Wijziging Politiewet 1993 en Wetboek van Strafvordering (taken en bevoegdheden Koninklijke Marechaussee); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30557, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

17-05-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30557 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN DEELInleidingOpsporingsbevoegdheidMensensmokkel en identiteitsfraudeBijstand aan de KMarUitgebrachte adviezenAdministratieve lastenARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel ICDArtikel 60aArtikel 60bArtikel 60cArtikel 60dArtikel IIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30557Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 557Wijziging van de Politiewet 1993 en het Wetboek van Strafvordering in
verband met de taken en bevoegdheden van de Koninklijke marechaussee en de
bijstand aan de Koninklijke marechausseenr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN DEELInleidingNaast de uitvoering van haar militaire taken is de Koninklijke marechaussee
(KMar) belast met een aantal belangrijke civiele politietaken, die zijn opgesomd
in artikel 6 van de Politiewet 1993. Zo is de KMar onder meer belast met beveiligingstaken
ten behoeve van de leden van het koninklijk huis, met de politietaak op de
luchthaven Schiphol en op een aantal andere luchtvaartterreinen en met de
uitvoering van taken krachtens de Vreemdelingenwet 2000. Sedert de inwerkingtreding
van de Politiewet 1993 is in deze taken en de daarbij behorende bevoegdheden
geen wezenlijke verandering meer aangebracht. Inmiddels is gebleken dat er
op een aantal onderdelen, gerelateerd aan de bevoegdheden van de KMar, onduidelijkheid
bestaat.In de eerste plaats gaat het daarbij om de opsporingsbevoegdheid. Anders
dan de opsporingsbevoegdheid van politieambtenaren, die algemeen en onbeperkt
is, is de opsporingsbevoegdheid van de militairen van de KMar weliswaar algemeen,
maar niet onbeperkt: zij is gebonden aan de uitvoering van de wettelijke taken
van de KMar. Dit leidt in de praktijk tot een ingewikkeld stelsel, waardoor
het niet altijd duidelijk is hoever de opsporingsbevoegdheid en de bevoegdheid
tot optreden van de militairen van de KMar strekt.In de tweede plaats bestaat er onduidelijkheid over de vraag of en in
hoeverre de KMar bevoegd is zelfstandig opsporingsonderzoek te doen naar mensensmokkel
en identiteitsfraude. Op grond van de huidige wet kan verdedigd worden dat
de KMar gevallen van mensensmokkel en identiteitsfraude die gerelateerd zijn
aan de uitvoering van de bij of krachtens de Vreemdelingenwet 2000 aan de
KMar opgedragen taken, zelfstandig mag afwikkelen. Daartegen kan echter worden
ingebracht dat de bestrijding van grensoverschrijdende criminaliteit –
waaronder mensensmokkel – weliswaar een eigen taak is van de KMar, maar
dat zij die slechts mag uitvoeren in de vorm van assistentieverlening aan
de politie. Deze onduidelijkheid bestaat overigens niet bij mensensmokkel,
identiteitsfraude en andere vormen van grensoverschrijdende criminaliteit
die de KMar op het spoor komt in het kader van de uitvoering van de politietaak op Schiphol en andere aangewezen luchtvaartterreinen, of in het
kader van de uitvoering van de militaire politietaak. In die gevallen staat
buiten kijf dat de KMar zelfstandig bevoegd is een opsporingsonderzoek in
te stellen en af te ronden.Het voorliggende wetsvoorstel beoogt de genoemde onduidelijkheden weg
te nemen. Daarnaast creëert het wetsvoorstel een grondslag voor bijstandsverlening
door de politie aan de KMar. Tevens neemt het wetsvoorstel mogelijke onduidelijkheid
weg ten aanzien van de mogelijkheid om regels van meer structurele aard te
treffen voor de verlening van bijstand door andere onderdelen van de krijgsmacht.OpsporingsbevoegdheidPolitieambtenaren hebben krachtens artikel 141 van het Wetboek van Strafvordering
(Sv) een algemene en onbeperkte – niet aan persoon of plaats gebonden –
opsporingsbevoegdheid. Zij zijn bevoegd hun taak uit te oefenen in het gehele
land, maar dienen zich in beginsel te onthouden van optreden buiten het gebied
van hun aanstelling (artikel 7 van de Politiewet 1993). De rechtmatigheid
van het optreden kan derhalve niet ter discussie worden gesteld, ook niet
als een politieambtenaar in strijd met artikel 7, tweede lid, van de Politiewet
1993 buiten het gebied van zijn aanstelling is opgetreden. Artikel 7, tweede
lid, van de Politiewet 1993 moet worden gelezen als een instructienorm, gericht
op de individuele politieambtenaar.Voor de militairen van de KMar geldt een andere regeling. De opsporingsbevoegdheid
van de militairen van de KMar is algemeen, maar niet onbeperkt. Zij geldt
krachtens artikel 141, onder c, Sv slechts voor de door de Minister van Justitie
in overeenstemming met de Minister van Defensie te bepalen gevallen. Dit is
nader uitgewerkt in de Aanwijzingsbeschikking opsporingsambtenaren Koninklijke
marechaussee. De opsporingsbevoegdheid van de aangewezen militairen van de
KMar is beperkt tot «alle gevallen waarin zij werkzaam zijn in de uitoefening
van de taken welke hun zijn opgedragen bij artikel 6 Politiewet 1993 of andere
wetten». Dit betekent dat de opsporingsbevoegdheid van de militairen
van de KMar soms territoriaal beperkt is (bijvoorbeeld de uitoefening van
de politietaak op Schiphol), soms beperkt is tot bepaalde personen (bijvoorbeeld
de uitoefening van de militaire politietaak) en soms beperkt is tot bepaalde
strafbare feiten (indien zij door het uitvoeren van een van hun taken op het
spoor komen van een strafbaar feit dat verband houdt met die taak).In aanvulling op artikel 141 Sv bepaalt artikel 6, vierde lid, van de
Politiewet 1993 dat de militair van de KMar die opsporingsbevoegdheid heeft,
bevoegd is tot optreden indien hij bij de uitoefening van zijn politietaken
op strafbare feiten stuit. Hiermee wordt gedoeld op het geval dat een militair
van de KMar bij de uitoefening van zijn taak een strafbaar feit op het spoor
komt dat geen verband houdt met die taak (een «toevalstreffer»).
In dat geval mag hij direct optreden, maar moet hij de afhandeling van de
zaak zo spoedig mogelijk aan de politie overdragen.Zoals blijkt uit het voorgaande, is de regeling omtrent de opsporingsbevoegdheid
en de bevoegdheid tot optreden van militairen van de KMar ingewikkeld en ondoorzichtig.
In de dagelijkse praktijk wordt de bevoegdheid tot optreden soms met succes
bij de rechter aangevochten1. Het gevolg daarvan
is dat militairen van de KMar bij twijfel over de vraag of zij in een voorkomend
geval over opsporingsbevoegdheid beschikken, zich geplaatst zien voor de keuze
tussen onbevoegd optreden of afzien van optreden waar ingrijpen uit maatschappelijk
oogpunt wel gewenst zou zijn. Zo zal het in de huidige tijdgeest maatschappelijk
onaanvaardbaar worden geacht wanneer een militair van de KMar, geüniformeerd
op weg naar zijn dienst, niet zou optreden tegen een ernstig geweldsdelict
waar hij onderweg op stuit.Om aan deze onduidelijkheid een eind te maken, wordt in het wetsvoorstel
voorgesteld de (algemene) opsporingsbevoegdheid van de KMar niet langer te
beperken tot bepaalde gebieden, personen of strafbare feiten. De KMar komt
dan voor wat betreft haar opsporingsbevoegdheid in dezelfde positie te verkeren
als de politie en een aantal bijzondere opsporingsdiensten zoals de Algemene
Inspectiedienst, Dienstonderdeel Opsporing, van het Ministerie van LNV en
de Belastingdienst/FIOD-ECD. Artikel 141 Sv wordt hiertoe gewijzigd.Het opheffen van de bestaande beperkingen in de opsporingsbevoegdheid
van de KMar heeft overigens uitdrukkelijk niet tot doel de politietaak van
de KMar uit te breiden. De politietaken van de KMar zijn en blijven limitatief
opgesomd in artikel 6, eerste lid, van de Politiewet 1993. In het nieuwe artikel
6, vierde lid, wordt daarom – naar analogie van artikel 7, tweede lid,
van de Politiewet 1993 voor wat betreft de politie – vastgelegd dat
een krachtens artikel 141 Sv aangewezen militair van de KMar, hoewel bevoegd
tot de opsporing van alle strafbare feiten, zich onthoudt van optreden anders
dan in het kader van de uitoefening van zijn politietaken. Daarmee wordt uitgedrukt
dat bij het overtreden van dit voorschrift weliswaar de rechtmatigheid van
het optreden van de militair van de KMar niet kan worden aangevochten, maar
wel wordt gehandeld in strijd met de instructienorm zich van optreden te onthouden
anders dan in het kader van de uitoefening van zijn politietaken. Het niet-inachtnemen
van die instructienorm kan disciplinaire repercussies hebben.Mensensmokkel en identiteitsfraudeVan oudsher behoort het tot de kerntaken van de KMar het Nederlandse grondgebied
te vrijwaren van personen die niet over een geldige titel beschikken om hier
te lande te verblijven. Tot de inwerkingtreding van het Akkoord van Schengen
en de Schengenuitvoeringsovereenkomst voerde zij die taak vooral uit door
inreizende vreemdelingen aan de landsgrenzen te controleren. Nadien werd die
grensbewaking teruggebracht tot het Nederlandse deel van de buitengrenzen
van het Schengengebied en kreeg de KMar daarnaast als taak het houden van
steekproefsgewijze mobiele controles achter de grenzen met België en
Duitsland. Deze laatste taak, het Mobiel Toezicht Vreemdelingen (MTV), is
een vorm van binnenlands vreemdelingentoezicht en vindt evenals de grensbewaking
plaats onder de vigeur van de Vreemdelingenwet 2000.In het kader van zowel de grensbewakingstaak als het MTV stuiten ambtenaren
van de KMar op ernstige vormen van migratiecriminaliteit zoals mensensmokkel
en fraude met reisen identiteitsdocumenten. Mensensmokkel is een belangrijke
prioriteit binnen de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit. Misbruik
van identiteits- en reisdocumenten speelt bij mensensmokkel vaak een grote
rol. Uit hoofde van haar taken op grond van de Vreemdelingenwet 2000 beschikt
juist de KMar over een bijzondere expertise op het terrein van migratie. De
KMar dient dan ook in staat te zijn strafrechtelijke onderzoeken uit te voeren
naar mensensmokkel en documentfraude. Onder de huidige wet is het echter onduidelijk
in hoeverre de KMar bevoegd is opsporingsonderzoeken naar deze delicten uit
te voeren en voort te zetten. Deze onduidelijkheid is voor een deel terug
te voeren op hetgeen hiervoor reeds werd gezegd over de opsporingsbevoegdheid.Verdedigbaar is de stelling dat de KMar wel degelijk bevoegd is strafrechtelijk
onderzoek in te stellen naar gevallen van mensensmokkel waarmee zij bij de
uitvoering van haar taak op grond van de Vreemdelingenwet 2000 in aanraking
komt, omdat het strafbare feit verband houdt met die taak. Daar staat echter
tegenover de evenzeer verdedigbare opvatting dat de KMar krachtens
artikel 6, eerste lid, onder d, van de Politiewet 1993 de bestrijding van
grensoverschrijdende criminaliteit – waaronder ook mensensmokkel en
identiteitsfraude vallen – slechts mag uitvoeren in de vorm van assistentieverlening
aan de politie.De laatstbedoelde uitleg van de Politiewet 1993 zou tot de conclusie kunnen
leiden dat militairen van de KMar die bij de uitoefening van hun taken op
grond van de Vreemdelingenwet 2000 in aanraking komen met gevallen van mensensmokkel
en fraude met reis- en identiteitsdocumenten, weliswaar bevoegd zijn de eerste
strafvorderlijke maatregelen te nemen maar vervolgens de zaak moeten overdragen
aan de politie. Deze situatie is gewenst noch logisch. De overdracht van zaken
gaat veelal gepaard met verlies van informatie. Bovendien zal het politiekorps
waaraan een zaak wordt overgedragen, daaraan, gelet op zijn eigen prioriteiten,
niet altijd die aandacht kunnen geven die nodig is. De bestrijding van mensensmokkel
en daarmee gepaard gaande identiteitsfraude sluit nauw aan bij de taken die
de KMar al van oudsher verricht. Mensensmokkel gaat immers altijd gepaard
met illegale grensoverschrijding. Juist de uitvoering van taken op grond van
de Vreemdelingenwet 2000 genereert informatie over georganiseerde migratiecriminaliteit.In het licht van een doelmatige opsporing stellen wij dan ook voor om
de bestrijding van mensensmokkel en van fraude met reis- en identiteitsdocumenten
in artikel 6 van de Politiewet 1993 wettelijk te benoemen als een zelfstandige
taak van de KMar. Deze taakuitbreiding is met name van belang voor het MTV;
immers op Schiphol en andere aangewezen luchthavens is de KMar reeds belast
met de uitvoering van de volledige politietaak.De bestrijding van mensensmokkel en identiteitsfraude zal geen exclusieve
taak voor de KMar worden. De onderzoeken van de KMar dienen dan ook aan te
sluiten bij de sturing en prioritering ten aanzien van de opsporing op regionaal,
bovenregionaal en nationaal niveau. Wanneer blijkt dat de door de KMar opgepakte
mensensmokkelzaken verweven zijn met andere vormen van criminaliteit, dan
wel een regionale of bovenregionale impact hebben, zal dit op het niveau van
de regionale driehoek dienen te worden besproken. Onderzoeken met bovenregionale
impact worden ingebracht in het Bovenregionale Rechercheoverleg (BRO), waar
nadere aansturing en prioritering zal plaatsvinden aan de hand van ingeleverde
projectvoorstellen. Voor het nationale niveau zal aansluiting worden gezocht
bij de systematiek voor de Nationale Recherche. De uitkomst hiervan kan zijn
dat het regiokorps, een Bovenregionaal Rechercheteam, dan wel de Nationale
Recherche het onderzoek overneemt, dat een gecombineerd onderzoeksteam met
de KMar wenselijk is, óf dat de KMar het onderzoek uitvoert. Afstemming
met politieonderzoeken zal voorts worden geborgd via informatie-uitwisseling
en mogelijk personele uitwisseling. Ook operationele samenwerking behoort
tot de mogelijkheden. Bezien zal worden of het stellen van regels terzake
op grond van artikel 48 van de Politiewet 1993 noodzakelijk is.Bijstand aan de KMarIn de huidige Politiewet 1993 is geregeld dat de KMar in bijzondere gevallen
bijstand kan verlenen aan de politie. Blijkens de wetsgeschiedenis moet dit
aldus worden verstaan, dat de KMar bijstand verleent aan de reguliere politie,
indien de menskracht van de politie met inachtneming van de binnen de politieorganisatie
te stellen prioriteiten niet toereikend is, terwijl het noodzakelijk is zeer
snel over voldoende bijstandspotentieel te beschikken en de KMar daarvoor,
gelet op haar specifieke deskundigheid en/of bewapening en uitrusting, het
meest in aanmerking komt.Deze bijstandstaak wordt in artikel 6, eerste lid, van de Politiewet 1993
uitdrukkelijk genoemd als een van de politietaken van de KMar.Er blijkt in de praktijk evenwel ook behoefte te zijn aan het opnemen
van de mogelijkheid dat de politie bijstand verleent aan de KMar, de zogenaamde «omgekeerde
bijstand». Daarbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan een terroristische
dreiging met betrekking tot de luchthaven Schiphol – waar de KMar de
algemene politietaak uitoefent – die het nodig maakt onmiddellijk op
grote schaal op het luchthaventerrein voertuigen of personen te controleren.Omdat voor de KMar de regel geldt dat zij eerst zoveel mogelijk binnen
de eigen organisatie in de nodige capaciteit moet voorzien, wordt ook voor
bijstand door de politie aan de KMar vastgelegd dat dit slechts mogelijk is
in bijzondere gevallen (artikel 60a). De uitleg die aan ditzelfde begrip wordt
gegeven in artikel 59 is daarbij van overeenkomstige toepassing. Dit betekent
dat de politie bijstand verleent aan de KMar, indien de menskracht van de
KMar met inachtneming van de binnen de KMar-organisatie te stellen prioriteiten
niet toereikend is, terwijl het noodzakelijk is zeer snel over voldoende bijstandspotentieel
te beschikken en de politie daarvoor, gelet op haar specifieke deskundigheid
en/of bewapening en uitrusting, het meest in aanmerking komt.De formulering van de voorgestelde artikelen 60b tot en met 60d sluit
aan bij die van de bestaande artikelen 54 tot en met 57.De aanvraagprocedure is analoog aan de regeling die geldt voor politiebijstand.
Er wordt een onderscheid gemaakt tussen bijstand voor de handhaving van de
openbare orde (artikel 60b) en bijstand voor de strafrechtelijke handhaving
van de rechtsorde, dan wel voor het verrichten van taken ten dienste van de
justitie (artikel 60c).De bijstand voor de handhaving van de openbare orde loopt via de bestuurlijke
lijn. De burgemeester – het bevoegde gezag – dient een aanvraag
in bij de Minister van Defensie in zijn hoedanigheid van beheerder van de
KMar. De Minister van Defensie doet vervolgens een verzoek aan de Minister
van BZK, die op zijn beurt de nodige opdrachten kan verstrekken aan de betrokken
korpsbeheerders dan wel, indien bijstand van het KLPD nodig is, zelf de nodige
voorzieningen treft.De bijstand voor de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde loopt
via de justitiële lijn. De officier van justitie – het bevoegde
gezag – dient een aanvraag in bij de Minister van Defensie. De Minister
van Defensie doet vervolgens een verzoek aan het College van procureurs-generaal,
dat op zijn beurt de nodige opdrachten kan verstrekken aan de betrokken korpsbeheerders
dan wel, indien bijstand van het KLPD nodig is, het verzoek kan doorgeleiden
naar de Minister van BZK.Een bijzondere regeling is getroffen voor bijstand voor de taken die de
KMar uitoefent onder rechtstreekse verantwoordelijkheid van de Minister van
Justitie (artikel 60d). Het gaat daarbij om: de beveiliging van de leden van
het koninklijk huis (objectbeveiliging), de persoonsbeveiliging van door de
Minister van Justitie aangewezen militairen, de beveiliging van de burgerluchtvaart,
de beveiliging van de ambtswoning van de minister-president en de beveiligingswerkzaamheden
ten behoeve van De Nederlandsche Bank N.V. In de huidige wet is de verantwoordelijkheid
van de Minister van Justitie voor de taakuitoefening van de KMar niet in alle
gevallen expliciet benoemd. Het voorstel van wet tot wijziging van de Politiewet
1993 in verband met de invoering van een nieuw stelsel voor bewaking en beveiliging
van personen, objecten en diensten (Kamerstukken II 2004/05, 30 041)
brengt hierin verandering.Indien voor deze bijzondere taken bijstand nodig is, verstrekt de Minister
van Justitie rechtstreeks aan de betrokken korpsbeheerders de nodige opdrachten. Indien bijstand van het KLPD nodig is, dan verzoekt hij
de Minister van BZK de nodige voorzieningen te treffen.Uitgebrachte adviezen1Het College van procureurs-generaal heeft op 14 juli 2005 advies
uitgebracht over het concept wetsvoorstel. Het College constateert dat de
opsporingsbevoegdheid van de KMar adequaat wordt geregeld in artikel 141 Sv.Het advies van het College om de tekst van het voorgestelde onderdeel
g, van artikel 6, meer in overeenstemming te brengen met de memorie van toelichting
bij dit onderdeel van het wetsvoorstel, is mede naar aanleiding van een gelijkluidend
advies van de Raad van State overgenomen.Het College heeft voorts vragen gesteld bij de laatste alinea van de toelichting
op het onderdeel «Mensensmokkel en identiteitsfraude». Wij antwoorden
het College dat het vanzelfsprekend niet gewenst zou zijn wanneer de KMar
bij elke zaak zelf bepaalt waar een zaak wordt aangebracht en op zoek gaat
naar een officier die de zaak zal behandelen. Elk strafrechtelijk onderzoek
naar mensensmokkel of documentfraude vindt plaats onder gezag van de officier
van justitie. De invulling van het gezag is dan ook aan het OM. Om die reden
heeft de Minister van Justitie het College alvast vooruitlopend op voorliggend
wetsvoorstel in juni 2004 schriftelijk verzocht zich te beraden over de vraag
hoe de gezagsrol in voorkomende gevallen het beste kan worden vormgegeven.
In het advies van het College hebben we aanleiding gezien de toelichting op
dit punt aan te vullen.Het Korpsbeheerdersberaad en de Raad van Hoofdcommissarissen hebben bij
brief van 12 oktober geadviseerd over het wetsvoorstel. Zij hebben geen
noemenswaardige bezwaren met betrekking tot voorliggende wijzigingen van de
Politiewet 1993 en het Wetboek van Strafvordering. Wel vragen de beraden ten
behoeve van een blijvend adequate aanpak van mensensmokkel en fraude met reis-
en identiteitspapieren aandacht voor een goede informatie-uitwisseling en
samenwerking tussen politie en KMar. Het lijkt hen gewenst de uitwerking van
de voorgenomen wijziging in de praktijk te zijner tijd te evalueren. Op het
belang van informatie-uitwisseling en samenwerking hebben wij reeds gewezen
in de laatste alinea van de toelichting op het onderdeel «Mensensmokkel
en identiteitsfraude». Wij hebben daarbij aangegeven dat zal worden
bezien of het stellen van regels terzake van samenwerking met de politie op
grond van artikel 48 van de Politiewet 1993 noodzakelijk is. Hiertoe zal de
uitwerking in de praktijk van de voorgenomen wetswijziging op dit punt dan
ook gevolgd worden.Administratieve lastenAangezien dit wetsvoorstel ziet op de taken en bevoegdheden van de KMar
alsmede de bijstand van de politie aan de KMar, vloeien daaruit geen administratieve
lasten voor burger of bedrijfsleven voort.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel ICIn het huidige artikel 59 van de Politiewet 1993 is geregeld dat wanneer
ook de KMar niet in de behoefte aan bijstand ter handhaving van de openbare
orde of in de behoefte aan bijstand voor de strafrechtelijke handhaving
van de rechtsorde dan wel voor het verrichten van taken ten dienste van de
justitie kan voorzien, er bijstand kan worden verleend door andere onderdelen
van de krijgsmacht.Artikel 59, tweede lid, bepaalt dat «in dat geval» de Minister
van BZK onderscheidenlijk de Minister van Justitie, in overeenstemming met
onze Minister van Defensie, bepaalt op welke wijze de bijstand wordt verleend,
waarbij nadere (beleids)regels worden gegeven over de uitoefening van bevoegdheden.
De woorden «in dat geval» zouden de onjuiste suggestie kunnen
wekken dat het onder de huidige wet niet mogelijk is regels van meer structurele
aard te treffen voor militaire bijstandsverlening. Om iedere twijfel terzake
weg te nemen stellen wij voor de woorden «in dat geval» in artikel
59, tweede lid, te schrappen.Een voorbeeld van een meer structurele regeling van militaire bijstand
wordt gevonden in de inzet van militaire vliegtuigen bij de bestrijding van
luchtvaartterrorisme (het onderscheppen van een (gekaapt) civiel vliegtuig).
Artikel 59, tweede lid, ligt ten grondslag aan een regeling waarin op voorhand
regels gesteld worden over de wijze waarop de desbetreffende onderdelen van
de krijgsmacht onder verantwoordelijkheid van de Minister van Justitie ingezet
kunnen worden en over de uitoefening van bevoegdheden in dat kader. Het op
deze wijze op voorhand in een regeling vastleggen van afspraken tussen de
Minister van Defensie en de Minister van Justitie voor toekomstige gevallen
waarin de bijstand daadwerkelijk moet worden verleend, is noodzakelijk gelet
op de korte tijdspanne waarbinnen in de gevallen waarover wij hier spreken,
opgetreden zal moeten worden.Een ander voorbeeld wordt gevonden in de bijstand welke wordt verleend
door het Explosievenopruimingscommando (EOC). Voor het ruimen van geïmproviseerde
explosieven dan wel voorwerpen waarvan het vermoeden bestaat dat het dergelijke
explosieven betreft, dient er altijd bijstand aan de krijgsmacht en meer in
het bijzonder aan het EOC te worden gevraagd. Het ruimen van explosieven is
voorbehouden aan het EOC, en de bijstandsverlening van het EOC voor het ruimen
van explosieven is in die zin structureel van aard.De voorgestelde wijziging van artikel 59, tweede lid, beoogt ieder spoor
van twijfel dat mocht bestaan over de mogelijkheid een permanente regeling
voor de verlening van militaire bijstand te treffen, ofwel de bijstand voor
toekomstige gevallen op voorhand te regelen, volledig weg te nemen.DArtikel 60aBijstand door de politie aan de KMar behoort een uitzondering te blijven.
Uitgangspunt is dat de KMar, ook in onvoorziene gevallen, zelf in haar capaciteitsbehoefte
voorziet. De politie zal slechts bijstand verlenen, indien de menskracht van
de KMar met inachtneming van de binnen de KMar-organisatie te stellen prioriteiten
niet toereikend is, terwijl het noodzakelijk is zeer snel over voldoende bijstandspotentieel
te beschikken en de politie daarvoor, gelet op haar specifieke deskundigheid
en/of bewapening en uitrusting, het meest in aanmerking komt. Dit uitgangspunt
wordt in artikel 60a tot uitdrukking gebracht met de term «in bijzondere
gevallen». Deze term wordt met dezelfde strekking gebruikt in artikel
58, betreffende de bijstand door de KMar aan de politie.Artikel 60bDit artikel regelt de bijstandsverlening aan de KMar voor de handhaving
van de openbare orde. De aanvraagprocedure geschiedt via de bestuurlijke lijn
en is afgeleid van de procedure die geldt voor politiële bijstand aan het KLPD voor de handhaving van de openbare orde (artikel 57, eerste
lid, van de Politiewet 1993). De burgemeester, als bevoegd gezag over de politie
en de KMar voor wat betreft de handhaving van de openbare orde, vraagt de
bijstand aan bij de Minister van Defensie in diens hoedanigheid van beheerder
van de KMar. De Minister van Defensie doet vervolgens een verzoek aan de Minister
van BZK, die ofwel de nodige opdrachten verstrekt aan de betrokken korpsbeheerders
(indien bijstand van regionale politiekorpsen nodig is) ofwel zelf de nodige
voorzieningen treft (indien bijstand van het KLPD nodig is).Bij de uitvoering van de politietaken van de KMar neemt de handhaving
van de openbare orde overigens een bescheiden plaats in. Er wordt daarom verwacht
dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen een beroep op bijstand door de
politie zal worden gedaan.Artikel 60cDit artikel regelt de bijstandsverlening aan de KMar voor de strafrechtelijke
handhaving van de rechtsorde en het verrichten van taken ten dienste van de
justitie. De aanvraagprocedure geschiedt via de justitiële lijn en is
afgeleid van de procedure die geldt voor politiële bijstand aan het KLPD
voor de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde en het verrichten van
taken ten dienste van de justitie (artikel 57, tweede lid, van de Politiewet
1993). De officier van justitie, als bevoegd gezag over de politie en de KMar
voor wat betreft de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde en het verrichten
van taken ten dienste van de justitie, vraagt de bijstand aan bij de Minister
van Defensie in diens hoedanigheid van beheerder van de KMar. De Minister
van Defensie doet vervolgens een verzoek aan het college van procureurs-generaal,
dat ofwel de nodige opdrachten verstrekt aan de betrokken korpsbeheerders
(indien bijstand van regionale politiekorpsen nodig is) ofwel de aanvraag
van de Minister van Defensie om bijstand ter kennis stelt van de Minister
van BZK, die vervolgens de nodige voorzieningen treft (indien bijstand van
het KLPD nodig is).Bijstand voor de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde (opsporing)
zal vooral geschieden in de vorm van specialistische kennis en deskundigheden.Artikel 60dEen aantal taken in het kader van de strafrechtelijke handhaving van de
rechtsorde wordt door de KMar uitgevoerd niet onder gezag van de officier
van justitie, maar op aanwijzing – en daarmee onder rechtstreekse verantwoordelijkheid –
van de Minister van Justitie. Het gaat om de volgende taken:– het waken voor de veiligheid van de leden van het koninklijk huis
(paleisbeveiliging);– de beveiliging van bepaalde Nederlandse en buitenlandse militairen
en hun gezinsleden;– het uitvoeren van beveiligingstaken op Schiphol en een aantal
andere luchthavens, alsmede de beveiliging van de burgerluchtvaart;– de bewaking en beveiliging van de ambtswoning van de minister-president;– het verrichten van beveiligingswerkzaamheden ten behoeve van De
Nederlandsche Bank N.V.Bijstand door de politie aan de KMar voor bovengenoemde taken wordt geregeld
in artikel 60d. Indien bijstand van regionale politiekorpsen nodig is, verstrekt
de Minister van Justitie in zijn hoedanigheid van «bevoegd gezag»,
in overeenstemming met de Minister van Defensie in diens hoedanigheid van
beheerder van de KMar en na overleg met het college van procureurs-generaal,
aan de betrokken korpsbeheerders de nodige opdrachten. Indien bijstand nodig
is van het KLPD, treft de Minister van BZK (beheerder van het
KLPD), op verzoek van de Minister van Justitie («gezag») in overeenstemming
met de Minister van Defensie (beheerder KMar), de nodige voorzieningen. In
het derde lid wordt bepaald dat de aanwijzingsbevoegdheid van de Minister
van Justitie jegens de commandant van de KMar voor de uitvoering van bovengenoemde
taken ook geldt jegens de korpschefs van de politiekorpsen die voor de uitvoering
van deze taken bijstand verlenen aan de KMar.Artikel IIAangezien niet alle (onder)officieren van de KMar zijn opgeleid tot opsporingsambtenaar,
bestaat de behoefte om bij het aanwijzen van militairen van de KMar die tot
opsporing bevoegd zijn, te kunnen differentiëren. Anders dan onder de
huidige wet zullen derhalve niet alle officieren en onderofficieren van de
KMar van rechtswege opsporingsbevoegd zijn, maar hebben die militairen of
categorieën militairen opsporingsbevoegdheid die op basis van artikel
141, onderdeel c, van het Wetboek van Strafvordering zijn aangewezen.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerDe Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties a.i.,A. PechtoldDe Minister van Defensie,H. G. J. KampXNoot1Zie bijvoorbeeld de vonnissen van de rechtbank Maastricht van 3 februari
2003 (LJN: AF4508), 4 maart 2003 (LJN: AF5177) en 30 maart 2004
(LJN: AO6618). Zie over het laatstgenoemde vonnis ook de antwoorden op de
vragen van de leden van de Tweede Kamer Algra en Haverkamp (Aanhangsel Handelingen
II 2003/04, nr. 1491).XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30557-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl