Protocollen bij het Verdrag betreffende grensoverschrijdende luchtverontreiniging over lange afstand; Aarhus, 24 juni '98; Brief minister met een toelichtende nota bij deze protocollen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27054, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

27-03-2000

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

27054 nr. 1;195

17-03-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamToelichtende notaI. AlgemeenII. Protocol bij het Verdrag van 1979 betreffende grensoverschrijdende
luchtverontreiniging over lange afstand, inzake zware metalen; Aarhus, 24 juni
1998 (Trb. 1998, 287)Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 10Artikel 11Artikel 13ImplementatieControle op de uitvoeringIII. Protocol bij het Verdrag van 1979 betreffende grensover-
schrijdende luchtverontreiniging over lange afstand, inzake persistente organische
stoffen; Aarhus, 24 juni 1998 (Trb. 1998, 288)Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 12Artikel 14ImplementatieControle op de uitvoeringIV Verhouding tot EG-regelgeving en de KoninkrijkspositieVerhouding tussen EG-regelgeving en de protocollenKoninkrijkspositie
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27054Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 77 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 054Protocol bij het Verdrag van 1979 betreffende grensoverschrijdende luchtverontreiniging
over lange afstand, inzake zware metalen; Aarhus, 24 juni 1998 en Protocol
bij het Verdrag van 1979 betreffende grensoverschrijdende luchtverontreiniging
over lange afstand, inzake persistente organische stoffen; Aarhus, 24 juni
1998nr. 195nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 17 maart 2000Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 21 maart 2000. De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring
van de Staten-Generaal wordt onderworpen kan door of namens één
van de Kamers of door ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel
dertig leden van de Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 20
april 2000.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel
5, eerste lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad
van State gehoord, heb ik de eer U hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over
te leggen het Protocol bij het Verdrag van 1979 betreffende grensoverschrijdende
luchtverontreiniging over lange afstand, inzake zware metalen (Trb. 1999,
212) en het Protocol bij het Verdrag van 1979 betreffende grensoverschrijdende
luchtverontreiniging over lange afstand, inzake persistente organische stoffen
(Trb. 2000, 9), beiden op 24 juni 1998 te Aarhus totstandgekomen.1Een toelichtende nota bij deze protocollen treft U eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen Toelichtende notaI. AlgemeenDe onderhavige protocollen zijn totstandgekomen in een reeks van protocollen
bij het op 13 november 1979 te Genève totstandgekomen Verdrag betreffende
grensoverschrijdende luchtverontreiniging over lange afstand (Trb. 1980, 21,
hierna te noemen: het Verdrag van 1979), dat verplichtingen bevat voor de
beheersing van emissies van luchtverontreinigende stoffen.Eerdere protocollen bij het Verdrag van 1979 zijn:– het op 8 juli 1985 te Helsinki totstandgekomen Protocol inzake
de vermindering van de zwavelemissies of van de grensoverschrijdende stromen
van deze zwavelverbindingen met ten minste 30 procent (Trb. 1985, 148);– het op 31 oktober 1988 te Sofia totstandgekomen Protocol inzake
de beheersing van emissies van stikstofoxiden of van de grensoverschrijdende
stromen van deze stikstofverbindingen (Trb. 1989, 59);– het op 18 november 1991 te Genève totstandgekomen Protocol
inzake de beheersing van emissies van vluchtige organische stoffen of hun
grensoverschrijdende stromen (Trb. 1992, 93); en– het op 14 juni 1994 te Oslo totstandgekomen Protocol inzake de
verdere vermindering van zwavelemissies (Trb. 1994, 205).Tijdens de 8e zitting van het Uitvoerend Orgaan van het Verdrag van 1979
is een taakgroep inzake zware metalen en een taakgroep inzake persistente
organische stoffen ingesteld, met als opdracht informatie te verzamelen over
emissies, lange-afstandtransport, verspreiding in de milieucompartimenten,
en bestrijdingsmogelijkheden van emissies van zware metalen en persistente
organische stoffen inclusief de kosten daarvan. Op haar 11e zitting heeft
het Uitvoerend Orgaan aan deze taakgroepen verzocht na te gaan of er een basis
zou zijn voor een protocol dat deze zaken regelt. Het Uitvoerend Orgaan heeft
tijdens de 12e zitting in 1994 besloten een voorbereidende werkgroep inzake
zware metalen in te stellen met als mandaat een protocol voor zware metalen,
gericht op in eerste instantie cadmium, kwik en lood, voor te bereiden op
basis waarvan lidstaten zouden kunnen onderhandelen. In 1996, tenslotte, heeft
het Uitvoerend Orgaan op haar 14e zitting besloten de werkgroep inzake strategieën
het mandaat te geven een protocol inzake zware metalen op te stellen dat op
brede instemming van de lidstaten kon rekenen.Tevens heeft het Uitvoerend Orgaan tijdens de 12e zitting in 1994 een
werkgroep inzake persistente organische stoffen ingesteld met als mandaat
een protocol voor persistente organische stoffen, gericht op in eerste instantie
dioxinen/furanen en PCB, voor te bereiden op basis waarvan lidstaten zouden
kunnen onderhandelen. Voorts heeft het Uitvoerend Orgaan op haar 14e zitting
in 1996 ook besloten de werkgroep inzake strategieën het mandaat te geven
een protocol inzake persistent organische stoffen op te stellen dat op brede
instemming van de lidstaten kan rekenen.De tekst van beide protocollen is mede gebaseerd op het voorzorgsbeginsel,
en is zodanig geformuleerd dat het in de toekomst mogelijk zal zijn andere
stoffen dan zware metalen en persistente organische stoffen, of producten
die deze stoffen bevatten onder de werkingssfeer van de protocollen te brengen.Het op 24 juni 1998 te Aarhus totstandgekomen Protocol bij het Verdrag
van 1979 betreffende grensoverschrijdende luchtverontreiniging over lange
afstand, inzake zware metalen (Trb. 1998, 287, hierna te noemen: het protocol
inzake zware metalen) bevat in dat verband technische bestrijdingsmaatregelen
en productmaatregelen gericht op het reduceren van emissies naar de atmosfeer.Het eveneens op 24 juni 1998 te Aarhus totstandgekomen Protocol bij het
Verdrag van 1979 betreffende grensoverschrijdende luchtverontreiniging over
lange afstand, inzake persistente organische stoffen (Trb. 1998, 288, hierna
te noemen: het POP-protocol) regelt de eliminatie van de productie en het
gebruik van tal van stoffen alsmede gebruiksbeperkingen van enkele stoffen.
Stoffen waarvan de productie en het gebruik wordt verboden dienen in principe
op eigen grondgebied te worden vernietigd. Grensoverschrijdend transport van
dergelijke stoffen wordt slechts toegestaan met als doel de uiteindelijke
vernietiging. Verder bevat het protocol tal van technische bestrijdingsmaatregelen
en productmaatregelen voor stationaire en mobiele bronnen gericht op het reduceren
van emissies naar de atmosfeer.Voor de meeste stoffen van het POP-protocol gaan de maatregelen niet veel
verder dan EU- regelgeving. Belangrijk is dat het protocol minimumeisen vastlegt
voor geheel Europa en Noord-Amerika. Verder heeft het protocol «uitstraling»
naar de rest van de wereld omdat in het kader van het Milieuprogramma van
de Verenigde Naties (UNEP) een wereldwijd POP-verdrag wordt voorbereid. Het
onderhavige POP-protocol, dat tot stand is gekomen binnen de Europese Economische
Commissie van de Verenigde Naties (VN/ECE), zal een belangrijk uitgangspunt
voor een dergelijk wereldwijd verdrag zijn. Eerste onderhandelingen voor het
UNEP-POP-protocol hebben in juni 1998 in Montreal plaatsgevonden. De vaststelling
van de inhoud van het UNEP- verdrag is voorzien begin 2001.Hoewel de in de protocollen geregelde onderwerpen reeds grotendeels onderwerp
zijn van communautaire regelgeving, beschikken de lidstaten nog over een eigen
bevoegdheid terzake. De onderwerpen die door de protocollen worden geregeld
vallen ten dele binnen de bevoegdheid van de Europese Gemeenschap en ten dele
binnen de bevoegdheid van de lidstaten van de Europese Unie. Op enkele punten
stellen de protocollen strengere eisen dan de bestaande communautaire milieuregelgeving.
Wat betreft het protocol inzake zware metalen kan bijvoorbeeld worden gewezen
op de emissie-eisen voor geselecteerde stationaire bronnen (artikel 3, tweede
lid, onder b en d, juncto annex V, deel II). Wat betreft het protocol inzake
persistente organische stoffen kan bijvoorbeeld gewezen worden op de bepalingen
met betrekking tot de stof «lindaan» (artikel 3, eerste lid, onder
c, en derde lid, juncto annex II).II. Protocol bij het Verdrag van 1979 betreffende grensoverschrijdende
luchtverontreiniging over lange afstand, inzake zware metalen; Aarhus, 24 juni
1998 (Trb. 1998, 287)Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1De definities zijn grotendeels identiek aan de definities zoals deze eveneens
voorkomen in eerdere protocollen onder het Verdrag van 1979 en zijn slechts
waar nodig aangepast aan dit protocol.Artikel 2Voor het eerst is bij een protocol onder het Verdrag van 1979 gebruik
gemaakt van een artikel dat het doel van het protocol aangeeft. Het komt er
op neer dat het algemene doel van het Verdrag, namelijk het voorkomen van
grensoverschrijdende luchtverontreiniging, nu toegesneden op dit protocol,
is opgenomen in het protocol. Artikel 3Artikel 3 bevat de zogenoemde basisverplichtingen en bevat de kern van
het protocol.In het eerste lid verplichten landen zich tot een reductie van emissies
van zware metalen vanaf een bepaald (basis)jaar, genoemd in bijlage I; de
emissies in dit basisjaar gelden als referentiepunt voor de reductieverplichting.
In deze bijlage staan slechts de drie metalen genoemd: cadmium (Cd), kwik
(Hg) en lood (Pb), alsmede het basis- of referentiejaar, namelijk 1990.Door het niet opnemen van de emissiecijfers van het referentiejaar hoeft
bij wijziging van inzichten hoe emissies worden bepaald niet de bijlage te
worden aangepast. Bij de reguliere rapportages van emissies kunnen dan tevens
de emissies van het basisjaar worden aangepast op basis van nieuwe inzichten
ten aanzien van emissiefactoren en activiteiten. Van het referentiejaar kan
door landen worden afgeweken door het kiezen voor een ander jaar tussen 1985
en 1995.In het tweede lid van deze bepaling worden verplichtingen opgelegd ten
aanzien van het toepassen van de beste beschikbare technieken, «Best
Available Techniques» (hierna te noemen BAT), en emissie-eisen voor
stationaire bronnen. Het tweede lid verplicht lidstaten tot het toepassen
van BAT voor elf broncategorieën, zoals gespecificeerd in bijlage II.
Deze beschreven technieken, die zijn opgenomen in bijlage III, dienen als
uitgangspunt voor de te nemen maatregelen in de lidstaten. Deze verplichting
geldt zowel voor nieuwe als bestaande bronnen die binnen de elf stationaire
broncategorieën vallen, waarbij er een verschil is gemaakt in het tijdstip
van inwerkingtreding (bijlage IV). Bestaande bronnen krijgen zo meer tijd
om de maatregelen te implementeren. Voor eveneens elf specifieke bronnen binnen
de elf broncategorieën zijn verplichte emissie-eisen gespecificeerd (bijlage
V). Ook deze emissie-eisen gelden weer voor zowel nieuwe als bestaande bronnen
met een verschillend tijdstip van inwerkingtreding, net als bij de hiervoor
genoemde BAT-verplichting. Partijen kunnen andere strategieën toepassen
zolang gewaarborgd is dat deze dezelfde reducties of resultaten opleveren.
Dit houdt in dat partijen de mogelijkheid hebben, als de omstandigheden dit
toelaten, minder maatregelen te eisen bij één of meerdere bronnen
voorzover dit elders wordt gecompenseerd. Sommige partijen wensten deze flexibiliteit
uit milieu- en kostenoverwegingen, andere om eventuele strijdigheid met Europese
regelgeving te vermijden.Het derde lid bevat de verplichting tot het nemen van productmaatregelen
zoals geformuleerd in bijlage VI. Het betreft hier de uitfasering van gelode
benzine en maatregelen voor batterijen die kwik bevatten. Zes maanden na de
inwerkingtreding van het protocol is het verboden nog gelode benzine op de
markt te brengen, behalve in zeer kleine hoeveelheden en in het geval het
oude motorvoertuigen betreft. Een uitstel van het verbod voor het op de markt
brengen van gelode benzine kan slechts in bepaalde omstandigheden worden toegestaan
door het Uitvoerend Orgaan. Voor batterijen worden specifiek omschreven soorten
gebonden aan een maximumgehalte aan kwik terwijl andere soorten niet meer
op de markt mogen worden gebracht. Een en ander dient binnen 5 jaar na inwerkingtreding
van het protocol gerealiseerd te zijn.Het vierde lid bevat productmaatregelen (geformuleerd in bijlage VII)
die niet verplicht zijn. Het betreft hier maatregelen om producten die zware
metalen bevatten te vervangen door andere stoffen of het metaalgehalte te
reduceren. Op dit moment staan slechts kwikhoudende producten in deze bijlage. Het vijfde lid verplicht lidstaten een emissie-inventarisatie van bijlage
I stoffen te onderhouden of, indien nog niet aanwezig, te ontwikkelen. Gezien
de relatief onnauwkeurige emissiecijfers van zware metalen is de verplichting
tot het ontwikkelen en onderhouden van nationale emissie-inventarisaties in
de basisverplichtingen opgenomen. «Relatief» slaat in dit verband
op de nauwkeurigheid waarmee stoffen als zwaveldioxide, stikstofoxiden en
dergelijke stoffen bekend zijn ten opzichte van de nauwkeurigheid van de emissies
van zware metalen.Het zesde lid geeft landen de mogelijkheid in weerwil van het eerste lid
de emissies te laten stijgen wanneer zij alles hebben toegepast waartoe zij
krachtens het tweede en derde lid worden verplicht.Het zevende lid geeft de grote lidstaten (alleen Canada, de Verenigde
Staten van Amerika en de Russische Federatie) een mogelijkheid de status van
een zogenoemd metaal emmissie gebied, «Metal Emission Management Area»,
aan te vragen. In een dergelijk gebied vinden grensoverschrijdende emissies
van zware metalen plaats. Slechts Canada heeft aangegeven van een dergelijke
regeling gebruik te willen maken. De verplichtingen behorend bij het tweede
lid, onder b, c en d, worden dan vervangen door de verplichtingen die horen
bij het gebied, te weten tenminste vijftig procent emissiereductie van zware
metalen binnen acht jaar na het van kracht worden van het protocol ten opzichte
van het referentiejaar.Artikel 4Dit artikel betreft de uitwisseling van informatie en technologie inzake
emissiereductie van zware metalen tussen partijen en komt overeen met vergelijkbare
bepalingen in eerdere protocollen bij het Verdrag van 1979.Artikel 5Behalve de verplichting tot het ontwikkelen van nationale strategieën,
beleidslijnen, programma's en maatregelen om het protocol te implementeren
geeft dit artikel een uitgebreide lijst van extra mogelijkheden om emissies
van zware metalen te reduceren.Artikel 6De lidstaten worden aangemoedigd onderzoek naar emissiereductie van zware
metalen te doen en metingen terzake daarvan te verrichten. Nederland heeft
gedurende het onderhandelingsproces ten behoeve van het protocol veel onderzoek
gedaan naar de emissies, de kosten, de modellering van de verspreiding en
depositie van zware metalen, en de niveaus van effecten voor het milieu. Met
name wat betreft deze laatste twee gebieden is de kennis van Nederland thans
en voor de toekomst essentieel, gezien het eventueel in de toekomst verder
verruimen van de reikwijdte van het protocol door het op meer metalen van
toepassing te laten worden en de mogelijkheid het protocol aan te scherpen
gebaseerd op een effectbenadering («critical loads» benadering).Artikel 7Behalve de rapportage over de voortgang van de implementatie van het protocol
verplicht deze bepaling de landen tot het doen van niet alleen de opgave van
de jaarlijkse emissies naar de lucht van cadmium, kwik en lood maar ook van
andere zware metalen volgens de verplichting in het op 28 september 1984 te
Genève totstandgekomen Protocol bij het Verdrag betreffende grensoverschrijdende
luchtverontreiniging over lange afstand aangaande de langlopende
financiering van het programma voor samenwerking inzake de bewaking en evaluatie
van het transport van luchtverontreinigende stoffen over lange afstand in
Europa (Trb. 1984, 157) (hierna te noemen: het EMEP-protocol).Artikel 8De verplichting ingevolge het EMEP-protocol tot het maken van modelberekeningen
waarmee onder andere grensoverschrijdende emissies en deposities worden berekend,
zijn in deze bepaling opgenomen.Artikel 10Deze bepaling bevat een regeling voor regelmatige herbeoordeling van de
verplichtingen ingevolge dit protocol. Voor het opstellen van deze herbeoordelingen
zal onder meer gebruik worden gemaakt van de resultaten die voortvloeien uit
het onderzoek zoals omschreven in artikel 6. Hoewel dit protocol mede is gebaseerd
op het voorzorgsbeginsel en niet direct is gerelateerd aan het voorkomen van
nadelige effecten op milieu, is de mogelijkheid tot een op effecten gebaseerde
benadering, zoals gebruikt bij het Protocol van 1985 inzake de verdere vermindering
van zwavelemissies, nadrukkelijk opengelaten.Artikel 11Op grond van artikel 11 kan worden gekozen voor geschillenbeslechting
door het Internationale Gerechtshof, voor arbitrage, of voor beide vormen
van geschillenbeslechting. Het Koninkrijk zal beide methoden van geschillenbeslechting
aanvaarden. Dit is lijn met de keuze van de methode van geschillenbeslechting
genomen bij eerdere protocollen die tot stand zijn gekomen bij het Verdrag
van 1979. Bij voorkeur zal gebruik worden gemaakt van een procedure bij het
Internationaal Gerechtshof.Artikel 13Wijzigingen van het protocol behoeven in Nederland parlementaire goedkeuring.
Wijzigingen van de bijlagen I, II, IV, V en VI treden voor een partij niet
in werking zonder dat zij door die partij zijn aanvaard. Bijlagen I, II, IV,
V en VI hebben alleen betrekking op aangelegenheden van procedurele, wetenschappelijke-technische
en administratieve aard en kunnen worden beschouwd als zijnde van uitvoerende
aard. Wijziging van deze bijlagen behoeft op grond van artikel 7, onderdeel
f, van de Rijkswet goedkeuring- en bekendmaking verdragen dus niet de goedkeuring
van de Staten-Generaal, tenzij deze zich thans terzake het recht van goedkeuring
voorbehouden.Wijzigingen van de bijlagen III en VII, die ingevolge artikel 12 van aanbevelende
aard zijn, behoeven geen parlementaire goedkeuring.Een bijzondere wijziging van het protocol is het toevoegen van een zwaar
metaal. Elke partij bij het protocol kan wijzigingen voorstellen aan het protocol.
In feite is dit recht niet zozeer speciaal als wel dat het artikel in het
zesde lid specifiek ingaat op de mogelijkheid andere zware metalen en/of andere
producten toe te voegen aan de bijlagen, I, VI en VII. Zowel de informatie
die aan het Uitvoerend Orgaan moet worden aangeleverd als de beoordeling door
het Orgaan zijn vervat in een aparte beslissing van het Uitvoerend Orgaan.
Op deze wijze is het mogelijk om op soepele wijze veranderingen aan te brengen
wanneer dit noodzakelijk is. Hoewel op deze wijze enige flexibiliteit wordt
gecreëerd, wordt dit ten dele weer teniet gedaan met het zevende lid
dat consensus vereist. Gezien de inhoud van de beslissing van het Uitvoerend
Orgaan wordt het toevoegen van zware metalen en/of producten die
zware metalen bevatten geen eenvoudige zaak.ImplementatieVoor wat betreft het basisjaar en de emissies naar de lucht van cadmium
(Cd), kwik (Hg) en lood (Pb) heeft Nederland in de onderhandelingsfase reeds
emissiecijfers voor 1990 officieel ingediend van respectievelijk 2, 4; 3 en
272 ton. In de laatste nu beschikbare Milieubalans (Milieubalans 1998, RIVM,
ISBN 90 4220226 2) worden de emissies van deze metalen voor 1996 berekend
op 1,8 (Cd), 1,0 (Hg) en 106 (Pb) ton. Prognose van de emissies voor 2010
van deze metalen is 1,6 (Cd), 1,6 (Hg) en 54 (Pb) ton (Nationale Milieuverkenning
4, RIVM 1997, ISBN 904220136 3).Gezien deze cijfers inzake de reductie van emissies van metalen voldoet
Nederland aan de emissiereductieverplichting zoals opgenomen in artikel 3,
eerste lid, van het protocol en behoeft geen beroep te worden gedaan op de
ontheffingsbepaling ingevolge het vierde lid van dat artikel.De verplichtingen op het gebied van het toepassen van BAT «best
available techniques», (dat wil zeggen best beschikbare technieken)
en emissie-eisen worden in feite al toegepast. Veelal zijn de door het protocol
geëiste maatregelen ingebed in bestaande wet- en regelgeving en richtlijnen,
zoals de op de Wet milieubeheer gebaseerde besluiten. Deze zijn: het Besluit
emissie-eisen stookinstallaties milieubeheer A; het Besluit emissie-eisen
stookinstallaties milieubeheer B en de Nederlandse Emissie Richtlijnen Lucht
(InfoMil, Postbus 30732, 2500 GS Den Haag, telefoon 070–3610575).Sinds 1997 is de verkoop van gelode benzine in Nederland stopgezet. De
maatregelen voor kwikhoudende batterijen lopen in de pas met de Richtlijn
nr. 91/157/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 18 maart 1991
inzake batterijen en accu's die gevaarlijke stoffen bevatten (PbEG L 78) die
door Nederland is geïmplementeerd middels het Besluit verwijdering batterijen.
De niet verplichtende maatregelen voor kwikbevattende produkten zijn afgeleid
van het toen nog in voorbereiding zijnde maar inmiddels vastgestelde Besluit
kwikhoudende producten Wms 1998 (Stb. 1998/553).De verplichting tot het onderhouden van een emissie-inventarisatie is
voor Nederland geen nieuwe verplichting. In 1974 is gestart met de opbouw
van een integrale emissieregistratie. Nederland beschikt al sinds 1982 over
een landelijke emissieregistratie voor lucht en water, waarbij de emissies
naar de lucht van relevant geachte (zware) metalen worden geregistreerd.Het protocol inzake zware metalen brengt voor Nederland geen extra kosten
met zich mee. Maatregelen zoals vervat in het protocol zijn reeds geïmplementeerd
of zijn voorgenomen beleid. TNO (TNO-MEP – R98/020) heeft voor geheel
Europa de kosten geschat van de maatregelen die het zware metalen protocol
met zich meebrengt. Nieuw beleid voor Europa kost 440 miljoen ECU per jaar,
terwijl de kosten van het hele protocol inclusief het bestaande beleid op
1300 miljoen ECU per jaar worden geschat. De totale reducties voor Europa
aan Cd, Hg en Pb in 2010 ten opzichte van het jaar 1990 die het protocol met
zich meebrengt, worden geschat op respectievelijk 30, 20 en 60%. Reductie
van andere zware metalen ligt op 25–40%.Het protocol bevat voor West-Europa over het algemeen geen nieuwe maatregelen.
Het belang van het protocol is daarin gelegen dat het ook minimum-eisen vastlegt
voor geheel Europa en Noord-Amerika. Controle op de uitvoeringIngevolge artikel 5 dienen de partijen bij het protocol niet alleen zorg
te dragen voor de implementatie van de basisverplichtingen zoals opgenomen
in artikel 3 maar van het gehele protocol. Krachtens artikel 7 dient de voortgang
bij de implementatie, evenals de grootte van jaarlijkse emissies van zware
metalen, aan het Uitvoerend Orgaan bij het Verdrag te worden gerapporteerd.
Voor de beoordeling van de wijze waarop het protocol wordt uitgevoerd is een
Implementatie Comité ingesteld (artikel 9). De partijen bij het protocol
kunnen, mede op basis van rapportage door het Implementatie Comité,
een andere partij bij het protocol op de implementatie van het protocol aanspreken.III. Protocol bij het Verdrag van 1979 betreffende grensover-
schrijdende luchtverontreiniging over lange afstand, inzake persistente organische
stoffen; Aarhus, 24 juni 1998 (Trb. 1998, 288)Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1De definities zijn grotendeels identiek aan de definities zoals deze zijn
opgenomen in de eerdere protocollen bij het Verdrag van 1979 en zijn slechts
waar nodig aangepast aan dit protocol.Artikel 2Net als bij het protocol inzake zware metalen, is ook hier gebruik gemaakt
van een artikel dat het doel van het protocol aangeeft. Het komt er op neer
dat het algemene doel van het Verdrag van 1979, toegesneden op dit protocol,
is opgenomen in het protocol.Artikel 3Dit artikel omvat de basisverplichtingen van het protocol.In het eerste lid, onder a, van artikel 3, verplichten landen zich tot
het verbod op de productie en het gebruik van stoffen vermeld in bijlage I
volgens de specificaties in deze bijlage.In onderdeel b is het beginsel vastgelegd om reeds geproduceerde stoffen
zo dicht mogelijk bij de bron te verwijderen. Dit is een inspanningsverplichting
en sluit grensoverschrijdend transport van deze stoffen ten behoeve van hun
verwijdering niet uit. Zowel de verwijdering van deze stoffen als het grensoverschrijdend
transport daarvan dient op een milieuvriendelijke wijze te geschieden.Laatstgenoemde bepalingen zijn nodig omdat vele landen nog grote voorraden
bezitten van bijlage I-stoffen. Voorkomen moet worden dat deze verkocht worden
naar andere landen, waardoor zij alsnog in het milieu kunnen komen. Deze stoffen
zijn semi-vluchtig waardoor zij een groot verspreidingspatroon kennen en de
neiging hebben te migreren naar koudere regionen.Onder c worden voor stoffen in bijlage II gebruiksbeperkingen opgelegd.
DDT en PCB komen zowel voor in bijlage I als II. Het is de bedoeling deze
stoffen op termijn te elimineren. Bij DDT is het van belang dat de Wereld
Gezondheidsorganisatie (WHO) deze stof nog steeds erkent als middel bij de
malariabestrijding. Voor PCB bestaat er nog productie in Oekraïne en
in de Russische Federatie. Het gebruik van PCB is veel omvangrijker. Na het
jaar 2015 wordt het gebruik hiervan voor alle partijen verboden. De verplichtingen
voor PCB zijn in lijn met de Richtlijn 96/59/EG (Pb EG L243) betreffende
de verwijdering van polychloorbifenylen en polychloorterfenylen (PCB's/PCT's),
maar hebben een ruimere tijdsfasering. De lidstaten van de Europese Unie (EU)
zijn gehouden aan de richtlijn en kunnen geen gebruik maken van de ruimere
tijdsfasering. De in Nederland van kracht zijnde regeling strekkende tot implementatie
van de bovengenoemde Europese Richtlijn (Stcrt. 154, 1998) en het op 22 september
1992 te Parijs totstandgekomen Verdrag inzake de bescherming van het mariene
milieu in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan (Trb. 1993, 16),
kennen een nog krappere tijdsfasering dan de richtlijn. Dit betekent dat Nederland
op korte termijn al zal moeten voldoen aan de verplichtingen die in bijlage
I en II zijn aangeduid.De derde stof die in bijlage I staat is HCH. Feitelijk worden met de toelating
van Lindaan (g-HCH) voor specifieke toepassingen alle mengsels van isomeren
van HCH verboden, zoals technisch HCH (15% g-HCH en de rest andere isomeren)
en ruw HCH (slechts 1–2% g-HCH).Het tweede lid bepaalt dat de verplichting van het eerste lid, onder b,
voor een stof ingaat op het moment dat voor die stof zowel de productie als
het gebruik is verboden zoals vermeld in bijlage I.Het derde lid verplicht lidstaten tot het ontwikkelen van strategieën
om afval dat persistente organische stoffen bevat die genoemd worden in de
bijlagen I, II en III, op te sporen en op een milieuverantwoorde wijze te
vernietigen of te verwijderen.Het vierde lid legt de termen «afval», «verwijdering»
en «milieuverantwoord» vast zoals gebruikt in het Verdrag van
1979.In het vijfde lid, onder a, verplichten landen zich tot een reductie van
emissies van de persistente organische stoffen ten opzichte van de emissies
in het basisjaar. In bijlage III staan drie groepen persistente organische
stoffen (dioxinen/furanen, PAK en HCB) alsmede het basisjaar 1990. Van het
basisjaar kan door landen worden afgeweken door het kiezen voor een jaar tussen
1985 en 1995.Onder b, onderdelen (i) tot en met (iv) verplichten lidstaten zich tot
het toepassen van de beste beschikbare technieken (BAT) voor twaalf stationaire
broncategorieën, gespecificeerd in bijlage VIII, waarbij de beschreven
technieken, in bijlage V, als uitgangspunt voor de maatregelen in de lidstaten
dienen. Deze verplichting geldt zowel voor nieuwe als bestaande bronnen die
binnen de twaalf stationaire broncategorieën vallen waarbij er een verschil
is gemaakt in het tijdstip van inwerkingtreding (bijlage VI). Bestaande bronnen
krijgen zo meer tijd om de maatregelen te implementeren. Voor drie soorten
afvalverbranding zijn verplichte emissie-eisen gespecificeerd (bijlage IV).
Ook deze emissie-eisen gelden weer voor zowel nieuwe als bestaande bronnen
met een verschillend tijdstip van inwerkingtreding, net als bij de hiervoor
genoemde BAT-verplichting. Onder b, onderdeel (v), worden lidstaten verplicht
maatregelen voor mobiele bronnen te nemen zoals opgetekend in bijlage VII.In dit vijfde lid, dat verplichtingen oplegt ten aanzien van de toepassing
van BAT en emissie-eisen voor stationaire bronnen, is enige flexibiliteit
ingebouwd. Partijen kunnen andere strategieën toepassen zolang gewaarborgd
is dat deze dezelfde reducties of performance opleveren. Dit betekent dat
partijen de mogelijkheid hebben om, als de omstandigheden daartoe nopen, minder
maatregelen te eisen bij één of meerdere bronnen mits dit elders
wordt gecompenseerd. Sommige partijen wensten deze flexibiliteit uit milieu-
en kostenoverwegingen en anderen om eventuele strijdigheid met Europese regelgeving
te vermijden.De verplichtingen voor mobiele bronnen zijn in lijn met EU-regelgeving
en brengt de Europese landen die niet tot de Europese Unie behoren op hetzelfde
niveau van bestrijdingsmaatregelen. Het zesde lid geeft slechts aan dat verplichtingen in het vijfde lid,
onder b, onderdeel (i) en (iii), voor huisverwarming geldt voor deze totale
categorie tezamen, omdat het ondoenlijk is dit voor elk huishouden afzonderlijk
toe te passen.Het zevende lid betreft een ontheffingsbepaling voor landen die alle maatregelen
op basis van het vijfde lid, onder b, hebben genomen en er desondanks niet
in zijn geslaagd aan de verplichtingen in het vijfde lid, onder a, te voldoen.Het achtste lid, tenslotte, verplicht lidstaten een emissie-inventarisatie
van bijlage III stoffen te onderhouden of, indien nog niet aanwezig, te ontwikkelen.Gezien de nu vaak relatief onnauwkeurige emissiecijfers van persistente
organische stoffen is de verplichting tot het ontwikkelen en onderhouden van
nationale emissie-inventarisaties in de basisverplichtingen opgenomen. «Relatief»
slaat in dit verband enerzijds op de nauwkeurigheid waarmee stoffen als zwaveldioxide,
stikstofoxiden en dergelijke bekend zijn ten opzichte van de nauwkeurigheid
van de emissies van persistente organische stoffen en anderzijds op het verschil
in de wijze waarop lidstaten hun emissies van persistente organische stoffen
berekenen.In bijlage I staan drie persistente organische stoffen, dioxinen/furanen,
PAK en HCB alsmede het referentie- of basisjaar 1990. Op deze wijze is voor
het aanpassen van emissiecijfers door de lidstaten geen wijzigingsprocedure
noodzakelijk. Bij de reguliere rapportages van emissies kunnen dan tevens
de emissies van het basisjaar worden aangepast op basis van nieuwe inzichten
ten aanzien van emissiefactoren, activiteiten en dergelijke. Van het referentiejaar
kan door landen worden afgeweken door het kiezen voor een ander jaar tussen
1985 en 1995.Artikel 4Dit artikel betreft de mogelijkheid om stoffen te mogen gebruiken binnen
een laboratorium, voor research, in noodgevallen op het gebied van de gezondheid
en minimale essentiële toepassingen. De uitzonderingsbepalingen zijn
bijzonder strikt geformuleerd. Landen dienen, behalve in de gezondheidheidsnoodgevallen,
gemotiveerd een uitzondering aan te vragen en krijgen de uitzondering pas
na evaluatie door andere partijen en voor een beperkte duur.Artikel 5Dit artikel betreffende uitwisseling van informatie en technologie, inzake
het terugbrengen van emmisies van persistente organische stoffen, komt overeen
met desbetreffende artikelen in de andere protocollen onder het Verdrag van
1979. Vooral vanwege het gegeven dat persistente organische stoffen in tal
van andere internationale fora onderwerp van discussie zijn, (bijvoorbeeld:
het Verdrag van 1979 en het hierboven besproken UNEP-POP-protocol) is de informatieverstrekking
naar andere fora expliciet opgenomen.Artikel 6Dit betreft een artikel over voorlichting aan het publiek om het bewustzijn
te vergroten over het gebruik en de noodzaak tot reductie van het gebruik
van persistente organische stoffen. Het artikel geeft richtsnoeren voor informatieverstrekking
aan algemeen publiek en gebruikers teneinde het gebruik van persistente organische
stoffen in het algemeen te verminderen. Artikel 7Behalve de verplichting tot het ontwikkelen van nationale strategieën,
beleidslijnen, programma's en maatregelen teneinde het protocol te implementeren
geeft dit artikel een uitgebreide lijst van extra mogelijkheden om emissies
van persistente organische stoffen te reduceren.Artikel 8Voor een heel scala van activiteiten worden landen aangemoedigd onderzoek
te doen inclusief monitoring. Nederland heeft gedurende het onderhandelingsproces
ten behoeve van het protocol veel onderzoek gedaan naar de emissies, de kosten,
de modellering van de verspreiding en depositie van persistente organische
stoffen, en de niveaus van effecten voor het milieu. Met name wat betreft
deze laatste twee gebieden is de kennis van Nederland thans en voor de toekomst
essentieel, gezien het eventueel in de toekomst verder verruimen van de reikwijdte
van het protocol door het op meer stoffen van toepassing te laten worden en
de mogelijkheid het protocol aan te scherpen gericht op het verder voorkomen
en beperken van nadelige effecten voor het milieu. Artikel 9Dit artikel regelt de rapportage over de voortgang van de implementatie
van het protocol. Verder verplicht dit artikel de landen tot niet alleen de
opgave van de jaarlijkse emissies naar de lucht van dioxinen/furanen, PAK
en HCB maar ook tot de opgaven van andere persistente organische stoffen volgens
de verplichting in het Protocol inzake de lange termijn financiering van het
coöperatieve programma voor meting en evaluatie van verspreiding van
luchtverontreiniging over lange afstand in Europa (EMEP-protocol, 1984).Artikel 10Het protocol voorziet, in artikel 10, in een regelmatige herbeoordeling
van de verplichtingen. De herbeoordelingen zullen vooral gebaseerd worden
op de effectiviteit van het protocol waarbij de rapportages van het Implementatie
Comité, EMEP, maar ook de resultaten van onderzoek genoemd in artikel
8, uitgangspunt zijn. Een eerste review is voorzien drie jaar na inwerkingtreding
van het protocol.Artikel 12Op grond van artikel 12 kan worden gekozen voor geschillenbeslechting
door het Internationale Gerechtshof, voor arbitrage, of voor beide vormen
van geschillenbeslechting. Het Koninkrijk zal beide methoden van geschillenbeslechting
aanvaarden. Dit is lijn met de keuze van de methode van geschillenbeslechting
genomen bij eerdere protocollen die tot stand zijn gekomen bij het Verdrag
van 1979. Bij voorkeur zal gebruik worden gemaakt van een procedure bij het
Internationaal Gerechtshof.Artikel 14Wijzigingen van het protocol behoeven in Nederland parlementaire goedkeuring.
Wijzigingen van de bijlagen I, II, III, IV, VI en VIII treden voor een partij
niet in werking zonder dat zij door die partij zijn aanvaard. Bijlagen I,
II, III, IV, VI en VIII hebben alleen betrekking op aangelegenheden van procedurele,
wetenschappelijke-technische en administratieve aard en kunnen worden beschouwd
als zijnde van uitvoerende aard. Wijziging van deze bijlagen behoeft op grond
van artikel 7, onderdeel f, van de Rijkswet goedkeuringen bekendmaking
verdragen niet de goedkeuring van de Staten-Generaal, tenzij deze zich thans
terzake het recht van goedkeuring voorbehouden.Wijzigingen van de bijlagen V en VII, die ingevolge artikel 13 van aanbevelende
aard zijn, behoeven geen parlementaire goedkeuring.Een bijzondere wijziging van het protocol is het toevoegen van een POP.
Elke partij bij het protocol kan wijzigingen voorstellen ten aanzien van het
protocol. In feite is dit recht niet zozeer speciaal als wel dat het artikel
specifiek ingaat op de mogelijkheid persistente organische stoffen aan de
bijlagen I, II en III toe te voegen. Zowel de informatie die aan het Uitvoerend
Orgaan moet worden aangeleverd als de beoordeling door het Orgaan zijn vervat
in een aparte beslissing van het Uitvoerend Orgaan. Op deze wijze is het mogelijk
om op soepele wijze veranderingen aan te brengen wanneer dit noodzakelijk
is. Hoewel op deze wijze enige flexibiliteit wordt gecreëerd, wordt dit
ten dele weer teniet gedaan door het zevende lid dat consensus vereist. Hoewel
het plaatsen van de informatiebehoeften, eisen aan de stoffen en de beoordeling
buiten het protocol flexibiliteit oplevert, geeft de beslissing van het Uitvoerend
Orgaan zelf geen reden om positief te zijn over de mogelijkheid om persistente
organische stoffen in een later stadium toe te voegen. Vooral de criteria
voor bio-accumulatie en persistentie zijn hoog. De criteria dienen niet als
een harde drempelwaarde te worden gebruikt. Om deze reden is het voor veel
landen zo belangrijke woord indicatief geplaatst voor het woord criteria waaraan
de stoffen dienen te voldoen. De enige stof in het protocol die niet exact
aan de criteria voldoet is Lindaan. Er is dus een precedent voor enige soepelheid
bij het gebruik van de criteria. Aan de andere kant zijn stoffen als pentachloorfenol
(PCP) en korte-keten (C10 – C13) gechloreerde paraffinen uit het protocol
gehouden juist vanwege het niet voldoen aan de criteria. Zowel gezien de inhoud
van de beslissing van het Uitvoerend Orgaan als het gegeven dat beslissingen
over toevoeging van de persistente organische stoffen bij consensus moeten
worden genomen, maakt het toevoegen niet eenvoudig.ImplementatieIn bijlage I van het onderhavige protocol, die handelt over de eliminatie
van productie en gebruik, staan tien «oude» pesticiden alsmede
hexabromobifenyl (gebromeerde brandvertrager) en PCB (polychloorbifenylen;
vloeistof gebruikt in elektrische apparatuur). Het gebruik van al deze stoffen
is in Nederland reeds verboden. De productie van deze stoffen vindt niet plaats
in Nederland. Ook de import en export van een tweetal van deze pesticiden
is in Nederland in 1997 geëindigd.De verplichtingen om persistente organische stoffen, genoemd in bijlage
I, en afval van alle persistente organische stoffen, genoemd in het protocol,
in eigen land verantwoord te vernietigen alsmede grensoverschrijdend transport
alleen toe te staan met het oogmerk van vernietiging, behoort tot de verplichtingen
die Nederland al is aangegaan in het Verdrag van Bazel inzake de beheersing
van de grensoverschrijdende overbrenging van gevaarlijke afvalstoffen en de
verwijdering ervan (1989).Gebruiksbeperkingen van de stoffen genoemd in bijlage II zijn wat betreft
DDT en PCB geen probleem voor Nederland. Beide zijn reeds verboden. De stof
Lindaan (g-HCH (hexachloorcyclohexaan)) daarentegen is nog voor meer toepassingen
toegelaten in Nederland dan het POP-protocol toelaat. De stof wordt echter
weinig gebruikt en de toelating wordt momenteel door het College Toelating
Bestrijdingsmiddelen (CTB) bekeken. Naar aanleiding van de uitkomst van deze
evaluatie en de beperkingen opgelegd in dit protocol zal in 1999 worden beslist
wat het toegelaten gebruik nog mag zijn in Nederland. Gebruik
van Lindaan ten behoeve van medicinale toepassingen zoals bestrijding van
schurft en hoofdluis, blijft nadrukkelijk mogelijk onder de bepalingen van
het protocol. Behalve de Nederlandse evaluatie voor Lindaan ligt het in de
verwachting dat de Europese Commissie eveneens initiatief neemt, gezien het
gegeven dat zij tevens het protocol zal ondertekenen.Voor wat betreft het basisjaar 1990, dat als referentiepunt dient voor
de emissies naar de lucht van een drietal stofgroepen, dioxinen/furanen, PAK
(polycyclische aromatische koolwaterstoffen) en HCB (hexachloorbenzeen), heeft
Nederland in de onderhandelingsfase reeds emissiecijfers voor 1990 gemeld
voor dioxines/furanen en PAK van respectievelijk 618 gI-Teq en 172 ton (uitgedrukt
in Borneff-6). HCB emissies worden geacht nihil te zijn. In de laatste beschikbare
Milieubalans (Milieubalans 98, RIVM, ISBN 904220226 2) wordt de emissie
voor dioxines voor 1996 berekend op 60,7 gI-Teq. Prognose van de emissie voor
2010 voor dioxines is 30 gI-Teq (Milieuverkenning 4, 1997, RIVM, ISBN 904220136 3).
Uit de TNO studie waarover aan het eind van deze paragraaf meer wordt gezegd,
valt op te maken dat de emissie voor Nederland voor PAK in 2010 geschat wordt
op 48 kton. Emissie voor HCB wordt net als voor het basisjaar 1990 nihil geacht.
Gezien deze cijfers kan Nederland voldoen aan de emissiereductieverplichting
(artikel 3, vijfde lid, onder a) van het protocol en behoeft dus geen beroep
te worden gedaan op de ontheffingsbepaling in het zevende lid van genoemd
artikel.De verplichtingen op het gebied van de «best beschikbare technieken»
en emissie-eisen worden in Nederland al toegepast. Veelal zijn de door het
protocol geëiste maatregelen ingebed in bestaande wet- en regelgeving
en richtsnoeren, zoals de op de Wet milieubeheer gebaseerde besluiten Besluit
emissie-eisen stookinstallaties milieubeheer A en Besluit emissie-eisen stookinstallaties
milieubeheer B en de Nederlandse Emissie Richtlijnen Lucht. Eén en
ander loopt parallel met de ter zake geldende verplichtingen uit Europese
regelgeving.Voorts zijn er in het Besluit typekeuring houtkachels luchtverontreiniging
koolstofmonoxide (gebaseerd op de Wet inzake luchtverontreiniging en Wet milieubeheer)
product-eisen gesteld aan houtkachels. Mogelijk dienen deze eisen in de toekomst
aangepast te worden aan in ontwikkeling zijnde eisen in het kader van de Europese
Unie (de zogenoemde CEN-standaard).De verplichtingen voor mobiele bronnen zijn identiek aan die in Europese
regelgeving waaraan Nederland is gebonden.De verplichting tot het onderhouden van een emissie-inventarisatie is
voor Nederland geen nieuwe verplichting. In 1974 is gestart met de opbouw
van een integrale emissieregistratie.Nederland beschikt al sinds 1982 over een landelijke emissieregistratie
voor lucht en water waarbij de emissies naar de lucht van enkele relevant
geachte (persistente) organische stoffen worden geregistreerd.Het POP-protocol brengt voor Nederland weinig extra kosten met zich mee.
De meeste maatregelen zoals vervat in het protocol zijn reeds geïmplementeerd
of zijn voorgenomen beleid.TNO (TNO-MEP – R97/467) heeft voor geheel Europa de kosten geschat
van de maatregelen die het POP-protocol met zich meebrengt. Nieuw beleid voor
Europa kost 380 miljoen ECU per jaar, terwijl de kosten van het gehele protocol
inclusief het bestaande beleid op 650 miljoen ECU per jaar worden geschat.
Reducties voor persistente organische stoffen vallen namelijk uiteen in twee
categorieën, die voor pesticiden/chemicaliën en die
voor bijprodukten bij verbrandingsprocessen. In de eerste categorie zitten
een aantal «oude» pesticiden waarvan de emissie al op 0 staat
omdat deze reeds zijn verboden. Voor de overige gaat de emissie door dit protocol
naar 0. Voor de tweede categorie (dioxinen/furanen, PAK en HCB) liggen de
reductiepercentages in 2010 ten opzichte van het jaar 1990 op 40–80%.
Het belang van het protocol is ook daarin gelegen dat het eisen vastlegt voor
geheel Europa en Noord-Amerika.Controle op de uitvoeringDe gedetailleerde verplichtingen maken een gedegen procedure voor de controle
op de uitvoering nodig. De partijen bij het protocol moeten op grond van artikel
7 zorgen voor de implementatie van niet alleen de basisverplichtingen van
artikel 3 maar van het gehele protocol. Krachtens artikel 9 dient de voortgang
bij de implementatie daarvan, evenals de grootte van jaarlijkse emissies van
persistente organische stoffen aan het Uitvoerend Orgaan bij het Verdrag te
worden gerapporteerd. Voor de beoordeling van de wijze waarop het protocol
wordt uitgevoerd is een Implementatie Comité ingesteld (artikel 11).De partijen bij het protocol kunnen, mede op basis van rapportage door
het Implementatie Comité, een partij op volledig uitvoeren van het
protocol aanspreken.IV Verhouding tot EG-regelgeving en de KoninkrijkspositieVerhouding tussen EG-regelgeving en de protocollenDe Europese Gemeenschap is medeondertekenaar van de protocollen en deze
nemen gedeeltelijk Europese regelgeving over. Voor die gevallen waar de protocollen
verder gaan, zou eventueel nog Europese regelgeving tot stand kunnen komen.KoninkrijkspositieDe protocollen zullen voor wat het Koninkrijk betreft, evenals het Verdrag
van 1979 alleen voor Nederland gelden.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. PronkDe Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van AartsenXNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27054-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl