Wijziging van enkele belastingwetten c.a. (Overige fiscale maatregelen 2004); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29035, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

03-11-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29035 nr. 6

28-10-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Aanpassing inkomensgrens overgangsregeling invorderingsvrijstelling3. Europese naamloze vennootschap4. Beperking onbelaste vergoeding respectievelijk beperking
aftrekbaarheid van kosten en lasten die verband houden met punitieve sancties5. Maatregelen WVA6. Aanpassing tonnageregeling7. Aflopen van de filminvesteringsaftrek8. Verlenging vrijstelling BPM voor elektrische en hybride
auto's9. Vervanging voorlopige teruggaaf op verzoek door automatische
voorlopige teruggaaf10. Verzenden van dwangbevelen per post1. Maatregelen in 2003 afgerond of beëindigd2. Maatregelen realiseerbaar in 20043. Nader te onderzoeken maatregelen11. Compensatieregeling Belastingverdrag met België12. Ten slotteOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29035Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 68 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 035Wijziging van enkele belastingwetten c.a. (Overige fiscale maatregelen
2004)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 28 oktober 2003 Inhoudsopgave 1.Inleiding22.Aanpassing inkomensgrens
overgangsregeling invorderingsvrijstelling2 3.Europese naamloze vennootschap2 4.Beperking onbelaste
vergoeding respectievelijk beperking aftrekbaarheid van kosten en lasten die
verband houden met punitieve sancties5 5.Maatregelen WVA5 6.Aanpassing tonnageregeling6 7.Aflopen van de filminvesteringsaftrek6 8.Verlenging vrijstelling
BPM voor elektrische en hybride auto's8 9.Vervanging voorlopige
teruggaaf op verzoek door automatische voorlopige teruggaaf8 10.Verzenden van dwangbevelen
per post911.Compensatieregeling
Belastingverdrag met België1812.Ten slotte191. InleidingGaarne wil ik de leden van de diverse fracties dank zeggen voor de schriftelijke
inbreng op het wetsvoorstel. Het verheugt mij dat de leden van fractie van
de CDA, PvdA en de VVD met belangstelling kennis hebben genomen van het wetsvoorstel.
De leden van de fractie van de PvdA hebben aangegeven dat zij het waarderen
dat binnen het Fiscale Pakket 2004 een onderscheid wordt aangebracht tussen
begrotingsgerelateerde en de hier behandelde niet-begrotingsgerelateerde onderwerpen.2. Aanpassing inkomensgrens overgangsregeling invorderingsvrijstellingDe leden van de fractie van het CDA constateren met genoegen dat de inkomensgrens
voor alfahulpen wordt aangepast aan de verwachte inkomensontwikkelingen in
2004. Zij merken echter op signalen te ontvangen dat de Belastingdienst een
onjuist en inconsistent grensbedrag zou hanteren voor de voorlopige teruggaaf
voor het belastingjaar 2004: € 5300 op het aanvraagformulier en € 5350
op de website van de Belastingdienst.Op de vraag van de fractieleden van het CDA of het grensbedrag wel juist
is berekend, merk ik op dat het geraamde bedrag van € 5300 (abusievelijk
is op de website € 5350 vermeld, dit wordt zo snel mogelijk gecorrigeerd)
slechts als een hulpmiddel voor de aanvrager is opgenomen, zodat deze kan
beoordelen of het zin heeft om te verzoeken om voorlopige teruggaaf algemene
heffingskorting. Het definitieve bedrag was op dat moment nog niet beschikbaar.De inkomensgrens voor toepassing van de overgangsregeling invorderingsvrijstelling
wordt in de aanvraagformulieren Voorlopige Teruggave 2004 niet gecommuniceerd.
Wel zal dit bedrag op de website worden gecommuniceerd. Uiteraard zal bij
het opleggen van de aanslagen over het jaar 2004 met het definitieve bedrag,
de inkomensgrens van € 5469, rekening worden gehouden bij de berekening
van de tijdelijke verhoging van de algemene heffingskorting. Degenen die niet
verzocht hebben om een voorlopige teruggave, maar hiervoor wel in aanmerking
komen, kunnen hun teruggave krijgen bij de aangifte over 2004.De leden van de fractie van de PvdA geven aan te hechten aan de overgangsregeling
voor alfahulpen en willen weten wat de regering gaat doen indien de lonen
in 2004 niet worden bevroren. In overleg met de Landelijke Vereniging voor
Thuiszorg is besloten de inkomensgrens van de tijdelijke verhoging van de
algemene heffingskorting met 4,4% te verhogen tot € 5469. Dit is
een aanpassing aan de reeds afgesproken CAO-loonstijging voor alfahulpen in
2004. In het geval dat de lonen in 2004 niet worden bevroren en derhalve een
grotere loonstijging plaatsvindt, zal de inkomensgrens alsnog worden aangepast.3. Europese naamloze vennootschapZowel de leden van de fractie van het CDA als de leden van de fractie
van de PvdA vragen zich af of het onder de verschillende vestigingsplaatsficties
brengen van een in Nederland opgerichte Europese vennootschap zich goed verhoudt
tot de verordening van 8 oktober 2001 betreffende het statuut van de Europese
vennootschap (SE) (PbEG L 294/1) (hierna de verordening). Zij refereren hierbij
aan het advies van de Raad van State en de brief van de Nederlandse Orde van
Belastingadviseurs (hierna: de Orde) van 8 oktober 2003. Deze leden vragen
of er geen sprake is van een overdreven beperking bij zetelverplaatsing of
strijd met doel en strekking van de verordening.De Raad van State stelt in zijn advies dat artikel 7 van de verordening,
waarin is bepaald dat de statutaire zetel van een SE binnen de EU moet zijn gelegen in dezelfde lidstaat als waar het hoofdbestuur is gevestigd,
niet toelaat dat in Nederland opgerichte SE's onder de vestigingsplaatsficties
in de Wet op de vennootschapsbelasting 1969, de Wet inkomstenbelasting 2001
en de Wet op de dividendbelasting 1965 worden gebracht. De reden hiervoor
is dat na het verplaatsen van de werkelijke leiding en statutaire zetel van
de SE aan de Nederlandse heffingsbevoegdheid een einde komt en het fiscale
regime van de nieuwe vestigingsstaat van toepassing wordt. In het verlengde
daarvan schrijft de Orde dat het onder de vestigingsplaatsficties brengen
van SE's waarvan de oprichting is beheerst door Nederlands recht, tot gevolg
heeft dat ingeval een dergelijke SE vervolgens emigreert, artikel 10 van de
verordening voorschrijft dat de regels van de nieuwe vestigingsstaat op die
SE van toepassing zijn. Het van toepassing zijn van de Nederlandse vestigingsplaatsficties
voor deze SE past hier niet bij.Zoals in het nader rapport is aangegeven vloeit het voorstel om de SE
onder de vestigingsplaatsficties te brengen voort uit de gedachte dat een
SE vergelijkbaar is met een NV. Voor een naar Nederlands recht opgerichte
NV gelden de verschillende vestigingsplaatsficties. Uit het oogpunt van een
gelijke behandeling ligt het dan voor de hand om SE's waarvan de oprichting
is beheerst door Nederlands recht, ook onder de vestigingsplaatsficties te
laten vallen.De verordening geldt in beginsel – zie overweging 20 bij de verordening –
niet voor de fiscaliteit. Dit geldt dus ook voor artikel 7 van de verordening.
De enige uitzondering zijn de artikelen 9 en 10 van de verordening waar is
bepaald welke regels, naast de regels gegeven in de verordening, voor een
SE van toepassing zijn. Deze artikelen geven dus wel richtsnoeren voor de
fiscaliteit. Belastingheffing op het gebied van de directe belastingen behoort –
afgezien van een aantal richtlijnen – tot het terrein van de individuele
lidstaten (uiteraard in overeenstemming met het bepaalde in het EG-verdrag).
De vestigingsplaatsficties maken onderdeel uit van de regelgeving op het terrein
van de directe belastingen en hebben mede tot doel om het Nederlandse heffingsbelang
te waarborgen. Vanuit deze optiek geredeneerd past het om SE's waarvan de
oprichting is beheerst door Nederlands recht onder de verschillende vestigingsplaatsficties
te brengen. Voorzover er al spanning zou zijn met artikel 10 van de verordening
is de feitelijke betekenis daarvan gering. In normale situaties van zetelverplaatsing
door een SE wordt namelijk de werking van vestigingsplaatsficties als gevolg
van de werking van verdragen ter voorkoming van dubbele belastingheffing beperkt.
Al met al worden SE's onder het voorgestelde regime – zowel in relatie
tot Nederlandse NV's als in relatie tot NV-vormen uit andere lidstaten –
evenwichtig behandeld.De fractieleden van het CDA constateren terecht dat de regering aangeeft
dat alle regelingen waarop een NV een beroep kan doen, toegankelijk zijn voor
SE's. Deze leden vragen zich in dat kader af of kan worden bevestigd dat dit
betekent dat een SE zonder bezwaar deel kan uitmaken van een fiscale eenheid,
als dochter- of als moedermaatschappij en dat een SE zonder bezwaar kan kwalificeren
als fiscale beleggingsinstelling. Ik kan dit inderdaad bevestigen. Onder de
voorwaarden waarvoor deze regelingen toegankelijk zijn voor NV's, zijn deze
regelingen namelijk eveneens toegankelijk voor SE's met hun statutaire zetel
in Nederland. Dit vloeit voort uit artikel 9, eerste lid, onderdeel c, sub
ii, van de verordening. Voor een SE met haar statutaire zetel in een andere
EU-lidstaat geldt dat zij hetzelfde wordt behandeld als een NV uit die lidstaat.
Dit volgt uit artikel 10 van de verordening.De fractieleden van het CDA vragen voorts naar het opnemen van de SE in
de bijlagen bij de Moeder-dochterrichtlijn en de Fusierichtlijn.Wat betreft deze richtlijnen wil ik gaarne opmerken dat ook zonder dat
de rechtsvorm SE wordt opgenomen in de bijlagen bij de desbetreffende richtlijnen,
deze SE's wat Nederland betreft gebruik kunnen maken van de regelingen in
de Nederlandse wetgeving die voortvloeien uit deze richtlijnen.
Dit is een gevolg van de wijze waarop deze richtlijnen in de Nederlandse wetgeving
zijn geïmplementeerd en van de redactie van de artikelen 9, eerste lid,
onderdeel c, sub ii, en 10 van de verordening.Wat betreft SE's met hun statutaire zetel in Nederland geldt ingevolge
artikel 9, eerste lid, onderdeel c, sub ii, van de verordening dat zij hetzelfde
moeten worden behandeld als een Nederlandse NV. Aangezien Nederlandse NV's,
mits zij voldoen aan de gestelde voorwaarden, gebruik kunnen maken van de
regelingen in de Nederlandse wetgeving die samenhangen met de genoemde richtlijnen,
zoals de fusiefaciliteiten en de deelnemingsvrijstelling, geldt dit ook voor
SE's met hun statutaire zetel in Nederland. Wat betreft SE's met hun statutaire
zetel in een andere lidstaat geldt volgens artikel 10 van de verordening dat
zij hetzelfde worden behandeld als een NV uit die andere lidstaat. NV's uit
andere lidstaten zijn opgenomen in bijlagen bij genoemde richtlijnen. Rechtsvormen
die in deze bijlagen zijn opgenomen kunnen, mits zij aan de wettelijke voorwaarden
voldoen, gebruik maken van de regelingen in de Nederlandse wetgeving die samenhangen
met de genoemde richtlijnen. Dit geldt als gevolg van artikel 10 van de verordening
dus eveneens voor SE's met hun statutaire zetel in een andere lidstaat.Zoals de fractieleden van het CDA ook aangeven streeft de Europese Commissie
er naar de SE op te nemen in de bijlagen bij genoemde richtlijnen. Of en hoe
snel dit tot aanpassing van de bedoelde bijlagen leidt, is thans moeilijk
in te schatten. Wel is het, gelet op het vorenstaande, zo dat voor de Nederlandse
situatie het opnemen van de rechtsvorm SE in de bijlagen bij de desbetreffende
richtlijnen niet tot rechtsgevolgen leidt. Een dergelijke aanpassing werkt
wel verduidelijkend.Wat betreft de stand van zaken van de uitvoeringswet inzake de SE die
door het Ministerie van Justitie wordt opgesteld en het wetsvoorstel over
de SE dat door het Ministerie van SZW wordt voorbereid – de fractieleden
van het CDA vragen hiernaar – kan worden opgemerkt dat de Raad van State
inmiddels op beide wetsvoorstellen heeft geadviseerd. Het streven is om beide
wetsvoorstellen op korte termijn gelijktijdig in te dienen, mede omdat de
implementatie van de regelgeving inzake de SE op de verschillende terreinen
binnen ons rechtssysteem dan gelijk oploopt.De leden van de fractie van de VVD vragen of er een concreet overzicht
bestaat van mogelijk noodzakelijke flankerende fiscale maatregelen, zoals
regelingen voor de compartimentering en toerekening van binnen de EU behaalde
resultaten en verliesverrekening na zetelverplaatsing, waarover in het nader
rapport wordt gesproken.In zijn advies wijst de Raad van State op belemmeringen voor grensoverschrijdende
ondernemingen die niet worden weggenomen door de verordening inzake de SE.
Hierbij noemt de Raad regelingen voor de compartimentering en toerekening
van de binnen de Europese Unie behaalde resultaten en voor de verliesverrekening
na zetelverplaatsing, maar ook de problematiek van de uiteenlopende fiscale
behandeling van pensioenen en andere oudedagsvoorzieningen in de verschillende
lidstaten. In reactie hierop is in het nader rapport aangegeven dat de Raad
terecht hierop wijst en dat er op deze punten geen afspraken zijn tussen de
lidstaten. Voor zover mij bekend is er geen concreet overzicht van mogelijke
fiscale belemmeringen en eventueel in dat kader te treffen fiscale maatregelen.Ten slotte wordt nog kort ingegaan op de punten die de Orde aandraagt
op het terrein van de SE. De leden van de fractie van D66 hebben hieromtrent
vragen gesteld.Een wetsaanpassing op het punt van omzettingen betreffende een SE met
het oog op een betere kenbaarheid en rechtszekerheid, is – zoals de
Orde zelf ook aangeeft – niet nodig. Met het huidige artikel 28a van
de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 wordt namelijk het gewenste resultaat
op het punt van omzettingen betreffende een SE al bereikt, zoals ook is beschreven
in de bijlage bij de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel.
Voorts zou ingeval de door de Orde voorgestelde lijn wordt gevolgd, een dergelijke
(verduidelijkende) aanpassing, ten einde consistent te zijn, op veel meer
punten in de Nederlandse wetgeving moeten worden opgenomen.De Orde vraagt naar aanleiding van de passage in de bijlage bij de memorie
van toelichting waarin is aangegeven dat een SE een lichaam in de zin van
de Algemene wet inzake rijksbelastingen is, naar de fiscale behandeling van
personenvennootschappen naar komend recht. In dit verband wijst de Orde op
de fiscale transparantie van het Europees economisch samenwerkingsverband
(EESV) dat ook rechtspersoonlijkheid heeft.Aan hetgeen in de toelichting op het wetsvoorstel houdende vaststelling
van titel 7.13 (vennootschap) van het Burgerlijk Wetboek, (kamerstukken 2002–2003,
28 746, nr. 3, blz. 6) is opgemerkt, namelijk dat de belastingwetgeving
via een separaat wetsvoorstel later aan genoemd voorstel wordt aangepast,
valt thans niet veel toe te voegen. De aanpassingswetgeving kan worden opgesteld
nadat definitief bekend is hoe titel 7.13 van het Burgerlijk Wetboek komt
te luiden. Wat betreft de fiscale behandeling van het EESV kan worden opgemerkt
dat deze – zoals ook in de resolutie van 1 maart 1990 WDB 90/63 is aangegeven –
voortvloeit uit artikel 40 van de Verordening die ziet op het EESV. Daarin
is bepaald dat het fiscale resultaat alleen bij de leden belastbaar is (fiscale
transparantie).4. Beperking onbelaste vergoeding respectievelijk beperking
aftrekbaarheid van kosten en lasten die verband houden met punitieve sanctiesIn antwoord op de desbetreffende vraag de leden van de fractie van het
CDA kan worden bevestigd dat de wijziging van artikel 3.14 Wet IB met zich
brengt dat voortaan alle sancties bestaande uit opgelegde geldbedragen in
fiscale zin gelijk behandeld worden en niet langer aftrekbaar zijn.5. Maatregelen WVADe leden van de fractie van de PvdA keuren de uitbreiding van de afdrachtvermindering
onderwijs voor scholing op startkwalificatieniveau naar jongeren onder de
23 jaar goed, maar constateren dat de afdrachtvermindering lage lonen (SPAK)
voor jongeren is afgeschaft. Zij zijn van mening dat de regering onvoldoende
maatregelen neemt om de werkgelegenheid voor jongeren en laaggeschoolden te
stimuleren.Met ingang van 1 januari 2003 is begonnen met een gefaseerde afschaffing
van de afdrachtvermindering lage lonen. Werknemers jonger dan 23 jaar kunnen
geen gebruik meer maken van deze afdrachtvermindering. Gelijktijdig met de
afschaffing van de afdrachtvermindering lage lonen vond een verhoging plaats
van de arbeidskorting. Deze maatregelen zijn ingegeven door een evaluatie
door het CPB van de afdrachtvermindering lage lonen. Uit deze evaluatie bleek
dat een verschuiving van de afdrachtvermindering lage lonen naar de arbeidskorting
tot een lichte stijging van de werkgelegenheid en tot een vermindering van
de algehele werkloosheid zou leiden.De leden van de fractie van de PvdA willen graag geïnformeerd worden
over het aantal werknemers waarvoor de afdrachtvermindering onderwijs voor
scholing op startkwalificatieniveau in 2004 zal worden gebruikt. Naar schatting
zal in 2004 voor 22 000 werknemers die een startkwalificatieopleiding
volgen de afdrachtvermindering onderwijs voor scholing op startkwalificatieniveau
worden toegepast. Ongeveer 70% van deze werknemers behoort tot de categorie
van werknemers van 23 jaar en ouder en 30% behoort tot de categorie onder
de 23 jaar. Deze ramingen zijn gebaseerd op de totale raming afdrachtvermindering
onderwijs (waar de afdrachtvermindering onderwijs voor scholing
op startkwalificatieniveau een onderdeel van is) en op de ramingen met betrekking
tot het Plan van Aanpak Jeugdwerkloosheid.De leden van de fractie van de PvdA vragen naar het aantal jongeren waarvoor
in 2002 de afdrachtvermindering lage lonen (SPAK) is toegepast. Verder vragen
zij een schatting van het gebruik in 2004 indien de faciliteit niet per 2003
zou zijn afgeschaft. In 2002 waren er circa 350 000 jongeren van 15 tot
en met 22 jaar waarvoor de werkgever de afdrachtvermindering lage lonen heeft
toegepast. Hiervan zijn er slechts 31 000 met een voltijdbaan, de rest
is deeltijd- of flexwerker. Afschaffing van de afdrachtvermindering lage lonen
voor jongeren levert 72 mln. per jaar op (circa € 205 per jongere).
Veel van de werkzame jongeren zijn werkende scholieren en studenten die niet
tot de doelgroep van laagproductieve werknemers behoren. Naar verwachting
zouden er bij ongewijzigd beleid in 2003 ook circa 350 000 jongeren geweest
zijn waarvoor de werkgever de afdrachtvermindering lage lonen zou kunnen toepassen.De leden van de fractie van de PvdA begrijpen niet waarom het bedrag van
de afdrachtvermindering onderwijs voor scholing op startkwalificatieniveau
wordt verlaagd en bevroren en de afdrachtvermindering onderwijs voor onder
meer de beroepspraktijk en duale leerwegen wordt bevroren. De regering heeft
besloten het vervallen van de leeftijdsgrens van 23 jaar in de afdrachtvermindering
onderwijs voor scholing op startkwalificatie budgettair neutraal vorm te geven.
Deze maatregel wordt grotendeels gefinancierd door het bedrag van de WVA-starterskwalicatie
te verlagen. Het resterende deel wordt gedekt door het bevriezen van het bedrag
van het WVA-onderwijs. De WVA-starterskwalificatie maakt onderdeel uit van
het WVA-onderwijs. Derhalve leidt de genoemde bevriezing ook tot een bevriezing
van het bedrag van de WVA-starterskwalificatie.De fractieleden van de PvdA vragen tevens wat de budgettaire effecten
zijn indien de maatregelen binnen de afdrachtvermindering onderwijs (waaronder
startkwalificatie) niet budgetneutraal zouden zijn vormgegeven. Indien de
bedragen van de afdrachtvermindering onderwijs regulier zouden stijgen zou
dit in 2004 circa € 10 mln kosten, oplopend tot € 22 mln
structureel in 2007.De leden van de fractie van de PvdA vragen zich af waarom de ongedaanmaking
van de bevriezing van de toetslonen van de afdrachtvermindering lage lonen
en de afdrachtvermindering langdurig werklozen budgettair neutraal dient te
zijn.Dit is een bewuste keuze, zoals ook in het antwoord op vragen van het
lid Bussemaker aan de Tweede Kamer is vermeld (Tweede Kamer, 2002–2003,
Aanhangsel van de Handelingen, nr. 1368). Als deze maatregelen niet budgettair
neutraal zouden zijn uitgevoerd, dan zouden de maatregelen in 2004 en 2005
jaarlijks circa € 10 mln kosten en in 2006 nog € 0,25
mln.6. Aanpassing tonnageregelingIn voorliggend wetsvoorstel wordt een aanpassing van de tonnageregeling
voorgesteld. De leden van de fractie van de VVD vragen waarom niet is gekozen
voor een ruimere verhouding van bijvoorbeeld 1: 4, zoals in andere Europese
landen het geval is. Ten aanzien hiervan merk ik op dat in de evaluatie van
het maritiem fiscaal pakket1 die in april 2003
aan de Tweede Kamer is aangeboden, is aangekondigd dat de maximale verhouding
tussen schepen in eigendom en schepen van een ander in de tonnageregeling
(1: 3) in plaats van over een periode van één jaar zal worden
beoordeeld over een periode van 2 jaar. In dit wetsvoorstel wordt hieraan
invulling gegeven.7. Aflopen van de filminvesteringsaftrekDe leden van de fractie van de CDA constateren dat het voorstel om de filminvesteringsaftrek met ingang van 1 januari 2004 te schrappen niet
strookt met de op 8 oktober jl. aangenomen motie Bakker c.s. (Kamerstukken
II, 2003–2004, 29 200, nr. 49). Ook de leden van de fracties van
de PvdA en D66 wijzen hierop. De leden van deze fracties vragen of er een
nota van wijziging op dit punt komt. Hierop kan ik antwoorden dat aan de motie
Bakker c.s. uitvoering wordt gegeven in de bijgevoegde nota van wijziging.
De vraag van de fractieleden van de PvdA welke consequenties de motie heeft
voor de voorstellen in het wetsvoorstel wordt beantwoord in de toelichting
bij de nota van wijziging.De leden van de fractie van de PvdA willen ook graag weten hoe een en
ander met Brussel zal worden gecommuniceerd en willen graag bevestigd zien
dat verlenging van de regeling niet op bezwaren uit Brussel zal stuiten. Het
antwoord hierop luidt als volgt. In de huidige goedkeuringsbeschikking heeft
de Commissie aangegeven dat een wijziging van de maatregel niet mag worden
uitgevoerd voordat zij zich er over heeft kunnen uitspreken. Het voornemen
tot de verlenging is door het Ministerie van Economische Zaken aan de Commissie
gemeld met de vraag of zij daarmee kan instemmen. Zolang de goedkeuring niet
voorhanden is kan de regeling niet in werking treden (inwerkingtreding is
voorzien bij Koninklijk Besluit). Ik heb thans geen signalen dat de verlenging
van de regeling op bezwaren bij de Commissie zal stuiten maar gelet op de
eerdere ervaringen waarbij goedkeuring na ca. 8 maanden afkwam, lijkt enige
voorzichtigheid op zijn plaats. Daarbij moet worden bedacht dat het toen ging
om wijzigingen binnen de vijf jaar waarvoor de Commissie toestemming had gegeven.
Gezien de korte periode die rest om goedkeuring van de Commissie te verkrijgen,
lijkt het reëel om, ook bij een voorspoedige behandeling door de Commissie,
ervan uit te gaan dat de goedkeuring van de Commissie er niet voor 1 januari
2004 zal zijn. Dit is echter inherent aan de aanmeldingsprocedure voor steunmaatregelen.
In het debat over de filmcv tijdens de algemene financiële beschouwingen
(Kamerstukken II, 2003/2004, 29 200, nr. 7 en 8) heb ik reeds op dit
punt gewezen. Daaraan kan worden toegevoegd dat het anders dan bij de invoering
van de filminvesteringsaftrek in 2002, niet mogelijk is om – vooruitlopende
op de goedkeuring – de huidige regeling te verlengen. Immers, voor de
verlenging wordt nu juist goedkeuring gevraagd.Voorts wijzen de fractieleden van de CDA op het belang reeds nu de gedachten
te vormen omtrent een meer structurele wijze van ondersteuning van de financiering
van de Nederlandse film. Op hun vraag of ik hierover gedachten heb, kan ik
antwoorden dat het kabinet gevraagd is om bij de volgende miljoenennota te
komen met maatregelen hoe verder om te gaan met de filmsector. Gelet op de
culturele inbedding van de motie ligt dit op het terrein van de staatssecretaris
van Cultuur.De leden van de fractie van het CDA vragen of de regering mogelijkheden
ziet in het voorstel om het cultureel beleggen aantrekkelijker te maken voor
het Nederlandse publiek.In reactie op deze vraag merk ik het volgende op.In de Wet inkomstenbelasting 2001 is een faciliteit opgenomen die als
doel heeft het stimuleren van culturele beleggingen door particulieren waardoor
er meer geld beschikbaar komt voor de cultuur.De faciliteit bestaat uit een gemaximeerde vrijstelling in box III en
een heffingskorting over het vrijgestelde bedrag. De vrijstelling bedraagt
tezamen met de vrijstelling directe en indirecte beleggingen in durfkapitaal
maximaal € 50 185. De heffingskorting bedraagt 1,3% over het
gemiddelde van het vrijgestelde bedrag per 1 januari en 31 december. De vrijstelling
voor culturele beleggingen heeft betrekking op projecten in het belang van
de Nederlandse podiumkunsten of de Nederlandse musea. Aan de hand van de Regeling
cultuurprojecten 2002 kunnen projecten worden aangewezen als cultureel project.
Een aanvraag voor een cultuurverklaring ten behoeve van een project wordt
door een cultuurfonds ingediend bij de Minister van Onderwijs, Cultuur &
Wetenschap. De bepaling in de Wet inkomstenbelasting 2001 zal
in werking treden op een bij koninklijke Besluit te bepalen tijdstip. Dit
heeft te maken met het feit dat de Regeling moest worden aangemeld bij de
Europese Commissie. De melding is nog in behandeling bij de Commissie.Deze regeling zal na de inwerkingtreding cultureel beleggen voor het Nederlandse
publiek aantrekkelijk maken. Gezien het in de Tweede Kamer gevoerde debat
in het kader van de motie Bakker/De Grave (Kamerstukken II, 2003/2004, 29 200,
nr. 49) is een uitbreiding van de faciliteit voor cultureel beleggen met Nederlandse
films niet opportuun.8. Verlenging vrijstelling BPM voor elektrische en hybride
auto'sDe fractieleden van het CDA vragen naar de reden waarom de tegemoetkoming
voor elektrische en hybride auto's wel in de belasting van personenauto's
en motorrijwielen (bpm) wordt verlengd, maar niet in de motorrijtuigenbelasting.
Voor de vrijstelling in de bpm voor deze motorrijtuigen gold dat zij zonder
nadere maatregelen zou aflopen op 1 juli 2004. Voor de tegemoetkomingen in
de motorrijtuigenbelasting geldt geen wettelijke tijdslimiet. De laatste blijven
dus van toepassing totdat zij bij wet worden gewijzigd.9. Vervanging voorlopige teruggaaf op verzoek door automatische
voorlopige teruggaafDe leden van de fractie van het CDA evenals de leden van de fractie van
de PvdA hebben geen bezwaar tegen het voorstel het systeem van voorlopige
aanslag op verzoek te vervangen door een systeem van automatische voorlopige
teruggaaf. Eerstgenoemde leden hebben nog enkele vragen.Naar aanleiding van de vraag in welke gevallen het wenselijk is de automatische
voorlopige teruggaaf te beëindigen merk ik op dat dit in feite voor alle
gevallen geldt waarin sprake is van een voorlopige teruggaaf terwijl daarop
in feite niet, of niet meer aanspraak bestaat. In al die gevallen is het wenselijk
dat de belastingplichtige de Belastingdienst daarover informeert, teneinde
te voorkomen dat na afloop van het jaar de automatisch verleende voorlopige
teruggaaf moet worden gecorrigeerd door een aanslag. De Belastingdienst is
immers in een aantal gevallen niet op de hoogte van gewijzigde omstandigheden
bij de belastingplichtige. Het in het nader rapport genoemde voorbeeld van
beëindiging van partnerschap is gegeven als illustratie. Een ander voorbeeld
is het ophouden aan loonbelasting onderworpen inkomsten te genieten. De overgang
van het systeem van voorlopige teruggaaf op verzoek naar een systeem van in
beginsel automatische teruggaaf maakt het extra wenselijk dat belastingplichtigen
zelf alert zijn op omstandigheden die de hoogte van die teruggaaf kunnen beïnvloeden.In het nader rapport is opgemerkt dat de belastingplichtigen die voor
2004 een verzoek om een voorlopige teruggaaf hebben ingediend eind 2004 een
bericht van de Belastingdienst zullen ontvangen waarin wordt meegedeeld dat
niet langer een aanvraagformulier of diskette wordt toegezonden, omdat de
Belastingdienst automatisch een voorlopige teruggaaf zal vaststellen. Daarbij
zal deze belastingplichtigen op een laagdrempelige manier de mogelijkheid
worden geboden de voorlopige teruggaaf 2005 stop te zetten. Deze leden
vragen om een nadere toelichting hieromtrent. Het eerste jaar van de automatische
voorlopige teruggaaf is het uiteraard wenselijk op een eenvoudige wijze in
te spelen op een zo soepel mogelijke invoering van en overgang naar het nieuwe
systeem. Onderdeel daarvan is dat de belastingplichtige vóór
aanvang van het belastingjaar 2005 en tijdens dat jaar (nog afgezien van gewijzigde
omstandigheden in de persoonlijke situatie waarvoor het hiervoor aangegeven
regime geldt), de Belastingdienst kan informeren dat hij geen prijs stelt
op of alsnog wil afzien van, de automatisch te verlenen of reeds
verleende voorlopige teruggaaf. De belastingplichtige kan hierbij een belang
hebben aangezien in bepaalde gevallen een aanslag wordt opgelegd wanneer voorlopige
teruggaaf is verleend. Met een dergelijke soepele regeling is het belang van
belastingplichtigen maximaal gewaarborgd. Het is thans te vroeg om vast te
stellen of een dergelijke regeling ook zal gelden voor komende jaren en of
een en ander ook in de toekomst een aparte mailing voorafgaande aan het kalenderjaar
rechtvaardigt.Aan het verzoek van de leden van de fractie van de PvdA om het proces
goed te monitoren en de Kamer daarover te informeren indien daar aanleiding
toe bestaat voldoe ik graag.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de fractie van het CDA of
het schrappen van de voorlopige teruggaaf op verzoek in artikel 8.9a Wet IB
niet ertoe moet leiden dat dit ook moet gelden voor andere heffingskortingen
merk ik op dat deze andere heffingskortingen reeds van rechtswege worden verstrekt.10. Verzenden van dwangbevelen per postJaarlijks worden door de Belastingdienst circa 1. 500 000 dwangbevelen
(in 2002: 1. 638 000) uitgevaardigd. Om de snelheid en effectiviteit
van de invordering van belastingschulden te vergroten is in het voorliggende
wetsvoorstel voorgesteld om naast het betekenen van dwangbevelen op de huidige
(«klassieke») wijze, het mogelijk te maken dwangbevelen per post
te «betekenen». De leden van de fracties van het CDA, de PvdA,
de VVD en het SGP vragen aandacht voor de dwangbevelen die door de TPG Post
niet juist bezorgd zouden worden. De fractieleden van het CDA en de fractieleden
van de D66 vragen daarnaast om een reactie op het commentaar van de NOB met
betrekking tot de rechtsbescherming van belastingschuldigen bij het verzenden
van dwangbevelen via de post.In de Memorie van Toelichting is opgemerkt dat 99,8% van de post op het
juiste adres wordt bezorgd. De leden van de fractie van de VVD tekenen aan
dat dan toch nog één op de 500 gevallen «fout gaat».Daarbij kan echter worden bedacht dat poststukken die in eerste instantie
door TPG Post niet op het juiste adres worden bezorgd in een aantal gevallen
toch nog op het juiste adres terecht komen. Zo kunnen degenen die het poststuk
wél ontvangen het poststuk opnieuw ter post bezorgen, zelf voor bezorging
zorg dragen dan wel het stuk retourneren aan de afzender.De Belastingdienst zal het per post te verzenden dwangbevel via TPG Post
versturen naar het adres dat in de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens
bekend is dan wel naar het adres waarop belastingschuldige heeft aangegeven
zijn stukken te willen ontvangen. Als de belastingschuldige niet meer op dat
adres woont, kan het dwangbevel onbestelbaar retour worden gezonden. In die
gevallen zal een nader onderzoek door de deurwaarder plaatsvinden en het dwangbevel,
als het nieuwe adres bekend wordt, door de deurwaarder op dat adres worden
betekend, terwijl het per post verzonden dwangbevel buiten werking wordt gesteld.
Ook kan het zijn dat het dwangbevel door de verhuisservice van TPG Post wordt
doorgezonden naar het nieuwe adres van belastingschuldige. In dat geval heeft
betekening plaatsgevonden. Mocht onverhoopt het dwangbevel niet onbestelbaar
retour gezonden worden en geen gebruik zijn gemaakt van TPG Post verhuisservice,
dan zal bij de opdracht tot tenuitvoerlegging van het dwangbevel door de belastingdeurwaarder
kunnen worden geconstateerd dat belastingschuldige niet meer op dat adres
woont. Dan zal eveneens een nader onderzoek door de belastingdeurwaarder naar
het nieuwe adres plaatsvinden. Vanzelfsprekend zal in dergelijke situaties
het per post verzonden dwangbevel buiten werking worden gesteld.Bij het risico van niet-ontvangst voor de belastingschuldige wordt verder opgemerkt dat belastingschuldigen een belangrijke eigen verantwoordelijkheid
hebben om aan hun fiscale verplichtingen te voldoen en daarmee te voorkomen
dat zij in een situatie terecht komen waarin een dwangbevel wordt betekend.
Indien een belastingschuldige niet in staat zou zijn de belastingschulden
te voldoen, kan hij altijd contact opnemen met de ontvanger voor het treffen
van een betalingsregeling, zodat uitvaardiging van een dwangbevel uit kan
blijven.Verzending van een dwangbevel door de Belastingdienst zal voor de belastingschuldige
ook zelden als een verrassing komen. Voordat een dwangbevel wordt uitgevaardigd
zijn namelijk al veel stappen doorlopen. De betrokkenen weten doorgaans terdege
dat zij belasting verschuldigd zijn. Voor de inkomstenbelasting geldt bijvoorbeeld
dat het proces begint met verzending van een aangiftebiljet. Vullen zij dat
niet op tijd in dan worden zij daartoe aangemaand. Vervolgens ontvangen zij
een aanslagbiljet, wat ingeval van niet-, niet tijdige- of niet-volledige
betaling wordt gevolgd door een aanmaning. Het voornemen is daaraan ook nog
een kostenloze herinnering te laten vooraf gaan. Tot slot wordt dan een dwangbevel
uitgevaardigd en betekend.Behoorlijk overheidsbeleid noopt uiteraard tot een gepast en terughoudend
optreden jegens belastingschuldigen die hun verplichtingen na willen komen.
Belastingschuldigen die consequent niet reageren op de stukken die hen door
de Belastingdienst worden toegezonden en passief blijven afwachten, zouden
daarentegen niet beloond moeten worden doordat zij met de enkele, niet gemotiveerde
mededeling dat zij een dwangbevel niet hebben ontvangen onder hun betalingsverplichting
uit zouden kunnen komen.De leden van de fractie van het CDA vragen in hoeverre de situatie is
veranderd sinds een eerder voorstel voor het verzenden van dwangbevelen per
post in 1990 door de Tweede Kamer is afgestemd. Het risico dat per post verzonden
stukken niet worden ontvangen is inmiddels kleiner geworden. Dit wordt bevestigd
in een onderzoek dat Intomart heeft verricht in opdracht van TPG Post over
de kwaliteit van de bezorging op het juiste adres. In de eerste helft van
2003 is 99,8% van alle poststukken op het juiste adres afgeleverd. In 1990
was dit percentage 98%.Een ander verschil ten opzichte van de situatie bij de totstandkoming
van de Invorderingswet 1990 is dat nu het voornemen bestaat om als nieuwe
processtap in een aantal gevallen, bij het niet betaald blijven van een aanslag,
voorafgaande aan de aanmaning eerst een kostenloze betalingsherinnering te
versturen. Voor een meer uitgebreide toelichting op deze betalingsherinnering
wordt kortheidshalve verwezen naar de Nota naar aanleiding van het verslag
inzake het voorstel tot wijziging van de Kostenwet invordering rijksbelastingen
(Kamerstukken II 2002–2003, 28 917, nr. 5, blz. 2). In antwoord
op de desbetreffende vraag van de fractieleden van de VVD zij opgemerkt dat
het streven erop is gericht om in de loop van 2004 de kosteloze betalingsherinnering
te introduceren. In dit kader wordt nog gewezen op het feit dat in tegenstelling
tot in de tijd van de parlementaire behandeling van de Invorderingswet 1990
(hierna: IW 1990) er nu een termijn van minimaal vier weken ligt tussen het
moment van beslaglegging en het moment van daadwerkelijke executie (lees:
verkoop) van beslagen roerende zaken. Voorheen diende de verkoop van beslagen
roerende zaken plaats te vinden tussen de achtste en de veertiende dag na
beslaglegging. De huidige regeling impliceert dat ook na de betekening van
het dwangbevel, gevolgd door een tenuitvoerlegging daarvan (beslaglegging),
een langere termijn zit alvorens onherroepelijke maatregelen worden getroffen.
Het zal in de praktijk dus niet zo maar voorkomen dat een belastingschuldige
die langere tijd afwezig is en die zelf ook een verplichting heeft om zorg
te dragen voor zijn belastingschulden (bijvoorbeeld het laten raadplegen van
zijn post) ineens geconfronteerd wordt met een leeg huis.Wat betreft de rechtspositie van de belastingschuldigen, waar de leden van verschillende fracties aandacht voor vragen, is van belang dat
als voor de Belastingdienst duidelijk is dat het dwangbevel aan een onjuist
adres is gezonden, aan het dwangbevel geen rechtsgevolg kan worden verbonden.
Met andere woorden: er is alsdan niet rechtsgeldig betekend en tenuitvoerlegging
van het dwangbevel kan niet plaatsvinden. Van kosten voor de belastingschuldige
zal dan ook geen sprake zijn.Als duidelijk kenbaar is dat sprake is van een onjuist verzonden dwangbevel
kan de belastingschuldige zich tot de ontvanger wenden. De ontvanger zal alsdan
het dwangbevel buiten werking stellen.De reden dat in het voorliggende voorstel is uitgesloten dat in de verzetprocedure
een beroep kan worden gedaan op de stelling dat het dwangbevel niet is ontvangen,
is dat anders het invorderingsproces van de Belastingdienst zodanig zou kunnen
worden verstoord, dat onwerkbare situaties zouden kunnen ontstaan. Het is
namelijk niet denkbeeldig dat van deze mogelijkheid oneigenlijk gebruik zou
worden gemaakt door onwillige belastingschuldigen, enkel en alleen om de invordering
te vertragen of te frustreren. Hierbij geldt dat gedurende de verzetprocedure
die vrij lang kan duren – een civiele procedure beloopt immers vaak
méér dan een jaar – de invordering wordt geschorst, wat
tot een aanzienlijke vertraging in het invorderingsproces kan leiden met eventueel
gevolgen voor de verhaalbaarheid van de belastingschuld.Met weinig serieuze verzetacties wordt dus gedoeld op onwillige belastingschuldigen
die zonder enige motivering beweren het dwangbevel niet te hebben ontvangen,
met als enige doel de invordering te belemmeren. Hierin ligt ook de reden
waarom een afweging van de betrokken belangen er toe heeft geleid –
zo wordt in antwoord op de desbetreffende vraag van de leden van de fractie
van de SGP opgemerkt – om in het voorstel de bewijslast van de ontvangst
van het dwangbevel niet bij de ontvanger te leggen. Zoals reeds in de Memorie
van Toelichting is opgemerkt kan de belastingschuldige wel in verzet komen
in de situatie waarin een dwangbevel naar een onjuist adres is gezonden. Artikel
17, derde lid, eerste volzin, IW 1990 sluit namelijk niet uit dat in die situatie
verzet kan worden aangetekend.Overigens is het niet zo dat een belastingschuldige voor situaties waarin
hij kan aantonen dat een dwangbevel, hoewel verzonden aan het juiste adres,
hem niet heeft bereikt rechteloos is. In het voorkomende geval zal de belastingschuldige
zich dan – bijvoorbeeld in een executiegeschil – tot de burgerlijke
rechter als restrechter kunnen wenden. Daarbij zal de bewijslast voor de stelling
dat het dwangbevel aan het juiste adres van belastingschuldige is verzonden
in beginsel op de ontvanger rusten.Een belangrijke overweging om verzending van dwangbevelen per post ook
uit oogpunt van rechtsbescherming aanvaardbaar te achten heeft te maken met
het in dit verband voorgestelde nieuwe instrument van het hernieuwd bevel
tot betaling. In het wetsvoorstel zoals dit voorligt, is geregeld dat voorafgaande
aan de tenuitvoerlegging van een per post betekend dwangbevel in de gevallen
waarin het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering een bevel tot betaling
voorschrijft eerst een hernieuwd bevel tot betaling moet worden betekend.
De betekening van een dergelijk bevel geschiedt op de «klassieke»
wijze: betekening door de belastingdeurwaarder in persoon aan de belastingschuldige
of diens huisgenoot dan wel door achterlaten van het bevel in de brievenbus
van de belastingschuldige.De kritische opmerkingen van de leden van verschillende fracties over
onjuist bezorgde poststukken en de rechtsbescherming van de belastingschuldige
daaromtrent geeft mij aanleiding de voorgestelde maatregel bij nota van wijziging
aan te passen op het punt van de rechtsgevolgen dat een per post verstuurd
dwangbevel heeft. Daartoe word de verplichting voor de Belastingdienst om
een hernieuwd bevel tot betaling op de «klassieke» wijze te betekenen
uitgebreid. Daarmee worden de voor belastingschuldigen nadelige
gevolgen van een eventueel niet juist bezorgd dwangbevel verder gereduceerd.In het oorspronkelijke wetsvoorstel wordt een hernieuwd bevel tot betaling
alleen voorgesteld in de gevallen waarin het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
een bevel tot betaling voorschrijft. Dit zou betekenen dat voor beslag onder
de schuldeiser zelf (in casu de ontvanger) en derdenbeslag geen hernieuwd
bevel tot betaling hoeft te worden betekend aangezien het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering voor die beslagen geen bevel tot betaling voorschrijft. De
bij nota van wijziging voorgestelde aanpassing komt er op neer dat alvorens
een per post betekent dwangbevel op grond van de bepalingen van het Wetboek
van Burgerlijke rechtsvordering ten uitvoer wordt gelegd steeds – dus
ook in de situatie van beslag onder de schuldeiser zelf of bij derden beslag –
een hernieuwd bevel tot betaling op de hiervoor geschetste «klassieke»
wijze betekend dient te worden.Dit houdt in dat altijd een belastingdeurwaarder aan de deur van de belastingschuldige
zal staan voordat een per post betekend dwangbevel daadwerkelijk ten uitvoer
wordt gelegd overeenkomstig het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Als
de belastingdeurwaarder niemand thuis aantreft, laat hij het hernieuwd bevel
tot betaling achter in een envelop. Belastingschuldige wordt alsdan twee dagen
de tijd gegeven alsnog te betalen. Daardoor heeft de belastingschuldige in
ieder geval de gelegenheid te reageren nadat het hem een hernieuwd bevel tot
betaling door de belastingdeurwaarder op de «klassieke» wijze
is betekend.Overigens kan met deze wijziging nog steeds de beoogde vergroting van
de effectiviteit en doelmatigheid van het (dwang)invorderingsproces gerealiseerd
worden. In de eerste plaats leidt het wetsvoorstel namelijk tot een aanzienlijke
versnelling in het proces van betekening. Direct na de uitvaardiging kan immers
het afschrift van het dwangbevel ter post worden bezorgd. Bij de huidige werkwijze
verlopen vaak weken tussen de uitvaardiging van het dwangbevel door de ontvanger
en de feitelijke betekening door de belastingdeurwaarder. Daarbij wijst de
ervaring uit dat in zeker één op de drie gevallen na betekening
van een dwangbevel geen opvolgende actie meer plaatsvindt. De enkele betekening
van het dwangbevel volstaat dus in die gevallen als aansporing voor de belastingschuldige
om alsnog te betalen. Indien dwangbevelen per post worden verzonden, zal in
dergelijke gevallen geen bezoek van de belastingdeurwaarder (meer) hoeven
plaats te vinden.Ook in de overige gevallen treedt een besparing op. Bij de tenuitvoerlegging
zal de belastingdeurwaarder weliswaar een hernieuwd bevel tot betaling op
de «klassieke» wijze betekenen, maar daarbij is nauwelijks sprake
van «meerwerk» ten opzichte van de huidige situatie. Op dit moment
is het zo dat de belastingdeurwaarder bij zijn «tenuitvoerleg- gingsbezoek» –
evenals dit het geval is bij de betekening van het dwangbevel zelf –
de belastingschuldige (of diens huisgenoot) in circa 75% van de gevallen niet
aantreft. In dat geval laat de belastingdeurwaarder in de praktijk een schriftelijk
bericht achter waarin hij meedeelt opdracht te hebben ontvangen het dwangbevel
ten uitvoer te leggen in verband waarmee hij zich heeft vervoegd aan het adres
van de belastingschuldige. In dit bericht kondigt de belastingdeurwaarder
het tijdstip aan van zijn volgend bezoek. Bezien vanuit het invorderingproces
wordt in het voorstel het hiervóór bedoelde schriftelijke bericht
vervangen door het exploot van hernieuwd bevel tot betaling. Voor situaties
waarin de belastingschuldige (of diens huisgenoot) ten tijde van de betekening
van het hernieuwde bevel tot betaling niet worden aangetroffen, kan bij het
exploot van hernieuwd bevel tot betaling – dat op de klassieke wijze
wordt betekend – tevens het volgende bezoek van de belastingdeurwaarder
worden aangekondigd.Vanaf de tenuitvoerlegging van het dwangbevel wijkt de rechtsbescherming van de belastingschuldige overigens niet af van die welke deze
in de huidige situatie geniet.Wat betreft de loonvordering wordt, zoals in de Memorie van Toelichting
is uiteengezet, een ander voorstel gedaan om de rechtspositie van de belastingschuldige
te versterken. Dat voorstel ziet op de situatie waarin de ontvanger die een
dergelijke vordering wenst te doen (op grond van artikel 19, eerste lid, onderdeel
a, IW 1990) en daaraan voorafgaand een dwangbevel met bevel tot betaling per
post is betekend. Een loonvordering is geen tenuitvoerlegging van een dwangbevel
in de zin van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, zodat hierbij geen
hernieuwd bevel tot betaling hoeft te worden betekend. Desalniettemin wordt
voorgesteld dat in die gevallen de ontvanger zijn voornemen een loonvordering
te doen van te voren schriftelijk bij de belastingschuldige moet aankondigen.
Dit geldt echter niet indien er in verband met de belastingschuld van de belastingschuldige
al een loonvordering bij dezelfde werkgever loopt.In antwoord op de vraag van de leden van de fractie van de PvdA kan worden
gemeld dat de hogere kosten van het eventueel aangetekend verzenden van dwangbevelen
worden geraamd op circa € 7 miljoen per jaar. Dit budgettaire effect
is echter niet de doorslaggevende reden om af te zien van aangetekende verzending
van dwangbevelen. Het is de procedure van het aangetekend verzenden die maakt
dat betekening per post van dwangbevelen door aangetekende verzending niet
wenselijk wordt geacht. In de gevallen dat niemand thuis wordt aangetroffen
door de postbode (vermoedelijk zo'n 75% van de gevallen), zal deze een kennisgeving
achter moeten laten waaruit blijkt dat op het postkantoor een aangetekend
stuk kan worden afgehaald. De belastingschuldige zou dan, wetende dat hij
een belastingschuld heeft en wetende dat dit stuk afkomstig is van de Belastingdienst,
kunnen weigeren dit stuk af te halen. Een doeltreffende invorderingsprocedure
wordt op die wijze belemmerd.De leden van de fractie van het CDA vragen verder wat de voorgestelde
maatregel aan werkgelegenheid kost en wat de budgettaire gevolgen van deze
maatregel zijn. De leden van fractie van de VVD vragen wat, na invoering van
de voorgestelde maatregel inzake het verzenden van dwangbevelen per post,
de gemiddelde kosten van het betekenen van een dwangbevel zijn, welk bedrag
daarvoor in rekening wordt gebracht en of er met betrekking tot het betekenen
van dwangbevelen een redelijke verhouding bestaat tussen de werkelijke en
doorberekende kosten.Het wetsvoorstel strekkende tot wijziging van verschillende in de Kostenwet
invordering rijksbelastingen (hierna: de Kostenwet) opgenomen tarieven is
op 23 oktober 2003 door de Tweede Kamer aanvaard (Kamerstukken II 2002/03,
28 917). In dat wetsvoorstel wordt voorgesteld verschillende tarieven
van de Kostenwet te verhogen omdat de huidige tarieven niet langer kostendekkend
zijn: de totale invorderingskosten zijn duidelijk hoger dan de opbrengst (aan
kosten) die op basis van de thans geldende tarieven in rekening kunnen worden
gebracht. Door deze tarieven met gemiddeld 46 procent te verhogen kunnen de
Belastingdienst en de lagere overheden, die eveneens de tarieven van de Kostenwet
hanteren, weer nagenoeg kostendekkend werken. De verhoging van de tarieven
van de Kostenwet heeft ten aanzien van het tarief voor het betekenen van een
dwangbevel tot gevolg dat dit tarief minimaal € 34 bedraagt. Voor
het een meer uitgebreide toelichting op de achtergrond, opbouw en redelijkheid
van de tarieven, wordt kortheidshalve verwezen naar het eerder bedoeld wetsvoorstel.Het verzenden van dwangbevelen per post leidt per saldo tot een besparing
op de uitvoeringskosten van de Belastingdienst. De besparing heeft met name
betrekking op de personele kosten. In menskracht (= werkgelegenheid) loopt
de besparing op van 25 voltijds arbeidsplaatsen in 2004 (besparing € 1,5
miljoen) tot 125 voltijds arbeidsplaatsen in 2008 (besparing € 7,5
miljoen). Daarmee kan op een verantwoorde wijze worden bijgedragen
aan de taakstelling die uit het Hoofdlijnen akkoord voortvloeit voor de organisatie
van de Belastingdienst. Tegenover deze besparing staan extra apparaatskosten,
zoals investeringskosten voor automatiseringsaanpassingen (incidenteel € 0,5
miljoen in 2004) en structurele exploitatie- en beheerskosten (€ 0,5
miljoen structureel vanaf 2004).In verband met deze besparing op de uitvoeringskosten worden de verschillende
tarieven in de Kostenwet naar beneden bijgesteld. Dit geldt ook voor de tarieven
die in rekening worden gebracht voor het betekenen van dwangbevelen. Deze
bijstelling wordt bereikt door in de jaren waarin de besparing op de vervolgingskosten
als gevolg van het betekenen van dwangbevelen per post wordt gerealiseerd,
de indexatie van de in de Kostenwet vermelde tarieven naar beneden bij te
stellen. Deze maatregel is in het voorliggende wetsvoorstel opgenomen (artikel
XXI).Reden om bij de betekening van dwangbevelen af te wijken van het Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering is – afgezien van de omstandigheid dat
de voorgestelde maatregel voor belastingschuldigen leidt tot lagere in rekening
te brengen kosten – de bekendheid die mag worden verondersteld van de
belastingschuldige met zijn belastingschuld. Immers voordat een dwangbevel
wordt verzonden is er in het voortraject, zoals hiervoor reeds is aangegeven,
al het één en ander voorafgegaan.Het wezenlijke verschil tussen dwanginvordering van fiscale en van gewone
schulden – de leden van de fractie van de VVD vragen daarnaar –
ligt in het voortraject. Immers bij de vaststelling van belastingschulden
is sprake van laagdrempelige procedures die veelal voorkomen dat invordering
van belastingschulden plaatsvindt die achteraf bezien niet verschuldigd zouden
zijn.Verder kan de Belastingdienst niet zonder meer worden vergeleken met iedere
andere willekeurige schuldeiser. De Belastingdienst handelt niet in zijn eigen
economische belang, maar in het belang van de samenleving als geheel. Bovendien
kiest de Belastingdienst zijn eigen schuldenaren niet. Het bijzondere karakter
van de belastingschuld die de Belastingdienst invordert, brengt bovendien
mee dat de Belastingdienst zich aan regels heeft te houden die voor gewone
crediteuren niet gelden, zoals de algemene beginselen van behoorlijk bestuur.De leden van de fractie van de VVD vragen waar geregeld is welke gegevens
op de envelop moeten worden vermeld. Voorts vragen deze leden wat de gevolgen
zijn als de gegevens niet op de envelop worden vermeld.In het voorgestelde artikel 13, derde lid, IW 1990 is geregeld welke gegevens
op de envelop moeten worden vermeld. Net als bij de betekening ex artikel
47 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, welk artikel eveneens
voorschrijft welke gegevens op de envelop moeten worden vermeld, zijn er geen
rechtsgevolgen aan verbonden als de gegevens op de envelop ontbreken.De leden van de fractie van de VVD vragen hoe de ontvanger in de praktijk
blijkt dat een aanmaning de belastingschuldige niet heeft bereikt.Dat de door de ontvanger verzonden aanmaning de belastingplichtige niet
heeft bereikt blijkt in de meeste gevallen uit de omstandigheid dat deze door
TPG Post als onbestelbaar retour worden gezonden. TPG Post zal het poststuk
retour zenden als blijkt dat betrokkene niet op het op het poststuk vermelde
adres woont of gevestigd is. Daarnaast kan degene, die wel op de op het poststuk
vermelde adres woont of gevestigd is, de aanmaning als onbestelbaar naar de
Belastingdienst retour zenden. Zoals de leden terecht opmerken blijkt in een
aantal gevallen pas bij de betekening van het dwangbevel met het bevel tot
betaling dat de aanmaning de belastingschuldige niet heeft bereikt.Het is, zo kan worden geantwoord op de desbetreffende vraag van de fractieleden
van de VVD, niet aan te geven hoe vaak het voorkomt dat belastingplichtigen
het verweer voeren bepaalde stukken, zoals onder meer het aanslagbiljet, niet
te hebben ontvangen. Hiervan wordt namelijk geen registratie bijgehouden zodat
cijfermateriaal ontbreekt. De leden van de fractie van de VVD vragen of het niet beter en overzichtelijker
zou zijn om tegen de kosten van invordering in alle gevallen de mogelijkheid
van bezwaar en beroep open te stellen, ook indien de betekening van een dwangbevel
of enige andere invorderingshandeling plaatsvindt door een belastingdeurwaarder.
Op die wijze, aldus deze leden, vermijdt men ook dat soortgelijke vragen door
verschillende rechters op een verschillende manier worden behandeld. Vervolgens
vragen zij of het in dit verband mogelijk zou zijn om te bepalen dat de deurwaarder,
als hij kosten in rekening brengt, dat namens de ontvanger doet.Op grond van artikel 7 Kostenwet kan de belastingschuldige tegen de aan
hem in rekening gebrachte aanmaningskosten en betekeningskosten van een dwangbevel
een bezwaarschrift dan wel een beroepschrift indienen bij de ontvanger. Afhankelijk
van wie de kosten in rekening brengt (aanmaningskosten: de ontvanger, kosten
betekening dwangbevel (klassieke wijze): de belastingdeurwaarder, betekeningskosten
dwangbevel per post: de ontvanger) is sprake van een bezwaarschrift dan wel
een beroepschrift, conform de systematiek van de Algemene wet bestuursrecht.
In alle gevallen echter beslist de ontvanger op het bezwaar- of beroepschrift.
Indien belastingschuldige het niet eens is met de beslissing van de ontvanger
kan hij zich thans wenden tot (de belastingkamer van) het Gerechtshof. Met
betrekking tot aanmaningskosten en betekeningskosten van een dwangbevel oordeelt
derhalve uiteindelijk dezelfde rechter, ongeacht of die kosten in rekening
zijn gebracht door de ontvanger zelf of door de belastingdeurwaarder.In alle overige gevallen dat de belastingdeurwaarder aan de belastingschuldige
kosten in rekening brengt in het kader van de invordering, bijvoorbeeld kosten
terzake van een beslaglegging roerende zaken, kan belastingschuldige zich
wenden tot de burgerlijke rechter.Gelet op het feit dat slechts sporadisch over aanmaningskosten en betekeningskosten
van een dwangbevel procedures worden gevoerd en mij geen procedures bekend
zijn met betrekking tot andere kosten die de belastingdeurwaarder in het kader
van de invordering in rekening brengt aan belastingschuldigen (zoals kosten
van beslaglegging), is er geen reden aanwezig om op dit punt een specifieke
voorziening, in de lijn die deze leden voorstaan, te treffen.De leden van de fractie van de SGP vragen wat de oorzaak is van het feit
dat 85% van de betekeningen van dwangbevelen niet in persoon plaatsvinden.
Dit heeft uiteraard te maken met het feit dat betrokken niet thuis worden
aangetroffen. Daarbij zullen maatschappelijke ontwikkelingen van belang zijn,
zoals het stijgende aantal eenpersoonshuishoudens en de mate van arbeidsparticipatie.
Daar waar in gezinnen beide partners deelnemen aan het arbeidsproces, zal
steeds vaker geen van de partners overdag thuis worden aangetroffen. Vervolgens
wijs ik op artikel 64 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering dat
betekeningen verbiedt tussen acht uur 's avonds en zeven uur 's ochtends alsmede
op een zondag of op een algemeen erkende feestdag.Het genoemde percentage wil dus niet zeggen, dit in antwoord op de vraag
van de leden van de SGP fractie, dat te gemakkelijk wordt omgegaan met de
wettelijke verplichting van betekening in persoon. De Belastingdienst maakt
gebruik van de voor iedere schuldeiser geldende wettelijke mogelijkheid tot
betekenen, zonder persoonlijk contact tussen belastingschuldige en belastingdeurwaarder.
Die wettelijke mogelijkheid is juist in het leven geroepen omdat zonder een
dergelijke regeling, waardoor derhalve betekeningen in persoon regel zouden
zijn, zonder twijfel sprake zou zijn van een ernstige frustratie, niet slechts
van het invorderingsproces maar van al die procedures die gepaard gaan met
betekeningen.In antwoord op de vraag van de leden van de fractie van de SGP of persoonlijk
contact en de erbij behorende uitleg er niet vaker toe leidt dat de belastingschuldige
alsnog tot betaling overgaat, wordt opgemerkt dat thans in 15%
van de gevallen persoonlijk contact plaatsvindt tussen de belastingschuldige
en de belastingdeurwaarder. Mij is geen onderzoek bekend waaruit zou blijken
dat belastingschuldigen waarmee de belastingdeurwaarder persoonlijk contact
heeft gehad vaker tot betaling overgaan dan belastingschuldigen waarmee een
dergelijk contact niet heeft plaats gevonden. Desalniettemin onderken ik dat
persoonlijk contact tussen de Belastingdienst en de belastingschuldige zinvol
kan zijn. Daarom vervalt in het voorliggende voorstel bij het betekenen van
dwangbevelen per post het persoonlijk contact tussen belastingdeurwaarder
en belastingschuldige niet geheel. Het persoonlijk contact blijft daardoor
onderdeel uitmaken van het invorderingsproces. Daarbij is gestreefd naar een
systeem dat enerzijds een doelmatige werkwijze mogelijk maakt terwijl anderzijds
de voordelen van het persoonlijke contact behouden blijven. Door introductie
van het hernieuwd bevel tot betaling, uit te brengen door de belastingdeurwaarder,
wordt bereikt dat voordat tenuitvoerlegging van het dwangbevel op grond van
het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering plaatsvindt, de Belastingdienst
actie onderneemt om persoonlijk contact met de belastingschuldige tot stand
te brengen.De NOB vraagt aandacht voor de in het voorgestelde artikel 13, derde lid,
IW 1990 opgenomen fictie.Met de fictie van artikel 13, derde lid, IW 1990 wordt beoogd een eventuele
onduidelijkheid bij de belastingschuldige weg te nemen. Bij het verzenden
van een dwangbevel per post is het niet langer de belastingdeurwaarder die
het dwangbevel betekend maar de ontvanger. In
de Memorie van Toelichting (Kamerstukken II 2002/03, 29 035, nr. 3, blz.
27) is de achtergrond hiervan uitvoerig toegelicht. Met de in artikel 13,
derde lid, IW 1990 vermelde tenuitvoerlegging van een dwangbevel op grond
van artikel 14 van die wet wordt gedoeld op tenuitvoerlegging met toepassing
van de bepalingen van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Bij de
verschillende vormen van tenuitvoerlegging die het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering kent wordt telkens geëist dat alvorens tot tenuitvoerlegging
kan worden overgegaan (eerst) een bevel tot betaling moet worden betekend.
Om te voorkomen dat de efficiencyvoordelen, als gevolg van het verzenden van
dwangbevelen per post, verloren gaan doordat het bevel tot betaling door de belastingdeurwaardermoet worden betekend, is de fictie
van artikel 13, derde lid, IW 1990 voorgesteld. Deze fictie strekt ertoe dat
wanneer het dwangbevel op grond van artikel 14 IW 1990 ten uitvoer wordt gelegd,
het bevel tot betaling, dat in feite reeds door de ontvanger is betekend door
het via de post verzenden van een geschrift dat zowel de executoriale titel
(het dwangbevel) als het bevel tot betaling bevat, geacht wordt te zijn betekend
door de belastingdeurwaarder.Om te voorkomen dat de termijn van het met de betekening van het dwangbevel
gepaard gaande bevel tot betaling binnen twee dagen na terpostbezorging van
het dwangbevel illusoir zal zijn, in het voorgestelde vijfde lid van artikel
13 IW 1990 wordt bepaald dat voor de toepassing van de artikelen 14, 19 en
20 van die wet het dwangbevel met bevel tot betaling geacht wordt te zijn
betekend twee dagen na de datum van de terpostbezorging. Op die wijze wordt
voor de toepassing van laatstgenoemde artikelen geregeld dat de Belastingdienst
geen verdere stappen in het (dwang)invorderingsproces zal nemen – daargelaten
de situaties waarin versnelde invordering noodzakelijk is (vergelijk de artikelen
10 en 15 IW 1990) – dan na ommekomst van de termijn van vier dagen na
terpostbezorging. Met deze fictie vindt de betekening twee dagen later plaats
dan dat deze in werkelijkheid heeft plaatsgevonden. Vervolgens moet de Belastingdienst
de fictieve betekeningsdatum in acht nemen bij het doen van het bevel tot
betaling (waaraan een termijn van twee dagen is verbonden). Met andere woorden:
door deze fictie in het vijfde lid van artikel 13 IW 1990 op te nemen wordt –
anders dan de NOB lijkt te veronderstellen – de belastingschuldige meer
rechtsbescherming geboden. Zonder deze fictie zou immers als
datum van betekening van het dwangbevel gelden de datum van terpostbezorging
en zou vanaf deze datum de aan het bevel tot betaling verbonden termijn beginnen
te lopen. Dat zou ingeval een dwangbevel per post worden verzonden, inhouden,
dat laatstgenoemde termijn aanvangt vóórdat de belastingschuldige
het dwangbevel heeft ontvangen.De leden van de fractie van de VVD vragen voorts naar de stand van zaken
rond de herijking van het invorderingsproces en welke aspecten van het invorderingsproces
hierbij in de beschouwingen worden betrokken. Van de in gang gezette deelprojecten
is in de loop van 2003 een aantal afgerond en geïmplementeerd. Daarnaast
leidt een aantal deelprojecten tot resultaten die in 2004 worden ingevoerd.
Ten slotte zijn er deelprojecten, die tot nog toe niet konden worden afgerond.
Deze deelprojecten zijn de volgende.1. Maatregelen in 2003 afgerond of beëindigda. Eenvoudiger verkrijgen van betalingsgegevensDit deelproject heeft zich gericht op het zo doelmatig mogelijk verwerken
van circa een miljoen betalingen per jaar die geen of onjuiste betalingsgegevens
bevatten. Daarnaast is naar mogelijkheden gezocht dit grote aantal binnenkomende
«foutbetalingen» terug te dringen.Het blijkt zinvol om na het opsporen van het juiste betalingsgegeven,
de betaler daarover per brief te informeren. Herhalingsfouten kunnen op die
manier worden voorkomen. Inmiddels is medio juli 2003 met de verzending van
dergelijke brieven begonnen.b Eerder en vaker een loonvordering.Het onderzoek naar het eerder en vaker hanteren van het invorderingsmiddel
«loonvordering» is afgerond. De nieuwe werkwijze is inmiddels
grotendeels binnen de Belastingdienst ingevoerd. Deze houdt in dat een niet-betaling
na de betekening van een dwangbevel, niet primair wordt gevolgd door aan de
belastingdeurwaarder een opdracht tot beslaglegging te geven, maar dat eerst
wordt getracht een loonvordering te doen.2. Maatregelen realiseerbaar in 2004a. IncassocentrumHet hoofddoel van het incassocentrum is het realiseren van opbrengsten.
Daarbij is dienstverlening een van de instrumenten. Op langere termijn (2007)
wordt beoogd de gehele behandeling van de massale invordering in het incassocentrum
te beleggen. Dit omvat ook het uitvoeren van eenvoudige beslagmaatregelen
in het zogenoemde massale proces. Daarnaast wordt in de toekomst als mogelijkheid
voorzien het zelf actief bellen van belastingschuldigen in een bepaalde fase
van het dwanginvorderingstraject.Voor de korte termijn (2004/2005) wordt onderscheid gemaakt tussen een
eerstelijns opvang voor telefonische informatie en later kort uitstel bij
de belastingtelefoon en een tweedelijns opvang voor een aantal andere werkstromen
in het massale proces bij dertien regionale incassocentra.b. BetalingsherinneringAls nieuwe processtap zal in een aantal gevallen bij het niet betaald
blijven van een aanslag voorafgaande aan de aanmaning eerst een kostenloze
betalingsherinnering verstuurd worden. In deze betalingsherinnering wordt
opgeroepen hetzij direct alsnog te betalen, hetzij contact op te nemen met
de Belastingdienst om mogelijke problemen op te lossen. De betalingsherinnering
wordt in ieder geval niet verstuurd voor aanslagen loonheffing en omzetbelasting
en in die gevallen dat de belastingschuldige reeds andere aanslagen
onbetaald heeft gelaten. Om uitvoeringstechnische redenen zal pas met het
versturen van de betalingsherinnering in de loop van 2004 worden begonnen.3. Nader te onderzoeken maatregelena. Meer incassomachtigingenOnderzocht wordt op welke wijze via een toename van de incassomachtigingen
(zowel incidenteel als doorlopend) veel meer tijdige, foutloze en goedkope
betalingen kunnen worden verkregen.Recent is een onderzoek afgerond naar de invloeden van meer incassomachtigingen
op de kasstroom. Nadat een machtiging is ontvangen, zorgt de Belastingdienst
voor betaling op of rond de uiterste betaaldag, terwijl belastingschuldigen
die zélf het betaalmoment kiezen, in belangrijke mate (ruim) vóór
de uiterste betaaldag betalen.Het onderzoek richt zich thans op:– de middelen en soorten aanslagen waarvoor een machtiging kan worden
afgegeven;– de meest effectieve wijze waarop de belastingplichtige tot het
afgeven van een machtiging bewogen kan worden.b. Risicogericht werkenOm risicogericht werken in de invordering mogelijk te maken, wordt een
aantal activiteiten uitgevoerd, waaronder het ontwikkelen van een risicoen
selectiemodel en het ontwikkelen van een klantbeeld. De eerste resultaten
van deze activiteiten worden begin 2004 verwacht.c. Bestrijding faillissementsfraudeIn mei 2003 zijn afspraken gemaakt voor het opzetten c.q. bevorderen van
de samenwerking tussen de reguliere eenheden van de Belastingdienst en de
Belastingdienst/FIOD-ECD voor de opsporing en bestrijding van de faillissementsfraude
(die zich naar schatting in circa 1000 faillissementen voordoet). De FIOD-ECD
is voor selectie van de onderzoeken afhankelijk van signalen van curatoren
en vanuit de Belastingdienst; met name binnen de invordering is relevante
informatie voorhanden. Het projectteam Faillissementsfraude maakt een procesbeschrijving
als basis voor de structurele samenwerking inzake de faillissementsfraude.11. Compensatieregeling Belastingverdrag met BelgiëDe leden van de fractie van de PvdA hebben gevraagd wat de omvang van
de groep is die in aanmerking komt voor de voorgestelde uitbreiding van de
compensatieregelingen van artikel 27 van het Nederlands-Belgische belastingverdrag
van 5 juni 2001 en hoe deze groep is de afgelopen tijd is voorgelicht. Naar
aanleiding van deze vragen merk ik op dat bij Besluit van 5 augustus 2003,
nr. IFZ 2003/512M kenbaar is gemaakt dat de Belastingdienst is gemachtigd
om bij de voorlopige teruggaafregeling over 2003 reeds uit te gaan van de
voorgestelde uitbreiding van de reikwijdte van de compensatieregelingen. In
dat besluit is aangegeven dat deze machtiging vooruitloopt op een wetsvoorstel
waarin wordt voorgesteld de uitbreiding van de compensatieregelingen vast
te leggen in de goedkeuringswet met betrekking tot het nieuwe Nederlands-Belgische
belastingverdrag.In samenhang met de inwerkingtreding van het nieuwe Nederlands-Belgische
belastingverdrag is door de belastingdienst voorlichting gegeven over de werking
van de compensatieregelingen. Over de thans voorgestelde uitbreiding van de
compensatieregelingen, die van belang is voor enkele honderden
belastingplichtigen, heeft de Belastingdienst geen specifieke voorlichting
gegeven. De reden daarvan is in de eerste plaats dat een groot deel van de
groep belastingplichtigen die voor de voorgestelde uitbreiding in aanmerking
komt, daar reeds van op de hoogte is. Dit houdt verband met het feit dat vertegenwoordigers
van deze groep belastingplichtigen deze uitbreiding via de media hebben bepleit.
Naar aanleiding daarvan heeft mijn ambtsvoorganger toegezegd dat de compensatieregelingen
met terugwerkende kracht tot 1 januari 2003 zouden worden uitgebreid. Van
een klein deel van de groep belastingplichtigen die voor de voorgestelde uitbreiding
in aanmerking komt zijn de persoonsgegevens voor de Belastingdienst niet eenvoudig
te achterhalen. Om ook deze groep belastingplichtigen duidelijk kenbaar te
maken dat ook zij in aanmerking kunnen komen voor toepassing van de compensatieregeling(en)
zal bij het aangiftebiljet over het jaar 2003 een uitgebreide toelichting
worden opgenomen over de reikwijdte en de werking van de compensatieregelingen.12. Ten slotteDe leden van de fractie van de D66 vragen de regering te reageren op het
commentaar van de NOB op het voorliggende wetsvoorstel. De beantwoording van
deze vraag is meegenomen bij de beantwoording van de vragen met betrekking
tot de Europese naamloze vennootschap alsmede bij de vragen betrekking hebbend
op de verzending van dwangbevelen per post.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. Wijn XNoot1[1] Kamerstukken II, vergaderjaar 2002–2003, 28 857, nr. 1. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29035-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl