Wet ruimtelijke ordening; Brief minister met een toelichting op het wetsvoorstel Wet ruimtelijke ordening
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28916, nr. 8

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

25-03-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

28916 nr. 8

18-03-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Structuurvisiesa. Een wettelijke verplichting?b. Eisen aan de totstandkoming van structuurvisies?2. De besluitvorming over projectena. Projectbesluitvormingb. De procedure voor de besluitvorming ten aanzien van
projectenc. De verschillen tussen het projectbesluit en de artikel
19-vrijstelling van de huidige WRO3. De bestemmingsplanbevoegdheid voor het Rijk en de provincies
en de relatie van die bevoegdheid met het projectbesluit4. De relatie tussen de overheidsniveausa. Beleidsruimte voor de gemeenten en de besluitvorming
op een hoger overheidsniveaub. De taak van de provinciale planologische commissie
en positie van de vertegenwoordigers van het Rijk daarinc. De betrokkenheid van de Rijksdiensten bij de vaststelling
van bestemmingsplannen5. De belanghebbende in procedures en de nieuwe Wro6. Actuele bestemmingsplannen7. De door mij aangekondigde nota van wijzigingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 28916, nr. 8 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28916Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 916Nieuwe regels omtrent de ruimtelijke ordening (Wet ruimtelijke ordening)nr. 8BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING EN
MILIEUBEHEERAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 18 maart 2004Op 1 december 2003 vond een algemeen overleg in de vorm van een wetgevingsoverleg
(kamerstuk 28 916, nr. 7) plaats over het wetsvoorstel 28 916
«Nieuwe regels omtrent de ruimtelijke ordening (Wet ruimtelijke ordening)».Tijdens
dat overleg heb ik toegezegd door middel van een brief enkele elementen van
het genoemde wetsvoorstel nader toe te lichten met het oog op het door uw
Kamer uit te brengen verslag over het wetsvoorstel. Met deze brief kom ik
mijn toezegging na.1. StructuurvisiesTijdens het genoemde algemeen overleg hebben enkele fracties aangegeven
dat zij – met mij – grote waarde hechten aan heldere beleidsvisies
van de overheden op de verschillende niveaus voor de ruimtelijke ontwikkelingen
voor hun grondgebied. De noodzaak van een strategisch ruimtelijk beleid, waarmee
sectorale aanspraken op de ruimte op elkaar worden afgestemd, en dat kan rekenen
op een maatschappelijk draagvlak, wordt eigenlijk door iedereen erkend.Ik heb ook vastgesteld dat enkele fracties tijdens het genoemde wetgevingsoverleg
bij de term «structuurvisie» gedachten formuleerden die nauw gerelateerd
zijn aan de huidige WRO-plannen, zoals structuurplan, streekplan en planologische
kernbeslissingen. Plannen, die connotaties hebben met documenten die een juridische
status hebben, en voor een aantal jaren een (onveranderlijk) toetsingkader
vormen, en waaraan ook rechten en verplichtingen kunnen worden ontleend. Met
name de fracties van het CDA en de PvdA gingen hierop in bij hun beschouwing
over het wetsvoorstel. Zij wezen in dit verband ook op een mogelijke verticale
binding van lagere overheden aan structuurvisies die op een hoger overheidsniveau
zijn vastgesteld. Denkend aan een sterk sturend – en zelfs hiërarchisch –
planstelsel hebben verschillende fracties mij gevraagd nader te verduidelijken
waarom het wetsvoorstel geen dwingende bepalingen bevat omtrent de vaststelling
van dat beleid in structuurvisies, alsmede omtrent de inhoud en de totstandkoming daarvan. Met dit element van hun bijdrage raken de fracties aan een
keuze, die structuurbepalend is voor het wetsvoorstel.a. Een wettelijke verplichting?In de memorie van toelichting is aangegeven dat de regering bij de opstelling
van het wetsvoorstel heeft overwogen om het opstellen van een structuurvisie
verplicht te stellen, gelet op de adviezen en reacties die bij haar waren
binnengekomen naar aanleiding van het voorontwerp van het wetsvoorstel. De
argumenten op basis waarvan de regering uiteindelijk besloot om de structuurvisie
niet wettelijk verplicht te stellen, zijn in de memorie van toelichting geclusterd
op drie hoofdpunten: de effectiviteit, de neveneffecten en de bestuurlijke
lasten van een wettelijke verplichting1. Die argumenten
worden door dit kabinet onderschreven. Om een herhaling of een parafrasering
daarvan te voorkomen, verwijs ik kortheidshalve naar de memorie van toelichting
op dit punt. Wel vind ik het van belang u aanvullende overwegingen aan te
reiken voor uw afweging van dit element in het wetsvoorstel.In het wetsvoorstel is als uitgangspunt gehanteerd, dat de nieuwe Wro
zoveel mogelijk moet aansluiten bij de dynamiek en de complexiteit van de
huidige bestuurlijke processen op verschillende schaalniveaus. Dat uitgangspunt
wordt door dit kabinet van harte onderschreven. Ik constateer met vele anderen
dat ruimtelijke, economische en sociale complexe vraagstukken divergeren van
sublokaal tot internationaal en dat ook het scala van betrokkenen sterk gedifferentieerd
is. Coalities van belanghebbenden met het vermogen tot alerte aanpassing en
interventie, oefenen een permanente invloed uit op de ruimtelijke inrichting.
De wet moet aan de overheid, verantwoordelijk voor het maken van de noodzakelijke
ruimtelijke keuzen, een evenzo grote flexibiliteit geven om zich in het ruimtelijke
domein te bewegen en verantwoorde keuzen te maken.In de praktijk blijkt het huidige wettelijke stelsel van plannen, of zelfs
het hiërarchische planstelsel zoals dat gold voor 1965, daaraan niet
te voldoen. De ervaring heeft geleerd dat een sterker of een zwakker hiërarchisch
planstelsel verstikt raakt onder een zware coördinatielast die veel tijd,
geld en energie kost.2 En als dat plan met de
daarin voor langere tijd neergelegde beleidskeuzen dan eenmaal is vastgesteld,
blijkt het al snel weer achterhaald te zijn. In die zin kunnen wettelijke
planfiguren contraproductief en verstarrend werken. Juist deze eigenschappen
van het huidige planningstelsel vormen een belemmering voor een adequate aanpak
van ruimtelijke vraagstukken.De beleidspraktijk plaatst de wetgever derhalve voor een lastig dilemma:
enerzijds de nadruk op het belang dat dat de overheid doordachte keuzen maakt
en uitvoeringshandelingen baseert op een geaccepteerde lijn die is vastgelegd
in een beleidsdocument, doch anderzijds onderstreping van het belang van een
zodanige handelingsruimte voor die overheid dat snel en adequaat kan worden
ingespeeld op nieuwe ontwikkelingen.In het wetsvoorstel heeft dit dilemma geleid tot de keuze voor een licht
stelsel waarbij een overheid haar inhoudelijke beleidsdoelstellingen vastlegt
in een beleidsnota waarin ook staat aangegeven op welke wijze zij die beleidsdoelen
wil realiseren. De binding van andere overheden aan de doelstellingen van
het rijk of de provincie krijgt geen gestalte door het beleidsdocument zelf
maar door de normstelling, die separaat aan de structuurvisie wordt vastgesteld.
In deze voorstellen spreekt mij bijzonder aan is dat het oude denken wordt
losgelaten, waarin aan het beleid en het beleidsdocument een juridische status
wordt toegedicht. Ik heb dit opgevat als een erkenning van de praktijk, waarin
de beleidsvorming van de overheid op het terrein van de ruimtelijke ordening
geschiedt op uiteenlopende wijzen, afhankelijk van de aard van het gebied
en de opgaven die daarbinnen spelen en al dan niet in samenwerking
met andere partijen.De keuze in het wetsvoorstel ten aanzien van de structuurvisie is dus
niet louter terminologisch, in die zin dat een ander, nieuwerwets woord is
bedacht voor de term «structuurplan».
Bij structuurvisies zoals die in het wetsvoorstel worden beoogd, moet worden
gedacht in termen van «ontwikkelingslijnen» en niet in die van
«plan», en moet worden gedacht aan het voortdurende proces van
informatie-uitwisseling, afstemming, prioritering en bijstelling. Of, in de
terminologie van de parlementaire werkgroep Vijfde Nota: de in het wetsvoorstel
gehanteerde term «structuurvisie» is te omschrijven als een ruimtelijk
ontwikkelingsbeeld dat partijen en middelen weet te mobiliseren en op basis
waarvan publiekprivate arrangementen kunnen ontstaan.1 Die wendbaarheid van de structuurvisie is heel wezenlijk voor ontwikkelingsplanologie,
dat een belangrijk onderdeel van mijn beleid vormt.Uit het algemeen overleg heb ik geconcludeerd, dat het hiervoor genoemde
dilemma bij verschillende fracties juist tot een andere keuze zou leiden.
Met hun vraag of een wettelijke verplichting en nadere inhoudelijke eisen
aan structuurvisies niet wenselijker zou zijn, lijkt hun voorkeur uit te gaan
naar een wettelijk verplicht planstelsel. Ik betwijfel evenwel sterk of we
opnieuw daarvoor moeten kiezen. Ik heb hiervoor de volgende argumenten.Allereerst vrees ik dat de keuze voor een verplichtstelling van de structuurvisie
vroeg of laat zal leiden tot een juridisering van het beleidsproces. Een wettelijke
verplichting brengt met zich mee dat ook de totstandkoming daarvan wettelijk
zal moeten worden voorgeschreven. Eveneens zal de actualiteit ervan moeten
worden geborgd. Voorts is het risico – gelet op de ervaringen met de
huidige planologische kernbeslissing2 –
niet denkbeeldig dat aan het plan een dwingender status wordt toegekend dan
de wetgever heeft beoogd en dat zo toch weer een vorm van planhiërarchie
ontstaat. Als we één les hebben geleerd in de afgelopen 25 jaar
dan is het wel dat we dat dienen te voorkomen. Een zwaardere status kan vervolgens
ook weer aanleiding geven tot nadere eisen aan vorm en inhoud van het plan
en dat kan de mogelijkheid om structuurvisies aan te laten sluiten op de aard
van het ruimtelijke vraagstuk en de bestuurlijke context, sterk inperken.
Eerder heb ik aangegeven, dat ik dat aspect van de structuurvisie juist heel
essentieel acht voor ontwikkelingsplanologie.Tot slot wil ik er op wijzen dat de keuze om het vaststellen van een structuurvisie
niet wettelijk te verplichten is ingegeven door het advies van de MDW-werkgroep
Harmonisatie planprocedures met als titel «Te veel van het goede»,
dat ook door dit kabinet wordt onderschreven.3
De werkgroep adviseert de wetgever terughoudend te zijn ten aanzien van het
wettelijk regelen van plannen: «een wettelijk planstelsel zou pas vorm
kunnen krijgen als vaststaat dat er een binding aan dat planstelsel moet worden
verleend die sterker is dan zelfbinding». Zojuist heb ik aangegeven
dat zo'n sterkere binding ongewenste neveneffecten kan hebben, die bij de
afwegingen rond het al dan niet verplichte karakter van de structuurvisie
niet uit het oog mogen worden verloren.Gelet op de consequenties van een wettelijk voorgeschreven structuurvisie
zoals ik die hiervoor heb beschreven, vrees ik dat een dergelijke regeling
de bruikbaarheid van de structuurvisie in de veelvormige beleidspraktijk ondermijnt.
Ik zou het dan ook betreuren als de wetgever daartoe zou overgaan. b. Eisen aan de totstandkoming van structuurvisies?In de gedachtewisseling over de structuurvisies hebben enkele fracties
hun visie geuit op de procedure waarlangs de structuurvisie tot stand zou
moeten komen. Die inbreng moet ook worden gezien in het verlengde van de beoordeling
van die fracties van de status en strekking van de structuurvisies. De aan
het woord zijnde fracties spitsten hun bijdrage nader toe op de in hun ogen
noodzakelijke betrokkenheid van de Tweede en Eerste Kamer bij de vaststelling
van structuurvisies op rijksniveau.In antwoord op de bij de Kamerfracties gerezen vragen omtrent de procedure
bij de totstandkoming van structuurvisies erken ik dat de memorie van toelichting
op dit punt beknopt is. In aanvulling daarop merk ik graag het volgende op.In het wetsvoorstel is geregeld dat de structuurvisies op gemeentelijk
en provinciaal niveau worden vastgesteld door onderscheidenlijk de gemeenteraad
en provinciale staten. De achterliggende reden om het gekozen orgaan aan te
wijzen als vaststellend orgaan ligt in het duale systeem van de Gemeentewet
en de Provinciewet. Zeker waar de realisatie van een structuurvisie ook belangrijke
financiële aspecten kan omvatten en daarmee een relatie kan hebben met
de begroting, ligt het voor de hand de gemeenteraad en provinciale staten
als vaststellend orgaan aan te wijzen. Daarmee wordt eveneens aansluiting
gevonden bij de huidige regeling in de WRO, waar de vaststelling van het indicatieve
gemeentelijke structuurplan en het provinciale streekplan in handen waren
gelegd van de gemeenteraad, resp. provinciale staten. Eenmaal tot stand gekomen,
vormt de visie het vertrekpunt voor de inzet van de bestuurlijke uitvoeringsinstrumenten
en de concrete ruimtelijke beslissingen, die doorgaans in handen liggen van
burgemeester en wethouders resp. gedeputeerde staten, zoals de voorbereiding
van de besluitvorming over bestemmingsplannen, uitvoeringsprogramma's e.d.In het wetsvoorstel is gekozen voor een uiterst terughoudende opstelling
voor het opnemen van voorschriften, die de procedure voor de opstelling van
structuurvisies regelen. Ook daarmee sluit het wetsvoorstel aan bij het hierboven
genoemde advies van de MDW-werkgroep Harmonisatie planprocedures. Als tweede
belangrijke aanbeveling is in dat advies opgenomen dat, als er al een wettelijke
basis noodzakelijk wordt geoordeeld voor een planverplichting, alsnog uiterste
terughoudendheid vereist is met het geven van planprocedurele voorschriften.
Naast enige inhoudelijke overwegingen wijst de MDW-werkgroep op een veel voorkomend
verschijnsel dat juist het bestaan van wettelijke procedurevoorschriften waarmee
een plan of beleidsdocument is omgeven, aan het bestuur een argument verschaft
om het beleid in een andere documentsvorm neer te leggen dan die welke de
wet reguleert. Met name op het terrein van het ruimtelijk beleid komt dat
regelmatig voor. De argumenten daarvoor zijn veelal ook steekhoudend. De wettelijke
procedurevoorschriften dwingen er immers toe dat voor het doorvoeren van beleidswijzigingen
in het plan zelf de wettelijke procedure opnieuw moet worden doorlopen. In
de praktijk kan dat leiden tot ongewenste vertraging van de besluitvorming
of tot ongewenste bestuurslasten omdat de zwaarte van de wettelijk voorgeschreven
procedure niet in verhouding staat tot de omvang van de gewenste beleidswijziging.
Het bestaan van vele niet wettelijke plannen en beleidsdocumenten ondersteunt
de aantrekkingskracht van vorm- en procedurevrije beleidsdocumenten.In het wetsvoorstel is voor het Rijksniveau aansluiting gezocht bij de
bestaande verdeling van verantwoordelijkheden tussen regering en parlement,
zoals die ook tot uitdrukking komt in de huidige WRO, die de vaststelling
van planologische kernbeslissingen in handen heeft gelegd van de Ministerraad.
Na de vaststelling van een structuurvisie in de ministerraad zal deze worden
toegezonden aan de beide Kamers der Staten-Generaal. Daarna is
er voor de Kamers alle gelegenheid de structuurvisie te agenderen en daarover
met de verantwoordelijke ministers te spreken en een oordeel over het te voeren
beleid te formuleren.In het algemeen overleg benadrukten enkele fracties het belang van de
betrokkenheid van de beide Kamers der Staten-Generaal bij de vaststelling
en beoordeling van structuurvisies. Zij doelden daarbij ook op de mogelijkheden
die de Tweede Kamer onder de huidige WRO heeft om door middel van moties ruimtelijke
nota's te doen wijzigen alvorens ermee in te stemmen. De regering onderkent
en erkent volmondig het belang van het parlement bij de totstandkoming van
nationaal ruimtelijk beleid. Het is in de ogen van de regering ook nagenoeg
ondenkbaar dat een structuurvisie van het Rijk – of deze nu generiek
van karakter is, zoals bij voorbeeld de komende Nota Ruimte, dan wel van een
meer specifiek of sectoraal karakter – niet aan de Staten-Generaal ter
beoordeling wordt toegezonden. In het licht van het bovenstaande doet zich
de vraag voor of het wenselijk is in de Wet ruimtelijke ordening procedurebepalingen
op te nemen die betrekking hebben op de omgang van de regering met de beide
Kamers terzake van dergelijke structuurvisies of beleidsdocumenten. Ik zou
oordelen van niet. Zoals ik in paragraaf 1 van deze brief heb uiteengezet
wordt in het wetsvoorstel aan de structuurvisie geen juridische status toegekend.
De binding van andere overheden aan de doelstellingen van het rijk geschiedt
door normstelling, cq. een algemene maatregel van bestuur (amvb), die separaat
van de structuurvisie wordt vastgesteld. Het zwaartepunt van de discussie
over de doorwerking van rijksbeleid verschuift daarmee naar de normstelling.
In het wetsvoorstel is aldus tot uitdrukking gebracht dat voor de rol van
het parlement bij de totstandkoming van structuurvisies kan worden aangesloten
bij de reeds bestaande regelingen voor de beoordeling van het regeringsbeleid
door beide kamers van de Staten-Generaal. Dat maakt een specifieke regeling
in het wetsvoorstel overbodig. Voor het vaststellen van een amvb is gekozen
voor een zware procedure. Het wetsvoorstel bepaalt dat voor de vaststelling
ervan door het kabinet eerst een ontwerp van zo'n amvb aan beide kamers van
de Staten-Generaal moet worden overgelegd. Met andere woorden, de regering
heeft gekozen voor procedures die passen bij de inhoud en status van het stuk.
Op deze wijze kunnen onnodige bestuurslasten worden voorkomen. Het parlement
kan eerst zijn oordeel geven over de structuurvisie en vervolgens over de
normstelling (amvb) om dat beleid te effectueren. Tot slot wil ik er nog op
wijzen dat beleidsdocumenten zoals structuurvisies ook op rijksniveau verschil-lende
uitingsvormen kunnen hebben, die uiteenlopen van een dikke nota tot een brief
van een of enkele pagina's. Ik zie binnen ons staatsbestel niet goed de mogelijkheden
om in de wet een werkbaar onderscheid te maken tussen beleidsstukken als structuurvisies
die soms door de Staten-Generaal en dan weer door het kabinet worden vastgesteld.
Ik neem op dit moment niet aan dat de aan het woord zijnde fracties ervoor
pleiten dat elk ruimtelijk beleidsdocument, ook als die vervat is in de vorm
van een brief van enkele pagina's, door de Kamer wordt vastgesteld.2. De besluitvorming over projectenIn het algemeen overleg hebben de deelnemende fracties mijn gedachten
omtrent het projectbesluit, zoals uiteengezet in mijn brief van 4 november
2003, bij hun beschouwingen betrokken. Ik ben verheugd over de positieve benadering
van mijn voorstellen op dit punt, terwijl ik ook veel begrip heb voor de vele
vragen die de fracties daarover nog hebben. Op de belangrijkste vragen, die
tijdens het overleg niet konden worden beantwoord, zal ik hieronder nader
ingaan. Het betreft een beantwoording op hoofdlijnen. In de aangekondigde
nota van wijziging zal u de specifieke toelichting op de voorstellen worden
aangereikt. a. ProjectbesluitvormingIn de bovengenoemde brief heb ik aangegeven dat ik – met behoud
van de centrale rol van het bestemmingsplan – wil voorzien in een regeling
voor projectbesluitvorming. Als motivering gaf ik aan dat de vereenvoudigde
bestemmingsplanprocedure in het wetsvoorstel zoals dat bij de Tweede Kamer
is ingediend, gehoord de reacties vanuit de praktijk niet in alle gevallen
geschikt is om de uitvoering of verwezenlijking van bestemmings- en gebruiksveranderingen
met voortvarendheid te kunnen doorvoeren. Om het wetsvoorstel beter te laten
aansluiten op de in de praktijk noodzakelijke fasering van besluitvorming
over (investerings-)projecten heb ik een aanvulling van het wetsvoorstel in
voorbereiding genomen. Bij met name grote of ingewikkelde investeringsprojecten
staan – na onderzoek – dikwijls wel de eindtermen vast waaraan
het eindresultaat moet voldoen, doch de concrete uitwerking (het antwoord
op de meer gedetailleerde «hoe»-vraag) komt in een latere fase.
Eerst in die fase ontstaat ook een scherper beeld van de beheersmatige facetten,
die relevant zijn tijdens en na de realisatie van het project en ook voor
de juridische vastlegging in het bestemmingsplan. De regeling in het wetsvoorstel
in zijn huidige vorm dwingt eigenlijk tot een grote mate van concreetheid
en uitwerking in de ontwerpfase van het project van alle aspecten die samenhangen
met de realisatie- en beheersfase. . Dat is strijdig met de noodzakelijke
variatiebreedte die nodig is voor de verdere fase, ook ten behoeve van ontwikkelingsplanologie.Vanuit de gemeenten en verschillende organisaties in de bouwwereld is
daarom aangedrongen op een aanvulling van het wetsvoorstel met een regeling
die voorziet in een besluitvormingsmodule die recht doet aan de gefaseerde
besluitvorming bij projecten, en die erin voorziet dat projecten of delen
daarvan in uitvoering kunnen worden genomen, ook al is bij de aanvang van
de realisatie sprake van strijdigheid met een nog geldend bestemmingsplan.
De finale aanpassing van het bestemmingsplan zou moeten plaatsvinden in de
fase waarin de concrete realisatie- en beheersaspecten voldoende zijn uitgekristalliseerd
voor een juridische vastlegging daarvan in het bestemmingsplan.De wens, zo niet de noodzaak om aan ontwikkelingsplanologie ruimte te
geven moet evenwel óók sporen met het uitgangspunt van het wetsvoorstel
dat het bestemmingsplan een der belangrijkste publiekrechtelijke regelingen
is voor beperking van eigendoms- en gebruiksrechten, mede ter bescherming
van eigendoms- of gebruiksrechten van anderen. Dat schept namelijk duidelijkheid
voor burgers, bedrijfsleven en maatschappelijke organisaties. Ik heb al meermalen
gezegd dat ik dat belangrijk vind.Het wetsvoorstel voorziet er reeds in dat een wijziging in de fysieke
omgeving die strijdig is met een geldend bestemmingsplan, wordt mogelijk gemaakt
met een procedure tot een wijziging van dat bestemmingsplan. Het projectbesluit
zoals ik dat in mijn brief van 24 november 2003 heb beschreven, moet
erin voorzien dat een project reeds wordt gestart vooruitlopend op de wijziging
van het bestemmingsplan. Het projectbesluit is dan ook te kenschetsen alsgefaseerde besluitvorming: eerst de zakelijke besluitvorming
over de inhoud van het project, de ruimtelijke onderbouwing daarvan en het
daarbij te effectueren andere gebruik van de grond of de opstallen dan het
bestemmingsplan toestaat, en vervolgens in een latere fase de nadere definitieve
regeling daarvan in het bestemmingsplan. Een projectbesluit effectueert dan
dat regels van een geldend bestemmingsplan die de realisatie van het project
in de weg staan, voor dat project buiten toepassing blijven. Het kan verder
een rechtstreekse «titel» opleveren voor de verlening van een
bouwvergunning of andere noodzakelijke vergunningen. De regeling zal waarborgen bevatten dat het projectbesluit altijd wordt
gevolgd door een spoedige aanpassing, cq. actualisering van het bestemmingsplan
zelf, waarbij het projectbesluit wordt ingepast. Om dit laatste te bewerkstelligen
zal ik de voorbereiding van het bestemmingsplan, voorzover deze erop gericht
is dit plan aan te passen aan het projectbesluit, vereenvoudigen. Ook zal
ik financiële sancties in het wetsvoorstel opnemen om te waarborgen dat
de noodzakelijke aanpassing van het bestemmingsplan ook daadwerkelijk geschiedt.b. De procedure voor de besluitvorming ten aanzien van
projectenDe procedure die mij voor de besluitvorming over projecten voor ogen staat,
zal gelijksoortige waarborgen bieden als een wijziging van een bestemmingsplan.Een projectbesluit, dat immers afwijkt van een bestemmingsplan, zal aan
enkele essentialia moeten voldoen. Ik denk hierbij aan een ruimtelijke onderbouwing
en een beschrijving van de redenen waarom van het bestemmingsplan moet worden
afgeweken. Voor de ruimtelijke onderbouwing zal op gelijksoortige wijze onderzoek
moeten worden verricht als bij een bestemmingsplanwijziging. De opzet en diepgang
zullen daarbij afgestemd zijn op de ingrijpendheid en complexiteit van het
voorgenomen project. Als er een aanvraag wordt ingediend tot het nemen van
een projectbesluit is de prealabele vraag of de instantie aan wie de aanvraag
is gericht (veelal zal dat de gemeente zijn) medewerking wil verlenen aan
die aanvraag. Zo niet dan vind ik dat zij op een simpele wijze moet kunnen
worden geweigerd, zoals ook onder vigeur van de huidige wet bij verzoeken
om vrijstelling mogelijk is.Zoals hierboven is gesteld is het projectbesluit een facultatieve eerste
fase in de procedure tot wijziging van het planologisch regime. Het ligt daarom
voor de hand om bij de voorbereiding en totstandkoming van het bestemmingsplan
dat op het projectbesluit volgt en dit ruimtelijk inbedt, gebruik te maken
van die eerdere acties. De nota van wijziging zal derhalve voorzien in het
voorkomen van dubbel werk en dubbele rechtsbescherming ten aanzien van hetzelfde
onderwerp of (deel)aspect van het bestemmingsplan. Dit kan uiteraard alleen
als het project 1 op 1 zijn ruimtelijke legalisering vindt in het bestemmingsplan
en als dit plan binnen redelijke termijn na het projectbesluit wordt vastgesteld.c. De verschillen tussen het projectbesluit en de artikel
19-vrijstelling van de huidige WROUit het voorafgaande kunnen de verschillen tussen het projectbesluit dat
mij voor ogen staat en de huidige vrijstelling van een bestemmingsplan, zoals
geregeld in artikel 19 WRO, worden afgeleid. De belangrijkste verschillen
met de zelfstandige projectprocedure zijn de volgende.Zoals al is aangegeven is het projectbesluit aan te merken als een ouverture
op een wijziging van het bestemmingsplan: het moet gevolgd worden door die
wijziging en daarin ruimtelijk worden ingebed. Als dit binnen een afgebakende
tijdsperiode gebeurt kan bij de voorbereiding en totstandkoming van het bestemmingsplan
gebruik worden gemaakt van onderzoek en overleg dat ten behoeve van het projectbesluit
is uitgevoerd. Bij de juridische vormgeving van het projectbesluit zal ik
overigens ook financiële waarborgen inbouwen die een daadwerkelijke aanpassing
van het bestemmingsplan effectueren.De vrijstelling van het huidige artikel 19 WRO ontkoppelt – zoals
het woord «vrijstelling» reeds zegt – een project van (de
bepalingen van) het bestemmingsplan. Zij is noch naar inhoud noch naar intentie
erop gericht om het bestemmingsplan met de nieuwe situatie in overeenstemming
te brengen. Een eventuele planaanpassing behoeft onder de huidige WRO in beginsel
pas bij de reguliere planherziening om de tien jaar te geschieden. Aangezien
deze termijn een termijn van orde is, is er geen garantie dat die aanpassing
ook inderdaad volgt.Als bijlage1 bij deze brief heb ik een schematisch
overzicht gevoegd waarin systematisch naar trefwoord de verschillen tussen
de huidige vrijstelling o.g.v. artikel 19 WRO en het voorgestelde projectbesluit
zijn aangeduid.3. De bestemmingsplanbevoegdheid voor het Rijk en de provincies
en de relatie van die bevoegdheid met het projectbesluitTijdens genoemd overleg is ook de vraag gerezen naar de verhouding van
het bestemmingsplan, vast te stellen door het Rijk of de provincie, en het
projectbesluit van Rijk en provincie voor het geval ook de provincies en het
Rijk de bevoegdheid tot het nemen van een projectbesluit zouden verkrijgen.Bij de opstelling van het wetsvoorstel heeft de regering als belangrijk
uitgangspunt gekozen dat elk overheidsniveau waar een verantwoordelijkheid
past en wordt aanvaard, óók de bevoegdheden moet hebben om die
verantwoordelijkheid waar te maken. Dat geldt ook voor de bestemmingsplanbevoegdheid.Elke gemeente is primair verantwoordelijk voor de goede ruimtelijke ordening.
Die decentrale verantwoordelijkheidstoedeling die jarenlang is gegroeid, wordt
onder het nieuwe stelsel in stand gehouden. Dit neemt niet weg dat er situaties
zijn waarbij de verantwoordelijkheid om iets ruimtelijk te regelen het gemeentelijk
of zelfs het provinciale niveau overstijgt. Er is dan sprake van een bovengemeentelijk,
respectievelijk bovenprovinciaal belang dat een ruimtelijke vertaling behoeft.
Hierbij kan worden gedacht aan projecten ten behoeve van hoogspanningsleidingen,
rivierverruiming, bestrijding van hoogwateroverlast, de vestiging van een
voorziening voor grootschalige opslag van vervuilde baggerspecie, maar ook
aan de vestiging van een groot windmolenpark en het voorkomen van daarmee
strijdige bebouwing. De regering vindt dat in zo'n geval het overheidsniveau
dat staat voor dat belang, zelf ook zijn verantwoordelijkheid moet kunnen
nemen om dat ruimtelijk te regelen. Dat geldt ook als er specifieke provinciale
belangen cq. gebieden zijn die op grond van gemotiveerde bovenlokale belangen
een provinciaal bestemmingsplan behoeven (mutatis mutandis geldt dit ook voor
het rijk). Voorbeelden zijn: een integrale gebiedsontwikkeling, meestal over
het grondgebied van meer dan één gemeente heen of conserverende
gemeentegrensoverschrijdende bestemmingsplannen. Uiteraard gaat dit niet zonder
overleg met de gemeente en als het om een rijksaangelegenheid gaat ook met
de betrokken provincie. In wezen is dit niet iets nieuws; ook het nimby-instrument
en de aanwijzing kennen de mogelijkheid voor de provincies en het Rijk om
als verantwoordelijke overheid zo nodig zelf in te grijpen en een bestemmingsplan
te maken. Het gaat daar dan echter altijd om een «verwijtbare»
situatie; de gemeente doet niets of niet genoeg. In de huidige WRO kunnen
provincie of Rijk eerst bij een bestuurlijke impasse zelf optreden. Het wetsvoorstel
gaat uit van het waarmaken van de eigen verantwoordelijkheid op het geëigende
moment. Ik vind dat helder. Het sluit ook aan bij de hedendaagse opvattingen
over bestuurlijke verantwoordelijkheden. Uiteraard zal een dergelijke bewuste
keuze voor het nemen van eigen verantwoordelijkheid duidelijk gecommuniceerd
worden met alle daarbij betrokkenen. De verantwoordelijkheid en bevoegdheid
van het Rijk of de provincie voor het maken van een bestemmingsplan moet dan
ook vanuit dit uitgangspunt worden benaderd. Vanuit dit uitgangspunt ligt
het in de rede ook het projectbesluit zo nodig door een andere overheid dan
de gemeente te laten nemen. De aanvulling van het wetsvoorstel met een projectbesluit
komt er immers in de praktijk op neer dat een (wijziging van een)
bestemmingsplan op twee wijzen tot stand kan worden gebracht, namelijk via
de normale bestemmingsplanprocedure of via de gefaseerde bestemmingsplanprocedure
met tussenschakeling van een projectbesluit.4. De relatie tussen de overheidsniveausEnkele fracties hebben aangegeven een nadere toelichting op prijs te stellen
over mijn visie op de relatie tussen de drie overheidsniveaus. De aan het
woord zijnde fracties duidden daarbij op het spanningsveld tussen enerzijds
de beleidsmatige wens dat het Rijk aan de provincies, alsook de provincies
samen met het Rijk aan de gemeenten, voldoende beleidsruimte bieden, doch
anderzijds de mogelijkheden van het Rijk en de provincies om, wanneer het
rijks- of provinciaal belang in het geding is, in te grijpen. Die fracties
vroegen mij in dat kader ook een uiteenzetting te geven over de positie van
de vertegenwoordigers van het Rijk, zoals deze momenteel in de provinciale
planologische commissie zitting hebben, in het licht van het wetsvoorstel.a. Beleidsruimte voor de gemeenten en de besluitvorming
op een hoger overheidsniveauOnze decentrale eenheidsstaat is gebaseerd op de opvatting dat de zorg
voor de samenlevingsstructuur primair bij het laagste overheidsniveau is gelegen
omdat er op dat niveau in het algemeen meer mogelijkheden zijn om bij beleidskeuzen
en normstelling rekening te houden met relevante feiten en omstandigheden.
Binnen ons land is het ook algemeen geaccepteerd dat beleidskeuzen en normstelling
op een hoger overheidsniveau moeten komen te liggen indien het onderwerp van
zorg niet op doelmatige en doeltreffende wijze door een lager decentraal niveau
kan worden behartigd gezien de aard van de betrokken taak, de schaal van de
maatschappelijke problematiek of de maatschappelijk onaanvaardbare effecten
van verschillende lokale benaderingen. De fractie van GroenLinks duidde daar
ook op tijdens het Algemeen Overleg, toen zij zei dat de besluitvorming over
ruimtelijke vraagstukken op één niveau hoger behoort te liggen
dan het niveau waarop de belangenconcurrentie zich afspeelt.De spanning tussen de hoge ruimtedruk en de ambitie om de ruimtelijke
kwaliteit en daarmee de concurrentiepositie van Nederland te vergroten stelt
hoge eisen aan zowel het beleid als het formeel wettelijk kader en het daarin
opgenomen sturingsinstrumentarium. Het wetsvoorstel biedt naar het oordeel
van de regering goede waarborgen dat de afstemming van het ruimtelijk beleid
op alle niveaus plaats vindt. Het voorziet in de mogelijkheid van effectieve
sturing op de onderdelen van het ruimtelijk beleid die van provinciaal of
nationaal belang worden geacht. Ik denk dat de behoefte aan een eenduidige
en consistente ruimtelijke inrichting op de drie te onderscheiden overheidsniveaus
in de toekomst alleen nog maar groter zal worden. Het wetsvoorstel kent een
eenduidig en eenvoudig stelsel voor het stellen van ruimtelijke normen: het
bestemmingsplan – de basisnormstelling – en de daarvoor kaderstellende
normen in de vorm van provinciale verordeningen en algemene maatregelen van
bestuur. Met dit stelsel kan een op alle overheidsniveaus afgestemd en harmonieus
ruimtelijk beleid worden bereikt.Het voorgestelde normenstelsel voorziet ook in toereikende bevoegdheden
waarmee het Rijk een adequate uitvoering, toepassing en handhaving van Europese
regelgeving met een ruimtelijke dimensie in Nederland kan bewerkstelligen,
zodat het Rijk zijn verantwoordelijkheid hiervoor richting «Brussel»
kan waarmaken. b. De taak van de provinciale planologische commissie
en positie van de vertegenwoordigers van het Rijk daarinZoals in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel is verwoord,
heeft het provinciaal bestuur in de nieuwe Wro een belangrijke taak op het
gebied van de ruimtelijke ordening. Provinciale en gedeputeerde staten zijn
verantwoordelijk voor het ruimtelijke ordeningsbeleid op provinciaal niveau.
De Nota Ruimte zal dat verduidelijken en daaraan een meer concrete inhoud
geven. Om die positie gestalte te kunnen geven biedt het wetsvoorstel, naast
de bestaande algemene bestuurlijke bevoegdheden, concrete mogelijkheden en
bevoegdheden om die verantwoordelijkheid waar te maken, zoals de bevoegdheid
tot het stellen van ruimtelijke beleidskaders in de vorm van algemene regels
voor gemeenten of de bevoegdheid tot het vaststellen van een bestemmingsplan.
Ook de rijksverantwoordelijkheid kan daarbij in het geding zijn. Het is denkbaar
dat het Rijk onder de nieuwe Wro van het stellen van algemene regels of het
vaststellen van een bestemmingsplan afziet en de uitoefening van deze bevoegdheid
aan de provincies overlaat om daarmee een betere provinciale inpassing en
nadere gebiedsgewijze afweging mogelijk te maken. Het wetsvoorstel biedt ook
een basis voor een dergelijke «getrapte regel-stelling».Vanwege deze sleutelrol van de provincies en de noodzakelijkheid van een
goede coördinatie van het beleid, vindt de regering het gewenst dat de
provinciale bestuursorganen zich doen bijstaan door een adviesorgaan in de
vorm van de provinciale planologische commissie. Deze commissie heeft tot
taak het adviseren van het provinciaal bestuur over de hoofdlijnen van het
beleid, neer te leggen in de structuurvisies en andere provinciale beleidsnota's
met een ruimtelijke impact en de uitoefening van de belangrijke provinciale
bevoegdheden, zoals het stellen van algemene regels, het uitoefenen van de
bestemmingsplanbevoegdheid en de realisatie van provinciale projecten.In het wetsvoorstel is opgenomen dat provinciale staten een verordening
vaststellen voor de provinciale planologische commissie, waarin regels worden
gesteld omtrent de benoeming, samenstelling, taak en werkwijze. De samenstelling
van deze commissie is in eerste instantie een aangelegenheid van de provincies
zelf, maar ik vind het wel van belang dat voor een adequate coördinatie
en een afstemming van het provinciale en het nationale beleid ook vertegenwoordigers
van het Rijk en van de waterschappen deel uitmaken van de provinciale commissie.
Ik stel mij voor in overleg met mijn ambtsgenoten en het IPO tot overeenstemming
te komen over de wijze waarop de vertegenwoordiging van het Rijk in die verordeningen
gestalte kan krijgen. Of alle huidige rijksvertegenwoordigers in de commissie
in nieuwe samenstelling opnieuw zitting moeten hebben, is een punt van nader
overleg. Zou dat overleg met het IPO tot een onbevredigende uitkomst leiden,
dan biedt de nieuwe Wro de gelegenheid bij algemene maatregel van bestuur
zonodig regels te stellen omtrent de samenstelling van de commissie en het
lidmaatschap van de rijksvertegenwoordigers daarin.c. De betrokkenheid van de Rijksdiensten bij de vaststelling
van bestemmingsplannenDe huidige provinciale planologische commissie (PPC) heeft onder de huidige
WRO een belangrijk rol bij de goedkeuringsprocedure van (gemeentelijke) bestemmingsplannen.
Met het vervallen van deze goedkeuringsconstructie in de nieuwe Wro wijzigt
dus ook de betrokkenheid van de PPC en vertegenwoordigers van het Rijk daarin
bij bestemmingsplannen.In het nieuwe stelsel zal het bestuursorgaan dat belast is met de voorbereiding
van een bestemmingsplan, hierover overleg (moeten) voeren met de
diensten van het Rijk die belast zijn met de behartiging van belangen die
bij het plan in het geding zijn. In beginsel zal de initiatiefnemer voor het
bestemmingsplan – dus in veruit de meeste gevallen de gemeente –
de opzet en de aard van het overleg bepalen. De inbreng van het Rijk in het
vooroverleg zal worden gecoördineerd door een vertegenwoordiger van het
Ministerie van VROM. Deze inbreng zal primair zijn gericht op een toetsing
van het voornemen aan de juridisch bindende regels, zoals die zijn neergelegd
in een of meer algemene maatregelen van bestuur. Tevens zal het Rijk kunnen
nagaan of het gemeentelijke voornemen past binnen de algemene beleidskaders,
zoals die in de rijksstructuurvisies zullen zijn vastgelegd. Is sprake van
een discongruentie dan zal de rijksvertegenwoordiger de initiatiefnemer hierover
helder inlichten. In de daarop volgende fase zal de bestemmingsplanautoriteit
het ontwerpbestemmingsplan toezenden aan de diensten van het Rijk, de provincie
en waterschappen. In deze fase zullen het Rijk en de provincie helder moeten
maken hoe zij over het bestemmingsplan of onderdelen daarvan oordelen en tegen
welke onderdelen zij een zo groot bezwaar hebben dat zij zonder bijstelling
van dat plan een juridische interventie overwegen. Die bezwaren zullen zij
als zienswijzen indienen. Indien het vaststellende overheidsorgaan–
meestal de gemeenteraad – een door het Rijk ingebrachte zienswijze niet
of slechts gedeeltelijk heeft overgenomen, kan de bekendmaking en inwerkingtreding
van het bestemmingsplan pas zes weken na de vaststelling geschieden. Binnen
die termijn dient het Rijk te verklaren of gebruik gemaakt zal worden van
de bevoegdheid zelf een bestemmingsplan vast te stellen of algemene regels
te stellen dan wel dat aan de gemeente een concrete aanwijzing zal worden
gegeven tot aanpassing van dat bestemmingsplan en dat het vastgestelde bestemmingsplan
zal worden «bevroren». Tijdens het algemeen overleg hebben sommige
fracties aangegeven hun bedenkingen te hebben bij deze interventiemogelijkheden
van Rijk en provincie. Ik wil hierop graag naar aanleiding van de schriftelijke
reactie van de Tweede Kamer terugkomen. De genoemde interventietermijn van
zes weken stelt hoge eisen aan de organisatie van het besluitvormingstraject
binnen het Rijk. De verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij de vertegenwoordiger
van het Ministerie van VROM, belast met de coördinatie van de rijksinbreng
in de bestemmingsplanprocedure. Dat vergt goede werkafspraken om een efficiënte
werkwijze in de praktijk mogelijk te maken.Het ligt niet in de lijn van de verwachting dat gedeputeerde staten de
PPC om advies zullen vragen omtrent het inbrengen van zienswijzen door de
gedeputeerde staten bij bestemmingsplannen van gemeenten. Los van de vraag
of dat kan in de beperkte tijd die beschikbaar is, is het de taak van de PPC
GS te adviseren over de hoofdlijnen van het te voeren provinciale beleid.
Bestemmingsplanbeoordeling behoort daartoe in mijn ogen niet.Ik hoop met het bovenstaande de mogelijke bestaande onduidelijkheden over
de positie van de rijksdiensten en de betrokkenheid daarvan bij het provinciaal
beleid en bij het gemeentelijk beleid te hebben weggenomen.5. De belanghebbende in procedures en de nieuwe WroTijdens het Algemeen Overleg gaf u ook aandacht aan het belanghebbendenbegrip,
zoals dat een rol speelt bij de afgrenzing van de groep van personen die een
recht van beroep hebben tegen besluiten tot vaststelling of wijziging van
bestemmingsplannen (en andere besluiten) die in hun grond vinden in de nieuwe
Wro.Bij de nieuwe Wro is ervoor gekozen ten aanzien van het belanghebbendenbegrip
niet af te wijken van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Als belanghebbenden
bij een besluit kunnen volgens die wet worden onderscheiden: de aanvrager
van dat besluit, degene tot wie het besluit zich richt en degenen wier belang
ook rechtstreeks bij dat besluit is betrokken («derden-belanghebbenden»).
Zowel een natuurlijke persoon als een rechtspersoon kan belanghebbende
in de zin van de wet zijn. Op grond van artikel 1:2, derde lid, van de Awb
worden als de belangen van rechtspersonen mede
beschouwd de algemene en collectieve belangen die zij krachtens hun doelstellingen
en hun feitelijke werkzaamheden in het bijzonder behartigen. In de praktijk
zijn het alleen verenigingen en stichtingen, die voor deze mogelijkheid in
aanmerking komen mits de «bovenindividuele» belangen waarvoor
zij op komen in de statutaire doelstelling zijn neergelegd.Uit de discussie tijdens het Algemeen Overleg begrijp ik de vraag of bij
de nieuwe Wro op dit punt zou moeten worden afgeweken van de Awb en of het
beroepsrecht voor «een ieder» of de getrapte actio popularis,
zoals die momenteel in de WRO bestaat, voordelen heeft die in het wetsvoorstel
worden gemist. Naar het oordeel van de regering zijn voor een van de Awb afwijkende
regeling in de Wro geen goede redenen te vinden. Niet valt in te zien dat –
de invulling van het begrip belanghebbende in de Awb en de jurisprudentie
in aanmerking genomen – er aanleiding zou zijn ook anderen dan belanghebbenden
een beroepsrecht te geven. De aansluiting van de Wro op het begrip belanghebbende
van de Awb zal niet tot een extra belasting voor de bestuursrechter leiden.Tot slot merk ik op dat ook in het kader van de herijking VROMregelgeving
dezelfde conclusie is getrokken. Een en ander heeft geresulteerd in een wetsvoorstel
tot aanpassing aan de Wet uniforme openbare voorbereidingsprocedures dat inmiddels
door de Minister van Justitie aan de Tweede Kamer is aangeboden.1 In de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel is uitvoerig ingegaan
op de afschaffing van de actio popularis en de consequenties er van.6. Actuele bestemmingsplannenEen ander element van de beraadslaging betrof het vraagstuk van de actualiteit
van bestemmingsplannen. Ik ben blij met de inhoudelijke steun vanuit de Kamer
dat de nieuwe wet ook waarborgen moet bevatten dat bestemmingsplannen actueel
zijn. Vanuit de Kamer werden evenwel indringende vragen gesteld over de keuzen
die de regering in het wetsvoorstel heeft gemaakt om die actualiteit te waarborgen.
Het betrof met name de rol van gedeputeerde staten bij een besluit van de
gemeenteraad om ontheffing te vragen van de plicht om het bestemmingsplan
na verloop van tien jaar opnieuw vast te stellen, en de sancties die het wetsvoorstel
bindt aan de overschrijding van de 10-jaarstermijn. De inbreng van de aan
het woord zijnde fracties is voor mij aanleiding geweest om ook die elementen
van het wetsvoorstel nog eens zorgvuldig te overwegen. Ik ben tot de conclusie
gekomen dat het mogelijk is aan de wensen van de Kamer tegemoet te komen zonder
de doelstellingen van het wetsvoorstel op die onderdelen af te zwakken. In
de reeds genoemde nota van wijziging zal ik het wetsvoorstel zo aanpassen
dat het mogelijk wordt dat de gemeenteraad kan besluiten dat het de komende
tien jaar niet nodig is om het bestemmingsplan opnieuw vast te stellen indien
hij tot het oordeel komt dat het bestemmingsplan ook in ongewijzigde vorm
een goede ruimtelijke ordening in het plangebied effectueert. De besluitvorming
van de raad geschiedt in een eenvoudige snelle procedure die evenwel waarborgen
bevat voor de gebruikelijke inbreng van betrokkenen en met de mogelijkheid
van een rechterlijke toetsing van het besluit.Ik hecht met de Kamer aan actuele bestemmingsplannen. De rechtszekerheid
en de ruimtelijke samenhang vergen dat. Om deze doelstelling boven tafel te
houden zal het financiële waarborgmechanisme, dat moet bewerkstelligen
dat een projectbesluit spoedig wordt gevolgd door een wijziging van een bestemmingsplan,
van overeenkomstige toepassing worden bij verouderde bestemmingsplannen. De
nota van wijziging zal ook daartoe een voorstel bevatten. 7. De door mij aangekondigde nota van wijzigingIk span mij in om de door mij aangekondigde nota van wijziging zo spoedig
mogelijk gereed te doen zijn. Ik overleg momenteel met mijn collega's over
de voorbereiding van de besluitvorming daarover.Ik verwacht met het bovenstaande de vragen van de Tweede Kamer op een
toereikende wijze te hebben beantwoord. Het na de ontvangst van de nota van
wijziging door de Kamer op te stellen verslag zie ik met belangstelling tegemoet.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,S. M. DekkerXNoot1Tweede Kamer, 2002–2003, 28 916, nr. 3, pag. 12–14.XNoot2Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, Planning als onderneming;
Voorstudies en achtergronden nr. 34, SDU Den Haag. Volgens de WRR leidt een
hiërarchisch planstelsel tot bestuurscentrisme met als aantoonbaar risico
van «nog meer nota's, structuurschetsen, structuurschema's, nog meer
coördinatie tussen overheden, nog meer procedures voor afstemming van
besluitvorming».XNoot1Tweede Kamer, 1999–2000, 27 210, nrs. 1–2, pag. 293.XNoot2«De planologische kernbeslissing, juridische binding en rechtsgevolgen»,
Widdershoven, mr. R.J.G.M., prof. Mr. P.J.J. van Buuren, e.a. Den Haag,
1993.XNoot3Tweede Kamer 2000–2001, 24 036, nr. 181; Brief van de
Ministers van justitie en van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
van 22 november 2000, waarbij het rapport «Teveel van het goede»
met een standpuntbepaling van het kabinet aan de Tweede kamer is aangeboden.
Zie ook de brief inzake de herijking VROM-regelgeving, Tweede Kamer 2003–2004,
29 200 XI, nr. 7, par. 4.4.1 Planstelsels, p. 27.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 421. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28916-8.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl