Vaststelling begroting van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat (XII) voor het jaar 2003; Brief staatssecretaris over voornemens ter bescherming van natuur en milieu in de exclusieve economische zone (EEZ)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28600-XII, nr. 89

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

25-03-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28600-XII nr. 89

14-03-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamSTAPPENPLAN WETTELIJKE BESCHERMING EXCLUSIEVE ECONOMISCHE
ZONEI. Aanleiding en achtergrond stappenplan1. Instelling EEZ2. Bestaande wetgeving3. Beleidsregels Wbr: toetsingskader en vergunningenbeleid
bouwactiviteiten EEZ4. Motie-Van den Berg: stappenplan gevraagd5. Juridische en beleidsmatige aanpak stappenplanII. Hoofdpunten NILOS-rapport over wetgeving voor de EEZ6. Internationaal recht7. EG-richtlijnen8.1. Nationaal ruimtelijk beleid en instrumentarium8.2. Natuur- en milieubeleid9. Specifieke wetgevingIII. Hoofdlijnen voorgenomen aanpak10. Randvoorwaarden, afstemming, proportionaliteit11. Aanvullende wetgeving12. Natuurbescherming13. Milieubescherming14. Ruimtelijke ordeningIV. Stappen
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 28600-XII, nr. 89 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28600-XIIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 600 XIIVaststelling van de begrotingsstaat van het Ministerie van Verkeer en
Waterstaat (XII) voor het jaar 2003nr. 89BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VERKEER EN WATERSTAATAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 14 maart 2003Bij dezen doe ik u een notitie toekomen met een overzicht van wetgevingsvoor-nemens
ter bescherming van natuur en milieu in de exclusieve economische zone (EEZ).
De EEZ werd met ingang van 28 april 2000 formeel door Nederland ingesteld.
In deze zone, die is gelegen in de Noordzee, buiten de territoriale wateren,
heeft Nederland als kuststaat een beperkte rechtsmacht. Onder andere is de
kuststaat bevoegd maatregelen te nemen ter bescherming van het milieu. Nederlandse
wetten zijn in de EEZ slechts van toepassing voorzover dat uitdrukkelijk is
aange-geven. Voor een aantal wetten als Mijnbouwwet, Ontgrondingenwet en Wet
beheer rijkswaterstaatswerken is dat al het geval. Uit de bijgaande notitie
(stappenplan) blijkt dat een beperkte aanvulling van de wetgeving voor de
EEZ nodig is. Hiervoor zijn al enkele wetsvoorstellen in voorbereiding. Het
stappenplan bevat als voornaamste nieuwe punt de uitbreiding van natuurbeschermingswetgeving
tot de EEZ, vooral ter uitvoering van het zogenaamde OSPAR-verdrag en het
Biodiversiteitsverdrag alsmede de Vogel- en de Habitatrichtlijn van de EU.Met toezending van deze notitie geef ik uitvoering aan een motie-Van den
Berg (Kamerstukken II 2000/2001, 26 961 nr. 12), die de regering vraagt
een stappenplan op te stellen waarin wordt aangegeven op welke wijze en op
welke termijn de wettelijke bescherming van het zeegebied van de EEZ nader
gestalte zal krijgen. Het stappenplan is voorbereid in een werkgroep van de
Ministeries van Verkeer en Waterstaat, Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer, Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, Economische Zaken, Buitenlandse
Zaken en Justitie. Het is gebaseerd op de resultaten van een door het Centrum
voor Omgevingsrecht en Beleid/NILOS van de Universiteit van Utrecht uitgevoerd
onderzoek.Ik zend hierbij een exemplaar van het onderzoeksrapport1. Daarin zijn de verplich-tingen ter bescherming van natuur en milieu
in de EEZ die op grond van internationale verdragen en van richtlijnen van
de EU voor Nederland van kracht zijn, in beeld gebracht. Ook is aandacht besteed
aan wetgeving die nodig kan zijn om gestalte te geven aan nationaal beleid. Het stappenplan gaat ervan uit dat het overheidsoptreden evenwichtig en
propor-tioneel moet zijn. Aard en omvang van de menselijke activiteiten in
de EEZ zijn in veel opzichten relatief bescheiden: er is in die zone bijvoorbeeld
geen zware industrie aanwezig. Aangezien bovendien de overheidsbevoegdheden
in de EEZ uitsluitend bij het rijk berusten, kan de wetgeving eenvoudiger
zijn dan voor het Nederlandse grondgebied, waar de wettelijke regimes veelal
ook toegesneden moeten zijn op bevoegdheden van provincies, gemeenten en waterschappen.
De notitie laat zien dat afdwingbare bescherming van natuur en milieu in de
EEZ voldoende kan worden behartigd via de wetten die reeds van toepassing
zijn in die zone. Hetzelfde geldt voor ruimtelijke ordening, overigens voor
zover de kuststaat daartoe bevoegd is.De nadere uitwerking van de in het stappenplan aangegeven acties zal in
nauw overleg tussen de betrokken ministeries plaatsvinden. Daarbij zal mede
het nog uit te brengen advies inzake het beheer van de Noordzee worden betrokken
dat uit eigen beweging is aangekondigd door de Commissie van advies voor de
waterstaatswetgeving. De coördinerende rol voor het Noordzeebeleid van
het Ministerie van Verkeer en Waterstaat zal worden benut om te komen tot
goed afgestemde wetgeving.De Staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat,M. H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus STAPPENPLAN WETTELIJKE BESCHERMING EXCLUSIEVE ECONOMISCHE
ZONEI. Aanleiding en achtergrond stappenplan1. Instelling EEZIn de Noordzee, buiten de territoriale wateren, is met ingang van 28 april
2000 een Nederlandse exclusieve economische zone (EEZ) ingesteld, via de Rijkswet
instelling exclusieve economische zone1. Nederland
heeft ingevolge artikel 3 van die wet, met inachtneming van de grenzen die
het volkenrecht stelt, in die zone:a. soevereine rechten tot exploratie en exploitatie, het behoud en het
beheer van de levende en de niet-levende natuurlijke rijkdommen van de wateren
boven de zeebodem en van de zeebodem en de ondergrond daarvan, en met betrekking
tot andere activiteiten voor de economische exploitatie en exploratie van
die zone, zoals de opwekking van energie uit het water, de stromen en de winden;b. rechtsmacht ten aanzien van de bouw en het gebruik van kunstmatige
eilanden, installaties en inrichtingen, het wetenschappelijk zeeonderzoek
en de bescherming en het behoud van het mariene milieu.Deze bevoegdheden zijn ontleend aan het VN-Zeerechtverdrag2. Het verdragsregime voor de EEZ houdt een uitbreiding in ten opzichte
van het regime voor het continentale plateau (kort gezegd: de bodem van het
zeegebied dat thans als EEZ is aangemerkt) zoals dat was vervat in het uit
1958 daterende Verdrag inzake het Continentaal plateau3. Aan de onder b genoemde rechtsmacht is ten dele reeds gestalte gegeven
met behulp van wetgeving, in samenhang met wetgeving die voor de onder a genoemde
soevereine rechten bestaat of in ontwikkeling is. De wetgeving was grotendeels
reeds tot stand gebracht onder het verdragsregime van 1958, maar het wettelijke
regime voor het bedoelde zeegebied is en wordt na de instelling van de Nederlandse
EEZ verder aangevuld. In dat kader is in een Tweede Kamermotie (Kamerstukken
II 2000/2001, 26 961 nr. 12) aangedrongen op een planmatige aanpak van
de beschermende wetgeving. Deze notitie strekt daartoe; zij bevat een korte
schets van de voor de EEZ relevante bestaande wetgeving alsmede voornemens
voor aanvullende wettelijke maatregelen. Hierbij wordt gestreefd naar een
evenwichtige benadering, waarbij zowel de onder a als onder b bedoelde bevoegdheden
aan de orde komen.2. Bestaande wetgevingEnkele decennia geleden zijn de eerste wetten voor het CP tot stand gebracht.
In het oog springt wat dit betreft het uitgebreide stelsel van de Mijnwet
continentaal plat, een wet die in 1965 in het Staatsblad verscheen. Deze wet
sloot uitdrukkelijk aan bij het genoemde verdrag van 1958, dat aan de kuststaat
soevereine rechten toekent voor de exploratie en exploitatie van de natuurlijke
rijkdommen van het CP. Voorts houdt het verdrag in dat voor zodanige opsporing
en winning opgerichte installaties onderworpen zijn aan de rechtsmacht van
de kuststaat. De genoemde wet is met ingang van 1 januari 2003 vervangen door
de Mijnbouwwet, die voor zover hier van belang dezelfde strekking heeft. De
Mijnbouwwet houdt een verbod in om zonder vergunning of ontheffing delfstoffen
op te sporen of te winnen, maar biedt ook de mogelijkheid om regels te stellen
ten aanzien van mijnbouwactiviteiten in zee, onder meer ten behoeve van scheepvaart,
visserij, bescherming van het milieu, defensie, het leggen en onderhouden
van onderzeese pijpleidingen en kabels alsmede de veiligheid op mijnbouwinstallaties.
Voor mijnbouwinstallaties geldt een specifiek mijnbouwmilieuvergunningstelsel.
Met het oog op de scheepvaart worden bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur delen van het CP aangewezen waarvoor geen opsporings-
of winningsvergunningen worden verleend, de zogenaamde «gesloten gebieden».
Evenzo zijn restrictiegebieden aangewezen ten behoeve van scheepvaart- en
defensiebelangen. In deze laatste gebieden mogen mijnbouwinstallaties slechts
worden geplaatst met nadere ministeriële toestemming. Op grond van het
zogenaamde Marpolverdrag1 is in 1972 de Wet voorkoming
verontreiniging door schepen (Wvvs) tot stand gekomen, die voorschriften bevat
ten aanzien van lozingen die verband houden met het normale gebruik van schepen.
Deze wet is mede van toepassing op Nederlandse schepen buiten de territoriale
wateren. Het laatste geldt ook voor de Wet verontreiniging zeewater (Wvz),
die vooral ziet op het gericht dumpen van afval als havenslib vanaf schepen,
doch mede van toepassing is op zodanig lozen van afval installaties die zijn
opgericht op het CP. Deze wet geeft met name uitvoering aan het zogenaamde
OSPAR-verdrag2. Ten tijde van de voorbereiding
van de Mijnwet continentaal plat werd voorts een beknopte maar breed georiënteerde
raamwet tot stand gebracht, de Wet installaties Noordzee (Win). Artikel 2
van de Win biedt een aanvulling ten opzichte van artikel 2 van het Wetboek
van Strafrecht, dat de reikwijdte van de strafwet beperkt tot het rijk in
Europa, met een aantal uitbreidingen, onder andere voor strafbare feiten die
buiten Nederlands territoir worden gepleegd op schepen onder Nederlandse vlag.
Artikel 2 van de Win verklaart de Nederlandse strafwet van toepassing op een
ieder die zich op een «installatie ter zee» schuldig maakt aan
enig strafbaar feit. Het gaat hier dus om installaties die zijn opgericht
op het CP, buiten de territoriale wateren. Artikel 3 opent de mogelijkheid
om bij algemene maatregel van bestuur wettelijke voorschriften van toepassing
te verklaren op en met betrekking tot installaties ter zee. De toepassing
van artikel 3 functioneert als voorspel voor formele wetgeving; ingevolge
artikel 6 moet de algemene maatregel van bestuur onverwijld worden ingetrokken,
indien niet binnen drie maanden na de inwerkingtreding een voorstel van wet
ter vervanging van de maatregel is ingediend. Aan artikel 3 werd in 1964 toepassing
gegeven ten aanzien van het Wetboek van Strafvordering en de Telegraaf- en
Telefoonwet 1904, waarin voorschriften voor zendinstallaties waren neergelegd.
In 1999 is op basis van artikel 3 van de Win het Interimbesluit vergunningplicht
installaties ter zee tot stand gebracht. Artikel 4 biedt de bevoegdheid om
bij amvb de relatieve competentie te regelen van autoriteiten, colleges en
ambtenaren die belast zijn met de uitvoering van krachtens artikel 3 aangewezen
voorschriften, dan wel met het ten uitvoer leggen van rechterlijke uitspraken,
en kan dus worden gezien als sluitstuk voor de toepassing van artikel 3. Artikel
7 van de Win – dat inmiddels is vervallen – bood een mogelijkheid
om bij algemene maatregel van bestuur regels te stellen ten aanzien van installaties
ter zee. Met ingang van 1 januari 1997 werd het toepassingsgebied van de Ontgrondingenwet
uitgebreid tot het CP, waardoor het vergunningstelsel voor het wegnemen van
bodemmateriaal mede betrekking heeft op dat deel van de Noordzeebodem. Bij
besluiten inzake vergunningverlening kan op grond van deze wet rekening worden
gehouden met alle relevante belangen, dus ook met belangen die zijn gemoeid
met ruimtelijke ordening alsmede met natuur- en milieubelangen. Op 6 december
2000 is de wijziging van de Wet beheer rijkswaterstaatswerken (Wbr) die strekt
tot uitbreiding van het toepassingsgebied tot de exclusieve economische zone
in werking getreden. Voorheen was reeds de territoriale zee, als zijnde een
van de wateren die bij het rijk in beheer zijn, aangemerkt als waterstaatswerk
in de zin van die wet; na de wijziging van 2000 geldt hetzelfde voor de EEZ.
Hierdoor is in de EEZ thans een vergunningstelsel van toepassing ten aanzien
van het maken en behouden van werken en enige andere activiteiten op en in
de zeebodem, in concreto vooral omvattend het oprichten van installaties en
het leggen van kabels en leidingen, alsmede het in stand houden van deze werken. De Wbr is een vrij beknopte waterstaatswet, bij de toepassing waarvan
ook andere dan waterstaatkundige belangen kunnen worden beschermd, voor zover
daarin niet reeds is voorzien bij of krachtens een andere wet. Dit laatste
doet zich voor in de EEZ, aangezien in die zone de Wet milieubeheer, de Natuurbeschermingswet
en de Wet op de Ruimtelijke Ordening niet van toepassing zijn. Ter gelegenheid
van het in de EEZ van kracht worden van de Wbr zijn artikel 7 van de Win en
de daarop gebaseerde amvb komen te vervallen, ter vermijding van samenloopproblemen
tussen de wettelijke regimes van de Win en de Wbr.Met de Wbr is in eerste instantie in belangrijke mate gestalte gegeven
aan de rechtsmacht ten aanzien van installaties die de kuststaat ingevolge
internationaal recht in de EEZ kan uitoefenen. Mijnbouwactiviteiten op het
Nederlandse deel van het CP (dat dezelfde buitengrens heeft als de EEZ) worden
echter uitsluitend gereguleerd in het kader van de Mijnbouwwet. Tot nog toe
zijn er overigens nauwelijks installaties buiten de mijnbouwsector aanwezig
in de EEZ; wel zijn er verschillende initiatieven voor oprichting van windturbineparken
in die zone bij de overheid aangemeld en zijn er wat dit betreft aanzetten
voor een stimulerend en ordenend beleid van het rijk.3. Beleidsregels Wbr: toetsingskader en vergunningenbeleid
bouwactiviteiten EEZIn de nota naar aanleiding van het verslag inzake het wetsvoorstel inzake
uitbreiding van het toepassingsgebied van de Wbr tot de EEZ (Kamerstukken
II 1999/2000, 26 961, nr. 4) is aangekondigd, dat de het toetsingskader
en het verdere vergunningenbeleid ten aanzien van bouwactiviteiten in de EEZ
zou worden verduidelijkt met behulp van beleidsregels. Deze beleidsregels
zijn inmiddelstot stand gekomen1. In de beleidsregels
is onder andere vastgelegd dat op de Noordzee betrekking hebbende plannen
en gebiedsaanwijzingen op grond van de Wet op de waterhuishouding, de Wet
op de ruimtelijke ordening en de Natuurbeschermingswet 1998 richtinggevend
zijn voor de uitvoering van de Wbr in de EEZ. Vergunningaanvragen worden dus
getoetst aan het beleid dat voor de Noordzee is of binnenkort wordt vastgelegd
in stukken als de Vierde nota waterhuishouding en de nota's inzake ruimtelijk
beleid. Voor wat betreft concrete vergunningvoorschriften worden enkele cruciale
voorschriften van de Wet milieubeheer overeenkomstig toegepast en wordt voorts
aansluiting gezocht bij het stelsel van voorschriften dat in het kader van
de mijnwetgeving tot ontwikkeling is gekomen voor mijnbouwinstallaties. Voorts
voorzien de beleidsregels in instelling van een door de scheepvaart in acht
te nemen veiligheidszone rondom een installatie.4. Motie-Van den Berg: stappenplan gevraagdIn de genoemde nota naar aanleiding van het verslag is voorts aangekondigd –
in het verlengde van toezeggingen die in maart 1999 waren gedaan ter gelegenheid
van de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel tot instelling van een
EEZ – dat nader onderzoek in gang wordt gezet inzake de eventuele noodzaak
van aanvullende wettelijke maatregelen voor de EEZ, waarbij het zal kunnen
gaan om activiteiten die zich afspelen op of met betrekking tot installaties
en eilanden. De discussie over het genoemde wetsvoorstel in de Tweede Kamer
heeft zich vooral geconcentreerd op het eventueel van toepassing verklaren
van de Wet milieubeheer in de EEZ. De Kamer heeft uiteindelijk op 19 oktober
2000 t.g.v. aanvaarding van het wetsvoorstel tevens een motie-Van den Berg
(Kamerstukken II 2000/2001, 26 961 nr. 12) aangenomen, waarin de regering
wordt gevraagd een stappenplan op te stellen waarin wordt aangegeven op welke
wijze en op welke termijn nader gestalte wordt gegeven aan de wettelijke bescherming
van het zeegebied van de EEZ. Met deze notitie wordt mede gevolg
gegeven aan die motie. Tevens sluit deze notitie aan bij een opmerking uit
het advies van de Raad van State over meergenoemd wetsvoorstel, dat het gewenst
is een wetgevingsbeleid voor de EEZ te ontwikkelen. Als gevolg van het demissionair
worden van het kabinet-Kok II alsmede nadere interdepartementale afstemming
van het Noordzeebeleid heeft het uitbrengen van dit stappenplan vertraging
opgelopen. De nadere beleidsontwikkeling kan onder andere tot uiting komen
in de namens het kabinet door de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer aangekondigde Nota Ruimte. Met de hierna in deze
notitie uiteen te zetten voornemens ten aanzien van het wettelijke instrumentarium
worden overigens voor die nota geen beleidsopties afgesneden, aangezien het
beleid betrekking heeft op de wijze van toepassing van het instrumentarium.5. Juridische en beleidsmatige aanpak stappenplanDe uitbreiding van de Wbr tot de EEZ is mede gepresenteerd als instrument
om in die zone uitvoering te kunnen geven aan internationaalrechtelijke verplichtingen.
Ten einde de inhoud van die verplichtingen goed in beeld te krijgen en de
vraag te beantwoorden of richtlijnen van de EU op het gebied van bescherming
van natuur en milieu van toepassing moeten worden geacht in de EEZ en voorts
of er wat dit betreft, dan wel in relatie tot nationaal beleid voor bescherming
van natuur en milieu of voor de ruimtelijke ordening, lacunes zijn in het
wettelijke instrumentarium, is extern onderzoek in gang gezet. Dit onderzoek
is in 2001 verricht door het Centrum voor Omgevingsrecht en Beleid/NILOS van
de Universiteit van Utrecht. Het onderzoeksrapport (hierna aan te duiden als
NILOS-rapport) is als bijlage bij deze brief gevoegd. De bevindingen worden
kort, puntsgewijs, samengevat in onderdeel II van deze notitie. Het rapport
bevat zelf een meer omvangrijke samenvatting. Met gebruikmaking van het NILOS-rapport
en op basis van de in deze notitie uiteen te zetten beleidsmatige overwegingen
zijn de voornemens inzake de wetgeving voor het zeegebied van de EEZ nader
uitgewerkt. De hoofdlijnen worden geschetst in onderdeel III, waarna in onderdeel
IV het stappenplan in concreto wordt ontvouwd.II. Hoofdpunten NILOS-rapport over wetgeving voor de EEZ6. Internationaal recht– Het VN-Zeerechtverdrag bevat in deel V het internationaalrechtelijke
regime voor de EEZ. Artikel 56 van deel V kent de kuststaat rechtsmacht toe
ten aanzien van de vestiging en het gebruik van kunstmatige eilanden, installaties
en structuren en voorts onder andere voor milieubescherming. Voor de uitoefening
van deze rechtsmacht zijn verplichtingen van zowel in het VN-Zeerechtverdrag
zelf als in enige andere verdragen richtinggevend.– Er zijn voor Nederland als kuststaat verplichtingen tot het uitvoeren
van inventarisaties om te komen tot een afweging of het noodzakelijk is beschermde
gebieden in te stellen in de EEZ. Deze verplichtingen berusten op het VN-Zeerechtverdrag,
het zgn Biodiversiteitsverdrag1 en het verdrag
dat kortweg wordt aangeduid als OSPAR-verdrag2.
Bij gebleken noodzaak is er verplichting om gebieden in te stellen, onder
regulering van gebruiksfuncties (Biodiversiteitsverdrag en OSPAR)– De kuststaat kan volgens het VN-Zeerechtverdrag niet of slechts
in beperkte mate scheepvaart, militaire activiteiten, het leggen van transitkabels
en -leidingen alsmede wetenschappelijk zeeonderzoek van andere staten in zijn
EEZ reguleren. Ruimtelijk beleid ten aanzien van de EEZ is mogelijk, met inachtneming
van deze beperkingen. 7. EG-richtlijnen– In beginsel zijn EG-richtlijnen slechts van toepassing op het
grondgebied van de lidstaten, tenzij voor specifieke richtlijnen een bredere
reikwijdte uit de tekst blijkt of anderszins dwingende argumenten kunnen worden
aangevoerd voor extraterritoriale toepassing. In het NILOS-rapport is voor
een aantal richtlijnen nagegaan of deze van toepassing zijn in de EEZ.– Diverse EG-richtlijnen zijn blijkens het rapport niet van toepassing
in EEZ, onder andere oude en nieuwe richtlijnen betreffende het waterbeheer
alsmede de zogenaamde IPPC-richtlijn1.– Voor wat betreft de Vogel- en de Habitatrichtlijn2 worden argumenten pro en contra toepasselijkheid in de EEZ vermeld.
Het belangrijkste argument vóór is af te leiden uit de doelstelling
van beide richtlijnen. Uit de concrete vormgeving blijkt echter niet dat deze
richtlijnen in de EEZ van toepassing zijn. Ter vermijding van onzekerheid
wordt geadviseerd het standpunt van de Europese Commissie te volgen en uit
te gaan van toepasselijkheid.– Voor de richtlijn inzake milieu-effectrapportage bevat het rapport
een analoge uiteenzetting, maar in dit geval zijn er nog sterkere argumenten
die pleiten voor toepasselijkheid van de richtlijn in de EEZ.8.1. Nationaal ruimtelijk beleid en instrumentarium– Het NILOS-rapport bespreekt de relevante gedeelten van enkele
van kracht zijnde en in voorbereiding zijnde planologische kernbeslissingen,
waaronder de Vijfde nota RO. Geconcludeerd wordt dat de beleidsuitspraken
in die stukken in overeenstemming lijken met de beperkingen die gelden ingevolge
internationaal en Europees recht.– Nu de Wet op de ruimtelijke ordening niet van toepassing is in
de EEZ, heeft een planologische kernbeslissing (PKB) in die zone geen formele
status. Toch is een PKB ook daar qua procedure wel een zwaar beleidsdocument.
De mate van «binding» (doorwerking) hangt weliswaar af van duidelijkheid
van het geformuleerde beleid, maar kan sterk zijn, omdat het gaat om rijksbeleid
en alleen rijksorganen bevoegdheden hebben in de EEZ. Het gaat daarbij om
de vergunningstelsels van de mijnwetgeving, de Wbr en de Ontgrondingenwet.
Het voorzien in een wettelijke binding van organen van het rijk aan de in
een PKB opgenomen beleidsregels voor de EEZ zou hieraan inhoudelijk niet veel
toevoegen.– Het NILOS-rapport behandelt ook de opties van integrale toepassing
van de Wet op de ruimtelijke ordening in de EEZ, met gebruikmaking van de
figuur van een rijksbestemmingsplan, dan wel een afzonderlijke wet voor ruimtelijke
ordening van de Noordzee. De conclusie luidt op dit punt dat de noodzaak hiertoe
niet is gebleken.– Voor de doorwerking van ruimtelijk beleid zijn er volgens het
rapport in theorie lacunes in het nationale instrumentarium ten aanzien van
visserij, recreatievaart en luchtvaart. Gesteld wordt dat de noodzaak niet
is gebleken om – door een aanpassing in de reikwijdte van de Wbr –
te voorzien in regulering.8.2. Natuur- en milieubeleid– Voor wat betreft de regulering van gebruiksfuncties zijn er uiteraard
dezelfde lacunes als bij het ruimtelijk beleid zijn vermeld. In de desbetreffende
passage van het NILOS-rapport wordt, anders dan ten aanzien van het ruimtelijk
beleid, het advies gegeven die functies onder de Wbr te brengen.– Ten aanzien van soortenbescherming doet zich een lacune voor volgens het rapport, waaraan de conclusie wordt verbonden dat toepasselijkheid
van Flora- en faunawet in de EEZ nodig is.– Het rapport constateert dat sprake is van een beleidsmatige behoefte
aan gebiedsbescherming in de EEZ. Waarschijnlijk bestaat ook de verplichting
daartoe ingevolge het Biodiversiteitsverdrag en het OSPAR-verdrag en mogelijk
ook ingevolge de Vogel- en de Habitatrichtlijn (zie boven), waarbij dan voorzien
zou moeten worden in een specifiek afwegingskader. In zoverre bestaat thans
een lacune: in een nota over ruimtelijk beleid kunnen wel gebieden worden
aangewezen, maar niet met een bindend beschermingsregime. Als de Vogel- en
de Habitatrichtlijn van toepassing zijn in de EEZ en op grond van inventarisaties
van soorten blijkt dat gebieden in de zin van die richtlijn moeten worden
beschermd in de EEZ, zal toepassing van de Natuurbeschermingswet 1998 –
die ingevolge een bij de Tweede Kamer aanhangige wetswijziging het daartoe
vereiste afwegingskader zal bevatten – nodig zijn. Voorts zou voor de
soortenbescherming waarin de genoemde richtlijnen voorzien, de Flora- en faunawet
van toepassing verklaard kunnen worden.– Doorwerking van het nationaal milieubeleidsplan in de toepassing
van de Wbr ware wettelijk te verzekeren door wijzigingen in de Wet milieubeheer.– Het Besluit milieu-effectrapportage 1994 behoeft aanvulling met
het oog op een m.e.r.-plicht voor werken en activiteiten in de EEZ die onder
de Wbr vallen.9. Specifieke wetgevingAan het slot van het NILOS-rapport wordt in overweging gegeven na te gaan
of een afzonderlijke wet voor de EEZ, dan wel voor de Noordzee als geheel,
in aanmerking komt, in navolging van overeenkomstige Belgische wetgeving.III. Hoofdlijnen voorgenomen aanpak10. Randvoorwaarden, afstemming, proportionaliteitBij het opstellen van nadere wettelijke maatregelen zal uiteraard rekening
worden gehouden met de internationaalrechtelijke beperkingen die gelden voor
het optreden van de kuststaat in de EEZ en zal over deze voornemens afstemming
worden gezocht met de regeringen van de andere Noordzeestaten. Naast internationaalrechtelijke
beperkingen en verplichtingen zijn beleidsmatige overwegingen van belang bij
de besluitvorming omtrent de uitbreiding van bestaande dan wel het opstellen
van nieuwe regelgeving ten aanzien van bescherming van de EEZ. Deze overwegingen
betreffen het streven naar proportionaliteit in de vormgeving van juridische
instrumenten ten aanzien van het duurzame gebruik van de EEZ. In de eerste
plaats moet een balans worden gevonden tussen het beschermen van natuur en
milieu enerzijds en het ontwikkelen van gebruiksfuncties op de EEZ anderzijds,
in lijn met de evenwichtige aanpak van de toekenning van bevoegdheden aan
de kuststaat die tot uiting komt in het VN-Zeerechtverdrag. Dit is vooral
van belang voor de uitvoering van wetgeving, die gestalte kan krijgen in de
aanwijzing van speciale beschermingszones en in vergunningbeschikkingen. De
in aanmerking komende beschermende wetten hebben immers een kaderwetkarakter
en regelen veeleer mogelijke modaliteiten van de uitvoering dan concrete inhoudelijke
beschermingsregimes. Deze uitvoering wordt vooral inhoudelijk gestuurd door
wettelijke plannen en beleidsnota's. Bij de in voorbereiding zijnde nota's
staat het zoeken van evenwicht tussen bescherming en gebruik van de Noordzee
dan ook centraal. Dit doet niet af aan de noodzaak om, mede ter uitvoering
van internationaalrechtelijke verplichtingen, te beschikken over
wettelijke kaders van beschermende strekking. In de tweede plaats speelt de
proportionaliteit een rol. In vergelijking tot de situatie op het vasteland
is in de EEZ slechts in beperkte mate sprake economische en sociale menselijke
activiteiten. Bij het nader ontwikkelen van de wetgeving is het streven gericht
op een zodanige opzet van het instrumentarium dat doublures en onnodig lange
procedures of administratieve lasten worden vermeden. Dit laatste past volledig
in het algemene wetgevingsbeleid van het kabinet. Aangezien de Noordzee slechts
tot 1 km buiten de kust een provinciale en gemeentelijke indeling kent is
er in het kader van wetgeving voor natuur, milieu en ruimtelijke ordening
in de EEZ, anders dan in wetgeving voor het Nederlandse territorium, geen
noodzaak tot regulering van optreden van decentrale bestuursorganen. Dit maakt,
zoals hierna zal blijken, een eenvoudiger opzet van de wetgeving mogelijk.Naar aanleiding van de opmerking uit het NILOS-rapport over een totaalwet
ter bescherming van de EEZ kan het volgende worden vermeld. Een dergelijke
wet zou volgens het rapport alle bevoegdheden die met betrekking tot de EEZ
bestaan en nog te scheppen zijn kunnen bundelen in een overzichtelijk kader.
Argumentatie waarom de bestaande structuur van de wetgeving nu juist voor
de EEZ qua overzichtelijkheid tekort zou schieten, is door het NILOS niet
aangevoerd. In de EEZ zijn, in verband met de beperkte rechtsmacht van de
kuststaat, juist al veel minder wetten van toepassing dan op het vasteland,
ook nadat dit stappenplan zal zijn uitgevoerd.Nog minder ligt het in de rede om wetgeving ter bescherming van de Noordzee
als geheel, dus met inbegrip van de territoriale wateren, te overwegen. Dergelijke
wetgeving zou te gecompliceerd zijn, omdat een zodanig project zou raken aan
in beginsel alle wetten voor de bescherming van natuur en milieu, alsmede
wetten die relevant zijn voor ruimtelijke ordening en bouwen, die immers in
de territoriale zee reeds van toepassing zijn en mede uitoefening van bevoegdheden
voor decentrale bestuursorganen met zich meebrengen. Voorts zijn de internationaalrechtelijke
beperkingen in de territoriale wateren minder prominent.11. Aanvullende wetgevingEr zijn, met name met het oog op de winning van delfstoffen, in de loop
der jaren ook wetten van kracht geworden voor het CP die geen beschermende
strekking hebben ten aanzien van het zeegebied, maar wel nodig zijn om relevante
belangen te beschermen. De belangrijkste voorbeelden zijn de Algemene wet
inzake rijksbelastingen en de Arbeidsomstandighedenwet, alsmede de Wet arbeid
mijnbouw Noordzee. Er zijn voorts regelingen van geheel andere aard van kracht
voor het CP/de EEZ, zoals de Rijksoctrooiwet en de Telecommuncatiewet. Deze
wetten zijn veelal slechts van toepassing op installaties (inrichtingen) die
op het CP functioneren ten behoeve van de delfstoffenwinning. In beginsel
ligt het, bij de naderende ontplooiing van windturbineparken in de EEZ, in
de rede deze wetten mede van toepassing te verklaren voor andere installaties
dan de bovengenoemde. In interdepartementaal overleg is afgesproken dat de
betrokken ministeries afzonderlijk de nodige voorbereidende wetgevende acties
op de hier aangeduide terreinen zullen ondernemen. Die projecten vallen buiten
bereik van dit stappenplan.12. NatuurbeschermingVoor wat betreft de bescherming van soorten en gebieden komt uitbreiding
van natuurbeschermingswetgeving (Natuurbeschermingswet en Flora- en faunawet)
naar de EEZ aan de orde. Daarbij gaat het om de implementatie van zowel het
Biodiversiteitsverdrag en het OSPAR-verdrag als de Vogelen de Habitatrichtlijn.
Uitgangspunt is dat de hier genoemde richtlijnen mede van toepassing
zijn in de EEZ, zoals ook tot uiting komt in de conclusies van de Europese
visserijraad van 25 april 2001 over de integratie van zorg voor het milieu
en duurzame ontwikkeling in het Gemeenschappelijk Visserijbeleid. Van belang
hierbij is dat de lopende nadere implementatie van de Europeesrechtelijke
verplichtingen in de Natuurbeschermingswet 19981
erin voorziet dat voor beschermde gebieden die uit hoofde van de genoemde
richtlijnen worden aangewezen geen stapeling van vergunningstelsels plaatsvindt.
De Europeesrechtelijke vereisten (procedureregels en toetsingscriteria) worden
dan «geïmplanteerd» in vergunningstelsels op grond van andere
wetten, zoals de Wbr en de Mijnbouwwet. De praktische toepassing en uitvoering
van de genoemde richtlijnen in de EEZ vergen nog nader onderzoek, zowel op
nationaal niveau (voorbereiding eventuele aanwijzing van gebieden) als op
internationaal niveau (afstemming met EU-visserijbeleid en andere internationale
regelgeving). Deze behoefte aan nadere studie van de praktische toepassing
is ook op de Vijfde Noordzeeministersconferentie onderschreven. De feitelijke
uitvoering van de richtlijnen, met name de aanwijzing van gebieden die bijzondere
bescherming behoeven, zal recht moeten doen aan internationale verplichtingen
in het kader van het VN-Zeerechtverdrag, zowel ten aanzien van beheer en bescherming
van biodiversiteit als ten aanzien van de vrije toegang tot en gebruik van
de Noordzee.13. MilieubeschermingTen aanzien van lozingen vanaf schepen heeft de instelling van de EEZ
de bevoegdheid gebracht om het beschermende wettelijke regime van de Wvvs
binnen bepaalde randvoorwaarden mede van toepassing te doen zijn op schepen
onder vreemde vlag in die zone. Een reeds eerder aangekondigd wetsvoorstel
dat daartoe strekt wordt binnenkort ingediend bij de Tweede Kamer. Daarbij
is een overeenkomstige aanpassing van de Wvz opgenomen. De Wvz wordt voorts
aangepast ter implementatie van het op 7 november 1996 tot stand gekomen Protocol
bij de zgn. London Dumping Convention2. Het gaat
om een verruiming van de inhoudelijke reikwijdte van het lozingsverbod tot
een stortverbod dat mede betrekking heeft op het zich in het zeegebied ontdoen
van platforms en een uitbreiding van de wettelijke bescherming tot de zeebodem.
Voor een aantal activiteiten die (kunnen) worden ontplooid in de EEZ is het
noodzakelijk dat een preventieve milieutoets plaatsvindt, zoals is neergelegd
in de Wet milieubeheer (verder Wm). Daarbij kan worden gedacht aan het oprichten
en in werking hebben van bijvoorbeeld windparken en zendmasten. Zoals hiervoor
reeds is aangegeven, kan een zodanige toets ook plaatsvinden in het kader
van de toepassing van de Wbr. In de desbetreffende beleidsregels is onder
meer het zogenaamde ALARA-beginsel (zo veel mogelijk voorkomen en beperken
van nadelige milieugevolgen) uit artikel 8.11, tweede lid, Wm overgenomen.
Tevens is betrokkenheid van de Minister van VROM bij de vergunningverlening
ten aanzien van de milieuaspecten vastgelegd in de beleidsregels. Na de (eerste)
vergunningverlening voor een onder de Wbr vallende activiteit in de EEZ is
de in artikel 8.22 van de Wm voorziene periodieke actualisatieplicht voor
het bevoegd gezag van overeenkomstige toepassing. In de Mijnbouwwet is een
mijnbouw-milieuvergunningstelsel opgenomen. Dit stelsel is van toepassing
op mijnbouwwerken daar waar de Wet milieubeheer niet van toepassing is, zoals
thans in de EEZ het geval is. Ook in de Mijnbouwwet zijn bepalingen uit de
Wm overgenomen. Voorts kan in het kader van de Ontgrondingenwet rekening worden
gehouden met milieu-aspecten, terwijl overigens ontgrondingslocaties als zodanig
niet altijd als inrichting in de zin van de Wm kunnen worden aangemerkt.In het licht van het voorgaande en mede gelet op de algemene uitgangspunten
is het dus niet nodig en zelfs ongewenst naast de vergunningstelsels
van de genoemde wetten ook nog het vergunningstelsel van de Wm als zodanig
van toepassing te verklaren in de EEZ. Een extra waarborg voor de milieubescherming
is gelegen in artikel 7.35 van de Wm, dat zich tot het bevoegd gezag richt.
Voor zover voor activiteiten in de EEZ een mer-plicht geldt (zie hierna),
bestaat ingevolge artikel 7.35 van de Wm de verplichting om in het milieurelevante
besluit over een zodanige activiteit rekening te houden met de milieugevolgen
van de activiteit, voor zover het desbetreffende wettelijk kader zulks toelaat.
Dit laatste kenmerkt de drie genoemde specifieke vergunningstelsels.Het Nationale Milieubeleidsplan (NMP) heeft dus via de genoemde beleidsregels
zijn doorwerking in de EEZ. De Minister zal, bij de besluitvorming omtrent
de Wbr-vergunning rekening moeten houden met het geldende milieubeleidsplan
(het NMP). Hetzelfde geldt overigens voor het beleid ten aanzien van de Noordzee
dat is of wordt geformuleerd in de Nota waterhuishouding, die voor de EEZ
evenzeer van belang is.Wat betreft de milieu-effectrapportage, opgenomen in hoofdstuk 7 Wm, kan
het volgende worden opgemerkt. In de huidige situatie worden in het Besluit
milieu-effectrapportage 1994 de m.e.r.-plichtige en beoordelingsplichtige
activiteiten aangewezen. Thans is een wijziging van het besluit in voorbereiding,
betreffende de activiteiten waarvoor een vergunning op grond van de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken (Wbr) noodzakelijk is. Nu de Wbr tevens van toepassing
is in de EEZ, zal voor diverse activiteiten ondernomen in de EEZ, waarvoor
een Wbr-vergunning nodig is, tevens een milieueffectrapport moeten worden
opgesteld dan wel een m.e.r.beoordeling dienen plaats te vinden. In het Besluit
m.e.r. 1994 zijn ook thans reeds de vergunningplichtige mijnbouw- en ontgrondingsactiviteiten
aangewezen als m.e.r.(beoordelings)plichtig. Dit kan worden gehandhaafd door
de uitoefening van bevoegdheden in de desbetreffende wetten, die mede van
toepassing zijn in de EEZ. Het is overigens de bedoeling dat door een wijziging
van de Wet milieubeheer nader zal worden verduidelijkt dat hoofdstuk 7 van
die wet mede van toepassing is op de in het genoemde besluit aangewezen activiteiten
in de EEZ.14. Ruimtelijke ordeningVooralsnog zijn de betrokken bewindslieden van mening dat in de EEZ voldoende
instrumentarium beschikbaar is voor ruimtelijke ordening. Dit sluit aan bij
hetgeen in het NILOS-rapport op basis van de Vijfde nota RO is gesteld ten
aanzien van nationaal ruimtelijk beleid.De Wet op de ruimtelijke ordening is niet in de EEZ van toepassing, maar
Nederland beschikt als kuststaat in de EEZ wel over rechtsmacht ten aanzien
van diverse relevante activiteiten. Daar waar de Wet op de ruimtelijke ordening
niet van toepassing is, kan het rijk nog wel ruimtelijk beleid formuleren
ten aanzien van de genoemde activiteiten. Bevoegdheden van decentrale overheden
zijn niet aan de orde in de EEZ. In concreto zal hetgeen in de komende nationale
nota over ruimtelijke ordening wordt gesteld ten aanzien van de Noordzee gelden
als een zware beleidsregel voor het gebruik van de wettelijke bevoegdheden
door de rijksoverheid. Door het volgen van de PKB-procedure (planologische
kernbeslissing) is er bij deze nota immers een vergaande betrokkenheid van
het parlement, al geldt de PKB-status als zodanig niet in de EEZ. Voor wat
betreft de Wbr is de richtinggevende functie van dergelijke nota's ook uitdrukkelijk
tot uitdrukking gebracht in de hierboven onder 3 vermelde beleidsregels. In
de regeringsbeslissing Vijfde nota RO werd een concessiestelsel voor windturbineparken
aangekondigd, dat zou strekken als instrument voor optimaal gebruik van de
in die nota aangeduide voorkeursgebieden voor windenergie-exploitatie in de
Noordzee, in relatie tot andere gebruiksfuncties. Beoogd was dit stelsel aan
te haken bij het vergunningstelsel van de Wbr. Thans wordt een nieuwe nota
over ruimtelijke ordening voorbereid. Daarbij wordt onder andere
rekening gehouden met de door de Tweede Kamer aanvaarde motie-Vendrik (Kamerstukken
II 2002/2003, 28 600 XIII nr. 31), die strekt tot herziening van het
eerder voorziene beleid voor wat betreft de voorkeursgebieden en tot toepassing
van de normale vergunningprocedure. Bij de vormgeving en de uitvoering van
ruimtelijk beleid voor de EEZ moet de overheid overigens de rechten van andere
staten op vrije doorvaart en overvlucht en het recht op leggen van kabels
en leidingen respecteren. Het VN-Zeerechtverdrag kent geen algemene bevoegdheid
tot ruimtelijke ordening voor de kuststaat die meer zou omvatten dan de rechtsmacht
van die staat ten aanzien van specifieke gebruiksfuncties. Uitbreiding van
de Wet op de ruimtelijke ordening tot de EEZ wordt thans niet voorzien. Vooralsnog
kan met verdere benutting van «zelfbinding» als hierboven uiteengezet,
via de Ontgrondingenwet, de Mijnbouwwet en de Wbr doorwerking gegeven worden
aan ruimtelijk beleid voor de EEZ. Wel zal nog in het kader van de Fundamentele
herziening van de Wro worden bezien of dit mogelijk verdere verankering inde
nieuwe Wro behoeft, opdat de coördinerende rol van de Minister van VROM
voor het nationale ruimtelijke beleid, zoals hierboven beschreven, ook in
de toekomst gewaarborgd is.IV. StappenHet voorgaande leidt, in combinatie met reeds eerder in gang gezette maatregelen,
tot het volgende concrete stappenplan.– Invoeren van een formele m.e.r.-plicht dan wel m.e.r.-beoordelingsplicht
voor onder de Wbr vallende activiteiten in de EEZ, via wijziging van de desbetreffende
algemene maatregel van bestuur, het Besluit milieu-effectrapportage 1994.
Een ontwerp is inmiddels voorgepubliceerd. De wijziging zal medio 2003 van
kracht kunnen worden.– In aansluiting hierop wordt door een wijziging van de Wet milieubeheer
nader verduidelijkt dat de voorschriften ten aanzien van milieu-effectrapportage
mede van toepassing zijn met betrekking tot aangewezen activiteiten in de
EEZ.– Invoeren van wijzigingen van de Wet voorkoming verontreiniging
door schepen, met name ten behoeve van effectievere aanpak van illegale lozingen
in de EEZ. Het wetsvoorstel wordt naar verwachting in het tweede kwartaal
van 2003 ingediend. Ook de geografische reikwijdte van de Wet verontreiniging
zeewater wordt ten aanzien van niet-Nederlandse schepen uitgebreid tot de
EEZ.– Invoeren van nadere wijzigingen van de Wet verontreiniging zeewater
ten behoeve van implementatie van het Protocol '96 bij de London Dumping Convention;
voor installaties in de EEZ geldt de Wvz thans reeds. Tevens gaat het om een
verruiming van de inhoudelijke reikwijdte van het lozingsverbod tot een stortverbod
dat mede betrekking heeft op het zich in het zeegebied ontdoen van platforms
en een uitbreiding van de wettelijke bescherming tot de zeebodem. Een concept-wetsvoorstel
is thans in interdepartementaal overleg; indiening wordt voorzien voor eind
2003.– Regulering voor windenergie-exploitatie. Het gaat hierbij om een
toespitsing van het instrumentarium van de Wbr met het oog op een optimale
benutting van de voor windenergiebenutting in de EEZ beschikbare ruimte. Het
laat zich aanzien dat hiervoor een lichtere vorm zal worden gevonden dan het
in de regeringsbeslissing Vijfde nota RO aangekondigde concessiestelsel. Hierover
vindt thans nader interdepartementaal overleg plaats, mede in
het licht van de reeds genoemde motie-Vendrik.– Het van toepassing verklaren van de Natuurbeschermingswet 1998
en de Flora- en Faunawet in de EEZ. Met het oog op het van kracht worden van
de Natuurbeschermingswet 1998 in de EEZ wordt thans al onderzocht welke gebieden
in aanmerking komen voor bescherming op grond van de Vogelen/of de Habitatrichtlijn.
Hierbij zullen, voorzover de Brusselse wetgeving dat toelaat, sociaal-economische
overwegingen mede een rol spelen in het afwegingsproces. In internationale
samenwerking zal Nederland nader onderzoeken hoe de implementatie van de richtlijnen –
in lijn met de verplichtingen van het VN-Zeerechtverdrag – in de praktijk
moet worden vormgegeven.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1De inwerkingtreding werd geregeld in het Besluit grenzen Nederlandse exclusieve
economische zone, Stb. 2000, 167.XNoot2Het op 10 december 1982 te Montego-Bay tot stand gekomen Verdrag inzake
het recht van de zee, met bijlagen (Trb. 1983, 83).XNoot3Trb. 1959, 126.XNoot1Het internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen
(Trb. 1978, 188).XNoot2Het op 22 september 1992 te Parijs tot stand gekomen Verdrag inzake de
bescherming van het mariene milieu in het noordoostelijk deel van de Atlantische
Oceaan (Trb. 1993, 16), dat aansluit op een eerder te Oslo totstandgekomen
verdrag.XNoot1Regeling van de Staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat van 24 april
2002, Stcrt. 2002, 85.XNoot1Het Verdrag inzake biologische diversiteit (Trb. 1993, 54).XNoot2Het Verdrag inzake de bescherming van het mariene milieu in het Noordoostelijk
deel van de Atlantische Oceaan (Trb. 1993, 16).XNoot1Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde
preventie en bestrijding van verontreiniging (PbEG L 257).XNoot2Richtlijn (EEG) nr. 79/409 van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (PbEG L 103), onderscheidenlijk
richtlijn (EEG) nr. 92/43 van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 21
mei 1992 inzake instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora
en fauna (PbEG L 206).XNoot1Kamerstukken II 28 171 nrs. 1–20.XNoot2Het op 29 december 1971 tot stand gekomen Verdrag inzake de voorkoming
van verontreiniging van de zee ten gevolge van het storten van afval en andere
stoffen (Trb. 1998, 134). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28600-XII-89.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl