Wijziging van de regelingen betreffende de waarborgen rond de vervolging; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26436, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

18-03-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26436 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. De argumentatie voor de verruiming van de beklagmogelijkheden 2.1. Artikel 12 Sv en zaken welke reeds geëindigd
zijn2.2. Ontwikkelingen in regeling en praktijk van het voorbereidend
onderzoek2.3. Het vervolgingsmonopolie van het openbaar ministerie2.4. Versterking van de rechtspositie van het slachtoffer
en andere rechtstreeks belanghebbenden3. De reikwijdte van de wetswijziging4. Mededelingsplichten5. Financiële paragraaf6. Artikelsgewijs deel Artikel I ABArtikel II ABC, DEArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26436Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 436Wijziging van de regelingen betreffende de waarborgen rond de vervolgingnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING 1. InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
uitsluitend opmerkingen van redactionele aard bevat (artikel 25a, vierde
lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van State).De vervolgingsbeslissing is in het Nederlandse strafrecht aan de officier
van justitie toevertrouwd. Alleen hij kan de verdachte dagvaarden voor de
strafrechter: de officier van justitie heeft het vervolgingsmonopolie. Hij
mag bovendien beslissen òf hij de verdachte vervolgt, en zo ja waarvoor:
het opportuniteitsbeginsel, neergelegd in de artikelen 167 en 242 Wetboek
van Strafvordering (hierna Sv), geeft hem een zekere vrijheid bij het nemen
van de vervolgingsbeslissing. De officier van justitie is bij het nemen van
deze beslissing echter niet volkomen vrij: de wet kent een aantal waarborgen
rond de vervolging. De verdachte kan, indien hij van mening is dat lichtvaardig
tot vervolging is overgegaan, een bezwaarschrift tegen de dagvaarding indienen,
dat tot buitenvervolgingstelling kan leiden. Indien een gerechtelijk vooronderzoek
heeft plaatsgevonden, moet de officier van justitie de vervolgingsbeslissing
(op straffe van niet-ontvankelijkheid) binnen een bepaalde termijn nemen.
Als voorlopige hechtenis is toegepast, verplicht de wet de officier van justitie
ertoe «zodra mogelijk» de vervolgingsbeslissing te nemen. Wordt
een vervolging niet voortgezet, dan kan de verdachte tenslotte nog vragen
om een rechterlijke beschikking waarin verklaard wordt dat de zaak geëindigd
is (artikel 36 Sv). Naast deze waarborgen voor de verdachte, kent de wet een
belangrijke waarborg voor slachtoffers en andere rechtstreeks belanghebbenden:
ingevolge artikel 12 e.v. Sv kunnen zij zich beklagen bij het gerechtshof
indien een strafbaar feit niet wordt vervolgd of de vervolging niet wordt
voortgezet. De Hoge Raad heeft in een arrest uit 1927 evenwel beslist dat
beklag niet openstaat in geval aan de verdachte reeds een kennisgeving van
niet verdere vervolging is betekend. Aannemelijk is dat deze regel ook geldt
in het geval van een buitenvervolgingstelling of verklaring dat de zaak geëindigd
is.Het onderhavige wetsontwerp strekt ertoe in dit stelsel van waarborgen
een wijziging aan te brengen. Voorgesteld wordt de mogelijkheid van beklag
in ruimere mate open te stellen, opdat een kennisgeving van niet verdere vervolging
of verklaring dat de zaak geëindigd is het beklagrecht van het slachtoffer
en van andere rechtstreeks belanghebbenden niet langer illusoir kan maken.
Verder wordt voorgesteld de regeling van het beklag na een transactie aan
deze verruiming aan te passen. In het navolgende zullen eerst de argumenten
voor de verruiming van de mogelijkheden voor beklag worden ontvouwd.
Daarna zal meer specifiek op de voorgestelde wettelijke regeling worden ingegaan. 2. De argumentatie voor de verruiming van de beklagmogelijkheden 2.1. Artikel 12 Sv en zaken welke reeds geëindigd
zijnIn HR 10 oktober 1927, NJ 1927, blz. 1433, heeft ons hoogste rechtscollege
de keuze gemaakt die nog steeds de verhouding tussen het beklagrecht en de
kennisgeving van niet verdere vervolging bepaalt. In deze zaak was, nadat
een kennisgeving van niet verdere vervolging was betekend, toch door het hof
een bevel tot (verdere) vervolging gegeven. In die vervolging was de officier
van justitie vervolgens niet-ontvankelijk verklaard. De Hoge Raad verwerpt
het cassatieberoep tegen die beslissing op grond van een aantal argumenten.
Overwogen wordt dat bij de regeling van de beslissingen omtrent verdere vervolging
«onder meer de gedachte heeft voorgezeten zorg te dragen, dat den verdachte
spoedig zekerheid omtrent het resultaat van het voorafgegane onderzoek wordt
verschaft». Vervolgens wordt de toelichting op artikel 246 Sv geciteerd:
«Is eenmaal de kennisgeving van niet verdere vervolging geschied, dan
behoort de zaak uit te zijn en de verdachte, zoolang zich niet een geldig
novum heeft voorgedaan, tegen verdere maatregelen beveiligd te wezen.»
Met het aldus toegelichte artikel en het beoogde doel de verdachte spoedig
zekerheid te verschaffen zou, stelt de Hoge Raad, bezwaarlijk te verenigen
zijn een interpretatie van artikel 12 Sv, volgens welke dit artikel ook zou
gelden voor zaken, geëindigd door een kennisgeving van niet verdere vervolging,
zodat het hof op beklag van een rechtstreeks belanghebbende wellicht nog jarenlang
de hervatting van het onderzoek in zodanige zaken zou kunnen bevelen.Dwingend is deze argumentatie niet. De Hoge Raad moest in het onderhavige
arrest een afweging maken. Daarbij woog, destijds, het belang van (rechtszekerheid
voor) de verdachte voor de Hoge Raad zwaarder dan het belang van (toegang
tot de strafrechter voor) de rechtstreeks belanghebbende. Die keuze wordt
beargumenteerd op basis van de ratio van en de toelichting bij de kennisgeving
van niet verdere vervolging. Ook een argumentatie die tot de slotsom had geleid
dat het klachtrecht van artikel 12 Sv voorrang moest genieten, had evenwel
een zekere overtuigingskracht gehad. De bedoeling van de beklagprocedure is,
dat elke rechtstreeks belanghebbende zijn beklag kan doen over een beslissing
van de officier van justitie om een zaak niet (verder) te vervolgen. Daarmee
valt, zo had kunnen worden overwogen, moeilijk te rijmen dat een van diezelfde
officier van justitie uitgaande kennisgeving dit recht illusoir kan maken.Voor beide standpunten valt – nog steeds – wat te zeggen.
Er zijn evenwel een aantal argumenten om de afweging tussen het belang van
(rechtszekerheid voor) de verdachte enerzijds en het belang van (toegang tot
de strafrechter voor) de rechtstreeks belanghebbende anderzijds thans anders
te laten uitvallen dan in 1927. 2.2. Ontwikkelingen in regeling en praktijk van het voorbereidend
onderzoekVan belang is in de eerste plaats, dat de processuele betekenis van de
kennisgeving van niet verdere vervolging sinds 1927 is veranderd. In het systeem
van het toen net ingevoerde Wetboek van Strafvordering was aan deze kennisgeving
een betrekkelijk centrale rol toebedeeld. Artikel 244 Sv verplichtte ertoe,
in elk geval waarin een gerechtelijk vooronderzoek had plaatsgevonden binnen
een bepaalde termijn een beslissing omtrent verdere vervolging te nemen. Het
gerechtelijk vooronderzoek was destijds het kader waarin de meest
ingrijpende dwangmiddelen en onderzoeksbevoegdheden waren geplaatst. Slechts
de voorlopige hechtenis was niet aan het gerechtelijk vooronderzoek gekoppeld.
In dat geval schreef het wetboek, zo bleek reeds, echter ook voor dat, in
geval niet vervolgd werd, een kennisgeving daarvan betekend werd. Artikel
245 Sv noemde alleen geen termijn.Verschillende ontwikkelingen hebben evenwel met zich meegebracht, dat
sinds 1926 het percentage van de strafzaken waarin een gerechtelijk vooronderzoek
plaatsvindt sterk verminderd is. In een door het WODC ten behoeve van de Commissie
Moons verricht onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat slechts in 3% van de door
OM en rechter afgedane strafzaken een gerechtelijk vooronderzoek gevorderd
is (Herziening van het gerechtelijk vooronderzoek, Arnhem 1990, blz. 14 e.v.).
Een eerste ontwikkeling waar in dit verband op kan worden gewezen is de opkomst
van het politieverhoor. In de rechtspraak is al spoedig aanvaard dat verklaringen,
afgelegd tegenover de politie, in beginsel bruikbaar zijn voor het bewijs.
Het was dientengevolge niet langer noodzakelijk om de verdachte en getuigen
in elk geval door de rechter-comissaris te laten horen op de voet van het
bepaalde in de artikelen 200 e.v. Sv. Een tweede ontwikkeling waar op kan
worden gewezen is de introductie van strafvorderlijke bevoegdheden in bijzondere
wetten, gepaard aan de toename van het belang van die wetten in de rechtspraktijk.
De Opiumwet, bijvoorbeeld, kent in artikel 9 aan opsporingsambtenaren verstrekkende
bevoegdheden toe; bij drugszaken behoeft in veel gevallen derhalve geen gerechtelijk
vooronderzoek gevorderd te worden. Deze ontwikkelingen hebben ertoe geleid
dat de politie, onder leiding van justitie, in het gros van de zaken het voorbereidend
onderzoek voor haar rekening neemt.Het percentage strafzaken waarin een gerechtelijk vooronderzoek plaatsvindt
zal waarschijnlijk nog verder teruglopen tengevolge van het wetsvoorstel herziening
van het gerechtelijk vooronderzoek (kamerstukken II 1994/95, 23 251)
en het wetsvoorstel bijzondere opsporingsbevoegdheden (kamerstukken II 1996/97,
25 403). In het eerstgenoemde wetsvoorstel worden een aantal bevoegdheden
die thans door de rechter-commissaris in het gerechtelijk vooronderzoek worden
uitgeoefend, aan opsporingsambtenaren en officieren van justitie ter beschikking
gesteld. Te denken valt aan de bevoegdheden van de artikelen 96a tot en met
96c Sv. In het laatstgenoemde wetsvoorstel wordt de bevoegdheid tot het opnemen
van telecommunicatie losgekoppeld van het gerechtelijk vooronderzoek.Het gevolg van deze ontwikkeling is, dat de kennisgeving van niet verdere
vervolging in plaats van regel uitzondering is geworden. Het vooronderzoek
eindigt in het gros van de gevallen door een «vormloos» sepot.Deze verdringing van de kennisgeving van niet verdere vervolging door
het vormloze sepot heeft gevolgen voor de aanvaardbaarheid van de aan de kennisgeving
van niet verdere vervolging te verbinden rechtsgevolgen. Als het min of meer
toeval is of een ingezet vooronderzoek door een kennisgeving van niet verdere
vervolging of door een sepot beëindigd wordt, is het een eis van rechtsgelijkheid
dat de rechtsgevolgen van beide niet ver uit elkaar lopen.Nu lopen die rechtsgevolgen in het algemeen inderdaad niet ver uiteen.
Het verlies aan rechtsbescherming, dat in de beschreven ontwikkeling besloten
ligt, is voor een belangrijk deel gecompenseerd doordat de Hoge Raad heeft
erkend dat de officier van justitie bij het nemen van de vervolgingsbeslissing
gebonden is aan de beginselen van een behoorlijke procesorde. Ook een vormloos
sepot heeft door die erkenning rechtsgevolgen gekregen. De officier van justitie
die meedeelt een zaak te seponeren, wekt daardoor immers het – in beginsel
gerechtvaardigde – vertrouwen, dat de zaak niet verder zal worden vervolgd.
Daarmee wijkt het rechtsgevolg van het vormloos sepot, voor zover het de verhouding tussen de officier van justitie en de verdachte betreft, niet sterk
af van het rechtsgevolg van de kennisgeving van niet verdere vervolging. De
wettelijke en de buitenwettelijke waarborgen rond de vervolgingsbeslissing
vormen een geheel dat naar mijn mening in het algemeen adequaat is.Anders ligt het echter bij het beklagrecht. Het vormloze sepot blokkeert
de klachtmogelijkheid van artikel 12 Sv in beginsel niet (al zal het hof met
door het sepot opgewekte verwachtingen wel rekening kunnen houden). Illustratief
is HR 2 juni 1987, NJ 1988, 266, waarin de Hoge Raad oordeelde dat het
beroep op de gedane sepotmededeling niet kon worden gehonoreerd, nu het hof
nadien de vervolging had bevolen. De kennisgeving van niet verdere vervolging
blokkeert de klachtmogelijkheid als bekend wel. Dit verschil in rechtsgevolg
acht ik ongewenst, te meer daar het in hoge mate van het toeval afhankelijk
kan zijn op welke wijze de verdachte met de beslissing van het OM op de hoogte
komt. Het instellen van een gerechtelijk vooronderzoek is, nu veel bevoegdheden
niet meer uitsluitend in dat kader kunnen worden aangewend, in veel gevallen
immers meer een beleidsbeslissing dan een noodzaak geworden.Aan deze ongelijkheid tussen de kennisgeving van niet verdere vervolging
enerzijds en het vormloos sepot anderzijds kan op verschillende manieren een
eind worden gemaakt. Voorstelbaar zou in beginsel zijn, aan het sepot dezelfde
rechtsgevolgen te verbinden als aan de kennisgeving van niet verdere vervolging.
Naar mijn mening ligt het echter meer voor de hand, deze gelijkschakeling
op het niveau van het sepot plaats te laten vinden. Een belangrijke reden
daarvoor is, dat het openbaar ministerie in Nederland het vervolgingsmonopolie
heeft. 2.3. Het vervolgingsmonopolie van het openbaar ministerieHet Nederlandse OM heeft een bijzonder sterke rechtspositie, zo is in
de inleiding reeds aangegeven. Strafzaken kunnen uitsluitend door het OM aan
de strafrechter worden voorgelegd. Dit vervolgingsmonopolie heeft enkele belangrijke
voordelen. Zo maakt het een efficiënte en eerlijke procesvoering mogelijk,
omdat uitsluitend in het strafrecht geverseerde juristen die behoren tot een
overheidsorgaan een zaak bij de strafrechter kunnen aanbrengen. Het vervolgingsmonopolie
heeft echter ook een belangrijk nadeel. De burger is van het OM afhankelijk
om zaken aan de strafrechter voor te kunnen leggen.De klachtprocedure van artikel 12 Sv is in dat perspectief van groot belang.
Slechts artikel 12 Sv biedt een mogelijkheid om het gebruik van het vervolgingsrecht
door de rechter te doen corrigeren. Het arrest uit 1927 is in dit perspectief
bezien problematisch. Het leidt ertoe dat de enige weg waarlangs de strafrechter
door de burger kan worden ingeschakeld, kan worden afgesneden. Naar mijn mening
wordt de rechtspositie van belanghebbende burgers, waaronder slachtoffers
van ernstige strafbare feiten, door dit arrest te rigoureus ingeperkt.De zwakke rechtspositie van de belanghebbende burger is in de loop van
de tijd nog scherper voor het voetlicht gekomen doordat de beslissing om tot
vervolging over te gaan anders van karakter is geworden. In 1927 gold nog
het uitgangspunt, dat een strafbaar feit vervolgd diende te worden tenzij
er sprake was van contra-indicaties. Anno 1998 is dat anders: naast de technische
zijn de beleidssepots erkend. In die situatie is het belang van het klachtrecht
groter dan in de situatie waarin een vervolging in beginsel uitsluitend op
basis van haalbaarheidsafwegingen wordt gestaakt. De beslissingsruimte voor
het openbaar ministerie, tegen het onjuist gebruik waarvan de artikel 12 Sv-procedure
een waarborg biedt, is immers eveneens groter geworden.Het vervolgingsmonopolie vormt daarmee naar mijn mening een goede reden
om de rechtsbescherming die een kennisgeving van niet verdere vervolging
biedt, enigszins aan te passen. Indien de burger zelf zou mogen vervolgen,
zou er geen bezwaar bestaan tegen een kennisgeving van niet verdere vervolging
die het vervolgingsrecht van het OM blokkeert. De rechtstreeks belanghebbende
zou de verdachte in dat geval zelf voor de strafrechter kunnen dagen. Nu het
OM het vervolgingsmonopolie heeft, moet de burger de mogelijkheid hebben elke
klacht over niet vervolgen aan de rechter voor te leggen.Het ligt om deze reden niet voor de hand om de rechtsgevolgen van een
sepot gelijk te stellen aan die van de kennisgeving van niet verdere vervolging.
Dat zou de rechtspositie van de rechtstreeks belanghebbende onaanvaardbaar
uithollen. Naar mijn mening dienen, gegeven de wens om de rechtsgevolgen van
een sepot meer gelijk te trekken met die van de kennisgeving van niet verdere
vervolging, deze rechtsgevolgen op het niveau van die van het sepot te worden
gesteld. De voorgestelde aanpassing van artikel 12l alsmede artikel 255 Sv
bewerkstelligt, dat een kennisgeving van niet verdere vervolging er niet aan
in de weg staat dat naar aanleiding van een bevel daartoe van het gerechtshof
alsnog (verder) wordt vervolgd. De beperking van de rechtsgevolgen van een
beslissing om niet te vervolgen die bij het sepot uit het vertrouwensbeginsel
voortvloeit, wordt daarmee bij de kennisgeving van niet verdere vervolging
in de wet neergelegd. De grondslag van beide beperkingen is evenwel dezelfde:
het OM kan slechts beslissen over zijn bevoegdheid eigener beweging (niet)
te vervolgen.Er kan nog op worden gewezen dat dit uitgangspunt niet volledig nieuw
is. Dit uitgangspunt is ook thans reeds in de wet neergelegd, in artikel 12k
Sv. Een transactie wegens misdrijf blokkeert een klacht ingevolge dit artikel
in beginsel niet. De grondslag voor die bepaling is ook, dat het OM slechts
kan beslissen over zijn bevoegdheid vervolging eigener beweging onder bepaalde
voorwaarden achterwege te laten. Het onderhavige wetsvoorstel bevordert, door
deze grondslag meer in zijn algemeenheid als uitgangspunt te kiezen, de consistentie
in de wetgeving. 2.4. Versterking van de rechtspositie van het slachtoffer
en andere rechtstreeks belanghebbendenEen tweede argument om de wet zo te wijzigen dat een kennisgeving van
niet verdere vervolging niet langer het beklagrecht blokkeert, is gelegen
in een andere rechtsontwikkeling. In de afgelopen jaren is het inzicht gegroeid,
dat het strafproces niet alleen een zaak is tussen verdachte en officier van
justitie. De rechtspositie van het slachtoffer is aanmerkelijk versterkt;
verwezen kan in het bijzonder worden naar de wet van 23 december 1992
tot aanvulling van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering,
de Wet voorlopige regeling schadefonds geweldsmisdrijven en andere wetten
met voorzieningen ten behoeve van slachtoffers van strafbare feiten, Stb.
1993, 29, gewoonlijk aangeduid als de wet-Terwee. Ingevolge deze wet is (onder
meer) de mogelijkheid ingevoerd dat aan de veroordeelde een schadevergoedingsmaatregel
wordt opgelegd (vgl. artikel 36f Wetboek van Strafrecht). Deze nationale rechtsontwikkeling
spoort met een internationale. In diverse aanbevelingen van de Raad van Europa
wordt een zelfstandige positie van het slachtoffer (ook als getuige) in het
strafproces als procesdeelnemer erkend.Het onderhavige wetsontwerp strekt ertoe, de rechtspositie van het slachtoffer
verder te versterken. Thans kan, zo volgt uit het voorgaande, het beklagrecht
van het slachtoffer (en van een andere rechtstreeks belanghebbende) verloren
gaan voordat hij zijn mening heeft kunnen laten horen. Dat komt mij in het
licht van deze rechtsontwikkeling ongewenst voor. Uitgangspunt dient naar
mijn mening te zijn, dat het beklagrecht van de rechtstreeks belanghebbende
niet verloren moet kunnen gaan voordat hij bekend is geworden met een beslissing
die impliceert dat de verdachte niet wordt gedagvaard. Daarvoor
kunnen slachtoffers en andere rechtstreeks belanghebbenden bij dit beklagrecht
letterlijk te veel «belang hebben». 3. De reikwijdte van de wetswijzigingDe voorgestelde verruiming van de beklagmogelijkheden wordt vooral gerealiseerd
door de voorgestelde wijziging van artikel 255, eerste lid, Sv. In dit artikellid
wordt het rechtsgevolg van de buitenvervolgingstelling, de aan de verdachte
betekende kennisgeving van niet verdere vervolging, alsmede de aan de verdachte
betekende beschikking houdende verklaring dat de zaak geëindigd is, vastgelegd.
Deze verdachte kan ter zake van hetzelfde feit in beginsel niet opnieuw in
rechte worden betrokken (tenzij de kennisgeving van niet verdere vervolging
op onbevoegdheid van de rechtbank berust: art. 246, tweede lid, Sv). Het huidige
artikel 255, eerste lid, Sv, kent op deze regel één uitzondering.
De verdachte kan wel opnieuw worden vervolgd indien nieuwe bezwaren bekend
zijn geworden. Het onderhavige wetsvoorstel voegt aan die uitzondering voor
de kennisgeving van niet verdere vervolging en beschikking houdende verklaring
dat de zaak geëindigd is een tweede toe. Het opnieuw in rechte betrekken
van de verdachte wordt ingevolge artikel 255 in deze gevallen ook mogelijk
als een bevel is gegeven op grond van artikel 12i Sv, d.i. een bevel dat de
vervolging zal worden ingesteld of voortgezet ter zake van het feit waarop
het beklag betrekking heeft.In zeker opzicht sluit deze tweede uitzondering aan op de eerste. Een
bevel van het gerechtshof, strekkende tot (verdere) vervolging, kan worden
gezien als een nieuwe omstandigheid, die het opnieuw in rechten betrekken
van de verdachte rechtvaardigt. Het bevel van het gerechtshof levert echter
«geen nieuwe bezwaren» op; er behoeft geen sprake te zijn van
nieuw materiaal, dat belastend is voor de verdachte. Zeer wel denkbaar is,
dat het gerechtshof enkel een andere afweging maakt dan de officier van justitie.
De wijziging van de redactie van artikel 255, eerste lid, Sv stelt buiten
twijfel dat elk bevel tot (verdere) vervolging gaat boven een kennisgeving
van niet verdere vervolging of verklaring dat de zaak geëindigd is.Deze wijziging is, praktisch gesproken, het meest van belang voor het
geval een kennisgeving van niet verdere vervolging is uitgegaan. Het komt
mij evenwel wenselijk voor ook in het geval van een verklaring dat de zaak
geëindigd is, de mogelijkheid van beklag open te stellen (Hof 's-Hertogenbosch
3 februari 1997, NJ 1997, 266 acht beklag ex artikel 12 Sv na zo'n verklaring
thans overigens reeds mogelijk). De verklaring dat de zaak is geëindigd
is, zo werd in het voorgaande toegelicht, tot op grote hoogte een equivalent
van de kennisgeving van niet verdere vervolging. Aangegeven is, dat de officier
van justitie die na een gerechtelijk vooronderzoek of na voorlopige hechtenis
beslist om niet tot vervolging over te gaan, zo'n kennisgeving doet betekenen.
In andere zaken waarin reeds vervolgd wordt, bestaat deze verplichting voor
de officier van justitie niet; in die gevallen kan de verdachte op grond van
artikel 36 Sv vragen om een verklaring dat de zaak geëindigd is. Het
zou in dat perspectief merkwaardig zijn als beklag bij het gerechtshof na
zo'n verklaring illusoir zou zijn, terwijl een kennisgeving van niet verdere
vervolging niet meer aan een bevel van het gerechtshof in de weg zou staan.
De verdachte die onderwerp van een minder ingrijpend onderzoek is geweest,
zou een grotere rechtsbescherming kunnen verkrijgen. Dat is ongerijmd. Deze
ongerijmdheid zou kunnen worden opgeheven door de verdachte toe te staan ook
na een kennisgeving van niet verdere vervolging een rechterlijke verklaring
dat de zaak geëindigd is te vragen. Dat zet het systeem van het Wetboek
van Strafvordering evenwel op zijn kop; bovendien valt te verwachten dat deze
oplossing een behoorlijke extra werklast voor de rechterlijke macht zal genereren. Mede naar aanleiding van de ingewonnen adviezen ben ik tot het oordeel
gekomen dat een klacht ex artikel 12 Sv na een buitenvervolgingstelling niet
mogelijk moet worden gemaakt. Deze beslissing heeft een geheel ander karakter
dan de kennisgeving van niet verdere vervolging en de verklaring dat de zaak
geëindigd is. Zij wordt genomen naar aanleiding van een bezwaarschrift
van de verdachte, als de rechter in een reeds ingezette vervolging een veroordeling
hoogst onwaarschijnlijk acht. Daarmee is gegeven dat de verdachte, als hij
niet om een buitenvervolgingstelling zou hebben gevraagd, waarschijnlijk zou
zijn vrijgesproken. Na een vrijspraak is beklag ex artikel 12 Sv ter zake
van hetzelfde feit in ieder geval niet meer mogelijk. In dat licht bezien
zou het ongerijmd zijn, beklag na een buitenvervolgingstelling wel mogelijk
te maken.Een verruiming van de beklagmogelijkheden volgt voorts uit de aanpassing
van de artikelen 12k en 12l Sv. Het huidige artikel 12k Sv schrijft voor dat,
indien een transactie wordt aangeboden wegens een misdrijf, het beklag moet
worden gedaan binnen drie maanden na de datum waarop aan de voorwaarden is
voldaan. Het huidige artikel 12l Sv bepaalt dat indien een transactie wordt
aangeboden wegens een overtreding, beklag niet is toegelaten. Voor deze bepalingen
in de plaats komt een nieuw artikel 12k Sv, waarin bepaald wordt dat indien
een transactie wordt aangeboden wegens enig strafbaar feit, het beklag moet
worden gedaan binnen drie maanden na de datum waarop de rechtstreeks belanghebbende
met het transactieaanbod bekend is geworden.Deze verruiming gaat, zo blijkt, minder ver dan in het geval van de kennisgeving
van niet verdere vervolging. Ook thans staat een transactie ter zake van misdrijf
reeds niet aan een klacht in de weg, terwijl een kennisgeving van niet verdere
vervolging thans een klacht wel per definitie illusoir maakt. De wet erkent
hier reeds, zo werd in het voorgaande al gesteld, dat het belang van de verdachte
bij rechtszekerheid niet in elk geval bij de belangen van het slachtoffer
ten achter behoort te worden gesteld. Slechts de termijn gedurende welke na
een transactie wegens misdrijf een klacht kan worden ingediend wordt ingevolge
dit wetsvoorstel aangepast. Doorslaggevend wordt het moment waarop de rechtstreeks
belanghebbende met het transactieaanbod op de hoogte komt. Dat vloeit voort
uit het gekozen uitgangspunt, dat het beklagrecht van de rechtstreeks belanghebbende
niet verloren moet kunnen gaan voordat hij bekend is geworden met een beslissing
die impliceert dat de verdachte niet wordt gedagvaard.Bij overtredingen is de voorgestelde verruiming groter; bij transacties
wegens overtredingen is thans geen beklag mogelijk. Voor deze wijziging kunnen
een aantal argumenten worden aangevoerd. In de eerste plaats kan er op worden
gewezen, dat deze wijziging de innerlijke consistentie van de voorgestelde
regeling ten goede komt. Ook een kennisgeving van niet verdere vervolging
kan een overtreding betreffen; ook in dat geval is voortaan beklag mogelijk.
In de tweede plaats kan er op worden gewezen dat het bezwaar van de rechtstreeks
belanghebbende heel wel daarin kan bestaan dat een transactie wegens overtreding
is afgesloten, terwijl naar zijn mening van een misdrijf sprake is. Zo is
bij feiten, strafbaar gesteld in de Opiumwet of in de Wet op de Economische
delicten het verschil tussen misdrijf en overtreding dikwijls enkel in de
aanwezigheid van opzet gelegen. Zeer wel denkbaar is dat de officier van justitie
een transactie wegens overtreding afsluit, terwijl naar de mening van de rechtstreeks
belanghebbende van opzet, en derhalve van een misdrijf sprake is. De geldende
wetstekst suggereert dat in dat geval geen beklag openstaat. Naar mijn mening
is dat onwenselijk. Ik hecht er daarbij aan, erop te wijzen dat de uitsluiting
van beklag bij een transactie wegens overtreding niet zozeer op het belang
van de verdachte teruggevoerd kan worden. Bij een overtreding zal de verdachte
gewoonlijk immers minder onder het risico van een eventuele vervolging gebukt
gaan dan bij een misdrijf. Dat ligt wellicht anders als het strafbare
feit ter zake waarvan de transactie is afgesloten wezenlijk een misdrijf is.
Juist in dat geval is het naar mijn mening echter zeker onwenselijk, wanneer
de wet suggereert dat beklag is uitgesloten.Een aanmerkelijke verzwaring van de werklast van de gerechtshoven valt
van deze verruiming van de reikwijdte van het beklagrecht niet te vrezen.
Overtredingen zijn veelal slachtofferloze delicten; waar dat niet het geval
is zullen rechtstreeks benadeelden bovendien, zo valt te verwachten, zelden
zo sterk aan vervolging hechten dat zij een klacht bij het gerechtshof overwegen. 4. MededelingsplichtenUitgangspunt is, zo werd reeds gesteld, dat het beklagrecht van de rechtstreeks
belanghebbende niet verloren moet kunnen gaan voordat hij bekend is geworden
met een beslissing die impliceert dat de verdachte niet wordt gedagvaard.
De keuze voor dat uitgangspunt brengt met zich mee, dat de kennisgeving van
niet verdere vervolging en de verklaring dat zaak geëindigd is de verdachte
een beperktere zekerheid gaan bieden dan thans het geval is. Dat is de prijs
die betaald moet worden voor de verbeterde rechtspositie van het slachtoffer
en andere rechtstreeks belanghebbenden. Naar mijn mening is deze prijs aanvaardbaar,
temeer daar het onderhavige wetsvoorstel voorziet in een aantal mededelingsplichten
van de officier van justitie. De officier van justitie moet in geval van misdrijf
aan de rechtstreeks belanghebbende die hem bekend is mededeling doen van een
aantal beslissingen: het stellen van voorwaarden voor een transactie, een
beschikking houdende verklaring dat de zaak geëindigd is alsmede een
kennisgeving van niet verdere vervolging (zie artikel 74, derde lid, Wetboek
van Strafrecht en de artikelen 36, vierde lid, en 245a, tweede lid, Sv als
voorgesteld). Deze mededelingen bevorderen, dat de rechtstreeks belanghebbende
met deze beslissing op de hoogte raakt. De rechtstreeks belanghebbende moet
binnen drie maanden nadat hij met één van deze beslissingen
op de hoogte raakt, zijn beklag doen bij het gerechtshof. Dat volgt uit de
artikelen 12k, eerste lid, en 12l Sv. Op deze wijze bevorderen de mededelingsplichten
de rechtszekerheid voor de verdachte.Het enkele feit dat een mededeling gedaan is, betekent nog niet dat de
rechtstreeks belanghebbende van de desbetreffende beslissing op de hoogte
is. Er kunnen omstandigheden zijn, die doen betwijfelen of de mededeling is
aangekomen. Zo kan de rechtstreeks belanghebbende zijn verhuisd. Er kunnen
ook omstandigheden zijn die er toe leiden dat de rechtstreeks belanghebbende
eerst later met de beslissing op de hoogte is geraakt. Hij kan op vakantie
zijn geweest. Anderzijds is de mededeling niet de enige kenbron voor beslissingen
van de officier van justitie. De beslissing kan bijvoorbeeld ook publicitaire
aandacht hebben gekregen. Het is uiteindelijk aan het gerechtshof om, waarschijnlijkheden
wegend, te beoordelen of de rechtstreeks belanghebbende tijdig een klacht
heeft ingediend.De officier van justitie behoeft niet te zoeken naar rechtstreeks belanghebbenden;
hij kan zich beperken tot rechtstreeks belanghebbenden die hem bekend zijn.
Niet altijd is gemakkelijk vast te stellen wie rechtstreeks belanghebbende
is. Daaronder vallen in de eerste plaats personen jegens wie een strafbaar
feit gepleegd is. Uit artikel 12 lid 2 Sv volgt echter dat ook een rechtspersoon
met een ideële doelstelling onder dit begrip kan vallen. Vereist is dan
wel dat deze rechtspersoon krachtens zijn doelstelling en blijkens zijn feitelijke
werkzaamheden een belang behartigt dat door de beslissing tot niet vervolging
of niet verdere vervolging rechtstreeks wordt getroffen. Indien een rechtspersoon
heeft aangegeven, op de hoogte te willen worden gehouden van het verloop van
een concrete strafzaak, dient derhalve ook naar deze rechtspersoon een mededeling te worden gestuurd. De rechtspersoon moet zich dan echter
wel in het concrete geval als rechtstreeks belanghebbende hebben aangemeld;
geen mededeling behoeft te worden gestuurd naar een rechtspersoon die heel
in het algemeen heeft gezegd van beslissingen inzake (bijvoorbeeld) milieudelicten
op de hoogte gehouden te willen worden. Daaruit blijkt immers nog niet van
een concreet belang bij de afhandeling van de voorliggende strafzaak. Aan
personen jegens wie het strafbare feit gepleegd is, behoeft geen mededeling
gestuurd te worden indien zij schriftelijk hebben aangegeven geen prijs te
stellen op mededelingen omtrent het verdere verloop van de strafzaak. Het
versturen van een mededeling mist in dat geval een redelijk doel nu de betrokkene
heeft aangegeven geen belang te hechten aan de vervolging.Een mededeling is slechts wettelijk voorgeschreven in geval van misdrijf.
Bij overtredingen zou een wettelijke mededelingsplicht, zeker als die ook
bij transacties wegens overtredingen zou gelden, een grote werklast genereren.
Deze inspanning wordt niet door de te verwachten baten gerechtvaardigd. In
de eerste plaats valt niet te verwachten dat rechtstreeks belanghebbenden
in het geval van – bijvoorbeeld – een transactie wegens overtreding
zeer dikwijls zullen willen klagen, alleen al omdat de inbreuk op hun belangen
daarvoor bij overtreding veelal te gering zal zijn. Voorts zal de verdachte,
indien slechts van een overtreding sprake is, gewoonlijk niet zeer onder de
mogelijkheid van strafvervolging gebukt gaan. Er staat voor hem aanmerkelijk
minder op het spel.De mededeling behoeft niet te worden betekend; zij geschiedt ingevolge
artikel 585 Sv door toezending over de post. Het openbaar ministerie dient
van deze mededelingen aantekening te houden: zij zullen, bij een late klacht
door een rechtstreeks belanghebbende, voor het gerechtshof het vertrekpunt
zijn bij de beoordeling of de rechtstreeks belanghebbende met de beslissing
op de hoogte is geraakt. Het ligt voor de hand dat, teneinde deze controle
mogelijk te maken, tevens een afschrift van de verstuurde mededelingen bij
de processtukken wordt gevoegd.De onderhavige mededelingsplichten passen in een groter geheel van wettelijke
en buitenwettelijke mededelingsplichten. Zo schrijft artikel 51f, derde lid,
Sv voor dat, indien de officier van justitie geen vervolging instelt of de
vervolging niet voortzet, hij daar schriftelijk mededeling van doet aan de
benadeelde partij. In de circulaire van de Minister van Justitie van 21 mei
1969 (Hoofdafdeling Staats- en Strafrecht nr. 234/269) wordt voorgeschreven
dat aan belanghebbenden die zich tot het OM hebben gewend wordt meegedeeld
binnen welke termijn zij bij het hof beklag kunnen doen. En in de richtlijn
Slachtofferzorg van 23 maart 1995, Stcrt. 65, wordt als taak voor het
OM genoemd: «Indien het slachtoffer heeft aangegeven schadevergoeding
te wensen en het openbaar ministerie desondanks niet tot vervolging van het
feit waardoor het slachtoffer schade heeft geleden, overgaat dan wel dat het
feit ad informandum wordt gevoegd, deelt het openbaar ministerie dit met opgave
van redenen mee aan het slachtoffer en wijst hem op artikel 12 Sv.»Al deze mededelingsplichten sporen met het aan de onderhavige wetgeving
ten grondslag gelegde uitgangspunt: het beklagrecht van de rechtstreeks belanghebbende
moet niet verloren kunnen gaan voordat hij bekend is geworden met een beslissing
die impliceert dat de verdachte niet wordt gedagvaard. Zij dienen ook in dat
licht te worden uitgelegd. Dat brengt bijvoorbeeld met zich mee, dat de strafrechter
een ad informandum gevoegd feit niet kan meenemen bij de strafoplegging, als
hem blijkt dat de rechtstreeks belanghebbende in die zaak niet adequaat en
tijdig is geïnformeerd. Doet de strafrechter dit toch, dan staat dat
in beginsel niet aan beklag bij het hof in de weg. Het OM kan, met een voeging
ad informandum, slechts het vertrouwen wekken dat het de betreffende zaak
zelf niet meer aan de strafrechter zal voorleggen. Een kennisgeving van niet
verdere vervolging, transactie, en ook een voeging ad informandum,
staat niet aan het klachtrecht van de rechtstreeks belanghebbende in de weg.
Wel zal de omstandigheid dat het betreffende feit reeds bij de strafoplegging
ter zake van een ander feit heeft meegewogen, een rol spelen bij de vraag
of een bevel tot vervolging nog opportuun is. Wordt een bevel tot vervolging
gegeven, bijvoorbeeld vanwege het belang van de waarheidsvinding in de betreffende
zaak, dan zal de afdoening ook in dat licht moeten plaatsvinden. Voorstelbaar
is, dat artikel 9a Wetboek van Strafrecht wordt toegepast, of dat uitsluitend
een schadevergoedingsmaatregel wordt opgelegd.De aandacht verdient, dat de verplichting van artikel 51f, derde lid,
Sv door het onderhavige wetsvoorstel van karakter verandert. Thans dient deze
mededeling vooral de belangen van belanghebbenden: na deze mededeling heeft
de benadeelde partij die tevens rechtstreeks belanghebbende is, de mogelijkheid
om een klacht in te dienen op grond van artikel 12 Sv. Na het in werking treden
van het onderhavige wetsvoorstel dienen de mededelingsplichten vooral ook
de belangen van de verdachte: mededeling bewerkstelligt dat de rechtstreeks
belanghebbende op de hoogte raakt, en – daarmee – dat duidelijk
wordt of nog een klacht wordt ingediend. Het lijkt in dat licht bezien niet
strikt noodzakelijk dat de rechtstreeks belanghebbende (zoals thans) in elk
geval reeds een mededeling ontvangt voordat de kennisgeving van niet verdere
vervolging uitgaat. Deze kennisgeving verkort zijn beklagrecht immers niet
meer. De mededeling op grond van artikel 51f, derde lid, Sv kan derhalve in
veel gevallen gecombineerd worden met een eventuele mededeling van –
bijvoorbeeld – een kennisgeving van niet verdere vervolging. Deze koppeling
van de nieuwe mededelingsplichten aan de bestaande mededelingsplicht van artikel
51f, derde lid, Sv brengt derhalve met zich mee, dat de uitvoeringslasten
van de voorgestelde mededelingsplichten beperkt kunnen worden. De naleving
van de voorgestelde wettelijke verplichtingen kan overigens ook aan die van
de omschreven buitenwettelijke mededelingsplichten gekoppeld worden.Naar mijn mening wordt met het voorgestelde stelsel van mededelingsplichten
in voldoende mate tegemoetgekomen aan de belangen van de verdachte. Daarbij
kan nog het volgende worden aangetekend. In de praktijk wordt na een vormloos
sepot in een relatief klein deel van de gevallen een bevel tot vervolging
gevraagd. Dat bevel wordt vervolgens in slechts een relatief klein deel van
die gevallen ook daadwerkelijk gegeven door het gerechtshof. De rechtsonzekerheid
die door het onderhavige wetsvoorstel voor de verdachte wordt gecreëerd,
is dientengevolge betrekkelijk beperkt. Dit geldt temeer daar de omstandigheid
dat een kennisgeving van niet verdere vervolging is afgegeven, en het tijdsverloop
nadien, van invloed kunnen zijn op de beslissing op het beklag door het hof.
Bij de verdachte die een dergelijke kennisgeving heeft gekregen zijn, ook
als hij weet dat nog beklag kan worden gedaan, verwachtingen gewekt die niet
bestaan bij een verdachte die in onzekerheid verkeert omtrent het oordeel
van het openbaar ministerie. Zeker na een tijdsverloop van drie maanden zullen
er sterke argumenten moeten zijn om deze verwachtingen niet te respecteren;
van de rechtstreeks belanghebbende mag immers worden gevergd dat hij de in
het maatschappelijk verkeer gebruikelijke maatregelen neemt om op de hoogte
te blijven van zaken die hem aangaan. Zo zal hij bij adreswijzigingen ook
het OM op de hoogte moeten brengen. Laat hij dit na, en wordt het beklag daardoor
na de termijn van drie maanden ingediend, dan zal zijn – misschien nog
wel ontvankelijke – beklag eerder worden afgewezen. De belangen van
de verdachte, die er in beginsel ook van uit mag gaan dat rechtstreeks belanghebbenden
de gebruikelijke maatregelen nemen om op de hoogte te blijven, gaan na deze
termijn zwaarder wegen. 5. Financiële paragraafVerwacht mag worden, dat de kosten verbonden aan de invoering van het
onderhavige wetsvoorstel beperkt zullen zijn. Zoals gemeld schrijft de circulaire
van 21 mei 1969 ook thans reeds voor dat aan belanghebbenden die zich
tot het OM hebben gewend wordt meegedeeld binnen welke termijn zij bij het
hof beklag kunnen doen alvorens een kennisgeving van niet verdere vervolging
uitgaat. Een rechterlijke verklaring dat de zaak geëindigd is, wordt
betrekkelijk zelden uitgesproken. Het ligt dan ook niet in de verwachting
dat het onderhavige wetsvoorstel tot een grote stijging van beklagzaken zal
leiden. De mededelingen waartoe dit wetsvoorstel verplicht zullen een bescheiden
stijging van de werklast impliceren. Deze stijging kan evenwel worden beperkt
door de mededelingen zo veel mogelijk te laten samenvallen met mededelingen
welke thans reeds dienen plaats te vinden. Zij kan dan ook binnen het bestaande
financiële kader worden opgevangen. 6. Artikelsgewijs deel Artikel I AArtikel 74, derde lid, Wetboek van Strafrecht luidt thans als volgt: «De
officier van justitie doet aan de rechtstreeks belanghebbende die daarom heeft
verzocht, onverwijld mededeling van de datum waarop aan die voorwaarden is
voldaan.» Niet van het stellen van de voorwaarden, maar van het voldoen
daaraan moet thans derhalve mededeling worden gedaan. Het huidige artikel
12k brengt vervolgens met zich mee, dat de beklagtermijn drie maanden na het
voldoen aan de voorwaarden afloopt. Voorgesteld wordt, de mededelingsplicht
van de officier van justitie voortaan te koppelen aan het stellen van de voorwaarden.
Uit het stellen van deze voorwaarden blijkt, dat de beslissing tot niet (verder)
vervolgen is genomen. Verdachte en rechtstreeks belanghebbende hebben er belang
bij dat de laatste daar zo snel mogelijk mee op de hoogte raakt.Vastgelegd is bovendien dat de mededeling schriftelijk moet worden gedaan.
De formulering van de mededelingsplicht is mutatis mutandis gelijk aan die
in het voorgestelde artikel 36, vierde lid en artikel 245a, tweede lid, Sv.Wordt, nadat aan de transactievoorwaarden is voldaan, een bevel tot vervolging
gegeven, dan schrijft artikel 74b Wetboek van Strafrecht voor hoe vervolgens
gehandeld dient te worden. Uit artikel 74c, zevende lid, Wetboek van Strafrecht
blijkt voortaan, dat artikel 74b bij de politietransactie van overeenkomstige
toepassing is verklaard. Deze wijze van afhandeling wordt door het onderhavige
wetsvoorstel niet gewijzigd. BDe wijziging van artikel 74c Sr hangt samen met het feit dat ook na een
transactie wegens overtreding de mogelijkheid van beklag wordt opengesteld.
De toepasselijkverklaring van artikel 74b Wetboek van Strafrecht heeft voortaan
ook in het geval van overtredingen relevantie. Artikel II AHet voorgestelde artikel 12k vervangt, zo werd in paragraaf 3 van
de toelichting reeds aangegeven en beargumenteerd, de huidige artikelen 12k
en 12l Sv. De uitsluiting van beklag bij transactie wegens overtreding vervalt; de toepassing van de beklagprocedure bij misdrijven wordt
aangepast en tot alle strafbare feiten uitgebreid. Thans moet bij misdrijven
beklag worden gedaan «binnen drie maanden na de datum waarop aan de
voorwaarden is voldaan.» Dat wordt veranderd in: binnen drie maanden
na de datum waarop de rechtstreeks belanghebbende met de toepassing van artikel
74 bekend is geworden. Van een dergelijke toepassing is, zo volgt uit de tekst
van artikel 74 en artikel 74c Wetboek van Strafrecht, sprake zodra voorwaarden
zijn gesteld.Denkbaar is, dat de verdachte niet aan de voorwaarden voldoet. Voor dat
geval bepaalt het tweede lid dat de rechtstreeks belanghebbende niet gebonden
is aan de termijn van drie maanden na de mededeling. Zijn beklagrecht blijft
onverkort gelden. BIn het voorgaande is reeds aangegeven, op grond van welke argumenten na
een kennisgeving van niet verdere vervolging en een rechterlijke verklaring
dat de zaak geëindigd is, de beklagmogelijkheid nog gedurende een beperkte
tijd wordt opengesteld. Daar zij in dit verband naar verwezen.Wellicht ten overvloede zij er nog op gewezen dat het onderhavige wetsontwerp
niets verandert in de artikelen 240 en 246 Sv. Dat brengt mee dat, indien
het hof een bevel tot (verdere) vervolging heeft gegeven, geen kennisgeving
van niet verdere vervolging kan uitgaan als het hof daar niet in bewilligd
heeft. Het onderhavige wetsvoorstel impliceert echter wel, dat de lading van
artikel 240, eerste lid en 246, derde lid, Sv verandert. De bewilligingsconstructie
bewaakt niet langer de belangen van de rechtstreeks belanghebbende: deze kan
bij een ontijdige kennisgeving opnieuw klagen. Door het onderhavige wetsvoorstel
komen vooral de belangen van de verdachte voorop te staan, alsmede het gezag
van het hof. Beide zijn niet gebaat bij ontijdige kennisgevingen van niet
verdere vervolging. C, DDe onderhavige mededelingsplichten werden reeds toegelicht in paragraaf 4.
Tevens kan worden verwezen naar het gestelde in de toelichting bij de voorgestelde
wijziging van artikel 74, derde lid, Wetboek van Strafrecht. EDeze wijziging is in het algemeen deel van de toelichting afdoende toegelicht. Artikel IIIUit de overgangsbepaling vloeit voort dat beklag, gedaan na een kennisgeving
van niet verdere vervolging die voor het in werking treden van deze wet is
afgegeven, weinig kansrijk is. Deze kennisgeving behoudt namelijk de rechtsgevolgen
die daar ten tijde van haar totstandkoming aan waren verbonden. Dat impliceert
dat de verdachte (buiten het geval van artikel 246, tweede lid, Sv) niet weder
in rechte kan worden betrokken, behoudens nieuwe bezwaren.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26436-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl