Gedetineerdenzorg buitenland; Rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27430, nr. 2

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

05-10-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27430 nr. 2

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamINHOUDSAMENVATTINGZorgnormOrganisatie, werkwijze en informatievoorzieningAansturing van de zorgReactie minister van BuiZa en nawoord Rekenkamer1 INLEIDING2 BELEID GEDETINEERDENZORG2.1 Inleiding2.2 Uitgangspunten en de Bundel Consulaire Voorschriften2.3 Intensivering2.3.1 Plan van aanpak2.3.2 Stand van zaken intensivering3 CENTRALE STURING EN BEHEERSING3.1 Inleiding3.2 Sturingsinstrumenten3.3 Bezoeken DPC aan posten3.4 Overige actorenStichting Reclassering NederlandEpafras3.5 Kosten3.5.1 Materiële kosten3.5.2 Personele kosten3.6 Verantwoording4 ACTIVITEITEN POSTEN4.1 Inleiding4.2 Arrestaties4.3 Bezoeken door post4.4 Inzet vrijwilligers4.5 Verstrekkingen aan gedetineerden4.6 Sociale uitkeringen4.7 Financiële bemiddeling4.8 Diplomatieke stappen4.9 Post en rechtsgang4.10 Posten en omstandigheden4.11 Overbrenging van gedetineerden5 CONCLUSIES EN AANBEVELINGEN6 REACTIES EN NAWOORD6.1 Inleiding6.2 Minister van Buitenlandse Zaken6.3 Minister van Justitie6.4 Bestuur van de Stichting Reclassering Nederland6.5 Nawoord RekenkamerBIJLAGE 1 AANTAL BIJ HET MINISTERIE VAN BUIZA BEKENDE NEDERLANDERS
IN BUITENLANDSE GEVANGENISSEN IN DE PERIODE 1988–2000 BIJLAGE 2 OVERZICHT NEDERLANDSE GEDETINEERDEN IN HET BUITENLAND PER
3 JULI 2000 BIJLAGE 3 LIJST VAN GEBRUIKTE AFKORTINGEN 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27430Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 74 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 430Gedetineerdenzorg buitenlandnr. 2RAPPORTINHOUD Samenvatting5   1Inleiding7   2Beleid gedetineerdenzorg92.1Inleiding92.2Uitgangspunten en de Bundel Consulaire
Voorschriften92.3Intensivering10 2.3.1Plan van aanpak102.3.2Stand van zaken intensivering11   3Centrale sturing en beheersing123.1Inleiding12 3.2Sturingsinstrumenten123.3Bezoeken DPC aan posten13 3.4Overige actoren13 3.5Kosten14 3.5.1Materiële
kosten14 3.5.2Personele kosten153.6Verantwoording15    4Activiteiten posten174.1Inleiding174.2Arrestaties17 4.3Bezoeken door post174.4Inzet vrijwilligers19 4.5Verstrekkingen aan gedetineerden20 4.6Sociale uitkeringen204.7Financiële bemiddeling20 4.8Diplomatieke stappen21 4.9Post en rechtsgang21 4.10Posten en omstandigheden22 4.11Overbrenging van gedetineerden22   5Conclusies en aanbevelingen24   6Reacties en nawoord266.1Inleiding26 6.2Minister van Buitenlandse Zaken26 6.3Minister van Justitie27 6.4Bestuur van de Stichting Reclassering Nederland27 6.5Nawoord Rekenkamer27Bijlage 1Aantal bij het Ministerie van BuiZa bekende Nederlanders in buitenlandse
gevangenissen in de periode 1988–200029Bijlage 2Overzicht Nederlandse
gedetineerden in het buitenland per 3 juli 200030Bijlage 3Lijst
van gebruikte afkortingen32SAMENVATTINGDe Rekenkamer heeft een onderzoek uitgevoerd naar de zorg voor Nederlandse
gedetineerden in het buitenland, zoals deze door het Ministerie van Buitenlandse
Zaken (BuiZa) wordt vormgegeven. Het onderzoek richtte zich zowel op het beleid,
de uitvoering van het beleid als de verantwoording erover. Ook de intensiveringsmaatregelen
die het ministerie in 1998 heeft ingezet, vormen een onderdeel van het onderzoek.Het aantal Nederlandse gedetineerden in buitenlandse gevangenissen dat
bij het Ministerie van BuiZa bekend is, is in tien jaar tijd bijna verdrievoudigd:
van 650 in 1990 tot 1880 gedetineerden in 2000.1De belangrijkste conclusie van het onderzoek is dat het Ministerie van
BuiZa helder zou moeten formuleren wat de taken zijn van het ministerie ten
aanzien van gedetineerde Nederlanders in het buitenland, op basis van een
expliciete zorgnorm.Ook zou het Ministerie van BuiZa de organisatie, werkwijze
en informatievoorziening af moeten stemmen op deze nog te formuleren
taken in het kader van de gedetineerdenzorg.Ten slotte zou het Ministerie van BuiZa zich moeten bezinnen op de wijze
waarop de zorg voor Nederlandse gedetineerden in het buitenland wordt aangestuurd.ZorgnormAan het beleid van het Ministerie van BuiZa liggen twee beginselen ten
grondslag. Het ministerie dient erop toe te zien dat de autoriteiten in het
land van detentie de aldaar geldende rechtsregels juist toepassen, en het
dient de autoriteiten aan te spreken indien er sprake is van mensonwaardige
omstandigheden in de gevangenis. Deze beginselen worden in de praktijk onvoldoende
nageleefd.De concrete taken en verantwoordelijkheden van het Ministerie van BuiZa
ten aanzien van gedetineerde Nederlanders in het buitenland zijn uitgewerkt
in de Bundel Consulaire Voorschriften. De richtlijnen zijn vaak facultatief:
Nederlandse vertegenwoordigingen in het buitenland («posten»)
zijn niet verplicht om iets te doen. Concrete doelen ontbreken.Momenteel is het dan ook onvoldoende duidelijk welke activiteiten een
consulaire post in het buitenland moet verrichten ten aanzien van gedetineerde
Nederlanders. Gevolg is dat de posten dit wisselend invullen. Bovendien kunnen
volgens het Ministerie van BuiZa de gedetineerden in juridische zin geen rechten
ontlenen aan het beleid.Organisatie, werkwijze en informatievoorzieningHet Ministerie van BuiZa zou inzichtelijk moeten maken hoeveel personele
capaciteit nodig is voor een goede uitvoering van de gedetineerdenzorg. Ook
moeten bezoeken worden gebruikt om gestructureerder inzicht te krijgen in
wensen, omstandigheden en rechtsgang van de gedetineerden.De intensiveringsmaatregelen hebben positieve resultaten opgeleverd. De
bezoekfrequentie is verhoogd en de gedetineerden krijgen sneller bezoek na
hun arrestatie. De gemiddelde duur tussen arrestatie en eerste bezoek is voor
westerse landen afgenomen van 440 dagen in 1997 naar 50 dagen in 1999; in
niet-westerse landen is de duur afgenomen van 240 naar 18 dagen.Desondanks bestaan er nog de nodige problemen, zoals gebrek aan personeel,
een onvolledige informatievoorziening, en onvoldoende inzicht in omstandigheden. Aansturing van de zorgMomenteel stuurt de Directie Personenverkeer, migratie en Consulaire zaken
(DPC) de posten centraal aan. Dit is in strijd met het uitgangspunt van integraal
management op de posten. Gezien het groeiend aantal gedetineerdendossiers
is deze centrale sturing en centrale informatieverzameling ook niet wenselijk.
Bovendien wordt het bemoeilijkt omdat DPC onvoldoende informatie krijgt van
de posten over de gedetineerdenzorg.Reactie minister van BuiZa en nawoord RekenkamerDe minister van BuiZa heeft in september 2000 op het rapport gereageerd.
In zijn reactie onderschrijft de minister de noodzaak tot het meer structureren
en standaardiseren van beleid en uitvoering van de gedetineerdenzorg. Hij
zegt toe om de taken van het ministerie zonodig te herformuleren en uit te
werken om meer duidelijkheid te verschaffen over het beleid. Het formuleren
van een expliciete zorgnorm acht de minister echter niet goed uitvoerbaar
vanwege de grote diversiteit aan individuele gevallen.De Rekenkamer is ingenomen met de toezegging van de minister meer duidelijkheid
te verschaffen over de grondslagen en de uitvoering van het gedetineerdenbeleid.
De Rekenkamer blijft echter van mening dat het juist van belang is een expliciete
zorgnorm te formuleren op basis waarvan tot actie kan worden overgegaan. 1 INLEIDINGDe Rekenkamer heeft in de periode november 1999 tot en met mei 2000 een
onderzoek uitgevoerd naar de zorg voor Nederlandse gedetineerden in het buitenland,
zoals deze door het Ministerie van Buitenlandse Zaken (BuiZa) wordt vormgegeven.
Het onderzoek richtte zich zowel op het beleid, de uitvoering als de verantwoording.
Voorts kondigde het Ministerie van BuiZa in 1998 enkele intensiveringsmaatregelen
aan. Deze maatregelen vormen eveneens een onderdeel van het onderzoek van
de Rekenkamer.Aanleiding voor het onderzoek was de aandacht voor de sector zorg zoals
deze in de Collegestrategie van de Rekenkamer is neergelegd; deze aandacht
is met name gericht op de kwetsbare groepen in de samenleving en kwam eerder
al tot uiting in het in 1997 gepubliceerde Rekenkamerrapport Klantgerichtheid publieke dienstverlening, waarin ook de gedetineerdenzorg
werd betrokken.De Rekenkamer beoogt met dit onderzoek:• inzicht te krijgen in de doelstellingen en de uitvoering van de
gedetineerdenzorg;• inzicht te krijgen in de mate waarin de doelstellingen worden bereikt;• waar nodig een bijdrage te leveren aan de verdere verbetering van
de gedetineerdenzorg.Het onderzoek bestond uit zes onderdelen, te weten:1. Een dossierstudie, waarin onder andere regelgeving, Tweede Kamerstukken,
nota's en verdragen zijn bestudeerd.2. Interviews met actoren binnen en buiten het Ministerie van BuiZa. De actoren buiten het ministerie zijn mede in het onderzoek betrokken
om te bezien in hoeverre de beoogde samenwerking als gevolg van de herijking
en reorganisatie succesvol is.3. Een dossieronderzoek op basis van een representatieve steekproef van
in totaal honderd centraal aanwezige dossiers van gedetineerden.4. Een enquête voor posten1 met gedetineerden.
Van de 74 posten met gedetineerden hebben 732
de enquête ingevuld. Percentages die in dit rapport worden genoemd,
zijn gerelateerd aan deze 73 posten.5. Het bezoeken van enkele posten om een indruk te krijgen van de gedetineerdenzorg
in de praktijk. Tijdens de bezoeken is gesproken met medewerkers, vrijwilligers
en een aantal gedetineerden. Tevens is een aantal lokaal aanwezige dossiers
bestudeerd.6. Een brief aan gedetineerden. Om een zo goed mogelijk beeld te krijgen
van de situatie van de gedetineerden en datgene wat het departement voor hen
betekent, heeft de Rekenkamer naast de afgelegde bezoeken ook de in de steekproef
vallende honderd gedetineerden in een brief gevraagd naar een aantal relevante
aspecten.Gezien het aantal afgelegde postbezoeken (4) en het aantal beantwoorde
brieven (44) kunnen deze twee laatste onderdelen niet als representatief worden
beschouwd. Wel strookt het beeld dat eruit naar voren komt met de bevindingen
uit andere wel representatieve onderdelen van het onderzoek.De Rekenkamer heeft een onderscheid gemaakt tussen posten in westerse
en posten in niet-westerse landen. Dit onderscheid is gemaakt vanwege de verschillen
in omstandigheden in de gevangenissen. Onderzocht is of deze verschillen
een factor van betekenis vormen voor de uitvoering van de gedetineerdenzorg.Hoofdstuk 2 beschrijft de hoofdlijnen van het beleid en de uitvoering
van de gedetineerdenzorg. Aan de orde komen achtereenvolgens de algemene opzet
van het beleid, de uitvoering (inclusief intensivering) en de afstemming tussen
de verschillende actoren. Hoofdstuk 3 behandelt de centrale sturing van de
gedetineerdenzorg. Hoofdstuk 4 gaat in op concrete activiteiten die BuiZa
ten behoeve van gedetineerden verricht. Hoofdstuk 5 bevat de conclusies en
aanbevelingen. Hoofdstuk 6 beschrijft de reacties van de minister van Buitenlandse
Zaken, de minister van Justitie en de directeur van de Stichting Reclassering
Nederland op het rapport van de Rekenkamer, alsmede het nawoord van de Rekenkamer. 2 BELEID GEDETINEERDENZORG2.1 InleidingHet aantal Nederlandse gedetineerden in buitenlandse gevangenissen dat
bij het Ministerie van BuiZa bekend is, is in tien jaar tijd bijna verdrievoudigd:
van 650 in 1990 tot 1880 gedetineerden in 2000.1
Bijna driekwart van alle Nederlandse gedetineerden in het buitenland bevindt
zich in gevangenissen in West-Europa. Ongeveer 80% van de gedetineerden zit
vast voor drugsdelicten. Een aantal van deze gedetineerden bezit een dubbele
nationaliteit. Behalve gedetineerden met een Nederlandse nationaliteit zijn
er ook gedetineerden die een bepaalde band met Nederland hebben (bijvoorbeeld
vluchtelingen). Deze groep brengt eveneens werkzaamheden voor het Ministerie
van BuiZa met zich mee.Er zijn ook actoren buiten het Ministerie vanBuiZa betrokken bij de gedetineerdenzorg.
De drie belangrijkste actoren zijn de Stichting Reclassering Nederland (SRN),
het Bureau Internationale Rechtshulp in Strafzaken (BIRS) en de Stichting
Epafras. De SRN is belast met de herinpassing van gedetineerden in de Nederlandse
samenleving. Binnen de SRN richt de unit Buitenland en Buitenlandse Betrekkingen
(B&BB) zich op de in het buitenland gedetineerde Nederlanders. Epafras
is een onafhankelijke stichting voor hulp aan Nederlandse gedetineerden in
het buitenland. Het Ministerie van BuiZa geeft sinds 1999 subsidie aan Epafras.
BIRS, onderdeel van het Ministerie van Justitie, houdt zich bezig met de uitvoering
van de verdragen op het gebied van overbrenging.Dit hoofdstuk bevat de hoofdlijnen van het beleid. Er wordt ingegaan op
de uitgangspunten van de gedetineerdenzorg. Daarnaast komen de voorschriften
voor de posten aan de orde. Ten slotte wordt de ingezette intensivering van
de gedetineerdenzorg besproken.2.2 Uitgangspunten en de Bundel Consulaire VoorschriftenGedetineerdenzorg aan Nederlanders in het buitenland is een vorm van consulaire
bijstand. In het verdrag van Wenen inzake Consulaire betrekkingen2 zijn afspraken tussen de aangesloten staten vastgelegd
op consulair gebied. In het verdrag is bepaald dat staten de belangen kunnen
behartigen van onderdanen in het buitenland binnen de door het volkenrecht
toegestane grenzen. De consulaire werkzaamheden bestaan uit het verlenen van
hulp en bijstand.Aan het beleid van het Ministerie van BuiZa liggen twee beginselen ten
grondslag. Het eerste beginsel betreft de juiste toepassing van de geldende
regels door de autoriteiten in het land van detentie. De gedetineerde dient
elke mogelijkheid te worden geboden die de betreffende wetgeving kent. Het
Ministerie vanBuiZa stelt dat in principe niet in de rechtsgang van een ander
land kan worden getreden. Dit houdt in dat de verantwoordelijkheid voor de
totstandkoming van het rechterlijk oordeel, de beantwoording van de schuldvraag
en de strafmaat bij de lokale autoriteiten liggen. De Nederlandse overheid
respecteert de uitkomsten hiervan, mits de rechtsregels op de juiste wijze
zijn toegepast.Het tweede beginsel betreft de zorg voor menswaardige omstandigheden in
de gevangenis. Het land van detentie is verantwoordelijk voor de zorg voor
menswaardige omstandigheden. Indien de omstandigheden niet menswaardig zijn,
dient Nederland zonodig de autoriteiten van dat land te wijzen
op mensenrechtenverdragen1 (het Europees Verdrag
voor de Rechten van de Mens (EVRM), en het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten
en Politieke Rechten (IVBPR) en de in VN-verband afgesproken Standard Minimum
Rules for the Treatment of Prisoners (SMR). Deze minimumnormen gaan onder
meer over voedsel, leefomstandigheden, medische behandeling en het verbod
op onmenselijke bestraffing, zoals lijfstraffen.De Rekenkamer constateert dat het Ministerie van BuiZa naast de reeds
genoemde beginselen nog twee andere beginselen hanteert, te weten:• de gedetineerde kan in juridische zin geen rechten ontlenen aan
het beleid;• het Ministerie van BuiZa verstrekt pas financiële middelen
als de gedetineerde of zijn relaties te weinig middelen hebben om in de kosten
van levensonderhoud van de gedetineerde te voorzien.Het ministerie heeft de uit deze beginselen voortvloeiende consulaire
taken en verantwoordelijkheden uitgewerkt in de Bundel Consulaire Voorschriften
(BCV) voor de consulaire bijstand aan gearresteerde en gedetineerde Nederlanders.In de BCV staan vooral taken voor de posten beschreven. De richtlijnen
in de BCV zijn vaak facultatief: posten zijn veelal niet verplicht om iets
te doen. Wel acht het Ministerie van BuiZa zich verplicht om zich aan het
geformuleerde beleid te houden. De Rekenkamer heeft geconstateerd dat de meeste
richtlijnen in de BCV vooral procedureel van aard zijn. Concrete doelen ontbreken
vaak en er wordt geen duidelijke relatie gelegd tussen concrete problemen
en mogelijke activiteiten die moeten leiden tot oplossingen.2.3 IntensiveringIn 1998 is het beleid voor de gedetineerdenzorg geïntensiveerd. De
intensivering is een verdieping van het bestaande beleid met als doel de algemene
hulpverlening te vergroten en in specifieke gevallen aan te vullen met individuele
hulp. Uitgangspunt is het verlenen van zorg op maat. Voor de gedetineerdenzorg
is er bovendien extra budget beschikbaar gekomen.2.3.1 Plan van aanpakHet plan van aanpak voor de intensivering bevat een aantal maatregelen.
De belangrijkste zijn:• Uitbreiding Directie Personenverkeer, migratie en Consulaire zaken
(DPC). Doel hiervan is het meer ondersteunen van posten waar de gedetineerdenzorg
in het nauw komt, het pro-actief benaderen van familieleden van gedetineerden
en het verbeteren en completeren van gedetineerdendossiers.• Een groter reisbudget voor DPC voor het afleggen van bezoeken aan
posten met problemen.• Financiële ondersteuning van de unit B&BB. Doel hiervan
is onder andere het vergroten van het vrijwilligersnetwerk.• Frequenter bezoeken van de gedetineerden.• Inschakeling vertrouwensadvocaat om de post te adviseren over de
rechtsgang. Dit zou eventueel kunnen leiden tot politieke of diplomatieke
stappen. • Verstrekken van attenties aan gedetineerden, zoals sigaretten en
vitamines.• Verstrekken van f 50 per maand voor bepaalde gedetineerden
buiten Europa.In maart 1998 heeft het departement een vragenlijst gestuurd aan alle
posten die gedetineerden in hun ressort hadden met het verzoek aan te geven
hoe ze invulling geven aan de gedetineerdenzorg. Een van de vragen ging over
de bezoekfrequentie. Concrete en volledige informatie over de bezoekfrequentie
heeft dit echter niet opgeleverd. De uitkomst van deze vragenlijst heeft mede
gediend als basis voor het opstellen van het plan van aanpak.Het ministerie heeft bij het bepalen van de intensiveringsmaatregelen
geen uitgebreide analyse uitgevoerd naar de exacte behoeften aan materiële
middelen. Gezien de beperkte tijd om het plan van aanpak op te stellen was
dit ook niet mogelijk. Dit impliceert dat de genomen maatregelen zowel inhoudelijk
als budgettair gestoeld zijn op een schatting die kan afwijken van feitelijke
behoeften. Het ontbreken van een nulmeting levert problemen op bij het bepalen
van de effectiviteit van de maatregelen.Het Ministerie van BuiZa beschikte bij de totstandkoming van de intensiveringsmaatregelen
niet over goed inzicht in de benodigde personele capaciteit op de posten voor
de gedetineerdenzorg. In het plan van aanpak wordt overigens expliciet aangegeven
dat de personeelscapaciteit op de posten geen onderdeel van de intensiveringsmaatregelen
vormt.2.3.2 Stand van zaken intensiveringBij ruim de helft van de posten heeft de intensivering geleid tot wijziging
of verzwaring van het takenpakket. De wijzigingen bestaan voornamelijk uit
het afleggen van meer bezoeken en het werken met vrijwilligers.De toename van het aantal bezoeken, alsmede de rapportages hierover, hebben
op hun beurt geleid tot een verzwaring van de administratieve taken.De helft van de niet-westerse posten meent dat nog steeds verbeteringen
mogelijk zijn op het gebied van gedetineerdenzorg. Datzelfde geldt voor een
kwart van de westerse posten.De Rekenkamer constateert dat een jaar na de invoering van de intensiveringsmaatregelen
nog steeds 80% van de posten kampt met knelpunten. Het merendeel van deze
knelpunten betreft gebrek aan personeel voor het bezoeken van gedetineerden
en is dus structureel van aard. Capaciteitsproblemen kennen per post verschillende
oorzaken.De posten noemen oorzaken als: de grote hoeveelheid gedetineerden, de
afstand naar de gevangenis, de spreiding van gedetineerden over gevangenissen,
de administratieve werklast, de toegenomen bezoekfrequentie en intensievere
bemoeienis met de rechtsgang. Hoewel de personele capaciteit geen onderdeel
van het plan van aanpak vormde, kregen vijf posten extra personeel.Aangezien de benodigde personele capaciteit een belangrijk knelpunt is,
dient de benodigde capaciteit volgens de Rekenkamer nader te worden geanalyseerd. 3 CENTRALE STURING EN BEHEERSING3.1 InleidingDe in het vorige hoofdstuk (paragraaf 2.2) genoemde beginselen voor
de gedetineerdenzorg, de taken uit de BVC en het plan van aanpak voor de intensivering
vormen de basis voor de uitvoering van de gedetineerdenzorg. Op basis hiervan
dient DPC sturing te geven aan de posten en aan andere bij de gedetineerdenzorg
betrokken actoren. Hiertoe moet DPC over relevante en juiste informatie beschikken
om inzicht te krijgen in de resultaten van de gedetineerdenzorg.Dit hoofdstuk gaat in op de wijze waarop het departement de gedetineerdenzorg
stuurt. Vervolgens wordt de onderlinge afstemming tussen het Ministerie van
BuiZa en enkele actoren buiten het ministerie besproken. Ten slotte wordt
er een beeld geschetst van de totale kosten van de gedetineerdenzorg, gesplitst
in materiële en personele kosten, en de wijze van verantwoorden.3.2 SturingsinstrumentenDe jaarplancyclus is een belangrijk instrument dat DPC inzet om de posten
aan te sturen. De Rekenkamer constateert dat de eisen die DPC aan de jaarplannen
stelt, zich beperken tot operationele informatie. De eisen refereren niet
aan ontwikkelingen in het land die mogelijk van invloed zijn op de gedetineerdenzorg.
Slechts een enkele post schetst deze ontwikkelingen ongevraagd in zijn jaarplan.De Rekenkamer concludeert dat de jaarplannen sterk verschillen in kwaliteit.
Met name de geboden informatie verschilt per post. Voorts concludeert de Rekenkamer
dat DPC onvoldoende inzicht heeft in de activiteiten die de posten willen
ondernemen. Dit komt voor een groot deel door nalatigheid van de posten. Ondanks
herhaalde verzoeken vanuit DPC verschaffen ze de gevraagde informatie niet.
Het ontbreekt DPC aan instrumenten om sancties te treffen.De Rekenkamer constateert dat de bij DPC aanwezige dossiers van de gedetineerden
onvolledig zijn en daardoor niet actueel. Zowel de kwantiteit als de kwaliteit
van bezoekrapportages laat te wensen over. DPC is hierdoor onvoldoende op
de hoogte van omstandigheden, wensen en behoeften van gedetineerden. Ook inzicht
in de lokale rechtsgang ontbreekt hierdoor. Dit is met name zorgelijk voor
gedetineerden in landen waar de lokale zorg voor alsmede de rechtsgang van
gedetineerden tekortschiet.Ofschoon veel informatie van de posten departementaal aanwezig is, beschikt
DPC nauwelijks over goede managementinformatie. Het aantal bezoekverslagen
is sinds de intensivering fors toegenomen, maar de kwaliteit van de gerapporteerde
informatie laat te wensen over in termen van volledigheid, relevantie en bruikbaarheid.
De informatie die voorhanden is, wordt niet dusdanig geaggregeerd dat DPC
een totaalbeeld heeft van de wensen, behoeften en problemen van gedetineerden.
Voor actuele informatie is DPC afhankelijk van de posten. Ook een proactieve
houding richting familie van gedetineerden, zoals voorgenomen met de intensivering,
kan om deze reden niet worden gerealiseerd.Het sturingsconcept van het Ministerie van BuiZa gaat uit van complete
centrale informatieverzameling. Toch moet de Rekenkamer concluderen dat
DPC momenteel onvoldoende sturing geeft aan de gedetineerdenzorg met de belangrijkste
sturingsinstrumenten, te weten de jaarplancyclus en de dossiers van gedetineerden.
Sturing door DPC heeft daardoor een sterk ad-hoc-karakter en is vooral reactief.3.3 Bezoeken DPC aan postenHet plan van aanpak voor de intensivering van de gedetineerdenzorg voorzag
in de ondersteuning door DPC van posten waar de zorg in het nauw dreigt te
komen. DPC ondersteunt posten door werkbezoeken af te leggen; men heeft criteria
vastgelegd voor de selectie van posten. Daarnaast biedt BVC aan posten de
mogelijkheid om een met redenen omkleed verzoek in te dienen als zij ondersteuning
wensen.De Rekenkamer constateert dat er in 1999 geen vragen van de posten om
ondersteuning zijn geweest. Wel zijn er in totaal negentien missies uitgevoerd
op initiatief van DPC. De criteria voor postbezoek heeft DPC grotendeels losgelaten.
Naar de mening van de Rekenkamer is deze beleidsverandering onvoldoende gemotiveerd.
De Rekenkamer beveelt aan dat DPC bij de beslissing om al dan niet een post
te bezoeken een goede kosten-batenafweging maakt.3.4 Overige actorenBij de uitvoering van het gedetineerdenzorgbeleid zijn ook de Stichting
Reclassering Nederland en de Stichting Epafras betrokken. Hun activiteiten
worden in deze paragraaf nader uitgewerkt.Stichting Reclassering NederlandDe taak van de herinpassing van gedetineerden in de Nederlandse samenleving
is neergelegd bij Stichting Reclassering Nederland (SRN). Binnen de SRN richt
de unit B&BB zich op de in het buitenland gedetineerde Nederlanders; zij
beschikt hiertoe over tien formatieplaatsen, waarvan er vier bekostigd worden
door subsidie van het Ministerie van BuiZa. De unit voert zijn taak ter plaatse
vooral uit met behulp van vrijwilligers, die in samenspraak met de betrokken
posten worden geworven. De unit contracteert de vrijwilligers. De vrijwilligers
rapporteren over de bezoeken aan de unit en aan de betreffende post. B&BB
verantwoordt zich tegenover het Ministerie van BuiZa over afgelegde extra
bezoeken, inzet van vrijwilligers en hulp bij het volgen van cursussen.De Rekenkamer constateert dat er over het algemeen sprake is van een redelijke
samenwerking tussen B&BB en DPC. Zowel DPC als B&BB richten zich op
coördinatie van hulp en informatieverstrekking aan gedetineerden en relaties.
B&BB beperkt zich hierbij zoveel mogelijk tot de reclasseringstaak. Voorts
constateert de Rekenkamer dat slechts de helft van de posten met vrijwilligers
contacten onderhoudt met B&BB. Ook de mate waarin contacten bestaan tussen
de post en de vrijwilligers varieert in sterke mate. De Rekenkamer is van
mening dat op deze punten een betere afstemming van werkzaamheden noodzakelijk
is. Zowel DPC als B&BB zijn afzonderlijk bezig met de ontwikkeling van
nieuwe geautomatiseerde systemen met informatie over gedetineerden. De Rekenkamer
beveelt aan dat DPC en B&BB deze ontwikkeling op elkaar afstemmen.EpafrasHet Ministerie van BuiZa verleent sinds 1999 in het kader van de intensivering subsidie aan de Stichting Epafras. Voor 1999 was een bedrag
voorzien van f 150 000 en voor het jaar 2000 een bedrag van f 350 000
(na aanname van de motie-Hoekema). Begin 1999 is een overleg ingevoerd tussen
het ministerie, de SRN en Epafras. Daaruit blijkt dat de afstemming van de
werkzaamheden tussen het ministerie en Epafras moeilijk verloopt. Doordat
weinig inhoudelijk voorwaarden aan de subsidiëring worden gesteld, is
onderlinge afstemming van werkzaamheden juist noodzakelijk om te bereiken
dat de activiteiten van Epafras een bijdrage leveren aan de door het Ministerie
van BuiZa nagestreefde doelen. Voorts wordt het afleggen van verantwoording
door Epafras bemoeilijkt doordat weinig inhoudelijke subsidievoorwaarden worden
gesteld.De Rekenkamer beveelt aan dat het Ministerie van BuiZa meer dan nu het
geval is inhoudelijk eisen stelt aan de activiteiten die Epafras verricht
voor de subsidie. De verantwoording moet dan inzicht geven in de realisatie
van deze activiteiten.Gegeven het feit dat niet alle gedetineerden thans worden bezocht, is
betere afstemming tussen het Ministerie van BuiZa en Epafras ten aanzien van
af te leggen bezoeken wenselijk.3.5 Kosten3.5.1 Materiële kostenVoorafgaand aan de intensivering was voor gedetineerdenzorg geen geoormerkt
budget beschikbaar. De kosten die werden gemaakt, werden geboekt op algemene
kostensoorten (met name reiskosten) ten laste van het budget van DPC of het
budget van de post. In het kader van de intensivering is voor 1999 voor een
aantal maatregelen f 2 miljoen beschikbaar gesteld. Dit bedrag is samen
met reeds bestaande kosten als een geoormerkt budget van f 2,35 miljoen
aan DPC toegewezen. Aan de raming van het bedrag van f 2 miljoen lag
geen heldere analyse ten grondslag. Er bestond geen inzicht in de totale kosten
voor gedetineerdenzorg. Het bedrag is een schatting van het ministerie om
de te nemen maatregelen te kunnen uitvoeren.Voor het jaar 2000 is de uitgavenraming bijgesteld tot een bedrag van
f 2,55 miljoen. Het subsidiebudget is verhoogd en er is een groter bedrag
gereserveerd voor afboeking van verstrekte leningen in verband met een voorziene
versoepeling van het invorderingsbeleid. De raming van de overige uitgaven
is op basis van de realisatie 1999 voor het jaar 2000 naar beneden bijgesteld.DPC is budgethouder voor alle materiële kosten van gedetineerdenzorg.
Posten dienen in hun jaarplan aan te geven welke middelen in een bepaald jaar
benodigd zijn. Deze middelen worden na goedkeuring niet gedelegeerd naar de
posten, maar blijven onder beheer van DPC. Posten zijn primair belast met
de uitvoering van de gedetineerdenzorg, maar moeten voor de beschikbaarheid
van middelen toestemming vragen aan DPC. De Rekenkamer is van mening dat deze
constructie niet past bij het concept van integraal management.De Rekenkamer constateert dat van de voor 1999 geraamde uitgaven nog geen
80% is gerealiseerd. De onderuitputting wordt met name veroorzaakt door een
grote onderschrijding van de budgetten die direct aan de gedetineerden ten
goede komen en door een onderschrijding van de geraamde reiskosten. Voorts constateert de Rekenkamer dat de administratie geen goed inzicht
geeft in de omvang van de diverse uitgaven. Daardoor kan niet meer worden
vastgesteld welke uitgaven direct voor de gedetineerde zijn gedaan. Bovendien
is er ook geen koppeling meer mogelijk met de in het plan van aanpak opgenomen
intensiveringsmaatregelen. Deze deelramingen worden voor het jaar 2000 door
een wijziging in de ramingsystematiek niet meer gemaakt.De Rekenkamer is van mening dat sturing op deze uitgavencategorieën
juist uiterst relevant is.De onderschrijding kan worden veroorzaakt door onvolledigheid in de registratie
van kosten (boeking op een onjuist artikel). De onderschrijding kan ook worden
veroorzaakt door het, gezien de behoeften van de gedetineerden, al dan niet
terecht achterwege blijven van uitgaven.De Rekenkamer constateert dat het Ministerie van BuiZa een gering bedrag
aan giften heeft verstrekt. Zowel op de posten als centraal ontbreekt inzicht
in de omvang van de behoeften van gedetineerden aan een gift van het ministerie.3.5.2 Personele kostenDe Rekenkamer constateert grote verschillen tussen de posten in tijdsbesteding
per gedetineerde. De tijdsbesteding varieert van 0,5 dag tot 47 dagen per
gedetineerde per jaar. In niet-westerse landen wordt ruim twee keer zoveel
tijd besteed aan de gedetineerde dan in westerse landen. Gemiddeld wordt 3,4
dagen per gedetineerde per jaar aan gedetineerdenzorg besteed.De Rekenkamer concludeert dat er geen significant verband bestaat tussen
de tijdsbesteding door de post en het aantal gedetineerden. Tevens concludeert
de Rekenkamer dat het ministerie ook na de beleidsintensivering geen inzicht
heeft in de benodigde personele capaciteit op de post voor de gedetineerdenzorg.Met het oormerken van budgetten voor 1999 voor gedetineerdenzorg heeft
het Ministerie van BuiZa inzicht gekregen in de materiële kosten die
gedetineerdenzorg met zich meebrengt. Het ontbrak de minister in 1999 echter
aan inzicht in de totale kosten voor de gedetineerdenzorg. Uit het onderzoek
van de Rekenkamer blijkt dat deze in totaal voor 1999 minimaal f 6,25
miljoen bedroegen (f 4,6 miljoen personele kosten en f 1,65 miljoen
aan kosten voor de intensivering).3.6 VerantwoordingOver de uitvoering van het beleid inzake de gedetineerdenzorg dienen alle
betrokken actoren verantwoording af te leggen.Naast de tussentijdse informatievoorziening van de posten aan DPC leggen
posten jaarlijks verantwoording af over de realisatie van de voorgenomen activiteiten,
zoals beschreven in het jaarplan. De kwaliteit van verantwoordingsinformatie
over de gedetineerdenzorg die posten in het jaarverslag hebben opgenomen varieert
sterk tussen posten. Bovendien geeft de informatie DPC in het algemeen weinig
inzicht in de realisatie van bezoekfrequentie, uitgaven en bestede arbeidsuren.
Slechts enkele posten voldoen volledig aan de gestelde rapportagevereisten
en bieden DPC goed inzicht in realisatie van voorgenomen activiteiten. Een
veelheid aan informatie is opgenomen in de jaarverslagen, over aantallen gedetineerden in een ressort, capaciteitsproblemen op posten, vrijwilligersbijeenkomsten,
overbrengingsprocedures, enzovoort. Een duidelijke structurering ontbreekt
echter.De Rekenkamer beveelt aan in de aanschrijving voor het jaarverslag duidelijker
dan nu het geval is weer te geven welke informatie van posten verwacht wordt.
Door een vorm van standaardisatie kunnen dan ook vergelijkingen tussen posten
worden gemaakt. Door de verschillen tussen gelijksoortige posten te analyseren
wordt het voor DPC mogelijk om de posten gericht aan te sturen.De door de posten verantwoorde informatie biedt DPC onvoldoende basis
om in haar eigen jaarverslag een uitspraak te doen over de mate van realisatie
van het plan van aanpak voor de intensivering. De Rekenkamer concludeert dat
de beleidsmatige verantwoording van DPC summier is en tevens een onvolledig
en deels onjuist beeld geeft. In het jaarverslag wordt namelijk vermeld dat
de intensiveringsmaatregelen uit het plan van aanpak goeddeels zijn uitgevoerd;
dit zonder aandacht te besteden aan de mate van realisatie van de afzonderlijke
intensiveringsmaatregelen. Bovendien wordt in het jaarverslag over 1999 van
DPC niet ingegaan op de prioriteiten uit het jaarplan 1999 van DPC. De door
DPC gerapporteerde informatie is hierdoor weinig specifiek en niet in overeenstemming
met de feitelijke situatie.De Rekenkamer concludeert op basis van haar onderzoek dat een aantal maatregelen
uit het plan van aanpak nog niet voldoende is uitgevoerd. Tevens ontbreekt
een toelichting op de forse onderuitputting van het budget voor 1999. 4 ACTIVITEITEN POSTEN4.1 InleidingDit hoofdstuk gaat in op de activiteiten die de posten, soms samen met
DPC, verrichten ten behoeve van de gedetineerden.4.2 ArrestatiesDe posten dienen conform internationale afspraken door de lokale autoriteiten
op de hoogte te worden gebracht van de arrestatie van een Nederlander. De
posten dienen op hun beurt DPC hierover in te lichten.Daarnaast dient de gearresteerde door de post te worden ingelicht over
praktische zaken die tijdens de periode van arrestatie en detentie van belang
zijn.De Rekenkamer constateert dat de posten meestal op verschillende wijzen
op de hoogte worden gebracht van een arrestatie. Ongeveer 80% van de posten
wordt conform de internationale afspraken door de lokale autoriteiten geïnformeerd
over de arrestatie van een Nederlander. De helft van deze posten vindt dat
de melding door de lokale autoriteiten niet tijdig plaatsvindt. Voorts vormt
het gegeven dat gearresteerden naast de Nederlandse nationaliteit soms ook
een andere nationaliteit hebben, bijvoorbeeld die van het land van arrestatie,
een knelpunt bij het melden van de arrestatie door de lokale autoriteiten.
In sommige gevallen erkennen de buitenlandse autoriteiten dan niet de Nederlandse
nationaliteit. Zowel door de late melding als door het niet-melden van de
arrestatie door de lokale autoriteiten op grond van de dubbele nationaliteit
wordt het snel optreden door de posten bemoeilijkt.De Rekenkamer constateert echter dat slechts ruim de helft van de posten
actie onderneemt richting lokale autoriteiten op grond van een late arrestatiemelding.
Dit betekent dat posten navraag doen omtrent de reden van de late arrestatiemelding
of verzoeken om in het vervolg sneller geïnformeerd te worden. Soms wordt
namens de Europese Unie een klacht ingediend.DPC en de SRN hebben informatiebrochures per land gemaakt om de gedetineerde
in te lichten over praktische zaken voor de periode van arrestatie en detentie.
De Rekenkamer acht deze brochures nuttig om de gedetineerde Nederlanders op
hoofdlijnen te informeren. Wel is de Rekenkamer van mening dat de informatiebrochures
nog te weinig specifieke en duidelijke informatie bevatten over datgene wat
het Ministerie van BuiZa voor de gedetineerde kan betekenen. Dit terwijl die
informatie in de eerste periode van de detentie zo belangrijk is voor de gedetineerde.
Deze onduidelijkheid kwam ook tot uiting in de gesprekken met en ontvangen
brieven van gedetineerden.4.3 Bezoeken door postDe gedetineerde dient zo spoedig mogelijk na zijn arrestatie te worden
bezocht door de post en dient na veroordeling frequent bezocht te worden.
De bezoekfrequentie dient afhankelijk te zijn van de omstandigheden in het
land en ligt conform de richtlijnen tussen de één en twaalf
maal per jaar. Opvallend is dat de posten het doel van bezoeken nergens duidelijk
hebben omschreven. De Rekenkamer constateert dat de tijd tussen arrestatie en het eerste
bezoek door de post, na invoering van de intensiveringsmaatregelen, een duidelijk
positieve ontwikkeling laat zien. De gemiddelde duur tussen arrestatie en
eerste bezoek is voor westerse landen afgenomen van 440 dagen in 1997 naar
50 dagen in 1999; in niet-westerse landen is de duur afgenomen van 240 naar
18 dagen.De richtlijnen voor de bezoekfrequentie zijn voor de posten weinig aansturend
en niet gespecificeerd naar bijvoorbeeld land en/of de omstandigheden van
de gedetineerde. Bovendien wordt door het Ministerie van BuiZa in de openbaarheid
wisselende informatie gegeven over de na te streven bezoekfrequentie.DPC beschouwt de bezoekfrequentie als maatwerk, waarvan de posten in jaarplan
en jaarverslag melding maken. De Rekenkamer is van mening dat het ontbreekt
aan goede criteria voor de vaststelling van de (minimale) bezoekfrequentie.
Indien deze criteria zijn ontwikkeld is de jaarplancyclus op hoofdlijnen een
goed verantwoordingsinstrument. Het leggen van een koppeling tussen benodigde
en beschikbare personele capaciteit is daarbij een essentieel onderdeel.De Rekenkamer constateert dat er sinds de invoering van de intensiveringsmaatregelen
sprake is van een grote stijging in het aantal bezoeken. Die stijging ten
opzichte van 1997 geldt zowel voor de westerse landen (160%) als voor de niet-westerse
landen (1000%). In 1999 is de gemiddelde bezoekfrequentie: 3,1 keer per jaar
in westerse landen en 5,3 keer in niet-westerse landen. In het algemeen bepalen
de omstandigheden, beschikbare tijd op de post en de wens van gedetineerden
de bezoekfrequentie.De Rekenkamer concludeert dan ook dat het doel uit het plan van aanpak
om meer bezoeken af te leggen is gerealiseerd. Desondanks is in 1999 in tegenstelling
tot het geldende beleid ruim een derde van de gedetineerden in westerse landen
en 7% van de gedetineerden in niet-westerse landen in 1999 niet door de post
bezocht. Dit terwijl deze groep gedetineerden in 1999 gemiddeld acht maanden
gedetineerd was. Voorts bleek niet zichtbaar uit het centraal aanwezige gedetineerdendossier
dat de gedetineerde heeft aangegeven geen bezoek te wensen.Ruim de helft van de gedetineerden die in 1999 niet door de post zijn
bezocht hebben overigens wel bezoek gehad van vrijwilligers van de SRN.De gesprekken tijdens een bezoek gaan met name over familie, stand van
zaken rechtsgang, gezondheid en de omstandigheden in de gevangenis. De Rekenkamer
concludeert echter dat de bezoeken onvoldoende worden gebruikt om wensen,
omstandigheden en stand van zaken omtrent de rechtsgang op een gestructureerde
wijze te verzamelen. Dit bemoeilijkt het ondernemen van gerichte actie door
de posten. Belangrijke oorzaken voor het ontbreken van informatie zijn dat:• de posten zich erg passief opstellen in het geven van informatie
aan de gedetineerde over datgene wat ze kunnen betekenen voor de gedetineerden;• de posten niet consequent en gestructureerd vragen naar omstandigheden
en wensen, waardoor geen totaalbeeld bestaat;• de posten erg terughoudend zijn ten aanzien van alles wat met de
rechtsgang te maken heeft;• er verschil is tussen de benodigde capaciteit voor de uitvoering
en de beschikbare capaciteit. De Rekenkamer voegt daar wel aan toe dat zij niet heeft onderzocht in hoeverre substitutie met andere taken binnen
de posten mogelijk is.De Rekenkamer constateert dat de helft van de posten frequenter is gaan
rapporteren na de intensivering. Desondanks rapporteerde in 1999 slechts 12%
van de posten over ieder afgelegd bezoek aan DPC. De Rekenkamer concludeert
dan ook dat het beleidsvoornemen om over ieder bezoek te rapporteren aan DPC
geenszins wordt gerealiseerd.Uit de onder gedetineerden uitgezette vragenlijst kwamen op hoofdlijnen
dezelfde conclusies naar voren. De gedetineerden gaven aan dat een bezoek
voornamelijk voorziet in het hebben van sociaal contact en dat in hun overige
behoeften slechts in beperkte mate wordt voorzien. Tevens gaven zij aan dat
het ontbreekt aan specifieke voorlichting over hetgeen de post voor hen kan
betekenen. Door deze onduidelijkheid bestaat een soort onverschilligheid bij
de gedetineerden en melden zij een groot deel van hun wensen niet eens meer.4.4 Inzet vrijwilligersDe unit B&BB van de SRN voert zijn taak ter plaatse vooral uit met
behulp van vrijwilligers, die in samenspraak met de betrokken posten worden
geworven. De unit contracteert de vrijwilligers. De vrijwilligers rapporteren
over de bezoeken aan de unit en aan de betreffende post. B&BB verantwoordt
zich tegenover het Ministerie van BuiZa over afgelegde bezoeken, inzet van
vrijwilligers en hulp bij het volgen van cursussen, voor zover deze worden
bekostigd uit de BuiZa-subsidie.De bezoeken van vrijwilligers hebben volgens de SRN onder meer ten doel
om in het kader van de algemene reclasseringstaak praktische steun en emotionele
ondersteuning te bieden, de gedetineerde te motiveren om zijn situatie (tijdens
en na detentie) te verbeteren en het houden van contact met de buitenwereld.
Bezoeken door vrijwilligers dienen volgens BuiZa afgelegd te worden naast
bezoeken door medewerkers van een post. De vrijwilligers behoren zich niet
met juridische zaken bezig te houden, maar zij worden wel geacht klachten
door te geven aan de post. Voorts is het de taak van de vrijwilliger om informatie
te verstrekken aan de gedetineerden over hulpverleningsmogelijkheden in de
buitenlandse gevangenis en bij terugkeer in Nederland.Eind 1997 waren er ongeveer 65 vrijwilligers. Maart 2000 zijn er 176 vrijwilligers
die bezoeken afleggen in ongeveer 25 landen; dit betekent dat de helft van
de posten over één of meer vrijwilligers beschikt. Deze vrijwilligers
hebben volgens opgave van B&BB in 1999 in totaal ruim 4500 bezoeken afgelegd.
B&BB streeft ernaar in 2002 over 250 vrijwilligers te kunnen beschikken.
De Rekenkamer merkt daarbij op dat het ontbreekt aan een concreet actieplan
om deze stijging te realiseren.De Rekenkamer constateert dat tweederde van de posten die met vrijwilligers
werken afspraken met de binnen hun ressort functionerende vrijwilligers heeft
gemaakt. Deze afspraken hebben meestal betrekking op de frequentie van af
te leggen bezoeken en de wijze waarop hierover gerapporteerd moet worden.
Ten aanzien van te bespreken onderwerpen zijn tussen post en vrijwilliger
slechts in enkele gevallen afspraken gemaakt. De Rekenkamer constateert dat de werkzaamheden van vrijwilligers per land
verschillen en dat in de praktijk de bezoeken van de vrijwilligers soms worden
beschouwd als een vervanging van bezoeken door de post.4.5 Verstrekkingen aan gedetineerdenDe post kan een gedetineerde bepaalde zaken verstrekken. Dit kan in de
vorm van een lening of een gift. De leningen zijn bedoeld voor onder andere
de aanschaf van medicijnen, kleding, de betaling van een advocaat of voor
de benodigde eerste levensbehoeften. De giften bestaan uit een maandelijks
bedrag van vijftig gulden en attenties bij het afleggen van een bezoek.Het saldo aan openstaande leningen bedroeg per ultimo 1999 ongeveer f 90 000.
Het betreft verstrekte leningen aan 46 gedetineerden. Daarnaast ontvingen
circa 55 gedetineerden in 1999 een maandelijkse gift van vijftig gulden. De
Rekenkamer is van mening dat het aantal verstrekte leningen gering is, rekening
houdend met de omvang van de populatie. Dit geldt ook voor giften, ondanks
de stijging van f 1300 in 1998 naar f 9800 in 1999.De Rekenkamer constateert dat zowel bij de posten als bij de gedetineerden
onduidelijkheid bestaat over de criteria voor het toekennen van de gift van
vijftig gulden. Door het geven van duidelijke voorlichting kan deze onduidelijkheid
worden voorkomen.De Rekenkamer constateert dat veel verzoeken van gedetineerden om hulp,
veelal zonder toetsbare onderbouwing niet werden ingewilligd. Voorts constateert
de Rekenkamer dat de gedetineerden niet alle wensen kenbaar maken omdat op
reeds gedane verzoeken niet adequaat wordt gereageerd door de posten. Gecombineerd
met de beperkte voorlichting die door DPC en posten wordt gegeven over datgene
wat zij de gedetineerde kunnen bieden acht de Rekenkamer dat ongewenst.4.6 Sociale uitkeringenOp 1 mei 2000 is de Wet Sociale zekerheidsrechten Gedetineerden in werking
getreden. Op grond hiervan wordt er geen uitkering meer aan gedetineerden
verstrekt, behalve de AOW. De wet gaat ervan uit dat het land van detentie
zorg draagt voor het levensonderhoud van de gedetineerde. De juistheid van
dit uitgangspunt is door het Ministerie van BuiZa zonder succes bestreden
bij het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW). De Rekenkamer
constateert dat het Ministerie van BuiZa geen inventarisatie heeft gemaakt
van het aantal mogelijke probleemgevallen bij intrekking van de uitkering
en geen zicht had op eventuele consequenties.4.7 Financiële bemiddelingVoor financiële bemiddeling tussen thuisfront en gedetineerde brengt
het Ministerie van BuiZa f 50 per bemiddeling in rekening op grond van
een ministeriële regeling. Daarnaast worden op de post kanselarijrechten
ingehouden. Familieleden maken vaak via het Ministerie van BuiZa een klein
bedrag per maand over naar de gedetineerde, zodat deze daarmee in zijn behoeften
kan voorzien. Doordat het Ministerie van BuiZa op dit bedrag standaard f 50
inhoudt, ontvangt de gedetineerde slechts een klein deel van het door familieleden
overgemaakte bedrag. Daar waar de bemiddelingskosten in onevenredige verhouding
staan tot het overgemaakte bedrag ziet DPC soms af van het in rekening brengen
van de vijftig gulden. Van deze uitzonderingsbepaling wordt weinig
gebruik gemaakt. Ook ontbreekt het aan criteria waardoor er in de praktijk
wisselend mee wordt omgegaan. Standaardisatie verdient hierbij de voorkeur.4.8 Diplomatieke stappenPosten kunnen in bepaalde situaties een klacht indienen bij de lokale
autoriteiten over bijvoorbeeld de rechtsgang, de omstandigheden in de gevangenis
of het niet-naleven van de Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners
(SMR). De posten zijn terughoudend in het aanspreken van autoriteiten. Diplomatieke
stappen worden weinig gezet. Overigens is het in het kader van dit onderzoek
voor de Rekenkamer moeilijk te bepalen of daar wel aanleiding voor is. Voorts
ontbreekt het aan criteria om te bepalen wanneer het ministerie de autoriteiten
dient aan te spreken. De Rekenkamer constateert dat de afweging om autoriteiten
al dan niet aan te spreken bijna nooit toetsbaar wordt vastgelegd.4.9 Post en rechtsgangHet Ministerie van BuiZa hanteert het beginsel dat de gedetineerde optimaal
gebruik moet kunnen maken van de mogelijkheden die het buitenlandse rechtssysteem
biedt. Daarnaast stelt het Ministerie van BuiZa dat Nederland zich niet mengt
in de rechtsgang van een vreemde staat bij tot het tot stand komen van het
rechterlijk oordeel, de bepaling van de schuldvraag en de strafmaat. Daar
bestaan drie uitzonderingen op. Bij lang voorarrest kan worden aangedrongen
op bespoediging. Indien de rechtsgang daartoe aanleiding geeft kan op diplomatiek
niveau worden geïntervenieerd en bij lijfstraf of doodstraf kan om clementie
worden gevraagd.De Rekenkamer constateert dat het niet altijd duidelijk is waar de grens
ligt tussen het beginsel dat de gedetineerde optimaal gebruik moet kunnen
maken van de mogelijkheden van het buitenlandse rechtssysteem en het niet
willen mengen in de rechtsgang. Dit leidt dan ook tot onduidelijkheid voor
de posten. De posten vullen het volgen van de rechtsgang zeer wisselend in,
variërend van het bijhouden van zittingsdata tot het daadwerkelijk interveniëren.
Uit het Rekenkameronderzoek blijkt bijvoorbeeld dat slechts eenderde deel
van de posten de rechtsgang van gearresteerden volgt en tot actie overgaat
als de kwaliteit van de rechtsgang te wensen overlaat.Voorts constateert de Rekenkamer dat iets minder dan de helft van de posten
zichzelf niet in staat acht om een juridisch oordeel te geven over de rechtsgang.
Zij beschikken ook niet over een huisadvocaat of een contactpersoon die vragen
over de deugdelijkheid van de rechtsgang kunnen worden gesteld. Circa eenderde
deel van de posten is zelfs niet op de hoogte van de naam van de advocaat
van de gedetineerde.Op basis van deze constateringen is een relevant deel van de posten naar
de mening van de Rekenkamer onvoldoende in staat om te bepalen of interventie
in de rechtsgang noodzakelijk is.Conform het beleid is de post bevoegd om een lijst met goede advocaten
te geven aan de gedetineerde en om een vertrouwensadvocaat in te schakelen
voor een soort second opinion over een juridisch oordeel. Slechts ruim de helft van de posten beschikt over een lijst met goed bekend
staande advocaten om aan de gedetineerden te verstrekken. Inschakeling van
een vertrouwensadvocaat vindt slechts incidenteel plaats.De Rekenkamer concludeert dat het ministerie onvoldoende invulling geeft
aan het hoofdbeginsel dat de gedetineerde optimaal gebruik moet kunnen maken
van de mogelijkheden die het buitenlandse rechtssysteem biedt.4.10 Posten en omstandighedenDe post dient op de hoogte te zijn van de omstandigheden van de gedetineerde
in de gevangenis. Op grond van dit inzicht kunnen waar nodig maatregelen worden
genomen.Het merendeel van de posten is op de hoogte van de situatie waaronder
de gedetineerde gevangen wordt gehouden. De SMR daarentegen wordt slechts
door ruim de helft van de posten gehanteerd. De motivering van de post voor
de afwezigheid van het inzicht in de omstandigheden en het niet ondernemen
van actie vindt de Rekenkamer in een aantal gevallen onlogisch. Sommige posten
doen weinig omdat toch elke norm in de gevangenis wordt overtreden en de omstandigheden
slecht zijn. De Rekenkamer is van mening dat juist in deze gevallen de posten
actief moeten onderzoeken hoe de omstandigheden zijn en actief aan mogelijke
verbeteringen dienen te werken.4.11 Overbrenging van gedetineerdenOverbrenging van gedetineerden naar Nederland om hun straf in Nederland
uit te zitten vindt in beginsel alleen plaats op basis van een verdrag. Dit
is bepaald in de Wet Overdracht Tenuitvoerlegging Strafvonnissen (WOTS). Doel
van de overbrenging is een betere reïntegratie en resocialisatie.Voor overbrenging bestaan vier relevante verdragen,1 te weten het Verdrag inzake overbrenging van gevonniste personen,
het Verdrag inzake de internationale geldigheid van strafvonnissen (beide
multilateraal) en de bilaterale verdragen tussen Nederland en Venezuela en
tussen Nederland en Marokko. Nederland geeft er de voorkeur aan dat andere
staten zich aansluiten bij het VOGP. Redenen hiervoor zijn het tegengaan van
overbodige cumulatie van regelingen over hetzelfde onderwerp en het belang
van de uniformiteit van regelgeving. Overbrenging is binnen de opzet van het
gedetineerdenzorgbeleid van het Ministerie van BuiZa geen doel op zichzelf.De uitvoering van de verdragen vindt vooral plaats door de betrokken ministeries
van Justitie. BIRS coördineert de procedure. Een knelpunt bij de mogelijke
overbrenging vormt het mildere Nederlandse strafregime, vooral voor drugsdelicten.
Bij te grote verschillen tussen de opgelegde straf en de straf die in Nederland
zou worden gegeven, gaat een land waar de verdachte is veroordeeld niet altijd
akkoord met overbrenging naar Nederland en de daarbij behorende lichtere straf.Een van de redenen van de minister van Justitie om vast te houden aan
de eis dat overbrenging gebaseerd moet zijn op een verdrag, is dat Nederland
in voorkomende gevallen niet de verantwoording wil nemen voor
de tenuitvoerlegging van strafvonnissen die in strijd met het Europees Verdrag
voor de Rechten van de Mens (EVRM) tot stand zijn gekomen. Andere landen zijn
in eerdere processen bij het Europese Hof echter niet veroordeeld voor overbrenging
in gevallen waarin het strafproces in strijd was met het EVRM.Jaarlijks wordt ongeveer 6% van de gedetineerden overgebracht naar Nederland.
Voorts duurt de procedure van voortgezette tenuitvoerlegging lang en gedetineerden
zijn vaak niet goed op de hoogte van de stand van zaken in de WOTS-procedure. 5 CONCLUSIES EN AANBEVELINGENDe Rekenkamer beveelt de minister van BuiZa aan helder
te formuleren wat de taken van BuiZa zijn ten behoeve van de gedetineerde
Nederlanders in het buitenland op basis van een expliciete zorgnorm.De Rekenkamer constateert dat onvoldoende duidelijk is waaruit de zorg
van het Ministerie van BuiZa voor gedetineerden in het buitenland bestaat.
De Rekenkamer beveelt aan om een duidelijke zorgnorm te formuleren en daarbij
aan te geven welke activiteiten het Ministerie van BuiZa moet verrichten om
daaraan te voldoen. Een dergelijke zorgnorm dient onder andere te worden gespecificeerd
in toekenningscriteria voor verstrekkingen.De Rekenkamer constateert dat het voor gedetineerden in het buitenland
onvoldoende duidelijk is in hoeverre er sprake is van een gunst of een recht
op hulp. Voor de posten betekent dit dat het onvoldoende duidelijk is welke
plichten zij hebben ten aanzien van gedetineerden. Volgens het Ministerie
van BuiZa kunnen aan het huidige beleid in juridische zin geen rechten worden
ontleend door de gedetineerde. Wel worden de posten geacht de bundel consulaire
voorschriften (BVC) na te leven.De Rekenkamer constateert dat de taken en verantwoordelijkheden zoals
opgenomen in de BVC over het algemeen niet dwingend zijn voorgeschreven, voornamelijk
procedureel van aard zijn en dat concrete doelen veelal ontbreken.De Rekenkamer constateert dat het Ministerie van BuiZa twee beginselen
hanteert bij de uitvoering van de gedetineerdenzorg. Het eerste beginsel betreft
de juiste toepassing van de rechtsregels door autoriteiten in het land van
detentie; de gedetineerde dient elke mogelijkheid te worden geboden die de
betreffende wetgeving kent. Het tweede beginsel heeft betrekking op de zorg
voor menswaardige omstandigheden in de gevangenis; indien hiervan geen sprake
is dienen de autoriteiten hierop te worden aangesproken. De Rekenkamer concludeert
dat deze beginselen in de praktijk onvoldoende worden nageleefd.De Rekenkamer beveelt aan de organisatie, werkwijze
en informatievoorziening van het Ministerie van BuiZa af te stemmen op de
helder te formuleren taken in het kader van de gedetineerdenzorg.De Rekenkamer constateert dat de sturing door het Ministerie van BuiZa
tekortschiet. Het ministerie stuurt de gedetineerdenzorg centraal aan en wil
daartoe alle informatie centraal verzamelen. Gezien het (groeiend) aantal
gedetineerdendossiers acht de Rekenkamer centrale sturing en complete centrale
informatieverzameling niet mogelijk. Deze centrale sturing past niet bij het
binnen het Ministerie van BuiZa gekozen concept van integraal management.Voorts constateert de Rekenkamer dat de centrale directie DPC ondanks
de wens tot centralisatie over onvoldoende informatie beschikt om goede sturing
te kunnen geven aan de gedetineerdenzorg. Voor de jaarplancyclus geven de
posten onvoldoende informatie en de gedetineerdendossiers zijn onvolledig.
De Rekenkamer beveelt aan vast te stellen welke taken en verantwoordelijkheden
centraal en welke decentraal moeten worden uitgevoerd. Ook moet worden vastgesteld
welke informatie over gedetineerden met welk doel moet worden verzameld en
of deze informatie centraal en/of decentraal moet worden vastgelegd. De Rekenkamer constateert dat het Ministerie van BuiZa beperkt inzicht
heeft in wensen, omstandigheden en rechtsgang van de gedetineerden. Zo heeft
de implementatie van de intensiveringsmaatregelen weliswaar een positieve
invloed gehad op de bezoekfrequentie en op de (sterk verkorte) duur tussen
arrestatie en het eerste bezoek, maar de bezoeken werden onvoldoende gebruikt
om inzicht te krijgen in de relevante zorgaspecten. De Rekenkamer beveelt
aan om niet alleen gericht te zijn op de uitvoering van de intensiveringsmaatregelen
uit het plan van aanpak, maar zorgaspecten meer in het beleid te betrekken.
Daarbij kunnen de omstandigheden het uitgangspunt vormen voor het verlenen
van zorg op maat. Hierbij kunnen de Standard Minimum Rules for the Treatment
of Prisoners (SMR) als basisnorm dienen.Ten slotte constateert de Rekenkamer dat veel posten aangeven dat de personele
capaciteit een knelpunt vormt voor een goede uitvoering van de gedetineerdenzorg.
Tevens heeft het Ministerie van BuiZa onvoldoende inzicht in de benodigde
personele capaciteit voor uitvoering van werkzaamheden op de posten. De Rekenkamer
acht het dan ook wenselijk dat het Ministerie van BuiZa inzichtelijk maakt
hoeveel personele capaciteit nodig is voor een goede uitvoering van de gedetineerdenzorg. 6 REACTIES EN NAWOORD6.1 InleidingDe Rekenkamer heeft haar bevindingen voor commentaar voorgelegd aan de
minister van Buitenlandse Zaken, de minister van Justitie en aan het Bestuur
van de Stichting Reclassering Nederland. Deze commentaren zijn in samengevatte
vorm afzonderlijk weergegeven.6.2 Minister van Buitenlandse ZakenDe minister van Buitenlandse Zaken stelt dat hij bij de implementatie
van het plan van aanpak voor de intensivering van de gedetineerdenzorg in
1998 prioriteit heeft gelegd bij het zo snel mogelijk bereiken van een praktische
verbetering van de begeleiding van Nederlandse gedetineerden in het buitenland.
Deze praktische benadering heeft volgens de minister op verschillende punten
reeds tot positieve resultaten geleid: de bezoekfrequentie is gestegen en
de duur tussen arrestatie en eerste bezoek is sterk verkort.Voorts gaf de minister aan dat het Rekenkameronderzoek snel na het begin
van het plan van aanpak is gestart en in dat opzicht te vroeg komt om een
volledig beeld te geven van de geïntensiveerde gedetineerdenzorg.De minister onderschrijft in zijn reactie de noodzaak tot het meer structureren
en standaardiseren van beleid en uitvoering van de gedetineerdenzorg. Hij
zegt dan ook toe om de taken van het ministerie zo nodig te herformuleren
en uit te werken, zodat zowel aan gedetineerden, ambtenaren van het ministerie
als aan het brede publiek meer duidelijkheid wordt verschaft over de grondslagen
en uitvoering van het gedetineerdenbeleid.De minister geeft aan dat behartiging van belangen van onderdanen in den
vreemde een kerntaak is voor het ministerie, die wordt erkend in het volkenrecht
en door internationale verdragen wordt ondersteund. Desondanks leiden de soevereiniteit
van de andere staat en praktische problemen ertoe dat de beleidsruimte van
de minister aan beperkingen onderhevig is, en dat de begeleiding door de minister
en/of zijn medewerkers van gedetineerden in andere landen op hindernissen
stuit.Overigens laat ook deze overheidstaak de eigen verantwoordelijkheid van
de burger voor zijn handelen en de consequenties daarvan onverlet.De minister acht het vooralsnog niet goed uitvoerbaar om een expliciete
zorgnorm te formuleren vanwege de grote diversiteit van de individuele gevallen.
Wel zegt de minister toe:• de omvang van de zorg door de overheid in het algemeen nader onder
de loep te nemen;• in de BVC doelstellingen vast te leggen;• nader te bezien in hoeverre het mogelijk is de toekenningscriteria
nader en scherper in de BVC te formuleren.De minister onderschrijft dat de informatievoorziening over gedetineerden
met name in het kader van de jaarplancyclus voor verdere verbetering vatbaar
is. Hij geeft aan dat het ministerie momenteel een rappelsysteem ontwikkelt
en dat het ministerie de posten duidelijk maakt wat er van hen wordt verwacht
door meer specifieke beleidsaanwijzingen in de jaarplanaanschrijving op te
nemen. Om beter inzicht te krijgen in relevante zorgaspecten
zegt de minister toe om de informatiestroom tussen post en DPC te verbeteren.
Het ministerie ontwikkelt daartoe een standaard rapportageformulier voor de
bezoeken aan gedetineerden.Ten slotte geeft de minister aan ernaar te streven om de formulering van
de taken van het Ministerie van Buitenlandse Zaken inzake gedetineerdenbeleid
op een brede maatschappelijke basis te vestigen. Om dat doel te bereiken gaat
het idee van de minister uit naar het organiseren van een seminar of een rondetafelconferentie,
met als onderwerp de herformulering van het gedetineerdenbeleid. De voorziene
eigen evaluatie van het plan van aanpak en het Rekenkamerrapport vormen hiervoor
de bouwstenen. De minister geeft daarbij aan dat de verbetering van de begeleiding
van gedetineerden in het buitenland de nodige tijd zal vergen.6.3 Minister van JustitieDe minister van Justitie onderschrijft de bevindingen van de Rekenkamer
over de uitvoering van de verdragen inzake overbrenging van Nederlandse gedetineerden
naar Nederland. Hij onderschrijft ook de bevindingen over de zorgverlening
aan in het buitenland gedetineerde Nederlanders door de unit Buitenland en
Buitenlandse Betrekkingen van de Stichting Reclassering Nederland.6.4 Bestuur van de Stichting Reclassering NederlandHet bestuur van de Stichting Reclassering Nederland (SRN) geeft aan dat
afstemming tussen SRN en DPC over het geautomatiseerde systeem onmogelijk
is. Reden daarvoor is dat de unit Buitenland en Buitenlandse Betrekkingen
slechts een zeer klein onderdeel is van de reclasseringsorganisatie. Het in
ontwikkeling zijnde geautomatiseerde systeem is bedoeld voor de gehele reclasseringsorganisatie.
Ten slotte geeft het bestuur aan een concreter actieplan wenselijk te vinden
voor de werving van reclasseringsvrijwilligers.6.5 Nawoord RekenkamerDe Rekenkamer is ingenomen met de toezegging van de minister van BuiZa
meer duidelijkheid te verschaffen over de grondslagen en uitvoering van het
gedetineerdenbeleid. De Rekenkamer is van mening dat het juist van belang
is een expliciete zorgnorm te formuleren op basis waarvan tot actie wordt
overgegaan. Hiermee wordt duidelijkheid verschaft voor zowel de medewerkers
op de posten als voor de gedetineerden en hun verwanten in Nederland. De Rekenkamer
beveelt aan de discussie over de formulering van taken van het Ministerie
van BuiZa inzake het gedetineerdenbeleid met voortvarendheid op te pakken.De minister stemt over het algemeen in met de inhoud van het rapport.
De minister zegt toe om beleid en uitvoering verder te structureren en te
standaardiseren, te bezien in hoeverre het mogelijk is toekenningscriteria
te formuleren, de jaarplancyclus verder te verbeteren en een rappelsysteem
te ontwikkelen. De minister spreekt zich er echter niet over uit hoe hij inhoudelijk
invulling gaat geven aan deze toezeggingen.De Rekenkamer deelt de mening van de minister dat de praktische uitvoering
van de gedetineerdenzorg kan worden belemmerd door de autoriteiten van een
staat. Dit mag echter geen belemmering vormen om in de beleidsformulering
ten minste een norm te formuleren voor de zorg aan gedetineerde Nederlanders
in het buitenland.Ten slotte beveelt de Rekenkamer aan niet te wachten met de invoering
van verbeteringen, die los staan van de discussie over de herformulering van
de taken en de zorgnorm. BIJLAGE 1 AANTAL BIJ HET MINISTERIE VAN BUIZA BEKENDE NEDERLANDERS
IN BUITENLANDSE GEVANGENISSEN IN DE PERIODE 1988–2000 JaarAantal gedetineerden1988  579 1989  609 1990  6501991  757 1992  828 1993  97919941 215 19951 302 19961 51419971 571 19981 623 19991 70520001 880** Medio 2000. BIJLAGE 2 OVERZICHT NEDERLANDSE GEDETINEERDEN IN HET BUITENLAND PER
3 JULI 2000 Land van detentieAantal Algerije1Argentinië2 Australië11 Bangladesh1Barbados1 Belarus1 België119 Bolivia1Duitsland351 Brazilië27 Bulgarije3Canada7 Chili1 China1 Colombia7Costa Rica1 Cuba3 Cyprus2 Denemarken5Dominicaanse Republiek15 Ecuador13 Filippijnen2Finland1 Frankrijk171 Frans-Guyana11Gambia1 Ghana2 Griekenland3 Honduras1Hongarije8 Ierland5 India1 Indonesië3Iran1 Italië28 Jamaica6 Japan11Joegoslavië1 Jordanië1 Kroatië5Luxemburg5 Malta3 Marokko62 Mexico2Monaco1 Nepal2 Noorwegen14 Oostenrijk18Pakistan5 Panama6 Paraguay3 Peru36Polen9 Portugal24 Quatar1 Roemenië1Rusland2 Slovenië1 Spanje104Suriname289 Taiwan1 Thailand7Trinidad15 Tsjechië2 Tunesië3 Turkije8Venezuela18 Verenigd Koninkrijk259 Verenigde Staten107 Vietnam1 IJsland3 Zuid-Afrika1Zweden22 Zwitserland10Totaal1 880BIJLAGE 3 LIJST VAN GEBRUIKTE AFKORTINGEN B&BBUnit
Buitenland en Buitenlandse Betrekkingen BCVBundel Consulaire VoorschriftenBIRSBureau Internationale Rechtshulp in StrafzakenBuiZaMinisterie van
Buitenlandse Zaken DPCDirectie Personenverkeer, migratie en Consulaire zaken EVRMEuropees Verdrag voor de Rechten van
de Mens IVBPRInternationaal
Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten SRNStichting Reclassering Nederland SMRStandard Minimum Rules for the
Treatment of Prisoners VOGPVerdrag inzake de Overbrenging van Gevonniste Personen WOTSWet Overbrenging Tenuitvoerlegging
Strafvonnissen WSGWet
Sociale zekerheidsrechten GedetineerdenXNoot1Stand medio 2000.XNoot1Met «posten» worden Nederlandse vertegenwoordigingen in het
buitenland bedoeld. Het betreft ambassades en beroepsconsulaire posten.XNoot2Het betrof 43 posten in niet-westerse landen en 30 posten in westerse
landen.XNoot1Stand medio 2000.XNoot2Het verdrag van Wenen inzake Consulaire betrekkingen is tot stand gekomen
in 1963.XNoot1Deze verdragen zijn tot stand gekomen in 1950 (EVRM), 1966 (IVBPR) en
1955 (SMR).XNoot1Deze verdragen zijn tot stand gekomen in 1983 (Verdrag inzake de Overbrenging
van Gevonniste Personen), 1970 (Verdrag inzake de Internationale Geldigheid
van Strafvonnissen), 1996 (verdrag met Venezuela) en 1999 (verdrag met Marokko). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27430-2.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl