Afrika-beleid; Brief minister met een overzicht van de structurele oorzaken van honger in Afrika
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29237, nr. 54

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

12-10-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

29237 nr. 54

04-10-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam2. Ondervoeding in Afrika3. Wat zijn de belangrijkste achterliggende oorzaken?4. De weg voorwaartsOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29237Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 237Afrika-beleidnr. 54BRIEF VAN DE MINISTER VOOR ONTWIKKELINGSSAMENWERKINGAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 4 oktober 2006Graag bied ik u hierbij, mede namens de Minister van Landbouw, Natuurbeheer
en Visserij een overzicht aan van de structurele oorzaken van honger in Afrika,
zoals toegezegd tijdens het spoeddebat over noodhulp op 30 maart 2006
(Handelingen der Kamer II, vergaderjaar 2005–2006, nr. 65, blz. 4169–4182).Tijdens het spoeddebat kwam naar voren dat het Nederlandse beleid gericht
op het bestrijden van honger in Afrika bestaat uit twee pijlers. Allereerst
is dat armoedebestrijding. Armoede is de belangrijkste oorzaak van honger.
Als tweede pijler is Nederland in geval van een acute hongercrisis, als belangrijke
humanitaire donor, in veel gevallen bereid bij te dragen aan het lenigen van
de noden, om te voorkomen dat mensen sterven van de honger.De internationale aandacht voor de hongerproblematiek wordt voor een belangrijk
deel bepaald door acute crises als gevolg van bijvoorbeeld conflicten, aanhoudende
droogte of overstromingen. De media spelen hierbij een belangrijke rol. Hoewel
een adequate internationale reactie op humanitaire crises van groot belang
is, kan deze aandacht leiden tot een te eenzijdig beeld van de hongerproblematiek
in Afrika. Het is van groot belang om voortdurend aandacht te houden voor
de structurele oorzaken van honger. Daarom heb ik tijdens dit debat toegezegd
een overzicht te geven van de hongerproblematiek in Afrika, de belangrijkste
onderliggende oorzaken en wat de mogelijkheden zijn om deze structurele oorzaken
aan te pakken. Hiervoor zijn grote inspanningen nodig, waarvoor in eerste
instantie de Afrikaanse overheden zelf verantwoordelijk zijn, maar ook de
internationale gemeenschap een cruciale ondersteunende rol heeft te vervullen. 2. Ondervoeding in AfrikaDe problematiek van honger is gerelateerd aan chronische ondervoeding;
een ernstig en langdurig tekort aan voedsel en/of essentiële voedingsstoffen,
zoals micro-nutriënten. Ondervoeding uit zich ondermeer in de vorm van
ondergewicht, groeistoornissen en ziektes en is de belangrijkste oorzaak van
kindersterfte. Mensen die langdurig ondervoed zijn of zijn geweest dragen
de gevolgen hun hele leven met zich mee. Van slechter presteren op school,
vatbaar voor ziektes tot een lagere arbeidsproductiviteit op latere leeftijd.
Het terugdringen van ondervoeding levert daarmee een belangrijke bijdrage
aan de overige Millennium ontwikkelingsdoelen, zoals het terugdringen van
kindersterfte, basisonderwijs voor iedereen, het verbeteren van de gendergelijkheid
en het voorkomen van HIV/AIDS.Honger wordt in eerste instantie gerelateerd aan de eerste Millennium
ontwikkelingsdoelstelling, die uitgaat van een halvering van het percentage
mensen met honger in 2015 ten opzichte van 1990. De voortgang in de Millennium
ontwikkelingsdoelen op dit terrein wordt bewaakt door de Voedsel en Landbouw
Organisatie van de Verenigde naties (FAO). In de periode 2001–2003 was
31% van de mensen in Sub-Sahara Afrika volgens de FAO structureel ondervoed
is 31%. De Millennium ontwikkelingsdoelstelling voor de regio. De voortgang
blijft de laatste jaren achter bij die van halverwege de jaren negentig. Het
absolute aantal mensen met honger in deze regio steeg met meer dan 32 miljoen.
Uit deze gegevens blijkt verder dat eigenlijk alle landen in deze regio problemen
hebben met ondervoeding. Zuid-Afrika vormt hierop de uitzondering. In tegenstelling
tot bijvoorbeeld Azië en India is er in Afrika de laatste jaren geen
verbetering in het aantal ondervoede mensen waarneembaar.Dit beeld kan verder worden genuanceerd door gebruik te maken van voedingsgegevens
zoals die komen uit de Demographic and Health Surveys (DHS)1, uitgevoerd door USAID. De DHS maakt gebruik van gegevens verzameld
op huishoudniveau, waaronder gewichten, zodat de voedingstoestand van mensen
nauwkeurig kan worden vastgesteld. Interpretatie van de verschillende gegevens
brengt twee belangrijke aandachtspunten naar voren. Ten eerste dat in Sub-Sahara
Afrika de ondervoeding zich, anders dan in andere continenten, vooral manifesteert
bij kinderen. Het vijfde Wereld Voedselrapport van VN (2004) laat zien dat
het percentage kinderen met ondergewicht in Afrika nog steeds toeneemt, terwijl
het percentage in de andere continenten juist afneemt. Op dit moment lijdt
meer dan een kwart van de kinderen in Sub-Sahara Afrika aan ondergewicht.
In Oost Afrika en de Hoorn is het aandeel ondervoede kinderen het hoogst.
Deze slechte voedingstoestand van de kinderen in Afrika komt duidelijk tot
uiting in de hoge kindersterfte. Volgens UNICEF is de kindersterfte onder
5 jaar in Afrika bijna twee maal zo hoog als de daarop volgende regio, Zuid-Azië.
Deze hoge kindersterfte in delen van Afrika heeft naast voedingsaspecten overigens
ook te maken met onder andere culturele aspecten, de zware klimatologische
levensomstandigheden, gebrek aan mechanisatie in de landbouw en een tekort
aan medische voorzieningen.In Sub-Sahara Afrika blijkt dat, anders dan in bijvoorbeeld Azië
in het verleden, de voedingssituatie per hoofd van de bevolking in de steden
sterker is verbeterd dan in de rurale gebieden. Dit, ondanks de sterke migratie
van de rurale bevolking naar de steden. In combinatie met onder andere het
feit dat de afhankelijkheid van voedselimporten niet is toegenomen, kan worden
geconcludeerd dat de voedselproductie in Sub-Sahara Afrika grosso modo de
bevolkingsgroei heeft kunnen bijhouden. Over de stijging van de landbouwproductie wil ik nog het volgende opmerken.
De toename van de productie komt vooral door een toename van het productieareaal
en nauwelijks door een productiviteitsstijging per hectare. Het betreft hier
vooral de gangbare voedselgewassen zoals mais, sorghum en millet, maar ook
cassave en yam. Slechts in een beperkt aantal gebieden worden ook gewassen
met een hoge opbrengst (zogenaamde cash crops) verbouwd. Dit heeft alles te
maken met een gebrek aan markttoegang en marktwerking, zowel nationaal als
internationaal. Gegevens van de Wereldbank geven aan dat in Afrika bijna 60%
van de boeren te kampen heeft met de gevolgen van onvoldoende markttoegang1. De prijzen van deze voedselgewassen reageren zeer sterk
op veranderingen in het aanbod. Een stijging van het aanbod leidt onmiddellijk
tot een prijsdaling. Het produceren van een surplus aan graan levert financieel
te weinig op en wordt daardoor sterk ontmoedigd. Door deze lage opbrengsten
wordt er niet of onvoldoende geïnvesteerd in productieverhoging. Andere
marktverstoringen zoals gesubsidieerde importen of het geven van voedselhulp
op grote schaal versterken dit nog verder. Bij cash crops is over het algemeen sprake van een veel betere prijsvorming in
combinatie met een buitenlandse afzetmarkt. Productiestijging wordt hier veelal
bepaald door de mogelijkheden voldoende toegang te krijgen tot deze buitenlandse
markten. Traditioneel gezien gaat het hier om producten zoals katoen, thee,
koffie en cacao, terwijl op dit moment er meer en meer aandacht komt voor
de export van producten zoals groenten, fruit, visproducten en halffabricaten.Tenslotte wordt er in Afrika nog veel voedselhulp gegeven. Hierbij moet
onderscheid gemaakt worden tussen voedselhulp in humanitaire noodsituaties
en voedselhulp in niet-noodsituaties. Voorbeeld van dat laatste is de voedselhulp
die als voedsel programmahulp, aan netto voedselimporterende landen wordt
gegeven. De regeringen verkopen dit voedsel op de lokale markt en gebruiken
de vrijkomende middelen voor de financiering van de begroting. Dergelijke
voedselhulp is geen duurzame oplossing tegen honger, maar verstoort juist
het proces van marktontwikkeling en beïnvloedt de lokale productie van
voedsel negatief. Ondersteund door verschillende studies van onder meer de
OESO/DAC2 en Stichting Onderzoek Wereldvoedselvoorziening
van de Vrije Universiteit3 dringt dit bewustzijn
steeds meer door in zowel de landen die voedselhulp geven, als in landen die
voedselhulp ontvangen.3. Wat zijn de belangrijkste achterliggende oorzaken?De belangrijkste oorzaak voor structurele honger is armoede, waardoor
veel mensen geen toegang hebben tot voldoende voedsel van een goede kwaliteit.
Geen toegang omdat men niet in staat is het benodigde voedsel zelf te produceren
of dit voedsel op de markt te kopen. Het verminderen van de armoede levert
een directe bijdrage aan het bestrijden van honger. Voldoende inkomen is niet
alleen van belang om voedsel te kunnen kopen, maar ook noodzakelijk om de
voedselzekerheid van huishoudens op de langere termijn te vergroten. Het vermogen
van huishoudens om te kunnen investeren en sparen om slechte tijden te overbruggen
heeft een duidelijk verband met ondervoeding.Naast een gebrek aan inkomen moeten de belangrijkste oorzaken van regelmatig
terugkerende hongersnood in Sub-Sahara Afrika gezocht worden bij een ingewikkeld
complex aan factoren. Belangrijke externe factoren zijn de vele conflicten
en droogtes die het continent teisteren. Gebieden die te kampen hebben met
droogte liggen vooral in de Hoorn van Afrika, in het bijzonder Ethiopië,
Eritrea, Noord-Kenia en Somalië, inclusief de nabij gelegen landen Tsjaad
en Niger. West Afrika (Mali, Burkina Faso, Senegal) is de laatste decennia
grote crises door droogtegespaard gebleven. Hoewel deze externe
factoren moeilijk zijn te beïnvloeden, is het wel duidelijk dat het effect
van deze factoren minder zou zijn als het bestuur in sommige Afrikaanse landen
beter zou functioneren. In West Afrika heeft een goede samenwerking tussen
de landen onderling en met de donorgemeenschap een belangrijke bijdrage geleverd
aan het nemen van preventieve maatregelen, om dreigende voedseltekorten gedurende
een droogteperiode te voorkomen.Een ander vaak genoemd probleem is de bodemvruchtbaarheid in Afrika. De
Afrikaanse landbouwgronden zijn, afhankelijk van de locatie vooral arm aan
micronutriënten. Uit gegevens van onder andere de Wereldbank1 blijkt echter dat in Sub-Sahara Afrika 83% van
de bevolking leeft in gebieden met een gemiddeld tot hoog potentieel om de
landbouwproductiviteit te verhogen.Ook de HIV/AIDS problematiek in Afrika is onlosmakelijk met honger verbonden.
HIV/AIDS grijpt op verschillende manieren in op de voedselzekerheid. Mensen
die ernstig ziek en verzwakt zijn hebben allereerst een grote behoefte aan,
vaak dure, medische zorg en medicijnen. Bovendien is er om te kunnen overleven
een grotere noodzaak voor meer en beter voedsel. Dit legt een groot beslag
op het inkomen. Aan de andere kant hebben de getroffenen veel meer moeite
om in de inkomensbehoefte van zichzelf en hun gezinnen te voldoen. Dit maakt
het haast onmogelijk om nog uit deze armoedeval te komen.Om voldoende inkomen te kunnen genereren zullen ondernemers, waaronder
boerenbedrijven, de mogelijkheid moeten hebben om meer te produceren dan voor
eigen gebruik nodig is. Dit zal alleen gebeuren als deze productie ook kan
worden afgezet. In veel Afrikaanse landen is, om verschillende redenen de
marktwerking onvoldoende. Belangrijke oorzaken zijn een gebrek aan goede wegen
en transportmogelijkheden (goederenmarkten), het ontbreken van registratie
(landmarkten), beperkte mogelijkheden voor onderpand (financiële markten)
en onvoldoende scholingsmogelijkheden (arbeidsmarkten). Maar daarnaast spelen
ook andere factoren een belangrijke rol zoals tekort aan informatie, zwakke
institutionele capaciteit in de marktketen, afwezigheid van concurrentie door
dominantie van tussenhandelaren, gebrekkige capaciteit voor opslag en verwerking
of geringe kwantiteit en kwaliteit van de producten in de voedselsector. Deze
zogenaamde aanbodbeperkingen zijn er de oorzaak van dat zelfs als de regionale-
en internationale handelskansen toenemen, dit niet zal leiden tot een toename
van de productie.Voor landbouwontwikkeling is het ook van groot belang om een goed werkende
markt te hebben voor de producten die boeren nodig hebben voor hun productie,
zoals zaden, kunstmest en organische meststoffen. Het gebruik van kunstmest
en organische meststoffen blijft, ook door onvoldoende beschikbaarheid en
hoge kosten, achter bij andere delen van de wereld. Ook op het gebied van
onderzoek, onderwijs en kennisoverdracht is extra aandacht vereist voor een
betere ontwikkeling van de landbouwkundige situatie in Afrika.De economische groei in Afrikaanse landen zal, net als in Azië en
vroeger ook Europa, niet komen van de kleine agrarische bedrijven, maar met
name van de exporterende agrarische industrie, de niet-agrarische sector,
zoals industrie en diensten. Dit neemt echter niet weg dat er in Afrika een
belangrijke rol is weggelegd voor de kleine agrarische bedrijven, waar het
gaat om de oplossing van de locale voedselvoorziening. Deze bedrijven geven
inkomen aan veel van de allerarmsten, terwijl ze anderzijds lokaal een rol
kunnen spelen bij het produceren van voldoende voedsel. Uit verschillende
studies, onder andere van de Zweedse Ontwikkelingsorganisatie
SIDA1, komt naar voren dat verbetering van de
lokale voedselzekerheid begint bij een betere integratie van de kleine agrarische
bedrijven in de eigen markt. In het bijzonder geldt dat voor de gangbare voedingsgewassen.
Het besef begint steeds verder door te dringen dat niet de kleine schaal van
de Afrikaanse boerenbedrijven de belemmerende factor voor hun ontwikkeling
is, maar juist het tekortschietende economische en sociale beleid bepalend
is.Uit ervaringen in Azië komt naar voren dat het betrekken van de private
sector bij het tot stand brengen van voldoende markttoegang en marktwerking
cruciaal is. Het aanpakken van deze marktgerelateerde problemen, is een belangrijk
onderdeel van de integrale aanpak van de hongerproblematiek. Onderzoek en
ontwikkeling speelt hierbij een belangrijke rol.Samenvattend kan worden gesteld dat de situatie in Afrika zorgwekkend
is, maar als uitgangspunt niet veel dramatischer dan de situatie in bijvoorbeeld
India en China voordat er sprake was van hervormingen. De volgende aspecten
die specifiek voor Afrika van belang zijn kunnen worden genoemd:– Conflicten en droogte zijn de belangrijkste externe oorzaken voor
extreme honger in Afrika. Volgens de VN wordt bijna de helft van de voedselcrises
in Afrika veroorzaakt door oorlogen.– Chronische ondervoeding in Afrika manifesteert zich bij kinderen
en komt tot uiting in een hoge kindersterfte.– De productie van de basisvoedselgewassen in Afrika is gelijk opgegaan
met de hoge bevolkingsgroei. De toename van de productie van hoge opbrengst
gewassen is beperkt, als gevolg van een gebrek aan markttoegang en marktwerking.– Het perspectief voor economische ontwikkeling in Afrika wordt
beïnvloed door de schaalgrootte. China en India bijvoorbeeld zijn veel
groter dan welke individueel Afrikaans land dan ook, zowel qua oppervlakte
als aantal inwoners. Deze geringere bevolkingsomvang in Afrika beperkt de
mogelijkheden tot economisch ontwikkeling, een belangrijke sleutel van succes
in Azië (grote afzetmarkt, veel arbeidspotentieel). Daarnaast kent Afrika
grote gebieden die zeer dun bevolkt zijn, wat economische ontwikkeling bemoeilijkt.– De problematiek in de Hoorn van Afrika is zeer situatiespecifiek.
De hoogvlaktes hebben in principe potentie voor ontwikkeling, maar hebben
te kampen met overbevolking en grote invloed van conflicten en droogtes.– De HIV/AIDS epidemie die leidt tot een daling van het inkomen
en de mogelijkheid om zelf voldoende te produceren of in het levensonderhoud
te voorzien.– Tekortschietend overheidsbeleid, tot uiting komend in gebrek aan
noodzakelijke economische- en bestuurlijke hervormingen, prijsbeleid dat marktontwikkeling
frustreert, onvoldoende of juist teveel overheidsbemoeienis etc.4. De weg voorwaartsWe weten dus in principe wat de structurele problemen zijn, maar belangrijker
is dat de Afrikaanse landen en de verschillende ontwikkelingspartners daar
ook daadwerkelijk iets mee doen. Wat kunnen we daarbij leren van de ontwikkelingen
in China en India. Ondanks het feit dat er nog steeds meer ondervoede mensen
zijn in deze landen dan in Afrika, neemt hun aantal snel af, mede dankzij
de voorspoedige economische ontwikkelingen door de groei van de niet-agrarische
sectoren.De grote diversiteit van Afrika op het gebied van klimaat, bodemvruchtbaarheid
en de grote verschillen in bevolkingsdichtheid vragen wel om een
specifieke aanpak. De Afrikaanse landen zelf zullen de verantwoordelijkheid
moeten nemen om oplossingen te ontwikkelen voor de hongerproblematiek. Afrika
heeft getoond deze eigen verantwoordelijkheid serieus te willen nemen. In
het onlangs door de Wereldbank gepubliceerde rapport «Doing Business
2007» komt naar voren dat Afrikaanse landen grote vooruitgang hebben
gemaakt met hervorming van het ondernemingsklimaat, met Ghana en Tanzania
als opvallende koplopers. Nederland ondersteunt deze landen actief in het
invoeren van hervormingen. Tevens staat economische ontwikkeling, onder andere
door het stimuleren van de agrarische sector, centraal binnen de ontwikkelingsstrategie
van het New Partnership for Africa’s Development (NEPAD). Het streven
naar een groei van 6% voor de agrarische sector vormt de basis voor
het gemeenschappelijke Comprehensive Africa Agriculture Development Programme
(CAADP) dat gericht is op door de agrarische sector gedreven economische groei
en het bereiken van de MDG’s. Het CAADP vormt een door NEPAD geboden
richtsnoer voor de regionale en nationale sectorplannen in Afrika.Voor de zogenaamde falende staten en conflictgebieden is veiligheid en
stabiliteit een belangrijke basisvoorwaarde voor elke vorm van ontwikkeling.
Voor de overige landen heeft economische groei, gedreven door een sterke private
sector, een hoge prioriteit. Handel speelt hierin een centrale rol. Groei
is echter op zichzelf niet voldoende. Zij dient zoveel mogelijk ten goede
te komen aan de positie van de armen en het ondersteunende overheidsbeleid
dient daarop gericht te zijn. De lessen die uit de situaties in China en India
kunnen worden getrokken is dat in deze landen de economische groei voor een
belangrijk deel is gekomen uit de niet-agrarische sectoren, zoals industrie
en diensten. De groei van deze sectoren, met veel werkgelegenheid voor de
mensen van het overbelaste platteland heeft ertoe geleid dat de vraag naar
landbouwproducten is gestegen en de afzetkanalen sterk zijn verbeterd. De
groei van de vraag en dus de productie zal voor een belangrijk deel bepaald
worden door de vraag uit de steden en export.Afrika moet echter rekening houden met de beperking van de schaal, waardoor
de oplossingen veelal buiten de eigen grenzen en op regionale schaal gezocht
moeten worden. Daarnaast kan Afrika zich richten op de ontwikkeling van de
agrarische sectoren in de meer lucratieve markten, zoals bloemen, groente
en fruit en de verwerkingsmarkt. Hier kan sprake zijn van een comparatief
voordeel, door bijvoorbeeld lage productiekosten en de mogelijkheid het hele
jaar door te kunnen produceren. Dit voordeel zal echter alleen benut kunnen
worden als er voldoende en goed werkende afzetkanalen zijn, waarbij een verlaging
van de transportkosten een belangrijke voorwaarde is.De Nederlandse ondersteuning van de Afrikaanse regeringen sluit aan bij
deze analyse en is beschreven in een aantal beleidsnotities dat de laatste
jaren is opgesteld. De belangrijkste hiervan zijn de Afrika notitie «Sterke
mensen, zwakke staten» (kamerstuk 29 237, nr 1) en de notitie «Aan
elkaar Verplicht» (kamerstuk 29 234, nr. 8). Het beleid op het
gebied van HIV/AIDS is beschreven in de Aidsnotitie (kamerstuk 29 648,
nr. 6). Voor het beleid op het gebied van economische ontwikkeling en handel
verwijs ik naar de notitie «Handel en Afrika» (kamerstuk 29 237,
nr. 12) en de Notitie «Europese handelsbelemmeringen en ontwikkelingslanden»
(kamerstuk 28 318, nr. 2).De noodzaak voor een gedifferentieerde benadering komt in deze beleidsnotities
tot uitdrukking door verschillende combinaties van de prioritaire thema’s
per land of regio. De inspanningen in zogenaamde «falende staten»
en conflictgebieden zijn gericht op conflictpreventie en -beheersing,
wederopbouw en bevordering van stabiliteit. In de meer stabiele partnerlanden,
en gelukkig vormen die nog steeds de meerderheid, is er sprake van een structurele
samenwerking gericht op duurzame armoedebestrijding, ondermeer door economische
groei, ontwikkeling van de private sector, onderwijs, gezondheidszorg met
bijzondere aandacht voor HIV/AIDS bestrijding en aandacht voor het milieu.Bovendien komt ook een belangrijk deel van onze financiering aan multilaterale
organisaties (UNICEF, UNDP, FAO en IFAD) en verschillende NGO’s ten
goede aan de bestrijding van honger.Behalve verbetering van het ondernemingsklimaat en versterking van de
private sector is het wegnemen van internationale handelsbeperkingen een ander
belangrijke aandachtspunt van het Nederlandse beleid. Hierbij richten we ons
binnen de WTO op het afschaffen van handelsbelemmerende subsidies op voor
ontwikkelingslanden belangrijke producten. Ook de ontbinding van voedselhulp
heeft in dit verband een hoge prioriteit. Binnen het Gemeenschappelijk Landbouw
Beleid gaat het vooral om het afbouwen van exportsubsidies.De ambitieuze doelstelling om het aandeel mensen in de wereld dat honger
lijdt te halveren in 2015 vraagt om een ambitieuze aanpak, die recht doet
aan de complexe samenhang van oorzaken. Hongerbestrijding is een belangrijk
onderdeel van de integrale ontwikkelingsagenda, waarin armoedebestrijding
centraal staat via een samenhangende aanpak van hulp, handel en veiligheid.
Samenwerking met zowel publieke als private partners is noodzakelijk om de
ambitieuze doelstellingen te halen. Met een aantal instellingen en bedrijven
zijn nieuwe (publiek-private) partnerschappen en andere samenwerkingsvormen
tot stand gekomen die tot intensivering van activiteiten in de partnerlanden
hebben geleidt.De Minister voor Ontwikkelingssamenwerking,A. M. A. van Ardenne-van der HoevenXNoot1Voor meer informatie over DHS zie: http://www.measuredhs.com.XNoot1Dr. Derek Byerlee, The African Food Situation in Graphs, Presentation
African Fertilizer Summit 2005.XNoot2The Development Effectiveness of Food Aid; does tying matter, OESO/DAC
2005.XNoot3M. Keyzer, M. Merbis, N. Nubé, B. Sonneveld, R. Voortman, «Food
crisis management in Sub-Sahara Africa: a bird’s eye view of the continent»,
Stichting Onderzoek Wereldvoedselvoorziening van de Vrije Universiteit (Amsterdam
2003) 23.XNoot1Dr. Derek Byerlee, The African Food Situation in Graphs, Presentation
African Fertilizer Summit 2005.XNoot1Addressing Food crises in Africa, Sida division for rural development,
January 2006. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29237-54.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl