Wijziging van de Wet op de jeugdhulpverlening in verband met het klachtrecht; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24712, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

06-03-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24712 nr. 5

28-02-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Hoofdlijnen van het wetsvoorstelFinanciële aspecten3. Artikelen Artikel 46Artikel 47Artikel 48Artikel 49Artikel 51Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24712Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 49 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 712Wijziging van de Wet op de jeugdhulpverlening in verband met klachtrechtnr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 28 februari 1997Wij hebben met belangstelling kennis genomen van het verslag en zijn verheugd
over de brede instemming die het voorstel gekregen heeft. Op de gestelde vragen
en gemaakte opmerkingen gaan we als volgt in. 1. AlgemeenDe leden van de CDA-fractie wilden graag een nadere toelichting op de
aanname dat de positie van jeugdigen en hun verzorgers kwetsbaarder wordt
gedurende het veranderingsproces van de jeugdhulpverlening.De organisatorische veranderingen die in het kader van Regie in de jeugdzorg
van de instellingen en hun medewerkers gevraagd worden betekenen voor hun
een extra inspanning. Hoewel deze inspanning gericht is op verbetering van
de kwaliteit van de hulpverlening en jeugdbescherming, brengt het veranderingsproces
op zich mee dat een tijd lang binnen de instellingen veel in beweging zal
zijn. Dat kan er toe leiden dat de jeugdigen, die zich ook in die veranderende
en daardoor minder stabiele omgeving bevinden, gedurende een tijd in een kwetsbaarder
positie verkeren. Echter ook wanneer instellingen (en de jeugdhulpverlening
als geheel) een veranderingsproces doormaken dient het handelen ten aanzien
van individuele jeugdigen correct te zijn. Mocht de klager in een veranderende
organisatie het risico lopen dat zijn klacht wat minder zwaar gewogen wordt,
er wordt immers aan de organisatie gewerkt, dan kan de aanwezigheid van provinciale
klachtencommissies een extra prikkel zijn tot een goede en evenwichtige afhandeling
van klachten. Wij zijn het daarbij met deze leden eens dat een extra kwetsbare
positie niet langer moet duren dan onvermijdelijk is.De leden van de CDA-fractie wezen erop dat er niet naar wordt gestreefd
de raad voor de kinderbescherming in de voorgestelde regeling onder te brengen,
omdat er reeds klachtrecht bestaat en dit met voldoende waarborgen is omgeven.
Deze leden vroegen zich af of uniformisering van de in het onderhavige wetsvoorstel
opgenomen klachtenprocedure en de klachtenprocedure die bij de raad voor de
kinderbescherming bestaat uit het oogpunt van duidelijkheid en herkenbaarheid
niet wenselijk is. Harmonisatie van de verschillende klachtenregelingen die op het terrein
van de jeugdhulpverlening en de jeugdbescherming bestaan is een punt van bespreking
geweest tijdens de mondelinge behandeling van het wetsvoorstel houdende wijziging
van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek en van enige andere wetten in verband
met de reorganisatie van de raden voor de kinderbescherming (Handelingen II,
44–3397). Tijdens deze behandeling is door de Staatssecretaris van Justitie
toegezegd dat er meer in het algemeen naar mogelijkheden tot harmonisatie
van klachtenregelingen zal worden gekeken. Hierbij zullen de ervaringen met
de in het onderhavige wetsvoorstel neergelegde regeling worden betrokken.De vraag van deze leden of de financiële aspecten bij de evaluatie
zullen worden meegenomen beantwoorden wij bevestigend.De leden van de RPF-fractie vroegen naar de ervaringen met het regime
van de Wet klachtrecht cliënten zorgsector. Hebben de indieners de indruk
dat deze wet de klachtprocedure naar behoren regelt en zijn er klachten over
de procedure, en zo ja van welke aard, wilden deze leden weten.Ten aanzien van ervaringen met de Wet klachtrecht cliënten zorgsector
kunnen wij nog geen duidelijk antwoord geven. De wet is pas recent in werking
getreden. De geluiden die ons bereiken over de invulling van het klachtrecht
gaan van «zeer positief» tot «stelt nog weinig voor».
De klachtencommissies zullen uiterlijk 1 april 1997 voor de eerste maal hun
jaarverslag publiceren. Aan ZorgOnderzoek Nederland (ZON) zal gevraagd worden
een programma op te stellen voor de evaluatie van de inmiddels in werking
getreden patiëntenwetgeving. Daarbij zal voorrang worden gegeven aan
de evaluatie van de klachtwet.Zonder op de uitkomsten van een evaluatie vooruit te lopen kan het volgende
gezegd worden. In veel instellingen wordt cliënten geadviseerd om een
probleem eerst met de verantwoordelijke hulpverlener te bespreken zo nodig
met behulp van een klachtopvangfunctionaris. In het algemeen wordt zo'n advies
ter harte genomen. Op die manier wordt bereikt dat veel klachten zo snel mogelijk
opgelost worden en niet hoeven te leiden tot een formele klacht. Wel heeft
men nogal eens vragen met betrekking tot de onafhankelijkheid van de klachtencommissie,
vooral als oud-bestuursleden als voorzitter van de klachtencommissie worden
aangetrokken. Met betrekking tot de procedure hebben ons geen klachten bereikt.
Een enkele maal mist men de mogelijkheid van hoger beroep. 2. Hoofdlijnen van het wetsvoorstelDe leden van de PvdA-fractie konden de redenering die uitmondt in het
handhaven van de provinciale klachtencommissie als beroepsinstantie op zich
wel volgen. Toch vroegen zij welke instrumenten deze commissies voorhanden
hebben om effectief te kunnen optreden. Is het – aldus deze leden –
in dit verband niet aan te bevelen de commissies of eventuele andere beroepsinstanties
een bindend adviesrecht te geven?Nadat de provinciale klachtencommissie een klacht heeft behandeld, deelt
zij haar oordeel omtrent de gegrondheid van die klacht mede aan de klager
en aan de betrokken uitvoerder of instelling. De commissie kan haar oordeel
vergezeld doen gaan van aanbevelingen gebaseerd op haar bevindingen. Vervolgens
dient de uitvoerder of instelling zo spoedig mogelijk na ontvangst van deze
mededeling aan de klager en aan de provinciale klachtencommissie schriftelijk
kenbaar te maken of n.a.v. het oordeel van de commissie maatregelen zullen
worden genomen en zo ja, welke dat zullen zijn. Blijft een (bevredigende)
reactie van de uitvoerder of instelling binnen een redelijke termijn achterwege
dan beschikt de commissie over de mogelijkheid over te gaan tot openbaarmaking
van haar oordeel over de klacht. Het feit dat de provinciale klachtencommissie
tot deze maatregel kan besluiten, betekent een extra stimulans voor de uitvoerder
of instelling de uitspraak van de commissie na te leven. De uitspraak van de commissie is niet bindend, doch aangenomen mag worden
dat aan haar oordeel groot gezag zal worden toegekend en dat een uitvoerder
of instelling een dergelijk oordeel niet snel zal negeren. Dit temeer omdat
de provinciale klachtencommissies zullen bestaan uit personen die zijn aanbevolen
door cliëntenorganisaties en organisaties van uitvoerders en voogdij-
en gezinsvoogdijinstellingen, alsmede uit andere deskundigen die door gedeputeerde
staten zijn benoemd.Wij achten het echter niet wenselijk aan de uitspraken van de provinciale
klachtencommissies een bindend karakter toe te kennen. Deze commissies zijn
immers geen rechterlijke colleges en de door de commissies te volgen procedures
zijn niet met die waarborgen omkleed die voor een formele rechtsgang onontbeerlijk
zijn. Het wetsvoorstel heeft tot doel de klager de kans te bieden gevoelens
van onvrede te uiten en hem te verzekeren van een serieuze behandeling van
zijn klacht, alsmede van een gemotiveerde reactie binnen een redelijke termijn
op die klacht. Het staat een klager overigens vrij zich tegelijkertijd tot
de klachtencommissie en tot de burgerlijke rechter of, indien aan de orde,
de tuchtrechter te wenden.Deze leden vroegen verder of het geen aanbeveling verdient op de een of
andere manier een vertrouwenspersoon te introduceren.Sinds april 1995 loopt voor een periode van twee jaar bij vijf provincies
en één grote stad het project «cliëntenvertrouwenspersoon».
Doel van het experiment, dat op initiatief van de ministeries van VWS en Justitie
is opgezet, is de positie van jongeren in de jeugdhulpverlening te versterken.De taken van de cliëntenvertrouwenspersoon zijn breder dan alleen
klachtondersteuning; deze zijn op hoofdlijnen als volgt te omschrijven: informatiebegeleiding,
klachtondersteuning en signalering. De cliëntenvertrouwenspersoon is
beschikbaar voor zowel individuele cliënten als voor groepen. Gelet op
het experimentele karakter van dit project, over het vervolg waarvan nog besluitvorming
moet plaatsvinden, lijkt het ons niet wenselijk de «cliëntenvertrouwenspersoon»
nu al in deze regeling op te nemen.Voorts was deze leden niet duidelijk welke rol de inspectie kan vervullen
bij een provinciale klachtencommissie als tweede instantie, zowel bij een
bindend als een vrijblijvender adviesrecht.De inspectie heeft in het primaire proces van de klachtenbehandeling,
noch in eerste noch in tweede instantie, een in de wet vastgelegde taak. De
inspectie heeft een primaire taak in het kader van kwaliteitstoetsing. In
die rol ligt met betrekking tot het klachtrecht voor de hand dat de inspectie
toeziet of er conform de wettelijke voorschriften adequate klachtenregelingen
bestaan. Daarnaast krijgt de inspectie jaarlijks verslagen van uitvoerders,
instellingen en provinciale klachtencommissies, waarin het aantal en de aard
van de door de klachtencommissie behandelde klachten worden aangegeven. De
verslagen van de provinciale klachtencommissies bevatten tevens de categorieën
van instanties waarop de klachten betrekking hadden en de resultaten van de
klachtenbehandeling. Uit controle van deze jaarverslagen tezamen met de haar
overigens ter beschikking staande gegevens kan zij signalerend optreden naar
de financierende overheden over hoe het met de uitvoering van de klachtenregelingen
staat.Ook wezen de leden van de PvdA-fractie op de aparte categorie van pupillen
die als gevolg van een justitiële maatregel in een instelling zijn gehuisvest.
Deze leden zagen graag een verduidelijking op de vraag welke aspecten van
gedrag en bejegening voor deze categorie wel of niet onder het klachtrecht
vallen. Uitvoerders en (gezins-)voogdij-instellingen worden ingevolge het voorgestelde
artikel 48, eerste lid, van de Wet op de jeugdhulpverlening verplicht een
regeling te treffen voor de behandeling van klachten over gedragingen van
hen of van voor hen werkzame personen jegens jeugdigen alsmede jegens hun
ouders, voogden, stiefouders of pleegouders. Teneinde de grenzen van de onderwerpen
waarover kan worden geklaagd zo ruim mogelijk te stellen, is in het wetsvoorstel
gekozen voor het begrip gedraging. Ingevolge art. 46, onder b wordt hieronder
verstaan: enig handelen of nalaten alsmede het nemen van een besluit dat gevolgen
heeft voor een jeugdige, diens ouders, voogd, stiefouder of pleegouders. Dit
betekent dat in beginsel moet kunnen worden geklaagd over al hetgeen de klager
in de behandeling of de bejegening vanwege de voorziening of de instelling
niet aanstaat. Hierbij wordt in het wetsvoorstel geen onderscheid gemaakt
tussen pupillen die op vrijwillige basis of als gevolg van een justitiële
maatregel in een voorziening zijn gehuisvest.Voorts vroegen deze leden naar de wijze waarop voorlichting over de uitvoering
van de wet plaatsvindt.Wij zijn voornemens om bij de inwerkingtreding van de wet deze door middel
van een voorlichtingstraject onder de aandacht van provincies, uitvoerders,
instellingen en cliëntenorganisaties te brengen. Plannen daaromtrent
zijn in voorbereiding.Ingevolge artikel 48 rust op uitvoerders en instellingen zelf de plicht
de door hen opgestelde klachtenregeling aan de groep van personen met een
klachtrecht onder de aandacht te brengen. Voor een aanvulling op dit antwoord
verwijzen wij deze leden naar het antwoord op een soortgelijke vraag van de
leden van de D66-fractie.De leden van de VVD-fractie waren verheugd dat met de voorgestelde wetswijziging
nu het gehele terrein van de jeugdzorg is voorzien van een klachtenregeling.
Zij verzochten de regering nader toe te lichten waarom de raad voor de kinderbescherming
niet in deze klachtenregeling is opgenomen.Artikel 48, eerste lid, verplicht de uitvoerders en de (gezins)voogdij-instellingen
een klachtenregeling te treffen. De raad voor de kinderbescherming is geen
voorziening in de zin van de Wet op de jeugdhulpverlening en valt als zodanig
dan ook niet onder de werking van dit wetsvoorstel.Wel wordt de raad in het derde lid van artikel 27 van de Wet op de jeugdhulpverlening
erkend als plaatsende instantie. Het wetsvoorstel voorziet echter niet in
een afzonderlijke regeling van het klachtrecht voor de in artikel 27 van de
wet bedoelde plaatsende instanties. Deze instanties vallen namelijk of reeds
als voorziening van jeugdhulpverlening of (gezins)voogdij-instelling onder
de reikwijdte van het wetsvoorstel, of zijn reeds als zorgaanbieders op grond
van de Wet klachtrecht cliënten zorgsector verplicht een regeling voor
de behandeling van klachten te treffen. Wij menen dat ook de raad voor de
kinderbescherming als plaatsende instantie niet onder de werking van het onderhavige
wetsvoorstel moet vallen, daar de raad slechts in een beperkt aantal gevallen
per jaar optreedt als plaatsende instantie.Overigens kan de raad voor de kinderbescherming van het hier voorgestelde
klachtrecht uitgesloten worden, omdat voor de (cliënten van de) raad
voor de kinderbescherming reeds een met voldoende waarborgen omklede klachtenregeling
geldt.Voorts vroegen deze leden of de raad voor de kinderbescherming op termijn
ook niet een klachtenregeling met een wettelijke basis verdient.Bij Wet van 13 juni 1996 (Stb. 328) houdende wijziging van Boek 1 van
het Burgerlijk Wetboek en van enige andere wetten in verband met reorganisatie
van de raden voor de kinderbescherming is in het vijfde lid van
artikel 1: 239 BW voor de regels ter zake van de klachtbehandeling een eigen
wettelijke basis in het leven geroepen. Deze regels zijn in het Besluit klachtbehandeling
raad voor de kinderbescherming (Besluit van 24 juni 1996 (Stb. 330)) neergelegd.De leden van de VVD-fractie merkten op dat in de wetswijziging een maximumtermijn
voor de afhandeling van de klachtenprocedure in eerste termijn – dus
bij de voorziening zelf – ontbreekt. Zij vroegen of het wenselijk is,
dat de vaststelling van de termijn van de interne klachtenprocedure wordt
overgelaten aan de uitvoerder van de voorziening en of de regering mogelijkheden
ziet om een maximumtermijn in de wetswijziging op te nemen.Het wetsvoorstel schrijft voor dat in de klachtenregeling de termijn wordt
vastgesteld binnen welke een klacht moet zijn behandeld. Laat de uitvoerder
of instelling het opnemen van een redelijke termijn achterwege, dan voldoet
de klachtenregeling niet aan de wettelijke eisen. In dat geval kan iedere
klager, alsmede de cliëntenraad, zich tot de kantonrechter wenden en
vorderen dat de uitvoerder of instelling de regeling op dit punt aanpast.Er is bewust voor gekozen de bedoelde termijn niet wettelijk vast te leggen,
maar vaststelling ervan over te laten aan de uitvoerder of instelling. Op
deze wijze kan de termijn worden vastgesteld die het meest doelmatig is en
het beste aansluit bij de specifieke situatie binnen de betrokken voorziening
of instelling. Wat de optimale termijn is, kan immers per voorziening of instelling
variëren. Bovendien wordt hiermee recht gedaan aan het uitgangspunt dat
het wetsvoorstel een raamregeling biedt en bepaalde waarborgen vastlegt, terwijl
de nadere invulling plaatsvindt op het niveau waar de klachtenprocedure dient
te functioneren. Gelet op het vorenstaande zijn wij van mening dat in het
wetsvoorstel geen termijn voor de behandeling van een klacht in eerste instantie
moet worden voorgeschreven.Deze leden stelden voorts een vraag met betrekking tot de situatie waarin
de interne klachtenregeling bij een bepaalde voorziening niet functioneert
of zelfs geheel ontbreekt. Zij vroegen welke stappen een klager – afgezien
van het inschakelen van de kantonrechter – kan nemen om een spoedige
behandeling van de klacht mogelijk te maken. In dit verband wezen zij voorts
op het geval dat de verhoudingen tussen klager en voorziening zodanig verstoord
zijn, dat de klager geen enkel vertrouwen meer heeft in de interne klachtencommissie.
Zij vroegen, of in zo'n geval direct beroep op de provinciale of grootstedelijke
klachtencommissie mogelijk is.Wanneer een klachtenregeling bij een voorziening of instelling geheel
ontbreekt, of – hoewel aanwezig – op één of meerdere
onderdelen niet in overeenstemming met de wettelijke voorschriften is, beschikt
een individuele klager of de cliëntenraad van de betrokken voorziening
of instelling over de mogelijkheid zich tot de kantonrechter te wenden teneinde
naleving van de wet af te dwingen. Alvorens hiertoe over te gaan moet de verzoeker
de uitvoerder of instelling schriftelijk verzoeken aan zijn wettelijke verplichtingen
te voldoen en hem daarvoor een redelijke termijn geven.Het uitgangspunt van het wetsvoorstel is, dat de voorzieningen en instellingen
belang hebben bij een zorgvuldige afwikkeling van klachten. Dit vormt een
essentieel onderdeel van een kwalitatief hoogstaande zorgverlening en kan
leiden tot een grotere tevredenheid bij degenen aan wie de zorg wordt geboden.
De nadruk ligt derhalve op het invoeren van een goede klachtenregeling op
het niveau van de voorzieningen en instellingen. Slechts wanneer de klager
niet tevreden is met de afhandeling van zijn klacht door de klachtencommissie
welke is ingesteld door de voorziening of instelling, kan hij zijn klacht
voorleggen aan de provinciale klachtencommissie. Een klacht bij
die commissie kan in de eerste plaats betrekking hebben op de mededeling die
de uitvoerder of instelling de klager en de klachtencommissie moet doen op
grond van artikel 48, vijfde lid. In deze mededeling moet hij kenbaar maken
of hij het oordeel van de klachtencommissie over de gegrondheid van de klacht
deelt en of hij naar aanleiding van dat oordeel maatregelen zal nemen en zo
ja, welke.In de tweede plaats kan bij de provinciale klachtencommissie een klacht
worden ingediend omtrent het feit dat de uitvoerder of instelling een dergelijke
mededeling niet heeft gedaan. De klager mag aannemen dat dit het geval is,
wanneer de mededeling hem niet binnen de in het wetsvoorstel genoemde termijn
heeft bereikt. Deze termijn behelst een maand, nadat de uitvoerder of instelling
het oordeel van de klachtencommissie heeft ontvangen. Bij afwijking van deze
termijn dient de uitvoerder of instelling hiervan met redenen omkleed mededeling
te doen aan de klager en de klachtencommissie, onder vermelding van de termijn
waarbinnen hij zijn standpunt aan hen kenbaar zal maken.In de derde plaats kan bij de provinciale klachtencommissie worden geklaagd
over het handelen door de uitvoerder of instelling in strijd met de interne
klachtenregeling. Alvorens een beroep op de provinciale klachtencommissie
kan worden gedaan, moet steeds eerst een klacht bij de interne klachtencommissie
worden ingediend. Wanneer de interne klachtenregeling niet goed functioneert,
zal dit tot gevolg hebben dat de klager of een mededeling van de uitvoerder
of instelling ontvangt die hij als onbevredigend ervaart, of in het geheel
geen mededeling n.a.v. zijn klacht ontvangt. In beide gevallen kan hij hierover
klagen bij de provinciale klachtencommissie. Ook wanneer volgens de klager
is gehandeld in strijd met de bestaande klachtenregeling – bijvoorbeeld
wanneer de klachtencommissie niet binnen de in de klachtenregeling genoemde
termijn een uitspraak over de klacht doet – kan hij zich tot de provinciale
klachtencommissie wenden.Ook wanneer de verhoudingen tussen klager en voorziening verstoord zijn,
dient de klager zich eerst tot de door de uitvoerder of instelling aangewezen
klachtencommissie te richten. De interne klachtenprocedure biedt hem juist
de mogelijkheid zijn onvrede en de redenen voor zijn wantrouwen aan de orde
te stellen. Leidt dit tot een voor de klager onbevredigend resultaat, dan
kan hij vervolgens een klacht indienen bij de provinciale klachtencommissie.Dezelfde leden vroegen of de regering mogelijkheden ziet om de inspectie
of de provincies/grootstedelijke regio's een rol te geven in het toezicht
op de implementatie van de klachtenregeling. Tevens vroegen zij door wie wordt
nagegaan of de door de voorzieningen op te stellen klachtenregelingen (geheel)
voldoen aan de bepalingen van de wet.Aangezien de klachtenregeling een kwaliteitsaspect van de jeugdhulpverlening
is, heeft de inspectie, belast met het toezicht op de kwaliteit, vanzelfsprekend
een rol. De inspectie heeft contacten met instellingen en uitvoerders en kan
daarin een stimulerende rol hebben. Daarnaast heeft zij een signalerende rol
als het gaat om het geven van informatie aan de subsidiegever met betrekking
tot de vraag of een voorziening of instelling voldoet aan het bij of krachtens
de wet bepaalde.De provincies/grootstedelijke regio's hebben in de wet geen functie als
het gaat om toezicht op de naleving van de wettelijke eisen, tenzij het gaat
om subsidiëring. In lijn hiermee hebben deze overheden geen directe rol
bij de implementatie van de klachtenregeling. Wel zijn het deze overheden
die ten aanzien van regionale voorzieningen eventueel consequenties kunnen
verbinden aan het niet naleven van de eisen.Het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet op de Jeugdhulpverlening in
verband met medezeggenschap dat thans bij de Tweede Kamer aanhangig is, legt
iedere voorziening of instelling de verplichting op een cliëntenraad
in te stellen. In laatstgenoemd wetsvoorstel wordt bepaald dat de cliëntenraad
in de gelegenheid moet worden gesteld advies uit te brengen over elk voorgenomen
besluit tot vaststelling of wijziging van de klachtenregeling. Ten aanzien
van dit onderwerp heeft de cliëntenraad bovendien de bevoegdheid een
bindende uitspraak van de commissie van vertrouwenslieden te vragen als de
uitvoerder of instelling een besluit wenst te nemen dat afwijkt van het advies
van de cliëntenraad. De cliëntenraad beschikt dus over de mogelijkheid
erop toe te zien, dat er een goede met voldoende waarborgen omklede klachtenregeling
tot stand komt. Als de klachtenregeling niet optimaal functioneert, kan de
cliëntenraad een ongevraagd advies uitbrengen omtrent de gewenste verbeteringen.
De uitvoerder of instelling is verplicht op een dergelijk advies te reageren.Daarnaast kan iedere cliënt van een voorziening of instelling het
initiatief nemen bij het bestuur een verzoek in te dienen tot het naleven
van deze wet. Als daarop vervolgens niet een (adequate) klachtenregeling tot
stand gebracht wordt kan de cliënt zijn beklag doen bij de kantonrechter
en deze verzoeken de instelling of voorziening te bevelen zulks te doen.De cliënt bepaalt of hij de klachtenregeling adequaat vindt danwel
actie onderneemt; de kantonrechter zal uiteindelijk beslissen of hij gronden
voor een bevel tot naleving aanwezig acht.De leden van de D66-fractie vroegen welke beperkingen worden bedoeld in
de zinsnede «nauwelijks beperkingen oplegt ten aanzien van onderwerpen
waarover kan worden geklaagd».Het woord nauwelijks is gebruikt omdat niet op voorhand kan worden uitgesloten,
dat er situaties of gevallen kunnen zijn waarover of waarin niet geklaagd
zou kunnen worden. Het is de bedoeling dat klagers in de regel ontvankelijk
worden verklaard. De mogelijkheid dat een klager niet ontvankelijk wordt verklaard,
kan echter niet geheel worden uitgesloten.Deze leden wezen erop dat ingevolge het wetsvoorstel als klachtgerechtigden
minimaal de jeugdigen, alsmede hun ouders, voogden, stiefouders en pleegouders
gelden. Zij vroegen welke klachtgerechtigden eventueel nog aan deze groepen
toegevoegd zullen kunnen worden. Deze leden namen aan dat het hierbij niet
gaat om de belangenbehartiger of vertrouwenspersoon van de jeugdigen; zij
hadden steeds begrepen dat deze vertegenwoordigers van de jeugdigen niet zelf
een klacht kunnen indienen.Het wetsvoorstel bepaalt voor welke personen de interne klachtenregeling
in ieder geval open dient te staan. Daarbij gaat het om de bovengenoemde groepen.
Indien de uitvoerder of instelling dit wenselijk acht, staat het hem derhalve
vrij in de interne klachtenregeling te bepalen dat ook anderen zich met een
klacht tot de klachtencommissie kunnen wenden. Gedacht kan bijvoorbeeld worden
aan andere familieleden van de jeugdigen. In dat geval worden zij in de gelegenheid
gesteld te klagen over gedragingen jegens henzelf. Het staat ter beoordeling
aan de uitvoerder of instelling, of en in hoeverre hij het klachtrecht wenst
uit te breiden tot een ruimere kring van personen dan die welke het wetsvoorstel
voorschrijft. Het wetsvoorstel stelt een minimumeis, maar biedt de uitvoerder
of instelling de flexibiliteit nodig om te kunnen inspelen op de behoeften
die op het niveau van de voorziening of instelling bestaan. Het gaat dus inderdaad
niet om belangenbehartigers die slechts namens een persoon die klager is ingevolge
de klachtregeling kunnen klagen.Deze leden meenden dat zaakwaarneming wel mogelijk dient te zijn als hiervoor
een redelijke grond aanwezig is, bijvoorbeeld omdat de jeugdige dit zelf aangeeft.
Graag wilden zij hierover nog meer duidelijkheid krijgen. Namens de jeugdigen kan een klacht worden ingediend door zijn of haar
wettelijke vertegenwoordiger, een door de jeugdige daartoe gemachtigde persoon
of een zaakwaarnemer. Zaakwaarneming vindt plaats als de belangen van een
persoon door een derde worden behartigd buiten medeweten van betrokkene. Zaakwaarneming
is slechts mogelijk indien daarvoor een redelijke grond aanwezig is. In het
door deze leden geschetste geval dat de jeugdige zelf aangeeft te wensen dat
een bepaalde persoon namens hem een klacht indient, is dus geen sprake van
zaakwaarneming.Deze leden gaven te kennen akkoord te gaan met het instellen van een provinciale
klachtencommissie. Zij wilden echter graag, dat bij de evaluatie helder wordt
aangetoond, dat deze provinciale klachtencommissie ondanks het feit dat zij
geen bindende adviezen kan geven, wel degelijk een nuttige rol speelt.Bij de evaluatie van de werking van de wet zal zeker ook het functioneren
van de provinciale klachtencommissies worden onderzocht. Hierbij zal onder
meer bekeken worden, wat de toegevoegde waarde van de door de commissies uitgebrachte
adviezen is.De leden van de GPV-fractie vroegen of het niet bindend zijn van de adviezen
van de provinciale klachtencommissie de vraag opwerpt of dit betekent dat
een tweede klachteninstantie niet per definitie noodzakelijk is. Voorts vroegen
deze leden of deze commissie geen beslissend karakter moet hebben.De provinciale klachtencommissie zoals in dit voorstel voorgeschreven
geeft een aanvulling op de klachtenprocedure binnen de voorzieningen en instellingen.
Immers zij biedt de klagers niet alleen de mogelijkheid om hun klacht nogmaals
te laten behandelen, doch ook om de behandeling van de klacht door en de reactie
van het bestuur, of het uitblijven daarvan, te laten toetsen. Dit betekent
echter niet dat daarmee het advies van de provinciale klachtencommissie ook
noodzakelijk bindend dient te zijn. Wij verwachten dat de uitspraak van deze
commissie de uitvoerder en instellingen een extra aansporing zal geven waarbij
zij als uiterste middel heeft de openbaarmaking van de klacht en haar oordeel
daarover. Wij gingen hier al op in naar aanleiding van vragen van de leden
van de PvdA-fractie.De leden van de GPV-fractie verzochten voorts nader toe te lichten in
welke gevallen de raad voor de kinderbescherming nog wel optreedt als plaatsende
instantie. Zij vroegen zich af of aan de jeugdige of diens vertegenwoordigers
in die gevallen geen klachtmogelijkheid onthouden wordt nu onderhavig wetsvoorstel
niet van toepassing is op gedragingen van de raad voor de kinderbescherming.Na de wijziging van artikel 27, derde lid, van de Wet op de jeugdhulpverlening,
zoals vastgesteld in de Wet van 23 januari 1997 tot wijziging van het Burgerlijk
Wetboek en enige andere wetten in verband met de herziening van de voorlopige
maatregelen van kinderbescherming (Stb. 1997, 38) treedt de raad voor de kinderbescherming
alleen nog als plaatsende instantie op ten behoeve van een onderzoek naar
de noodzaak van een maatregel tot beperking of ontneming van het ouderlijk
gezag of de voogdij.Voor de jeugdige en diens wettelijke vertegenwoordigers bestaat in deze
gevallen de mogelijkheid een klacht in te dienen op grond van de ex artikel
1:239, vijfde lid, van het Burgerlijk Wetboek bij de raad geldende klachtenregeling.
Ingevolge deze regeling kan een ieder, die als belanghebbende of als informant
betrokken is bij een bij de raad in behandeling (geweest) zijnde aangelegenheid
zich bij de directeur beklagen over gedragingen jegens hem in die aangelegenheid
van een medewerker (artikel 2, eerste lid, van het Besluit klachtbehandeling
raad voor de kinderbescherming).Deze leden ontvingen graag een nadere toelichting op de mogelijkheid dat
ten aanzien van dezelfde klacht een klager zich zowel tot de rechter als tot
de klachtencommissie kan wenden.Welke betekenis kan een beslissing van de klachtencommissie hebben indien
de tuchtrechter de klager in het gelijk heeft gesteld en al of niet een schadevergoeding
heeft toegekend, zo vroegen deze leden.Evenals bij de wet klachtrecht cliënten zorgsector is het mogelijk
dat een klager ter zake van dezelfde gedraging zowel een klacht indient bij
de klachtencommissie als de zaak bij de tuchtrechter aanhangig maakt. Tegen
deze samenloop van procedures hebben wij geen bezwaar, daar met de klachtbehandeling
en het tuchtrecht verschillende doelen worden gediend. De in het onderhavige
wetsvoorstel voorziene mogelijkheid voor klachtbehandeling heeft vooral tot
doel om geschillen tussen cliënten en instellingen/beroepsbeoefenaren
op te lossen door het vinden van een voor alle partijen aanvaardbare oplossing.
Het tevreden stellen van de individuele cliënt is bij de klachtbehandeling
een centraal uitgangspunt. Het tuchtrecht daarentegen heeft als oogmerk het
dienen van het belang dat de samenleving heeft bij een zorgvuldige beroepsuitoefening
in de gezondheidszorg, in welk verband aan tekort schietende beroepsbeoefenaren
maatregelen kunnen worden opgelegd. Dit verschil in doelstelling, alsmede
het belang dat wij hechten aan versterking van de positie van de cliënt
in de jeugdhulpverlening en de jeugdbescherming, brengt ons inziens met zich
mee dat de cliënt er niet van weerhouden dient te worden van beide mogelijkheden
(tegelijkertijd) gebruik te maken.Ingeval een cliënt zowel een klachtenprocedure bij een (provinciale/grootstedelijke)
klachtencommissie als een tuchtprocedure wenst te volgen, zullen er twee uitspraken
worden gedaan. In beide procedures zal de beoordelende instantie echter tot
een eigen standpunt in de zaak komen. Dat bij het tot stand komen van dat
standpunt een eventuele uitspraak van een andere beoordelende instantie, alsmede
de onderbouwing van die uitspraak, een rol kan spelen, is zeker niet als een
bezwaar te beschouwen. Ook het feit dat een klachtencommissie tot een ander
oordeel komt dan een tuchtcollege is, gezien de verschillen in doelstelling
tussen de klachtbehandeling en het tuchtrecht, niet bezwaarlijk.De leden van de GPV-fractie vroegen of het wel nodig is een beroep op
de rechter mogelijk te maken voor het afdwingen van de naleving van artikel
48, eerste lid. Kan – aldus deze leden – hetzelfde effect niet
worden bereikt met een aanwijzing van de inspectie of van de verantwoordelijke
bewindslieden.De Wet op de jeugdhulpverlening kent niet de mogelijkheid dat aanwijzingen
aan uitvoerders of instellingen worden gegeven. Dit is ook niet nodig, want
de opdracht ligt al in de wet. Het afdwingen van de naleving van de opdracht
kan in het systeem van de Wet op de jeugdhulpverlening alleen via het subsidieinstrument,
dat in dit opzicht niet voldoende effectief is. Tussenkomst van de kantonrechter
is dit wel.Deze leden vroegen tenslotte welke betekenis artikel 52 nog heeft, nadat
alle voorzieningen een jaarverslag hebben opgesteld waaruit blijkt of zij
al dan niet een klachtenregeling in het leven hebben geroepen.Artikel 52 geeft iedere klager, alsmede de voor een voorziening of instelling
ingestelde cliëntenraad de bevoegdheid de kantonrechter te verzoeken
de uitvoerder of instelling te bevelen het bepaalde in artikel 48, eerste
lid, na te leven. Artikel 48, eerste lid, verplicht iedere uitvoerder en instelling
een regeling voor de behandeling van klachten over gedragingen van hem of
voor hem werkzame personen jegens jeugdigen alsmede jegens hun ouders, voogden,
stiefouders of pleegouders te treffen. Voorts schrijft deze bepaling
voor dat de klachtenregeling op passende wijze onder de aandacht van de genoemde
personen wordt gebracht. Artikel 48, zevende lid, verplicht de uitvoerder
of instelling jaarlijks een openbaar verslag op te stellen, waarin het aantal
en de aard van de door de klachtencommissie behandelde klachten worden aangegeven.
Hij dient dit verslag te zenden aan de inspectie jeugdhulpverlening en jeugdbescherming.
Uit dit verslag zal blijken of de uitvoerder of instelling een klachtenregeling
heeft getroffen. Lang niet altijd zal hieruit echter opgemaakt kunnen worden,
of in de klachtenregeling alle wettelijk vereiste waarborgen in acht worden
genomen en of de klachtenregeling op passende wijze onder de aandacht van
de belanghebbenden wordt gebracht. Zoals hiervoor is uiteengezet, hechten
wij grote waarde aan de rol die de cliënten kunnen vervullen bij de handhaving
van het wetsvoorstel. De plicht tot verslaglegging die op de uitvoerder of
instelling rust maakt de regeling van artikel 52 niet zinloos. Financiële aspectenDe leden van de D66-fractie vroegen waarom geen exacte inschatting is
te geven van de kosten voor de uitvoerder/instelling die invoering van dit
wetsvoorstel met zich mee zal brengen en waarom wel bekend is dat het slechts
om logistieke kosten gaat.De kosten zullen naar onze mening laag zijn omdat bij het behandelen van
klachten geen bijzondere faciliteiten nodig zijn. De leden van een klachtencommissie
moeten bij elkaar kunnen komen en van hun bevindingen moet een verslag gemaakt
worden. In het algemeen zal het gaan om logistieke kosten en zal volstaan
kunnen worden met het gebruik van reeds aanwezige vergaderruimte, tekstverwerkers
en briefpapier. Deze kosten zullen daardoor marginaal kunnen zijn. Daarnaast
is het mogelijk dat leden van een klachtencommissie reiskosten moeten maken
of eventueel een geldelijke vergoeding krijgen voor hun diensten.Het inschatten van de te maken kosten is niet mogelijk omdat deze zeer
afhankelijk zijn van de omstandigheden van de individuele voorziening of instelling
en bovendien nauw samenhangen met de kwaliteit van de hulpverlening in de
voorziening of instelling. De te maken kosten zullen immers ook afhankelijk
zijn van het aantal klachten dat behandeld moet worden.Ons uitgangspunt is dat binnen de huidige budgetten een kwalitatief goede
hulpverlening geboden kan en moet worden. Een goede hulpverlening betekent
dat een gering aantal klachten het gevolg zal zijn. Dit betekent tevens dat
een oplopend aantal klachten op zichzelf een aansporing zal moeten zijn om
tot verbetering van de kwaliteit te komen. Het oplopen van de kosten van klachtbehandeling
kan in zo'n geval daartoe ook een prikkel zijn. Hieruit concluderen wij dat
een adequate klachtenregeling binnen de bestaande budgetten tot stand gebracht
moet kunnen worden en dat er geen reden is om daarvan af te wijken bij instellingen/voorzieningen
met veel klachten.De leden van de D66-fractie wilden graag weten, hoe de jeugdige of diegene
die namens hem of haar optreedt, op de hoogte wordt gesteld van het bestaan
van een klachtenregeling. Deze leden hadden vernomen dat de nu reeds bestaande
klachtenregelingen in instellingen voor jeugdhulpverlening en jeugdbescherming
vaak niet bij de cliënten bekend zijn; zij zagen graag, dat met de invoering
van dit wetsvoorstel hierin verandering komt.Artikel 48, eerste lid, bepaalt dat de uitvoerder of instelling de getroffen
klachtenregeling op passende wijze onder de aandacht van de jeugdigen, hun
ouders, voogden, stiefouders en pleegouders dient te brengen. Dit kan onder
meer inhouden, dat de klachtenregeling wordt gepubliceerd in een mededelingenbulletin
of wordt aangeplakt op een mededelingenbord. Daarnaast kan het
beleid zijn dat de klachtenregeling bij het eerste contact met de voorziening
of instelling aan de belanghebbenden ter hand wordt gesteld, aan hen wordt
toegezonden of dat hen kenbaar wordt gemaakt dat de regeling kosteloos verkrijgbaar
is. In ieder geval zal de beschikbaarheid zodanig moeten zijn dat belanghebbenden
er op korte termijn kennis van kunnen nemen. De uitvoerder of instelling zal
moeten nagaan, wat in de betrokken voorziening of instelling de meest doeltreffende
manier is om aan deze verplichting te voldoen. Zo kan worden ingespeeld op
de specifieke omstandigheden ter plaatse die per voorziening of instelling
kunnen verschillen. Overigens is hetgeen deze leden omtrent de thans geldende
klachtenregelingen ter ore is gekomen ons niet bekend. Mocht de door deze
leden geschetste situatie op dit moment inderdaad voorkomen, dan zal hierin
na de invoering van het voorliggende wetsvoorstel in ieder geval verandering
komen.De leden van de RPF-fractie vroegen of een globaal inzicht kan worden
gegeven in de kosten die de provincie en betrokken instellingen maken bij
de uitvoering van de Wet klachtrecht cliënten zorgsector. Zij vroegen
of die kosten een goede indicatie geven van de extra kosten die bij de uitvoering
van het nu voorliggende wetsvoorstel gemaakt zullen worden.Voor de provincie zijn aan de uitvoering van de Wet klachtrecht cliënten
zorgsector geen kosten verbonden. De Tweede Kamer heeft de mogelijkheid van
hoger beroep bij een provinciale of grootstedelijke klachtencommissie bij
amendement uit het wetsvoorstel geschrapt.Wij hebben geen inzicht in de kosten die de betrokken instellingen maken
bij de uitvoering van de Wet klachtrecht cliënten zorgsector. Die kosten
zijn, net als bij het nu voorliggende wetsvoorstel, afhankelijk van de manier
waarop de instelling een en ander heeft ingevuld en worden meestal bepaald
door de hoogte van de vacatieregeling, de omvang van de commissie en de frequentie
van vergaderen. In het kader van het kwaliteitsbeleid zijn veel instellingen
overgegaan tot het instellen van een soort klachtenfunctionaris; deze persoon
is aanspreekbaar voor vragen en klachten en kan bemiddelen bij een gesprek
met een hulpverlener. Op deze manier kunnen al veel formele klachten worden
voorkomen omdat op informele wijze oplossingen worden gevonden. Met de aanstelling
van een dergelijke functionaris is er sprake van een vloeiende overgang tussen
kwaliteitsverbetering en klachtbehandeling. 3. Artikelen Artikel 46De leden van de RPF-fractie vroegen of overwogen is om de meerderjarige
broers en zusters toe te voegen aan de rij van personen die klager kunnen
zijn en wat de overwegingen zijn bij de bepaling van de kring van personen
die kunnen klagen.Het begrip klager in het voorstel geeft aan wat minimaal onder klager
dient te worden verstaan. Bij de bepaling van de minimale omvang van de kring
van personen die moeten kunnen klagen is uitgegaan van de direct belanghebbenden
bij de hulpverlening. Dit zijn de jeugdige die de hulpverlening ontvangt en
de personen met een zorgplicht jegens de jeugdige die uit dien hoofde contacten
hebben met hulpverleners, instellingen en uitvoerders. Voor de meerderjarige
broer/zus zal in het algemeen niet gelden dat zij direct belanghebbenden bij
de hulpverlening zijn en zal er geen sprake zijn van gedragingen jegens deze
broer/zus waarover geklaagd kan worden. Er is dan ook geen noodzaak om de
meerderjarige broer/zus als zodanig verplicht als klager op te nemen. Dit
laat onverlet dat instellingen en uitvoerders waar wel sprake is van een relatie
tussen de voorziening of instelling en een broer of zus, kunnen besluiten
de broer/zus in hun klachtenregeling een klachtrecht toe te kennen.
Het is overigens wel zo dat de meerderjarige broer/zus namens de klager kan
optreden.Verder vroegen deze leden hoe precies wordt bepaald, wie anders dan de
«erkende klagers» ook mogen klagen. Dit wordt aan de desbetreffende
uitvoerder overgelaten, maar worden daarbij – zo vroegen deze leden
zich af – ook enige richtlijnen gegeven en is het denkbaar, dat met
betrekking tot de ontvankelijkheid van klagers verschil optreedt tussen de
ene instelling of de andere.In artikel 46, onderdeel a, somt het wetsvoorstel de personen op die in
ieder geval als klager worden aangemerkt. Het wordt aan de uitvoerder of instelling
overgelaten te bepalen, of de klachtenregeling ook voor anderen dan de genoemde
personen wordt opengesteld. Als de uitvoerder of instelling hiertoe wenst
over te gaan, moet in de klachtenregeling duidelijk zijn aangegeven, op wie
de uitbreiding van het klachtrecht betrekking heeft. De ontvankelijkheid van
klagers kan derhalve per instelling of voorziening verschillen. Klachten van
de in artikel 46, onderdeel a, genoemde personen zijn echter altijd ontvankelijk.
Deze vrijheid is de uitvoerders en instellingen gegeven om de klachtenregeling
optimaal te kunnen afstemmen op de situatie ter plaatse en op het cliëntenbestand
van de desbetreffende voorziening of instelling. Aan deze noodzakelijke flexibiliteit
zou afbreuk worden gedaan door het geven van richtlijnen terzake.Verder wilden de leden van de RPF-fractie en de GPV-fractie weten, waarom
voor anderen dan jeugdigen, ouders, voogden, pleegouders en stiefouders geen
hoger beroep bij de provinciale klachtencommissie openstaat. Is het –
aldus deze leden – niet wenselijk en logisch om ook hen, die dus in
eerste instantie ontvankelijk zijn verklaard, het recht op hoger beroep te
geven.Een uitvoerder of instelling beschikt over de bevoegdheid in de eigen
klachtenregeling vast te leggen, dat ook andere dan de in het wetsvoorstel
opgesomde personen zich tot de door die uitvoerder of instelling in het leven
geroepen klachtencommissie kunnen wenden en dus klager zijn in de zin van
de wet. Is hij tot een dergelijke uitbreiding van de groep klachtgerechtigden
overgegaan, dan dient hij er zorg voor te dragen dat de door hen ingediende
klachten in overeenstemming met de wettelijk gestelde eisen worden behandeld.Op het punt van hoger beroep doelen de vragenstellers op de passage in
de memorie van toelichting waar wordt gesteld dat aan anderen dan de personen
genoemd in artikel 46, onder a, geen hoger beroep open staat. Bij nader inzien
berust deze mededeling op een onjuiste interpretatie van artikel 50. Dat artikel
bepaalt immers dat degene die een klacht op grond van artikel 48, vierde lid
heeft ingediend een klacht bij de bevoegde provinciale klachtencommissie kan
indienen. Deze bevoegdheid komt dus toe aan iedereen die een klacht in eerste
instantie kan indienen, dus ook aan degenen die, buiten de kring van personen
genoemd in artikel 46, onder a, in de klachtenregeling tot klager zijn bestempeld.Nu de bepaling van het begrip klager in relatie tot artikel 50 tot onduidelijkheid
blijkt te kunnen leiden is, om ieder misverstand te voorkomen, een nota van
wijziging met betrekking tot de tekst van artikel 46, onder a, en artikel
50 ingediend. Het begrip klager is daarmee ondubbelzinnig gedefinieerd. Het
omvat minimaal de genoemde personen. Indien een uitvoerder of instelling gebruik
maakt van de mogelijkheid om het begrip klager uit te breiden dan is daarmee
door de gewijzigde tekst van artikel 50 ook het recht op beroep vastgesteld.
Daarnaast blijft voorwaarde voor ontvankelijkheid van beroep bij de provinciale
klachtencommissies dat ook in eerste instantie een klacht is ingediend. Wij hebben al eerder aangegeven het niet bezwaarlijk te achten dat uit
de systematiek van een raamregeling bij verschillende instellingen of uitvoerders
een verschillende klachtenregeling kan volgen. Het is echter, zoals de vraagstellers
aangaven, logisch en wenselijk dat iedereen met een klachtrecht ook in beroep
kan gaan. Daarbij moet het voor de klager geheel duidelijk zijn dat als hem
een klachtrecht is toegekend dan ook de gehele wettelijke regeling op dat
klachtrecht van toepassing is.De leden van de GPV-fractie vroegen, of de definitie van «klager»
niet te ruim is omschreven. Aan welke klagers anders dan die in artikel 46,
eerste lid, worden genoemd, moet worden gedacht?Antwoord op deze vraag is eerder in deze nota aan de orde geweest, naar
aanleiding van een desbetreffende vraag van die leden.Voorts vroegen de leden van de GPV-fractie, of een met artikel 6: 15 Awb
vergelijkbare bepaling inzake doorverwijzing van een kennelijk onjuist ingediende
klacht in dit wetsvoorstel kan worden gemist.Ingevolge artikel 6: 15, eerste lid, Awb moet een bezwaar- of beroepsschrift
dat bij een onbevoegd bestuursorgaan of bij een onbevoegde administratieve
rechter wordt ingediend, nadat daarop de datum van ontvangst is aangetekend,
zo spoedig mogelijk worden doorgezonden aan het bevoegde orgaan, onder gelijktijdige
mededeling hiervan aan de afzender. Wij achten het niet nodig een vergelijkbare
bepaling in het onderhavige wetsvoorstel op te nemen. Wij vertrouwen erop,
dat in het uitzonderlijke geval dat een klacht bij de onjuiste klachtencommissie
wordt ingediend, deze in overleg met de klager of hij dat wil, de klacht naar
de bevoegde instantie zal doorzenden. Dit brengt de zorgvuldigheid die van
de klachtencommissie verwacht mag worden met zich mee. Artikel 47Het tweede lid van artikel 47 riep bij de leden van de GPV-fractie de
vraag op of nog wel sprake is van een zuiver beroep indien een klacht zowel
in eerste als in tweede instantie wordt behandeld door (een lid van) de commissie
van toezicht.Kan geen sprake zijn van ongewenste beïnvloeding van de commissie
van toezicht door één van haar leden die een klacht in eerste
instantie heeft behandeld, zo vroegen deze leden.Om een behandeling van de klachten te bespoedigen, is in artikel 71, eerste
lid, van de Wet op de jeugdhulpverlening bepaald dat elke klacht eerst wordt
beoordeeld door de voorzitter van de commissie van toezicht of door een lid
van de commissie die daartoe door de voorzitter is aangewezen. Indien de zaak
van eenvoudige aard is, kan de voorzitter c.q. het lid deze zelf afdoen. Tegen
de beslissing kan zowel de jeugdige als de directeur beroep instellen bij
de klachtencommissie van drie leden uit de commissie van toezicht. Om een
onbevangen beoordeling van een ingesteld beroep te waarborgen, bepaalt artikel
75 van de Wet op de jeugdhulpverlening dat de voorzitter van de commissie
van toezicht, respectievelijk het lid, tegen wiens beslissing het beroep zich
richt, niet aan de behandeling van de zaak door de klachtencommissie kan deelnemen.Hierbij kan worden opgemerkt, dat in het voorontwerp Beginselenwet Justitiële
Jeugdinrichtingen de klachtenregeling in die zin wordt aangepast, dat het
beroep tegen een beslissing in eerste instantie altijd wordt behandeld door
een door het College van advies voor de justitiële jeugdbescherming benoemde
beroepscommissie van drie leden. Artikel 48De leden van de GPV-fractie gaven te kennen, er niet van overtuigd te
zijn, dat het stellen van een termijn waarbinnen de klachtencommissie tot een beslissing op een klacht moet komen, aan de uitvoerder of instelling
kan worden overgelaten. Zij suggereerden met inachtneming van de te verwachten
vergaderfrequentie van de klachtencommissie een termijn in de wet op te nemen,
die eenmaal (gemotiveerd) kan worden verlengd.Eerder in deze nota is dit punt reeds uitvoerig besproken naar aanleiding
van een vraag van de leden van de VVD-fractie. Wij verwijzen de aan het woord
zijnde leden naar deze passage.Deze leden vonden de termijn van een maand voor het geven van een reactie
op een beslissing van de klachtencommissie en het eventuele treffen van maatregelen
aan de ruime kant. Zij stelden voor die termijn te bekorten tot twee weken
met de mogelijkheid de termijn met twee weken te verlengen.Artikel 48, vijfde lid, verplicht de uitvoerder of instelling de klager
en de klachtencommissie binnen een maand na ontvangst van het oordeel van
de klachtencommissie mede te delen, of hij het oordeel van de commissie over
de gegrondheid van de klacht deelt, of hij n.a.v. dat oordeel maatregelen
zal nemen en zo ja, welke. De tweede volzin van dit artikel biedt de mogelijkheid
deze termijn eenmaal onder opgave van reden te verlengen. Binnen de gestelde
termijn dient de uitvoerder of instelling in staat te zijn het oordeel van
de klachtencommissie grondig te overwegen en een gemotiveerd besluit te nemen
omtrent de stappen die naar aanleiding van dat oordeel zullen worden ondernomen.
Veelal zal daartoe overleg binnen de voorziening of instelling gevoerd moeten
worden. Daarna moet het een en ander helder en met redenen omkleed schriftelijk
worden vastgelegd. Vaak zal een termijn van twee weken hiervoor ontoereikend
zijn en het is daarom niet zinvol deze toch in de wet op te nemen. Van de
verlengingsmogelijkheid die als uitzondering bedoeld zou zijn, zou waarschijnlijk
vrijwel steeds gebruik gemaakt worden.De leden van de GPV-fractie vroegen tevens of het niet de voorkeur verdient
een model-reglement te ontwikkelen inzake de werkzaamheden van de klachtencommissie
zoals bedoeld in artikel 48 derde lid.In het kader van het Programma kwaliteitszorg is in het bestuurlijk Gestructureerd
Overleg een plan van aanpak vastgesteld. Dit zal worden uitgevoerd door SOJN
tezamen met VOG, NVAGG en NVGGz. Uitgangspunt hierin is dat uitvoerders en
instellingen in de jeugdzorg primair verantwoordelijk zijn voor de kwaliteit
van de door hen geleverde zorg. Het programma sluit daarom nadrukkelijk aan
bij lopende beleidstrajecten van partijen. Onder het kopje cliëntenbeleid
is onder andere voorzien in de opstelling van een model klachtenregeling.
Dit model zal worden aangeboden als voorbeeld voor nog vast te stellen regelingen
en als toetssteen voor de reeds bestaande klachtenregelingen. Niet is voorzien
in een model-reglement voor de werkwijze van de klachtencommissie. Met partijen
zal overlegd worden over de wenselijkheid en mogelijkheid daarvoor een apart
model op te stellen, danwel deze werkwijze op te nemen in het model-klachtenreglement.Deze leden vroegen voorts of de kring van klagers in het zesde lid van
artikel 48 niet te ruim wordt opgevat. Vallen ook cliëntenorganisatie
en cliëntenraden onder de reikwijdte van dit artikellid zo vroegen zij.Dit artikellid heeft betrekking op de situatie waarin degene die tot klagen
gerechtigd was inmiddels is overleden. Verwacht mag worden dat een dergelijke
situatie in de jeugdhulpverlening weinig zal voorkomen. Omdat geen reden bestaat
voor afwijking is aangesloten bij de systematiek zoals die geldt voor de zorgsector.
De toelichting bij artikel 2, zesde lid, van de Wet klachtrecht voorzieningen
cliënten zorgsector, die bij nota van wijziging is opgenomen (kamerstukken
II 1994/95, 23 040, nr. 16), vermeldt dat dit lid beoogt zeker te stellen
dat nabestaanden ook nog een klacht kunnen indienen in geval de cliënt
inmiddels is overleden en er derhalve van optreden namens die
cliënt geen sprake meer kan zijn. Door de wijze van formulering is geen
enkele beperking gesteld aan de groep van personen die een dergelijke klacht
kunnen indienen. Aldus ontstaat een soepele mogelijkheid voor nabestaanden
van de overledene in de ruimste zin van het woord om desgewenst een klacht
in te dienen over de wijze waarop deze is behandeld. Hieraan willen wij toevoegen
dat, gezien de aard van de klachtenregeling, waarbij het gaat om de bejegening
in individuele gevallen, een klacht over de behandeling van een overledene
door een cliëntenorganisatie of cliëntenraad niet voor de hand ligt. Artikel 49De leden van de RPF-fractie vroegen hoe de verdeling van de kwaliteitszetels
in de provinciale klachtencommissie onder de genoemde organisaties plaats
vindt, bijvoorbeeld of daarbij sprake is van afvaardiging bij toerbeurt. Tevens
vroegen deze leden naar de samenstelling van het laatste derde deel van de
klachtencommissie.De regeling en benoeming van de provinciale klachtencommissies is een
zaak van de provincie. Het is aan de provincie om een en ander in haar verordening
adequaat te regelen. Wij gaan er daarbij vanuit dat de provincie bij de benoeming
uit de voordracht let op een evenwichtige en pluriforme samenstelling van
de klachtencommissie. Van belang is daarbij dat de genoemde organisaties een
aanbevelingsrecht hebben, hetgeen niet verward moet worden met een recht tot
afvaardiging. De organisaties zullen mensen aanbevelen waarin men vertrouwen
heeft. Deze personen behoeven niet uit de eigen kring van de organisaties
te komen en er is geen sprake van een situatie van formele vertegenwoordiging.
Het staat de organisaties daarbij vrij een aantal geschikte personen bij toerbeurt
aan te bevelen.In geval de gezamenlijke organisaties een voordracht doen zijn er twee
mogelijkheden: ofwel men doet een gezamenlijke voordracht die evenveel personen
omvat als het aantal te verdelen kwaliteitszetels, dan is de situatie eenvoudig
en kan de provincie de voordracht in zijn geheel overnemen. Ofwel iedere organisatie
draagt een of meer personen voor waardoor het aantal voorgedragen personen
meer is dan het aantal kwaliteitszetels. Voor dat geval dient de provinciale
verordening een regeling te bevatten.De benoeming van het laatste derde deel van de provinciale klachtencommissies
staat de provincie geheel ter vrije keuze. Wij gaan ook hier er vanuit dat
de provincie bij haar keuze let op een evenwichtige en pluriforme samenstelling
van de commissie.Deze leden vroegen vervolgens in welke verhouding landelijke werkende
instellingen staan tegenover provinciale klachtencommissies.De werkingssfeer van de provinciale klachtencommissies is duidelijk afgegrensd.
Daarbij is niet het werkingsgebied van de instelling van belang, maar de vestigingsplaats
van de voorziening of instelling waarbinnen de klacht speelt. Artikel 51De leden van de RPF-fractie willen weten of er al een modelreglement voor
de provinciale klachtencommissies is, of dat die er komt. Zij vragen tevens
of het niet wenselijk is dat deze op centraal niveau wordt vastgesteld.Binnen het Interprovinciaal overleg (IPO) wordt gewerkt aan een modelreglement
voor de provinciale klachtencommissies. Dit zal de provincies aangeboden worden
met de aanbeveling daar zo weinig mogelijk van af te wijken. Daarnaast is
ons bekend dat enkele provincies, te weten Gelderland, Overijssel en Flevoland,
plannen ontwikkelen om in dezen samen te werken. Daarbij wordt niet alleen
overwogen om tot één reglement te komen, maar ook
om uit het oogpunt van deskundigheidsbevordering de provinciale klachtencommissies
(gedeeltelijk) uit dezelfde personen te laten bestaan. Dit in de verwachting
dat het aantal malen dat beroep op deze commissies gedaan zal worden niet
groot zal zijn. Wij staan hier niet afwijzend tegenover mits de regeling waarborgt
dat steeds als provinciale klachtencommissie wordt opgetreden, terwijl ook
de toegankelijkheid voor de klager gewaarborgd blijft, wat inhoudt dat de
klachtencommissie zitting houdt op niet al te grote afstand van de vestigingsplaats
van de voorziening of instelling.Wij zijn van mening dat gezien de territoriale indeling van provinciale
klachtencommissies en de bemoeienis daarbij van de provincies het niet in
de rede ligt om de verordeningen op centraal niveau vast te stellen of voor
te schrijven. De provincies zijn vrij om elkaars reglement over te nemen danwel
in onderlinge samenwerking of binnen het IPO tot een gelijkluidende regeling
te komen. Op het punt van de gewenste rechtseenheid zijn wij van mening dat
deze voldoende wordt gewaarborgd door het wettelijk kader.De leden van de GPV-fractie lazen in het vierde lid van artikel 51 een
extra argument voor hun stelling, dat er bindende kracht aan de beslissingen
van de provinciale klachtencommissie zou moeten worden toegekend. Zij meenden,
dat de openbaarmaking van het (vermeende) falen van de uitvoerder of instelling
als sanctie op het uitblijven van een reactie of maatregelen, ongewenste effecten
kan hebben, die met het toekennen van bindende kracht aan de beslissing van
de provinciale klachtencommissie voorkomen kunnen worden.Artikel 51, vierde lid, regelt de bevoegdheid van de provinciale klachtencommissie
haar oordeel over een klacht tezamen met de ontvangen mededeling van de uitvoerder
of instelling – met uitzondering voorzover mogelijk van de gegevens
omtrent de persoon van de klager – openbaar te maken. Eerder in deze
nota is reeds uiteengezet waarom wij van oordeel zijn, dat het niet gewenst
is aan de uitspraken van de provinciale klachtencommissie een bindend karakter
toe te kennen. De bevoegdheid tot openbaarmaking is in het wetsvoorstel opgenomen
teneinde de uitvoerder of instelling aan te sporen tijdig en weloverwogen
op het advies van de provinciale klachtencommissie te reageren en hiervan
niet zonder zwaarwegende redenen af te wijken. Deze bevoegdheid doet niets
af aan de redenen die ertoe hebben geleid het oordeel van de provinciale klachtencommissies
niet bindend te verklaren. Ongewenste effecten die openbaarmaking van het
oordeel der provinciale klachtencommissie voor de uitvoerder of instelling
zou kunnen hebben, kan deze voorkomen door het advies van de commissie over
te nemen en zonodig passende maatregelen te treffen. Het niet opvolgen van
het advies en het daarmee lopen van de kans op openbaarmaking is een keuze
die de uitvoerder of instelling zelf maakt.De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. G. TerpstraDe Staatssecretaris van JustitieE. M. A. Schmitz 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24712-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl