Verzamelwet SZW-wetgeving 2009; Memorie van Toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31811, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

22-12-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31811 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen deelUWVIWICBPArtikelsgewijze deelArtikel I Wijziging van de WerkloosheidswetOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EArtikel II Wijziging van de ZiektewetOnderdeel AOnderdelen B en GOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EOnderdeel FOnderdeel HArtikel III Wijziging Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogenOnderdelen A onder 1 en LOnderdeel A onder 2Onderdeel BOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EOnderdeel GOnderdeel HOnderdelen I en VOnderdeel JOnderdeel MOnderdeel NOnderdeel OOnderdeel POnderdeel QOnderdeel ROnderdelen S en TOnderdeel UArtikel IV Wijziging van de Wet Invoering en financiering
Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogenOnderdelen A en B en artikel XVOnderdeel CArtikel V Wijziging van de ArbeidsomstandighedenwetOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdeel DOnderdeel FGegevensuitwisselingPersoonsgegevensGeheimhoudingsplichtenCertificerende instellingen (CI)Derde lidVierde lidVijfde lidArtikel VI Wijziging van de ArbeidstijdenwetArtikel VII Wijziging van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekeringOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdelen D en EOnderdeel FArtikel VIII Wijziging van Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigenOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EOnderdelen F en G onder 2Artikel IX Wijziging van de Wet zwangerschaps- en bevallingsuitkering
zelfstandigenArtikel X Wijziging van de wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicaptenOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdelen D en E onder 2Artikel XI Wijziging van de Wet arbeid en zorgOnderdeel AOnderdeel BArtikel XII Wijziging van de Wet financiering sociale
verzekeringen Onderdeel BOnderdelen C en D onder 1Onderdeel D onder 2 en 3Onderdeel FOnderdeel GOnderdeel IArtikel XIII Wijziging van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslagOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel CArtikel XIV Wijziging van de Wet werk en bijstandOnderdeel AOnderdeel BOnderdelen C, D en EArtikelen XV en XVI (Wijziging van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en wijziging
van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen)Artikel XVII Wijziging van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomenOnderdelen A en BGegevensuitwisseling tussen InspectiesArtikel XVIIIArtikel XIX Wijziging van de PensioenwetOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdeel DArtikel XX Wijziging van de Wet verplichte beroepspensioenregelingOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EArtikel XXI Wijziging van de Wet verplichte deelneming
in een bedrijfstakpensioenfonds 2000Artikel XXII Wijziging van de Wet verevening pensioenrechten
bij scheidingArtikel XXIII Wijziging van de Wet op de bedrijfsorganisatieOnderdelen A en COnderdeel BArtikel XXIV Wijziging van het Burgerlijk WetboekOnderdeel AArtikel XXVI InwerkingtredingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31811Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 94 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 811Wijziging van een aantal wetten van het Ministerie van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid (Verzamelwet SZW-wetgeving 2009)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGAlgemeen deelDit wetsvoorstel wijzigt een aantal wetten op het terrein van de socialezekerheidswetgeving,
arbeidsomstandigheden, arbeidsverhoudingen en SUWI. Het wetsvoorstel betreft
onder andere wijzigingen die voortvloeien uit door het UWV aangedragen knelpunten
in de uitvoering. Naast dit «klein beleid» bevat het wetsvoorstel
ook een aantal wijzigingen van technische aard. De voorgestelde wijzigingen
hebben geen gevolgen voor de administratieve lasten. In het artikelsgewijze
deel wordt nader ingegaan op de verschillende wijzigingsvoorstellen.Dit wetsvoorstel is door de Minister en de Staatssecretaris aan de toetsende
instanties voorgelegd. Door het UWV, de IWI, en het CBP zijn toetsen uitgebracht.UWVNaar het oordeel van het UWV zijn de in het wetsvoorstel voorgestelde
wijzigingen uitvoerbaar. De door het UWV voorgestelde wijzigingen zijn in
overwegende mate in het wetsvoorstel verwerkt.IWIDe IWI heeft het wetsvoorstel beoordeeld op de mogelijkheden van het houden
van toezicht op de rechtmatigheid en de doelmatigheid. De IWI heeft aangegeven
geen problemen te voorzien bij het toezicht op de uitvoering van de voorgenomen
wetsaanpassingen. De opmerkingen van de IWI zijn in overwegende mate overgenomen.CBPHet CBP heeft advies uitgebracht over de voorgenomen bepalingen inzake
gegevensuitwisseling tussen bestuursorganen en toezichthouders in de Wet SUWI,
de Arbowet, de Arbeidstijdenwet en de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag.
Het CBP adviseert een explicitering te geven van het doorbreken van de geheimhoudingsplicht
voor de in het wetsvoorstel omschreven doelen. De toelichting op de desbetreffende
bepalingen is aangevuld waarbij een uiteenzetting is gegeven over
de doorbreking van de algemene geheimhoudingsplichten door de in het wetsvoorstel
voorgestelde bepalingen inzake gegevensuitwisseling.Verder adviseert het CBP dat op korte termijn nadere regels worden opgesteld
waarin zal worden aangegeven welke organisaties, in welke situaties, welke
(persoons)gegevens mogen ontvangen en verstrekken. Ten aanzien van de voorgestelde
bepalingen is de mogelijkheid geboden om bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur nadere regels te stellen. Van deze delegatiemogelijkheid zal gebruik
worden gemaakt zodra een helder beeld ontstaat van de gegevenstromen in de
samenwerkende toezichtsdomeinen. Waar het gaat om de Wet SUWI wordt er op
gewezen dat ook nu al de nadere uitwerking van de gegevenstromen in het Besluit
SUWI is geregeld. Dit besluit zal worden aangepast aan de voorgestelde bepalingen.
Tot slot wijst het CBP er op dat ten aanzien van het verstrekken van bijzondere
gegevens specifieke regels dienen te worden opgesteld. In de toelichting bij
de betreffende bepalingen is aangegeven dat het hierbij niet gaat om uitwisseling
van bijzondere persoonsgegevens als bedoeld in artikel 16 van de Wet bescherming
persoonsgegevens, zoals bijvoorbeeld strafrechtelijke persoonsgegevens. Artikelsgewijze deelArtikel I Wijziging van de WerkloosheidswetOnderdeel AArtikel 6 van de Werkloosheidswet (WW) heeft met de Verzamelwet sociale
verzekeringen 2007 een vierde lid erbij gekregen, terwijl het artikel al vier
leden had. Voorgesteld wordt om dit vierde lid te vernummeren tot vijfde lid.Onderdeel BMet ingang van 1 januari 2007 is de Wet maatschappelijke ondersteuning
(Wmo) in werking getreden. Daarmee is het persoonsgebonden budget ten behoeve
van huishoudelijke hulp niet langer geregeld in de Algemene Wet Bijzondere
Ziektekosten (AWBZ) maar in de Wmo. De voorgestelde wijziging van de WW voorziet
erin dat het derde lid van artikel 42a van de WW ook van toepassing is op
personen die inkomsten ontvangen voor het verlenen van zorg op grond van een
regeling voor persoonsgebonden budget, die is gegrond op artikel 5, eerste
lid, van de Wmo. Daarin is bepaald dat de gemeenteraad regels vaststelt over
de door het college van burgemeester en wethouders te verlenen individuele
voorzieningen, onder andere te ontvangen in de vorm van een persoonsgebonden
budget.Onderdeel CDe voorgestelde wijziging vervangt artikel 62, vierde lid, van de WW.
Deze bepaling verwerkt artikel 8 bis, eerste lid, van richtlijn nr. 2002/74/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 tot wijziging
van Richtlijn 80/987/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing
van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij
insolventie van de werkgever (PbEG L 270) (Insolventierichtlijn) in de WW.In artikel 8 bis van de Insolventierichtlijn wordt het waarborgfonds aangewezen
dat bevoegd is voor de honorering van onvervulde loonaanspraken bij grensoverschrijdende
arbeid. Wanneer een onderneming met activiteiten op het grondgebied van ten
minste twee lidstaten in staat van betalingsonmacht verkeert,
is als waarborgfonds bevoegd om de onvervulde loonaanspraken van de werknemers
te honoreren, het fonds van de lidstaat waarin de werknemers gewoonlijk hun
arbeid verrichten of verrichten.Ten tijde van de wijziging van de WW ter uitvoering van de Insolventierichtlijn
is, gelet op de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
op dit punt, aangenomen dat artikel 8 bis van de Insolventierichtlijn zo moet
worden uitgelegd dat de term «activiteiten» in dit artikel betrekking
heeft op de onderneming zelf en niet op de werknemer (Kamerstukken II 2004/05,
30 133, nr. 3). Daarbij is de term «activiteiten» zo uitgewerkt
dat een vestiging of vaste vertegenwoordiger van de werkgever is vereist.Aanknoping bij de vaste vertegenwoordiging van de onderneming en niet
van de werkgever, blijkt echter in een klein aantal gevallen geen uitkomst
te bieden voor in Nederland woonachtige werknemers die werken voor buitenlandse
werkgevers die geen vaste vertegenwoordiging of vaste inrichting hebben in
Nederland. Door verschillen in verwerking van de Insolventierichtlijn in de
regelgeving van de verschillende EU-lidstaten, blijkt inmiddels dat werknemers
in sommige gevallen bij betalingsonmacht van de werkgever geen aanspraak kunnen
maken op tijdelijke loondoorbetaling door een buitenlands waarborgfonds, noch
dat een uitkering door het UWV mogelijk is.Na nadere bestudering van de tekst, totstandkomingsgeschiedenis en juridische
context van artikel 8 van de Insolventierichtlijn, is de regering van mening
dat artikel 62, vierde lid, van de WW geen juiste verwerking is van artikel
8 bis van de Insolventierichtlijn en dat het de rechtszekerheid van de werknemers
met deze uitleg niet wordt gewaarborgd, doordat aan bepaalde groepen werknemers
de bescherming van artikel 8 bis van de Insolventierichtlijn feitelijk wordt
onthouden.Bij brief van 17 december 2007 (Kamerstukken II 2007/08, 31 080,
nr. 7) is aan de Tweede Kamer toegezegd om artikel 62, vierde lid, van de
WW aan te passen.Artikel 61 van de Werkloosheidswet leidt er reeds toe dat een werknemer
die verzekerd is op grond van de WW, in principe ook aanspraak kan maken op
een insolventie-uitkering op grond van hoofdstuk IV van die wet. De toepassing
van de aanwijsregels van de artikelen 13 en verder van de verordening van
de Raad van 14 juni 1971, betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen
op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen
de Gemeenschap verplaatsen (PbEG L 149) (Verordening 1408/71), leidt ertoe
dat in grensoverschrijdende situaties een werknemer die gewoonlijk in Nederland
werkzaam is, verzekerd is krachtens de WW en derhalve in Nederland recht op
een insolventie-uitkering heeft.In sommige gevallen hoeft dit echter niet het geval te zijn. Hierbij dient
met name te worden gedacht aan het geval dat iemand buiten Nederland woont,
in zijn woonland ook een dienstbetrekking heeft van beperkte omvang, doch
daarnaast in een dienstbetrekking met een in Nederland gevestigde werkgever
gewoonlijk in Nederland werkzaam is. De toepassing van artikel 14, tweede
lid, onder b, van verordening 1408/71 leidt in dat geval ertoe dat die persoon
niet in Nederland op grond van de WW is verzekerd, hoewel hij gewoonlijk in
Nederland werkt. Om te voorkomen dat in een dergelijk geval geen uitkering
in verband met betalingsonmacht van de werkgever kan worden verkregen, terwijl
de Insolventierichtlijn daartoe wel noodzaakt, wordt voorgesteld om in artikel
62, vierde lid, van de WW te bepalen dat de persoon, niet zijnde werknemer,
bedoeld in de artikelen 3 of 3a van de WW, die gewoonlijk in Nederland
werkzaam is, recht krijgt op een insolventie-uitkering bij betalingsonmacht
van de werkgever, bedoeld in artikel 61 van de WW.De voorgestelde aanpassing sluit aan bij de bewoordingen van artikel 8
bis van de Insolventierichtlijn en waarborgt het doel van de Insolventierichtlijn
om een minimumbescherming te bieden bij betalingsonmacht van de werkgever,
bedoeld in artikel 61 WW.Een uitkering bij betalingsonmacht van de werkgever wordt verstrekt door
het UWV. Het UWV kan in zijn administratie nagaan of de betrokkene is verzekerd.
Voor het merendeel van gevallen zal hierdoor uitsluitsel worden gegeven over
de toepasselijkheid van hoofdstuk IV op die persoon.De aanvullende toets of gewoonlijk in Nederland wordt gewerkt komt slechts
aan de orde bij een aanvraag van een persoon die niet in de verzekerdenadministratie
van het UWV voorkomt. Of sprake is van het hoofdzakelijk verrichten van arbeid
wordt dan door het UWV beoordeeld op basis van alle individuele omstandigheden.
Hierbij vormen de aard en inhoud van de arbeidsovereenkomst of opdracht een
indicatie, alsmede de vraag of de betrokkenen wellicht in een ander land aanspraak
heeft op een insolventie-uitkering. In gevallen van detachering naar Nederland
overeenkomstig artikel 14, eerste lid, van Verordening 1408/71 is hoofdstuk
IV van de Werkloosheidswet in ieder geval niet van toepassing.Onderdeel DAangezien artikel 29, tweede lid, is vervallen (Stb. 2005, 573), kan hier
niet meer naar verwezen worden. In plaats daarvan wordt voorgesteld te verwijzen
naar een re-integratievisie en een re-integratieplan als bedoeld in de Wet
structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen (Wet SUWI).Onderdeel EArtikel 77 van de WW is nooit in werking getreden. Wel is het artikel
door middel van verschillende wetswijzigingen enige malen aangepast. Mede
daardoor is onduidelijkheid ontstaan over de tekst van het artikel. Inmiddels
is duidelijk dat artikel 77 WW nooit in werking zal treden, omdat het niet
meer aansluit bij de huidige systematiek van de WW. Artikel 77 vervalt met
dit wetsvoorstel.Artikel II Wijziging van de ZiektewetOnderdeel AMet deze wijziging wordt een foutieve vernummering gecorrigeerd. Met de
Wet van 12 december 2007 houdende regels tot bevordering van de activering
van personen die aanspraak maken op een uitkering op grond van de Ziektewet
(ZW )(Stb. 2007, 553) wordt artikel 29, elfde lid, vernummerd tot het twaalfde
lid. Op het moment van inwerkingtreding van genoemde wet gold echter al een
twaalfde lid, te weten het artikellid dat met de Wet wijziging WW-stelsel
als elfde lid aan artikel 29 is toegevoegd en dat met de Verzamelwet sociale
verzekeringen 2007 tot twaalfde lid is vernummerd. Het desbetreffende artikellid
wordt in onderdeel A vernummerd tot dertiende lid.Onderdelen B en GNaar aanleiding van de motie van Eerste Kamerlid Jurgens (Kamerstukken
I 2006/07 26 200 VI, nr. 65 / 21 109 D) wordt de inhoud van artikel
20 van het Reïntegratiebesluit, dat zijn grondslag vindt in artikel 87
van de ZW en afwijkt van die wet, opgenomen in de ZW zelf (in voorgesteld
artikel 29c). Hiermee wordt geen beleidswijziging beoogd, maar enkel een technische
aanpassing. Met de toevoeging «bij aanvang van het dienstverband»
wordt de tekst van het betreffende artikel in overeenstemming gebracht met het huidige beleid van het UWV. Omdat alleen artikel 20 van het
Reïntegratiebesluit op artikel 87 van de ZW is gebaseerd, kan artikel
87 vervallen. Opgemerkt wordt dat artikel 20 van het Reïntegratiebesluit
bij eerste gelegenheid eveneens zal vervallen.Onderdeel CDe Wet van 12 december 2007, houdende regels tot bevordering van
de activering van personen die aanspraak maken op een uitkering op grond van
de Ziektewet (Stb. 553) beperkt de situaties waarin de werkgever het UWV moet
melden dat hij het loon inhoudt wegens het niet meewerken aan de re-integratie
door de werknemer, tot artikel 629, derde lid, onderdeel c, van Boek 7 van
het Burgerlijk Wetboek en artikel 76b, tweede lid, onder g, van de ZW. Voordien
diende de werkgever in alle situaties die artikel 7:629, derde lid, van het
BW en artikel 76b, tweede lid, van de ZW beschrijven, door te geven dat hij
het loon van de werknemer inhield. Deze beperking is niet beoogd en voor het
UWV ook niet wenselijk. Met de voorgestelde wijziging in onderdeel D wordt
opnieuw geregeld dat de werkgever het aan het UWV moet melden indien een zieke
werknemer op grond 7:629, derde lid, van het BW of artikel 76b, tweede lid,
van de ZW geen recht meer heeft op loondoorbetaling bij ziekte.Onderdeel DMet de Wet van 12 december 2007, houdende regels tot bevordering
van de activering van personen die aanspraak maken op een uitkering op grond
van de Ziektewet (Stb. 553) is de termijn waarop een verzekerde aan het UWV
meldt dat hij weer geschikt is tot het verrichten van arbeid, in artikel 38ab
per abuis gewijzigd van twee naar vier dagen. Met de voorgestelde wijziging
in onderdeel E wordt dit hersteld en wordt deze termijn weer gesteld op twee
dagen, zodat voor het beter melden weer dezelfde termijn geldt als voor de
melding tot de ongeschiktheid tot het verrichten van arbeid wegens ziekte,
bedoeld in artikel 38ab, eerste lid en artikel 38.Onderdeel EDe voorgestelde wijziging in onderdeel E betreft een aanpassing in de
terminologie van artikel 45, eerste lid, onderdeel j, van de ZW. De wachtgeldfondsen
zijn in de Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv) vervangen door het
instellen van sectorfondsen op grond van artikel 94 van de Wfsv. In artikel
45, eerste lid, onderdeel j, van de ZW gaat het dan ook om de mogelijke benadeling
van een sectorfonds in plaats van een wachtgeldfonds. De voorgestelde wijziging
corrigeert dit.Onderdeel FMet onderdeel F wordt voorgesteld een foutieve verwijzing in artikel 72b
te corrigeren. Artikel 72b dient toegepast te worden onder onverminderde werking
van artikel 72c van de ZW .Onderdeel HMet de Wet van 22 mei 2008 tot wijziging van enige wetten teneinde
het verhaal van kosten van re-integratiemaatregelen te vergemakkelijken (Stb.199),
is in de ZW artikel 93 toegevoegd. Er was echter reeds eerder een artikel
93 toegevoegd met de Wet van 12 december 2007, houdende regels tot bevordering
van de activering van personen die aanspraak maken op een uitkering op grond
van de Ziektewet (Stb. 553). Door vernummering van het tweede artikel 93 tot
artikel 94 wordt dit hersteld.Artikel III Wijziging Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogenOnderdelen A onder 1 en LIn artikel 2 van de Aanwijzingsregeling regelingen ex artikel 7 en 7a
Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) is geregeld dat degene die
wegens werkloosheid niet werkt en die een wachtgeld ontvangt, onder bepaalde
voorwaarden, verzekerd is voor de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen
(Wet WIA). Nog niet geregeld is dat de persoon die recht heeft op wachtgeld,
net als de verzekerde die recht heeft op een uitkering op grond van de WW
(zie artikel 58, eerste lid, onderdeel b, WIA), na 104 weken ziekte voldoet
aan de referte-eis. Dit wordt nu alsnog geregeld.In artikel 58, eerste lid, onderdeel c, Wet WIA is geregeld dat degene
die vanuit de WW als werknemer is gaan werken, niet aan de referte-eis voor
de loongerelateerde Werkhervattingsuitkering Gedeeltelijk Arbeidsgeschikten
(WGA-uitkering) hoeft te voldoen als zijn recht op een WW-uitkering niet is
herleefd omdat hij ziek is. Een vergelijkbare situatie is de volgende: het
recht op een WW-uitkering is geëindigd vanwege het ontstaan van een recht
op uitkering op grond van de Wet arbeid en zorg, maar na eindiging van laatstgenoemd
recht herleeft het WW-recht niet omdat de betrokkene ziek is. Ook voor deze
situatie wordt geregeld dat de verzekerde wordt geacht te hebben voldaan aan
de referte-eis. Na 104 weken ziekte komt hij dus in aanmerking voor een loongerelateerde
WGA-uitkering.Onderdeel A onder 2Met de Wet werken aan winst is artikel 3.2 van de Wet inkomstenbelasting
2001 (Wet IB 2001) aangepast. Hierdoor is geregeld dat deze MKB-winstvrijstelling
wordt afgetrokken van de winst om tot de belastbare winst uit onderneming
te komen. Voor de winstvaststelling ligt het voor de hand dat niet alleen
de ondernemersaftrek bij de belastbare winst wordt opgeteld, maar ook de MKB-winstvrijstelling.
Met de wijziging genoemd in onderdeel A onder 2 wordt dit bewerkstelligd.Onderdeel BDe wijzigingen in artikel 6, vijfde lid, eerste volzin, betreffen redactionele
verbeteringenOnderdeel CMet ingang van 1 januari 2007 is de Wmo in werking getreden. Daarmee
is het persoonsgebonden budget ten behoeve van huishoudelijke hulp niet langer
geregeld in de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) maar in de Wmo.
De voorgestelde wijziging van de Wet WIA voorziet erin dat het zevende lid
van artikel 15 van de Wet WIA ook van toepassing is op personen die inkomsten
ontvangen voor het verlenen van zorg op grond van een regeling voor persoonsgebonden
budget, die is gegrond op artikel 5, eerste lid, van de Wmo. Daarin is bepaald
dat de gemeenteraad regels vaststelt over de door het college van burgemeester
en wethouders te verlenen individuele voorzieningen, onder andere te ontvangen
in de vorm van een persoonsgebonden budget.Onderdeel DBepaalde groepen personen kunnen zich vrijwillig verzekeren voor de Wet
WIA en de ZW. Het spreekt voor zich dat dit dezelfde groepen zijn. Echter, degenen van wie de WIA-uitkering is geëindigd kunnen zich wél
vrijwillig verzekeren voor de ZW (zie artikel 64, eerste lid, onderdeel f
ZW), maar niet voor de Wet WIA. Dat is uiteraard niet de bedoeling geweest.
Daarom wordt dit nu alsnog geregeld in de Wet WIA.Onderdeel EIn artikel 23, zesde lid, Wet WIA is geregeld dat iemand die volledig
en duurzaam arbeidsongeschikt is, het UWV kan verzoeken om een verkorte wachttijd.
Deze mogelijkheid bestaat niet voor verzekerden die ziekengeld op grond van
de ZW ontvangen. Het kan zich echter voordoen dat iemand zowel ziekengeld
ontvangt als recht heeft op loondoorbetaling. Dat doet zich bijvoorbeeld voor
als iemand die ziek wordt een WW-uitkering ontvangt én een dienstbetrekking
heeft. Of als iemand met een dienstbetrekking ziek wordt en recht heeft op
ziekengeld op grond van artikel 29a ZW (ziekengeld in verband met zwangerschap
of bevalling) of artikel 29b ZW (no-riskpolis). In deze situaties heeft de
werkgever er belang bij dat de betrokken werknemer een verkorte wachttijd
aanvraagt, want dan vervallen zijn re-integratieverplichtingen als de betrokkene
recht heeft op een IVA-uitkering (IVA= Inkomensverzekering voor Volledig en
duurzaam Arbeidsongeschikten). De tekst van de huidige bepaling kan zo worden
uitgelegd dat in de geschetste situatie geen verkorte wachttijd kan worden
aangevraagd, omdat de betrokken werknemer – naast zijn recht op loondoorbetaling –
ziekengeld ontvangt. Vanwege deze onduidelijkheid wordt geregeld dat alléén
geen verkorte wachttijd kan worden aangevraagd als de verzekerde ziekengeld
ontvangt én geen recht heeft op loondoorbetaling.Onderdeel GDit artikel betreft de periodieke (jaarlijkse) herbeoordeling gedurende
de eerste 5 jaar nadat recht op een arbeidsongeschiktheidsuitkering is ontstaan
bij geringe kans op herstel. Bij deze keuring wordt beoordeeld of de verzekerde
die volledig en duurzaam arbeidsongeschikt is als bedoeld in artikel 4, derde
lid, nog steeds volledig en duurzaam arbeidsongeschikt is. In de wettekst
staat nu echter alleen «volledig arbeidsongeschikt». Door toevoeging
van het woord «duurzaam» wordt deze onjuistheid hersteld.Onderdeel HIn artikel 49, eerste lid, onderdeel a, van de Wet WIA is bepaald dat
het recht op een IVA-uitkering eindigt als de verzekerde niet meer volledig
arbeidsongeschikt is. Een letterlijke uitleg zou meebrengen dat het recht
op IVA-uitkering niet eindigt als de betrokkene wel volledig maar niet meer
duurzaam arbeidsongeschikt is. Dit is niet de bedoeling, omdat in die situatie
iemand recht heeft op een WGA-uitkering en die uitkering niet kan samenlopen
met een IVA-uitkering. Daarom wordt de tekst van artikel 49, onderdeel a,
van de Wet WIA bepaling zo gewijzigd dat het recht op een IVA-uitkering ook
eindigt als de verzekerde niet meer duurzaam arbeidsongeschikt is.Onderdelen I en VIn artikel 51 Wet WIA is geregeld dat de hoogte van de IVA-uitkering 70%
van het maandloon bedraagt. Verder is in artikel 126 Wet WIA geregeld dat
de hoogte van de IVA-uitkering op 75% van het maandloon wordt vastgesteld
op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip. Dit besluit is inmiddels
vastgesteld op 11 december 2006 (zie Stb. 2006, 698). Daarom kan
in artikel 51 Wet WIA nu worden bepaald dat de IVA-uitkering 75% van
het maandloon bedraagt, en kan artikel 126 Wet WIA vervallen.Onderdeel JIn artikel 52, tweede lid, Wet WIA is geregeld dat het UWV iemand met
recht op een IVA-uitkering moet oproepen voor een herbeoordeling, als hij
gedurende twaalf kalendermaanden een inkomen verdient dat meer bedraagt dan
20% van het maatmaninkomen per kalendermaand.
Kalendermaand is echter een periode en geen grootheid. Daarom wordt het begrip «kalendermaand»
vervangen door «maand».Onderdeel MBij het opnemen van de in artikel 58, eerste lid, onderdeel c, Wet WIA
genoemde situatie, is verzuimd te bepalen dat de duur van de reeds genoten
WW-uitkering in mindering wordt gebracht op de duur van de loongerelateerde
uitkering van de WGA-uitkering. Dit gebeurt ook in de hiermee vergelijkbare
situatie dat de verzekerde onmiddellijk voorafgaande aan de wachttijd recht
had op een WW-uitkering. Deze omissie wordt met de voorgestelde wijziging
van artikel 59, derde lid, Wet WIA hersteld.Hetzelfde wordt nu duidelijk geregeld voor de situatie dat de verzekerde
na 104 weken ziekte minder dan 35% arbeidsongeschikt is en dan recht
heeft op een WW-uitkering. In deze situatie kan alsnog recht op een WGA-uitkering
ontstaan als de verzekerde binnen vier weken (als gevolg van een andere oorzaak)
of vijf jaar (als gevolg van dezelfde oorzaak) ten minste 35% arbeidsongeschikt
wordt. In dit geval wordt de duur van de inmiddels ontvangen WW-uitkering
in mindering gebracht op de loongerelateerde WGA-uitkering.Tot slot wordt ook voor de twee nieuwe situaties die hiervoor zijn genoemd
(zie onderdelen A onder 1 en L), voorgesteld om de duur van de reeds genoten
WW- of wachtgelduitkering in mindering te brengen op de duur van de loongerelateerde
WGA-uitkering.Onderdeel NAls iemand volledig (niet-duurzaam) arbeidsongeschikt is, dan geldt voor
hem geen inkomenseis om in aanmerking te komen voor een loonaanvulling. Mocht
deze persoon op een gegeven moment niet meer volledig arbeidsongeschikt zijn,
dan gaat voor hem na een termijn van 24 kalendermaanden een inkomenseis gelden.
In die periode kan er echter sprake zijn van een kortstondige periode dat
de betrokkene weer volledig arbeidsongeschikt is. Dit onderbreekt voornoemde
periode van 24 kalendermaanden niet. Deze loopt door, tenzij de betrokkene
ten minste twee kalendermaanden volledig arbeidsongeschikt is. In dat laatste
geval eindigt de periode van 24 kalendermaanden en geldt voor deze persoon
wederom geen inkomenseis. Tevens is in dit onderdeel geregeld dat het ingaan
van voornoemde periode van 24 maanden ook geldt voor de verzekerde als bedoeld
in het tweede lid, laatste volzin, met dien verstande dat die periode pas
ingaat na het verstrijken van de in die zin bedoelde twee kalendermaanden.Onderdeel OOmdat het recht op uitkering of de hoogte van de uitkering op grond van
deze wet niet alleen op aanvraag kan herleven respectievelijk worden gewijzigd,
maar ook ambtshalve, wordt in het nieuwe twaalfde lid geregeld
dat het elfde lid van overeenkomstige toepassing is wanneer geen sprake is
van een aanvraag. Daardoor kan de herleving of het later ontstaan van het
recht dan wel de verhoging van de uitkering niet vroeger ingaan dan 52 weken
voorafgaand aan de dag waarop het UWV heeft vastgesteld dat daarvan sprake
is. Hiermee wordt aangesloten bij de overige arbeidsongeschiktheidswetten,
waar deze beperking in terugwerkende kracht op vergelijkbare wijze is geregeld.Onderdeel PDit onderdeel voegt een zin toe aan artikel 65 van de Wet WIA, waardoor
het UWV de re-integratie-inspanningen van werkgever en werknemer niet hoeft
te beoordelen, indien de werknemer, op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel
e, f of g, ZW, recht heeft op ziekengeld. Deze groep is in dienst van een
werkgever, maar ontvangt van het UWV ziekengeld wegens orgaandonatie, zwangerschap/bevalling
of arbeidshandicap. De werkgever moet wel zorgdragen voor de re-integratie-activiteiten
en het opstellen van een re-integratieverslag als het dienstverband tussentijds
eindigt. Aangezien bij niet-nakoming van deze verplichting geen sanctie geldt –
omdat de werkgever in geval van ziekte wegens orgaandonatie, zwangerschap/bevalling
of arbeidshandicap financieel uit de wind wordt gehouden – wordt geregeld
dat het UWV de re-integratie-inspanningen ook niet hoeft te beoordelen. Immers,
als er geen consequenties aan worden verbonden, is het ook niet nodig om de
inspanningen te beoordelen.Onderdeel QArtikel 82, vierde lid, Wet WIA bepaalt dat de eigenrisicodrager WGA niet
het risico draagt van onder andere WGA-uitkeringen die toegekend worden in
aansluiting op een voordien op grond van de ZW toegekende uitkering. Door
de voorgestelde wijziging wordt verduidelijkt dat ook indien als gevolg van
bijvoorbeeld detentie of verblijf in het buitenland bij einde wachttijd geen
ZW-uitkering wordt ontvangen, de eigenrisicodrager niet zelf het risico hoeft
te dragen. De gekozen formulering sluit aan bij de formulering van artikel
117b, derde lid, onderdeel c, van de Wfsv.Onderdeel RTegelijkertijd met het afschaffen van de mogelijkheid om eigenrisicodrager
voor de WAO te worden, is ook de mogelijkheid om eigenrisicodrager voor de
IVA te worden, beëindigd door middel van de wet van 12 december
2007 tot wijziging van de Wfsv, de WAO en de Wet WIA in verband met het afschaffen
van de mogelijkheid om eigenrisicodrager te worden voor de WAO en de Inkomensverzekering
voor volledig en duurzaam arbeidsongeschikten in het kader van de Wet WIA,
het afschaffen van de premiedifferentiatie voor de Arbeidsongeschiktheidskas
en enige andere wijzigingen (Stb. 557). Door middel van die wijziging zijn
ook de verwijzingen naar de mogelijkheid om eigenrisicodrager te worden voor
de IVA in de desbetreffende wetsartikelen geschrapt. Abusievelijk is de wijzigingsopdracht
om artikel 83 in dit kader aan te passen onjuist geformuleerd waardoor deze
niet kon worden doorgevoerd. Door middel van de voorgestelde wijziging wordt
dit hersteld.De doorbelasting van de garantie-uitkering, bedoeld in artikel 62, derde
lid, van de Wet WIA, is verschillend geregeld voor de eigenrisicodrager en
voor de publiek verzekerde werkgever. Dit nu wordt onwenselijk geacht. De
voorwaarden voor de uitkering en de lasten van de uitkering die worden gedragen
door de publiek verzekerde werkgevers/ doorbelast aan de eigenrisicodragers
moeten gelijk zijn. Dit vloeit voort uit het level playing field
dat aan het stelsel van eigenrisicodragen ten grondslag ligt. Wenselijk is
dat de regeling voor de eigenrisicodrager inhoudelijk gelijk wordt aan die
voor de omslagleden. Daarom wordt nu in artikel 83, tweede lid, van de Wet
WIA voorgesteld te regelen dat ook de verhoging van de vervolguitkering op
grond van artikel 62, derde lid, van de Wet WIA (de garantieregeling) door
de eigenrisicodrager op het UWV kan worden verhaald. In verband daarmee is
de formulering van de eerste zin van het derde lid, verduidelijkt. Omgekeerd
geldt dat het UWV, indien het UWV de vervolguitkering betaalt, de verhoging
van de vervolguitkering in verband met de garantieregeling, niet kan verhalen
op de eigenrisicodrager. Dit volgt uit de formulering van artikel 83, derde
lid, van de Wet WIA.Onderdelen S en TDit betreft het opnemen van een verlengings- en verdagingsmogelijkheid
voor de situatie dat het nodig is om de in het buitenland woonachtige betrokkene
voor een medische/arbeidskundige beoordeling op te roepen naar Nederland.
In de Wet WIA, de WAO, de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen
(WAZ) en de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten (Wajong)
is een verlengingsmogelijkheid van ten hoogste 6 maanden opgenomen als in
het kader van de primaire beslissing nadere informatie uit het buitenland moet worden opgevraagd. Voor de beslissingen waarbij
in het buitenland wonenden moeten worden opgeroepen is dit echter niet geregeld.
Voorgesteld wordt om voor de primaire fase een verlengingsmogelijkheid op
te nemen en voor de beslissing op bezwaar een verdagingsmogelijkheid voor
beslissingen waarbij in het buitenland wonenden moeten worden opgeroepen,
waarbij aangesloten wordt bij de termijn van maximaal 6 maanden. Bij deze
onderdelen is aangesloten bij de terminologie zoals die in de Awb wordt gebezigd;
in de primaire fase wordt gesproken over «verlenging van de termijn»
en in de bezwaarfase over «verdaging van de beslissing».Onderdeel UOp grond van artikel 59, derde lid, Wet WIA dient in een aantal situaties
de duur van de ontvangen WW-uitkering of van het ontvangen wachtgeld in mindering
te worden gebracht op de duur van de loongerelateerde WGA-uitkering. Het gemeenschappelijke
van de bedoelde situaties is dat de betrokkene (al dan niet direct) voorafgaand
aan de wachttijd uitsluitend verzekerd was voor de Wet WIA omdat hij recht
had op een WW-uitkering (of op wachtgeld). De ratio daarvan is dat het recht
op een WW-uitkering na de wachttijd van 104 weken zou zijn herleefd als de
betrokkene niet ten minste 35% arbeidsongeschikt zou zijn geweest.
Artikel 59, derde lid, Wet WIA zorgt ervoor dat de duur van de loongerelateerde
WGA-uitkering gelijk is aan de resterende duur van het niet herleefde recht
op een WW-uitkering. Met ingang van 1 oktober 2006 is de duur van de
WW-uitkering verkort. En vanaf 1 januari 2008 wordt de duur van
de loongerelateerde WGA-uitkering op dezelfde wijze vastgesteld als de duur
van de WW-uitkering. Dit kan tot gevolg hebben dat bij een verzekerde die
voor 1 oktober 2006 recht had op een WW-uitkering en na 1 januari
2008 recht heeft op een WGA-uitkering, de resterende duur van de (niet-herleefde)
WW-uitkering langer kan zijn dan de duur van de loongerelateerde WGA-uitkering,
waardoor hij die laatste uitkering niet ontvangt. Dat is uiteraard niet de
bedoeling geweest van de wijzigingen van de uitkeringsduur in de WW en WGA.
Daarom wordt geregeld dat de duur van de loongerelateerde WGA-uitkering ten
minste gelijk is aan de resterende duur van de niet-herleefde WW-uitkering.
Deze situatie kan zich niet meer voordoen als het recht op WW-uitkering is
ontstaan na 1 oktober 2006.Artikel IV Wijziging van de Wet Invoering en financiering
Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogenOnderdelen A en B en artikel XVMet het vervallen van de artikelen 2.7a en 2.7b van de Wet Invoering en
financiering Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet IWIA) kan het UWV
niet langer aan de zieke werknemer die een dienstbetrekking heeft, een persoonsgebonden
re-integratiebudget (PRB) verstrekken. Gedurende de verplichte loondoorbetalingsperiode
zijn de werkgever en werknemer primair verantwoordelijk voor re-integratie.
De werkgever moet in deze periode voldoende inspanningen plegen om zijn werknemer
te re-integreren. Daaraan is ook een verantwoordelijkheid in financiële
zin verbonden. De inzet van het PRB, dat uit publieke middelen wordt gefinancierd,
doorkruist de huidige verantwoordelijkheidsverdeling voor re-integratie en
dat wordt niet wenselijk geacht.De regeling voor het PRB voor zieke werknemers is met de invoering van
de Wet WIA in de Wet IWIA opgenomen. Daarmee werden bestaande aanspraken gewaarborgd.
Aan een dergelijke bepaling bestaat thans geen behoefte meer.Hetzelfde geldt voor artikel 73a van de WW. Invoering van dit artikel
werd beoogd met artikel 43, onderdeel Za, van de Invoeringswet Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen (Wet ISUWI). Omdat dat wijzigingsartikel
niet in werking is getreden, kent de WW thans geen artikel 73a. Derhalve dient
niet artikel 73a van de WW, maar artikel 43, onderdeel Za, van de Wet ISUWI
te vervallen.Ten behoeve van PRB’en die zijn verstrekt voor de datum van inwerkingtreding
van deze wet of waartoe een aanvraag voor die datum bij het UWV is ingediend,
is overgangsrecht in het voorgestelde nieuwe artikel 2.7b van de Wet IWIA
opgenomen. Hierdoor blijven de voorwaarden die gelden voor reeds toegekende
en aangevraagde PRB’en ook na het vervallen van de artikelen 2.7a en
2.7b van de Wet IWIA onverkort van toepassing. Het opnemen van overgangsrecht
in de Wet ISUWI is niet nodig, omdat artikel 43, onderdeel Za, van die wet
nooit in werking is getreden.Het is slechts nodig in het voorgestelde overgangsrechtelijke artikel,
artikel 2.7a, zoals dat thans luidt, te noemen en niet artikel 2,7b zoals
dat thans luidt. Artikel 2.7b, zoals dat thans luidt, regelt immers «slechts»
dat het Besluit SUWI tevens is gebaseerd op artikel 2.7a, zoals dat thans
luidt. Dat is bij de inwerkingtreding van Wet IWIA geregeld en hoeft nu niet
voor de overgangsrechtelijke situatie nogmaals te worden geregeld. Het UWV
kan voor de «oude» PRB’en derhalve gebruik maken van de
desbetreffende bepalingen uit het Besluit SUWI.Opgemerkt wordt dat het PRB dat hiermee komt te vervallen moet worden
onderscheiden van het experimentele PRB voor arbeidsongeschikte uitkeringsgerechtigden,
bedoeld in artikel 2.6 van de Wet IWIA, en de individuele re-integratie-overeenkomst
(IRO), bedoeld in artikel 4.2 van het Besluit SUWI. Dat PRB en de IRO blijven
onveranderd voortbestaan.Onderdeel CVoordat het bestuursorgaan op het bezwaar beslist, stelt het belanghebbenden
in de gelegenheid te worden gehoord (artikel 7:2 Algemene wet bestuursrecht
(Awb)). Met ingang van 1 januari 2006 is in de wetten die UWV uitvoert
echter geregeld, dat het UWV van het horen van belanghebbenden kan afzien
indien de belanghebbende niet binnen een door het UWV gestelde redelijke termijn,
verklaart dat hij gebruik wil maken van het recht te worden gehoord (artikelen
72c ZW, 113 Wet WIA, 87a WAO, 95b WAZ, 69b Wajong, 128 WW en 37a Toeslagenwet
(TW)). Een dergelijke bepaling ontbreekt in de Wet IWIA, terwijl ook op grond
van die wet besluiten worden genomen waartegen bezwaar openstaat.
Het ontbreken van een dergelijke bepaling heeft tot gevolg dat niet zeker
is of de hier bedoelde uitzondering op de hoorplicht ook geldt in gevallen
waarin bezwaar wordt gemaakt tegen besluiten die genomen zijn op grond van
de Wet IWIA. Daarom wordt voorgesteld de Wet IWIA op dit punt aan te vullen
met een gelijkluidende bepaling.Artikel V Wijziging van de ArbeidsomstandighedenwetOnderdeel AIn artikel 1 van de Grondwet is bepaald dat discriminatie wegens godsdienst,
levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan
ook, niet is toegestaan en dat allen die zich in Nederland bevinden in gelijke
gevallen gelijk behandeld moeten worden. Het verbod op discriminatie vloeit
voort uit diverse internationale verdragen en EG-richtlijnen. In Nederland
is het verbod op discriminatie verder uitgewerkt in artikel 7:646 Burgerlijk
Wetboek (BW), dat betrekking heeft op gelijke behandeling van mannen en vrouwen,
en in een viertal specifieke gelijke behandelingswetten, te weten: de Algemene
wet gelijke behandeling, de Wet gelijke behandeling op grond van handicap
of chronische ziekte, de Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen en
de Wet gelijke behandeling op grond van leeftijd bij de arbeid. Omdat de Algemene
wet gelijke behandeling mede betrekking heeft op discriminatie op grond van
hetero- of homoseksuele gerichtheid vallen de gronden leeftijd, handicap en
seksuele gerichtheid hiermee expliciet onder de term «welke grond dan
ook» van artikel 1 van de Grondwet. In de Wet op de ondernemingsraden
is verder geregeld dat de ondernemingsraad dient te waken tegen discriminatie
in de onderneming en in het bijzonder de gelijke behandeling van mannen en
vrouwen en de inschakeling van gehandicapten en minderheden in de onderneming
dient te bevorderen (artikel 28, derde lid).In de namens het kabinet door de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap
op 9 november 2007 ingediende nota Lesbisch- en homo-emancipatiebeleid
2008–2011 is aangegeven dat de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
de mogelijkheid onderzoekt van het opnemen van discriminatie als psychosociale
arbeidsbelasting in de Arbeidsomstandighedenwet (Arbowet)1. Ook in reactie op de motie van de leden Dibi en Depla, ingediend
tijdens de behandeling van de begroting Wonen, wijken en integratie voor het
jaar 20082, is aangegeven dat zal worden bezien
of het tegengaan van discriminatie zou kunnen worden opgenomen in de Arbowet3. Bij brief aan de Tweede Kamer van 13 december
2007 is het plan van aanpak discriminatie op de arbeidsmarkt aangeboden. In
dat plan is aangegeven dat het de bedoeling is dat de beleidsverplichting
uit de Arbowet met betrekking tot psychosociale arbeidsbelasting zich ook
uitstrekt tot discriminatie op de werkvloer4.
Bij brief van 23 april 2008 is ten slotte aangegeven dat gedacht wordt
aan het expliciet toevoegen van discriminatie aan de opsomming van onderwerpen
die nu onder psychosociale arbeidsbelasting vallen5.
Daarbij is tevens aangegeven dat de plicht bestaat discriminatie op de werkvloer
te bestrijden. Mensen moeten worden beoordeeld op hun talenten en niet op
bijvoorbeeld hun afkomst of religie. Discriminatie is evenzeer als agressie
en geweld, seksuele intimidatie, pesten en werkdruk één van
de factoren in de arbeidssituatie die kan leiden tot stress.Met het onderhavige voorstel tot wijziging van de Arbowet wordt uitvoering
gegeven aan dit onderdeel van het plan van aanpak discriminatie op de arbeidsmarkt.Het voorstel voorziet in de opname in de definitie van psychosociale arbeidsbelasting
van direct of indirect onderscheid als een van de factoren in de arbeidssituatie
die stress teweeg kunnen brengen. In de bedoelde definitie wordt
niet de term discriminatie gebruikt maar wordt aansluiting gezocht bij de
bestaande begrippen «direct en indirect onderscheid» als bedoeld
in de hiervoor genoemde gelijke behandelingswetten. In deze wetten wordt onder
direct respectievelijk indirect onderscheid verstaan dat iemand op een andere
wijze wordt behandeld dan een ander in een vergelijkbare situatie wordt, is
of zou worden behandeld, op grond van godsdienst, levensovertuiging, politieke
gezindheid, ras, geslacht, nationaliteit, hetero- of homoseksuele gerichtheid,
burgerlijke staat, leeftijd, handicap of chronische ziekte, respectievelijk
dat een ogenschijnlijk neutrale bepaling, maatstaf of handelwijze personen
van een bepaalde godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras,
geslacht, nationaliteit, burgerlijke staat, leeftijd dan wel een hetero- of
homoseksuele gerichtheid of met een handicap of chronische ziekte bijzonder
treft.Met betrekking tot discriminatie in de Arbowet wordt opgemerkt dat het
zowel gaat om direct onderscheid, met inbegrip van seksuele intimidatie, als
om indirect onderscheid hetgeen factoren zijn die stress tot gevolg kunnen
hebben. De vraag of er sprake is of kan zijn van direct of indirect onderscheid
moet worden beantwoord aan de hand van de uitleg en rechtspraak van deze begrippen
in bovenvermelde gelijkebehandelingswetten. Hoewel het begrip «seksuele
intimidatie» reeds wordt begrepen onder het begrip «direct onderscheid»
in de gelijkebehandelingswetgeving, blijft dit element, omwille van de duidelijkheid,
expliciet vermeld. Opgemerkt zij verder nog dat het in de definitie van psychosociale
arbeidsbelasting factoren betreft waarvan sprake is in
de arbeidssituatie en die stress teweeg brengen; het gaat dus om
direct of indirect onderscheid in de arbeidssituatie dat stress teweegbrengt.
Omdat het moet gaan om direct of indirect onderscheid in de arbeidssituatie, dus op de werkvloer, kan de factor direct
of indirect onderscheid niet betrekking hebben op onderscheid ten aanzien
van beloningen.Uitbreiding van het begrip psychosociale arbeidsbelasting met direct of
indirect onderscheid brengt met zich mee dat de werkgever op grond van artikel
3, tweede lid, Arbowet, binnen het algemeen arbeidsomstandighedenbeleid, een
beleid moet voeren gericht op voorkoming en indien dat niet mogelijk is beperking
van discriminatie op de werkvloer. Op grond van artikel 2.15 van het Arbeidsomstandighedenbesluit
moet de werkgever in het kader van de risico-inventarisatie en evaluatie,
bedoeld in artikel 5 van de Arbowet, de risico’s ten aanzien van psychosociale
arbeidsbelasting beoordelen en in het plan van aanpak, bedoeld in artikel
5 van de Arbowet, maatregelen vaststellen en uitvoeren om psychosociale arbeidsbelasting
te voorkomen of indien dat niet mogelijk is te beperken.Iedere organisatie zal dus moeten onderzoeken wat en in welke situatie
deze zich voordoen en wat de bronnen en oorzaken voor psychosociale arbeidsbelasting
en dus ook voor discriminatie zijn en in welke situatie deze zich voordoen.
De uitkomsten van de risico-inventarisatie zijn daarvoor het startpunt.Als gevolg van het opnemen van het element «onderscheid»,
in de definitie van psychosociale arbeidsbelasting krijgt ook de Arbeidsinspectie
(AI) een rol. Bij de handhaving wordt zoveel mogelijk aangesloten bij het
huidige handhavingsbeleid van de AI rondom seksuele intimidatie en pesten.
Dat betekent dat de AI bij geconstateerde of gemelde discriminatie aan de
werkgever zal vragen om aan te tonen dat deze een beleid heeft inzake psychosociale
arbeidsbelasting. Dit houdt tevens in dat als de AI constateert dat in een
bepaald bedrijf sprake is van duidelijke kansen op discriminatie, van de werkgever
kan worden geëist dat er gericht beleid wordt gevoerd. Geeft de werkgever
daaraan geen gevolg, dan kan de AI een bestuurlijke boete opleggen. Om geen
misverstand te laten ontstaan wordt opgemerkt dat de AI geen toezichthoudende
taak heeft bij de bestrijding van geconstateerde discriminatie op de werkvloer
zelf. De AI beoordeelt niet zelf of er daadwerkelijk sprake is
van discriminatie (of ongeoorloofd onderscheid) deze taak is voorbehouden
aan de Commissie gelijke behandeling of de rechter.Tevens wordt in onderdeel A een aantal redactionele onjuistheden ongedaan
gemaakt ten aanzien van de definitie van «vrijwilliger» dat met
de Verzamelwet SZW-wetgeving 2008 in de Arbowet terecht is gekomen. Onderdeel BIn artikel 4, eerste lid, was verzuimd om te verwijzen naar het eerste
lid van artikel 1. Door onderdeel B wordt dit gecorrigeerd.Onderdeel CBij de Verzamelwet SZW-wetgeving 2008 is in artikel XII, onderdeel D,
de aanhef van het eerste lid van artikel 14 van de Arbowet gewijzigd. Verzuimd
is om het tweede lid, onderdeel c, hiermee in overeenstemming te brengen.
Door onderdeel C wordt dit gecorrigeerd. De wijziging brengt met zich mee
dat in de omstandigheden, bedoeld in het tweede lid, onderdeel c, ook een
bedrijfsarts de risico-inventarisatie en -evaluatie kan toetsen en daarover
kan adviseren.Onderdeel DHet nieuwe derde lid van artikel 20 voorziet in een uniforme regeling
ter zake van de aan een certificaat respectievelijk aanwijzing als certificerende
instelling (CI) te stellen beperkingen en voorschriften. Ook voor de aanwijzing
wordt thans bepaald dat deze alleen voor een beperkte tijdsduur kan worden
gegeven. In de praktijk is dat overigens al overwegend het geval. Uitgangspunt
zal zijn een periode van vier jaar. Tijdig, voor het verstrijken van de einddatum,
moet weer een verzoek tot het verstrekken van een certificaat respectievelijk
aanwijzing worden gedaan, waarbij een nieuwe toetsing aan de dan geldende
wettelijke voorschriften plaatsvindt.Verder wordt in het nieuwe vierde lid, sub b, expliciet bepaald dat de
gronden voor schorsing (naast die voor wijziging en intrekking) van een aanwijzing
worden geregeld bij of krachtens algemene maatregel van bestuur. Voor certificaten
is dit al bepaald (sub c en het huidige artikel 20, vierde lid). Hieraan zal
uitvoering worden gegeven in het Arbeidsomstandighedenbesluit en een daarop
gebaseerd adequaat toezichthoudend beleid van het Ministerie van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid (SZW). Dit biedt de mogelijkheid passend te reageren al
naar gelang de aard en ernst van de bij een CI geconstateerde tekortkoming.Voor een aanwijzing als CI op een specifiek werkveld door de Minister
van SZW is een beoordelingsonderzoek nodig om vast te stellen of de instelling
voldoet aan de voorwaarden zoals genoemd in het vierde lid, onder b. De kosten
van het beoordelingsonderzoek (gemaakt door zowel het Ministerie van SZW als
derden) kunnen ten laste worden gebracht van de aanvrager om te worden aangewezen
als CI.De aanvrager dient een beoordelingsonderzoek te laten doen door de Raad
voor Accreditatie (RvA). Dit wordt als aanwijzingsvoorwaarde vastgelegd in
het Arbeidsomstandighedenbesluit. Omdat de kosten per werkveld en zelfs binnen
een werkveld kunnen verschillen, wordt in artikel 20, zevende lid, volstaan
met vermelding van een aantal cruciale criteria die door de derden in acht
genomen moeten worden bij het berekenen van de kosten. Te weten de zorgvuldigheid,
transparantie en eenduidigheid (zoals een goede onderbouwing van de te hanteren
bedragen in het algemeen, een duidelijke uiteenzetting van de opbouw van de
in concreto gemaakte kosten en het gelijk behandelen van gelijke
gevallen), de redelijkheid (zoals een adequate verhouding tussen de in rekening
gebrachte kosten en de omvang van het onderzoek) en de proportionaliteit (zoals
verschillende bedragen voor de initiële toelating en post-toelatingswerkzaamheden.
Zie ook hieronder). Deze criteria zijn verder uitgewerkt in de hoofdovereenkomst
tussen de Staat der Nederlanden en RvA betreffende de werkzaamheden van de
RvA bij de beoordeling van, in het kader van wettelijke regelingen, aan te
wijzen instellingen en de tussen het ministerie van SZW en de RvA af te sluiten
maatwerkovereenkomst. Zo is bepaald dat het dagtarief dat de RvA hanteert
in 2005 voor beoordeling, jaarlijks mag worden verhoogd met maximaal het CBS-prijsindex-cijfer
voor zakelijke dienstverlening.De aanvrager om te worden aangewezen als CI betaalt de eventuele vergoeding
van die kosten rechtstreeks aan de RvA.Gaat het om door de overheid (het Ministerie van SZW) zelf te maken kosten
dan geldt uiteraard een soortgelijke aanpak. Terzake zijn de bepalingen van
de Awb van belang en van toepassing (met name de hoofdstukken 2 en 3; beginselen
van behoorlijk bestuur, besluitvorming, termijnen, motivering).Met het bovenstaande is de reguliere aanwijzingsprocedure op hoofdlijnen
beschreven. Dit laat onverlet dat er werkvelden kunnen zijn, die aanleiding
geven tot een afwijkende procedure.De aanwijzingsprocedure en de mogelijkheid tot differentiatie worden verder
uitgewerkt en vastgelegd in het Arbeidsomstandighedenbesluit en de Arbeidsomstandighedenregeling.Meer dan thans het geval is zullen de CI’s periodiek toezien (herbeoordelingsonderzoek)
op de vraag of de houders van een certificaat gedurende de looptijd ervan
(in principe vier jaar) nog steeds voldoen aan de voorwaarden voor afgifte
van het certificaat en daarop handhaven.Hetzelfde geldt voor het toezicht door het Ministerie van SZW op de CI’s.
ten behoeve van de ministeriële besluitvorming betreffende voortzetting
van een aanwijzing c.q. hernieuwde aanwijzing doet de RvA periodiek herbeoordelingsonderzoek
naar de vraag of de CI’s nog voldoen aan de voorwaarden voor het verkrijgen
van een aanwijzing.De houder van een certificaat respectievelijk de aangewezen instelling
is verplicht mee te werken aan periodieke herbeoordelingsonderzoeken door
de CI waarvan het certificaat is verkregen, respectievelijk de RvA.Deze verplichting dient, uit een oogpunt van inzichtelijkheid en transparantie,
te worden opgenomen in een voorschrift dat is verbonden aan het certificaat
respectievelijk de aanwijzing (artikel 20, vijfde lid). Ontbreekt een dergelijk
voorschrift dan kan geen herbeoordelingsonderzoek plaats vinden.De kosten van herbeoordelingsonderzoeken naar het blijven voldoen aan
de voorwaarden voor een certificaat respectievelijk aanwijzing kunnen ten
laste worden gebracht van de houder van het certificaat respectievelijk de
aangewezen instelling. Het betreft hier zogenoemde post-toelatingskosten als
bedoeld in het rapport Maat houden, bekendmaking van het kader voor de doorberekening
van toelatings- en toezichtskosten (Stcrt. 2000, 90). Dergelijke post-toelatingskosten
kunnen worden doorberekend, tenzij:– dit leidt tot een onaanvaardbare ongelijkheid tussen groepen,– dit in strijd is met het doel van de regeling,– dit de concurrentiepositie van het bedrijfsleven substantieel
aantast, of– er dwingende redenen (zoals EU-regelgeving) zijn om hiervan af
te zien.Van dergelijke omstandigheden is hier geen sprake.Verder spelen de volgende in evengenoemd rapport vermelde criteria. Duidelijk
moet zijn welke kosten worden gemaakt en doorberekend. De eventuele vergoeding
moet redelijk zijn voor de werkelijk gemaakte kosten. Indien
de post-toelatingskosten lager zijn dan die voor de toelating, moet dat zichtbaar
zijn in de te betalen vergoeding (lager bedrag).Omdat ook de post-toelatingskosten per werkveld en zelfs binnen een werkveld
kunnen verschillen, wordt hier, evenals bij de berekening van de kosten voor
de initiële toelating, volstaan met vermelding van enige cruciale criteria
die door de derden in acht genomen moeten worden bij het berekenen van de
kosten. Te weten de zorgvuldigheid, transparantie, eenduidigheid, redelijkheid
en proportionaliteit (artikel 20, zevende lid). Bij de uitwerking van deze
criteria zal daar waar mogelijk worden aangesloten bij hogervermelde raam-
en maatwerkovereenkomst, zoals de jaarlijkse verhoging van het dagtarief.
Zo nodig wordt dit vastgelegd in een aan de aanwijzing verbonden voorschrift.De verplichting tot vergoeding van de kosten moet, uit een oogpunt van
transparant toezichthoudend beleid en kenbaarheid voor betrokkene, in een
aan het certificaat respectievelijk de aanwijzing verbonden voorschrift als
bedoeld in het derde lid van artikel 20, worden opgenomen. Ontbreekt een dergelijk
voorschrift dan kunnen de kosten van een herbeoordelingsonderzoek niet ten
laste worden gebracht van de houder van het certificaat respectievelijk de
aangewezen instelling.De houder van het certificaat respectievelijk de aangewezen instelling
betaalt de eventuele vergoeding van die kosten rechtstreeks aan de instelling
die het certificaat heeft afgegeven, respectievelijk de RvA (bij aanwijzing
als CI).Onderdeel FArtikel 29a bevat een regeling voor de gegevensuitwisseling, uit eigen
beweging en verplicht, tussen het Ministerie van SZW en de aangewezen toezichthouders
op de Arbowet enerzijds en andere bestuursorganen, met inbegrip van de onder
deze bestuursorganen ressorterende toezichthouders, en certificerende instellingen
die belast zijn met de uitvoering van wettelijke taken anderzijds. Voor deze
bepaling hebben de artikelen 16 van de Wet arbeid vreemdelingen en 107 van
de Vreemdelingenwet 2000 model gestaan.Met deze bepaling wordt primair een verhoging van de effectiviteit en
efficiency van de handhaving van de Arbowet nagestreefd. De AI werkt steeds
meer samen met andere (rijks)inspecties. Hierbij gaat het niet alleen om de
samenwerking met de toezichthouders van andere ministeries die op grond van
artikel 24, tweede lid, van de Arbowet als mede toezichthouder op de Arbowet
zijn aangewezen, maar ook om samenwerking met toezichthoudende diensten die
niet primair zijn belast met het toezicht op de naleving van de Arbowet, zoals
provinciale milieudiensten, afdelingen bouw- en woningtoezicht van gemeentes
en de regionale politie. De intensivering van de samenwerking vereist een
adequate gegevensuitwisseling. Deze bepaling biedt hiervoor het kader.In dit verband wordt er op gewezen dat in januari 2007 de Inspectieraad
is ingesteld. Deze Inspectieraad beoogt, mede op grond van de motie-Aptroot
en de (nieuwe) Kaderstellende Visie op Toezicht1
die in 2005 is uitgebracht door de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
een betere samenwerking tussen de verschillende rijksinspecties tot stand
te brengen. Een voorbeeld van deze samenwerking is het werken met domeingerichte
inspecties, waarbij verschillende inspecties en andere toezichthouders samenwerken
per domein. Het object van toezicht staat daarbij centraal. Een domein is
een branche (bijvoorbeeld de Horeca) of een keten (bijvoorbeeld de asbestverwijdering)
waar veel toezichtslast voorkomt. Bij de domeingerichte inspecties zijn niet
de indeling in sectorale wetgeving en de daarin aangewezen inspectiedienst(en)
leidend, maar wordt gekeken naar de instellingen/bedrijven zelf
en de wetgeving waarmee zij te maken hebben. Voor bijvoorbeeld het toezicht
op de sector horeca is een samenwerkingsverband aangegaan tussen de Arbeidsinspectie
en de Voedsel en Warenautoriteit. Beoogd is een gecoördineerde samenwerking
te realiseren voor het toezicht op de Arbowet en de warenwetgeving. Hetzelfde
is gerealiseerd met het Staatstoezicht op de Mijnen wat het toezicht op de
sector energiewinning op zee betreft.Ketentoezicht is een vorm van samenwerking waarin het maatschappelijke
belang (of probleem) leidend is. Met ketentoezicht volgen de betrokken toezichthouders
van bedrijven en instellingen de grondstoffen, goederen, producten, distributie
en diensten. De verwachting is dat het toezicht op de verschillende onderdelen
van de keten effectiever en efficiënter kunnen verlopen. Door samenwerking
van toezichthouders in de keten, kunnen eventuele lacunes of overlappingen
in de handhaving worden ondervangen. Met de ketenbenadering zal de ene toezichthouder,
uitgaande van de informatie verkregen uit toezichtcontroles van de andere
toezichthouder, een betere inschatting kunnen maken van de nalevingrisico’s
en zijn controles daarop aanpassen. Een voorbeeld op het terrein van SZW betreft
het toezicht op de asbestverwijdering waarbij op basis van een convenant wordt
samengewerkt tussen de verschillende toezichthouders die zijn betrokken bij
asbestverwijdering.Een betere samenwerking tussen de verschillende rijksinspecties past ook
in het streven naar een andere wijze van toezicht zoals verwoord in het Coalitieakkoord.
Volgens het Coalitieakkoord dient dit toezicht zoveel mogelijk vanuit vertrouwen
te worden uitgevoerd en geen onnodige overlast te veroorzaken voor de te inspecteren
instellingen en bedrijven.Met de organisatie van het toezicht per domein hebben de samenwerkende
inspecties gekozen voor het centraal stellen van het object van toezicht.
Hiermee bundelen de betrokken inspecties hun krachten door het maken van gecoördineerde
afspraken tussen toezichthouders op basis van een geïntegreerd toezichtprogramma.
Het doel is: effectief en efficiënt toezicht met zo weinig mogelijk hinder
voor bedrijven en instellingen.GegevensuitwisselingDoor domeingericht toezicht (en handhaving) doet zich ook steeds vaker
de vraag voor welke interventiestrategie er moet worden gevolgd. Het onderscheid
tussen toezicht en handhaving wordt diffuser. Uiteindelijk gaat het om de
effectiviteit van het toezichtdoel. Door de integrale aanpak van toezichtdoelen
die worden toegepast op een domein, bestaat er een toenemende behoefte om
enige kaders of criteria te hebben op grond waarvan interventies binnen een
domein op elkaar kunnen worden afgestemd. Voor afstemming is uitwisseling
van informatie over toegepaste interventies noodzakelijk.PersoonsgegevensIn de domeinen zal het ook kunnen gaan om persoongegevens. Hierbij gaat
het bijvoorbeeld om hetzij éénmansbedrijven, hetzij werknemers
die in overtreding zijn. Derhalve zullen voor de beantwoording van de vraag
of uitwisseling van basisgegevens en/of toezichtsbevindingen de kaders van
de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp) bepalend zijn.Bij het uitwisselen van de genoemde gegevens kan sprake zijn van verwerking
van gegevens die verenigbaar is met het doel waarvoor de gegevens zijn verkregen.
Dit zal echter met toepassing van met name artikel 9 van de Wbp per geval
moeten worden beoordeeld. De uitkomst van die beoordeling is afhankelijk van
de aard van de gegevens. Omdat de gewenste gegevensuitwisseling in de samenwerking
tussen de AI en andere inspectiediensten een structureel karakter
heeft, heeft het daarom de voorkeur de informatiestroom tussen de AI en de
andere diensten een wettelijke grondslag te geven en daarmee wettelijk toe
te staan. Het voorgestelde artikel 29a voorziet daarin. Hierbij gaat het niet
om uitwisseling van bijzondere persoonsgegevens als bedoeld artikel 16 van
de Wbp. Voor bijvoorbeeld de eventuele verstrekking van strafrechtelijke persoonsgegevens
is de Wet politiegegevens primair van toepassing.Structurele gegevensuitwisseling op grond van het eerste en tweede lid
is mogelijk wanneer de gegevens noodzakelijk zijn voor de uitvoering van wettelijke
taken of het toezicht op de naleving van wettelijke voorschriften. Hieraan
is de voorwaarde toegevoegd dat de gegevensverstrekking noodzakelijk moet
zijn ten behoeve van een samenwerkingsverband tussen de betrokken inspectiediensten
met het oog op het uitoefenen van toezichthoudende bevoegdheden en de uitvoering
van de wettelijke taken. Niet is voorgeschreven welke vormgeving de samenwerking
dient te hebben. Aan een samenwerkingsverband zullen meestal schriftelijke
afspraken ten grondslag liggen. Dit sluit aan bij de praktijk waarbij de samenwerking
tussen de deelnemende inspectiediensten en andere bestuursorganen veelal plaatsvindt
op basis van convenanten. De noodzakelijkheid van structurele gegevensverstrekking
kan bijvoorbeeld ook voortvloeien uit regelgeving, bijvoorbeeld met toepassing
van het vijfde lid.Waar sprake is van samenwerkingsverbanden in een domein kan er op worden
gewezen dat de gegevensuitwisseling beperkt blijft tot de deelnemers aan het
samenwerkingsverband (toezichthoudende/inspecterende en handhavende deelnemers).
De deelnemers aan een samenwerkingsverband voor een bepaald domein zijn allen
bestuursorganen of privaatrechtelijke rechtspersonen die een bepaalde publiekrechtelijke
taak (als toezichthouder, vergunningverstrekker of certificaatverlener) uitvoeren
en hebben daarmee een grond voor de gegevensverwerking.Ook bestuursorganen die niet direct een toezichthoudende taak vervullen,
maar wel relevante gegevens (kunnen) verstrekken aan het samenwerkingsverband
kunnen participeren.Ten behoeve van een samenwerkingsverband zal er doorgaans sprake zijn
van een goed omschreven (gemeenschappelijk) doel en zullen er in de regel
afspraken worden gemaakt over de onderlinge noodzakelijke verstrekking van
(persoon)gegevens waarmee deze verstrekking van gegevens binnen een domein
is te rechtvaardigen.Het gaat hierbij bijvoorbeeld om uitwisseling van:• basisgegevens, ter voorbereiding op een (gezamenlijk) onderzoek;• inspectieresultaten t.b.v. een gemeenschappelijke risicoanalyse;• de uitkomsten van de gezamenlijke risicoanalyse t.b.v. selectieve
controles;• het voorbereiden van een gezamenlijk onderzoek met als resultaat
een gezamenlijk rapport van bevindingen;• (mogelijke) ad hoc misstanden op het terrein van de ander.Het hoofddoel van de samenwerking binnen domeinen is vermindering van
de toezichtlast bij ondertoezichtgestelden door operationalisering van de
Kaderstellende Visie op Toezicht. Voorbeelden voor (gemeenschappelijke) subdoelen
zijn:• Om meervoudige gegevensuitvraag bij de ondertoezichtgestelden zo
veel mogelijk te voorkomen, worden de door (een lid van) het samenwerkingsverband
verzamelde gegevens, ter voorbereiding op een gezamenlijk afgestemde inspectie/controle
onderling uitgewisseld.• Inspectieoordelen en bevindingen worden binnen het samenwerkingsverband
onderling uitgewisseld om nalevingsrisico’s vast te stellen op grond
waarvan bedrijven en instellingen onder verscherpt toezicht worden gesteld.• Vermoedens van overtredingen die door individuele deelnemers uit
het samenwerkingverband worden gesignaleerd worden doorgegeven aan de daarvoor
verantwoordelijke opsporingsdienst.• De gezamenlijke inspecties stellen een integraal rapport op. GeheimhoudingsplichtenMet het voorgestelde artikel 29a wordt beoogd een grondslag te bieden
voor de doorbreking van de bestaande algemene geheimhoudingsplichten voor
die gegevens die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de wettelijke taken
van andere bestuursorganen en toezichthouders. In dit verband kan worden gewezen
op de volgende algemene geheimhoudingsbepalingen.Artikel 9, vierde lid, van de Wbp verplicht de verstrekking van persoonsgegevens
achterwege te laten voor zover een geheimhoudingsplicht uit hoofde van ambt,
beroep of wettelijk voorschrift daaraan in de weg staat. Voor toezichthouders
bij rijksinspecties geldt een geheimhoudingsplicht uit hoofde van hun ambt;
de geheimhoudingsplicht maakt deel uit van de eed of belofte die geldt voor
rijksambtenaren. Artikel 29a maakt het mogelijk om de beoogde gegevens toch
te kunnen verstrekken.Artikel 12, eerste lid, Wbp stelt dat een ieder die handelt onder het
gezag van de verantwoordelijke, voor zover deze toegang heeft tot persoonsgegevens,
deze slechts verwerkt in opdracht van de verantwoordelijke, behoudens afwijkende
wettelijke verplichtingen. Het tweede lid van artikel 29a geeft hiervoor de
afwijkende wettelijke grondslag.Verder bevat artikel 2:5 van de Awb een algemene geheimhoudingsbepaling
ten aanzien van gegevens waarvan een bij de uitvoering van de taak van het
desbetreffende bestuursorgaan betrokkene het vertrouwelijke karakter kent
of redelijkerwijs moet vermoeden. Ook hiervoor biedt artikel 29a de grondslag
voor de beoogde gegevensverstrekking, uiteraard met inachtneming van het vierde
lid.Tot slot wordt nog gewezen op de bijzondere geheimhoudingsbepaling van
artikel 26 van de Arbowet. Op grond van deze bepaling hebben de toezichthouders
een geheimhoudingsplicht van de namen van de personen door wie een klacht
is ingediend of aangifte is gedaan van een overtreding van de arbeidsomstandighedenwetgeving.
Deze bijzondere geheimhoudingsbepaling blijft onverkort gelden.Certificerende instellingen (CI)Waar het gaat om uitwisseling van (persoons)gegevens tussen de toezichthouders
op de Arbowet en de CI wordt er op gewezen dat de informatie van de toezichthouder
van belang is voor de beoordeling van de CI of een certificaathouder in het
bezit dient te blijven van een certificaat. Wanneer de toezichthouder bijvoorbeeld
overtredingen constateert bij de verwijdering van asbest, is deze informatie
van belang voor de CI die het desbetreffende asbestverwijderingsbedrijf een
wettelijk certificaat heeft verleend. Omgekeerd is het van belang dat wanneer
een CI een wettelijk certificaat heeft geschorst of ingetrokken dit gegeven
kenbaar wordt gemaakt aan de toezichthouder opdat onderzocht kan worden of
de arbeidsomstandighedenwetgeving (nog) wordt nageleefd. Deze gegevensuitwisseling
berust thans op artikel 1.5b, derde en vierde lid, van het Arbeidsomstandighedenbesluit.
Deze grondslag voor gegevensuitwisseling is als zodanig voldoende, maar uit
systematisch oogpunt is het gewenst deze grondslag voor gegevensuitwisseling
te laten opgaan in het voorgestelde artikel 29a, waarna de specifieke grondslag
uit het Arbeidsomstandighedenbesluit kan vervallen. In het Arbeidsomstandighedenbesluit
zal een delegatiebepaling worden opgenomen op grond waarvan bij ministeriële
regeling nadere regels worden gesteld over de onderlinge verstrekking van
gegevens tussen certificerende instellingen en de toezichthouders.
De te verstrekken gegevens zullen feitelijk worden opgenomen in een door betrokken
partijen overeengekomen schema voor aanwijzing en toezicht waarnaar in de
Arbeidsomstandighedenregeling statisch zal worden verwezen.Derde lidIn het derde lid is bepaald dat bij het verwerken van persoonsgegevens
gebruik gemaakt kan worden van het burgerservicenummer. Op grond van artikel
10 van de Wet algemene bepalingen burgerservicenummer kunnen bestuursorganen
en toezichthouders bij het verwerken van persoonsgegevens in het kader van
de uitvoering van hun taken gebruik maken van het burgerservicenummer. Voor
zover ten aanzien van een CI niet steeds kan worden gesproken van een overheidsorgaan
als bedoeld in artikel 1 van voornoemde wet, is het noodzakelijk deze bevoegdheid
expliciet te regelen. Het sociaal-fiscaalnummer blijft van belang omdat de
kring van personen aan wie een burgerservicenummer is toegekend, niet geheel
overeen komt met de kring van de personen die in aanmerking komen of kwamen
voor een door de belastingdienst toegekend sociaal-fiscaalnummer. Dit kan
zich bijvoorbeeld voordoen bij personen die uit het buitenland afkomstig zijn.Vierde lidIn het vierde lid is bepaald dat geen gegevensverstrekking plaatsvindt
indien de persoonlijke levenssfeer van de betrokkene daardoor onevenredig
wordt geschaad. Hiermee wordt gerefereerd aan aspecten van subsidiariteit
en proportionaliteit bij de gegevensverstrekking. Gegevensverstrekking is
aan de orde wanneer dit noodzakelijk is en er worden niet meer gegevens verstrekt
dan die welke nodig zijn. Deze bepaling heeft met name betekenis in gevallen
waar geen sprake is van structurele samenwerkingsverbanden van inspectiediensten
maar bijvoorbeeld van een ad hoc verzoek om gegevens. In dit verband wordt
er op gewezen dat op grond van het tweede lid gegevensverstrekking alleen
aan de orde kan zijn voor zover deze gegevens nodig zijn voor de uitvoering
van een wettelijke taak van de verzoekende bestuursorganen.Vijfde lidIn het vijfde lid is de mogelijkheid geboden om bij lagere regelgeving
te bepalen in welke gevallen en de wijze waarop in ieder geval gegevens moeten
worden verstrekt. Indien bijvoorbeeld sprake is van een gestructureerde gegevensuitwisseling
in de domeinen die betrekking hebben op dezelfde of soortgelijke gegevens,
ligt het voor de hand deze in de regelgeving te benoemen zodat niet steeds
in de samenwerkingsafspraken hieraan aandacht behoeft te worden besteed. Ook
kunnen de samenwerkingspartners in de domeinen tussen wie de onderlinge gegevensverstrekking
plaatsvindt in de regelgeving worden geduid.Artikel VI Wijziging van de ArbeidstijdenwetIn de Arbeidstijdenwet worden enkele beperkte wijzigingen voorgesteld.
De onderdelen A, C, D, F en G zorgen er voor dat het begrip «toezichthouder»
meer uniform wordt gebruikt in de Arbeidstijdenwet. Dit wordt bereikt door
het begrip te definiëren (onderdeel A) en die definitie vervolgens in
de wet daar waar mogelijk te gebruiken. Onderdeel B zorgt er voor dat in genoemde
wet de tot stand gekomen richtlijn nr. 2005/47/EG van de Raad van de Europese
Unie van 18 juli 2005 betreffende de overeenkomst tussen de Gemeenschap
van Europese Spoorwegen (CER) en de Europese Federatie van Vervoerswerknemers
(ETF) inzake bepaalde aspecten van de arbeidsvoorwaarden voor
mobiele werknemers die interoperabele grensoverschrijdende diensten in de
spoorwegsector verrichten (PbEU L 195) ook bij overtreding buiten Nederland
kan worden gehandhaafd. Genoemde richtlijn is inmiddels geïmplementeerd
in het Arbeidstijdenbesluit vervoer. Onderdeel E zorgt er voor dat in de Arbeidstijdenwet
evenals in de Arbowet een bepaling wordt opgenomen over gegevensuitwisseling.
Voor de toelichting op deze wijziging wordt verwezen naar de toelichting op
het soortgelijke artikel in de Arbowet (artikel V, onderdeel F). Anders dan
in de Arbowet speelt in de Arbeidstijdenwet geen gegevensuitwisseling met
certificerende instellingen. Het voorgestelde artikel is voor de Arbeidstijdenwet
hierop aangepast.Artikel VII Wijziging van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekeringOnderdeel AMet de voorgestelde wijzigingen in onderdeel A en de wijzigingen uit de
artikelen VIII, onderdeel B, en X, onderdeel A, worden de bepalingen gewijzigd
ten aanzien van de voorhang van algemene maatregelen, bedoeld in de artikelen
18 van de WAO, 2 van de WAZ en 2 van de Wajong gewijzigd. In de huidige voorhangbepalingen
is -in tegenstelling tot bijvoorbeeld de voorhangbepaling, bedoeld in artikel
6, vijfde lid, van de Wet WIA – niet expliciet bepaald dat een ontwerp
van een algemene maatregel van bestuur aan het parlement wordt toegezonden.
De voorgestelde wijzigingen zijn overigens in overeenstemming met de bestaande
praktijk.De voorgestelde voorhangprocedure zal op vergelijkbare wijze gelden voor
ministeriële regelingen op basis van een algemene maatregel van bestuur,
bedoeld in de artikelen 18 van de WAO, 2 van de WAZ, respectievelijk artikel
2 van de Wajong. Hierdoor is expliciet verhelderd in de wetgeving dat in geval
van een voorhangprocedure voor algemene maatregelen van bestuur en ministeriële
regelingen ten aanzien van de beoordeling van arbeidsongeschiktheid het parlement
moet worden betrokken door toezending van de desbetreffende ontwerp-regeling.
Ten overvloede wordt vermeld dat dit nu overigens reeds gebeurt.Onderdeel BAls een WAO-gerechtigde gaat werken en daarmee meer verdient dan zijn
resterende verdiencapaciteit, wordt in beginsel zijn mate van arbeidsongeschiktheid
verlaagd, wat kan leiden tot een herziening van zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering.
In artikel 44 WAO is echter geregeld dat deze herziening gedurende vijf jaar,
vanaf de eerste dag waarover de inkomsten uit arbeid worden genoten, niet
plaatsvindt omdat in dat tijdvak de arbeid niet wordt aangemerkt als arbeid,
bedoeld in artikel 18, vijfde lid, van de WAO («gangbare arbeid»).
In de Regeling samenloop arbeidsongeschiktheidsuitkering met inkomsten uit
arbeid is een aantal situaties geregeld waarin de betrokkene niet werkt, maar
toch geacht wordt een inkomen uit arbeid als bedoeld in artikel 44 van de
WAO te hebben genoten. Zo wordt bij werkloosheid de WW-uitkering en bij ziekte
de ZW-uitkering als inkomen uit arbeid aangemerkt. Deze perioden van niet-werken
worden derhalve feitelijk in mindering gebracht op de hiervoor genoemde termijn
van vijf jaar. Dit is onwenselijk omdat artikel 44 WAO beoogt de betrokkene
voldoende tijd te geven om na te gaan of de betreffende arbeid voor hem geschikt
is, gelet op zijn krachten en bekwaamheden.Daarom wordt geregeld dat de termijn van vijf jaar waarin de WAO-uitkering
niet wordt herzien, wordt onderbroken met een periode waarin de betrokkene
niet heeft gewerkt maar zijn inkomsten wel als inkomsten uit arbeid als bedoeld
in artikel 44 van de WAO worden aangemerkt. Dit betekent dat
als iemand na vier jaar werken onder toepassing van artikel 44 WAO, twee jaar
lang een WW-uitkering ontvangt, de periode van vijf jaar met twee jaar wordt
verlengd. De periode van niet-werken dient overigens wel langer dan vier weken
te duren. Op die manier wordt voorkomen dat iedere korte onderbreking van
het werk tot verlenging van het tijdvak van vijf jaar leidt.Onderdeel CMet de voorgestelde wijziging wordt duidelijk gemaakt dat ten aanzien
van de aanvraag van loon- of inkomenssuppletie ook regels kunnen worden gesteld
met betrekking tot de termijn waarbinnen deze aanvraag gedaan wordt en de
gevolgen van een te late aanvraag.Onderdelen D en EZie de toelichting bij artikel III, onderdelen R en SOnderdeel FMet de Wet van 22 mei 2008 tot wijziging van enige wetten teneinde
het verhaal van kosten van re-integratiemaatregelen te vergemakkelijken (Stb.
2008, 199), is in de WAO artikel 91e toegevoegd. Dit artikel was echter reeds
eerder toegevoegd met de Wet verhoging uitkeringshoogte arbeidsongeschiktheidswetten.
Door vernummering van het tweede artikel 91e tot artikel 91h wordt dit hersteld.Artikel VIII Wijziging van Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigenOnderdeel AZie de toelichting bij artikel III, onderdeel A onder 2.Onderdeel BZie de toelichting bij artikel VII, onderdeel A.Onderdeel CZie de toelichting bij artikel VII, onderdeel B.Onderdeel DZie de toelichting bij artikel VII, onderdeel C.Onderdeel EAls gevolg van het voorstel van wet tot aanpassing van bijzondere wetten
aan de vierde tranche van de Algemene wet bestuursrecht (Aanpassingswet vierde
tranche Awb)(Kamerstukken II 2007/2008, 31 124) komt onbedoeld artikel
65, onderdeel b, van de WAZ te vervallen. Dit wordt gerepareerd in artikel
XXV, onderdeel C, van het voorstel van wet tot wijziging van de Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen en enkele andere wetten in verband
met de evaluatie van deze wet, de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen en
deregulering (Kamerstukken II 2008/2009, 31 514). Wanneer de Aanpassingswet
vierde tranche Awb echter later in werking treedt dan dit wetsvoorstel, dan
heeft de reparatie van artikel 65 van de WAZ tot gevolg dat de wijziging op
grond van dit wetsvoorstel ongedaan gemaakt wordt. Om dit te voorkomen is
in het voorgestelde artikel VIII, onderdeel E, nogmaals de omissie
uit de Aanpassingswet vierde tranche Awb gerepareerd, waarbij rekening gehouden
is met de wijziging van artikel 65 van de WAZ op grond van dit wetsvoorstel.
Afhankelijk van het moment van inwerkingtreding van dit wetsvoorstel en de
Aanpassingswet vierde tranche Awb zal uiteindelijkéén van de
beide artikelen waarin de omissie wordt gerepareerd in werking treden.Onderdelen F en G onder 2Zie de toelichting bij artikel III, onderdelen S en T.Artikel IX Wijziging van de Wet zwangerschaps- en bevallingsuitkering
zelfstandigenIn de overgangsbepaling van de Wet zwangerschaps- en bevallingsuitkering
zelfstandigen zijn abusievelijk twee verkeerde verwijzingen naar de Wet arbeid
en zorg opgenomen. Deze verwijzingen worden met de voorgestelde wijziging
gecorrigeerd.Artikel X Wijziging van de wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicaptenOnderdeel AZie de toelichting bij artikel VII, onderdeel A.Onderdeel BMet de onderhavige wijziging wordt het derde lid taaltechnisch verbeterd.Onderdeel CZie de toelichting bij artikel VII, onderdeel C.Onderdelen D en E onder 2Zie de toelichting bij artikel III, onderdelen S en T.Artikel XI Wijziging van de Wet arbeid en zorgOnderdeel AEen vrouwelijke zelfstandige in de zin van de Wet arbeid en zorg, heeft,
als gevolg van de inwerkingtreding van de Wet zwangerschaps- en bevallingsuitkering
zelfstandigen, op grond van artikel 3:23, derde lid, van de Wet arbeid en
zorg recht op een uitkering in verband met zwangerschap en bevalling ter hoogte
van 100% van het wettelijk minimumloon, indien in het jaar, voorafgaand
aan het jaar waarop recht ontstaat op een uitkering in verband met zwangerschap
en bevalling, 1225 uur of meer is gewerkt als zelfstandige. De vrouwelijke
zelfstandige wordt in dat geval geacht tenminste 100% van het wettelijk
minimumloon te hebben verdiend. Hierdoor is een aanzienlijke vereenvoudiging
bereikt in de uitvoering.In geval van samenloop van inkomsten als zelfstandige met inkomsten als
werknemer of indien sprake is van inkomsten als zelfstandige naast bijvoorbeeld
een uitkering op grond van de WIA, dient op grond van artikel 3:29, derde
lid, van de Wet arbeid en zorg verrekening plaats te vinden van de uitkering
die als zelfstandige kan worden verkregen voor zover de uitkering
op grond van paragraaf 1 en de uitkering op grond van paragraaf 2
van de Wet arbeid en zorg samen meer bedragen dan 100% van de som van
de inkomsten uit of in verband met arbeid die de vrouwelijke zelfstandige
ontving op de dag direct voorafgaande aan de dag waarop recht op uitkering
op grond van afdeling 2, paragraaf 1, en de uitkering op grond van afdeling
2, paragraaf 2 van de Wet arbeid en zorg ontstaat.Dit betekent dat indien sprake is van samenloop van een uitkering aan
een zwangere vrouw in haar hoedanigheid van werknemer, met een uitkering in
haar hoedanigheid van zelfstandige, ook bij personen die 1225 uur of meer
hebben gewerkt door het UWV gegevens dienen te worden gevraagd over de inkomsten
op de dag direct voorafgaande aan de dag van aanvang van de uitkering in verband
met zwangerschap.De regering stelt voor om, in het geval waarin 1225 uur of meer als zelfstandige
is gewerkt, ook als sprake is van samenloop van uitkeringen in verband met
zwangerschap en bevalling de hoogte van de uitkering aan een vrouwelijke zelfstandige
te stellen op 100% van het wettelijk minimumloon voor dat gedeelte
van haar tijd dat zij als zelfstandige in de zin van de Wet arbeid en zorg
heeft gewerkt.Indien niet ten minste het minimumloon is verdiend, kan de voorgestelde
wetswijziging leiden tot een voordeel voor een vrouwelijke zelfstandige op
arbeidsovereenkomst. Daar tegenover staat een beperking van administratieve
lasten voor zelfstandigen en van de uitvoeringskosten.Onderdeel BMet de Wet zwangerschaps- en bevallingsuitkering zelfstandigen hebben
vrouwelijke zelfstandigen recht gekregen op een uitkering in verband met zwangerschap
en bevalling. Hiertoe dient op grond van artikel 3:22, eerste lid, van de
Wet arbeid en zorg een aanvraag te worden ingediend bij het UWV. Deze aanvraag
dient uiterlijk twee weken voor de datum van ingang van het zwangerschapsverlof
van de vrouwelijke zelfstandige te worden gedaan. Op het niet naleven van
deze verplichting bestaat voor vrouwelijke zelfstandigen echter geen sanctie.
Voor (vrouwelijke) beroepsbeoefenaars op arbeidsovereenkomst is geregeld in
artikel 3:27, vijfde lid, van de Wet arbeid en zorg dat een maatregel kan
volgen bij een te late aanvraag om een uitkering in verband met zwangerschap
en bevalling.De regering ziet geen reden tot het maken van onderscheid tussen vrouwelijke
beroepsbeoefenaars op arbeidsovereenkomst en vrouwelijke zelfstandigen als
bedoeld in de Wet arbeid en zorg en acht het ongewenst dat een sanctiemogelijkheid
ontbreekt. Door de voorgestelde wijziging van artikel 3:27, vijfde lid, van
de Wet arbeid en zorg wordt het mogelijk dat ook aan vrouwelijke zelfstandigen
als bedoeld in de Wet arbeid en zorg door het UWV een maatregel kan worden
opgelegd op grond van het Maatregelenbesluit socialezekerheidswetten als sprake
is van een te late indiening van een aanvraag om een uitkering in verband
met zwangerschap en bevalling.Het Maatregelenbesluit socialezekerheidswetten zal hiertoe eveneens worden
aangepast.Artikel XII Wijziging van de Wet financiering sociale
verzekeringen Onderdeel BDoor middel van de wijziging van artikel 97, derde lid, van de Wfsv komt
de mogelijkheid van ambtshalve gesplitste sectoraansluiting te vervallen.
In de praktijk wordt thans alleen op aanvraag van de werkgever beslist door
de inspecteur dat een werkgever met ingang van een door de inspecteur aan
te geven datum voor door de inspecteur aan te wijzen werkzaamheden
is aangesloten bij een andere sector dan de sector waartoe de werkzaamheden
behoren die hij vooral doet verrichten. Als de werkgever geen aanvraag doet,
wordt de werkgever voor zijn gehele onderneming ingedeeld in de sector waartoe
de werkzaamheden behoren waarvoor het grootste bedrag aan premieplichtig loon
wordt betaald.Onderdelen C en D onder 1De wijziging van de aanhef van onderdeel a van artikel 100 betreft een
verbetering, waardoor duidelijk wordt dat het in dit onderdeel a alleen gaat
om uitkeringen op grond van de WW.Voorts wordt vanwege uitvoeringstechnische redenen aan onderdeel b toegevoegd,
dat indien sprake is van elkaar opvolgende ZW-uitkeringen, voor de vaststelling
of een dergelijke uitkering ten laste van het Algemeen Werkloosheidsfonds
(AWF) komt dan wel de sectorfondsen of het Uitvoeringsfonds voor de overheid
(UFO, de eerste rechtsgrond bepalend is.Indien bijvoorbeeld de dienstbetrekking wordt beëindigd van een werknemer
die recht heeft op ziekengeld op grond van artikel 29b ZW (uitbetaling ziekengeld
op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel g), heeft hij in plaats van
een uitkering op grond van dat artikel (direct aansluitend) recht op een uitkering
op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel c, van de ZW. Het ziekengeld
op grond van artikel 29b ZW komt ten laste van het Algemeen Werkloosheidsfonds
(artikel 100, onderdeel b; als de uitkering, bedoeld in artikel 29, tweede
lid, onderdeel g, van de ZW). In de bestaande wet zou gelezen kunnen worden
dat het ziekengeld na einde van de dienstbetrekking, omdat het dan een uitkering
betreft op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel c, Ziektewet, als is
bepaald in artikel 104, eerste lid, onderdeel c, ten laste van de sectorfondsen
zou komen. Door de voorgestelde toevoeging wordt geregeld dat in genoemd voorbeeld
de uitkering na beëindiging van de dienstbetrekking ten laste blijft
komen van het Algemeen Werkloosheidsfonds. Overeenkomstig is in artikel 104,
eerste lid, onderdeel c, bepaald dat voor de vraag of een ZW-uitkering ten
laste komt van het sectorfonds de eerste rechtsgrond bepalend is (onderdeel
D, onder 1). Daarbij wordt bepaald, dat uitkeringen (na einde van de dienstbetrekking
of bij een bijzondere dienstbetrekking bijvoorbeeld) indien zij aansluitend
omgezet zijn in een ziekengelduitkering in een normale dienstbetrekking, ten
laste blijven komen van de sectorfondsen en niet van het AWF . In de praktijk
zal dit een meer theoretische situatie kunnen betreffen, bijvoorbeeld waarin
een werknemer, die behoort tot de doelgroep voor artikel 29b ZW (arbeidsgehandicapte)
vanuit een omstandigheid dat hij ziekengelduitkering ontvangt uit een dienstbetrekking
in uitzendarbeid (artikel 29, tweede lid, onderdeel a) instroomt in een dienstbetrekking,
waarop artikel 29b ZW van toepassing is, maar ziekengeld blijft ontvangen.Onderdeel D onder 2 en 3De formulering van het eerste lid, onderdeel d, sluit niet aan op de formulering
van artikel 117b, derde lid, onderdeel c, waardoor indien geen ZW-uitkering
wordt ontvangen bij het einde van de wachttijd als gevolg van detentie of
verblijf in het buitenland, de WGA-uitkering niet ten laste komt van het sectorfonds
maar van het Arbeidsongeschiktheidsfonds. Dit wordt onwenselijk geacht. Daarom
wordt door middel van de voorgestelde wijziging geregeld dat ten laste van
een sectorfonds komen de uitkeringen, toegekend aan een werknemer die uit
de dienstbetrekking waaruit de WGA-uitkering is ontstaan, recht had op een
ZW-uitkering dan wel indien er geen recht bestond op een ZW-uitkering vanwege
verblijf in het buitenland (artikel 19a van de ZW) of detentie (artikel 19b
van de ZW). Met het oog hierop is artikel 108, eerste lid, onderdeel d, ten
aanzien van de uitgaven voor het Uitvoeringsfonds voor de overheid
ook aangepast (onderdeel F, onder 2).Door de toevoeging van een zinsnede aan het vierde lid wordt bewerkstelligd
dat lasten van WGA-uitkeringen voor flexibel personeel boven het lastenplafond
niet ten laste van het Algemeen Werkloosheidsfonds komen, maar ten laste van
het Arbeidsongeschiktheidsfonds.Voor zover de overschrijding wordt veroorzaakt door de WGA-lasten, bedoeld
in het eerste lid, onderdeel d, wordt de overschrijding ten laste van het
Arbeidsongeschiktheidsfonds gebracht.Het gaat hier om lasten van WGA-uitkeringen voor flexibel personeel boven
het lastenplafond.In de memorie van toelichting op Wet financiering en invoering Wet WIA
(hierna: MvT IWIA) wordt in paragraaf 3.7.4 opgemerkt: «De WGA-vangnetlasten
die niet worden gedifferentieerd worden gefinancierd via het AOF. Dit geldt
voor de WGA-lasten na 10 jaar, de WGA-lasten boven het lastenplafond voor
de uitzendsector en de WGA-lasten van bijzondere vangnetters.» Met dit
voorstel wordt gevolg gegeven aan de tekst van paragraaf 3.7.4 van deze
memorie van toelichting.Met het oog hierop zijn ook artikel 105, eerste lid (berekening lastenplafond)
en 115, eerste lid, (lasten AOF) aangepast (onderdelen E en G).Onderdeel FIn geval van overheidswerknemers komen de uitkeringen ingevolge artikel
29b ZW alleen niet ten laste van het UFO (doelgroep arbeidsgehandicapte),
maar ten laste van het AWF. Dit betekent zoals hiervoor bij de wijzigingen
van artikel 100 en 104 (onderdelen C en D) is toegelicht, dat indien bijvoorbeeld
bij uit diensttreding een ziekengelduitkering wordt voortgezet aansluitend
aan een artikel 29b ZW-uitkering deze voortgezette uitkering ten laste van
het AWF blijft komen, indien de dienstbetrekking wordt beëindigd. Volgens
de hoofdregel zouden de ziekengeldlasten dan ten laste van het UFO komen (uitkering
op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel c). Dit is geregeld in de voorgestelde
toevoeging van artikel 100, onderdeel b. De omgekeerde situatie: een ten laste
van het UFO komende ziekengeld-uitkering die wordt voortgezet als een artikel
29b ZW uitkering komt niet voor en hoeft niet geregeld te worden. Dit geldt
wel voor de WGA uitkeringen, die betaald worden aan personen, die recht hebben
op een ziekengelduitkering op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel
d, e, f, en g die aansluitend op een ziekengelduitkering op grond van artikel
29, tweede lid, onderdelen a, b, of c wordt verstrekt. Onderdeel d van het
eerste lid van artikel 108 heeft hierop betrekking. Het gaat dan om een vangnetter,
die bijvoorbeeld een uitkering krijgt wegens ziekte in verband met zwangerschap
en bevalling. De WGA-vangnetlasten voor overheidswerknemers komen alleen ten
laste van het UFO, wanneer het gaat om uitkeringen op grond van artikel 29,
tweede lid, onderdelen a,b, en c. Daartoe wordt artikel 108, onderdeel d,
aangevuld.Voorts sluit de formulering van het eerste lid, onderdeel d, niet aan
op de formulering van artikel 117b, derde lid, onderdeel c, waardoor indien
geen ZW-uitkering wordt ontvangen bij einde wachttijd als gevolg van detentie
of verblijf in buitenland, de WGA-uitkering niet ten laste komt van het Uitvoeringsfonds
voor de overheid maar van het Arbeidsongeschiktheidsfonds. Dit wordt onwenselijk
geacht. Daarom wordt door middel van de voorgestelde wijziging geregeld dat
ten laste van het Uitvoeringsfonds voor de overheid de uitkeringen komen,
toegekend aan werknemers die uit de dienstbetrekking waaruit de WGA-uitkering
is ontstaan, recht hadden op een ZW-uitkering dan wel indien er geen recht
bestond op een ZW-uitkering vanwege verblijf in het buitenland (artikel 19a
van de ZW) of detentie (artikel 19b van de ZW). Met het oog hierop is artikel
104, eerste lid, onderdeel d, ten aanzien van de uitgaven voor
het sectorfondsen ook aangepast (onderdeel D, onder 2).Onderdeel GDoor de toevoeging van een onderdeel aan artikel 115, eerste lid, wordt
bewerkstelligd dat lasten van WGA-uitkeringen voor flexibel personeel boven
het lastenplafond ten laste komen van het Arbeidsongeschiktheidsfonds. Met
het oog hierop wordt ook artikel 104, vierde lid, aangepast. Zie verder de
toelichting bij onderdeel D, onder 3.Onderdeel IMet de inwerkingtreding van het Besluit van 21 december 2006 tot
wijziging van het Besluit Wfsv in verband met het afsluiten van de mogelijkheid
om eigenrisicodrager te worden voor de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
(Stb. 2006, 725) is het met ingang van 24 november 2006 voor werkgevers
niet meer mogelijk om een verzoek in te dienen om eigenrisicodrager voor de
WAO te worden. Werkgevers die op dat moment al eigenrisicodrager waren voor
de WAO behielden de status van eigenrisicodrager. Voor die laatste groep geldt
dat een werkgever het eigenrisicodragerschap voor de WAO ook behoudt als hij
een deel van zijn activiteiten overdraagt aan een ander. De beschikking en
de garantieverklaring blijven immers voor die werkgever van kracht. Dit geldt
ook als een werkgever nieuwe werknemers aanneemt, bijvoorbeeld door overname
van een onderneming. Een werkgever behoudt eveneens zijn status van eigenrisicodrager
in het geval van uitsluitend een naamswijziging. Bij een overgang van een
onderneming, zoals bij een fusie, een splitsing of bij een rechtsvormwijziging,
naar een nieuwe werkgever, kan sprake zijn van verplichte, voortgezette dienstbetrekkingen.
Materieel hoeft er voor de werkgever en de werknemers niets te wijzigen. De
nieuwe werkgever kan het eigenrisicodragerschap voor die werknemers in zulke
gevallen echter niet voortzetten. Deze situatie wordt onwenselijk geacht.
In het beleidsbesluit van de Staatssecretaris van Financiën van 24 maart
2008, nr. CPP2008/325M (Stcrt. 69), is vooruitlopend op wijziging van de wettelijke
regeling daarom goedgekeurd dat een nieuwe werkgever het eigenrisicodragerschap
onder in dat beleidsbesluit te bepalen voorwaarden kan voortzetten. In vervolg
daarop wordt voorgesteld in artikel 122e van de Wfsv een overgangsbepaling
toe te voegen op grond waarvan deze handelswijze in de Wfsv wordt vastgelegd.
In dit artikel wordt bepaald dat de rechtsopvolger van een eigenrisicodrager,
voor zover de onderneming overgaat naar een werkgever, die de hoedanigheid
van werkgever nieuw heeft verkregen, bij voor bezwaar vatbare beschikking
toestemming kan krijgen om het eigenrisicodragerschap voor de WAO van de oude
werkgever voort te zetten. Hierbij gaat het om een fusie, splitsing of wijziging
van rechtsvorm, waardoor de onderneming door een nieuwe werkgever wordt voortgezet.
De rechtsopvolger moet daarvoor bij de overgang van de onderneming een garantieverklaring
op zijn naam van een kredietinstelling of een verzekeraar aan de belastingsinspecteur
kunnen overleggen. Indien sprake is van meerdere rechtsvoorgangers, bijvoorbeeld
bij een fusie, zullen al die rechtsvoorgangers eigenrisicodrager moeten zijn,
wil de rechtsopvolger toestemming krijgen tot voortzetting van het eigenrisicodragerschap
voor de WAO.Aan de wijziging zal terugwerkende kracht worden verleend tot en met 1 januari
2008: de datum waarop het eigenrisicodragen voor de WAO is komen te vervallen.
Dit artikel voorziet immers in een overgangsbepaling die betrekking heeft
op artikel 40, eerste lid, van de Wfsv, zoals het artikel tot die datum luidde.Artikel XIII Wijziging van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslagOnderdeel AIn de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag (Wml) is thans geen mogelijkheid
opgenomen om andere dan onder de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
ressorterende ambtenaren aan te wijzen voor het toezicht op de naleving van
genoemde wet. In bijvoorbeeld de Arbowet en de Arbeidstijdenwet is deze mogelijkheid
wel opgenomen. In een tijd waarin samenwerking tussen inspectieorganen meer
en meer aan de orde is wordt het raadzaam gevonden ook in de Wml een bepaling
op te nemen waarmee een mogelijkheid wordt gecreëerd om voor bepaalde
categorieën van arbeid het toezicht te kunnen opdragen aan een ander
toezichtorgaan dan de onder de verantwoordelijkheid van de Minister van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid ressorterende Arbeidsinspectie. Aanwijzing van toezichthoudende
organen die ressorteren onder een ander departement kan alleen geschieden
bij gezamenlijk besluit van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
en de desbetreffende andere minister (onderdeel A).Hoewel op dit moment geen sprake is van een concreet voornemen om het
toezicht op de naleving van de WML mede te laten uitvoeren door andere dan
SZW toezichthouders geeft het voorgestelde artikel 18a van de WML hiertoe
wel de mogelijkheid. Dit sluit aan bij het kabinetsbeleid om onnodige belemmeringen
in de wetgeving weg te nemen die een intensievere samenwerking tussen rijksinspecties
in weg staan. Immers niet is uitgesloten dat in navolging van de Arbowet en
de Arbeidstijdenwet het toezicht op de WML domeingericht wordt aangepakt,
zodat bijvoorbeeld in een bepaalde bedrijfstak de ondernemingen nog maar met één
rijksinspectie worden geconfronteerd die toezicht houdt op de naleving van
meerdere wetten waarvoor verschillende ministers primair verantwoordelijk
zijn.Onderdeel BIn onderdeel B wordt net als in de Arbowet en de Arbeidstijdenwet een
mogelijkheid opgenomen om tot gegevensuitwisseling te kunnen overgaan. Verwezen
wordt hierbij naar de toelichting op artikel V, onderdeel F. Anders dan in
de Arbowet speelt in de Wml geen gegevensuitwisseling met certificerende instellingen.
Het voorgestelde artikel in de Wml is hierop aangepast.Onderdeel CNa de wijziging van de vakantiewetgeving bij Wet van 30 november
2000 tot wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk
Wetboek met betrekking tot vakantie en ouderschapsverlof (Stb. 545) is de
verjaringstermijn voor vakantieaanspraken in artikel 7:642 van het Burgerlijk
Wetboek op vijf jaar gezet om het sparen van vakantieaanspraken in het kader
van het beter kunnen combineren van arbeid en zorg mogelijk te maken. Als
gevolg van het onveranderd laten van de verjaringstermijn van de minimumvakantiebijslag
in de Wml op een periode van twee jaren is er een verschil in verjaringstermijnen
ontstaan. In de oorspronkelijke Wml (Stb. 1968, 656) en de uit 1966 daterende
vakantiewetgeving (Stb. 1966, 290) was sprake van een gelijkluidende verjaringstermijn
van twee jaren. Er wordt nu van de elegenheid gebruik gemaakt om de beide
verjaringstermijnen weer gelijk te trekken. Er is voor gekozen aan te sluiten
bij de termijn die in 2001 in het Burgerlijk Wetboek is opgenomen, namelijk
vijf jaren.Artikel XIV Wijziging van de Wet werk en bijstandOnderdeel AHet vierde lid van het per 18 juli 2008 in werking getreden artikel
7 van de Wet werk en bijstand (WWB) kan vervallen omdat de inhoud van dit
vierde lid al is geregeld in het per 1 januari 2008 in werking getreden
tweede lid van artikel 6 van de WWB.Onderdeel BIn de brief van 4 juli 20081 heeft het
kabinet het voornemen kenbaar gemaakt een vrijlating van inkomsten uit arbeid
in de WWB op te nemen voor personen met een AOW-uitkering en aanvullende bijstand.
Met het oog op het betaalbaar houden van verzorgingsstaat en het realiseren
van economische groei is het van belang dat iedereen mee doet, dus ook ouderen.
De regering vindt het daarom belangrijk ouderen te stimuleren om te (blijven)
werken. De regering wil op dit punt een cultuurverandering bewerkstelligen.
Doorwerken na 65 jaar moet normaler worden gevonden. Het is belangrijk te
bevorderen dat zowel werknemers als werkgevers meer van dit nieuwe perspectief
zullen uitgaan. Tegelijkertijd wordt doorwerken na 65 jaar geen verplichting.
De keuzevrijheid van 65-plussers blijft behouden. Zij kunnen ervoor kiezen
om wel of niet (door) te werken en of zij dit voltijds dan wel deeltijds zullen
doen.Een vrijlating van inkomsten uit arbeid voor personen van 65 jaar en ouder
met aanvullende bijstand past naar de mening van het kabinet binnen deze uitgangspunten.
Een dergelijke vrijlating kan stimuleren dat ouderen langer blijven doorwerken
of weer aan het werk gaan. Door de vrijlating worden de inkomsten niet geheel
op de bijstandsuitkering in mindering gebracht, maar behoudt de oudere een
deel van die inkomsten. Dit draagt ook bij aan de invulling van de eigen verantwoordelijkheid
van de oudere met een onvolledige AOW-opbouw om dit AOW-hiaat zelf zoveel
mogelijk te verkleinen. Aan de andere kant is het een keuze van de oudere
zelf of hij na het bereiken de pensioengerechtigde leeftijd wil blijven doorwerken
of weer aan het werk wil gaan om zo te profiteren van de vrijlating van de
arbeidsinkomsten.Om voor die vrijlating in aanmerking te komen geldt de voorwaarde dat
de oudere recht heeft op aanvullende bijstand. De combinatie van een onvolledige
AOW-uitkering en inkomsten uit arbeid kan er sneller toe leiden dat dit niet
het geval is. Daar staat tegenover dat in het kader van de AOW geen inkomstenverrekening
plaatsvindt2.Voor personen van 65 jaar of ouder vervallen twee voorwaarden met betrekking
tot de vrijlating van inkomsten uit arbeid. Ten eerste hoeft deze vrijlating
van inkomsten niet bij te dragen aan de arbeidinschakeling van die persoon.
Dit wordt voorgesteld omdat voor 65-plussers op grond van de WWB geen arbeids-
en re-integratieverplichtingen gelden. Daarnaast wordt deze vrijlating niet
meer beperkt tot zes aaneengesloten maanden. Dit omdat er geen sprake is van
armoedeval bij deze groep (werken is immers een vrije keuze). Door het laten
vervallen van de twee genoemde voorwaarden wordt het aantrekkelijker voor
personen vanaf 65 jaar met aanvullende bijstand om te (blijven) werken.Wellicht ten overvloede wordt opgemerkt dat de vrijlating van inkomsten
uit arbeid voor personen jonger dan 65 jaar ongewijzigd blijft.Het voorstel leidt tot ca. 1,5 miljoen euro aan extra uitkeringskosten
op jaarbasis. Middelen hiervoor worden voor 2009 toegevoegd aan het Inkomensdeel
WWB.Onderdelen C, D en EOp dit moment bestaat er op grond van artikel 74 van de WWB voor gemeenten de mogelijkheid om een aanvullende uitkering op het inkomensdeel
aan te vragen indien zij over een begrotingsjaar een tekort hebben gehad van
meer dan 10%. De voorwaarden waaronder gemeenten recht hebben op deze
uitkering zijn uitgewerkt in het Besluit WWB 2007. Deze uitkering heeft een
incidenteel karakter, zodat de aanvulling slechts betrekking heeft op één
begrotingsjaar. Bij de evaluatie van het WWB-verdeelmodel is gebleken dat
daarnaast behoefte bestaat aan een voorziening voor gemeenten die meerjarig
tekort komen op het WWB-inkomensdeel. Om deze reden wordt een nieuwe voorziening
geïntroduceerd: de meerjarige aanvullende uitkering op het WWB inkomensdeel
(kortweg de MAU-uitkering). Hiertoe worden het Besluit WWB 2007 en de Regeling
WWB aangepast. Er is echter ook aanpassing van de wet in formele zin noodzakelijk.
Daarom worden artikel 74 en 75 van de WWB aangepast en wordt er een nieuw
artikel 74a voorgesteld.In artikel 74 van de WWB wordt verduidelijkt dat een aanvullende uitkering
een incidentele aanvullende uitkering of een meerjarige aanvullende uitkering
kan zijn. In artikel 75 wordt om diezelfde reden «aanvullende uitkering»
gewijzigd in «incidentele aanvullende uitkering en meerjarige aanvullende
uitkering».In het nieuwe artikel 74a van de WWB wordt ten eerste een aantal bevoegdheden,
rechten en plichten geformuleerd die nodig zijn voor de MAU-uitkering. Dit
betreft onder andere het verbinden van voorwaarden aan het besluit tot verlening
van een MAU-uitkering. Aangezien aannemelijk is dat de eerste besluiten tot
verlening van de MAU-uitkering eerst na 1 juli 2009 vastgesteld zullen
worden en de genoemde bevoegdheden dus ook eerst na 1 juli uitgeoefend
zullen worden, dient deze wijziging van de WWB uiterlijk 1 juli 2009
in werking te treden.Ten tweede wordt in het zesde lid van artikel 74a bepaald dat de oordelen
van de toetsingscommissie worden gepubliceerd. Dit is om twee redenen van
belang. De eerste reden houdt verband met de keuze dat de MAU-uitkering tot
en met 2012 het karakter krijgt van een groeimodel, met als doel om aan de
hand van concrete casuïstiek steeds beter tot een gerichte analyse van
de oorzaken van een gemeentelijk tekort te komen. Door publicatie van de oordelen
van de toetsingscommissie wordt inzicht verschaft in de wijze waarop het leerproces
zich voltrekt. Dit is vooral van belang voor gemeenten die een beroep doen
op de voorziening of dat overwegen. De tweede reden houdt verband met de aard
van de voorziening, waarbij de toe te kennen MAU-uitkeringen ten laste komen
van het macrobudget voor het WWB inkomensdeel. Door alle adviezen van de toetsingscommissie
integraal openbaar te maken kan iedere gemeente kennis nemen van de situatie
van de gemeenten die een beroep hebben gedaan op de MAU-uitkering alsmede
van de wijze waarop de betreffende verzoeken zijn beoordeeld. Dit is mede
van belang voor het draagvlak van de collectieve voorziening.Artikelen XV en XVI (Wijziging van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en wijziging
van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen)Zowel de Wet van 20 december 2007 tot wijziging van de Wet sociale
werkvoorziening in verband met een betere realisering van de met die wet beoogde
doelen (Stb. 564) als de Wet eenmalige gegevensuitvraag werk en inkomen, die
beiden op 1 januari 2008 in werking zijn getreden, voegden een nieuw
zevende lid toe aan artikel 14 van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers en aan artikel 14 van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen. Deze omissie
wordt hierbij hersteld.Artikel XVII Wijziging van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomenOnderdelen A en BDe wijziging van de artikelen 54 en 73 (onder 2) van de Wet SUWI heeft
tot doel aan gegevensuitwisseling tussen de AI (en andere inspectiediensten)
en de Sociale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (SIOD) een wettelijke basis
te geven.Bij de uitoefening van hun taken is het wenselijk dat de SIOD en de AI
gebruik kunnen maken van elkaars gegevens.Het gaat dan om bijvoorbeeld de volgende vormen van gegevensuitwisseling:– De AI wenst de SIOD te informeren over overtredingen, die de AI
aantreft bij het uitoefenen van het toezicht op de naleving van de wetten,
waarmee zij belast zijn en bij het opmaken van rapporten voor het opleggen
van bestuurlijke boeten.– De AI ontvangt van de SIOD informatie over lopende onderzoeken
(in verband met afstemming op eigen taakuitoefening (samenwerking, onveilige
situaties)– De SIOD verstrekt informatie aan de AI over illegale werknemers,
zodat de AI kan nagaan of sprake is van tewerkstelling in strijd met de Wet
arbeid vreemdelingen, waarbij oplegging van een bestuurlijke boete aan de
orde kan zijn.In het Besluit SUWI zijn in de artikelen 5.4 en 5.5 bepalingen opgenomen
om gegevens, die noodzakelijk zijn voor de opsporingstaken en voor toezichthouders,
binnen het domein van werk en inkomen uit te wisselen met gebruikmaking van
elektronische voorzieningen. De grondslag daarvoor was meer expliciet opgenomen
in artikel 62 van de Wet SUWI, zoals het luidde voor de wijziging van de Wet
SUWI in de Wet eenmalige gegevensuitvraag werk en inkomen. Het gaat daarbij
met name om het uitwisselen van dit soort gegevens met de uitvoeringsorganen
van de sociale zekerheidswetten, zoals het UWV en de Sociale verzekeringsbank
(SVB).Voor de gegevensverwerking door de SIOD en de AI is de Minister van SZW
de verantwoordelijke. Bij het uitwisselen van de genoemde gegevens kan sprake
zijn van verwerking van gegevens die verenigbaar is met het doel waarvoor
de gegevens zijn verkregen. Dit zal echter met toepassing van bijvoorbeeld
artikel 9 van de Wet bescherming persoonsgegevens per geval moeten worden
beoordeeld. De uitkomst van die beoordeling is afhankelijk van de aard van
de gegevens. Omdat de gewenste gegevensuitwisseling in de samenwerking tussen
AI en SIOD een structureel karakter heeft, heeft het daarom de voorkeur de
informatiestroom tussen de AI en de SIOD een wettelijke grondslag te geven
en daarmee wettelijk toe te staan. Daarmee wordt ook de relatie met de geheimhoudingsplicht,
die in artikel 74 van de Wet SUWI is geregeld en een verbijzondering is van
de algemene geheimhoudingsbepaling van artikel 2:5 Awb, duidelijk. In het
eerste lid van dit artikel is bepaald dat gegevens niet verder bekend worden
gemaakt dan voor de uitvoering van de Wet SUWI noodzakelijk is dan wel op
grond van die wet is voorgeschreven of toegestaan.Met de voorgestelde wijziging van artikel 54 en 73 van de Wet SUWI wordt
hierin voorzien.Artikel 54 regelt de gegevensverstrekking aan het UWV, de SVB en de minister.
Het gaat om gegevens die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van taken door
het UWV, de SVB en de minister. Tot de taak van de minister behoort op grond
van artikel 85, tweede lid, van de Wet SUWI het in standhouden van een bijzondere
opsporingsdienst. In artikel 54, derde lid, onderdeel i, wordt
de gegevensverstrekking aan ondermeer de minister geregeld door personen,
die belast zijn met het toezicht op de naleving van de Arbowet en de Wet arbeid
vreemdelingen. Dit betreft dus de AI. Het tiende lid van artikel 54 bevat
de mogelijkheid bij algemene maatregel van bestuur nog andere instanties aan
te wijzen die bepaalde gegevens moeten verstrekken aan – ondermeer –
de minister voor de taakuitoefening op grond van de Wet SUWI. Aan dat artikel
wordt nu toegevoegd, dat dit betrekking kan hebben op andere toezichthouders,
die door de Minister van SZW zijn aangewezen (dus ook voor andere wetten dan
de in onderdeel i genoemde) of andere inspecties, die gegevens verstrekken
aan opsporingsambtenaren bij de SIOD.Artikel 54 is het algemene artikel voor de gegevensverstrekking aan de
genoemde instanties, inclusief de minister. Daarnaast regelt artikel 62 de
onderlinge gegevensuitwisseling van het UWV en de SVB en met de gemeenten.
Voorts bieden de artikelen 72 en 77 (uitwerking bij ministeriële regeling)
de grondslag voor de gegevensverstrekking van de in die artikelen genoemde
bestuursorganen (UWV en SVB) aan de minister. Het betreft gegevens die voor
de uitoefening van de taak van de minister noodzakelijk zijn. Een taak van
de minister is zoals hiervoor aangegeven de opsporing van strafbare feiten
door de SIOD. Een andere taak is het verzamelen van informatie, die in brede
zin ondersteunend kan zijn voor de taken die aan de Minister en de onder hem
ressorterende diensten zijn opgedragen. In dit verband wordt erop gewezen
dat op 1 januari 2007 het informatieknooppunt SZW (IKP-SZW) van start
is gegaan. Het IKP is ingericht binnen het ministerie van SZW en ondergebracht
bij de SIOD. Het IKP heeft als doelstelling het vervullen van de rol van informatiemakelaar
op het terrein van werk en inkomen. Hiermee wordt beoogd om signalen van regelovertreding
binnen het SZW-domein bij elkaar te brengen in één loket, zodat
controle- en toezichtsinformatie naar de juiste partij kan worden geleid.
Op deze grondslag kan bijvoorbeeld het UWV toezichtsinformatie verstrekken
aan het IKP. Verder kan er op worden gewezen dat op deze grondslag ook gegevens
uit bijvoorbeeld de polisadministratie, bedoeld in artikel 33, door het UWV
aan de SIOD ten behoeve van het IKP kunnen worden verstrekt. Indien nodig
kunnen hiervoor op grond van artikel 77 nadere regels worden gesteld.Artikel 73, zesde lid, gaat over gegevensverstrekking door de minister
aan het UWV, de SVB en de Centrale organisatie werk en inkomen en het vijfde
lid over de gegevensverstrekking door deze bestuursorganen, inclusief de minister,
aan andere bestuursorganen. Ook dit is gegevensverstrekking in het domein
van werk en inkomen en daarbuiten voor zover het om publieke taken gaat. Aan
artikel 73, vijfde lid, wordt toegevoegd, dat bij algemene maatregel van bestuur
regels worden gesteld voor de verwerking van gegevens onder verantwoordelijkheid
van de Minister van SZW door de SIOD, die verder kunnen worden verwerkt voor
toezicht door de AI. De toevoeging biedt tevens de grondslag voor gegevensverstrekking
door de SIOD aan eventuele andere inspectiediensten voor toezichtsdoeleinden.
Op deze wijze wordt een grondslag geboden voor regeling bij algemene maatregel
van bestuur van het verstrekken van gegevens, waarvan de SIOD bij de uitvoering
van zijn taak kennis neemt en die van belang kunnen zijn voor de AI en eventuele
andere inspectiediensten. Met dit voorstel wordt in de Wet SUWI duidelijk
gemaakt, dat op het terrein van opsporing en toezicht door de daarmee binnen
het SUWI-domein belaste personen gegevens kunnen worden uitgewisseld. In het
Besluit SUWI wordt nog nader uitgewerkt om welke soort gegevens het daarbij
kan gaan.Met de wijziging van artikel 54 wordt een nadere grondslag geboden voor
het meer op structurele wijze informeren van de SIOD door de AI en eventuele
andere inspectiediensten. De wijziging van artikel 73 geeft een grondslag
voor het verder bekend maken van gegevens door de SIOD die ook betrekking
hebben op het toezicht op de naleving van wetten door de AI en ook andere
inspectiediensten.Zo kan in het Besluit SUWI nader inhoud worden gegeven aan de meer structurele
uitwisseling van gegevens tussen de AI en de SIOD.Deze grondslag in de Wet SUWI maakt duidelijk, dat er sprake is van deze
informatiestromen tussen de opsporingsambtenaren en de toezichthouders in
het belang van een goede samenwerking bij opsporing en toezicht op het beleidsterrein
waarvoor de Minister van SZW verantwoordelijk is.Gegevensuitwisseling tussen InspectiesNaast de inspecties, die toezichthouders zijn in de zin van de Awb, is
in het domein werk en inkomen de Inspectie Werk en Inkomen (IWI) belast met
het toezicht op de naleving van wetten door de bestuursorganen werk en inkomen,
zoals het UWV en de SVB. In artikel 54 van de Wet SUWI is bepaald, dat door
de daar genoemde personen en instanties ook gegevens verstrekt dienen te worden
aan de IWI, voor zover de IWI die gegevens nodig heeft voor de uitvoering
van taken. Een dergelijke bepaling ontbreekt in artikel 73, vijfde lid, waar
alleen de minister wordt genoemd. In onderdeel 1 van de wijziging van artikel
73 is daarom de IWI toegevoegd. Voor regeling van gegevensverstrekking door
de IWI bestaat noodzaak, omdat de IWI in samenwerking met andere Inspecties,
zoals de Voedsel- en Warenautoriteit en het College bescherming persoonsgegevens,
gegevens uitwisselt. De IWI is bijvoorbeeld mede belast met het toezicht op
de Warenwet. Bij het toezicht op de gegevensverwerking door gemeenten werken
de IWI en het CBP samen.Om welke bestuursorganen het gaat wordt nader uitgewerkt in het Besluit
SUWI op grond van artikel 54, tiende lid, en artikel 73, vijfde lid, van de
Wet SUWI.Artikel XVIIIZie de toelichting bij artikel IV onderdeel A.Artikel XIX Wijziging van de PensioenwetOnderdeel AArtikel 40 van de Pensioenwet heeft betrekking op informatieverstrekking
aan de gewezen deelnemer. In het derde lid wordt echter gesproken over: de
deelnemer. Voorgesteld wordt dit alsnog te wijzigen in de gewezen deelnemer.Onderdeel BDoor de zinsnede «op grond van het pensioenreglement» te schrappen
wordt de redactie van dit artikel verbeterd. De wijziging heeft geen materiele
gevolgen.Onderdeel CDe verwijzing naar een artikel in de Wft wordt aangepast aan de nummering
van de Wft.Onderdeel DPensioenfondsen stellen hun jaarrekening en jaarverslag vast met toepassing
van titel 9 van Boek 2 van het BW. Onderdeel van deze regeling is artikel
2:390 van dit wetboek op grond waarvan in bepaalde gevallen een herwaarderingsreserve
wordt gevormd.Artikel 135 van de Pensioenwet schrijft voor dat (beroeps)pensioenfondsen
de beleggingen waarderen op basis van marktwaardering. Wanneer activa tegen
marktwaarde worden gewaardeerd schrijft artikel 2:390 BW voor dat een herwaarderingsreserve
wordt gevormd voor eventuele waardevermindering. Het doel van de herwaarderingsreserve
is kapitaalbescherming voor met name aandeelhouders.Pensioenfondsen kennen geen aandeelhouders. Het gehele pensioenvermogen
is beschikbaar voor het doen van uitkeringen. Daarnaast worden aan pensioenfondsen
strenge solvabiliteitseisen gesteld, hetgeen ondermeer tot uitdrukking komt
in de eisen aan de dekkingsgraad. De in het Financieel Toetsingskader voorgeschreven
buffers vervangen als het ware de eisen van kapitaalbescherming. De verplichting
om een herwaarderingsreserve op de balans op te nemen is voor pensioenfondsen
dan ook niet nodig en belastend voor de administratie. Voorgesteld wordt dan
ook in artikel 146 van de Pensioenwet op te nemen dat pensioenfondsen niet
aan artikel 390 van Boek 2 van het BW hoeven te voldoen.Artikel XX Wijziging van de Wet verplichte beroepspensioenregelingOnderdeel ABedrijfstakpensioenfondsen waarvoor een verplichtstelling geldt, zijn
bevoegd op verzoek van een werkgever vrijstelling van de verplichte deelname
aan het fonds te verlenen. Daarnaast kunnen pensioenuitvoerders vrijstelling
van de verplichte deelname aan een bedrijfstakpensioenfonds of aan een beroepspensioenregeling
verlenen aan individuele gemoedsbezwaarden. Het verlenen van vrijstellingen
van een verplichtstelling geldt als het uitoefenen van openbaar gezag, waarmee
deze pensioenuitvoerders voor dat deel van hun werkzaamheden bestuursorgaan
zijn in de zin van de Algemene wet bestuursrecht. Het betreft private «deeltijd-zbo’s»
, waarbij de zbo-activiteiten slechts een zeer klein deel van de werkzaamheden
beslaan en er, als gevolg van de wet- en regelgeving, maar weinig beleidsruimte
voor de uitvoerders is. Om deze reden is in de mededeling op grond van artikel
42 Kaderwet zelfstandige bestuursorganen vermeld dat deze instanties buiten
de Kaderwet zullen blijven (Kamerstukken II 2007/08, 25 268, nr. 55).
Voor bestaande instanties volgt dit uit artikel 2, tweede lid, van de Kaderwet
zelfstandige bestuursorganen. Voor nieuwe instanties dient dit expliciet te
worden geregeld. Daartoe wordt voorgesteld in de Wet verplichte deelneming
in een bedrijfstakpensioenfonds 2000 (Wet Bpf 2000) en de Wet verplichte
beroepspensioenregeling een bepaling op te nemen op grond waarvan verplicht
gestelde bedrijfstakpensioenfondsen en pensioenuitvoerders van een beroepspensioenregeling
niet onder de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen vallen.Onderdeel BArtikel 51 van de Wet verplichte beroepspensioenregeling heeft betrekking
op informatieverstrekking aan de gewezen deelnemer. In het derde lid wordt
echter gesproken over: de deelnemer. Voorgesteld wordt dit alsnog te wijzigen
in de gewezen deelnemer.Onderdeel CDoor de zinsnede «op grond van het pensioenreglement» te schrappen wordt de redactie de artikelen verbeterd. De wijziging heeft geen
materiële gevolgen.Onderdeel DDe verwijzing naar een artikel in de Wet op het financieel toezicht (Wft)
wordt aangepast aan de nummering van de Wft.Onderdeel EBeroepspensioenfondsen stellen hun jaarrekening en jaarverslag vast met
toepassing van titel 9 van Boek 2 van het BW. Onderdeel van deze regeling
is artikel 2:390 van dit wetboek op grond waarvan in bepaalde gevallen een
herwaarderingsreserve wordt gevormd.Artikel 130 van de Wet verplichte beroepspensioenregeling schrijft voor
dat beroepspensioenfondsen de beleggingen waarderen op basis van marktwaardering.
Wanneer activa tegen marktwaarde worden gewaardeerd schrijft artikel 2:390
BW voor dat een herwaarderingsreserve wordt gevormd voor eventuele waardevermindering.
Het doel van de herwaarderingsreserve is kapitaalbescherming voor met name
aandeelhouders.Beroepspensioenfondsen kennen geen aandeelhouders. Het gehele pensioenvermogen
is beschikbaar voor het doen van uitkeringen. Daarnaast worden aan beroepspensioenfondsen
strenge solvabiliteitseisen gesteld, hetgeen ondermeer tot uitdrukking komt
in de eisen aan de dekkingsgraad. De in het Financieel Toetsingskader voorgeschreven
buffers vervangen als het ware de eisen van kapitaalbescherming. De verplichting
om een herwaarderingsreserve op de balans op te nemen is voor beroepspensioenfondsen
dan ook niet nodig en belastend voor de administratie. Voorgesteld wordt dan
ook in artikel 141 van de Wet verplichte beroepspensioenregeling op te nemen
dat beroepspensioenfondsen niet aan artikel 390 van Boek 2 van het BW hoeven
te voldoen.Artikel XXI Wijziging van de Wet verplichte deelneming
in een bedrijfstakpensioenfonds 2000Bedrijfstakpensioenfondsen waarvoor een verplichtstelling geldt, zijn
bevoegd op verzoek van een werkgever vrijstelling van de verplichte deelname
aan het fonds te verlenen. Daarnaast kunnen pensioenuitvoerders vrijstelling
van de verplichte deelname aan een bedrijfstakpensioenfonds of aan een beroepspensioenregeling
verlenen aan individuele gemoedsbezwaarden. Het verlenen van vrijstellingen
van een verplichtstelling geldt als het uitoefenen van openbaar gezag, waarmee
deze pensioenuitvoerders voor dat deel van hun werkzaamheden bestuursorgaan
zijn in de zin van de Algemene wet bestuursrecht. Het betreft private «deeltijd-zbo’s»,
waarbij de zbo-activiteiten slechts een zeer klein deel van de werkzaamheden
beslaan en er, als gevolg van de wet- en regelgeving, maar weinig beleidsruimte
voor de uitvoerders is. Om deze reden is in de mededeling op grond van artikel
42 Kaderwet zelfstandige bestuursorganen vermeld dat deze instanties buiten
de Kaderwet zullen blijven (Kamerstukken II 2007/08, 25 268, nr. 55).
Voor bestaande instanties volgt dit uit artikel 2, tweede lid, van de Kaderwet
zelfstandige bestuursorganen. Voor nieuwe instanties dient dit expliciet te
worden geregeld. Daartoe wordt voorgesteld in de Wet Bpf 2000 en de Wet
verplichte beroepspensioenregeling een bepaling op te nemen op grond waarvan
verplichtgestelde bedrijfstakpensioenfondsen en pensioenuitvoerders van een
beroepspensioenregeling niet onder de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen
vallen.Artikel XXII Wijziging van de Wet verevening pensioenrechten
bij scheidingBij de inwerkingtreding van de Pensioenwet is het begrip «pensioentoezegging»
vervangen door «pensioenovereenkomst», maar was de formulering
van het onderhavige onderdeel ten onrechte voor het overige nog niet aangepast.Artikel XXIII Wijziging van de Wet op de bedrijfsorganisatieOnderdelen A en CDe voorgestelde aanpassingen houden verband met de invoering van de Handelsregisterwet
2007. Op grond van de artikelen 5 en 6 van de Handelsregisterwet 2007 is de
inschrijvingsplicht uitgebreid (zie Kamerstukken II 2005/06 30 656, nr.
3, blz 12, 28) waardoor onder andere ook eenmanszaken in de landbouw uiterlijk
31 december 2009 verplicht zijn tot inschrijving in het handelsregister.
De in artikel 3, tweede lid, van de Handelsregisterwet 1996 geformuleerde
uitzondering voor ondernemingen waarin uitsluitend landbouw of visserij wordt
uitgeoefend en die niet aan een rechtspersoon of vennootschap toebehoren is
daarmee komen te vervallen.In de Wet op de bedrijfsorganisatie is in de artikelen 54 en 55 voorzien
in een systematiek van financiering op basis waarvan hetzij een opslag in
rekening kon worden gebracht hetzij via de bedrijfslichamen een bijdrage kon
worden gevraagd.Voor deze opzet was gekozen omdat ondernemingen die behoren tot bepaalde
takken van het bedrijfsleven, onder andere de meeste landbouwbedrijven, niet
in het handelsregister ingeschreven hoefden te zijn. Ten aanzien van die ondernemingen
werd daarom voorzien in een heffing via de bedrijfslichamen.Nu door de inwerkingtreding van de Handelsregisterwet 2007 de verplichting
tot inschrijving zoals gezegd is uitgebreid, kan worden volstaan met het heffen
van een opslag op het bedrag dat krachtens artikel 49 van de Handelsregisterwet
2007 in verband met de inschrijving verschuldigd is.De mogelijkheid om van de bedrijfslichamen bijdragen te heffen kan daarom
komen te vervallen met ingang van 1 januari 2010. Deze datum houdt verband
met het tijdstip waarop de inschrijving uiterlijk verplicht is.Onderdeel BBij de aanpassing van de artikelen 54 en 55 per 1 juli 2008 (Zie
Staatsblad 2007, 153) is de verwijzing niet helemaal goed geformuleerd. Voorgesteld
wordt dit nu te corrigeren.Artikel XXIV Wijziging van het Burgerlijk WetboekOnderdeel AIn de wet van 15 juli 2008 tot wijziging van de Pensioenwet, de Wet
verplichte beroepspensioenregeling en enige andere wetten (Stb. 2008, 314)
is een wijziging opgenomen van artikel 664 van Boek 7 van het BW. Met die
wijziging was bedoeld de in het artikel gebruikte terminologie aan te passen
aan de Pensioenwet. Een materiële wijziging van de bepaling was niet
beoogd. Gebleken is echter dat de aanpassing tot een onbedoelde andere uitleg
van de bepaling aanleiding kan zijn. Om die reden wordt de aanpassing van
het artikel, met terugwerkende kracht tot het moment waarop bovengenoemde
wet in werking treedt, verbeterd en geheel in lijn gebracht met de oorspronkelijke
bedoeling.Artikel XXVI InwerkingtredingHet is het voornemen om enkele artikelen van deze wet te laten terugwerken
tot en met een bij koninklijk besluit nader te bepalen tijdstip. Hierbij gaat
het in ieder geval om artikel I, onderdeel B en artikel III, onderdeel C.
Aangezien de Wmo met ingang van 1 januari 2007 in werking is getreden
ligt het voor de hand genoemde artikelen terug te laten werken tot 1 januari
2007 (zie verder de toelichting bij artikel I, onderdeel B en artikel III,
onderdeel C). Artikel III, onderdeel S zal terugwerken tot en met 1 januari
2008.De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. P. H. DonnerXNoot1Kamerstukken II 2007–2008, 27 017, nr. 33, p. 39.XNoot2Kamerstukken II 2007–2008, 31 200 XVIII, nr. 32.XNoot3Kamerstukken II 2007–2008, 31 200 XVIII, nr. 40, p. 8.XNoot4Kamerstukken II 2007–2008, 29 544 en 30 950, nr. 130,
p. 4 en 5.XNoot5Kamerstukken II 2007–2008, 29 544, nr. 149, p. 5.XNoot1Kamerstukken II 2005–2006, 27 831, nr. 15.XNoot1Kamerstukken II 2007–2008, 29 389, nr. 11.XNoot2Bij de AOW-toeslag voor de jongere partner geldt wel een inkomstenverrekening;
bij deze inkomstenverrekening geldt een vrijlating. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31811-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl