Besluitvorming over grote projecten; Brief minister over voor- en nadelen van een speciale projectwet (lex specialis) als kader voor besluitvorming over grote projecten
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24690, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

24-07-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24690 nr. 5

18-07-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamLex specialis als juridisch kader voor de besluitvorming
over grote projecten? Wetenschappelijke analyse1. «Spa in de grond variant»2. Variant waarin de procedure van de formele wet de PKB+
procedure vervangt3. De variant, waarin een uitspraak over nut en noodzaak
van een groot project wordt vastgelegd in de vorm van een formele wetRelatie met Kabinetsstandpunt besluiten grote projecten
(reactie op motie Hofstra)Adequate besluitvorming over ruimtelijke investeringsprojecten
op de verschillende bestuursniveaus Efficiencybevordering in besluitvorming over projecten
in het algemeenProjectbesluitvorming voor gemeente en provincieProjectbesluitvorming op rijksniveauIngrediëntenRol van minister van VROM in besluitvorming over ruimtelijke
Investeringsprojecten op nationaal niveauRuimtelijk relevante wetgevingOverige elementen kabinetsstandpunt Besluiten grote projectenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24690Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 690Besluitvorming over grote projectennr. 5BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING EN
MILIEUBEHEERAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 18 juli 1997Op 20 februari 1997 heb ik met de vaste commissie voor Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer een algemeen overleg gevoerd over het
kabinetsstandpunt Besluiten over grote projecten (Kamerstukken II, vergaderjaar
1995–1996, 24 690, nr. 1). In dat overleg heb ik toegezegd de motie
Hofstra (Kamerstukken II, 25 000-XI, nr. 28) te zullen uitvoeren voor
zover die motie betrekking heeft op het in kaart brengen van de voor-
en nadelen van een speciale projectwet, een zogenaamde lex specialis,
als juridisch kader voor de besluitvorming over grote projecten. Onder de
term lex specialis wordt in dit verband overigens verstaan het maken van afzonderlijke
wetten die zijn toegespitst op één concreet project (een HSL-wet,
een Schipholwet, e.d.). Met de onderhavige brief wordt aan deze toezegging
tegemoet gekomen.In deze brief wordt verder in meer algemene zin ingegaan op de besluitvorming
over ruimtelijke investeringsprojecten op de verschillende bestuurniveaus. Lex specialis als juridisch kader voor de besluitvorming
over grote projecten? Wetenschappelijke analyseIn het algemeen overleg op 20 februari 1997 met de vaste commissie heb
ik aangekondigd dat ik er aan hecht te beschikken over een wetenschappelijke
analyse van de plussen en minnen van wetgeving als juridisch kader voor de
besluitvorming over grote projecten, een en ander tegen de achtergrond van
elementen als efficiency van besluitvorming (totale tijdsduur), zorgvuldigheid
en rechtsbescherming. In verband daarmee hebben Prof. mr. D. A. Lubach en Prof. mr. Dr. E. F.
ten Heuvelhof, in opdracht van mijn departement en dat van Verkeer en Waterstaat,
een onderzoek verricht met als titel «De lex specialis als vorm voor
besluiten over grote projecten?». Dit onderzoek dat uit een tweetal onderling goed afgestemde essays bestaat, bied ik U hierbij, mede namens
mijn ambtgenote van Verkeer en Waterstaat, aan.1Prof. mr. D. A. Lubach (RU Groningen) heeft zich gebogen over de juridische aspecten van projectwetgeving als juridisch kader voor de
besluitvorming over grote projecten.In algemene zin wordt door de heer Lubach geconcludeerd dat «beleidsinhoudelijke
wetgeving niet principieel onmogelijk is». Vervolgens volgt een beschouwing
over drie modaliteiten van projectwetgeving: 1. «Spa in de grond variant»(model te Veldhuis zoals beschreven in NRC Handelsblad van 26 oktober
1996)Deze modaliteit betreft een wet waarin alle besluitvorming over een groot
project is geconcentreerd, zodat na inwerkingtreding van de wet onmiddellijk
de «spa in de grond kan».Voordeel van deze modaliteit is volgens de heer Lubach dat deze besluitvorming
op maat mogelijk maakt. Nadeel van maatwerk is evenwel de kans op versplintering
van besluitvorming. Voorts wordt als overwegend nadeel geconstateerd dat in
de wet zelf besluitvorming op een gedetailleerd uitvoeringsniveau moet plaatsvinden
(in het parlement moet over uitvoeringsdetails worden gediscussieerd).Vervolgens wordt geconcludeerd dat het onwaarschijnlijk is dat de acceptatiegraad
van een wet met daarin op nationaal niveau genomen detailbeslissingen groter
zal zijn dan in de huidige situatie.Bij het oordeel over deze variant is van grote betekenis of het met het
oog op artikel 6 EVRM mogelijk zal zijn rechtsbescherming bij de onafhankelijke
rechter te waarborgen die gelijkwaardig is aan de bestaande. Het model te
Veldhuis lijkt daarmee op gespannen voet te staan. In dat model wordt er immers
vanuit gegaan dat de rechtsbeschermingsprocedure zijn eindpunt vindt in een
beroep op de Tweede Kamer.Naar het oordeel van de heer Lubach staat artikel 120 Grondwet niet in
de weg aan de mogelijkheid om in de betreffende wet een rechterlijke toetsingsbevoegdheid
op te nemen ten aanzien van díe onderdelen, die – wanneer zij
buiten de wet om zouden zijn vastgesteld als afzonderlijke besluiten –
als appellabele besluiten zouden zijn te beschouwen. Mocht evenwel, aldus
de heer Lubach, het toetsingsverbod van artikel 120 Grondwet aan die mogelijkheid
in de weg staan, dan is dat een doorslaggevend argument tegen deze modaliteit. 2. Variant waarin de procedure van de formele wet de PKB+
procedure vervangtDe tweede door de heer Lubach beschreven modaliteit betreft de projectwet
als variant op de thans geldende regeling van de PKB+. Dat houdt in dat de
besluitvorming over nut, noodzaak en globale lokatie (of tracering) van een
groot project – de zogenoemde beginselbesluitvorming – in plaats
van in een PKB+ in een wet wordt vastgelegd.De heer Lubach concludeert dat de formele wet als alternatief voor de
bestaande PKB+-procedure geen significante voordelen oplevert. Enerzijds is
de bestuurlijke-juridisch binding van belangrijke onderdelen van de PKB+vrijwel
even sterk als die van de formele wet. Anderzijds is juist de formele wetsprocedure
wat betreft de maatschappelijke betrokkenheid bij de voorbereiding van een
wet minder «open» dan de PKB+procedure die daarop juist is ingericht. 3. De variant, waarin een uitspraak over nut en noodzaak
van een groot project wordt vastgelegd in de vorm van een formele wetDe gedachte achter deze variant is vooral dat door een «nut en noodzaak uitspraak» in de vorm van een formele wet te gieten,
herhalingen van de discussie over nut en noodzaak minder zullen voorkomen
dan wanneer een dergelijk besluit een andere (rechts)vorm heeft.De formele wet heeft, aldus de heer Lubach, in deze variant vooral een
symboolfunctie. Het in een vroeg stadium vastleggen van bindende principebeslissingen
levert spanningen op als er op dat moment nog geen duidelijkheid is over financiële
consequenties en uitvoeringsmodaliteiten.Prof. mr. dr. E. F. ten Heuvelhof (TU Delft) heeft zich gebogen over de bestuurskundige aspecten van wetgeving als kader voor de besluitvorming
over grote projecten.De conclusie van de heer Ten Heuvelhof is «dat van een lex specialis
niet mag worden verwacht dat zij het besluitvormingsproces versnelt, met behoud
van kwaliteit». Voor deze stelling wordt een aantal redenen opgevoerd
met als meest in het oog springende:• een lex specialis die versnellend zou werken, vereist op een erg
vroeg moment een gedetailleerde en gespecificeerde beschrijving van het project.
Dit is moeilijk te realiseren;• de voorbereiding van een lex specialis voor een controversieel
project zal – vanwege het vereiste detailniveau en vereiste overleg –
veel tijd kosten. Het proces van voorbereiding zal zeer zorgvuldig gemanaged
moeten worden om toch nog substantiële tijdwinst te boeken; • een lex specialis lijkt nog de meeste kans te hebben om de laatste
fase van het besluitvormingsproces te ordenen. Dit is de fase waarin ook nu
al juridische procedures de boventoon voeren. Het is echter niet deze fase
die de meeste tijd kost. De mogelijke tijdwinst van een lex specialis die
zich richt op deze fase is dan ook beperkt.De heer Ten Heuvelhof concludeert dat managerial veranderingen meer mogelijkheden
hebben om processen te versnellen met behoud van kwaliteit dan juridische
veranderingen. Hij besluit zijn betoog met de constatering dat «procesarchitectuur
en procesmanagement veelbelovende middelen zijn om besluitvormingsprocessen
te versnellen, terwijl de kwaliteit van het proces en de uitkomst ervan op
niveau kunnen blijven».De gemeenschappelijke tendens in de bijdragen van de heren Lubach en Ten
Heuvelhof is: «dat van de lex specialis geen wonderen moeten worden
verwacht. In de eerste plaats niet omdat een groot deel van de problematiek
waarvoor een oplossing wordt gezocht, niet van juridische aard is en dus ook
niet met juridische maatregelen kan worden bestreden. En in de tweede plaats
niet omdat de lex specialis als vorm voor regeling van grote projecten meer
nadelen dan voordelen heeft». Relatie met Kabinetsstandpunt besluiten grote projecten
(reactie op motie Hofstra)Over het onderzoek van Prof. mr. D. A. Lubach en Prof. mr. Dr. E. F. ten
Heuvelhof merk ik, mede namens mijn ambtgenote van Verkeer en Waterstaat,
het volgende op.In het kabinetsstandpunt Besluiten over grote projecten is niet gekozen
voor een lex specialis over een concreet project als generieke oplossing voor
de besluitvorming over projecten. Daarin is als generieke oplossing gekozen
voor een planologische kernbeslissing ex artikel 39 van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening (WRO), de zogenaamde project-PKB+, als het juridisch bindende kader
voor de besluitvorming over nut en noodzaak, alsmede over de globale locatie
(of tracering) van een groot project van nationaal belang. De conclusies uit het onderzoek van Prof. Lubach en Prof. Ten Heuvelhof
zijn een bevestiging van de in het kabinetsstandpunt neergelegde denklijn.
Immers, de beschouwingen van Prof. Lubach en Prof. Ten Heuvelhof geven blijk
van grote aarzelingen ten aanzien van de mogelijkheden van wetgeving per concreet
project als het juridisch kader voor de besluitvorming over grote projecten.
Aan het fenomeen van een lex specialis per concreet project blijken meer nadelen
dan voordelen te zijn verbonden.Met de constatering dat een lex specialis per concreet project geen generieke
oplossing biedt als juridisch kader voor de besluitvorming over grote projecten,
is de weg naar een dergelijke wet overigens niet volledig afgesneden. In een
uitzonderlijk geval kunnen regering en parlement besluiten toch te kiezen
voor een projectwet. Mocht die uitzonderlijke situatie zich voordoen, is het
wel van belang kritisch te bezien op welke wijze in dat specifieke geval wordt
omgegaan met de nadelen die volgens bijgaand onderzoek aan een dergelijke
wet zijn verbonden. Alles overziende gaat het daarbij in elk geval om:• het voorzien in een open maatschappelijke voorbereiding van de
wet;• het – binnen een beheersbaar tijdsbeslag – voorzien
in een zódanig volledig zicht op alle uitvoeringsmodaliteiten en de
effecten daarvan, dat die in de wet kunnen worden neergelegd, inclusief de
milieueffecten op strategisch en operationeel niveau;• het voorkomen dat op het niveau van regering en parlement wordt
gediscussieerd over uitvoeringsdetails, zoals de geluidsbelasting aan de gevels
van alle betrokken woningen, de keuze voor fiets- of voetgangerstunnels, de
noodzaak tot onteigening van het ene of het andere perceel, de technische
bouw-, milieu-, WVO-, enz. voorschriften e.d.;• het met het oog op artikel 6 EVRM voorzien in de mogelijkheid van
toetsing door een onafhankelijke rechter.Wellicht ten overvloede wijs ik er nog op dat een projectwet, nadat de
daartoe strekkende grondwetsherziening in werking zal zijn getreden, onderwerp
zal kunnen zijn van een correctief referendum. Adequate besluitvorming over ruimtelijke investeringsprojecten
op de verschillende bestuursniveaus Efficiencybevordering in besluitvorming over projecten
in het algemeenIn het kabinetsstandpunt besluiten grote projecten is niet alleen ingegaan
op de besluitvorming over de realisering van grote projecten van nationaal
belang. Aan het slot van het kabinetsstandpunt (zie de paragraaf «Projectbesluitvorming
in het algemeen») is nadrukkelijk gewezen op het belang van een adequaat
instrumentarium voor de realisering van ruimtelijke investeringsprojecten
op de verschillende bestuursniveaus.Dit onderwerp heeft vervolgens centraal gestaan in mijn brief van 21 oktober
1996 met betrekking tot de ontwikkelingen in het ruimtelijk planningstelsel
(Kamerstukken II, vergaderjaar 1996–1997, 24 054, nr. 27).Inmiddels is aan de verschillende onderdelen hiervan nadere invulling
gegeven. Onderstaand wordt U hieromtrent nader geïnformeerd. Projectbesluitvorming voor gemeente en provincieDe besluitvorming rondom projecten op het niveau van de gemeente staat
centraal in het wetsvoorstel tot wijziging van de WRO dat op 17 april van
dit jaar bij de Tweede Kamer is ingediend. Het belangrijkste onderdeel van
dit wetsvoorstel betreft het voorzien in een zelfstandige projectprocedure
op gemeentelijk niveau. Na inwerkingtreding van dat wetsvoorstel kan een gemeente
op basis van een vernieuwd artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening in combinatie met een eveneens vernieuwd artikel 50 van de Woningwet
vrijstelling en vergunning verlenen voor de realisering van een project, indien
dat project is voorzien van «een goede ruimtelijke onderbouwing».Wat betreft de noodzaak van een eventuele provinciale projectprocedure
is deze maand door Coopers & Lybrand een onderzoek in opdracht van mijn
departement afgerond met als titel «De realiteit van provinciale projecten».
Het gaat daarin om een verkennend onderzoek naar de behoefte aan aanvullend
instrumentarium voor de aansturing en uitvoering van bovenlokale projecten.
Uit dit onderzoek blijkt dat een provinciale projectprocedure weliswaar een
oplossing zou kunnen bieden voor de realisering van bovenlokale projecten,
maar dat aan het voorzien in een provinciale projectenprocedure geen prioriteit
dient te worden toegekend. Uit dit onderzoek blijkt veeleer dat de toepassing
van het huidige wettelijk en niet wettelijk instrumentarium kan worden verbeterd,
alsmede dat aandacht moet worden besteed aan de verbetering van het functioneren
van de bestuursorganen bij de uitvoering van een bovenlokaal project. Het
gaat daarbij met name om de planning en beheersing van projecten, alsmede
om projectmanagement.Ik zal mij hierop nader beraden in overleg met het IPO. Daarbij kunnen
ook de bevindingen uit het bestuurlijke vernieuwings-experiment «Fryslan
fernijt» een rol spelen. Projectbesluitvorming op rijksniveauBij de besluitvorming rondom projecten op het niveau van het rijk door
middel van een eventueel in de WRO (of in het kader van een separate wet inzake
de besluitvorming over ruimtelijke investeringsprojecten) te verankeren zelfstandige
projectprocedure staat voor mij een aantal noties centraal. Het gaat daarbij
om een zelfstandige projectprocedure voor de besluitvorming over rijksprojecten
die niet onder het bereik van het kabinetsstandpunt Besluiten grote projecten
vallen en die evenmin vallen onder het bereik van ruimtelijk relevante sectorwetten
zoals de Tracéwet en de Luchtvaartwet. IngrediëntenHet voorzien in een zelfstandige procedure voor de realisering van rijksprojecten
zal er in de eerste plaats toe moeten leiden dat het rijk van begin tot eind
de regie voert. Dit neemt niet weg dat vanzelfsprekend waarborgen moeten worden
getroffen voor een intensieve inschakeling van de betrokken andere overheden.Een tweede element betreft een heldere fasering van besluitvorming. Het
gaat daarbij om het onderscheid tussen besluitvorming op strategisch niveau
en op operationeel niveau. De besluitvorming besluitvorming begint met een
beslissing op strategisch niveau. Daarbij gaat het om de beslissing of een
project er überhaupt moet komen (nut en noodzaak) en, zo ja, binnen welke
randvoorwaarden; de volgende stap in de besluitvorming betreft het operationele
niveau, te weten de concrete inrichting en uitvoering van het te realiseren
project (de «hoe vraag»).Een derde element betreft een democratisch gelegitimeerde besluitvorming.
Bij het introduceren van een projectprocedure voor het rijk ligt het voor
de hand te voorzien in inschakeling of instemming door de Tweede Kamer op
het cruciale moment in de besluitvorming, bijvoorbeeld ten aanzien van de
«go/no go» beslissing.Verdere aandachtspunten betreffen het belang van het verkrijgen van maatschappelijk
draagvlak voor de realisering van rijksprojecten vanaf een zo
vroeg mogelijk moment in het besluitvormingsproces, het streven naar zoveel
mogelijk integratie en coördinatie binnen de besluitvorming, alsmede
efficiency op het punt van inspraak, bezwaar en beroep. Rol van minister van VROM in besluitvorming over ruimtelijke
Investeringsprojecten op nationaal niveauBij de besluitvorming over ruimtelijke investeringsprojecten acht ik een
intensieve betrokkenheid van de minister van VROM op het strategische niveau
van groot belang. In dat stadium van de besluitvorming staat de minister van
VROM voor de afweging of de mogelijke realisering van een rijksproject in
het belang is van ruimtelijke en milieukwaliteit en in hoeverre door middel
van aan de realisering van het project te verbinden maatregelen een bijdrage
kan worden geleverd aan een verbetering van die kwaliteit.Voor de standpuntbepaling van de minister van VROM op dat strategische
niveau zullen het vigerend en in voorbereiding zijnd ruimtelijk en milieubeleid
op nationaal niveau toetsingskader zijn. Tevens zal de minister van VROM zich
bij haar standpuntbepaling baseren op een gebiedsgerichte strategische visie.
Vanuit zo'n gebiedsgerichte benadering kunnen verschillende alternatieven
in kaart worden gebracht en kunnen randvoorwaarden worden geformuleerd.Voor de standpuntbepaling van de minister van VROM terzake van de strategische
beslissing over nut en noodzaak van een project is voorts van belang dat de
principiële discussies over inpassingsmogelijkheden, uitvoeringsmodaliteiten
en budgettaire randvoorwaarden in dit stadium van de besluitvorming worden
gevoerd. Dit geldt overigens ook voor de – voor het eventueel te realiseren
project – eerstverantwoordelijke sectorminister. Voorkomen moet worden
dat een te realiseren rijksproject in het operationele stadium van de besluitvorming
op weg naar de concrete uitvoering stagneert, omdat pas in díe fase
van de besluitvorming mogelijke – té – dure inpassingsvarianten
worden besproken.Uit het bovenstaande blijkt dat ik het – bij het eventueel wettelijk
regelen van een zelfstandige procedure voor de realisering van rijksprojecten –
noodzakelijk acht te voorzien in een zwaarwegende rol voor de minister van
VROM in de strategische fase van het besluitvormingstraject.Door te voorzien in een intensieve betrokkenheid van de minister van VROM
in de besluitvorming op het strategische niveau, kan de rol van die minister
in het vervolg van de besluitvorming op weg naar de concrete uitvoering en
inrichting van het te realiseren project terughoudend zijn. Naar mijn oordeel
is de besluitvorming op het operationele niveau primair een aangelegenheid
voor de verantwoordelijke sectorminister in nauw overleg met de betrokken
andere overheden.Ten aanzien van de besluitvorming op het operationele niveau merk ik tenslotte
nog het volgende op. In het kabinetsstandpunt Besluiten over grote projecten
is reeds gewezen op de noodzaak van zoveel mogelijk stroomlijning en coördinatie
van alle voor de realisering van een project te doorlopen plan- en vergunningenprocedures.
Bij het eventueel wettelijk regelen van een zelfstandige procedure voor de
realisering van rijksprojecten zal in elk geval moeten worden voorzien in
een dergelijke stroomlijning en coördinatie.In dat kader heb ik een tweetal onderzoeken uitbesteed die binnenkort
worden afgerond. DHV Milieu en Infrastructuur BV en het Instituut voor Bouwrecht
hebben een eerste aanzet gegeven voor de (on)mogelijkheden van een zogenoemde
projectvergunning, welke alle afzonderlijke vergunningen zou kunnen vervangen.
DHV Milieu en Infrastructuur BV heeft zich gebogen over de praktische wenselijkheid
en mogelijkheid van een projectvergunning; het Instituut voor Bouwrecht heeft
de juridisch/ theoretische mogelijkheden verkend van integratie
en coördinatie van vergunningverlening.In interdepartementaal verband zal worden bezien of het raadzaam is hierover
in de WRO een knoop door te hakken of e.e.a. te regelen in de Algemene wet
bestuursrecht. Integratie en coördinatie van vergunningverlening komt
overigens ook aan de orde in het kader van de nota Milieu en ruimte. Ruimtelijk relevante wetgevingHierboven is ingegaan op de noties die naar mijn oordeel centraal staan
in een eventueel in de WRO (of in het kader van een separate wet inzake de
besluitvorming over ruimtelijke investeringsprojecten) te verankeren zelfstandige
projectprocedure voor rijksprojecten.Die noties zijn evenzeer van belang waar het gaat om het bereiken van
meer efficiency in de besluitvorming over projecten die vallen onder het bereik
van ruimtelijk relevante wetten zoals de Tracéwet en de Luchtvaartwet.De evaluatie van de Tracéwet is eind vorig jaar afgerond. Momenteel
wordt, mede aan de hand van de resultaten van de evaluatie, door het ministerie
van Verkeer en Waterstaat en mijn departement gewerkt aan de voorbereiding
van een wijziging van de Tracéwet. Het streven is nog deze kabinetsperiode
een wetsvoorstel terzake om advies aan de Raad van State aan te bieden. Van
de zijde van mijn departement zal daarbij overeenkomstig het hierbovengestelde
worden ingezet op meer betrokkenheid van de minister van VROM in de strategische
fase van de besluitvorming over Tracéwetprojecten, een terugtredende
rol van die minister in de uitvoeringsfase, alsmede zoveel mogelijk efficiency
en stroomlijning in de laatste fase van de procedure op weg naar de concrete
uitvoering en inrichting. Overige elementen kabinetsstandpunt Besluiten grote projectenHet kabinetsstandpunt Besluiten grote projecten is alweer geruime tijd
geleden (17 april 1996) aan de Tweede Kamer aangeboden. Bij brief van 17 oktober
1996 (Kamerstukken II, vergaderjaar 1995–1996, 24 690, nr. 2) heb
ik vervolgens een groot aantal vragen over genoemd kabinetsstandpunt beantwoord
welke de inhoud van het kabinetsstandpunt in de meest brede zin betroffen.
In deze antwoorden is nader ingegaan op het belang van een zo breed mogelijk
maatschappelijk draagvlak vanaf een zo vroeg mogelijk moment in het besluitvormingsproces,
op de in het kabinetsstandpunt geïntroduceerde verkenningsfase en de
inrichting daarvan, op het belang van een heldere fasering in de besluitvorming,
op de rol van een begeleidingscommissie, de projectminister, het afzien van
een correctief referendum enz. (in de Verkenningsfase ruimtetekort mainport
Rotterdam, alsmede in de Toekomst Nederlandse Luchtvaartinfrastructuur zijn
is/wordt overigens reeds volgens deze uitgangspunten gewerkt).De discussie over het kabinetsstandpunt in het overleg met de vaste commissie
van 20 februari 1997, beperkte zich vervolgens, mede naar aanleiding van de
motie Hofstra, tot de juridische vormgeving van de besluitvorming over grote
projecten. Daarop is hierboven ingegaan. Voorts is hierboven uitgebreid ingegaan
op het onderdeel van het kabinetsstandpunt betreffende «Projectbesluitvorming
in het algemeen».Uit het verloop van de discussie met de Tweede Kamer over de inhoud van
het kabinetsstandpunt meen ik te mogen afleiden dat Uw Kamer zich op hoofdlijnen
met de andere elementen van het kabinetsstandpunt dan die welke eerder in
deze brief zijn besproken, kan verenigen. Ik teken daarbij overigens aan dat
het onderdeel correctief referendum van het kabinetstandpunt op
10 en 12 juni jl. met Uw Kamer is besproken in het kader van de behandeling
van wetsvoorstel 25 153 betreffende de wijziging van de Grondwet.Met het in deze brief gestelde kan wat mij betreft het overleg als afgerond
worden beschouwd. Separate wettelijke maatregelen worden t.z.t. uiteraard
op de gebruikelijke wijze aan U voorgelegd.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,M. de Boer XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24690-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl