Structuur van de uitvoering werk en inkomen (SUWI); Brief minister over onder meer het aanpassen van het financiële kader van de IRO-regeling voor zeer moeilijk plaatsbare patiënten
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26448, nr. 183

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

20-01-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

26448 nr. 183

17-01-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamMotie Noorman-den Uyl c.s.Weinig administratieve lastenEen no cure – less pay verhouding van 80–20%
voor zeer moeilijk plaatsbarenEen separaat scholings-integratiebudget voor zeer moeilijk
plaatsbaren met een financieringsverhouding van 80–20%Flexibiliteit en maatwerk op het uitgangspunt van het
hoofd aannemersschap bij zeer moeilijk plaatsbarenEindoordeel over de motieEerste Voortgangsrapportage IROImplementatie van de IRO-regelingEerste ervaringen met de werking van de IRO-regelingGebruik en kosten van de IRO-regelingPlaatsingsresultatenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 26448, nr. 183 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26448Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 448Structuur van de uitvoering werk en inkomen (SUWI)nr. 183BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 17 januari 2005De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid van de Tweede
Kamer heeft mij gevraagd te reageren op het verzoek de motie Noorman-den Uyl
c.s. onverkort uit te voeren en derhalve de regeling voor een individuele
reïntegratieovereenkomst (IRO) zo aan te passen dat voor trajecten voor
zeer moeilijk plaatsbare cliënten een financieringsverhouding van 80%–20%
(inspanning versus resultaat) geldt. In deze brief zal ik mijn standpunt ten
aanzien van de uitvoering van deze motie toelichten.Tevens is bijgevoegd de «Eerste voortgangsrapportage IRO»1. Deze voortgangsrapportage biedt inzicht in de implementatie
van de IRO-regeling en geeft bovendien een eerste zicht op de werking en het
gebruik van de IRO-regeling. Een eerste indruk is dat de IRO-regeling cliënten,
reïntegratiebedrijven en UWV de mogelijkheid biedt te komen tot maatwerk.
Cliënten zijn tevreden over de mogelijkheid zelf een reïntegratiebedrijf
te kiezen en vorm te geven aan hun reïntegratie. Reïntegratiebedrijven
slagen erin cliëntgericht te werken, bijvoorbeeld met trajecten met meer
persoonlijke begeleiding. In een kwart van de IRO-trajecten wordt scholing
ingezet.Motie Noorman-den Uyl c.s.Met de IRO heeft het kabinet een nieuwe regeling geïntroduceerd die
meer keuzemogelijkheden voor cliënten van UWV met betrekking tot hun
reïntegratie combineert met efficiënte besteding van middelen door
middel van (partiële) resultaatfinanciering. Over de optimale uitvoering
van de IRO-regeling heb ik meermalen van gedachten gewisseld met de Tweede
Kamer. Een element in deze discussie is het financiële kader voor met
name zeer moeilijk plaatsbare cliënten. In mijn brieven van 13 oktober
2004 en 17 november 2004 heb ik de Tweede Kamer geïnformeerd over
het protocol voor zeer moeilijk plaatsbare cliënten en de aanpassing
van het financiële kader van de IRO-regeling voor deze groep cliënten.
Uit de brief van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid
van de Tweede Kamer begrijp ik dat de argumenten voor de vormgeving van het
financiële kader van de IRO-regeling niet door uw Kamer gedeeld worden.De motie Noorman-den Uyl c.s. stelt dat de IRO-regeling voor deze groep
moet voldoen aan 4 voorwaarden:• weinig administratieve lasten;• voor zeer moeilijk plaatsbaren een no cure – less pay verhouding
van 80–20%;• een separaat scholings-integratiebudget voor zeer moeilijk plaatsbaren
met een financieringsverhouding van 80–20%;• flexibiliteit en maatwerk op het uitgangspunt van het hoofd aannemerschap
bij zeer moeilijk plaatsbaren.Ik zal op deze punten afzonderlijk ingaan.Weinig administratieve lastenIk steun deze voorwaarde zonder meer, niet alleen voor zeer moeilijk plaatsbaren
maar voor alle cliënten. Bij de opzet en uitvoering van de IRO-regeling
geldt als uitgangspunt het vaststellen van heldere regels enerzijds en het
beperken van administratieve lasten voor cliënten, reïntegratiebedrijven
en UWV anderzijds. Om de beperking van administratieve lasten te waarborgen
is dit een aandachtspunt in de monitoring van de IRO-regeling.Een no cure – less pay verhouding van 80–20%
voor zeer moeilijk plaatsbarenTijdens het algemeen overleg op 23 juni 2004 heb ik met de vaste
commissie over dit onderwerp van gedachten gewisseld. Ik deel de mening van
de Tweede Kamer dat maatwerk essentieel is, ook bij de reïntegratie van
zeer moeilijk plaatsbaren. Daarom heb ik UWV gevraagd het begrip «zeer
moeilijk plaatsbaren» te operationaliseren om met heldere criteria deze
cliënten te identificeren, zodat het mogelijk is voor hen afwijkende
voorwaarden vast te stellen. Daarbij is van belang dat UWV bij de uitwerking
van de financiële voorwaarden voor zeer moeilijk plaatsbaren, niet alleen
heeft gekeken naar de mogelijkheid de mate van resultaatfinanciering aan te
passen, maar ook naar de mogelijkheid van aanpassing van de maximale trajectprijs.
Immers op beide manieren kan recht worden gedaan aan trajecten voor mensen
met een grotere afstand tot de arbeidsmarkt. Bij de opstelling van het protocol
«zeer moeilijk plaatsbaren» heeft UWV de LCR en Borea betrokken.Ik heb uw Kamer in mijn brieven van 13 oktober 2004 en 17 november
2004 geïnformeerd over de uitwerking van het begrip zeer moeilijk plaatsbaren
en over het voorgestelde financiële kader. Ik heb UWV gevraagd de mogelijkheid
van een no cure – less pay verhouding van 50–50% met een hogere
trajectprijs te onderzoeken. UWV heeft mij daarop geïnformeerd dat UWV
voornemens is het ten hoogste verschuldigd bedrag voor cliënten op wie
het protocol voor zeer moeilijk plaatsbare cliënten van toepassing is,
vast te stellen op € 7 500. Voor overige cliënten geldt
een maximumbedrag van € 5 000.De motie Noorman-den Uyl c.s. stelt dat voor zeer moeilijk plaatsbaren
een no cure – less pay verhouding van 80–20% moet gelden. Bij
een trajectprijs van € 5 000 betekent dit dat het reïntegratiebedrijf € 4 000
krijgt bij aanvang van het traject en € 1 000 na een succesvolle
plaatsing. Ook de LCR en Borea hebben, in hun brief aan de vaste commissie
voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid van de Tweede Kamer van 10 december
2004, gepleit voor deze financieringswijze waarbij vooral op basis van inspanning wordt afgerekend. Zij vrezen dat reïntegratiebedrijven
het risico van scholing anders te groot vinden. Tevens wijzen zij op de mogelijkheid
dat cliënten geen reïntegratiebedrijf vinden dat als hoofd- of onderaannemer
wil fungeren en dat kleine reïntegratiebedrijven geen trajecten voor
zeer moeilijk plaatsbaren zullen uitvoeren wegens het te grote risico.Informatie over de kosten en inzet van scholing bij trajecten, IRO of
regulier, voor zeer moeilijk plaatsbaren ontbreekt. Het is derhalve niet mogelijk
te toetsen hoe groot het risico is dat Borea en LCR vrezen. Ik ben van mening
dat het financiële kader waar ik u in de brief van 17 november jl.
over heb geïnformeerd, eveneens de mogelijkheid biedt scholing in te
zetten. De risicoloze investering die het reïntegratiebedrijf kan doen
is in dit systeem nagenoeg gelijk. Een reïntegratiebedrijf krijgt, voor
een traject voor het ten hoogste verschuldigd bedrag van € 7 500,
bij de aanvang van het traject € 3 750 en bij een succesvolle
plaatsing nogmaals € 3 750. De prikkel om vervolgens daadwerkelijk
te komen tot een succesvolle en dus duurzame plaatsing is in dit laatste systeem
evenwel aanmerkelijk groter. Een grote plaatsingsprikkel is met name bij een
IRO van belang, omdat een onsuccesvolle IRO weinig gevolgen heeft voor het
reïntegratiebedrijf. Dit in tegenstelling tot de reguliere aanbesteding,
waarbij onsuccesvolle trajecten de kans op een nieuw contract met het UWV
aanzienlijk verkleinen. Een voldoende bedrag als risicoloze investering in
combinatie met een hogere plaatsingsprikkel voor het reïntegratiebedrijf
is ook in het belang van de cliënt.Uit de brief van de vaste commissie concludeer ik dat de commissie mijn
argumenten voor een no cure – less pay verhouding van 50–50% voor
deze trajecten echter niet deelt. Ik heb UWV daarom gevraagd het financiële
kader voor zeer moeilijk plaatsbare cliënten vast te stellen op een ten
hoogste verschuldigd trajectbedrag van € 5 000 met een een
no cure – less pay verhouding van 80–20%, zoals in de motie Noorman-den
Uyl c.s. is opgenomen. Voor de goede orde wijs ik erop dat UWV in uitzonderingsgevallen
een hoger bedrag kan toekennen, als de cliënt kan aantonen dat een hoger
bedrag dan € 5 000 nodig is om op de arbeidsmarkt geplaatst
te worden.Het spreekt vanzelf dat in de monitoring en het evaluatieonderzoek nauwgezet
gevolgd moet worden of de vermindering van de resultaatsfinanciering voor
zeer moeilijk plaatsbaren en het scholingsprotocol bijdragen aan de mogelijkheid
voor hen van de IRO-regeling succesvol gebruik te maken, resulterend in duurzame
werkhervatting. Tijdens de verschillende overleggen met de vaste commissie
heb ik als voorwaarde voor de IRO gesteld dat de prijs/prestatie verhouding
van IRO trajecten niet mag achterblijven bij die van reguliere trajecten.
Daarnaast is het niet de bedoeling dat de IRO-trajecten een leiden tot een
uitholling van de reguliere trajecten in de aanbestedingsprocedure. Ik zal
deze aspecten nadrukkelijk evalueren. Indien deze effecten daadwerkelijk optreden,
dan zal het noodzakelijk zijn de financiële voorwaarden voor de IRO opnieuw
te bezien.Een separaat scholings-integratiebudget voor zeer moeilijk
plaatsbaren met een financieringsverhouding van 80–20%Voor scholing geldt dat maatwerk van belang is. Het moet mogelijk zijn
scholing in te zetten in een IRO-traject. Tegelijkertijd geldt dat de inzet
van scholing moet worden afgestemd op de noodzaak om langs de kortste weg
duurzame werkhervatting te realiseren. Reïntegratiebedrijven onderkennen
een financieel risico bij de inzet van scholing in IRO-trajecten, zo blijkt
uit de «Eerste voortgangsrapportage IRO». Tegelijkertijd blijkt
dat reïntegratiebedrijven bij de huidige financieringssystematiek
waarin voor de scholing geen apart budget wordt toegekend in ongeveer een
kwart van de trajecten overgaan tot de inzet van scholing.UWV, LCR en Borea leggen op dit moment de laatste hand aan een protocol
«scholing». Doel van dit protocol is vooraf zo goed mogelijk te
kunnen onderkennen voor welke cliënten scholing noodzakelijk kan zijn,
opdat de trajectprijs daarop afgestemd kan worden. Ik zal de Kamer zo spoedig
mogelijk nader informeren over dit punt nadat UWV mij heeft geïnformeerd
over het protocol «scholing».Flexibiliteit en maatwerk op het uitgangspunt van het
hoofd aannemersschap bij zeer moeilijk plaatsbarenDe IRO biedt mogelijkheden om andere dienstverleners dan de gebruikelijke
reïntegratiebedrijven als hoofdaannemer voor een IRO te laten fungeren.
Een cliënt kan zelf voorstellen met welk reïntegratiebedrijf een
IRO wordt gesloten. Voorwaarde is dat dit bedrijf zich beroepsmatig richt
op de inschakeling van mensen in het arbeidsproces. Ook een bedrijf dat van
oudsher geen reïntegratiebedrijf is, maar zich gaat richten op de inschakeling
van mensen in het arbeidsproces, kan dus in aanmerking komen voor het hoofdaannemerschap
in het kader van een IRO. Dit bedrijf moet, net als ieder reïntegratiebedrijf,
voldoen aan de (kwaliteits)criteria zoals opgesteld door het UWV. Het bedrijf
dat als hoofdaannemer fungeert, kan vanzelfsprekend gebruik maken van dienstverlening
van andere bedrijven dan reïntegratiebedrijven. Hierbij kan gedacht worden
aan specifieke dienstverleners op het terrein van scholing, trainingen of
assessments. De IRO biedt dus flexibiliteit en mogelijkheden om maatwerk te
leveren bij reïntegratie. Dit aspect is vanzelfsprekend meegenomen in
de monitoring en evaluatie.Eindoordeel over de motieDe punten uit de motie Noorman-den Uyl c.s. komen in de uitwerking van
de IRO-regeling terug. De regeling kent beperkte administratieve lasten, uit
de eerste evaluatie blijkt niet dat er zich problemen voordoen met het hoofdaannemerschap
en er wordt een speciaal protocol ontwikkeld om te waarborgen dat ook de zeer
moeilijk plaatsbaren voldoende scholing ontvangen. Daarnaast zal voor deze
groep zeer moeilijk plaatsbaren voor een ten hoogste verschuldigd bedrag van € 5 000,–
een no cure – less pay verhouding van 80–20% gelden.Eerste Voortgangsrapportage IROTijdens het Algemeen Overleg op 17 december 2003 over de individuele
reïntegratieovereenkomst (IRO) heb ik toegezegd de Tweede Kamer met voortgangsrapportages
tot 2008 jaarlijks te informeren over de implementatie en resultaten van de
IRO-regeling. In 2008 zal de feitelijke evaluatie van de IRO-regeling plaatsvinden.
Op 23 juni 2004 heb ik toegezegd ook de experimenten met het persoonsgebonden
reïntegratiebudget (PRB) te betrekken bij deze voortgangsrapportages.Op 11 maart 2004 heeft Staatssecretaris Rutte de Tweede Kamer toegezegd
een half jaar na invoering van de IRO-regeling te komen met een tussenrapportage
met een overzicht van de stand van zaken. De «Eerste voortgangsrapportage
IRO» biedt dit overzicht. Onderzoeksbureau APE heeft hiertoe onderzoek
verricht. Deze voortgangsrapportage beschrijft de implementatie van de IRO-regeling
en geeft een beeld van de eerste praktijkervaringen van cliënten, reïntegratiebedrijven
en UWV. Tevens wordt een eerste overzicht geboden van het gebruik en de kosten
in de eerste drie kwartalen van 2004. Waar mogelijk worden bevindingen vergeleken met ervaringen met de reguliere trajecten en met de PRB-trajecten in
de experimenten.Medio 2005 volgt een tweede voortgangsrapportage IRO. In deze rapportage
zal het accent meer liggen op gebruik, kosten en de eerste resultaten van
de IRO. Hiermee zal deze tweede rapportage meer het karakter van evaluatie
hebben. Deze tweede voortgangsrapportage zal ook een uitgebreider overzicht
bevatten van het gebruik, de kosten en resultaten van trajecten in de PRB-experimenten,
zoals ik heb toegezegd naar aanleiding van de motie-Weekers c.s.De «Eerste voortgangsrapportage IRO» biedt inzicht in een
drietal elementen van de IRO-regeling:• de implementatie van de IRO-regeling;• eerste ervaringen met de werking van de IRO-regeling;• eerste inzicht in gebruik en kosten van de IRO-regeling.Implementatie van de IRO-regelingVanaf januari 2004 is UWV gestart met de implementatie van de IRO-regeling.
Tegelijkertijd heeft UWV cliënten al de mogelijkheid geboden aanvragen
voor IRO-trajecten in te dienen, vooruitlopend op de inwerkingtreding van
de IRO-regeling. Het spreekt vanzelf dat in dit proces door UWV en reïntegratiebedrijven
gezocht moet worden naar nieuwe werkwijzen. In de «Eerste voortgangsrapportage
IRO» zijn aandachtspunten benoemd bij de verschillende fases van het
IRO-traject. Deze betreffen bijvoorbeeld de voorlichting over de IRO (geen
te hoge verwachtingen bij de cliënt creëren), de verschillen tussen
UWV-vestigingen bij de beoordeling van IRO-aanvragen en het starten van het
IRO-traject door het reïntegratiebedrijf vóórdat de overeenkomst
is ondertekend. Voor veel aandachtspunten is het nog te vroeg is om te beoordelen
of sprake is van een probleem dat vraagt om een oplossing of dat het gaat
om een tijdelijke situatie of ontwikkeling die inherent is aan het implementeren
van nieuwe regelgeving. Dit laatste zal zijn versterkt door de onzekerheden
en onduidelijkheden in de periode tot aan de inwerkingtreding van de IRO-regeling.
De volgende voortgangsrapportage kan meer duidelijkheid geven. Desondanks
biedt de rapportage al wel enig inzicht in de invoering en werkwijze van UWV
en de reïntegratiebedrijven. De rapportage kan daarom voor UWV en reïntegratiebedrijven
aanleiding zijn te bezien of de werkwijze verder verbeterd kan worden. Hierbij
is te denken aan het aspect van de voorlichting over de voorwaarden van de
regeling en de verschillende uitvoeringspraktijk in UWV-regiokantoren. Ik
heb UWV gevraagd op deze punten de uitvoering waar mogelijk te verbeteren.Eerste ervaringen met de werking van de IRO-regelingDe «Eerste voortgangsrapportage IRO» laat zien dat er in de
periode tot oktober 2004 2293 aanvragen voor een IRO zijn gedaan. De kernpunten
van de IRO-regeling zijn de keuze door de cliënt van het reïntegratiebedrijf
en het zelf opstellen van het reïntegratieplan. De voortgangsrapportage
laat zien dat op deze punten cliënten van UWV tevreden tot zeer tevreden
zijn. De tevredenheid uit zich ook in een toenemend aantal aanvragen voor
een IRO-regeling. Een eerste indruk is derhalve dat de IRO-regeling voor cliënten,
reïntegratiebedrijven en UWV mogelijkheden biedt binnen de huidige kaders
tot maatwerk te komen.De rapportage laat zien dat de verschillende actoren moeten wennen aan
hun nieuwe rol. Dit is merkbaar op verschillende punten. Reïntegratiebedrijven
moeten zich meer gaan richten op cliënten als opdrachtgever. Dit leidt
ertoe dat cliënten verschillende offertes laten maken om de voor hen kwalitatief beste dienstverlening te kunnen kiezen. Dit betekent
hogere acquisitiekosten voor de reïntegratiebedrijven, maar is inherent
aan een concurrerende reïntegratiemarkt. Positief aspect van de sterkere
focus van reïntegratiebedrijven op cliënten is een toename van de
transparantie van de reïntegratiemarkt voor cliënten.De IRO is bedoeld voor cliënten die zelf een idee hebben voor hun
reïntegratie en zelf een keuze voor een reïntegratiebedrijf willen
maken. Slechts een klein deel van de cliënten blijkt geheel zelf een
reïntegratieplan op te stellen. Reïntegratiebedrijven en UWV ondersteunen
hen bij de opstelling van dit plan. Het lijkt daarom zinvol goede voorlichting
te geven over met name de mate van zelfstandigheid en eigen initiatief, die
de IRO van de cliënt vraagt. UWV moet cliënten informeren over de
mogelijkheid van een IRO, de cliënt zal zelf moeten bepalen of de IRO
iets voor hem of haar is. Daarbij dient UWV goed in het oog te houden dat
ook de IRO gericht is op de kortste weg naar duurzaam werk. Onderdeel van
de marginale toetsing van UWV moet zijn of een IRO-traject kan leiden tot
duurzame reïntegratie met een efficiënte inzet van publieke middelen.Voor wat betreft de inhoud van trajecten lijkt het huidige financiële
kader cliënten en reïntegratiebedrijven voldoende mogelijkheid te
bieden voor het leveren van maatwerk. Elementen die hierbij in het oog springen
zijn meer aandacht aan de persoonlijke begeleiding en meer cliëntgerichtheid.
Bij de IRO maakt de cliënt vaker de keuze voor scholing dan bij een regulier
traject: in een kwart van de IRO-trajecten wordt scholing ingezet. Partiële
resultaatfinanciering blijkt geen te groot financieel risico te vormen om
scholing in te zetten.Gezien het feit dat de gemiddelde trajectprijs van de IRO slechts in geringe
mate afwijkt van die van reguliere trajecten, roept dit wel de vraag op waarom
dergelijke elementen zoals persoonlijke begeleiding en scholing geen onderdeel
(kunnen) uitmaken van reguliere trajecten. In de regulier aanbestede trajecten
lijken dan ook meer mogelijkheden voor maatwerk te liggen dan reïntegratiebedrijven
nu onderkennen. De ervaringen met de IRO zouden opdrachtgevers en opdrachtnemers
kunnen benutten meer elementen van maatwerk (scholing, persoonlijke begeleiding,
cliëntgerichtheid) op te nemen in regulier aanbestede trajecten.Gebruik en kosten van de IRO-regelingDe «Eerste voortgangsrapportage IRO» biedt inzicht in het
gebruik en de trajectkosten van de IRO-regeling over de eerste drie kwartalen
van 2004. Van de gebruikers van de IRO-regeling blijkt 64% WW-gerechtigde
tegen 36% arbeidsgehandicapten. In vergelijking tot de regulier aanbestede
trajecten valt op dat onder de groep arbeidsgehandicapten relatief veel Wajonggerechtigden,
veel volledig arbeidsongeschikten en veel arbeidsgehandicapten met als diagnose
psychische stoornissen telt.Wanneer de trajectprijs bekeken wordt, dan valt op dat de gemiddelde IRO-trajectprijs
convergeert naar € 5 000. Dit ligt in de lijn der verwachting,
maar conflicteert met de gedachte dat de IRO gericht is op maatwerk. Maatwerk
impliceert immers verscheidenheid in de inhoud van trajecten en daarmee in
de prijs van trajecten. Voor WW-gerechtigden blijkt de gemiddelde trajectprijs
hoger dan voor arbeidsgehandicapten, terwijl deze verhouding voor reguliere
trajecten andersom is. In de vervolgrapportage zal nadrukkelijk bekeken worden
in hoeverre de trajectprijs van de IRO voor WW-gerechtigden interfereert met
de gemiddelde trajectprijs van reguliere trajecten.PlaatsingsresultatenZoals aangegeven heb ik als voorwaarde voor de IRO-regeling gesteld dat
de prijs/prestatie verhouding van IRO trajecten niet mag achterblijven bij
die van de reguliere trajecten. Gezien de korte tijd sinds inwerkingtreding,
kan hier op dit moment nog geen oordeel over gevormd worden. De «Eerste
voortgangsrapportage IRO» krijgt medio 2005 een vervolg met een tweede
rapportage. Deze rapportage zal een eerste evaluatiemoment zijn. In de vervolgrapportage
wordt niet alleen gekeken naar gebruik en resultaten van IRO-trajecten, maar
worden ook gebruik, kosten en resultaten van de PRB-trajecten uit de experimenten
in het onderzoek betrokken. Daarnaast zullen de geconstateerde aandachtspunten
in deze rapportage wederom worden bezien.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de GeusXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26448-183.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl