Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelingsgebieden; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27835, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

31-10-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27835 nr. 5

26-10-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamINHOUDSOPGAVE 1. Inleiding2. Aanleiding en doel van het wetsvoorstel; relatie met
de Reconstructiewet concentratiegebieden3. Het voorkomen van stankhinder; relatie met de IPPC-richtlijnTabel: Indeling van te beschermen objecten in categorieën Tabel: minimumafstanden 4. Stankhinder ten gevolge van mestverwerking5. Verhouding tot de Wet milieubeheer6. Stankbeleid buiten het landbouwontwikkelingsgebied
en verwevingsgebied; verdere ontwikkelingen van het stankbeleid7. Mogelijke bedrijfseffecten8. Mogelijke milieu-effectenTabel: Indeling van te beschermen objecten in categorieën 9. ArtikelsgewijsArtikel 1Artikel 3Artikel 6Artikel 7Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27835Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 69 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 835Regels inzake stankemissie van veehouderijen in ontwikkelings- en verwevingsgebieden
(Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 26 oktober 2001INHOUDSOPGAVE 1.Inleiding2   2.Aanleiding en doel van het wetsvoorstel;
relatie met de Reconstructiewet concentratiegebieden2    3.Het voorkomen van stankhinder; relatie
met de IPPC-richtlijn3   4.Stankhinder ten gevolge van mestverwerking11   5.Verhouding tot de Wet milieubeheer12   6.Stankbeleid buiten het landbouwontwikkelingsgebied
en verwevingsgebied; verdere ontwikkelingen van het stankbeleid12   7.Mogelijke bedrijfseffecten15    8.Mogelijke milieu-effecten17    9.Artikelsgewijs181. InleidingMet belangstelling hebben wij kennis genomen van het verslag dat de vaste
commissies voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en
Landbouw, Natuurbeheer en Visserij op 1 oktober jl. hebben vastgesteld. Wij
stellen vast dat noodzaak en doelstelling van het wetsvoorstel – het
scheppen van duidelijkheid en rechtszekerheid ten aanzien van de beoordeling
van stankhinder bij het verlenen van milieuvergunningen met het oog op een
optimale uitvoering van de reconstructie van de concentratiegebieden –
door de meeste fracties worden onderschreven. Wel hebben de leden van verschillende
fracties vragen over de motivering en onderbouwing van de voorgestelde normering
alsmede over de samenhang van het wetsvoorstel met onze voornemens voor de
vernieuwing van het beoordelingskader voor stank uit stallen voor de rest
van Nederland, die zijn neergelegd in de brief van 1 augustus jl.1 In deze nota naar aanleiding van het verslag is voor
de beantwoording zoveel mogelijk de volgorde van de vragen en de indeling
van het verslag aangehouden. In een aantal gevallen zijn vragen van verschillende
fracties, die op hetzelfde onderwerp betrekking hebben, ten behoeve van de
beantwoording samengenomen.Naar onze mening is het mogelijk om op grond van de beantwoording van
de vragen in deze nota naar aanleiding van het verslag over te gaan tot openbare
behandeling van het wetsvoorstel. In dit verband willen we er – wellicht
ten overvloede – op wijzen dat een spoedige totstandkoming van deze
wet gewenst is vanwege de nauwe relatie met het wetsvoorstel Reconstructiewet
concentratiegebieden. Voor het opstellen van reconstructieplannen is duidelijkheid
over de normstelling ten aanzien van stankhinder in de landbouwontwikkelingsgebieden
en verwevingsgebieden onmisbaar.2. Aanleiding en doel van het wetsvoorstel; relatie met
de Reconstructiewet concentratiegebiedenDe leden van de fracties van de PvdA en GroenLinks hebben twijfels over
het opnemen van de verwevingsgebieden in het wetsvoorstel. In deze gebieden
moet in het kader van de reconstructie een combinatie van ruimtelijke functies
worden gerealiseerd, en het lijkt daarom moeilijk om hier een versoepeling
van de milieurandvoorwaarden milieukundig te verantwoorden. Door de fractie
van GroenLinks wordt aangegeven dat vooral de beoogde functie wonen zich tegen
een dergelijke versoepeling lijkt te verzetten.Met het onderhavige wetsvoorstel wordt de normering voor de beoordeling
van stankhinder uit de Richtlijn Veehouderij en Stankhinder 1996 wettelijk
verankerd, niet alleen voor de landbouwontwikkelingsgebieden, maar ook voor
de verwevingsgebieden binnen de reconstructie. Dit vloeit op de eerste plaats
voort uit de afspraken die wij hierover met de reconstructieprovincies en
de VNG op 15 maart 2000 hebben gemaakt («Pact van Brakkenstein»)
en waarover u bij brief van 17 maart 20002 bent
geïnformeerd. Voorts heeft uw Kamer in de motie Van der Vlies c.s.3 de regering nadrukkelijk verzocht om deze afspraak na
te komen.De normering van het wetsvoorstel is inderdaad soepeler dan de normering
die momenteel bij vergunningverlening geldt en is eveneens minder streng dan
die wordt voorgesteld voor de «rest van Nederland» in de beleidsbrief
die wij uw Kamer op 1 augustus jl. toezonden4.
Gezien de specifieke functie van de landbouwontwikkelingsgebieden ligt een
op deze functie afgestemde stanknormering voor de hand, maar ook voor de verwevingsgebieden
vinden we deze normering in het licht van de specifieke functie van deze gebieden
alleszins verdedigbaar. Een verwevingsgebied is in het wetsvoorstel Reconstructiewet concentratiegebieden
gedefinieerd als een «ruimtelijk begrensd gedeelte van een reconstructiegebied
gericht op verweving van landbouw, wonen en natuur, waar hervestiging of uitbreiding
van de intensieve veehouderij mogelijk is, mits de ruimtelijke kwaliteit of
functies van het gebied zich daar niet tegen verzetten». Binnen een
reconstructiegebied zullen daarom slechts bepaalde deelgebieden geschikt zijn
om te worden aangewezen als verwevingsgebieden. Bij het selecteren van een
verwevingsgebied is het van belang dat het betreffende gebied zodanig kan
worden ingericht dat vestiging of uitbreiding van veehouderijen in het gebied
de andere functies in het gebied niet aantast. Dit impliceert dat niet overal
in het verwevingsgebied vestiging of uitbreiding van de intensieve veehouderij
kan worden toegestaan. Er zal voor de inrichting van een verwevingsgebied
een integrale afweging moeten worden gemaakt, waarbij de locaties waarop ontwikkeling
van intensieve veehouderij mogelijk moet zijn, niet in conflict komen met
de andere functies binnen het gebied, waaronder de functie wonen. Bij een
goede ruimtelijke ordening binnen het gebied zal de normstelling voor stankhinder
niet tot ongewenste effecten leiden.De leden van de PvdA-fractie stellen voorts vast dat de stankregelgeving
voor de niet-reconstructiegebieden en voor de extensiveringsgebieden binnen
de reconstructiegebieden pas later vorm zal krijgen. Deze leden vragen zich
af waarom dit algemene stankbeleid zo lang op zich laat wachten. In dit verband
vragen deze leden hoe beide wetgevingen straks op elkaar zullen worden afgestemd.Bij brief van 18 mei 20001 hebben wij uw Kamer
onder andere aangegeven dat de herziening van het agrarisch stankbeleid nog
minimaal twee jaar in beslag zou nemen, hetgeen als volgt is te verklaren.
Voor de wetenschappelijke onderbouwing van het nieuwe beoordelingskader voor
stank uit stallen is in december 1998 een hinderbelevingsonderzoek gestart.
Gezien de omvang van het onderzoek heeft dit uiteindelijk ruim twee jaar in
beslag genomen; het is begin 2001 afgerond. Daarom heeft de Tweede Kamer pas
bij voornoemde brief van 1 augustus jongstleden kennis kunnen nemen van de
voorstellen voor de vernieuwing van het beoordelingskader voor stank uit stallen.
Wij stellen daarin voor om het nieuwe beoordelingskader vorm te geven in een
nieuwe richtlijn, die in de tweede helft van 2002 in werking zou kunnen treden.
Voor de gebieden waar het onderhavige wetsvoorstel niet op van toepassing
is, is het dus niet onze intentie formele wetgeving tot stand te brengen.De nieuwe richtlijn en het wetsvoorstel zullen «naast elkaar»
in werking zijn. Dit hoeft naar onze mening voor de praktijk geen grote problemen
te geven. Het betreft immers ruimtelijk gescheiden gebieden, terwijl de uitvoerders
veelal slechts met één regeling te maken zullen krijgen (de
reconstructie speelt slechts in de veeconcentratiegebieden). Bovendien zal
de systematiek van beide regelingen in hoofdlijnen gelijk zijn en zijn er
ook inhoudelijk veel overeenkomsten.3. Het voorkomen van stankhinder; relatie met de IPPC-richtlijnZowel de leden van de fracties van de PvdA als die van de VVD vragen naar
de verenigbaarheid van het wetsvoorstel met de IPPC-richtlijn. De leden van
de PvdA-fractie vragen zich in dit verband af hoe de regering tot de conclusie
is gekomen dat de voorgestelde algemene regels een vergelijkbaar niveau van
milieubescherming bieden als een individuele omgevingstoets. Daarbij wijzen
deze leden op het feit dat de IPPC-richtlijn een individuele toets voorschrijft,
maar ook het stellen van algemeen verbindende voorschriften mogelijk maakt.
In relatie hiermee vragen de leden van de VVD-fractie of het voorliggende
wetsvoorstel voldoet aan artikel 9, achtste lid, van de IPPC-richtlijn.De IPPC-richtlijn verplicht voor de grotere intensieve veehouderijen weliswaar
tot een vergunningprocedure, maar dat impliceert niet dat ook steeds voor
alle milieuaspecten een individuele toetsing moet plaatsvinden. Onder bepaalde
voorwaarden staat de richtlijn namelijk toe dat verplichtingen niet in vergunningvoorwaarden,
maar in algemeen verbindende voorschriften worden vastgelegd.Op grond van de IPPC-richtlijn moeten emissiegrenswaarden worden vastgesteld
die gebaseerd zijn op de beste toepasbare technieken, waarbij ondermeer de
geografische ligging van de intensieve veehouderij en de plaatselijke milieuomstandigheden
in aanmerking moeten worden genomen. Dit houdt in dat in het kader van de
vergunningverlening een «omgevingstoetsing» moet worden uitgevoerd.
In het wetsvoorstel wordt geregeld hoe deze toetsing moet plaatsvinden.De regels voor de beoordeling van stankhinder in het wetsvoorstel zijn –
bezien in de context van de IPPC-richtlijn – dwingende algemene voorschriften
als bedoeld in artikel 9, achtste lid, van de richtlijn. Aan het toepassen
van dergelijke regels is de voorwaarde verbonden dat een geïntegreerde
aanpak en een even hoog niveau van bescherming van het milieu in zijn geheel
gewaarborgd dienen te zijn. Dit is naar onze mening het geval. Een geïntegreerde
aanpak van de milieuverontreiniging komt door dit wetsvoorstel niet in het
gedrang, omdat alle andere milieuaspecten in het kader van de vergunningprocedure
volledig aan de orde kunnen komen. Het feit dat om redenen van stankhinder
een vergunning voor een veehouderij op grond van dit wetsvoorstel niet geweigerd
mag worden, betekent nog niet dat weigering om ander redenen niet aan de orde
kan zijn. Voorts kan worden opgemerkt dat stankhinder vooral een lokaal hinderaspect
is dat slechts in zeer beperkte mate met andere milieuaspecten samenhangt;
zo zijn er geen gevolgen voor bodem of water. In dit verband is bovendien
van belang dat het toepassen van de beste beschikbare technieken niet in het
wetsvoorstel wordt geregeld, maar dat in het wetsvoorstel uitdrukkelijk de
mogelijkheid wordt opengelaten om dergelijke eisen op grond van de Wet milieubeheer
te stellen. Daarmee is ook wat betreft het voorschrijven van de beste beschikbare
techniek een integrale aanpak gewaarborgd. Het niveau van bescherming is naar
onze mening gelijkwaardig aan dat bij een individuele omgevingstoetsing, nu
in het wetsvoorstel de normstelling van de richtlijn 1996 is gehanteerd. Het
feit dat deze normen minder streng zijn dan het beoordelingskader dat op grond
van de jurisprudentie moet worden gehanteerd doet daaraan niets af. Gezien
de specifieke functie van de gebieden waarvoor het wetsvoorstel geldt en de
doelstellingen van de reconstructie is dat goed verdedigbaar, zeker nu er
op het gebied van stankhinder geen Europese normen gelden.Ook vragen de leden van de fractie van de PvdA hoe andere lidstaten vorm
hebben gegeven aan de stankwetgeving voor veehouderijen.De situatie in Nederland laat zich moeilijk vergelijken met de andere
lidstaten. In Nederland is de intensieve veehouderij op een relatief kleine
oppervlakte sterk geconcentreerd (concentratiegebieden), waarbij op diezelfde
kleine oppervlakte ook nog andere (conflicterende) functies als wonen, recreëren
en natuur moeten plaatsvinden. Een dergelijke combinatie op zo'n kleine oppervlakte
is in andere lidstaten niet of nauwelijks te vinden.Dit neemt niet weg dat ook in andere lidstaten wel regelgeving is ontwikkeld
of maatregelen zijn genomen om stankoverlast van (concentraties van) intensieve
veehouderij tegen te gaan. Vaak wordt daarbij een benadering gekozen van stankcirkels
met allerlei varianten, maar soms worden alleen vaste afstanden
of minimumafstanden gehanteerd. Ter illustratie enkele voorbeelden.In Duitsland bestaat een algemene wet voor luchtkwaliteit; voor de veehouderij
is er binnen deze wet een speciale regeling, waarbij op basis van het aantal
dieren per diercategorie en een aantal technische parameters een minimumafstand
naar het dichtstbijzijnde «object» wordt gedefinieerd. Dit lijkt
sterk op de systematiek die in Nederland wordt gehanteerd, waarbij moet worden
opgemerkt dat het Nederlandse systeem verfijnder is.In België (Vlaanderen) worden bij het verlenen van milieuvergunningen
eveneens eisen gesteld aan veehouderijen, ook ter bescherming van burgers
tegen stank. Het systeem is vrij grofmazig en houdt in dat er meer afstand
moet worden aangehouden naarmate het aantal dieren in een veehouderij groter
wordt.In Engeland bestaat geen specifieke wetgeving voor stankhinder door veehouderijen.
Wel wordt in de praktijk geadviseerd om tussen een veehouderij en woonhuizen
een afstand van minimaal 400 meter aan te houden.In Ierland wordt een beoordelingssystematiek ontwikkeld, waarbij ondermeer
gebruik wordt gemaakt van het in Nederland uitgevoerde hinderbelevingsonderzoek.
Uitgangspunt hierbij is dat zich binnen een bepaalde afstand van een veehouderijbedrijf
geen woning mag bevinden.De leden van de PvdA-fractie vragen zich bovendien af of het uitgangspunt
dat het aantal stankgehinderden op reconstructieplanniveau moet afnemen, inhoudt
dat op sommige plaatsen een toename zal kunnen zijn van stankhinder, mits
er totaal, voor dat gebied, sprake is van een afname. En als dit zo is, of
de regering dan van mening is dat een rechter bij een eventuele rechtszaak
door een stankgehinderde geen individuele milieutoets meer mag uitvoeren?Zoals in de Rijksuitgangspunten in de bijlage bij het wetsvoorstel Reconstructiewet
concentratiegebieden is aangegeven, moet het reconstructieplan leiden tot
een vermindering van het aantal stankgehinderden. Het is daarbij inderdaad
niet uitgesloten dat op bepaalde plaatsen een verhoging van de stankbelasting
zal plaatsvinden, hetgeen in een aantal situaties kan leiden tot een toename
van hinder. Daarbij moet echter worden opgemerkt dat in het kader van de reconstructie
een optimale ruimtelijke situering van de landbouwontwikkelingsgebieden, verwevingsgebieden
en extensiveringsgebieden wordt nagestreefd. Hiermee wordt ruimte gecreëerd
voor herallocatie van bedrijven uit extensiveringsgebieden en van andere locaties
waar er sprake is van milieuproblemen door de aanwezigheid van intensieve
veehouderijen. Door een goede uitvoering van de reconstructie kan over het
geheel gezien in het reconstructiegebied gekomen worden tot een verbetering
van de natuur en milieu, waaronder een afname van het aantal stankgehinderden
in samenhang met de gewenste ontwikkeling van de landbouw.Wet betreft de mogelijkheid van toetsing van de stanknormen in een concreet
geval door de rechter – bijvoorbeeld indien een stankgehinderde in beroep
zou gaan tegen een verleende milieuvergunning – merken wij het volgende
op. Het feit dat de normen in een formele wet zijn vastgelegd, heeft als effect
dat de rechter deze normen in beginsel niet mag toetsen. De toetsing door
de rechter zal zich in dat geval beperken tot het bezien of de wettelijke
normen in het concrete geval juist zijn toegepast. Dit is anders als de normstelling
in strijd zou zijn met het EG-recht. In dat geval moet de rechter de nationale
wet buiten toepassing laten. Zoals we hiervoor – bij de beantwoording
van de vragen over de verenigbaarheid van het wetsvoorstel met
de IPPC-richtlijn – hebben uiteengezet, zal dit zich, bij gebreke aan
EG-stanknormering, naar ons oordeel niet snel voordoen.Zowel de leden van de fractie van de PvdA als die van de fractie van ChristenUnie
stellen vast dat de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in
1998 oordeelde dat de in de Richtlijn Veehouderij en Stankhinder 1996 doorgevoerde
versoepelingen onvoldoende wetenschappelijk waren onderbouwd. Deze leden vragen
daarom of met voorliggend wetsvoorstel wel tegemoet wordt gekomen aan de bezwaren
van de Raad van State; zal dit wetsvoorstel niet op dezelfde kritiek stuiten?Wij zijn van mening dat wij tegemoet kunnen komen aan de kritiekpunten
van de Raad van State en dat voorliggend wetsvoorstel wetenschappelijk voldoende
is onderbouwd. De belangrijkste punten van kritiek betroffen:• De versoepeling van de categorie-indeling, waarbij een aantal te
beschermen objecten minder bescherming kreeg, doordat ze van beschermingscategorie
veranderden. De kritiek spitste zich vooral toe op de «verschuiving»
van «de enkele burgerwoning in het landelijk gebied» van categorie
III naar categorie IV. Volgens de Afdeling was niet door enig wetenschappelijk
onderzoek aangetoond dat dit object meer stank (dan voorheen) kon verdragen.• De aangepaste en versoepelde cumulatiemethodiek.Uit het inmiddels afgeronde hinderbelevingsonderzoek1, dat in het kader van de herziening van het agrarisch stankbeleid
is uitgevoerd, is gebleken dat «categorie III objecten» en «categorie
IV objecten» ongeveer evenveel hinder ondervinden van een bepaalde hoeveelheid
stank. Vanuit die optiek is het milieuhygiënisch te verantwoorden om
de «enkele burgerwoning in het landelijk gebied» dezelfde bescherming
te bieden als de overige categorie IV objecten.Daarnaast is uit het onderzoek gebleken dat inwoners van gebieden met
concentraties van intensieve veehouderij minder hinder van stank van veehouderijen
ondervinden dan inwoners van gebieden waar zich weinig intensieve veehouderij
bevindt. Dit rechtvaardigt ons inziens de keus om in de concentratiegebieden
de soepeler normering van de richtlijn uit 1996 te hanteren, terwijl voor
de niet-concentratiegebieden in de eerder genoemde beleidsbrief van 1 augustus
jongstleden een strengere normering wordt voorgesteld.Wat betreft de cumulatiemethodiek: in het onderhavige wetsvoorstel is
niet de methodiek uit de Richtlijn Veehouderij en Stankhinder 1996 overgenomen,
maar is gekozen voor een nieuwe methodiek die is gebaseerd is op de resultaten
van het hinderbelevingsonderzoek.Gezien de nauwe relatie tussen het voorliggende wetsvoorstel en het wetsvoorstel
Reconstructiewet concentratiegebieden vragen de leden van de PvdA-fractie
zich af waarom dit wetsvoorstel niet in de Reconstructiewet is opgenomen.Wij zijn van mening dat het wetsvoorstel Reconstructiewet concentratiegebieden
zich hiervoor niet leent: het wetsvoorstel Reconstructiewet concentratiegebieden
biedt het procedurele kader voor de opstelling en uitvoering van reconstructieplannen
door de provincies. Zoals in de memorie van toelichting bij de Reconstructiewet
is aangegeven, bevat deze wet geen normstellingen op voor de reconstructie
relevante terreinen als milieu, diergezondheid, water, etc. In beginsel laat
deze wet bestaande normstellingen onverlet. Het wetsvoorstel Reconstructiewet
concentratiegebieden is dan ook niet het juiste kader voor de vaststelling
van een wettelijk beoordelingskader voor stankhinder. De leden van de PvdA-fractie vragen voorts om uitleg over de werking van
stankcirkels op woningbouwplannen in de bebouwde kom van dorpen en vragen
hoe gemeenten straks nog woningen kunnen inbreiden.Om omwonenden tegen stankoverlast te beschermen wordt er tussen veehouderijen
en woningen een bepaalde minimumafstand aangehouden: rondom veehouderijen
bevinden zich dus stankcirkels, waarbinnen zich geen andere woningen mogen
bevinden. De zogenaamde omgekeerde werking van deze stankcirkels houdt in
dat er binnen die stankcirkel geen nieuwe woningen mogen worden gebouwd. Door
de omgekeerde werking kan inbreiding van woningen in de bebouwde kom op problemen
stuiten wanneer de stankcirkel van een of meer veehouderijen zich uitstrekt
over die bebouwde kom. Voor deze problematiek is binnen de reconstructie een
tweetal oplossingen denkbaar:• Binnen het reconstructieplan wordt de gewenste toekomstige woningbouw
zodanig gesitueerd dat er geen conflict ontstaat met reeds bestaande veehouderijen
en eventueel nog te vestigen veehouderijen.• Dergelijke veehouderijen zouden in het kader van de reconstructie
kunnen worden verplaatst en daarmee zou het inbreiden van woningen in de bebouwde
kom weer mogelijk worden.De leden van de VVD-fractie vragen zich af waarom in voorliggend wetsvoorstel
de grens van een intensieve veehouderij is gelegd bij 500 mestvarkeneenheden
en niet de grenswaarde van 50 mestvarkeneenheden uit de richtlijn 1996 is
overgenomen.In het wetsvoorstel is, zoals in de artikelsgewijze toelichting op het
tweede lid van artikel 1 is aangegeven, de grens waarbij een woning bij een
veehouderij wordt beschouwd als een categorie V-object, gelegd bij 500 mestvarkeneenheden
vanwege de veronderstelling dat bij die omvang van de veehouderij de bijbehorende
woning geen extra stankhinder ondervindt van een andere veehouderij die op
meer dan 50 meter van die woning is gelegen. Verondersteld werd dat bij een
omvang van 50 mestvarkeneenheden een bijbehorende woning in zo'n geval wel
extra stankhinder zou ondervinden. Als het echter een veehouderij met een
Groen Label-stal betreft kan het – zoals de leden van de VVD-fractie
terecht opmerken – bij 50 mestvarkeneenheden gaan om intensieve veehouderijen
met een aanzienlijke omvang. Bovendien moet worden vastgesteld dat, nu wordt
afgeweken van de richtlijn uit 1996, het wetsvoorstel op dit punt niet in
lijn is met de afspraken die daarover met de reconstructieprovincies en de
VNG zijn gemaakt. Om die redenen hebben we besloten het wetsvoorstel bij nota
van wijziging aan te passen en woningen behorende bij veehouderijen met 50
of meer mestvarkeneenheden alsnog als categorie V-object aan te merken.De leden van de CDA-fractie constateren dat buiten de reconstructiegebieden
onverkort de Brochure Veehouderij en Hinderwet uit 1985 van toepassing blijft.
Volgens deze leden levert dit voor veel bedrijven nog verregaande beperkingen
op, zonder dat voldoende is aangetoond wat de daadwerkelijke overlast in deze
gebieden is. Daarom zijn de leden van de CDA-fractie van mening dat ook voor
de niet-concentratiegebieden zo snel mogelijk een wettelijke verankering moet
worden gerealiseerd, teneinde ongelijke behandeling te voorkomen.Bij brief van 1 augustus jongstleden1 is de
Tweede Kamer geïnformeerd over de beleidsvoornemens betreffende de vernieuwing
van het beoordelingskader voor stank uit stallen. Dit moet gaan gelden voor
de extensiveringsgebieden van de reconstructie en voor de niet-reconstructiegebieden.
Ten behoeve van de wetenschappelijke onderbouwing van het nieuwe beoordelingskader
is in 1999 en 2000 een hinderbelevingsonderzoek uitgevoerd. Dit
heeft duidelijk in beeld gebracht hoe groot de stankoverlast van de intensieve
veehouderij in Nederland is. Op basis hiervan is in voornoemde brief een voorstel
voor normstelling gedaan.Zoals we in de brief hebben aangegeven, zijn we voornemens om de voorgestelde
normstelling vast te leggen in een nieuwe richtlijn. Gezien de (wetenschappelijke)
onderbouwing achten wij het risico dat de bestuursrechter zal oordelen dat
de nieuwe richtlijn wetenschappelijk onvoldoende onderbouwd is, niet groot.
Voor een aparte wettelijke regeling voor de extensiveringsgebieden van de
reconstructie en voor de niet-reconstructiegebieden, waarmee het aspect stank
buiten de werkingssfeer van de Wet milieubeheer wordt geplaatst, is dan ook
onvoldoende aanleiding. Dat voor de landbouwontwikkelingsen verwevingsgebieden
wel een afzonderlijke wet wordt voorgesteld, gebeurt met name vanwege het
belang daarvan voor de reconstructie. Daardoor wordt het mogelijk dat vooraf,
tijdens het reconstructieproces, al zekerheid bestaat dat voorgenomen ontwikkelingen
op bepaalde locaties ook kunnen worden gerealiseerd.De allocatie van de verschillende objecten in categorieën bij de
voorgestelde regelgeving in relatie tot de bestaande regelgeving en het voorstel
in de beleidsbrief van 1 augustus jl.1 roept bij
de leden van de fractie van GroenLinks vragen op. Daarom vragen deze leden
om een overzicht van de overeenkomsten en verschillen tussen de nieuwe en
oude regels (binnen en buiten verwevings- en ontwikkelingsgebieden), uitgesplitst
naar categorie, bijbehorende objecten en verplichte minimum afstanden.In onderstaande tabellen wordt het gevraagde overzicht gegeven.Tabel: Indeling van te beschermen objecten in categorieën  Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelings- en verwevingsgebiedenBestaande regelgeving (Richtlijn Veehouderij
en Stankhinder 1996, incl. jurisprudentie)Brief vernieuwing beoordelingskader voor stank uit
stallen* (24 445, nr. 64) Cat. I• De bebouwde
kom met stedelijk karakter, • ziekenhuis, sanatorium en internaat, •
objecten van verblijfsrecreatieIn de directe omgeving
van het bedrijf ligt/liggen: • De bebouwde kom, • zeer stankgevoelige
objecten (ziekenhuizen, sanatoria, internaten), • objecten van verblijfsrecreatieCat. AIn ieder geval
de bebouwde kom. Cat. II• bebouwde
kom of aaneengesloten woonbebouwing van beperkte omvang in een overigens agrarische
omgeving (buurtschap, gehucht), • objecten van dagrecreatie (zwembaden,
speeltuinen, sportvelden, golfbanen, etc.)In de
directe omgeving van het bedrijf ligt/liggen: • niet-agrarische bebouwing,
geconcentreerd in lintbebouwing buiten de bebouwde kom, langs wegen, vaarten,
dijken e.d., • meerdere verspreid liggende niet-agrarische bebouwingen
die aan het desbetreffende buitengebied een bepaalde woonfunctie verlenen •
objecten voor dagrecreatie (zwembaden, speeltuinen, etc.)   Cat. III• Verspreid
liggende niet-agrarische bebouwing die aan het betreffende buitengebied een
overwegende woon- en/of recreatiefunctie verleent. In de directe omgeving van het bedrijf is gelegen: • een enkele niet-agrarische
bebouwing in het buitengebiedCat. BHet buitengebied Cat. IV• Woning,
behorend bij een agrarisch bedrijf, niet zijnde een veehouderij waar 50 of
meer mestvarkeneenheden op grond van een vergunning aanwezig mogen zijn, •
verspreid liggende, niet-agrarische bebouwing. In de directe omgeving van het bedrijf is/zijn gelegen: • andere agrarische
bedrijven  Cat. V• woning,
behorend bij een veehouderij waar 50 of meer mestvarkeneenheden op grond van
een vergunning aanwezig mogen zijn.– Intensieve veehouderijen* Bij de verdere uitwerking van het nieuwe beoordelingskader zal deze
categorie-indeling nog verder worden geconcretiseerd.Tabel: minimumafstanden Omgevingscategorie* Omvang bedrijfCat. I/Cat. A**Cat. IICat. III/Cat. B**Cat. IV 500 mestvarkeneenheden175 m150 m100 m50 m 1000 mestvarkeneenheden250 m200 m130 m75 m 1500 mestvarkeneenheden310 m250 m150 m100 m2000 mestvarkeneenheden350 m280 m180 m120 m2500 mestvarkeneenheden400 m320 m200 m130 m* Objecten die beide in categorie V vallen moeten onderling een minimumafstand
van 50 m aanhouden.** Bij de verdere uitwerking van het nieuwe beoordelingskader zullen deze
afstanden nog verder worden gepreciseerd.Tevens vragen de leden van de fractie van GroenLinks hoe de indeling van
objecten in categorieën en het aanhouden van verplichte minimumafstanden
zich verhoudt tot regelgeving voor stankemitterende bedrijven, anders dan
veehouderijen.Het grootse deel van de regelgeving voor stankemitterende bedrijven anders
dan veehouderijen, is neergelegd in de Nederlandse emissierichtlijn lucht
(NeR). De NeR is, net als de Richtlijn Veehouderij en Stankhinder 1996, geen
wetgeving in formele of materiële zin.In de NeR is voor een groot aantal (industriële) bedrijfstakken een
Bijzondere Regeling opgenomen. Per bedrijfstak is door branche-breed onderzoek
nagegaan welke maatregelen op basis van het alara-beginsel nodig en mogelijk
zijn om onaanvaardbare hinder te voorkomen. Deze maatregelen zijn vastgelegd
in een Bijzondere Regeling. Globaal gesproken is het verschil tussen de veehouderij
en de andere (industriële) bedrijfstakken, dat in de industrie onaanvaardbare
hinder meestal voorkomen kan worden door de inzet van techniek; hierdoor wordt
het grootste deel van de stankuitworp afgevangen. In een aantal gevallen is
het als aanvullende maatregel dan nog noodzakelijk om tussen een bedrijf en
omwonenden een bepaalde afstand aan te houden. In de veehouderij speelt de
inzet van techniek (momenteel nog) een minder belangrijke rol en is het aanhouden
van een bepaalde afstand het belangrijkste instrument om onaanvaardbare hinder
te voorkomen. Er wordt overigens momenteel een uitgebreid onderzoekstraject
opgezet, gericht op het identificeren en ontwikkelen van geurreductietechnieken
voor de veehouderij.De leden van de ChristenUnie-fractie geven aan dat in de memorie van toelichting
van het voorliggende wetsvoorstel wordt gesteld dat deze wet tot een soepeler
stanknormering voor landbouwontwikkelingsgebieden met een reconstructieplan
leidt ten opzichte van de overige gebieden. Deze leden vragen of daaruit tevens
de conclusie kan worden getrokken dat dit wetsvoorstel per saldo geen versoepelende
gevolgen heeft voor de verwevingsgebieden met een reconstructieplan? Naar onze mening moet hier sprake zijn van een misverstand. Het wetsvoorstel
is van toepassing op de landbouwontwikkelingsgebieden én op de verwevingsgebieden.Daarnaast vragen de leden van de ChristenUnie-fractie aandacht voor het
probleem van de kleinschalige nevenactiviteiten in de verwevingsgebieden,
zoals door de gemeente Hellendoorn is aangesneden bij brief van 27 juli jl.
Ze vragen om een reactie op deze problematiek en aan te geven of het huidige
wetsvoorstel daar een oplossing voor biedt. Tevens vragen deze leden om een
reactie op de concrete suggestie om kleinschalige nevenactiviteiten in ontwikkelingsgebieden
en vergelijkbare activiteiten in verwevingsgebieden separaat in de wet op
te nemen door aanpassingen in artikel 1 leden 1 en 3, en artikel 7, onder
c.Het wetsvoorstel sluit een aantal objecten uit als voor stank gevoelig,
waardoor deze niet meer bij de beoordeling van stankhinder worden betrokken.
Deels zijn deze objecten direct benoemd in de wet (artikel 1, derde lid).
Daarnaast biedt de wet de bevoegdheid aan de gemeente om door middel van een
gemeentelijke verordening kleinschalige nevenactiviteiten te benoemen die
niet als voor stank gevoelig aangemerkt behoeven te worden. Het gaat hier
om nevenactviteiten, dat wil zeggen activiteiten
gekoppeld aan een agrarisch bedrijf. Het oogmerk hiervan is ruimte te bieden
aan zaken als verbreding van de landbouw en plattelandsvernieuwing. In die
zin is het van belang dat een dergelijke activiteit onderdeel uitmaakt van
een agrarisch bedrijf. De gedachte hierachter is dat gebruikers van een dergelijke
activiteit bewust recreatie of plattelandstoerisme zoeken in relatie met agrarische
activiteiten. Het is uitdrukkelijk niet onze bedoeling om allerlei op zichzelf
staande recreatieve of toeristische activiteiten in het buitengebied als niet
voor stank gevoelig te benoemen. Dergelijke activiteiten behoeven wel bescherming
tegen stankbelasting van omringende veehouderijen. Door een goede ruimtelijke
planning, al dan niet in het kader van de reconstructie, kan ook in een verwevingsgebied
ruimte worden gevonden voor niet aan agrarische bedrijven gekoppelde recreatieve
activiteiten.De leden van de SGP-fractie vinden het wetsvoorstel op diverse onderdelen
nog onduidelijk. Zij zijn van mening dat met dit wetsvoorstel een wettelijke
basis is gelegd voor een later nog bij ministeriële regeling vast te
stellen beoordelingskader. De leden vragen zich af of de hoofdlijnen van het
beoordelingskader niet in de wet moeten worden verankerd?Wij delen de mening van deze leden dat de hoofdlijnen van het beoordelingskader
in de wet zelf dienen vast te liggen. Dit is ons inziens in het wetsvoorstel
ook in belangrijke mate het geval. Bij de vergunningverlening aan een veehouderijbedrijf
voor het aspect stankhinder wordt de kern van het beoordelingskader gevormd
door de volgende vraagpunten:• liggen er te beschermen objecten in de buurt van de veehouderij,
zo ja,• welke mate van bescherming hebben die objecten nodig (categorie-indeling),• en wat is, gezien de omvang van de veehouderij, de afstand die
minimaal moet worden aangehouden tussen veehouderij en te beschermen object.Zowel de mate van bescherming die een object nodig heeft en die wordt
bepaald door de categorie waarin het object is ingedeeld, alsmede de methodiek
waarmee de minimumafstand wordt bepaald tussen een veehouderij en een te beschermen
object, zijn in het wetsvoorstel vastgelegd (artikel 1, tweede en derde lid,
respectievelijk artikel 3, eerste lid, onder a).Ook is in het wetsvoorstel ten aanzien van de cumulatieberekening aangegeven tot welke afstand van een gevoelig object bedrijven moeten worden
meegenomen, evenals de wijze waarop de relatieve bijdragen van de verschillende
veehouderijen moet worden bepaald (artikel 6). De bij de cumulatieberekening
te hanteren correctiewaarden worden echter in het voorliggende wetsvoorstel
bij ministeriële regeling bepaald (artikel 3, eerste lid, onder b). Bij
het opstellen van het oorspronkelijke wetsvoorstel was er nog geen duidelijkheid
ten aanzien van deze correctiewaarden en konden deze ook daarom niet in het
wetsvoorstel worden opgenomen. Thans is deze duidelijkheid er wel en blijkt
het ook goed mogelijk de correctiewaarden in het wetsvoorstel op te nemen.
Daarom zullen we dit onderdeel van de cumulatiemethodiek alsnog bij nota van
wijziging in de wet opnemen.Daarnaast geven de leden van de fractie van de SGP aan dat er ook nog
veel onzekerheid bestaat over de nieuwe cumulatiemethodiek. Dit aspect wordt
namelijk bij ministeriële regeling uitgewerkt. Ze vragen of de regering
bij benadering aan kan geven hoe de nieuwe methodiek in de praktijk zal functioneren.Zoals hiervoor is aangegeven, zal de methodiek voor het berekenen van
gecumuleerde stankhinder volledig in de wet zelf worden geregeld.In de memorie van toelichting is al uiteengezet dat een rekenkundige optelling
van de hoeveelheden stank van verschillende bedrijven tot een overschatting
van de werkelijke stankbelasting leidt. Een te beschermen object wordt namelijk
bijna nooit door alle bedrijven tegelijkertijd belast. De bedrijven zullen
in de meeste gevallen onder verschillende windrichtingen rondom het te beschermen
object zijn gelegen; afhankelijk van de windrichting en andere meteorologische
omstandigheden wordt het object op één bepaald moment dus maar
door één of een beperkt aantal bronnen belast. Om deze overschatting
te compenseren werd in de richtlijn 1996 een correctiefactor van 1,5 gehanteerd,
hetgeen betekent dat de door optelling verkregen gecumuleerde stank anderhalf
keer groter mag zijn dan de stank veroorzaakt door een individuele bron.Uit het onderzoek is gebleken dat de correctiefactor groter wordt naarmate
het aantal bronnen in de cumulatiesituatie toeneemt. Dit gegeven is in de
nieuwe rekenmethode verwerkt.De waarden die gaan gelden zijn als volgt: indien er naast de veehouderij
waarvoor de vergunning wordt aangevraagd nog één of twee andere
veehouderijen binnen de zone van 500 meter rondom het gevoelig object zijn
gelegen is de waarde 1,5, bij drie of vier is deze waarde 2,0, bij vijf of
zes 2,5 en bij zeven of meer 3,0. Op deze wijze is een sterk vereenvoudigde,
in de praktijk goed toepasbare cumulatiemethodiek tot stand gebracht, zoals
die ook bij de invoering van de richtlijn 1996 was beoogd, maar nu voorzien
van een wetenschappelijke onderbouwing.4. Stankhinder ten gevolge van mestverwerkingDe leden van de PvdA-fractie vragen waarom ook voor mestverwerkingsinstallaties
groter dan 25 000 m3 geen wetgeving in voorbereiding is, analoog
aan de wetgeving voor stankhinder in de overige gebieden die in voorbereiding
is.Voor mestverwerkingsinstallatie met een grotere capaciteit dan 25 000
m3 per jaar is het wenselijk dat een individuele beoordeling in
het kader van de vergunningverlening plaatsvindt. Het feit dat niet de gemeente,
maar de provincie bij dergelijke installaties bevoegd gezag is, geeft al aan
dat het hierbij over het algemeen gaat om complexe installaties met in potentie
aanzienlijke milieugevolgen. Bovendien is voor deze grote mestverwerkingsinstallaties,
anders dan bij de kleinere, een adequaat toetsingskader beschikbaar in de
vorm van de Nederlands emissierichtlijn lucht (NeR). Overigens
heeft het wetsvoorstel slechts betrekking op mestverwerkingsinstallaties die
deel uitmaken van een veehouderij.5. Verhouding tot de Wet milieubeheerDe leden van de fractie van de PvdA vragen of er in plaats van een afstandsgrafiek
een tabel in de wet kan worden opgenomen. De nu opgenomen afstandsgrafiek
laat namelijk nog teveel vrijheid toe bij het bepalen van het precieze aantal
mestvarkenseenheden dat op basis van afstand en categorie-indeling mag worden
gehouden.Wij zijn het met de leden van de PvdA-fractie eens dat de grafiek zoals
deze thans in de bijlage bij het wetsvoorstel is opgenomen, eigenlijk niet
geschikt is voor een nauwkeurige bepaling van de vereiste afstand. Ook van
de zijde van de gemeenten is op dit probleem gewezen. In verband hiermee zullen
wij bij nota van wijziging in de bijlage bij de wet de berekeningsmethode
(rekenformules) opnemen die ten grondslag ligt aan de grafiek. Voor de praktijk
kunnen de rekenformules worden toegepast aan de hand van een computerprogramma
of een tabel.6. Stankbeleid buiten het landbouwontwikkelingsgebied
en verwevingsgebied; verdere ontwikkelingen van het stankbeleidDe leden van de fractie van de PvdA vragen op welke wetenschappelijke
onderzoeken de nieuwe methode voor de berekening van de gecumuleerde stankhinder
is gebaseerd, en op welk onderzoek de constatering steunt dat geurhinder van
meerdere bedrijven als minder hinderlijk wordt ervaren dan die van één
groot bedrijf. Daarnaast vragen de leden zich af waarom de waarden voor de
toegestane gecumuleerde stankhinder niet via deze wet zijn vastgesteld, opdat
de Kamer dit kan betrekken bij haar besluitvorming over het wetsvoorstel,
maar via ministeriële regels, en waarom inrichtingen die op grond van
artikel 8.40 zijn toegelaten (de «AMvB-bedrijven») niet worden
betrokken bij de cumulatieberekeningen?De rekenmethode voor gecumuleerde stankhinder, die zowel binnen als buiten
de reconstructiegebieden kan worden gehanteerd, is gebaseerd op het eerder
genoemde hinderbelevingsonderzoek. Al voordat het onderzoek was uitgevoerd
was bekend dat een bepaalde hoeveelheid stank veroorzaakt door meerdere bedrijven
minder hinderlijk was dan dezelfde hoeveelheid stank veroorzaakt door één
bedrijf: het bij elkaar optellen van hoeveelheden stank van verschillende
bedrijven en de uitkomst van die optelsom vergelijken met dezelfde hoeveelheid
stank afkomstig van één groot bedrijf leidt tot een overschatting.
Bij de beantwoording van vragen van de leden van de SGP-fractie in paragraaf 3
is reeds nader ingegaan op de rekenmethode.Zoals hiervoor in paragraaf 3 bij de beantwoording van vragen van
de SGP-fractie over dit onderwerp al is aangegeven, worden de bij de cumulatieberekening
te hanteren correctiewaarden alsnog in het wetsvoorstel opgenomen.Met betrekking tot de veehouderijen die niet vergunningplichtig zijn omdat
ze onder de werkingssfeer van een algemene maatregel van bestuur op grond
van artikel 8.40 van de Wet milieubeheer vallen, de zogenaamde «AMvB
bedrijven», kan worden opgemerkt dat het gaat om bedrijven met maximaal
50 mestvarkeneenheden. Dergelijke bedrijven leveren in een cumulatiesituatie
met meerdere bedrijven een relatief geringe bijdrage aan de totale gecumuleerde
stankhinder. Daarom worden deze bedrijven niet betrokken bij de cumulatieberekening. De leden van de VVD-fractie willen weten op welke grond een onderscheidenlijke
behandeling van ondernemers, afhankelijk van of zij binnen of buiten de landbouwontwikkelings-
en verwevingsgebieden wonen, juridisch gezien wordt gerechtvaardigd, los van
het feit dat er sprake is van verschillende gebieden.Wij zouden willen stellen dat juist omdat er sprake is van verschillende
gebieden, met verschillende doelstellingen, er een verschil bestaat in de
situatie binnen en buiten de landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden.
Gekozen is voor het hanteren van een minder strenge stanknormering voor de
landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden van de reconstructie, om hiermee
een succesvolle uitvoering van de reconstructie mogelijk te maken. Hiermee
wordt namelijk in de gebieden die daar volgens de systematiek van de integrale
zonering voor zijn bedoeld, ruimte gecreëerd voor verdere ontwikkeling
en inplaatsing van intensieve veehouderijen. Deze bedrijven zijn dan afkomstig
uit de extensiveringsgebieden en van de ongunstige locaties van de verwevingsgebieden.
Hierdoor is het mogelijk om in de extensiveringsgebieden en in een deel van
de verwevingsgebieden een oplossing te vinden voor huidige milieuproblemen,
waaronder de stankproblematiek.Uitgangspunt bij het hanteren van een soepelere normering in deze gebieden
is dat op het niveau van het reconstructieplan, door een goede ruimtelijke
situering van de landbouwontwikkelingsgebieden en de verwevingsgebieden, over
het geheel een afname van het aantal stankgehinderden wordt gerealiseerd.
Om dit te kunnen realiseren zal tegenover de soepelere normering voor de landbouwontwikkelings-
en verwevingsgebieden een strengere normering moeten worden gehanteerd in
de extensiveringsgebieden.De leden van de CDA-fractie zijn van mening dat de beoordeling van cumulatieve
effecten op dit moment niet verdedigbaar is en staan op het standpunt dat
deze beoordeling niet van toepassing moet worden verklaard, totdat meer onderbouwde
gegevens bekend zijn over daadwerkelijke cumulatieve overlast die door meerdere
bedrijven wordt veroorzaakt.Uit het eerder genoemde hinderbelevingsonderzoek, dat uitgevoerd is in
het kader van de algehele herziening van het beoordelingskader voor stank
uit stallen, blijkt dat er wel degelijk sprake is van een cumulatief effect,
ook als (stallen van) veehouderijen niet direct in elkaars verlengde liggen.
De stankhinder wordt bepaald door de frequentie waarmee een drempelconcentratie
in een leefomgeving wordt overschreden. Boven die drempelwaarde wordt de geur
als hinderlijk ervaren. Door cumulatie zal de frequentie waarmee drempelwaardes
worden overschreden toenemen. Dit gebeurt op twee manieren. Bij een gegeven
windrichting kunnen twee naast elkaar gelegen bedrijven gezamenlijk een woning
belasten doordat de twee uitwaaierende geurpluimen richting de woning over
elkaar heen vallen. Hierdoor kan dus vaker per jaar de kritische drempelwaarde
worden bereikt. Bedrijven die achter elkaar in een rechte lijn naar de woning
liggen zullen dit effect nog in sterkere mate laten zien omdat de geurpluimen
dan voor een veel groter deel over elkaar heen vallen. Daarnaast zal bij variabele
windrichting telkens een ander bedrijf de woning kunnen belasten waardoor
de overschrijdingsfrequentie eveneens toeneemt. Hoe meer bedrijven om de woning
heen verspreid liggen des te groter is deze kans. De hierboven staande bevindingen
zijn overigens verwerkt in de nieuwe cumulatiemethodiek. In paragraaf 3
is de methodiek voor het berekenen van de cumulatie, naar aanleiding van vragen
van de leden van de fractie van de SGP daarover, reeds gedetailleerd toegelicht. Voorts zijn de leden van de CDA-fractie van mening dat onvoldoende is
aangegeven welke relatie er ligt tussen het terugdringen van ammoniakemissies
en stankemissies. Indien emissiebeperkende maatregelen voor ammoniak worden
toegepast heeft dit volgens deze leden in de praktijk te allen tijde ook consequenties,
en dus voordelen voor het reduceren van de stankemissies. De leden vragen
waarom deze relatie niet verder is onderbouwd, en, als dit wel het geval is,
deze ook van toepassing te verklaren buiten de concentratiegebieden.Het is juist dat in veel gevallen, wanneer sprake is van een reductie
van de ammoniakemissie, er ook een reductie van de geuremissie optreedt. In
het kader van het nieuwe ammoniakbeleid zullen via het Besluit ammoniakemissie
huisvesting veehouderij (AMvB huisvesting) eisen worden gesteld aan de ammoniakemissie
uit stallen. Met de stallen die aan deze eisen voldoen zal ook een bepaalde
reductie van de stankemissie worden bewerkstelligd. Hoeveel deze reductie
is zal per stalsysteem verschillen. Via een uitgebreid meetprogramma is inmiddels
voor een groot aantal stalsystemen duidelijk wat hun geuremissie is. Hieruit
blijkt globaal gesproken dat de stalsystemen die voldoen aan de emissie-eisen
voor ammoniak ook een reductie van de geuremissie laten zien. Overigens is
het niet zo dat er een vaste relatie bestaat tussen de reductie van de ammoniakemissie
en de reductie van de stankemissie.De bevindingen van het voornoemde meetprogramma zullen zodra dat mogelijk
is in de ministeriële uitvoeringsregeling worden verwerkt. Vanaf dat
moment kan (en moet) bij de vergunningverlening rekening worden gehouden met
de geuremissiereductie die met de stalsystemen wordt gerealiseerd. Omdat het
hier de meest recente milieukundige inzichten betreft, zullen de betreffende
gegevens over geuremissies ook buiten de reconstructiegebieden moeten worden
toegepast, ook al zou dat niet expliciet worden geregeld.De leden van de CDA-fractie vragen nog om aandacht voor de bedrijven die
bijproducten uit de levensmiddelenindustrie verwerken, omdat deze extra hinder
zouden veroorzaken. Deze leden vragen of voor dit type bedrijven niet specifieke
emissiebeperkende technieken kunnen worden voorgeschreven ter voorkoming van
extra stankoverlast.In een groot aantal veehouderijbedrijven worden inderdaad naast krachtvoer
zogenaamde natte bijvoerproducten toegepast. Dit geschiedt in toenemende mate
via gecontroleerde selectie van deze voederproducten met gestandaardiseerde
samenstelling en geautomatiseerde voedersystemen. Ons is bekend dat deze wijze
van voeding in een aantal gevallen leidt tot extra hinder. Indien zich in
een specifiek geval problemen voordoen met de opslag, bereiding of toepassing
van bijvoerproducten, kan de gemeente op grond van artikel 8.11 van de Wet
milieubeheer hieromtrent voorschriften stellen, waaronder de verplichting
tot het treffen van voorzieningen en maatregelen ter reductie van de stankemissie.De leden van de fracties van de ChristenUnie willen weten wanneer de nieuwe
richtlijn voor de overige gebieden verschijnt en of de nieuwe richtlijn nog
voor goedkeuring aan de Tweede Kamer wordt gestuurd. Tevens vragen deze leden
of niet moet worden overwogen om het nieuwe beoordelingskader in een wet vast
te leggen, in plaats van in een richtlijn, om onduidelijkheid voor burgers
en veehouders te minimaliseren.De nieuwe richtlijn voor de overige gebieden zal naar verwachting in het
tweede kwartaal van 2002 worden voorgepubliceerd ten behoeve van inspraak
en dan tevens ter informatie aan de Tweede Kamer worden gezonden.
Na verwerking van de inspraak zou de richtlijn dan in de tweede helft van
2002 in werking kunnen treden.Ook een richtlijn, mits milieuhygiënisch en wetenschappelijk goed
onderbouwd, kan de gevraagde duidelijkheid voor burgers en veehouders bieden.
In andere (industriële) sectoren blijkt het systeem van richtlijnen (Nederlandse
emissierichtlijn lucht) goed te voldoen en ook vóór de richtlijn
1996 functioneerde deze systematiek in de veehouderij (juridisch gezien) naar
tevredenheid.Ten behoeve van de onderbouwing van het nieuwe beoordelingskader is in
1999 en 2000 een hinderbelevingsonderzoek uitgevoerd. Gezien deze (wetenschappelijke)
onderbouwing is het risico dat de bestuursrechter zal oordelen dat de nieuwe
richtlijn wetenschappelijk onvoldoende onderbouwd is, niet groot. Voor een
afzonderlijke wettelijke regeling, waarmee het aspect stank buiten de werkingssfeer
van de Wet milieubeheer zou worden geplaatst, is ons inziens onvoldoende aanleiding.De leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP vragen waarom het
soepeler regime voor de landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden niet
in één wet kan worden vastgelegd met het «normale»
regime zoals voorgesteld in de beleidsbrief van 1 augustus?Deze vraag is volgens de leden van de ChristenUnie-fractie te meer van
belang omdat de systematiek en het beoordelingskader van dit wetsvoorstel
en van de nieuwe richtlijn nogal uiteen lijken te lopen. Deze leden vragen
zich of de verschillende categorie-indeling niet zal leiden tot onduidelijkheid
in de praktijk van de vergunningsverlening?Voor de landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden is gekozen voor een
wettelijk kader met het oog op het reconstructiebelang. Daarmee wordt bereikt
dat reeds vooraf, tijdens het reconstructieproces, zekerheid bestaat dat voorgenomen
ontwikkelingen op bepaalde locaties ook daar kunnen worden gerealiseerd. Dit
was een uitdrukkelijke wens van de verschillende partijen die betrokken zijn
bij de reconstructie. In het antwoord op de voorgaande vraag van de leden
van de ChristenUnie-fractie is uiteengezet waarom wij van mening zijn dat
een wettelijke regeling voor stankhinder voor de «rest van Nederland»
niet nodig en niet wenselijk is. De verschillen in categorie-indeling vormen
daartoe onvoldoende aanleiding. Het verschil in categorie-indeling hoeft niet
te leiden tot onduidelijkheid in de praktijk van de vergunningverlening. Voor
het grootste deel van Nederland speelt de reconstructie immers niet en bovendien
zijn de betreffende gebieden duidelijk ruimtelijk gescheiden. De vergunningverleners
zullen in de loop van 2002 te maken met een nieuwe richtlijn en de daarin
vastgelegde categorie-indeling. Om de invoering van die richtlijn voor de
praktijk van de vergunningverlening zo soepel mogelijk te laten verlopen,
zal een uitgebreid communicatietraject worden opgezet.Voorts vragen de leden van de SGP-fractie wanneer de herziening van de
gebieden buiten de reconstructie in werking zal treden.Zoals hiervoor naar aanleiding van een vraag van gelijke strekking van
de leden van de fractie van de ChristenUnie is aangegeven, wordt verwacht
dat de nieuwe richtlijn in de tweede helft van 2002 in werking zal kunnen
treden.7. Mogelijke bedrijfseffectenDe leden van GroenLinks-fractie vragen of voorliggende regelgeving ertoe
zou kunnen leiden dat deze een belemmering vormt voor biologische en/of diervriendelijke
bedrijven of bedrijven die willen overschakelen op diervriendelijke en/of
biologische productiemethoden. Is er misschien een mogelijkheid om, vergelijkbaar
met het wetsvoorstel Wet ammoniak en veehouderij een uitzondering
te maken voor biologische bedrijven, dan wel bedrijven die gebruik maken van
diervriendelijke huisvestingssystemen?Met voorliggende regelgeving wordt niet anders omgegaan met biologische
en diervriendelijke bedrijven dan tot nog toe het geval is; er zullen dus
geen «nieuwe» belemmeringen optreden. Naar onze mening is het
niet gewenst om dergelijke bedrijven wat betreft het aspect stankhinder anders
te behandelen dan andere veehouderijen. De normering in het wetsvoorstel is
erop gericht om mensen te beschermen tegen onaanvaardbare stankoverlast. Wij
zijn van mening dat omwonenden dezelfde mate van bescherming verdienen tegen
stankoverlast van biologische of diervriendelijke bedrijven als van andere
bedrijven. Overigens is het zo dat biologisch opgezette bedrijven over het
algemeen, als gevolg van hun arbeidsintensiviteit, kleinschaliger van opzet
zijn. Bovendien worden er maxima gesteld aan het aantal dieren dat ze mogen
houden. Ze zullen daardoor gemiddeld kleinere stankcirkels hebben dan intensieve
veehouderijen, en vanuit die optiek minder belemmeringen ondervinden van voorliggende
regelgeving.De leden van de SP-fractie vragen naar de gevolgen voor de naar schatting
4000 boerenbedrijven die te maken krijgen met de gestelde regels en wat dit
kan gaan betekenen voor de sociale cohesie op het platteland. Tevens vragen
deze leden zich af of de nieuwe stankregels geen negatieve gevolgen kunnen
hebben op ander beleid, en dan vooral op doelstellingen rond agrarisch natuurbeheer.Het wetsvoorstel heeft betrekking op veehouderijen die in het kader van
de reconstructie te maken zouden kunnen krijgen met nieuwvestiging, hervestiging
of uitbreiding in het kader van de reconstructie. Voor deze bedrijven betekent
dit wetsvoorstel dat ze zekerheid hebben over de geldende stankregels en de
op grond daarvan vereiste afstand tot voor stankgevoelige objecten, hetgeen
met name van belang kan zijn bij verplaatsing van bedrijven in het kader van
de reconstructie.Het onderhavige wetsvoorstel zelf zal geen gevolgen hebben voor de sociale
cohesie op het platteland. Het stelt immers slechts randvoorwaarden die bij
de ontwikkeling van de veehouderij in het kader van de reconstructie in acht
moeten worden genomen.Naar onze mening hebben de nieuwe stankregels, in vergelijking met het
vigerende beoordelingskader, geen negatieve gevolgen op ander beleid. Met
betrekking tot de relatie tussen de voorgestelde stankregels en het agrarisch
natuurbeheer kan nog het volgende worden opgemerkt. De stankregels zijn bedoeld
om onaanvaardbare stankhinder bij omwonenden van veehouderijen te voorkomen,
en hebben vooral gevolgen voor de intensieve veehouderij (kippen- en varkensbedrijven).
Dit zijn over het algemeen bedrijven met weinig tot geen grond en zullen daardoor
bij het realiseren van de doelstellingen van het agrarisch natuurbeheer geen
grote rol kunnen spelen.Voorts maken de leden van de SP-fractie zich zorgen dat, als gevolg van
een bredere afweging van milieubelangen bij de reconstructie, er waar mogelijk
concentratie van veehouderijen in ontwikkelingsgebieden zal plaatsvinden.
Deze leden vragen zich af wat de gevolgen kunnen zijn als er onverhoopt een
zeer besmettelijke dierziekte uitbreekt.Het is denkbaar dat de concentratie van dieren binnen de landbouwontwikkelingsgebieden
per saldo toeneemt. Daarnaast zullen echter in het reconstructieplan ook varkensvrije
zones moeten worden aangewezen. Volgens de definitie van het wetsvoorstel
Reconstructiewet concentratiegebieden betreft het hier een «ruimtelijk
begrensd gedeelte van een verwevings- of extensiveringsgebied, dat vrij is
van varkenshouderijen of daarvan in het kader van de reconstructie vrij zal
worden gemaakt». Met de varkensvrije zones ontstaat de veterinair gewenste
barrière waarmee de aaneenrijging van veehouderijbedrijven over de
te reconstrueren gebieden als geheel wordt doorbroken. Dit beperkt de gevolgen
wanneer onverhoopt een besmettelijk dierziekte mocht uitbreken.8. Mogelijke milieu-effectenDe leden van de PvdA-fractie vragen welke objecten een andere categorie-indeling
hebben gekregen ten opzichte van de circulaire uit 1985 en of er ten opzichte
van de richtlijn uit 1996 nog verschuivingen in de categorie-indelingen zijn
geweest?In het onderhavige wetsvoorstel is de categorie-indeling uit de Richtlijn
Veehouderij en Stankhinder 1996 vastgelegd. Ten opzichte van de richtlijn
uit 1996 hebben zich dus geen verschuivingen in de categorie-indeling voorgedaan.In onderstaande tabel staan de categorie-indeling van de Brochure Veehouderij
en Hinderwet uit 1985 en de richtlijn uit 1996 naast elkaar afgebeeld. Hieruit
is op te maken dat de belangrijkste verschuivingen zich hebben voorgedaan
van categorie II naar categorie III (meerdere verspreid liggende niet-agrarische
bebouwingen die aan het desbetreffende buitengebied een bepaalde woonfunctie
verlenen) en van categorie III naar categorie IV (enkele verspreid liggende,
niet-agrarische bebouwingen).Tabel: Indeling van te beschermen objecten in categorieën  Categorie-indeling Brochure Veehouderij en Hinderwet (1985)Categorie-indeling Richtlijn Veehouderij en Stankhinder
1996 Cat. IIn de directe omgeving
van het bedrijf ligt/liggen: • De bebouwde kom, • zeer stankgevoelige
objecten (ziekenhuizen, sanatoria, internaten), • objecten van verblijfsrecreatieIn de directe omgeving van het bedrijf ligt/liggen: •
De bebouwde kom met stedelijk karakter, • zeer stankgevoelige objecten
(ziekenhuizen, sanatoria, internaten), • objecten van verblijfsrecreatieCat. IIIn de directe
omgeving van het bedrijf ligt/liggen: • niet-agrarische bebouwing, geconcentreerd
in lintbebouwing buiten de bebouwde kom, langs wegen, vaarten, dijken e.d., •
meerdere verspreid liggende niet-agrarische bebouwingen die aan het desbetreffende
buitengebied een bepaalde woonfunctie verlenen • objecten voor dagrecreatie
(zwembaden, speeltuinen, etc.)In de directe omgeving
van het bedrijf ligt/liggen: • bebouwde kom of aaneengesloten woonbebouwing
van beperkte omvang in een overigens agrarische omgeving (buurtschap, gehucht), •
objecten van dagrecreatie (zwembaden, speeltuinen, sportvelden, golfbanen,
etc.)Cat. IIIIn de directe
omgeving van het bedrijf is gelegen: • een enkele niet-agrarische bebouwing
in het buitengebiedIn de directe omgeving van
het bedrijf liggen niet-agrarische bebouwingen die aan het betreffende buitengebied
een overwegende woon- en/of recreatiefunctie verlenen. Cat. IVIn de directe
omgeving van het bedrijf is/zijn gelegen: • andere agrarische bedrijvenIn de directe omgeving van het bedrijf ligt/liggen: •
andere agrarische bedrijven die niet beschouwd kunnen worden als intensieve
veehouderijen, • enkele verspreid liggende, niet-agrarische bebouwingen. Cat. V–Intensieve veehouderijenVoorts vragen de leden van de PvdA-fractie of ook de milieuorganisaties
betrokken zijn geweest bij het overleg over de voorgestelde verschuivingen.De versoepeling die, in vergelijking met de circulaire uit 1985, in de
richtlijn uit 1996 is doorgevoerd en die nu de basis vormt van onderhavig
wetsvoorstel, is niet zozeer het resultaat van overleg, maar van politieke
besluitvorming, i.c. de wens van uw Kamer om het stankbeleid zo te herzien
dat de blokkering van de dynamiek in de veehouderij zou worden weggenomen
(motie Stellingwerf1 ). Bij de uitwerking van
deze wens in de richtlijn 1996 zijn de milieuorganisaties niet betrokken.9. ArtikelsgewijsArtikel 1De leden van de VVD-fractie zetten vraagtekens bij de juridische houdbaarheid
van de differentiatie in beschermingsniveau zoals die in het wetsvoorstel
is opgenomen, omdat de Raad van State vaststelt dat het oorspronkelijk voorstel
geen motivering bevat die een dergelijke differentiatie rechtvaardigt. De
leden van de VVD-fractie willen graag een uitgebreide toelichting op dit punt
van de regering.Wij zijn van mening dat de differentiatie in beschermingsniveau, waarmee
gedoeld wordt op de categorie-indeling, verdedigbaar is. Mede naar aanleiding
van de kritiek van de Raad van State in 1998, is er in 1999 en 2000 een hinderbelevingsonderzoek
uitgevoerd. Eén van de conclusies van het onderzoek was dat er wetenschappelijk
gezien geen aanleiding is om een differentiatie aan te brengen in beschermingsniveau:
tussen de verschillende categorieën bestaat geen verschil in hinderbeleving.
Het hinderbelevingsonderzoek is de basis geweest voor het nieuwe beoordelingskader
voor stank uit stallen, zoals wij dat in de brief van 1 augustus jl.2 hebben voorgesteld. Daarin wordt voorgesteld het aantal
categorieën in te perken tot twee. Wij hebben er echter voor gekozen
om binnen de reconstructiegebieden een andere afweging te maken. In een deel
van de reconstructiegebieden willen we een soepeler normstelling hanteren.
Dit wordt vorm gegeven via een verfijndere categorie-indeling, conform die
van de Richtlijn uit 1996. Met een dergelijke categorie-indeling kunnen de
versoepelingen doelgerichter worden toegepast: alleen daar waar ze echt nodig
zijn met het oog op het welslagen van de reconstructie.Uit het hinderbelevingsonderzoek is verder gebleken dat inwoners van gebieden
met concentraties van intensieve veehouderij in het algemeen meer stank kunnen
verdragen dan inwoners van gebieden waar zich weinig intensieve veehouderij
bevindt. Dit rechtvaardigt de keus om in de concentratiegebieden de minder
strenge categorie-indeling van de Richtlijn uit 1996 te hanteren.De leden van de CDA-fractie vragen waarom is gekozen voor een grenswaarde
van 500 mestvarkenseenheden bij een voor stank gevoelige objectcategorie V?Het wetsvoorstel zal bij nota van wijziging worden aangepast in die zin
dat de grenswaarde die in de richtlijn 1996 wordt gehanteerd (50 mestvarkeneenheden)
zal worden overgenomen. In het antwoord op de gelijkluidende vraag van de
VVD-fractie, in paragraaf 3, is hierop reeds uitgebreid ingegaan.Woningen van stoppende intensieve veehouderijbedrijven blijven beoordeeld
worden als categorie V. De leden van de CDA-fractie vragen of woningen
van overige agrarische bedrijven die stoppen met hun bedrijfsvoering, ook
onder dezelfde categorie worden beoordeeld?Alleen woningen van intensieve veehouderijen (meer dan 50 mestvarkeneenheden)
blijven na beëindiging van het bedrijf tot categorie V behoren. Voor
andere veehouderijen (minder dan 50 mestvarkeneenheden) en andere agrarische
bedrijven geldt dat deze eveneens na bedrijfsbeëindiging dezelfde categorie
houden, in dit geval echter categorie IV, ofwel op grond van de speciale regeling
in artikel 7 (als het een veehouderij betreft) dan wel op grond van de categorie-indeling
in artikel 1 (andere agrarische bedrijven), omdat na beëindiging van
het bedrijf de woning (meestal) aangemerkt zal kunnen worden als «verspreid
liggende niet-agrarische bebouwing» welke eveneens onder categorie IV
valt.De landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden zijn pas over 1,5 jaar
definitief. Daarom willen de leden van de CDA-fractie weten of, vooruitlopend
op definitieve vaststelling van het reconstructieplan ten behoeve van de reconstructie,
geanticipeerd kan worden op de wetgeving?Anticiperen op het wetsvoorstel is juridisch gezien niet mogelijk en ook
niet wenselijk. Het beoordelingskader dat in dit wetsvoorstel is vastgelegd
is bewust gekoppeld aan een goedgekeurd en bekend gemaakt reconstructieplan.
Een reconstructieplan komt immers via een zorgvuldige procedure en in nauwe
samenspraak met belanghebbenden en maatschappelijke groeperingen tot stand.
Tegen een besluit tot vaststelling van een reconstructieplan, en daarmee ook
tegen de in het plan opgenomen gebiedsindeling, kunnen belanghebbenden vervolgens
nog beroep instellen. Door te anticiperen, in de zin dat de minder strenge
stanknormering al bij vergunningverlening zou worden toegepast nog voordat
de gebiedsindeling in het reconstructieplan vaststaat, zou deze procedure
op ongewenste wijze worden doorkruist.In de memorie van toelichting spreekt de regering, bij de toelichting
op objecten uit categorie II, over buurtschappen, gehuchten en kerkdorpen.
De leden van de GroenLinks-fractie vragen welke definitie de regering voor
deze begrippen hanteert en op welke manier zal worden vastgelegd welke objecten
exact in welke categorie vallen? Onder wiens bevoegdheid valt naar de mening
van de regering deze allocatie? Deze vragen leven ook voor de objecten «buitengebied
met een overwegend woon- of recreatiefunctie».Tevens hebben de leden van de GroenLinks-fractie de indruk dat vooral
voor de categorie III (buitengebied met overwegend een woon- of recreatiefunctie)
een lager beschermingsniveau wordt voorgesteld dan voorheen het geval was.
Waarom is de regering van mening dat voor deze gebieden een lager beschermingsniveau
gerechtvaardigd is, welk deel van de ontwikkelings-, respectievelijk verwevingsgebieden,
valt grosso modo in deze categorie en om hoeveel gehinderden gaat het hier
bij benadering?Voor de categorie-indeling en de daarbij gehanteerde begrippen is direct
aangesloten bij de omschrijving hiervan in de richtlijn 1996. Een verdere
detaillering op wetsniveau is ongewenst. Dit zou leiden tot een mate van nauwkeurigheid
en limitering die voor de praktijk vaak te knellend is. Door de omschrijving
in de richtlijn 1996 onverkort over te nemen, kan ook de ervaring en kennis
die daarmee in de uitvoeringspraktijk is opgedaan worden benut en blijft tevens
de jurisprudentie hierover zijn waarde voor de praktijk behouden. Wel zou
kunnen worden overwogen om deze kennis en jurisprudentie te bundelen in een
handreiking voor de uitvoeringspraktijk. Daar waar sprake is van een lager beschermingsniveau, met name voor categorie
III situaties, is dit het gevolg van de wijziging die is doorgevoerd in de
richtlijn uit 1996, ten opzichte van de brochure 1985. In het wetsvoorstel
is er voor gekozen deze wijzigingen door te trekken maar dan slechts voor
de onderhavige reconstructiegebieden. Het is zaak om er bij de inrichting
van een reconstructiegebied zorg voor te dragen dat geen conflicten ontstaan
tussen toekomstige veehouderijen en de verschillende voor stank gevoelige
objecten.Op de vraag welk deel van de landbouwontwikkelings-, respectievelijk verwevingsgebieden,
in de categorie III valt en om hoeveel gehinderden het gaat is op dit moment
geen antwoord te geven. Dit is immers afhankelijk van de aanwijzing van de
betreffende gebieden in het kader van de reconstructie, hetgeen nog moet plaatsvinden.De leden van de GroenLinks-fractie stellen vast dat nieuwe woningen die
in het kader van de «woningen voor stallen»-regeling op de plaats
van de voormalige bedrijfsgebouwen worden gebouwd, het laagste beschermingsniveau
zullen krijgen. De leden vragen in hoeverre dit een belemmering is voor de
uitvoering van de «woningen voor stallen»-regeling en of de regeling
nog aantrekkelijk is om gehanteerd te worden in de reconstructie.De «woningen voor stallen»-aanpak («sloopregeling»)
was en is naar onze mening erg aantrekkelijk om gehanteerd te worden ten behoeve
van de reconstructie. Dit blijkt ondermeer uit de grote belangstelling voor
de onlangs opengestelde tweede tranche van de Beëindigingsregeling veehouderijtakken.
In de meeste gevallen (in Noord-Brabant, Limburg, Overijssel en een aantal
gemeenten in Gelderland) zal echter niet daadwerkelijk op de plek van de stal
een woning gebouwd worden, maar zal dit elders gebeuren, passend bij het ruimtelijke
en woningbouwbeleid van de betreffende provincie en gemeente. Het laagste
beschermingsniveau betekent in de praktijk voor die gevallen dan ook geen
belemmering.De leden van de fractie van GroenLinks signaleren voorts dat het voorliggend
wetsvoorstel mogelijk strijdig is met het karakter van verwevingsgebieden,
daar waar de functie wonen niet geschaad dient te worden door nieuwe vestiging
of uitbreiding van intensieve veehouderijen. Daarom vragen deze leden of het
beoogde effect op de voortgang van de Reconstructie nog in verhouding staat
tot de effecten op de stankoverlast.Zoals aangegeven in het antwoord op vergelijkbare vragen van de leden
van de fractie van GroenLinks en van de PvdA-fractie in paragraaf 2,
zijn wij van mening dat de functie wonen niet geschaad hoeft te worden door
het feit dat het wetsvoorstel ook van toepassing is op de verwevingsgebieden.Artikel 3De leden van de ChristenUnie-fractie stellen naar aanleiding van het advies
van de Raad van State vast dat het voorgestelde lid 3, sub c van artikel 3
(de zogenaamde 50–50-regeling) een aanscherping van het stankhinderbeleid
betreft voor bestaande bedrijven. Deze leden vragen om deze aanscherping toe
te lichten en vragen zich af of dit niet strijdig is met de doelstelling om
(vestiging en) uitbreiding van veehouderijen mogelijk te maken in de landbouwontwikkelings-
en verwevingsgebieden van de reconstructie.De zogenaamde 50–50-regeling is van toepassing op overbelaste situaties
waarbij voor een veehouderij een eerdere vergunning geldt die niet voldoet
aan de afstand tot een voor stank gevoelig object. Op grond van jurisprudentie
kan de 50–50-regeling, zoals die is opgenomen in de Richtlijn
Veehouderij en Stankhinder 1996, op dit moment geen toepassing vinden. In
die zin is deze regeling voor bestaande bedrijven een aanscherping. In vergelijking
met ons voorstel voor het nieuwe beoordelingskader voor stank uit stallen
in de brief van 1 augustus jl. is het echter geen aanscherping. Hierin wordt
namelijk voorgesteld om in overbelaste situaties de winst die wordt geboekt
door toepassing van stankemissie reducerende technieken volledig ten goede
te laten komen aan het opheffen van de overbelaste situatie.De regeling voor overbelaste situaties is ons inziens ook niet strijdig
met de doelstellingen van het wetsvoorstel. Bedacht moet namelijk worden dat
veehouderijen in overbelaste situaties ook vestiging en uitbreiding van andere
veehouderijen in de omgeving kunnen blokkeren (cumulatie). Door de voorgestelde
50–50-regeling kan deze problematiek worden verkleind of in het gunstigste
geval zelfs opgelost.Artikel 6In lid 2 wordt de relatieve bijdrage aan de cumulatieve stankemissie vastgesteld
als het quotiënt van het aantal nieuw aangevraagde mestvarkenseenheden,
opgeteld bij de bestaande mestvarkenseenheden en het aantal toegestane mestvarkenseenheden.
IPO en VNG wijzen erop dat het de bestaande praktijk is om alleen nieuw aangevraagde
mestvarkenseenheden mee te tellen. De leden van de ChristenUnie-fractie vragen
of dit juist is, en zo ja, of de regering bereid is dit artikel aan te passen.Nee, dit is niet de bestaande praktijk. Het tweede lid van artikel 6 is
wel aangepast voor het geval het gaat om een revisievergunning, en wel om
de volgende reden.Om de relatieve bijdrage van een veehouderij waarvoor een vergunning wordt
aangevraagd te berekenen, wordt het totaal aantal mestvarkeneenheden van de
veehouderij bepaald. Meestal betekent dit dat de mestvarkeneenheden die vergund
zijn en de mestvarkeneenheden waarvoor vergunning wordt aangevraagd bij elkaar
opgeteld kunnen worden. Indien een veehouderij echter een revisievergunning
aanvraagt dan heeft de vergunningaanvraag niet alleen betrekking op het gedeelte
van de inrichting dat gewijzigd wordt maar ook op het gedeelte waarvoor reeds
een vergunning geldt. Indien men in die situaties de vergunde mestvarkeneenheden
en de aangevraagde mestvarkeneenheden zou sommeren zou dit een dubbeltelling
van de reeds vergunde mestvarkeneenheden betekenen. In verband hiermee zal
artikel 2 bij nota van wijziging worden aangevuld.Artikel 7De leden van de fractie van de ChristenUnie vragen om een bevestiging
dat de bepaling in artikel 7 overeenkomt met de bepalingen die uitvloeisel
waren van de motie Stellingwerf (24 445, nr. 19).De strekking van artikel 7 is dat een burgerwoning dezelfde bescherming
krijgt als een bedrijfswoning behorend bij een veehouderij, als dit een voormalige
bedrijfswoning betreft of als deze is gebouwd op de locatie van een gesloopte
stal. Voor een intensieve veehouderij betekent dit dat na beëindiging
van de veehouderij de voormalige bedrijfswoning de bescherming van omgevingscategorie
V houdt. Voor de overige agrarische bedrijven betekent dit dat na beëindiging
van het agrarisch bedrijf de voormalige bedrijfswoning de bescherming van
omgevingscategorie IV houdt.Deze regeling is ons inziens in lijn met hetgeen met de motie Stellingwerf
werd beoogd, maar wijkt enigszins af van de regeling in de Richtlijn Veehouderij
en Stankhinder 1996. Op basis van deze richtlijn krijgt een voormalige
bedrijfswoning van een intensieve veehouderij het lagere beschermingsniveau
van categorie IV.De leden van de ChristenUnie-fractie vragen voorts of «stoppers
van het eerste uur» door de keuze voor de datum van 19 maart 2000 niet
in groten getale worden uitgesloten van artikel 7.Voor bovengenoemde datum is gekozen omdat sedertdien met toepassing van
de Regeling beëindiging veehouderijtakken, en de daaraan verbonden toepassing
van «Ruimte voor ruimte», de overheid in het licht van de voorgenomen
reconstructie en het mestbeleid een actief beëindigingsbeleid heeft ingezet.
Ten aanzien van de consequenties voor de mate van bescherming tegen stankhinder
zijn destijds afspraken gemaakt met provincies en gemeenten in het kader van
het zogenaamde Pact van Brakkestein, waarover uw Kamer bij brief van 17 maart
20001 is geïnformeerd. Voor bedrijven die
voor die datum zijn beëindigd geldt het soepeler regime inderdaad niet;
daarop hadden de afspraken van Brakkestein ook geen betrekking. De gekozen
peildatum moet ook worden gezien in het licht van de bescherming van stankgehinderden:
als artikel 7 ook op eerdere gevallen van toepassing zou worden, betekent
dat een vermindering van het beschermingsniveau van deze stankgehinderden,
die daarop in het geheel niet hadden hoeven te rekenen.Ook vragen de leden van de ChristenUnie-fractie hoe het woord «voortgezet»
in onderdeel c van artikel 7 gelezen moet worden. Sluit deze bepaling daarmee
uit dat nevenactiviteiten die bij een agrarisch bedrijf als bedoeld in onderdeel
c worden opgestart ná 19 maart 2000 eveneens worden gelijkgesteld met
een bij een veehouderij behorende woning?De regeling in artikel 7 is ook van toepassing op later opgestarte nevenactiviteiten.
De datum 19 maart 2000 moet worden gelezen in relatie tot de stopzetting van
het agrarisch bedrijf.Tot slot vragen de leden van de ChristenUnie-fractie of het niet voor
de hand ligt om artikel 7 ook van toepassing te laten zijn op de cumulatiebepaling
uit artikel 6.Deze leden wijzen terecht op een omissie in het wetsvoorstel. Artikel
7 moet ook worden toegepast bij de berekening van de cumulatie in artikel
6. Daartoe zal artikel 7 bij nota van wijziging worden aangepast.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. PronkDe Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,L. J. BrinkhorstXNoot1Kamerstukken II, 2000/2001, 24 445, nr. 64.XNoot2Kamerstukken II, 1999/2000, 26 729, nr. 20.XNoot3Kamerstukken II, 2000/2001, 26 356, nr. 32.XNoot4Kamerstukken II, 2000/2001, 24 445, nr. 64.XNoot1Kamerstukken II, 1999/2000, 26 356, nr. 7.XNoot1Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,
maart 2001. Geurhinderonderzoek stallen intensieve veehouderij (vrom 010 164/h/0401
22 317/209).XNoot1Kamerstukken II, 2000/2001, 24 445, nr. 64.XNoot1Kamerstukken II, 2000/2001, 24 445, nr. 64.XNoot1Kamerstukken II, 1995/1996, 24 445, nr. 19.XNoot2Kamerstukken II, 2000/2001, 24 445, nr. 64.XNoot1Kamerstukken II, 1999/2000, 26 729, nr. 20. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27835-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl