Veegwet SZW 1997; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25641, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

11-11-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25641 nr. 6

04-11-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Wijziging/intrekking van de WWV3. Gezamenlijke huishoudingArtikelsgewijs Art. XXXIII, onderdeel DArtikel XXXIII, onderdelen F en G, onder 1Artikel XXXIII , Onderdeel F, onder 2Artikel XXXIII, onderdeel KArtikel XXXIV, onderdeel MArtikel XLII, onderdeel AArtikel XLIII, onderdeel DArtikel LVIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25641Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 641Nadere wijziging van een aantal socialezekerheidswetten en enige andere
wetten, houdende wijziging/intrekking van de Wet Werkloosheidsvoorziening,
eenvormige definiëring van de term gezamenlijke huishouding en technische
alsmede enige andere wijzigingen (Veegwet SZW 1997)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 4 november 1997 1. AlgemeenMet erkentelijkheid heb ik kennis genomen van de bijdragen van de verschillende
fracties aan het verslag inzake dit wetsvoorstel. Ik ben de fracties zeer
erkentelijk voor hun bijdrage aan de voorspoedige behandeling ervan.De leden van de CDA-fractie vragen of de Minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid plannen heeft om wetgevingstrajecten in de toekomst beter
op elkaar af te stemmen, zodat fouten zoveel mogelijk worden voorkomen.Zoals in de Memorie van Toelichting al is aangegeven heeft met name het
gedeeltelijk – gelijktijdig naast elkaar lopen van wetgevingstrajecten
een aantal technische onjuistheden en misverstanden veroorzaakt. Het gaat
hierbij om wetgevingstrajecten van forse omvang die vaak binnen een korte
termijn dienden te worden afgerond. Daarbij is het, alle inspanningen dienaangaande
ten spijt, niet mogelijk gebleken om technische onvolkomenheden te voorkomen.
Ik kan dan ook toezeggen dat ik alles in het werk zal stellen om ook in de
toekomst een goede afstemming van wetgevingstrajecten te bewerkstelligen,
maar ik moet daarbij ook vaststellen dat, in de complexe processen waar het
daarbij vaak om gaat, technische onvolkomenheden welhaast onvermijdelijk zijn.De leden van de fractie van D66 hebben met instemming kennis genomen van
het wetsvoorstel. Zij constateren dat bij wet van 21 december 1995, de Veegwet
SZW 1996, knelpunten en misverstanden zijn opgelost die zijn ontstaan door
de grote wetgevende operaties die met name in de jaren 1993, 1994 en 1995
hun beslag hebben gekregen. Het Lisv heeft op 14 mei 1997 aandacht gevraagd
voor de problematiek van situaties van samenloop van een AAW/WAO- en met een
WW-uitkering. De problemen zijn verergerd met de invoering van de Wet TBA.
Zij vragen om een reactie hierop.Voorts vragen de leden van de D66 fractie of de regering van mening is
dat er, mede gelet op de toezeggingen bij de behandeling van de TBA-wetgeving,
altijd een compensatie vanuit de WW dient plaats te vinden bij
een (gedeeltelijke) afschatting als gevolg van een herbeoordeling.Ik vermoed dat deze leden met betrekking tot dit laatste refereren aan
de in de Memorie van Toelichting op TBA uitgesproken verwachting dat 50% van
de herbeoordeelden, waarbij de uitkering werd verlaagd danwel ingetrokken,
een beroep op de werkloosheids-regelingen zou doen (Kamerstukken II 1992/93,
22 824, nr. 3, bladzijde 64 en 65).Daarbij is aangegeven, dat een gedeelte van dit beroep op de werkloosheidsregelingen
neer zou slaan in de IOAW, IOAZ en RWW. Het gaat daarbij om de personen, die
de maximale WW-duur hebben doorlopen, eventueel tijdens het ontvangen van
een gedeeltelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering.Een compensatie vanuit de WW is voorts uiteraard niet aangewezen indien
betrokkene zich niet beschikbaar wil stellen voor de arbeidsmarkt. Uit de
gegevens die met betrekking tot de in 1994 herbeoordeelden zijn verzameld
is gebleken, dat dit voor een relatief groot gedeelte van hen het geval is.
In mijn brief d.d. 8 oktober 1996 (Kamerstukken II 1996/97, 22 187, nr.
39, bladzijde 11) ben ik daar uitvoerig op ingegaan.In de genoemde brief van het Lisv wordt een aantal knelpunten met een
technisch karakter gesignaleerd en een aantal knelpunten met een beleidsmatig
karakter. Het betreft een gecompliceerde problematiek die diepgaand bestudeerd
dient te worden. Het Lisv heeft, zoals de leden van de fractie van D66 al
aangeven, geconstateerd dat de problemen niet via een eenvoudige (technische)
ingreep zijn op te lossen. De problematiek hoort dan ook niet thuis in het
kader van een veegwet. Enerzijds vanwege het beleidsmatig karakter van de
problematiek – ook de zgn. technische knelpunten hebben deels een beleidsmatig
karakter – anderzijds omdat de oplossingen van de technische knelpunten
nagenoeg geheel gelegen zijn in de dagloonregels. Dit betreft een ministeriële
regeling.Uiteraard zal ik, indien ik mij een goed beeld heb kunnen vormen van de
beleidsmatige kanten van de zaak en een nadere afweging heb kunnen maken van
de pro's en contra's van de door het Lisv aangedragen oplossingen, u nader
informeren over mijn visie in deze. 2. Wijziging/intrekking van de WWVWaarom kan de regering, zo vragen de leden van de CDA-fractie, geen datum
noemen waarop de laatste nabetalingen en terugvorderingen plaatsvinden?In verband hiermee merk ik het volgende op.In paragraaf 2 van het algemeen deel van de Memorie van Toelichting heb
ik reeds aangegeven dat na 31 december 1991 nog een vroeger geldend recht
op WWV-uitkering geldend gemaakt kon worden en dat in dat kader thans nog
in enkele gevallen nabetaling van WWV-uitkering plaatsvindt. Ook is het mogelijk
dat thans nog terugvordering van verstrekte gelden aan de orde is. Noch met
betrekking tot de nabetalingen noch met betrekking tot de terugvorderingen
beschik ik over gegevens die het mij mogelijk maken om een einddatum te noemen.
Dat zal overigens ook voor de uitvoerders van de WWV, de gemeentelijke sociale
diensten, niet mogelijk zijn omdat – theoretisch gezien – ook
thans nog de mogelijkheid bestaat dat na 31 december 1991 betaalde WWV-uitkeringen
tot een te hoog bedrag of ten onrechte zijn betaald en derhalve teruggevorderd
kunnen worden. Voorts is van belang dat ik geen inzicht heb of er nog beroepszaken
met betrekking tot de WWV lopen.In het wetsvoorstel is onder meer de gedeeltelijke intrekking van de WWV
geregeld, zo merken de leden van de VVD-fractie op. Hoewel deze leden daartegen
in beginsel geen bezwaar hebben vragen zij zich wel af waarom
de WWV niet gewoon in zijn geheel had kunnen blijven bestaan om dan ook in
zijn geheel op de voorziene datum te worden ingetrokken.Ik kan de gedachtegang van deze leden wel volgen. Niettemin wil ik in
dit verband het volgende onder de aandacht brengen.Ook al kunnen er in het kader van de WWV nog nabetalingen geschieden,
en ook al kunnen er in dat kader nog beroepszaken aanhangig zijn, van de genoemde
wet kan worden gezegd dat zij inmiddels grotendeels zijn werking heeft verloren.
Nu toch reeds in het kader van andere regelgeving gekomen diende te worden
tot aanpassingen door wetgeving leek het mij uit een oogpunt van economie
bij de wetgevende arbeid beter intrekking van de WWV reeds in dat wetgevende
proces te laten «meelopen». Hiermee wordt voorkomen dat zodra
de WWV ook feitelijk kan worden ingetrokken, daartoe op dat moment alsnog
een eigenstandig wetgevingsproces zou moeten worden gestart. 3. Gezamenlijke huishoudingIn reactie op de opmerkingen van de PvdA-fractie in verband met het begrip
gezamenlijke huishouding merk ik het volgende op. Niet alleen in de Abw, IOAW
en IOAZ is de vraag of een gezamenlijke huishouding wordt gevoerd relevant
voor het recht op uitkering, ook in de AOW, Tw en ANW (en in beperkte mate
in de WVG) is dit van belang. Voor de overige socialeverzekeringswetten is
de vraag of er sprake is van een gezamenlijke huishouding met name van belang
bij de vraag of aanspraak bestaat op een overlijdensuitkering.Ten aanzien van de ANW kan hier nog worden opgemerkt dat thans reeds in
artikel 3 van de ANW eenzelfde definitie van de term gezamenlijke huishouding
is opgenomen als in de Abw, IOAW en IOAZ. In hoofdstuk III van de Veegwet
wordt voorgesteld in alle socialezekerheidswetten eenzelfde definitie op te
nemen als thans is opgenomen in de Abw, IOAw, IOAZ en ANW. Hierbij is tevens
van de gelegenheid gebruik gemaakt (ter bevordering van de inzichtelijkheid
van de betreffende wetten) deze definitie, bij de overige definitiebepalingen,
in een van de eerste artikelen van de betreffende wet op te nemen.Doel van deze technische operatie is derhalve harmonisatie in wetgeving;
de groep van personen die onder de nieuwe definitie van gezamenlijke huishouding
valt zal identiek zijn aan de huidige groep personen.Door, in de wetten waarin thans in de bepaling inzake de overlijdensuitkering
de definitie van gezamenlijke huishouding is opgenomen (bijvoorbeeld ZW of
WAO), de definitie te verplaatsen naar een van de eerste artikelen van die
wet, wordt derhalve niet de reikwijdte van de betreffende wet uitgebreid.
De definitie van de term gezamenlijke huishouding is en blijft voor die wetten
uiteindelijk met name van belang bij de vraag of aanspraak bestaat op een
overlijdensuitkering na overlijden van de uitkeringsgerechtigde.Ten aanzien van de kostganger-hospita relatie en samenwonende bloedverwanten
in de tweede graad, betekent dit, ook op dit moment al, dat indien deze personen
gezamenlijk voorzien in de huisvesting en bovendien beiden een bijdrage leveren
in de kosten van de huishouding dan wel op andere wijze in elkaars verzorging
voorzien (volgens de voorgestelde terminologie: dat indien zij hoofdverblijf
hebben in dezelfde woning en zij blijk geven zorg te dragen voor elkaar door
middel van het leveren van een bijdrage in de kosten van de huishouding dan
wel anderszins) er sprake is van een gezamenlijke huishouding. Voor de wetten
waarvoor dit feit relevant is voor het recht op uitkering (bijvoorbeeld de
AOW) zal dit betekenen dat recht ontstaat op een «gehuwden-uitkering».
Keerzijde is dat men ook voor de aanspraak op een overlijdensuitkering wordt
aangemerkt als gehuwde. Ook op dit moment is het dus mogelijk dat een kostganger
na het overlijden van de hospita (die bijvoorbeeld een WAO-uitkering
ontvangt) of een broer na het overlijden van zijn zus (die bijvoorbeeld een
AOW-uitkering ontvangt) aanspraak kan maken op een overlijdensuitkering op
grond van de genoemde wetten.Nu er derhalve slechts taalkundig een wijziging van het begrip gezamenlijke
huishouding wordt voorgesteld zal dit niet tot wijziging in de uitvoering
van de socialeverzekeringswetten leiden. Voorzover er een verificatieorganisatie
noodzakelijk is bestaat deze reeds op grond van de huidige wetgeving.Nu de voorgestelde wijzigingen noch voor de betrokken (potentiële)
uitkeringsgerechtigden noch voor enige uitvoeringsorganisatie tot consequenties
leidt is de behandeling van dit onderwerp in deze Veegwet zeker op z'n plaats.De leden van de CDA-fractie vragen of de minister op de hoogte is van
de situatie waarin broers en/of zussen samenwonen en elk een bijdrage leveren
aan het huishouden, een gezamenlijke huishouding voeren, maar waar geen onderhoudsverplichting
volgens het BW tussen beiden bestaat. Deze leden vragen zich af welke problemen
dan bijvoorbeeld bij het aanvragen van een bijstandsuitkering kunnen ontstaan
en hoe deze opgelost kunnen worden.De geschetste situatie is mij bekend. In deze situaties is niet de aard
van de relatie van belang, maar is de wederzijdse verzorging en het samen
in één woning wonen bepalend. Als deze beide elementen aanwezig
zijn, is sprake van een gezamenlijke huishouding. Overigens is ook sprake
van een gezamenlijke huishouding indien twee personen die geen familierelatie
hebben, elkaar wederzijds verzorgen en samen in één woning wonen.
In die gevallen bestaat er evenmin een onderhoudsplicht volgens het BW.Bij een aanvraag om bijstand wordt door de gemeente beoordeeld of de aanvrager
een gezamenlijke huishouding voert. Is daarvan sprake dan speelt bij de beoordeling
van het recht op uitkering het inkomen en het vermogen van beide personen
een rol.Voor de vaststelling van de hoogte van een eigen bijdrage of een financiële
tegemoetkoming in het kader van de WVG kan de gemeente rekening houden met
het gezinsinkomen van de gehandicapte die de voorziening ontvangt. Bovendien
kan de gemeente in bepaalde gevallen een inkomensgrens hanteren boven welke
geen voorziening wordt verstrekt. Ook in het laatste geval gaat het om het
gezinsinkomen.Door de voorgestelde wijziging van artikel 1 van de Wvg kan het inderdaad
voorkomen dat het inkomen van de broer of zus met wie de gehandicapte samenwoont,
anders dan thans het geval is, bij de bepaling van het gezinsinkomen wordt
betrokken.Behalve het inkomen van een broer of zus kan in de nieuwe situatie ook
dat van een grootouder of kleinkind een rol spelen bij de bepaling van het
gezinsinkomen van de gehandicapte. In alle gevallen gaat het er echter primair
omdat er sprake moet zijn van een gezamenlijke huishouding in de zin van de
wet.De leden van de VVD-fractie wijzen erop dat in het wetsvoorstel een identieke
wijze tot het instellen van cassatie tegen uitspraken van de Centrale Raad
van Beroep ten aanzien van de gezamenlijke huishouding mogelijk wordt gemaakt.
Tot nu toe was die mogelijkheid er slechts in een beperkt aantal gevallen.
Deze leden vragen of kan worden aangegeven of en zo ja, waarom in het verleden
in die situaties waarin cassatie niet was voorzien daarvoor toen bewust is
gekozen. Wat is de reden dat die cassatiemogelijkheden nu worden ingevoerd
en wat zijn daarvan in technische en procedurele zin, zoals tijdsbeslag, bureaucratie,
juridisering en kosten de gevolgen? Voor het in werking treden van de (huidige) Algemene bijstandswet bestond
er eveneens een cassatiemogelijkheid. Hiervoor is destijds gekozen, omdat
er in diverse sociale zekerheidswetten een zelfde begrip gezamenlijke huishouding
bestond. De mogelijkheid van het instellen van cassatie werd wenselijk geacht
om een uniforme hantering van het begrip gezamenlijke huishouding te waarborgen.Vanaf 1 januari 1996 geldt voor de bijstand een eigen definiëring
van het begrip gezamenlijke huishouding, waardoor de noodzaak voor cassatierechtspraak
niet meer noodzakelijk werd geacht. Aangezien met de huidige wetswijziging
opnieuw voor de sociale zekerheid een uniform begrip gezamenlijke huishouding
gaat gelden, acht ik een cassatie-mogelijkheid wenselijk. Vóór
1996 is het aantal zaken in cassatie beperkt gebleven, zodat ik ook nu inschat
dat de belasting in technische en procedurele zin beperkt zal blijven. Artikelsgewijs Art. XXXIII, onderdeel DWaarom wordt ervoor gekozen om de circulaire van 30 september 1992, AUB/14 218
niet als circulaire te laten voortbestaan en deze nu wettelijk vast te leggen,
zo vragen de leden van de VVD-fractie.Bij de vormgeving van de Wet boeten, maatregelen, terug- en invordering
sociale zekerheid is er voor gekozen om de terugvorderingsbepalingen van de
Abw, Ioaw, Ioaz en de socialeverzekeringswetten te harmoniseren. De circulaire
van 30 september 1992, AUB/14 218 geldt alleen voor de gemeenten. Ik
ben van mening dat hetgeen in het kader van de Abw is toegestaan vanwege de
harmonisatiegedachte ook voor de sociale-verzekeringswetten moet gelden. Om
deze uniformiteit te kunnen bewerkstelligen en ervoor te zorgen dat alle uitvoeringsorganisaties
op dezelfde wijze zullen handelen is hetgeen alleen voor de Abw is geregeld
nu in alle materiewetten zelf opgenomen. Gezien de verschillende wijze van
aansturing van de uitvoeringsorganisaties is een wetswijziging de meest geschikte
wijze om de uniformering te regelen. Artikel XXXIII, onderdelen F en G, onder 1De leden van de D66-fractie stemmen in met de verlenging van de termijn
van twee naar vier dagen maar vragen de Staatssecretaris waarom hij de termijn
op vier dagen heeft gesteld en niet op drie of vijf dagen.In de Ziektewet is de werkgever een termijn van twee dagen gegund om zijn
werknemer(s) bij de uitvoeringsinstelling ziek dan wel hersteld te melden.
Door de invoering van de loondoorbetalingsverplichting van de werkgever tijdens
ziekte en de verplichte aansluiting bij een arbodienst kiezen veel werkgevers
ervoor de administratie in verband met verzuimgevallen via de arbodienst te
laten gaan. Dit heeft tot gevolg dat een extra schakel in de communicatie
is ontstaan. Het resultaat hiervan is dat de oorspronkelijke termijn van twee
dagen thans vaak te krap is. Uitgaande van het feit dat één
communicatieschakel twee dagen kost, heb ik ervoor gekozen de oorspronkelijke
termijn met nogmaals twee dagen te verlengen. Artikel XXXIII , Onderdeel F, onder 2De leden van de D66-fractie vragen hoe ruim de aan het Lisv gegeven beleidsruimte
is voor wat betreft de op grond van artikel 38, vierde lid ZW, op te leggen
werkgeversboete in het individuele geval.De aan het Lisv gegeven beleidsruimte is in individuele gevallen maximaal.
Immers artikel 38, vierde lid, ZW stelt alleen een bovengrens
(f 1000) vast. Nadere invulling van deze beleidsruimte geschiedt door
het Lisv. Denkbaar is dat het Lisv de hoogte van de op te leggen werkgeversboete
koppelt aan de mate van verwijtbaarheid van de werkgever in het individuele
geval. Artikel XXXIII, onderdeel KDe leden van de fractie van D66 vragen of een voorbeeld gegeven kan worden
van situaties waarin na toekenning van ziekengeld sprake kan zijn van twijfel
of betrokkene in plaats ziekengeld aanspraak heeft op loon jegens zijn werkgever.Een werknemer heeft bij ziekte recht op loondoorbetaling voorzover en
voor zolang er sprake is van een arbeidsovereenkomst. In andere gevallen bestaat
bij ziekte recht op ziekengeld. Nu is het niet altijd zeker of er een arbeidsovereenkomst
naar burgerlijk recht bestaat. Er is een aantal situaties denkbaar waarin
eerst werd verondersteld dat geen arbeidsovereenkomst (meer) bestond, terwijl
dit in een latere instantie wel het geval blijkt te zijn. Het kan zijn dat
een werkgever dacht dat een arbeidsovereenkomst geëindigd was, terwijl
later wordt vastgesteld (bijvoorbeeld door een rechtelijke uitspraak) dat
dit niet zo was. Ook kan het voorkomen dat werkgever en werknemer er van uitgaan
dat er sprake is van een gelijkgestelde arbeidsverhouding zoals thuiswerk
(op grond waarvan ziekengeld verstrekt kan worden) terwijl later sprake blijkt
te zijn van een arbeidsovereenkomst naar burgerlijk recht. Artikel XXXIV, onderdeel MDe leden van de fractie van de VVD constateren dat het hier gaat om vervanging
van bestaande tekst door «dan wel die beschikbaar is om arbeid te aanvaarden
als bedoeld in artikel 16, eerste lid, onderdeel b, van de WW». Zij
vragen hoe kan worden vastgesteld dat er daadwerkelijk en serieus sprake is
van die bereidheid en dat het niet gaat om een formele mededeling zonder echte
intenties met het oog op het verkrijgen van deze verzekering.Het begrip «beschikbaar zijn om arbeid te aanvaarden» geeft
naar het oordeel van de Centrale Raad van Beroep een feitelijke toestand weer
waarin de werknemer verkeert. Dit laatste impliceert dat de vraag of een werknemer
al dan niet beschikbaar is om arbeid te aanvaarden, aan de hand van de feiten
en omstandigheden van het concrete geval, waaronder ook de houding en het
gedrag van de betrokken werknemer, zal moeten worden beantwoord. Deze beoordeling
is mijns inziens geen andere dan die welke diende plaats te vinden met betrekking
tot de te vervangen voorwaarde in de bestaande tekst «te wiens aanzien
op grond van gebleken omstandigheden redelijkerwijze valt aan te nemen (....)dat
het zijn bedoeling is bij geboden gelegenheid opnieuw een dienstbetrekking
aan te gaan». Artikel XLII, onderdeel AIn onderdeel A van artikel XLII wordt een onvolkomenheid in artikel 9
van de Coördinatiewet Sociale Verzekering gecorrigeerd. De leden van
de VVD-fractie vragen waarom dit 10 jaren heeft moeten duren.Bij de omvangrijke stelselherziening van 1987 is de onvolkomenheid in
de wet geslopen. Dit is onlangs pas gebleken en de Veegwet SZW 1997 is de
eerste gelegenheid om «Onze Minister» te vervangen door «de
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport in overeenstemming met onze
Minister». De primaire bevoegdheid tot het vaststellen van de maximumpremiegrens
Ziekenfondswet berust daarmee bij de Minister van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport. Artikel XLIII, onderdeel DDe leden van de fractie van de VVD vragen of het echt noodzakelijk is
om een aantal regels in te voeren omtrent termijnen ten aanzien van de duur
van de uitvoering van ingekochte diensten en of dit niet geheel ingaat tegen
het principe van decentrale bevoegdheden.Ik neem aan dat de vraag van deze leden ziet op artikel XLIII, onderdeel
I en merk dienaangaande het volgende op. Doelstelling van de inkoopregeling
is dat door middel van inkoop van diensten en inspanningen bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
de mogelijkheden tot toeleiding van moeilijk plaatsbare uitkeringsgerechtigden
naar de arbeidsmarkt worden vergroot. Naast het gegeven dat er op grond hiervan
een direct verband moet bestaan tussen genoemde doelstelling van de regeling
en de te leveren diensten, zal er daarom ook sprake moeten zijn van een overzienbare
termijn tussen de door de gemeente en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie afgesproken
diensten en de feitelijke levering en afronding daarvan. Het zal immers moeten
gaan om diensten die het concrete uitzicht van de moeilijk plaatsbare op een
plaats in het arbeidsproces dichterbij brengt; dit verdraagt zich slecht met
een te lange afwikkeling van de gemaakte afspraken. In het verlengde van het
voorgaande is tevens – zoals ook in de toelichting bij deze wijziging
is aangegeven – onderkend dat het ten behoeve van een beheersbare financiële
verantwoording en afwikkeling van de jaarlijkse uitkering aan de gemeenten
wenselijk is een meer omlijnd regime voor de financiële afwikkeling tot
stand te brengen.Hiertoe wordt bij lagere regelgeving een horizon aangebracht aan de duur
van de uitvoering van de contractueel ingekochte dienstverlening en aan de
financiële verantwoording daarover. Zonder een dergelijke horizon in
de tijd zou het jaren kunnen duren voordat een budgetjaar verantwoord en afgesloten
wordt. Een dergelijke onoverzichtelijkheid is ongewenst.Ik wil erop wijzen dat met deze te stellen regels geen inhoudelijke inperking
van de decentrale beleidsmatige mogelijkheden van de inkoopregelgeving plaatsvindt.
Hiermee wordt derhalve geen afbreuk gedaan aan de verantwoordelijkheid van
de decentrale autoriteit. Met deze aanpassing wordt beoogd dat er een hechtere
afstemming tussen het doel van de regeling en het verantwoordingsregime tot
stand komt. Artikel LVIIHoewel deze leden geen bezwaar hebben tegen de inhoud van artikel LVII,
houdende een wijziging van de artikelen 1 en 2 van de Wet Incompatibiliteiten
Staten-Generaal en Europees Parlement, vragen zij zich af of het passend is
om een dergelijke bepaling, die naar hun mening meer gerelateerd is aan de
positie van de betrokken leden dan aan de socialezekerheid op deze wijze onder
te brengen in een veegwet, zonder daarbij in de Memorie van Toelichting enige
toelichting te geven.Hierover merk ik op dat in het bedoelde artikel expliciet wordt geregeld
dat leden van de Staten-Generaal en het Europees Parlement niet tevens lid
van het bestuur van het College van toezicht sociale verzekeringen, de Sociale
Verzekeringsbank of het Landelijk instituut sociale verzekeringen kunnen zijn.
Het betreft hier bestuursorganen op het terrein van de sociale zekerheid.
Omdat de Veegwet SZW 1997 hier eveneens betrekking op heeft is er voor gekozen
de betrokken bepaling in deze wet op te nemen. Mede gezien het feit dat de
inhoud van de bepaling onomstreden is, hetgeen de leden van de VVD met mij
eens zijn, past deze binnen de Veegwet SZW 1997.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,F. H. G. de Grave 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25641-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl