.Onmiddellijke werking Aangezien de mogelijkheid tot uitstel van de wachttijd
en de mogelijkheid tot het vragen van een deskundigenoordeel ter vrije keuze
van werkgever en werknemer staan, zullen deze bepalingen en de bepalingen
die daarmee samenhangen, zoals artikel 629, lid 10, onder b,
onmiddellijke werking krijgen en zowel voor oude als nieuwe ziektegevallen
gelden.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. F. HoogervorstDe Minister van Justitie,A. H. KorthalsXNoot1Inwerkingtreding van de Wet uitbreiding loondoorbetalingsverplichting
bij ziekte (WULBZ), Stb. 1996, 134.XNoot2Deze regeling geldt niet voor personen die onder de zogenaamde vangnetregeling
vallen van de WULBZ. In deze gevallen is de uvi verantwoordelijk voor de reïntegratie
van deze werknemers gedurende het wachtjaar voor de WAO en daarna. Dit geldt
ook voor personen die als zelfstandige werkzaam waren (WAZ-verzekerden).XNoot3Sinds 1 september 1997 wordt het reïntegratieplan onderscheiden in
een tweetal versies: het voorlopige en het definitieve reïntegratieplan.XNoot1Zie Ceulenaere, Hento, «Het WAO-uitvoeringsproces bij Cadans»,
Lisv , november 1999 en Trendrapportage arbeidsongeschiktheid 2000, Lisv.XNoot2Zie Ctsv-Augustusrapportage arbeidsongeschiktheidsverzekeringen 1998 en
1999 en het Ctsv-rapport «Zicht op reïntegratie», een onderzoek
naar de uitvoering van de poortwachtersfunctie, januari 2000.XNoot3SZW-werkgeverspanel 1997–1998 en 1998–1999.XNoot4De baas en ziekte/Ziekte de baas, reïntegratie in het Midden- en
Kleinbedrijf, TNO Arbeid, januari 2000.XNoot5De Realiteit, Integrale rapportage evaluatie Wet Rea, TNO Arbeid, januari
2001.XNoot6Zie hiervoor onder meer de in het kader van het project Epidemiologie
van de Arbeidsongeschiktheid (EPI) uitgebrachte rapporten; PES-onderzoek;
Nijboer e.a, 1993; De Vos e.a., 1995; Veerman 1995.XNoot7 Van Brummelen e.a., «Survival of the fittest/Tijd voor reïntegratie»;
CNV 2000; Amstel R. van, Putten D van, Vinke H en Het Arbodienstenpanel; rapportage
derde peiling, De ervaringen met één jaar REA, TNO Arbeid.XNoot8Zie noot 8, 9 en 10 en De Vos e.a., Werkaanpassing bij reïntegratie
na ziekte, TNO Arbeid, oktober 1996 en Ceulenaere, Veerman, Prins en Van der
Giezen, In distant mirrors, work incapacity and return to work, september
1999.XNoot9Zie noot 9.XNoot1Kamerstukken II, 1998/99, 22 187, nr. 89.XNoot2Zie hiervoor: Handelingen II, nrs. 58 en 60, pp. 4048 t/m 4170 en 4184
t/m 4206.XNoot3Kamerstukken II, 1998/1999, 22 187, nr. 104.XNoot4Kamerstukken II, 1998/1999, 22 187, nr. 107.XNoot1Branche Organisatie Arbodiensten.XNoot2De Stichting van de Arbeid.XNoot3Nederlandse Vereniging van Arbeidsdeskundigen.XNoot4De Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot bevordering der Geneeskunst.XNoot5Zie de op 6 oktober 1999 vastgestelde nota over beperking van het ziekteverzuim
en instroom in de WAO.XNoot1Hiermee wordt ook de uvi bedoeld die verantwoordelijk is voor de verzuimbegeleiding
en reïntegratie van degenen die een Ziektewetuitkering, WAZ-uitkering
en Wajong-uitkering ontvangen.XNoot2In het reïntegratieverslag zal melding worden gemaakt van de datum
waarop het voorlichtingsmateriaal aan de werknemer is verstrekt.XNoot1Artikel 629 lid 3 sub b van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek.XNoot2Artikel 629 lid 3 sub c van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek.XNoot1De vaststelling van het Lisv dat geen passende arbeid bij de werkgever
aanwezig is, betekent niet dat de werkgever geen moeite meer hoeft te doen
om zijn werknemer op een later tijdstip alsnog in zijn bedrijf te laten reïntegreren.
De verplichting om een werknemer terug te nemen blijft bestaan zolang er nog
een dienstverband bestaat.XNoot1Brief van 1 december 2000 met kenmerk RL/FvK/2000/89.XNoot1Evaluatie praktijk en ervaring met toetsing van reïntegratieplan
bij ontbindingsverzoeken in opdracht van het ministerie van SZW uitgevoerd
door IVA Tilburg/Hugo Sinzheimerinstituut. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27678-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl