Wet voorkoming verontreiniging door schepen e.a.; wijz. ivm richtlijn 93/75/EEG (minimumeisen voor schepen); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24271, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

08-09-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24271 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenUitvoering van de richtlijn in de Wet voorkoming verontreiniging
door schepenUitvoering van de richtlijn in de Wet bestrijding ongevallen
NoordzeeARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel IArtikel IIArtikel IVOndertekeningLichaamTRANSPONERINGSTABEL Richtlijn 93/75/EEG van de Raad van 13 september 1993
betreffende de minimumeisen voor schepen die gevaarlijke of verontreinigende
goederen vervoeren en die naar of uit de zeehavens van de Gemeenschap varen 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24271Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 271Wijziging van de Wet voorkoming verontreiniging door schepen, de Wet
bestrijding ongevallen Noordzee en de Wet op de economische delicten in verband
met richtlijn nr. 93/75/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
13 september 1993 betreffende de minimumeisen voor schepen die gevaarlijke
of verontreinigende goederen vervoeren en die naar of uit de zeehavens van
de Gemeenschap varen (PbEG L 247)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING AlgemeenDoel van het onderhavige wetsvoorstel is uitvoering te geven aan richtlijn
nr. 93/75/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 13 september
1993 betreffende de minimumeisen voor schepen die gevaarlijke of verontreinigende
goederen vervoeren en die naar of uit de zeehavens van de Gemeenschap varen
(PbEG L 247).De richtlijn behelst maatregelen die er op zijn gericht ernstige ongevallen
op zee waarbij gevaarlijke of schadelijke stoffen vrijkomen, te voorkomen
en om schade als gevolg van dergelijke ongevallen te beperken. Met het oog
daarop moeten schepen die deze stoffen vervoeren naar of uit de zeehavens
van de Gemeenschap aan minimumeisen voldoen. Deze maatregelen betreffen onder
meer verplichtingen aangaande het verstrekken van gegevens omtrent de reis
en de lading, de melding van ongevallen en het voldoen aan bepaalde verkeersmaatregelen,
zoals de gebruikmaking van loodsen, indien vereist, en van de plaatselijke
verkeersbegeleiding (VTS) indien deze voorhanden is.In veel opzichten bouwt de richtlijn voort op al bestaande, in het kader
van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) overeengekomen, maatregelen
betreffende de veiligheid van het scheepvaartverkeer en het vervoer van gevaarlijke
en schadelijke stoffen over zee. Deze maatregelen zijn in Nederland uitgewerkt
in diverse wetten en daarop gebaseerde besluiten. In het kader van deze wet
zijn in de eerste plaats van belang de verplichtingen die de richtlijn stelt
met betrekking tot het aanbieden voor vervoer per schip en het aan boord nemen
van zowel (voor het mariene milieu) schadelijke stoffen, als (voor de veiligheid
aan boord) gevaarlijke stoffen (waar de richtlijn spreekt van verontreinigende
goederen, wordt in de bestaande Nederlandse wetgeving in gelijke zin gesproken
van schadelijke stoffen). In de Nederlandse wetgeving valt het vervoer van schadelijke stoffen over
zee in bulk of in verpakte vorm als bedoeld in de richtlijn onder de Wet voorkoming
verontreiniging door schepen. Deze wet heeft als doel de bescherming van het
mariene milieu tegen verontreiniging door schepen. Het vervoer over zee van
gevaarlijke stoffen in bulk of in verpakte vorm als bedoeld in de richtlijn
valt onder de Schepenwet. De Schepenwet, een rijkswet, stelt regels in het
belang van de veiligheid van schip en bemanning.De regimes betreffende schadelijke en gevaarlijke stoffen overlappen elkaar
in belangrijke mate, omdat voor veel stoffen de criteria samenvallen op grond
waarvan zij worden aangemerkt als schadelijk of gevaarlijk. Voor de uitvoeringspraktijk
verliest het onderscheid dan ook steeds meer aan betekenis. Blijkens zijn
voorgeschiedenis is een belangrijke doelstelling van de richtlijn het voorkomen
van verontreiniging van het mariene milieu als gevolg van ernstige ongevallen
op zee en schadelijke gevolgen van ongevallen tot een minimum te beperken.
Om deze redenen is er voor gekozen de voorschriften van de richtlijn die betrekking
hebben op het vervoer van zowel schadelijke als gevaarlijke stoffen, uit te
voeren in de Wet voorkoming verontreiniging door schepen.Behalve de wijziging van de Wet voorkoming verontreiniging door schepen,
is voor de implementatie van de richtlijn ook wijziging nodig van de Wet bestrijding
ongevallen Noordzee en van een aantal algemene maatregelen van bestuur op
grond van de Scheepvaartverkeerswet, te weten het Scheepvaartreglement Westerschelde
1990, het Scheepvaartreglement voor het Kanaal van Gent naar Terneuzen, het
Loodsplichtbesluit, het Binnenvaartpolitiereglement en het Scheepvaartreglement
Eemsmonding.Deze wijzigingen hangen grotendeels samen met de verplichting van de kapitein
of de eigenaar van een schip dat schadelijke of gevaarlijke stoffen vervoert,
om in geval van ongevallen op zee deze gegevens te melden aan de bevoegde
autoriteit (in Nederland de Kustwacht), en met de verplichting van de exploitant
of de agent van een schip, tot het melden van gegevens over schip en lading
aan de bevoegde autoriteit (veelal de havenbeheerder) bij het uitvaren of
binnenvaren van een Nederlandse haven. Uitvoering van de richtlijn in de Wet voorkoming verontreiniging
door schepenHet onderdeel van de richtlijn (artikel 4) dat in de Wet voorkoming verontreiniging
door schepen is geregeld, betreft het vereiste dat gevaarlijke of schadelijke
stoffen slechts mogen worden aangeboden voor vervoer of aan boord worden genomen
van een schip wanneer aan de kapitein of de exploitant een aangifte is verstrekt
met gegevens over deze stoffen.Deze aangifte moet volgens de richtlijn worden verstrekt door de scheepsbevrachter
zoals omschreven in de richtijn. Hij moet er ook voor zorgen dat de voor vervoer
aangeboden vracht overeenstemt met de aangifte. Omdat de term «scheepsbevrachter»
niet goed past in het bestaande Nederlandse privaat- en publiekrechtelijke
wettelijke systeem inzake het vervoer van gevaarlijke en schadelijke stoffen,
is als algemene aanduiding van bedoelde persoon gebruikt: degene die gevaarlijke
of schadelijke stoffen aanbiedt. Hierbij moet in de eerste plaats worden gedacht
aan de afzender van de stoffen. Meestal zal de afzender de onderneming zijn
die de gevaarlijke stoffen heeft geproduceerd, maar dit behoeft niet altijd
het geval te zijn. Meer in het algemeen rusten de hier bedoelde verplichtingen
op degene van wie de ladingomschrijving afkomstig is, en die uit dien hoofde
op de hoogte is, of dat in elk geval moet zijn, van de aard van de lading. Ook wat het begrip «exploitant» betreft is in de wet een andere
omschrijving gebruikt dan in de richtlijn, die, zonder afbreuk te doen aan
de bedoeling van de richtlijn, beter aansluit bij het begrippenkader van de
Nederlandse wetgeving. Met het oog op de goede uitvoerbaarheid van de verplichtingen
die de richtlijn zowel aan als jegens de exploitant stelt, is voor het wetsvoorstel
gezocht naar een duidelijke afbakening van het begrip «exploitant».
De richtlijn bevat geen omschrijving van dit begrip, maar vermeldt op niet
limitatieve wijze categorieën personen die exploitant kunnen zijn. Hierbij
zijn zowel personen die de zeggenschap kunnen hebben over het gebruik van
het schip, namelijk de reders en beheerders, als personen die geen zeggenschap
hebben over het gebruik van het schip, namelijk de agenten. De ook in de omschrijving
genoemde charteraar wordt als scheepsbevrachter nog eens apart beschreven
in artikel 2, onder k, van de richtlijn, en dient ingevolge artikel 4 van
de richtlijn de voorgeschreven aangifte te verstrekken aan de exploitant van
het schip, waartoe hij ingevolge de definitie zelf behoort. De charteraar
kan, afhankelijk van de charterovereenkomst, al dan niet zeggenschap hebben
over het gebruik van het schip. Zo wordt algemeen aangenomen dat bij reis-
en tijdbevrachting (anders dan bij rompbevrachting) de exploitatie van het
schip in handen blijft van de vervrachter (d.i. de vervoerder van de lading,
in tegenstelling tot de bevrachter of charteraar, dit is de afzender van de
te vervoeren lading).Teneinde op dit punt nadere duidelijkheid te bieden is in het wetsvoorstel
de omschrijving van het begrip «exploitant» toegespitst op degene
die de zeggenschap heeft over het gebruik van het schip.Deze terminologie is ontleend aan de regels in Boek 8 van het Burgerlijk
Wetboek waarin de «eigenaar» en «exploitant» de zeggenschap
over het gebruik van een vervoermiddel hebben (artikel 1030, onder f, en artikel
1210, onder e). In de Wet aansprakelijkheid olietankschepen wordt degene in
wiens handen de exploitatie van een schip is gelegd tot de gebruikers van
het schip gerekend (artikel 3, vijfde lid). In het wetsvoorstel is aangesloten
bij deze terminologie en is er vanwege dit aspect voor gekozen «agenten»,
die geen zeggenschap hebben over het gebruik van een schip, niet op te nemen
in de omschrijving van het begrip «exploitant». Met de exploitant
is derhalve bedoeld degene die, in welke hoedanigheid ook, daadwerkelijk de
zeggenschap heeft over het gebruik van het schip.Bij een ongeval op zee is het met het oog op bestrijdingsacties van belang
dat gegevens over gevaarlijke of schadelijke stoffen zo snel en volledig mogelijk
beschikbaar zijn. De richtlijn vereist dat de aangifte omtrent de schadelijke
en gevaarlijke stoffen wordt gedaan aan de kapitein of de exploitant. Uit
de richtlijn blijkt echter ook dat onder meer deze gegevens zich zowel aan
boord van het schip (Bijlage I, onder 9) als op de wal moeten bevinden (artikel
5, de exploitant moet de gegevens mededelen aan de bevoegde instanties). Overwogen
is om in de wet voor te schrijven dat de aangifte door degene die de stoffen
voor vervoer aanbiedt moet geschieden aan de kapitein en de exploitant (of
de agent) van het schip. Dit zou echter de bedrijfsprocessen met betrekking
tot de belading van schepen aanzienlijk bemoeilijken, bijvoorbeeld omdat tussen
het aanbieden voor vervoer aan de exploitant en het aan boord brengen van
de lading geruime tijd kan verstrijken, of omdat de lading op een andere plaats
voor vervoer kan worden aangeboden dan waar het schip zich bevindt.Omdat echter gelet op de richtlijn het verstrekken van aangifte alleen
aan de exploitant of agent, of alleen aan de kapitein van het schip niet voldoende
is, moet worden geregeld dat de gegevens ook aan de andere partij worden verstrekt.
Om deze reden voorziet het wetsvoorstel in artikel I, onder B, er in dat de
exploitant of de agent, respectievelijk de kapitein hiervoor moeten
zorgen. De ladinggegevens worden in de praktijk meestal het eerst aan de exploitant
of de agent verstrekt, die er op zijn beurt voor zorgt dat deze voor vertrek
van het schip ook aan boord worden gebracht.Het bestaande regiem met betrekking tot het vervoer van schadelijke en
gevaarlijke stoffen over zee en de melding van voorvallen aan boord van schepen,
vereist reeds voor veel stoffen dat de ladinggegevens in elk geval steeds
ook aan boord van het schip moeten zijn, maar dit is nog niet voor alle categorieën
stoffen als bedoeld in de richtlijn het geval. Voor schepen die gevaarlijke
stoffen vervoeren bestaat op grond van de Schepenwet (artikel 4 van Bijlage
XVII bij het Schepenbesluit 1965) reeds de verplichting om een speciale lijst
of manifest aan boord te hebben, waarin een aantal van de in de richtlijn
bedoelde ladinggegevens moeten worden omschreven. Voor schadelijke stoffen
in verpakte vorm bestaat onder de Wet voorkoming verontreiniging door schepen
eveneens een dergelijke verplichting, alsmede de verplichting voor de exploitant
of de agent om afschriften van de desbetreffende bescheiden te bewaren op
de wal (Besluit voorkoming verontreiniging door met schepen vervoerde schadelijke
stoffen in verpakte vorm, artikel 5, vierde lid). Door de voorgestelde wijziging
zal de verplichting gelden voor alle categorieën schadelijke en gevaarlijke
stoffen, derhalve ook voor het vervoer van olie en van in bulk vervoerde schadelijke
vloeistoffen.Wat betreft de verplichting dat de ladinggegevens zich zowel aan boord
als op de wal bevinden wordt derhalve niet een geheel nieuwe praktijk geïntroduceerd.
Voor het betrokken bedrijfsleven betekent de richtlijn wel een zekere lastenverzwaring
doordat op grond van de richtlijn meer gegevens moeten worden verstrekt. Voor
met name het vervoer van schadelijke vloeistoffen in bulk is nieuw het aspect
dat de aangifte moet zijn verstrekt voordat de gevaarlijke of schadelijke
stoffen voor vervoer worden aangeboden of aan boord worden genomen.Het toezicht op de naleving van de voorschriften betreffende de ladingdocumenten
geschiedt door ambtenaren van de Scheepvaartinspectie en de Rijksverkeersinspectie;
laatstgenoemde dienst richt zich specifiek op de controle van verpakte lading.
Daarnaast oefenen ook de havenautoriteiten toezicht uit, met name in samenhang
met het voldoen aan meldingsverplichtingen door schepen. Toezicht wordt uitgeoefend
voordat het schip met gevaarlijke of schadelijke stoffen aan boord de haven
verlaat, of na binnenkomst in de haven van bestemming. In geval van geconstateerde
onregelmatigheden wordt proces verbaal opgemaakt, en mag het schip zijn reis
eerst vervolgen na herstel van de tekortkomingen. Het uitoefenen van het toezicht
op de naleving van de verplichtingen op grond van de richtlijn sluit aan bij
de bestaande controlepraktijk. Uitvoering van de richtlijn in de Wet bestrijding ongevallen
NoordzeeDe richtlijn schrijft in artikel 6, eerste lid, voor dat bij incidenten
of omstandigheden op zee die een bedreiging vormen voor de kust of daarmee
samenhangende belangen van een Lid-Staat, door de kapitein van het betrokken
schip aan de bevoegde instantie van die Lid-Staat ten minste onverwijld informatie
over de bijzonderheden van het incident, alsmede de in bijlage I bij de richtlijn
genoemde gegevens moeten worden verstrekt.Blijkens bijlage III bij de richtlijn doelt de richtlijn onder meer op
situaties van ernstig en dreigend gevaar voor de kust van een Lid-Staat of
daarmee samenhangende belangen naar aanleiding van incidenten op zee.
Hierop heeft de Wet bestrijding ongevallen Noordzee betrekking. Het ligt daarom
voor de hand de uitvoering van de meldingsverplichtingen ingevolge artikel
6 van de richtlijn bij of krachtens de Wet bestrijding ongevallen Noordzee
te regelen. De in deze wet vervatte meldingsverplichting omtrent ongevallen
is mede gerelateerd aan de meldingsvoorschriften van de Wet voorkoming verontreiniging
door schepen ingevolge het Marpol-verdrag. Dit is gedaan teneinde een dubbele
meldingsverplichting te vermijden.Voor de bestrijding krachtens de Wet bestrijding ongevallen Noordzee van
schadelijke gevolgen van ongevallen is een onverwijlde melding van ongevallen
en van de in verband daarmee genomen maatregelen essentieel. Ingevolge artikel
4 dient van het ongeval zo spoedig mogelijk melding te worden gemaakt, moeten
verder alle in verband met het ongeval gevraagde gegevens terstond worden
verstrekt en dient mededeling te worden gedaan van alle vanwege het schip
in verband met het ongeval genomen maatregelen. Uit praktische overwegingen
is in de Wet bestrijding ongevallen Noordzee deze meldingsverplichting alleen
bij de kapitein van het betrokken schip neergelegd. Ook de richtlijn legt
verplichtingen tot het melden van incidenten of omstandigheden die een bedreiging
vormen voor de kust of daarmee samenhangende belangen bij de kapitein (artikel
6, eerste lid). De Wet voorkoming verontreiniging door schepen bepaalt bovendien
dat indien het schip is verlaten of indien de melding onvolledig is of niet
verkrijgbaar is, de meldingsverplichting rust op de eigenaar of gebruiker
van het schip (artikel 12).Inhoudelijk behelst de melding ingevolge de Wet bestrijding ongevallen
Noordzee enerzijds meer dan de richtlijn verlangt, namelijk waar het betreft
de voorgeschreven mededeling van alle maatregelen die vanwege het schip in
verband met het ongeval zijn genomen. Anderzijds behoeven alle in verband
met het ongeval gevraagde gegevens niet verder te gaan dan hetgeen de richtlijn
verlangt. In dit verband is het van belang dat de Internationale Maritieme
Organisatie op 19 oktober 1989 algemene uitgangspunten heeft geformuleerd
voor meldingen door schepen en de daaraan te stellen eisen. Deze zijn neergelegd
in Resolutie A.648(16). De richtlijn schrijft voor dat de kennisgevingen ingevolge
artikel 6, eerste lid, van de richtlijn overeenkomstig deze IMO-resolutie
plaatsvindt, onder ten minste alle daarin beschreven omstandigheden. Deze
resolutie is wat betreft schadelijke stoffen door Nederland reeds uitgevoerd
in de Regeling melding voorvallen schadelijke stoffen, die is gebaseerd op
het Besluit melding voorvallen van verontreiniging door schepen. Wat betreft
gevaarlijke stoffen wordt opgemerkt dat als onderdeel van een wijziging van
de Wet voorkoming verontreiniging door schepen, in artikel 12 van deze wet
de meldingsverplichting van de kapitein zal worden uitgebreid tot voorvallen
met gevaarlijke stoffen als bedoeld in artikel 130 van het Schepenbesluit
1965.Voorts dient te worden vermeld dat de richtlijn, ook wat de onderhavige
meldingsverplichting (de zogenaamde incidentmelding) betreft, zich niet uitstrekt
over alle schepen die gevaarlijke of schadelijke goederen vervoeren, maar
in toepassing is beperkt tot vrachtschepen, tankschepen en passagiersschepen
die naar of uit de zeehavens van lid-staten varen.De Wet bestrijding ongevallen Noordzee kent deze beperkingen niet. In
het kader van de doelstellingen van deze wet is het noodzakelijk dat elk schip
dat bij een ongeval op zee als bedoeld in de wet is betrokken, wordt gemeld,
ongeacht het type, dan wel bestemming of herkomst.Op grond van het Marpol-verdrag wordt wereldwijd de verplichting van kapiteins
om voorvallen en ongevallen op zee te melden aan de dichtstbijzijnde kuststaat
geregeld in de nationale wetgeving van de vlaggestaten van betrokken
schepen die partij zijn bij het Marpol-verdrag, dit is de meerderheid van
de maritieme landen. Op grond van het beginsel van vrijheid van scheepvaart
op de volle zee mogen kuststaten een dergelijke verplichting unilateraal alleen
opleggen aan buitenlandse schepen voor zover deze zich binnen hun rechtsmacht
bevinden, d.w.z. in de territoriale zee. Ook volgens het op 10 december 1982
te Montego-Bay tot stand gekomen Verdrag van de Verenigde Naties inzake het
recht van de zee, met bijlagen (Trb. 1983, 83), hierna het VN-Zeerechtverdrag,
kan een meldingsverplichting door een kuststaat aan buitenlandse schepen buiten
de territoriale wateren alleen worden opgelegd overeenkomstig algemeen aanvaarde
regels en normen, vastgesteld in het kader van de Internationale Maritieme
Organisatie of een algemene diplomatieke conferentie (artikel 211, vijfde
en zevende lid van het VN-Zeerechtverdrag).Om deze redenen is de melding op grond van de Wet bestrijding ongevallen
Noordzee thans slechts voorgeschreven voor schepen die een ongeval is overkomen
in de Nederlandse territoriale zee. Bij de totstandkoming van de Wet bestrijding
ongevallen Noordzee was uitgangspunt dat uit volkenrechtelijke overwegingen
het opleggen van een meldingsverplichting door de kuststaat aan schepen onder
niet-Nederlandse vlag moest worden beperkt tot de territoriale zee. Weliswaar
werd erkend dat het mogelijk zou zijn geweest om ten aanzien van Nederlandse
schepen de meldingsverplichting ook op te leggen aan schepen in volle zee,
maar gemeend werd dat het onjuist zou zijn kapiteins van Nederlandse schepen
op dit punt anders te behandelen dan kapiteins van buitenlandse schepen, mede
gelet op de voor de overtreding van de meldingsverplichting voorziene strafsanctie
(Kamerstukken II, 1987–1988, 20 653, nr. 3, pag. 15). Naast de
meldingsverplichting van de Wet bestrijding ongevallen Noordzee, en die in
de Wet voorkoming verontreiniging door schepen ter uitvoering van het Marpol-verdrag,
waarbij de vlaggestaat aan onder zijn vlag varende schepen voorschrijft dat
voorvallen op zee moeten worden gemeld aan de dichtstbijzijnde kuststaat,
bestond geen behoefte meer aan een regeling waarbij de kuststaat aan buitenlandse
schepen op volle zee een meldingsverplichting voor ongevallen kan opleggen
(Kamerstukken II, 1990–1991, 20 653, nr. 9, pag. 6).De richtlijn doorbreekt op regionaal niveau deze systematiek door in artikel
6 zelf voor te schrijven dat elke lid-staat bepaalt dat bij incidenten of
omstandigheden op zee die een bedreiging vormen voor zijn kust of daarmee
samenhangende belangen, door de kapitein van het betrokken schip bepaalde
informatie moet worden verstrekt aan de bevoegde instantie van de betrokken
lid-staat. Dit betreft ook schepen op volle zee. Bijgevolg is in de Wet bestrijding
ongevallen Noordzee de verplichting tot het melden van ernstige milieuongevallen
op zee als bedoeld in artikel 3, eerste lid, onderdeel a, van die wet zowel
voor Nederlandse als buitenlandse schepen uitgebreid tot het gehele werkingsgebied
van de Wet bestrijding ongevallen Noordee. Bij de vaststelling van de richtlijn
is van de kant van Nederland het aspect van de rechtsbevoegdheid van kuststaten
met betrekking tot het opleggen van een meldingsverplichting aan buitenlandse
schepen buiten de territoriale wateren uitdrukkelijk aan de orde gesteld.
De meerderheid van de lid-staten was echter voorstander van het opnemen van
de verplichting, zoals geformuleerd in artikel 6 van de richtlijn. Hier ligt
een zeker spanningsveld tussen het internationale en het Europese recht, dat
zich met name zal kunnen manifesteren met betrekking tot schepen die varen
onder de vlag van een land dat geen lid-staat van de Europese Unie of geen
partij bij het Marpol-verdrag is. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel IArtikel I strekt tot uitvoering van artikel 4 van de Richtlijn. De richtlijn
heeft betrekking op alle vrachtschepen, olie-, chemicaliën- of gastankers
of passagiersschepen die naar of uit de zeehavens van de Gemeenschap varen
en die in bulk of in verpakte vorm gevaarlijke of verontreinigende goederen
vervoeren. De in de richtlijn bedoelde schadelijke stoffen vallen onder de
omschrijving van de Wet voorkoming verontreiniging door schepen. De in de
richtlijn bedoelde gevaarlijke stoffen zijn in de bestaande Nederlandse wetgeving
voor gevaarlijke stoffen reeds opgenomen in artikel 130 van het Schepenbesluit
1965. Dit laatste geldt ook voor de gevarenklassen van de Internationale Maritieme
Organisatie overeenkomstig de daarbij genoemde internationale Codes voor zeevervoer.
Aangezien deze indeling ook geldt voor schadelijke stoffen als bedoeld in
de Wet voorkoming verontreiniging door schepen, is in het voorgestelde artikel
13a ook hiernaar verwezen en is het niet nodig de indeling over te nemen in
het kader van de Wet voorkoming verontreiniging door schepen. Artikel IIArtikel II strekt tot uitvoering van artikel 6 van de richtlijn. Ingevolge
het nieuwe derde lid van artikel 4 van de Wet bestrijding ongevallen Noordzee
komen de meldingsverplichtingen ingevolge die wet ook te rusten op de kapitein
van een schip dat zich bevindt buiten de Nederlandse territoriale zee en dat
is betrokken bij een ongeval ten gevolge waarvan een ernstig en dreigend gevaar
ontstaat voor de Nederlandse kust of voor daarmee samenhangende belangen van
Nederland door verontreiniging en dreigende verontreiniging. Deze verplichtingen
gelden dan binnen de gehele Noordzee, zoals omschreven in artikel 2 van die
wet.Het nieuwe vierde lid voorziet in de mogelijkheid om op basis van de wet
bij ministeriële regeling voorschriften vast te stellen met betrekking
tot de feitelijke inhoud van de melding en van de te verstrekken informatie
en de wijze waarop zij geschiedt dan wel wordt verstrekt. Ook in de bovengenoemde
wijziging van artikel 12 van de Wet voorkoming verontreiniging door schepen
is deze voorziening getroffen. Aldus kan op doelmatige wijze uitvoering worden
gegeven aan internationale besluiten over de melding van voorvallen met schadelijke
of gevaarlijke stoffen op zee, zoals IMO-resolutie A.648(16). Ter bevordering
van de inzichtelijkheid van de meldingsprocedures zijn de voorschriften over
de uitvoering van de meldingsverplichtingen ingevolge de Wet voorkoming verontreiniging
door schepen en de Wet bestrijding ongevallen Noordzee in één
ministeriële regeling opgenomen. Artikel IVAls einddatum van de implementatietermijn bepaalt de richtlijn 13 september
1994. Deze termijn is niet gehaald, mede omdat het er tot in een laat stadium
van de voorbereiding van de richtlijn nog naar heeft uitgezien, dat de tekst
van de ontwerp-richtlijn nog ingrijpend zou worden gewijzigd. Zo deed het
Europees Parlement nog op 30 juni 1993 in een hernieuwde raadpleging door
de Raad uitgebreide voorstellen tot wijziging van de richtlijn, die de Raad
uiteindelijk naast zich heeft neergelegd. De uit de richtlijn voortvloeiende verplichtingen worden 13 september
1995 van kracht. Omdat het verloop van de procedure op voorhand niet met zekerheid
vaststaat, wordt het tijdstip van de inwerkingtreding van deze wet bij koninklijk
besluit bepaald.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink TRANSPONERINGSTABEL Richtlijn 93/75/EEG van de Raad van 13 september 1993
betreffende de minimumeisen voor schepen die gevaarlijke of verontreinigende
goederen vervoeren en die naar of uit de zeehavens van de Gemeenschap varen Artikel
van de richtlijnwaar geïmplementeerd Artikel 1, eerste lidAlle
plaatsen waar de onderhavige richtlijn in wettelijke voorschriften is geïmplementeerd.
Zie hiertoe het vervolg van deze transponeringstabel; Artikel 1, tweede
lid, onderdeel aBesluit informatieverstrekking schepen met bepaalde
stoffen: de artikelen 2, tweede lid, 3, tweede lid, 7, onderdeel B (artikel
10.07a, tweede lid, en artikel 10.07b, tweede lid, Binnenvaartpolitiereglement),
8, onderdeel B (artikel 43a, tweede lid, en artikel 43b, tweede lid, Scheepvaartreglement
voor het Kanaal van Gent naar Terneuzen), 9, onderdeel B (artikel 51a, tweede
lid, en artikel 51b, tweede lid, Scheepvaartreglement Westerschelde 1990),
10, onderdeel B (artikel 21, tweede lid, Loodsplichtbesluit), en artikel 11,
onderdelen B, punt 2, en C (artikel 29, zesde lid, en artikel 29a, tweede
lid, Scheepvaartreglement Eemsmonding); Artikel 1, tweede lid, onderdeel
bAangezien in de richtlijn de definitie van «schepen» (artikel
1, onderdeel b) is toegespitst op het vervoeren van schadelijke of gevaarlijke
stoffen, vallen bunkers, proviand en scheepsuitrusting voor gebruik aan boord,
daar reeds buiten; Artikel 2Artikel I, onderdeel A; Besluit
informatieverstrekking schepen met bepaalde stoffen: de artikelen 1, onderdelen
b en c, 7, onderdelen A en B, 8, onderdelen A en B, 9, onderdelen A en B,
10, onderdeel A, en 11, onderdelen A, B en C; Artikel 3Deze bevoegde
instanties zijn steeds als bevoegde autoriteiten in de betrokken wettelijke
voorschriften terug te vinden. Ze zijn bij ministeriële beschikking nader
aangeduid; Artikel 4Artikel I, onderdeel B; Artikel 5, eerste
lidDit vloeit voort uit de implementatie van de overige leden van dit
artikel; Artikel 5, tweede lidBesluit informatieverstrekking schepen
met bepaalde stoffen: artikel 3, eerste lid, artikel 7, onderdeel B (artikel
10.07a, eerste lid Binnenvaartpolitiereglement), de artikelen 8, onderdeel
B (artikel 43a, eerste lid, Scheepvaartreglement voor het Kanaal van Gent
naar Terneuzen), 9, onderdeel B (artikel 51a, eerste lid, Scheepvaartreglement
Westerschelde 1990), en 11, onderdeel B, punt 2 (artikel 29, vijfde lid, Scheepvaartreglement
Eemsmonding);Artikel 5, derde lidArtikel 2, eerste lid, Besluit
informatieverstrekking schepen met bepaalde stoffen; Artikel 5, vierde
lidIs voor Nederland niet aan de orde; Artikel 5, vijfde lid,
onderdeel aDe verplichting deel te nemen aan de plaatselijke verkeersbegeleiding
is in Nederland al geregeld door middel van:  – artikel
5 Scheepvaartreglement territoriale zee (in ambtelijke voorbereiding), –
artikel 9.07 Binnenvaartpolitiereglement, – Bord B 11, bijlage
7, Binnenvaartpolitiereglement, – artikel 54 Scheepvaartreglement
Westerschelde 1990, – artikel 29, tweede lid, Scheepvaartreglement
Eemsmonding; Artikel 5, vijfde lid, onderdeel bIn Nederland
is de verplichting gebruik te maken van een loods vervat in de artikelen 10,
11, 12 en 13 Scheepvaartverkeerswet en de daarop gebaseerde besluiten; Artikel
6, eerste en tweede lidArtikel II en III; Artikel 6, derde lidbehoeft
geen implementatie; Artikel 7behoeft geen implementatie;Artikel 8, eerste lidBesluit informatieverstrekking schepen met
bepaalde stoffen: de artikelen 4, eerste lid, 7, onderdeel B (artikel 10.07b,
eerste lid, Binnenvaartpolitiereglement), 8, onderdeel B (artikel 43b, eerste
lid, Scheepvaartreglement voor het Kanaal van Gent naar Terneuzen), 9, onderdeel
B (artikel 51b, eerste lid, Scheepvaartreglement Westerschelde 1990), 10,
onderdeel B (artikel 21, eerste lid, Loodsplichtbesluit), en artikel 11, onderdeel
C (29a, eerste lid, Scheepvaartreglement Eemsmonding); Artikel 8, tweede
lidArtikel 4, onderdeel a, van het Voorschriftenbesluit registerloodsen
voorziet hier reeds in; Artikel 9Is reeds voorzien in het Rampenplan
Noordzee en de daarop gebaseerde procedures «Nood-, Spoed- en Veiligheidsverkeer»
van 11 juli 1989 (Ministerie van Verkeer en Waterstaat); Artikel 10,
eerste alineaIs geregeld in de artikelen 4 en 5 van het Verdrag van
Bonn van 13 september 1983 inzake samenwerking bij de bestrijding van verontreiniging
van de Noordzee door olie en andere schadelijke stoffen (Trb. 1983, 159);Artikel 10, tweede alineaIs geregeld in artikel 5 van het Verdrag
van Bonn; Artikel 10, derde alineaHet Kustwachtcentrum, De directie
Noordzee van het Directoraat-Generaal Rijkswaterstaat, en het Directoraat-Generaal
Scheepvaart en Maritieme Zaken dragen hiervoor reeds zorg, op grond van de
Wet bestrijding ongevallen Noordzee en het Rampenplan voor de Noordzee, alsmede
op grond van het besluit van de Minister van Verkeer en Waterstaat van 27
december 1979 tot instelling van het Directoraat-Generaal Scheepvaart en Maritieme
Zaken (Stcrt. 1979, 251) en het Organiek Besluit Rijkswaterstaat; Artikel
11Behoeft geen implementatie; Artikel 12Behoeft geen implementatie;Artikel 13Behoeft geen implementatie; Artikel 14, eerste
lidZie het wetsvoorstel en het Besluit informatieverstrekking schepen
met bepaalde stoffen; Artikel 14, tweede lidZie aanhef van het
wetsvoorstel; Artikel 14, derde lidArtikel IV van het wetsvoorstel,
en artikel 12 van het Besluit informatieverstrekking schepen met bepaalde
stoffen; Artikel 14, vierde lidDe ontwerp-implementatiewet en
het ontwerp-implementatiebesluit zijn bij brief d.d. 19 augustus 1994 (DGSM/J
31 715/94) aan belanghebbenden in de maritieme sector gezonden, die tezijnertijd
ook zullen worden bericht over de inwerkingtreding van de regelingen; Artikel
15Behoeft geen implementatie; Artikel 16Behoeft geen implementatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24271-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl