Cultuurbeleid 2001-2004; Brief staatssecretaris over zijn standpunt over de nieuwe contouren voor de landelijke ondersteuningsstructuur voor de cultuureducatie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26591, nr. 10

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-12-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26591 nr. 10

23-11-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamSamenvatting1. Amateurkunst, kunsteducatie en de landelijke ondersteuningsstructuur1.1 Knelpunten met de landelijke structuur1.2. Uitgangspunten voor een nieuwe structuur2. Drie nieuwe pijlers voor de landelijke structuur cultuureducatiePijler 1.: een brancheorganisatie voor de kunsteducatie(a) stimulering bedrijfsmatige en vakinhoudelijke ontwikkeling:(b) kwaliteitszorg met onafhankelijke toets:Pijler 2.: het landelijk expertisecentrum cultuureducatiePijler 3.: handhaving discipline-instituten amateurkunst,
maar toewerken naar samenwerkingTen slotteBesluitOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26591Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 591Cultuurbeleid 2001–2004nr. 10BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN ONDERWIJS, CULTUUR EN WETENSCHAPPENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalZoetermeer, 23 november 1999In de uitgangspuntenbrief «Cultuur als confrontatie» en in
de ervolgnotitie Cultuur en School heb ik de Kamer mijn standpunt in het vooruitzicht
gesteld met betrekking tot de nieuwe contouren voor de landelijke ondersteuningsstructuur
voor de cultuureducatie. Met deze brief geef ik hieraan invulling, mede op
basis van de voorstellen die mij in juni jl. zijn gedaan door de stuurgroep
Landelijke Structuur Cultuureducatie en het advies van de Raad voor Cultuur
over het bestel voor de amateurkunst en de cultuureducatie dat op 26 oktober
jl. is uitgebracht. Een exemplaar van het rapport van de stuurgroep alsmede
het advies van de Raad heb ik bijgevoegd1.SamenvattingMede op basis van de op belangwekkende punten gelijkluidende voorstellen
van de stuurgroep en de Raad voor Cultuur ga ik voor de toekomstige structuur
uit van de volgende drie pijlers:(a) een sterke brancheorganisatie van en voor de instellingen voor kunsteducatie
in ons land. Deze vereniging dient er voor te zorgen dat de ontwikkeling van
de sector plaatsvindt waar zij primair thuishoort: in het hart van het werk,
in de praktijk van het veld. De brancheorganisatie krijgt de beschikking over
een werkbudget om de centra te stimuleren tot meer onderlinge samenwerking
én meer wisselwerking met de amateurkunst. Ik overweeg de brancheorganisatie
zélf verantwoordelijk te stellen voor het formuleren van haar kwaliteitsstandaard,
mits daarbij voorzien is in een onafhankelijke toetsing daarvan. De middelen
daarvoor zouden gevonden kunnen worden door het (gedeeltelijk) verleggen van
de rijkssubsidie voor een aparte Inspectie Kunstzinnige Vorming en Amateurkunst
(KV/AK).(b) het landelijke expertisecentrum cultuureducatie als opvolger van het
huidige LOKV. Dit centrum ontwikkelt zich tot hét kennisinstituut in
Nederland op het terrein van de cultuureducatie. Het instituut komt in aanmerking voor een basissubsidie van de overheid en bewijst zijn draagvlak
in het veld door het verwerven van eigen inkomsten. Taken op het terrein van
festivals en impresariaten worden in verzelfstandigde vorm voortgezet. Voor
het terrein van de erfgoededucatie wil ik conform het advies van de Raad voor
Cultuur het bureau Erfgoed Actueel de komende vier jaar als zelfstandige en
herkenbare voorziening handhaven om de achterstand in infrastructuur op het
gebied van de erfgoededucatie weg te werken. Tegelijkertijd dient wel toegewerkt
te worden naar afstemming en samenwerking met het landelijk expertisecentrum.(c) Voor het amateurveld is er in ieder geval voorlopig behoefte aan handhaving
van een aantal instituten die de praktijkontwikkeling in de verschillende
disciplines van de amateurkunst bevorderen. Deze instituten dienen wel meer
met elkaar te gaan samenwerken. Ook is het gewenst dat de komende jaren gewerkt
wordt aan een intensieve wisselwerking met het landelijke expertisecentrum.
De herkenbaarheid van de dienstverlening voor het amateurveld mag daarbij
niet verloren gaan.Tot deze conclusies ben ik gekomen mede naar aanleiding van de gesprekken
die in de afgelopen maanden zijn gevoerd met onder meer het Nederlands Instituut
voor Kunsteducatie LOKV, de Inspectie Kunstzinnige Vorming/Amateurkunst (KV/AK),
de Vereniging voor Kunstzinnige Vorming (VKV), het landelijk overleg van provinciale
instellingen voor kunst en cultuur Bolwerk, het Platform Amateurkunst (PAK)
en vertegenwoordigers van de vakbonden. Ik hechtte verder belang aan de reacties
van het IPO en de VNG, gezien de nauwe relatie tussen de landelijke structuur
en de ontwikkelingen op gemeentelijk en provinciaal niveau.Alvorens de toekomstige structuur nader toe te lichten ga ik in op de
knelpunten die er bestaan met de huidige landelijke ondersteuning voor deze
sector.1. Amateurkunst, kunsteducatie en de landelijke ondersteuningsstructuurAmateurkunst en kunsteducatie zijn onderling sterk verweven en dienen
dan ook in samenhang te worden beschouwd. Beide maken een wezenlijk deel uit
van de culturele infrastructuur van ons land. Tegenwoordig wordt overigens
in plaats van kunsteducatie meer en meer gesproken over cultuureducatie, waaronder
dan niet alleen kunsteducatieve activiteiten worden begrepen, maar ook het
groeiende aanbod aan vormen van erfgoededucatie.De omvang van de activiteiten in de sector van amateurkunst en kunsteducatie
wordt wellicht nog wel het meest pregnant uitgedrukt door het feit dat bijna
zes miljoen Nederlanders op enige wijze actief zijn als amateurkunstenaar.
Hun activiteiten lopen uiteen van het schrijven van gedichten tot en met het
in verenigingsverband deelnemen aan muziek- en toneelactiviteiten. Onder de
beoefenaars van amateurkunst bevindt zich een groep van zo'n anderhalf miljoen
mensen die wekelijks uren aan hun kunst besteedt en diverse lessen en cursussen
volgt om zich er verder in te ontwikkelen. De deelnemers aan de amateurkunst
vormen – zo wijst onderzoek uit – ook een brede afspiegeling van
de sociale samenstelling van de Nederlandse bevolking. De amateurkunstenaars
tonen zich bovendien vaak zeer betrokken toeschouwers van die professionele
vormen van kunst, waarmee zij zich verwant voelen.Onder kunsteducatie worden veelal de activiteiten begrepen van de 230
muziekscholen en creativiteitscentra in ons land, tegenwoordig bekend als
Centra voor de Kunsten. Deze instellingen trekken zo'n 380 000 cursisten met hun aanbod in uiteenlopende disciplines als muziek, theater, dans,
beeldende kunst, literatuur, foto, video en nieuwe media. Hun aanbod breidt
zich uit tot en met de nieuwste vormen van wereldmuziek en pop.De amateurkunst en de kunsteducatie vormen tezamen een zeer gedemocratiseerde
en gevarieerde culturele sector. Ze dragen bij aan de kunstzinnige en persoonlijke
ontplooiing van miljoenen burgers en daarmee aan het culturele klimaat en
de sociale samenhang in dorpen en steden. De ontwikkeling van de sector amateurkunst
en kunsteducatie wil ik in de komende jaren graag stimuleren, mede in samenhang
met project Cultuur en School en het Actieprogramma Cultuurbereik voor het
aantrekken van nieuwe publieksgroepen.Er zijn ook goede redenen voor extra aandacht voor de sector. Want bij
alle waardering voor de vitale rol die sector in de samenleving speelt, is
er een aantal urgente ontwikkelingen te noemen waar zowel de instellingen
voor kunsteducatie als de amateursector in de komende jaren een antwoord op
dienen te vinden. Zo is er voor het georganiseerde deel van de sector een
relatieve terugloop gesignaleerd in het bereik van jongeren tussen de 16 en
35 jaar. Ook is er sprake van een nog achterblijvend bereik onder allochtonen.
De nieuwe bevolkingsgroepen zijn veelal even actief als amateurkunstenaar,
maar wel vaak in andere circuits dan dat van de georganiseerde amateurkunst
en de instellingen voor kunsteducatie. Te noemen is verder de maatschappelijke
tendens naar individualisering die zich ook aftekent in de amateurkunst en
de kunsteducatie. Mensen ontplooien allerlei activiteiten in hun vrije tijd,
maar dat betekent ook dat ze hun aandacht over al die zaken willen verdelen.
Zowel in de amateurkunst als de kunsteducatie ontstaat er zo een roep naar
een gevarieerder aanbod van kortdurende activiteiten. Daar komt bij dat het
onderscheid tussen kunstdisciplines vervaagt en er aldus een vernieuwing van
het traditionele aanbod nodig is. Er is verder een groeiende behoefte van
amateurkunstenaars en cursisten om het resultaat van de kunstbeoefening te
tonen op een podium of in een expositieruimte. Met name vanuit de top van
de amateurkunst zoekt men meer wisselwerking met de professionele kunsten.
Ten slotte is er zowel vanuit het onderwijs als vanuit de amateurkunst sprake
van een groeiende vraag naar dienstverlening door de Centra voor de Kunsten.
Hun vermogen om op deze en andere culturele en maatschappelijke behoeften
in te spelen, dient te worden vergroot.Ontwikkelingen als de bovenstaande worden uitvoeriger gesignaleerd in
diverse adviezen en rapporten, zoals het advies Eugenius, het advies van de
Raad voor Cultuur, de analyse van de stuurgroep Landelijke Structuur Cultuureducatie
en de notitie «Amateurkunst in Beweging». Overeenkomstig in de
rapporten en analyse is de gedachte dat een landelijke structuur zo dienstbaar
mogelijk zou dienen te zijn aan de ontwikkelingen in het veld. Dat brengt
mij op de knelpunten met de huidige structuur.1.1 Knelpunten met de landelijke structuurDe huidige ondersteuningsstructuur voor amateurkunst en kunsteducatie
is tot stand gekomen in de jaren tachtig. Met de decentralisatie van kunsteducatiegelden
werden de gemeenten toen verantwoordelijk voor de bekostiging van de muziekscholen
en creativiteitscentra, de eerstelijnsvoorzieningen. Provincies kregen met
name de taak te voorzien in cultuureducatieve ondersteuning aan het onderwijs
en in de ondersteuning voor de amateurkunst, de tweedelijnsfunctie. Het rijk
ten slotte behield landelijke taken ten aanzien van inhoudelijke ontwikkeling
en het bevorderen van de kwaliteit en diversiteit van het aanbod in de sector. In de kunsteducatie is sedertdien sprake van verschillende landelijke instellingen. De inhoudelijke ontwikkelings- en stimuleringstaak
kwam vooral terecht bij het Nederlands Instituut voor Kunsteducatie, het LOKV.
De kwaliteitsbewaking is sinds de decentralisatie geen taak meer die onder
rechtstreekse verantwoordelijkheid van het rijk wordt uitgeoefend. Eind jaren
tachtig werd de toenmalige rijksinspectie verzelfstandigd tot een onafhankelijke
stichting, de Inspectie Kunstzinnige Vorming en Amateurkunst die toeziet op
het kwaliteitsniveau van de instellingen van kunsteducatie en op kaderexamens
in de amateursector. Zowel het LOKV als de Inspectie KV/AK ontvangen rijkssubsidie
in het kader van de Cultuurnota. Daarnaast hebben de instellingen voor kunsteducatie
zélf zich verenigd in de Vereniging voor Kunstzinnige Vorming (VKV)
die vooral als werkgeversvereniging functioneert. De provinciale instellingen
hebben het eigen overlegorgaan Bolwerk. Voor de amateursector kwam verder
een aantal disciplinespecifieke instituten op landelijk niveau tot stand die
zich verenigen in het Platform Amateurkunst.Kernproblemen met deze huidige structuur zijn naar mijn mening onvoldoende
bestuurlijke transparantie en het gebrek aan sturing door de praktijk:(1) Onvoldoende transparantie: met name binnen de kunsteducatie heeft
de bovenstaande verdeling van taken in de praktijk geleid tot een onduidelijke
vermenging van functies van met name het LOKV, de Inspectie KV/AK en de VKV.
Het LOKV ontwikkelde zich tot een instituut met een opeenstapeling van doelstellingen
en werkzaamheden. De afstemming van het aanbod op de feitelijke vragen van
het veld verloopt moeizaam, al is er laatste jaren wel een verbetering opgetreden.
De Inspectie KV/AK heeft een controlerende taak, maar vervult in het verlengde
hiervan een rol als adviserende en stimulerende partij. Daarmee treedt er
een dubbeling op met de missie van het LOKV. Er bestaan bovendien vraagtekens
of de wijze van kwaliteitstoetsing nog wel actueel is en voldoende recht doet
aan de eigen verantwoordelijkheid van de sector hierin. De Vereniging voor
Kunstzinnige Vorming ten slotte ontplooide zich van een werkgeversorganisatie
tot een instelling die in de praktijk eveneens allerlei adviserende en stimulerende
activiteiten verricht ten behoeve van haar achterban. Deze vermenging van
functies tussen de landelijke instellingen is noch efficiënt noch effectief.
Gelet op hun specifieke rol voor elk van de verschillende kunstdisciplines
doet zich het gebrek aan transparantie minder voor bij de amateurinstituten.
Wel valt hier winst te halen door nog meer onderling samen te werken. Ook
zou er veel meer wisselwerking en synergie tot stand kunnen komen tussen amateurkunst
en kunsteducatie.(2) Gebrek aan sturing door de praktijk: de huidige relatie tussen de
landelijke structuur én de praktijk in het veld beoordeel ik als te
vrijblijvend en dus als onvoldoende. Er bestaat een forse kloof tussen landelijk
beschikbare kennis en de afname en toepassing daarvan in de praktijk. Dit
probleem werd al in 1996 gesignaleerd door de Raad voor Cultuur in zijn advies
over de huidige cultuurnotaperiode. De Raad stelt daarin dat de landelijke
instellingen al snel «een knecht van twee meesters» worden. Aan
de ene kant zijn ze instrument van overheidsbeleid, aan de andere kant dienen
ze vooral gericht te zijn op de ontwikkelingen in het veld. De Raad pleitte
er dan ook voor om een deel van de geldstroom van de landelijke instellingen
te verleggen naar het veld. Aan deze gedachte van de Raad is nog maar in beperkte
mate uitvoering gegeven, maar naar mijn mening zou het draagvlak vanuit het
veld inderdaad veel sturender moeten zijn voor de landelijke organisaties.
Dat draagvlak kan blijken uit een behoorlijke hoeveelheid eigen inkomsten
die een voorziening realiseert. De discussie over de inrichting van de structuur heb ik ingezet met mijn
brief van 12 oktober 1998 aan het bestuur van het LOKV, waarin ik het voorstel
deed om dit instituut op te splitsen in een aantal nieuwe eenheden. Mijn brief
heeft geleid tot veel reacties die voor mij overtuigend hebben laten zien
dat ook in het veld behoefte aan verandering en verbetering bestaat. Het LOKV
is in elk geval bereid gevonden zijn eigen positie nadrukkelijk ter discussie
te stellen. Even betekenisvol vond ik het initiatief van veertien instellingen
voor kunsteducatie om via een eigen adviestraject voorstellen te ontwikkelen
voor een betere structuur. Indien de decentrale instellingen zich niet versterken
is – aldus dit advies Eugenius – de kans groot dat de landelijke
verzorgingsstructuur als een «plafonnière» boven het veld
blijft hangen. De Raad voor Cultuur ten slotte heeft in zijn advies van 26
oktober jl. bevestigd dat de huidige structuur onhelder is en derhalve dient
te worden vervangen.1.2. Uitgangspunten voor een nieuwe structuurBij de inrichting van een nieuwe structuur ga ik uit van de volgende uitgangspunten:1) De bestuurlijke rolverdeling tussen rijksoverheid, gemeenten en provincies
blijft ten principale gehandhaafd. Waar gemeenten verantwoordelijk zijn voor
het aanbod van voorzieningen en cursussen, en de provincies en de grote steden
een meer ondersteunende rol spelen voor de amateurkunst en de kunsteducatie,
ligt de rol van het rijk in het stimuleren van ontwikkeling, van verbreding
en vernieuwing van aanbod, in het bevorderen van de kwaliteit en in het beschikbaar
stellen van centrale voorzieningen zoals documentatie en onderzoek.2) De nieuwe structuur dient een oplossing te bieden voor de knelpunten
«gebrek aan transparantie» en «te weinig sturing door de
praktijk». Die doelstellingen worden bereikt door aan het veld zélf
meer verantwoordelijkheid te geven en de sector daarop ook aan te spreken.
Het veld zélf dient dan ook over middelen te beschikken om de eigen
ontwikkeling te bevorderen.3) In de structuur dienen amateurkunst en kunsteducatie meer in samenhang
te worden beschouwd zonder voorbij te gaan aan de eigenheid die elk van de
beide deelgebieden ook weer kenmerkt. Bij de amateurkunst vindt dat eigene
zijn fundament in de zeer waardevolle vormen van zelforganisatie, van eigen
initiatief en verrijking van het sociaal-maatschappelijk leven. Amateurkunst
drijft op de grote inzet van vrijwilligers. Kenmerkend voor de kunsteducatie
is de niet-beroepsgerichte scholing in de kunsten onder leiding van betaalde
professionals. Met oog voor dit onderscheid ben ik een krachtig voorstander
van meer samenwerking en uitwisseling tussen amateurkunst en kunsteducatie.4) Het is mijn streven om met ingang van de nieuwe cultuurnota-periode
de nieuwe structuur startklaar te hebben. Ik zal voorzien in een geregeld
overleg tussen de betrokken organisaties met het oog op een goede implementatie
van de beoogde veranderingen. Ik zal me beraden op vormen van flankerend beleid
om de personele consequenties van de veranderingen zo goed mogelijk op te
vangen. Ook zal ik de betrokken organisaties informeren of het mogelijk is
om reeds in 2000 – in samenhang met het project Cultuur en School en
het Actieprogramma Cultuurbereik – op basis van specifieke projectsubsidies
een aanvang te maken met de opbouw van de nieuwe structuur. 2. Drie nieuwe pijlers voor de landelijke structuur cultuureducatieIn het afgelopen jaar is er door velen een bijdrage geleverd aan de discussie
over de inrichting van een nieuwe structuur. Als ik het geheel aan meningen
en standpunten overzie en mij beperk tot de hoofdlijnen, dan constateer ik
dat er op een aantal essentiële punten een hoge mate van overeenstemming
bestaat.Van vele kanten wordt onderschreven dat zowel de amateurkunst als de Centra
voor de Kunsten in de komende jaren voor de opgave staan een passend antwoord
te vinden op de hiervoor geschetste maatschappelijke en culturele ontwikkelingen.
Zowel de Raad voor Cultuur als de eerder dit jaar door mij ingestelde stuurgroep
en diverse vertegenwoordigers van het veld hechten in het verlengde daarvan
belang aan een sterke brancheorganisatie voor de Centra voor de Kunsten.Overeenstemming is er verder over de gedachte dat het LOKV zich in de
toekomstige jaren dient te bepalen tot zijn kerntaak die ligt op het terrein
van informatie, documentatie en kennisverwerving en -verspreiding. Breed gedragen
is verder de opvatting dat in de structuur recht gedaan hoort te worden aan
de noodzakelijke wisselwerking tussen amateurkunst en cultuureducatie.Waar het de kwaliteitszorg en -bewaking in de kunsteducatie betreft zijn
er verschillende opvattingen. Naast pleitbezorgers voor handhaving van het
huidige inspectiemodel, zijn er ook sterke geluiden dat het veld zelf hierin
de verantwoordelijkheid dient te dragen. Daarbij is er wel behoefte aan een
onafhankelijk toezicht op de naleving van de normen. Binnen de gedecentraliseerde
verhoudingen in de sector vinden zowel de stuurgroep als de Raad voor Cultuur
het huidige inspectiemodel niet meer passend.Het voorafgaande brengt mij tot de volgende drie pijlers voor de toekomstige
structuur:(1) brancheorganisatie voor de kunsteducatie(2) landelijke expertisecentrum cultuureducatie(3) samenwerking sectorinstituten amateurkunstPijler 1.: een brancheorganisatie voor de kunsteducatieAanleiding voor het oprichten van een brancheorganisatie van Centra voor
de Kunsten is de behoefte aan verdergaande professionalisering van de sector.
Ook mij lijkt het overeenkomstig het advies van de Raad voor Cultuur een aantrekkelijk
perspectief wanneer de Nederlandse instellingen voor kunsteducatie zich sterker
gaan organiseren. Deze centra kennen op dit moment geen echte brancheorganisatie
die op een breed terrein collectieve en individuele dienstverlening voor haar
achterban verzorgt. Er is alleen sprake van de werkgeversorganisatie VKV en
het landelijk overleg van provinciale instellingen voor kunst en cultuur Bolwerk.
Vergelijkbare sectoren in de cultuurwereld kennen wél brancheorganisaties.
Zo hebben de musea zich verenigd in de Nederlandse Museumvereniging en zijn
de bibliotheken verzameld in het NBLC, de Vereniging van Nederlandse Bibliotheken.
Beide ontvangen subsidie in het kader van de Cultuurnota.De Centra voor de Kunsten dienen in mijn ogen een spilfunctie te vervullen
in het culturele leven van een stad, dorp of regio. Deze spilfunctie komt
pas werkelijk tot haar recht wanneer de centra zich openstellen voor het amateurveld
(al dan niet georganiseerd), het onderwijs en nieuwe publieksgroepen, waaronder
allochtonen. Ik verwacht dan ook dat de brancheorganisatie zich
bij de inrichting van haar werkzaamheden zich nadrukkelijk verstaat met vertegenwoordigers
uit de amateurkunst. Waar mogelijk zouden in werkgroepen vertegenwoordigers
van amateurkunst en kunsteducatie gezamenlijk dienen te werken aan de ontwikkeling
van de sector. In haar organisatiestructuur zou de brancheorganisatie ook
een herkenbare sectie dienen te krijgen voor de dienstverlening richting het
onderwijs. De brancheorganisatie dient breed toegankelijk te zijn voor instellingen
van kunsteducatie. Evenals bij de Nederlandse Museumvereniging en het NBLC
zou er wel gewerkt kunnen worden met verschillende categorieën van leden,
onder te verdelen naar de omvang van hun exploitatie of verzorgingsgebied.
De vakbonden hebben gepleit voor een paritaire opzet van de brancheorganisatie
waarbij de Centra voor de Kunsten en de vakorganisaties gezamenlijk het bestuur
vormen. Dit lijkt mij een complexe constructie. Wel acht ik het van belang
dat de brancheorganisatie voorziet in goede vormen van afstemming over haar
werkprogramma met de betrokken vakorganisaties.In het verlengde van het advies van de Raad voor Cultuur staat mij aldus
de volgende taakomschrijving van de brancheorganisatie voor ogen:– belangenbehartiging– ondersteuning van de centra plaatselijk/regionaal– profilering, promotie, publiciteit, marketing, positionering– interne informatieuitwisseling/platformfunctie– personeelsbeleid en zorg voor arbeidsvoorwaarden– bevorderen van de toepassing van informatie- en communicatietechnologie– stimulering bedrijfsmatige en vakinhoudelijke ontwikkeling– kwaliteitszorg met onafhankelijke toets.Op de laatste twee taken wil ik uitvoeriger ingaan:(a) stimulering bedrijfsmatige en vakinhoudelijke ontwikkeling:Waar het gaat om het stimuleren van de bedrijfsmatige en vakinhoudelijke
ontwikkeling van de Centra voor de Kunsten zie ik een belangrijke rol weggelegd
voor de brancheorganisatie. Daarmee volg ik het voorstel van de Raad voor
Cultuur om aan de organisatie een functie toe te voegen gericht op het verstevigen
van de positie van de sector als geheel. Ik zie een nadrukkelijke rol weggelegd
voor de brancheorganisatie om de samenwerking tussen de instellingen krachtig
te bevorderen, het strategisch-innovatief vermogen van de Centra te verhogen,
alsmede bij te dragen aan de vernieuwing van het aanbod en een veel grotere
wisselwerking met de amateurkunst en het onderwijs. Van mij is in dit kader
géén blauwdrukachtige uitspraak te verwachten over de wenselijkheid
van fusies tussen instellingen zoals aanbevolen door de stuurgroep. Deze zijn
wellicht het eindpunt van een ontwikkeling, maar lijken mij niet een van te
voren vast te leggen bestemming.Maar ook zonder dat er sprake hoeft te zijn van fusies kan een samenwerkingsnetwerk
tussen Centra al het kader bieden voor het gemeenschappelijk ontwikkelen van
nieuw aanbod, het aantrekken en uitwisselen van personeel, het voeren van
een gezamenlijke strategie bij het benaderen van scholen of het bereiken van
nieuwe doelgroepen etc. Het gaat daarbij naar mijn mening ook om het stimuleren
van een mentale omslag die de sector heeft te maken. Er zou minder gedacht
moeten worden in termen van subsidie-relaties, maar meer in termen van opdracht-relaties
waarbij de Centra voor Kunsten ten behoeve van hun gemeentelijke en provinciale
opdrachtgevers werken in de geest van het culturele ondernemerschap. Ten behoeve
van bovenstaande ontwikkelingen lijkt het mij wenselijk dat de
brancheorganisatie de beschikking krijgt over een ontwikkelingsbudget.In haar reactie heeft ook de VNG aangegeven het denkbaar te achten dat
middelen voor ontwikkeling van het LOKV naar de VKV worden overgeheveld, mits
er voorzien is in een vorm van overleg met de overheden over de aanwending
van deze middelen dan wel voorzien is in het betrekken van onafhankelijke
deskundigheid binnen de vereniging. Ik acht dit een kwestie van verdere uitwerking.
De middelen voor een dergelijk ontwikkelingsbudget zouden kunnen vrijvallen
doordat het LOKV zich in de komende cultuurnota zal bepalen tot zijn kerntaak
van expertisecentrum. Daardoor zou zo'n 1,5 miljoen gulden kunnen worden vrijgemaakt
ten behoeve van de brancheorganisatie.Deze middelen zouden door de brancheorganisatie onder meer besteed kunnen
worden in de vorm van opdrachten aan het expertisecentrum, maar een model
van gedwongen winkelnering spreekt mij daarbij niet aan. Ik heb er vertrouwen
in dat het nieuwe expertisecentrum zich op grond van de kwaliteit van zijn
dienstverlening als een voldoende aantrekkelijke partner voor de brancheorganisatie
kwalificeert. Daarbij is te denken aan opdrachten op terreinen als het bevorderen
van ict, het stimuleren van bedrijfsmatige en vakinhoudelijke ontwikkeling
alsmede kwaliteitszorg en toetsing. Jaarlijks legt de brancheorganisatie een
bestedingsplan voor het ontwikkelingsbudget ter goedkeuring aan mij voor.(b) kwaliteitszorg met onafhankelijke toets:Ik overweeg de brancheorganisatie zélf verantwoordelijk te stellen
voor het formuleren van haar kwaliteitsstandaard, mits daarbij voorzien is
in een onafhankelijke toetsing daarvan. De middelen daarvoor zouden gevonden
kunnen worden door het (gedeeltelijk) verleggen van de rijkssubsidie voor
de Inspectie Kunstzinnige Vorming en Amateurkunst (KV/AK). Ter toelichting
hierop het volgende.In het verlengde van de decentralisatie van kunsteducatiegelden is eind
jaren tachtig de toenmalige rijksinspectie voor kunstzinnige vorming verzelfstandigd.
De term «rijkserkenning» wordt nog wel eens gebruikt, maar er
is per saldo sprake van een onafhankelijke stichting die met behulp van rijkssubsidie
taken op het terrein van kwaliteitsbewaking uitoefent, maar niet onder rijksverantwoordelijkheid
valt. Dit is een principieel verschil met de bij wet geregelde positie van
de Onderwijsinspectie, aan wier oordeel sancties met een wettelijke grondslag
verbonden zijn. Een dergelijke publiekrechtelijke basis ontbreekt onder de
Inspectie Kunstzinnige Vorming en Amateurkunst.Er zijn ook inhoudelijke overwegingen om de kwaliteitszorg en -bewaking
anders in te richten. Terecht stelt de stuurgroep in haar rapport dat voor
een instelling van kunsteducatie de kwaliteit van de organisatie uiteindelijk
de kritische succesfactor is. Deze kwaliteit wordt zeker bepaald door de beschikbaarheid
van vakbekwaam personeel en hoogwaardige cursussen, maar ook door de kwaliteit
van de dienstverlening in termen van betaalbaarheid, beschikbaarheid, bedrijfsvoering,
en breedte en vernieuwing van het aanbod.Mede in het licht van de toegenomen reikwijdte en diversiteit in vakinhoudelijke
en bedrijfsmatige eisen overweeg ik om in de vormgeving van de kwaliteitsbewaking
de instellingen voor kunsteducatie zelf een grote eigen verantwoordelijkheid
te geven. Zwaarwegend zijn voor mij de opvattingen van de stuurgroep en de
Raad voor Cultuur dat waar er sprake is van een zo sterke decentralisatie
van voorzieningen en verantwoordelijkheden de rol van een inspectie
niet langer passend is. Complementair aan de decentralisatiegedachte is in
mijn ogen dat de sector zélf sterker wordt aangesproken op het formuleren
van minimum-kwaliteitseisen en het voorzien in een onafhankelijke toetsing
daarvan.Er leeft bij de VNG de zorg of bij een dergelijk «branchemodel»
de onafhankelijkheid van het kwaliteitsoordeel nog wel gewaarborgd is. De
VNG heeft dan ook een voorkeur voor handhaving van het huidige inspectiemodel.
Naar aanleiding van overleg met de VNG heb ik mij ook beraden op de vraag
of er een bredere taakopvatting voor de inspectie in de rede zou liggen, bijvoorbeeld
door aan haar ook kwaliteitstoetsen op het terrein van de kunstuitleen en
de bibliotheken op te dragen. Ik zie daarvoor onvoldoende aanknopingspunten.
Het betreft hier gedecentraliseerde taken waarbij geen toezichthoudende rol
van rijkswege past. Taken van het rijk bij deze sectoren liggen vooral op
het terrein van het stimuleren en ontwikkelen van de branches zélf.Het beschikbare budget voor de kwaliteitsfunctie zou ik in elk geval wil
handhaven, maar ik beraad mij op de bestemming ervan. Deel van mijn afwegingen
zal zijn hoe het voor gemeenten mogelijk blijft een onafhankelijke oordeel
over de kwaliteit van Centra voor de Kunsten in te winnen en hoe de kwaliteitsbewaking
van opleidingen in de amateurkunst wordt geregeld. Ik deel de opvatting van
de VNG dat er voor de kwaliteitstoets in de kunsteducatie voldoende waarborgen
dienen te zijn voor de onafhankelijkheid van de beoordeling. Dat zou bijvoorbeeld
kunnen door het formuleren van een statuut en een goede beroepsprocedure.
Als extra waarborg zou bovendien kunnen dienen dat de brancheorganisatie bij
het vaststellen van de kwaliteitsstandaard alsmede de wijze van toetsing overleg
voert met rijksoverheid en het IPO en VNG, als voornaamste opdrachtgevers
van de branche.Een overheveling van middelen zou het de brancheorganisatie mogelijk kunnen
maken om een kwaliteitsstandaard te formuleren en via een overeenkomst opdracht
te verlenen aan een derde partij om de toetsing te verrichten. Een mogelijke
opdrachtnemer hiervoor lijkt me het expertisecentrum cultuureducatie. Wellicht
dat ook andere organen zich kwalificeren voor het verrichten van de kwaliteitstoets.
Een variant is dat de Inspectie ervoor opteert om zich beschikbaar te stellen
als zelfstandige kwaliteitsbeoordelaar voor de brancheorganisatie, maar dan
op marktconforme basis. Ik wil op grond van bovenstaande uitgangspunten nader
overleg voeren met het bestuur van de Inspectie Kunstzinnige Vorming en Amateurkunst.Samengevat stel ik mij bij de brancheorganisatie een vereniging voor met
een relatief kleine staf. De brancheorganisatie is idealiter gehuisvest dichtbij
andere landelijke instanties voor cultuureducatie. Haar middelen betrekt de
branchevereniging voornamelijk uit contributies, maar ik sta open voor een
aanvraag van de Vereniging Kunstzinnige Vorming om in het kader van de nieuwe
cultuurnota met behulp van een subsidie de totstandkoming van de organisatie
zo spoedig mogelijk te realiseren. Ik ga er van uit dat de VKV hiertoe onder
meer overleg voert met Bolwerk, zodat bereikt wordt dat ook de provinciale
instellingen volledig deelnemen aan de brancheorganisatie. De subsidie zou
betrekking kunnen hebben op (1) de opbouw van de organisatie, (2) het opstellen
van een certificeringsysteem en (3) het instrumenteren van het ontwikkelingsbudget.
De middelen voor de brancheorganisatie zouden beschikbaar kunnen komen door
het verleggen van f 1,5 miljoen uit de middelen van het huidige LOKV
en mogelijkerwijs een (gedeeltelijke) verlegging van de middelen die thans
nog beschikbaar zijn voor de Inspectie KV/AK. Definitieve vaststelling en
toekenning van deze middelen vindt uiteraard pas plaats in het
kader van de Cultuurnota 2001–2004, mede op basis van de beoordeling
door de Raad voor Cultuur van het ingediende beleidsplan. In 2002 wil ik door
een tussentijdse evaluatie vaststellen of de brancheorganisatie naar verwachting
functioneert.Pijler 2.: het landelijk expertisecentrum cultuureducatieDe doelstelling van het in te richten landelijk expertisecentrum is het
toegankelijk en toepasbaar maken van kennis en informatie op het gebied van
de cultuureducatie in ons land. Het centrum verwerft, beschrijft, beheert
en verspreidt deze kennis. Ze ontvangt hiervoor een basissubsidie van de rijksoverheid
in het kader van de cultuurnota, maar ze verwerft daarnaast in toenemende
mate eigen inkomsten uit het werken in opdracht voor onder meer de brancheorganisatie,
maar ook het amateurveld, het onderwijs, gemeenten, provincies etc. De rechtspersoon
van de nieuwe organisatie is een stichting. Dit is – kort gezegd –
het profiel dat mij voor ogen staat bij de overgang van het huidige Nederlands
Instituut voor Kunsteducatie LOKV naar een meer marktgerichte toekomst als
hét kennisinstituut van Nederland op cultuureducatieterrein.Tot mijn tevredenheid heeft het bestuur van het LOKV mij laten weten graag
mee te werken aan een nieuwe structuur die onder meer voldoet aan de eerder
in deze brief gestelde criteria van bestuurlijke transparantie en aansturing
door het veld. Uit gesprekken die het LOKV zelf in de afgelopen maanden met
andere instellingen heeft gevoerd, is gebleken dat de probleemanalyse ten
aanzien van de huidige organisatie grotendeels werd onderschreven. Eveneens
bleek uit deze gespreksronde dat de gedachte van een landelijk expertisecentrum
cultuureducatie werd onderschreven. Dit werd door velen zelfs als kerntaak
van het instituut gezien. Een dergelijke toekomstoriëntatie is ook de
aanbeveling van zowel de stuurgroep als de Raad voor Cultuur.Het expertisecentrum zou – aldus de Raad – ook de overdracht
van kennis rondom het project Cultuur en School op zich kunnen nemen. Ik vind
dit een interessante gedachte. Gezien de nauwe samenwerking met provincies
en gemeenten vind ik het van belang dat de bestuurlijke aansturing van het
project Cultuur en School in de periode 2001–2004 blijft plaatsvinden
vanuit de daartoe toegeruste projectgroep binnen het departement. Maar waar
het gaat om de informatievoorziening en de verspreiding van kennis over projecten
wil ik graag bezien of ik daarvoor opdracht kan verlenen aan het expertisecentrum.
Specifiek ten aanzien van de erfgoededucatie – een belangrijk onderdeel
van Cultuur en School – merk ik het volgende op. Sinds de start van
het project Cultuur en School vervult het bureau Erfgoed Actueel een stimulerende
en coördinerende rol voor de erfgoededucatie, mede ter versterking van
de gemeentelijke en provinciale infrastructuur op dit gebied. Er is op dit
gebied nog een forse achterstand in te halen. De Raad voor Cultuur adviseert
mij om in ieder geval in de komende vier jaar Erfgoed Actueel als een zelfstandige
voorziening te handhaven, waarbij wel wordt toegewerkt naar afstemming en
samenwerking met het landelijk expertisecentrum cultuureducatie. Ik neem deze
gedachte over. Zij sluit aan bij de noodzaak die staatssecretaris Adelmund
en ik hebben verwoord in de vervolgnotitie Cultuur en School om ook in de
komende vier jaar een hoge prioriteit te verlenen aan de ontwikkeling van
de erfgoededucatie.De Raad voorziet dat de subsidie aan het LOKV in de komende jaren kan
worden afgebouwd en kan worden overgeheveld naar de brancheorganisatie. Dat
gaat mij te ver. In de eerste plaats acht ik het uit overwegingen van algemeen
belang wenselijk dat er een van overheidswege gewaarborgde landelijke voorziening
is voor informatie en documentatie over cultuureducatie. In de
tweede plaats zijn naast de instellingen voor kunsteducatie ook de amateurkunst,
het onderwijs, de professionele kunsten, overheden, jeugdwerk etc belangrijke
doelgroepen van het instituut. Een volledige overheveling van middelen naar
de brancheorganisatie voor de kunsteducatie ligt dan ook niet voor de hand.De kernfuncties van het expertisecentrum cultuureducatie luiden aldus:a) het verwerven en verspreiden van kennis (informatie- en documentatiefunctie,
basissubsidie)b) ontwikkelingstaken op het gebied van de cultuureducatie (in opdracht)c) het (doen) verrichten van onderzoek (in opdracht)d) het verrichten van kwaliteitstoetsen (in opdracht)Activiteiten die het centrum aan de dag kan leggen zijn o.m.: het beheren
van een bibliotheek en databanken, het verwerven en verspreiden van kennis
over projecten (o.m. met nieuwe media), het organiseren van congressen en
trainingen, het uitgeven van tijdschriften, het verrichten van studies, het
bevorderen en coördineren van wetenschappelijk onderzoek. De huidige
taken op het gebied van festivals en impresariaten worden verzelfstandigd.
De impresariaatfunctie is nu al grotendeels zelfvoorzienend. De festivals
«De Opkomst» en het «Tweetaktfestival», een samenwerkingsverband
met Den Bosch en Antwerpen, kunnen vanuit een nieuwe stichting een aanvraag
indienen voor de komende cultuurnota-periode.Samengevat: op basis van de voorstellen van de stuurgroep, de adviezen
van de Raad voor Cultuur, en in het licht van de bereidheid aan de zijde van
het LOKV tot medewerking aan een nieuwe structuur zie ik voor het LOKV het
perspectief van een expertisecentrum cultuureducatie. Deze ombouw zou een
aantal budgettaire consequenties impliceren. Het huidige LOKV ontvangt in
het kader van de cultuurnota nog een structurele subsidie van ruim f 7
miljoen (niveau 1999). In mijn optiek zou deze subsidie waar het gaat om het
subsidiëren van de genoemde kerntaken kunnen worden teruggebracht tot
f 4 miljoen. Uit het huidige budget van het LOKV zouden dan met ingang
van de nieuwe cultuurnota-periode middelen worden overgeheveld naar de brancheorganisatie
(f 1,5 miljoen). Ook zou ik f 1 miljoen willen vrijmaken voor investeringen
in de amateursector ten behoeve van het bereiken van jongeren en allochtonen
(zie onder pijler 3.). Uit het resterende bedrag zouden de verzelfstandigde
impresariaatfunctie en de festivals kunnen worden gesubsidieerd. Definitieve
vaststelling en toekenning van de middelen vindt uiteraard pas plaats in het
kader van de besluitvorming over de Cultuurnota 2001–2004, mede op basis
van de beoordeling door de Raad voor Cultuur van de in te dienen beleidsplannen
van het LOKV, de festivals en de impresariaatfunctie.Pijler 3.: handhaving discipline-instituten amateurkunst,
maar toewerken naar samenwerkingDe Raad voor Cultuur adviseert mij om de subsidie van de landelijke steunfunctie-instellingen
voor de amateurkunst in de komende cultuurnota-periode gedeeltelijk te oormerken
voor gezamenlijke activiteiten als informatie, documentatie en algemene inhoudelijke
ondersteuning. De huidige sectorinstituten zijn: Stichting Beeldende Amateurkunst,
Landelijk Centrum Amateurdans, Landelijk Ondersteuning Amateurmuziek, Nederlands
Centrum voor Volkscultuur, Nederlands Instituut voor de Blaasmuziek, de Samenwerkende
Nederlands Korenorganisaties en de Stichting Schrijven. Een nieuwe voorziening
voor het amateur-theater is in voorbereiding. De Raad pleit er voor om naast een expertisecentrum cultuureducatie (opvolger
van het LOKV) ook een expertisecentrum amateurkunst in te richten. Het advies
van de Raad voor Cultuur kan de indruk wekken dat door de inrichting van twee
gescheiden expertisecentra voor de cultuureducatie en de amateurkunst beide
circuits gescheiden blijven, ook al oppert de Raad weliswaar dat er op termijn
één expertisecentrum voor beide sectoren kan ontstaan. Het Platform
Amateurkunst heeft zich van dat laatste een voorstander betoond, waarbinnen
de disciplineorganisaties wel herkenbaar blijven, maar diverse functies als
documentatie en vakoverstijgende ondersteuningstaken centraal worden georganiseerd.Ik hecht aan de disciplinegerichte herkenbaarheid van de nu bestaande
voorzieningen voor de verschillende groepen van amateurkunstenaars. Een amateurdanser
is eerder geïnteresseerd in de verbinding met meer professionele danscircuits
dan dat hij of zij zich meteen verwant voelt met collega-amateurs in andere
kunstdisciplines. Ik ga daarom voor de komende jaren vooralsnog uit van handhaving
van de verschillende landelijke discipline-instituten voor de amateurkunst.
Ik ben wel van mening dat de ondersteuningsinstituten meer met elkaar en met
het expertisecentrum cultuureducatie moeten samenwerken.Ik deel ten slotte de opvatting van de Raad voor Cultuur dat er nog veel
te verbeteren valt aan het bereiken van nieuwe doelgroepen als jongeren en
allochtonen in de amateursector. Ik zou daarom een bedrag van f 1 miljoen,
afkomstig uit het huidige LOKV-budget, willen reserveren voor initiatieven
die gericht zijn op het beter bereiken van deze doelgroepen als jongeren en
allochtonen. De besteding van deze middelen zou ik in relatie willen zien
met het Actieprogramma Cultuurbereik. Hoewel ik de bekostiging van de primaire
voorzieningen in de amateurkunst en de kunsteducatie als een verantwoordelijkheid
beschouw van de lagere overheden, wil ik in het kader van het Actieprogramma
Cultuurbereik bezien of in gezamenlijke matching met gemeenten en provincies
een kwaliteitsimpuls gegeven kan worden aan de sector door het stimuleren
van bijzondere vernieuwende voorbeeldprojecten voor het bereiken van doelgroepen
als jongeren en allochtonen. Ik streef daarbij naar synergie tussen amateurkunst
en kunsteducatie. In het kader van de vormgeving van het Actieprogramma Cultuurbereik
zal ik me ook nader beraden op de wijze van kwalitatieve beoordeling van de
initiatieven.Samengevat nodig ik de sectorinstituten voor de amateurkunst uit om in
hun aanvragen voor de cultuurnota mij het perspectief te schetsen van meer
onderlinge samenwerking en meer wisselwerking met de kunsteducatie met behoud
van herkenbaarheid voor de amateurkunstenaars. De instellingen op het terrein
van de muziek zouden kunnen komen tot één gezamenlijke aanvraag.
In de komende vier jaar moet een nader plan worden uitgewerkt voor de samenwerking
met het expertisecentrum cultuureducatie, waarbij rekening wordt gehouden
met een optimale inzet van de specifieke vormen van expertise van de betrokken
instellingen. Definitieve toekenning van de middelen vindt uiteraard pas plaats
in het kader van de besluitvorming over de Cultuurnota 2001–2004, mede
op basis van de beoordeling door de Raad voor Cultuur van de ingediende beleidsplannen.Ten slotteNaast de genoemde drie pijlers wil ik ook vanuit andere delen van het
beleid een nauwe wisselwerking met de amateurkunst en de cultuureducatie tot
stand brengen. Deze wisselwerking krijgt vooral gestalte op het lokale en
regionale niveau. Zo spelen in het kader van Cultuur en School
de instellingen voor kunsteducatie al een vooraanstaande rol richting het
onderwijs. In het verlengde daarvan hebben staatssecretaris Adelmund en ik
in de Vervolgnotitie Cultuur en School aangegeven dat de ondersteuningsinstellingen
van de provincies en de vier grote steden in het kader van de nieuwe convenantsafspraken
Cultuur en School voor de periode 2001–2004 een vernieuwingsimpuls zouden
kunnen ontvangen voor activiteiten die gericht zijn op het tot stand brengen
van betere informatieuitwisseling en de vorming van netwerken met het onderwijs.
De vraag van scholen dient hierin een zwaarwegende rol te hebben. Verder heb
ik in mijn nota «Zicht op kwaliteit» gepleit voor een sterkere
oriëntatie van het kunstvakonderwijs op zijn culturele omgeving. Ook
deze wisselwerking krijgt vooral vorm en inhoud op het decentrale niveau.
In de nota heb ik gesteld dat van de hogescholen verwacht mag worden dat zij
steun en faciliteiten bieden voor de verbetering van de gevorderde amateurkunst
in de omgeving; dit kan bijvoorbeeld door podia open te stellen.BesluitDe bovenstaande pijlers vormen naar mijn overtuiging een stevig fundament
onder een nieuwe landelijke structuur voor de amateurkunst en de cultuureducatie.
Zo'n fundament is nodig, want de verwachtingen ten aanzien van de sector zijn
hoog. Juist de amateurkunst en cultuureducatie vormen de loper waarlangs een
zeer breed publiek de weg naar de kunsten kan vinden. In nauwe samenwerking
met de andere overheden en het veld hoop ik dan ook te bereiken dat de amateurkunst
en de cultuureducatie hun culturele en maatschappelijke ambities de komende
jaren volop waar kunnen maken.De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,F. van der PloegXNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26591-10.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl