Wijziging Destructiewet i.v.m. kosten onschadelijkmaking gespecificeerd hoog-risico-materiaal; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26357, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

12-01-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26357 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN DEEL 1. Inleiding2. Financiële bepaling3. Bedrijfseffecten4. Verankering nationaal beleid5. NotificatieARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I A t/m DEF, G en HIJArtikel IIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26357Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 357Wijziging van de Destructiewet in verband met de kosten van onschadelijkmaking
van gespecificeerd hoog-risico-materiaalnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING ALGEMEEN DEEL 1. InleidingSeparaat van het onderhavige wetsvoorstel is eerder een voorstel tot wijziging
van de Destructiewet ingediend dat slechts bepalingen bevatte ter implementatie
van de op 30 juli 1997 door de Commissie van de Europese Gemeenschappen
vastgestelde beschikking nr. 97/534/EG. Dit voorstel is inmiddels aanvaard
en tot wet verheven (Wet van 14 mei 1998, Stb. 338). Voor twee afzonderlijke
wetsvoorstellen is destijds gekozen, omdat de lidstaten oorspronkelijk reeds
op 1 januari 1998 aan deze beschikking moesten voldoen (de inwerkingtredingsdatum
is inmiddels uitgesteld tot 1 januari 1999). Het andere wetsvoorstel
strekte derhalve uitsluitend ter implementatie van voornoemde beschikking.
Thans wordt tevens voorgesteld om los van deze implementatie het nationaal
beleid inzake de onschadelijkmaking van gespecificeerd hoog-risico-materiaal,
wat overeen komt met datgene wat de Beschikking hieromtrent voorschrijft,
op wetsniveau te verankeren. Voor een uiteenzetting omtrent de beweegredenen
hieromtrent zij verwezen naar paragraaf 4 van dit algemeen deel.De onderhavige wetswijziging heeft daarentegen vooral betrekking op de
financiële gevolgen van de uitvoering van Beschikking nr. 97/534/EG.
De aanbieders van gespecificeerd hoog-risico-materiaal – dit is materiaal
dat in voornoemde beschikking wordt omschreven als de schedel met inbegrip
van de hersenen, de ogen, en de tonsillen en het ruggemerg van runderen, schapen
en geiten die meer dan één jaar oud zijn, en de milt van schapen
en geiten – zullen de kosten voor het ophalen, vervoeren, voorbewerken
en het verbranden, begraven of op andere wijze onschadelijk maken van dit
materiaal moeten betalen. Dit is nodig omdat anders onaanvaardbare verliezen
gaan ontstaan bij de ondernemers, die van dit materiaal immers geen nuttige –
en dus economisch interessante – producten mogen maken. Verwerking van
dit materiaal levert dus slechts kosten op. De kosten van ophalen en verwerking
zullen daarom in rekening worden gebracht aan diegene waar deze categorie
van dierlijk afval ontstaat, analoog aan de situatie voor andere
bedrijfsafvallen waar ook moet worden betaald voor de verwerking ervan.In dit verband zij ook verwezen naar het beleid inzake de dierziektenbestrijding
waarbij wordt gestreefd naar het omzetten van het huidige stelsel van financiering
een stelsel waarbij op basis van afspraken tussen het Rijk en het landbouwbedrijfsleven
de financiering wordt geregeld in een stelsel waarbij de lasten van de dierziektenbestrijding
in brede zin door middel van rijksheffingen door het betreffende landbouwbedrijfsleven
worden gedragen. De met de bestrijding van dierziekten samenhangende kosten
zijn hoog en worden thans hoofdzakelijk door de nationale en Europese overheid
gedragen. In de toekomst worden deze kosten voor een belangrijk deel bij de
sector zelf neergelegd. Het kabinet is primair van mening dat de schade, verbonden
aan de bestrijding van besmettelijke dierziekten, waar mogelijk gedragen dient
te worden door het betreffende landbouwbedrijfsleven. Ook in onderhavige problematiek
dienen de kosten door de sector zelf gedragen te worden.De Destructiewet behoeft ook om andere redenen wijziging. Na gebleken
behoefte in de praktijk, gezien de talrijke aanvragen om crematoria voor paarden
op te mogen richten, wordt de eigenaar of houder van gestorven paarden, zijnde
slachtdieren in de zin van de wet, voortaan de mogelijkheid geboden om deze
dieren te (doen) cremeren in een crematorium. Paarden hebben, gezien de functie
als huisdier die zij in het dagelijks leven veelal vervullen, een vergelijkbare
rol als honden en katten, in tegenstelling tot andere slachtdieren.In de hierna volgende paragraaf zullen wij nader stilstaan bij het belangrijkste
onderwerp waarop de wetswijziging betrekking heeft. 2. Financiële bepalingDe uitvoering van Beschikking nr. 97/534/EG brengt kosten met zich mee
die op basis van de huidige wetgeving niet in rekening kunnen worden gebracht.
Gespecificeerd hoog-risico-materiaal dient immers in verwerkingsbedrijven
voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal onschadelijk te worden gemaakt.
Een optie voor het ophaal c.q. verwerkingstraject van het gespecificeerd hoog-risico-materiaal
is de volgende. Het ophalen, het vervoeren, alsmede het transport naar een
verwerkingsbedrijf voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal waar het gespecificeerd
hoog-risico-materiaal wordt verbrand, kan door vervoermiddelen van de huidige
verwerkingsbedrijven voor hoog-risico-materiaal geschieden. Ook de voorbewerking
van het gespecificeerd hoog-risico-materiaal kan op de huidige verwerkingsbedrijven
voor hoog-risico-materiaal plaatsvinden. Deze bedrijven zijn hiertoe het best
geëquipeerd door de werkzaamheden die zij op dit terrein reeds uitvoeren.
Uiteraard dienen de huidige verwerkingsbedrijven voor hoog-risico-materiaal
na de wetswijziging ook in het bezit te zijn van een vergunning voor de verwerking
van gespecificeerd hoog-risico-materiaal en worden zij daarmee tevens verwerkingsbedrijf
voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal.De kosten die deze werkzaamheden met zich meebrengen zullen aan aanbieders
van gespecificeerd hoog-risico-materiaal in rekening moeten worden gebracht,
volgens het principe dat bedrijven moeten betalen voor de afvoer en verwerking
van bedrijfsafvallen.Gespecificeerd hoog-risico-materiaal ontstaat voor het overgrote deel
bij veehouders, slachterijen en uitbeenbedrijven van koppen. Daarnaast zal
een hoeveelheid gespecificeerd hoog-risico-materiaal ontstaan bij bijvoorbeeld
slagers.Gestorven runderen, schapen en geiten (deze kadavers bevatten immers BSE-risico-organen)
zullen bij de veehouder gescheiden van andere gestorven landbouwhuisdieren
door de huidige verwerkingsbedrijven voor hoog-risico-materiaal worden opgehaald.
De verwerkingsbedrijven zullen hiervoor een apart inzameltraject opzetten.Op de slachterijen zal het gespecificeerd hoog-risico-materiaal direct
apart kunnen worden gehouden en ook hier zal dit materiaal gescheiden van
het hoog-risico-materiaal door het huidige verwerkingsbedrijf voor hoog-risico-materiaal
worden opgehaald. Vervolgens zal het gespecificeerde hoog-risico-materiaal
worden voorbewerkt in het huidige verwerkingsbedrijf voor hoog-risico-materiaal
(dan dus tevens verwerkingsbedrijf voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal),
waarna het wordt vervoerd naar een verwerkingsbedrijf voor gespecificeerd
hoog-risico-materiaal waar het voorbewerkte materiaal wordt verbrand. Voorbewerking
is noodzakelijk gezien het feit dat een verbrandingsinstallatie niet is ingericht
voor de verbranding van hele kadavers van landbouwhuisdieren.Voor de financiering van bovengenoemde werkzaamheden stellen wij een vergelijkbaar
systeem voor als reeds bij het ophalen van hoog-risico-materiaal in gebruik
is en waarbij de verwerkingsbedrijven voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal
derhalve zelf de mogelijkheid hebben een vergoeding in rekening te brengen
aan natuurlijke- en rechtspersonen die gespecificeerd hoog-risico-materiaal
aanbieden. Hierbij zij echter uitdrukkelijk opgemerkt dat de tarieven die
zij bij de aanbieders in rekening brengen jaarlijks moeten worden goedgekeurd
door de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en de Minister van
Landbouw, Natuurbeheer en Visserij. Goedkeuring van de tarieven vindt pas
plaats na accordering van de door de ondernemers geclaimde kosten door de
accountantsdienst van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.De aanspraken van de verwerkingsbedrijven voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal
op een vergoeding voor de werkelijke kosten van het ophalen, het vervoeren,
het voorbewerken en het verbranden van gespecificeerd hoog-risico-materiaal
zijn, net als de aanspraken van de verwerkingsbedrijven voor hoog-risico-materiaal,
gerechtvaardigd en de aanbieders waar met grotere of kleinere regelmaat gespecificeerd
hoog-risico-materiaal wordt opgehaald moeten betalen voor het traject ophalen
tot en met verwerken van dit materiaal.Voor een verdere toelichting op dit onderdeel van de financiering verwijzen
wij naar de artikelsgewijze toelichting. 3. BedrijfseffectenIn nauwe samenwerking met het Steunpunt voorgenomen regelgeving is een
bedrijfseffectenrapportage opgesteld. Gekeken is naar de categorieën
bedrijven die door de onderhavige regelgeving getroffen worden en de aantallen
per categorie. Het gaat hierbij om:– Agrarische bedrijven1:– Rundveehouderijen (± 50 000), waarvan kalvermesterijbedrijven
moeten worden uitgezonderd (± 1500);– Bedrijven met schapen (± 20 000), waarbij opgemerkt
moet worden dat hierbij sprake zal zijn van een niet nader te kwantificeren
overlap met het getal van de ± 50 000 rundveehouders, daar
het veelal gaat om gemengde bedrijven. Binnen deze categorie van ± 20 000
bedrijven is sprake van ± 950 schapenbedrijven.– Bedrijven met geiten (± 4000), waarbij ook hier weer
geldt dat het veelal om gemengde bedrijven zal gaan en er dus een niet te
kwantificeren overlap zal bestaan met de groep van ± 50 000
rundveehouders. Binnen deze categorie van ± 4000 bedrijven is
sprake van ± 155 geitenbedrijven. Volgens een ruwe schatting zou het in totaal waarschijnlijk gaan om ± 55 000
agrarische bedrijven.– Slachterijen en zelfslachtende slagers, waarbij het gaat om circa
490 bedrijven waar runderen worden geslacht en circa 340 bedrijven waar schapen
en/of geiten worden geslacht.1 De overlap tussen deze twee groepen
bedrijven kan helaas niet worden gekwantificeerd. In deze getallen is naar
alle waarschijnlijkheid ook opgenomen de groep van zelfslachtende slagers,
waarbij het om circa 450 bedrijven gaat.1Het totaal aan ophaal- en verwerkingskosten op jaarbasis (inclusief BTW
17,5%) wordt geschat op een bedrag van ongeveer 24 miljoen gulden. Dit bedrag kan worden uitgesplitst in de volgende componenten:– circa 6,5 miljoen gulden ophaalkosten, waarbij circa 6 miljoen
voor het ophalen van kadavers en circa 0,5 miljoen voor het ophalen van overig
gespecificeerd hoog-risico-materiaal;– circa 8 miljoen voorbewerkingskosten inclusief vervoerskosten
van het verwerkingsbedrijf voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal waar
het wordt voorbewerkt naar het verwerkingsbedrijf voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal
waar het wordt verbrand;– circa 9,5 miljoen verbrandingskosten.Deze kosten zullen (naar rato) worden omgeslagen over alle aanbieders
van gespecificeerd hoog-risico-materiaal.De agrarische bedrijven betalen nu reeds een vergoeding voor het ophalen
van kadavers. De kadavers van runderen ouder dan één jaar, schapen
en geiten (die nu vallen onder de categorie hoog-risico-materiaal), zijn na
de wetswijziging gespecificeerd hoog-risico-materiaal geworden, waarvoor dan
dus een tarief, afwijkend van het tarief voor het ophalen van hoog-risico-materiaal
moet worden betaald. Dit tarief voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal
zal naar verwachting aanzienlijk hoger komen te liggen dan het tarief dat
nu door de boeren wordt betaald. Hoeveel de tariefstijging zal bedragen is
geheel afhankelijk van het aantal en de soort kadavers dat nu en in de toekomst
wordt aangeboden en de wijze waarop het toekomstige tarief tot stand zal komen.
Dat het om forse stijgingen zal kunnen gaan is op dit moment al wel duidelijk.Het
maximum bedrag dat aan vergoeding voor het ophalen van hoog-risico-materiaal
kon worden opgebracht werd voor 1997 op 10,3 miljoen gulden beraamd. Dit bedrag
werd echter omgeslagen over alle aanbieders van kadavers. Na de wetswijziging
zal er sprake zijn van twee verschillende categorieën kadaveraanbieders,
waarbij een hoger bedrag over minder kadaveraanbieders wordt omgeslagen (24
miljoen omgeslagen over alle gespecificeerd hoog-risico-materiaal aanbieders,
zijnde rundvee-, schapen- en geitenhouders en slachterijen en slagers, in
plaats van 10,3 miljoen omgeslagen over alle kadaveraanbieders, dus ook varkenshouders
en pluimveebedrijven. Laatstgenoemden vormen na de wetswijziging de categorie
hoog-risico-materiaal aanbieders, voor wie het reeds bestaande ophaaltarief
voor hoog-risico-materiaal blijft gelden). Hier staat tegenover dat na de
wetswijziging ook slachterijen, slagers en uitbeenbedrijven moeten betalen
voor het ophalen, verwerken en verbranden van het gespecificeerd hoog-risico-materiaal.
Momenteel betalen de slachterijen, slagers en uitbeenbedrijven geen tarief
voor het ophalen van hoog-risico-materiaal. 4. Verankering nationaal beleidSinds 25 augustus 1997 dient gespecificeerd hoog-risico-materiaal in Nederland
te worden verbrand. Deze maatregel werd destijds genomen op het niveau van
ministeriële regelingen. Met de implementatie van Beschikking 97/534/EG
werd één en ander op wetsniveau geregeld. De inwerkingtreding
van de Beschikking is echter tot tweemaal toe uitgesteld. In diverse
lidstaten stuit de uitvoering van de Beschikking op problemen. Dit betekent
niet dat het beoogde effect, namelijk wering van gespecificeerd hoog-risico-materiaal
uit de voeder- en voedselketen, niet langer relevant zou zijn. Van de zijde
van de Europese Commissie echter zijn, nu discussie is ontstaan tussen de
lidstaten omtrent de uitvoering van de Beschikking, uitlatingen gedaan die
erop wijzen dat men overweegt de maatregelen zoals die op dit moment worden
voorgeschreven door Beschikking 97/534/EG niet langer in een Beschikking maar
in een zogenaamd «framework regulation» op te nemen. Het belang
van deze maatregelen voor de volksgezondheid wordt door de Commissie echter
geenszins ter discussie gesteld! Slechts de wijze van regeling staat ter discussie.
De wetenschappelijke adviezen zoals die geformuleerd zijn door het Scientific
Steering Committee van de Europese Unie wijzen op de noodzaak van beleid zoals
dat in Nederland wordt gevoerd en zoals dat in de Beschikking zijn neerslag
heeft gevonden.Eén en ander zou kunnen betekenen dat Beschikking 97/534/EG in
de toekomst wellicht de vorm verliest die deze op dit moment heeft. De mogelijkheid
bestaat dan dat de verwijzingen naar de Beschikking die in de Destructiewet
zijn opgenomen met de wetswijziging ter implementatie van de Beschikking (Stb.
338), niet langer in overeenstemming zijn met de werkelijkheid, danwel zullen
verwijzen naar een Beschikking waarvan de inwerkingtredingsdatum opnieuw onzeker
wordt. Verwacht wordt dat het opstellen van een «framework regulation»
enkele jaren in beslag zal nemen. Er dreigt dan dus een «gat»
te ontstaan in de europese regelgeving ten aanzien van de onschadelijkmaking
van gespecificeerd hoog-risico-materiaal. Het is volstrekt ongewenst dat deze
onzekerheid, resp. dit vacuum zich als het ware uit zou breiden naar de nationale
wetgeving inzake gespecificeerd hoog-risico-materiaal. Regeling van de onschadelijkmaking
van gespecificeerd hoog-risico-materiaal op wetsniveau (in plaats van regeling
op het niveau van ministeriële regelingen) is gewenst, en mag niet in
gevaar worden gebracht door onzekere ontwikkelingen in Brussel rondom de Beschikking
die reeds is geïmplementeerd, doch nog niet in werking is getreden.In onderhavig wetsvoorstel zijn daarom een aantal bepalingen opgenomen
die ertoe leiden dat het nationaal beleid dat sinds 25 augustus 1997
wordt gevoerd, namelijk het verbranden van gespecificeerd hoog-risico-materiaal,
wat in eerste instantie met de implementatie van Beschikking 97/534/EG werd
verankerd in de Destructiewet, wordt losgekoppeld van het lot van de Beschikking.
Het gaat hierbij met name om artikel I, de onderdelen A tot en met C. Hierin
wordt geregeld dat de Minister van VWS, in overeenstemming met zijn ambtgenoot
van LNV, kan aanwijzen welke slachtdieren en dierafvallen als gespecificeerd
hoog-risico-materiaal worden beschouwd en op welke wijze dit materiaal moet
worden verwerkt en onschadelijk gemaakt.Gezien de ad hoc wijze waarop in het verleden de discussie over het al
dan niet uitstellen van de Beschikking is gevoerd, en het feit dat uitstel
tot tweemaal toe plaats vond vlak voor de beoogde datum van inwerkingtreding,
hebben wij gemeend reeds in dit stadium het nationaal beleid (voorlopig) los
te moeten koppelen van het lot van de Beschikking, daarmee anticiperend op
eventuele ongewenste ontwikkelingen. Dit betekent niet dat de Beschikking
geheel verlaten wordt. Mocht te zijner tijd blijken dat de Beschikking niet
wordt uitgesteld of vervangen door een «framework regulation»,
dan zullen de onderhavige bepalingen alsnog door middel van een nota van wijziging
kunnen worden aangepast en zal in dat geval sprake zijn van implementatie
«pur sang», zoals neergelegd in de Wet van 14 mei 1998, Stb.
338. 5. NotificatieHet voorstel van wet is op 28 juli 1998 gemeld aan de Commissie van
de Europese Gemeenschappen ter voldoening aan artikel 8, eerste lid, van richtlijn
83/189/EEG betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en
technische voorschriften (PbEG 1983 L 109) (notificatienummer 98/367). Tevens
heeft melding plaatsgevonden aan het Secretariaat van de Wereldhandelsorganisatie,
ter voldoening aan artikel 2, negende lid, van de op 15 april 1994 te
Marrakech tot stand gekomen Overeenkomst inzake technische handelsbelemmeringen
(Trb.1994/235). Op deze notificaties zijn geen reacties ontvangen. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I A t/m DVoor een algemene uiteenzetting omtrent deze onderdelen zij verwezen naar
het algemene deel van deze memorie van toelichting. Meer speciaal ten aanzien
van de onderdelen B en C zij hieraan het volgende toegevoegd. Zowel voor wat
betreft de aanwijzing van gespecificeerd hoog-risico-materiaal als de wijze
waarop dat materiaal moet worden verwerkt en onschadelijk gemaakt, is gekozen
voor regeling bij ministeriële regeling. Voor dit niveau van regeling
in plaats van voor regeling bij algemene maatregel van bestuur. De redenen
daarvoor zijn tweeërlei:– ook de nu geldende voorzieningen zijn tot stand gebracht op het
niveau van de minister; daarbij is gebruik is gemaakt van de mogelijkheid
van ministeriële ontheffing op grond van artikel 13 van de Destructiewet,
zulks onder het stellen van begeleidende voorwaarden; – regeling op ministerieel niveau is flexibeler en sneller, hetgeen
gelet op de eerdergemelde onzekerheden vanuit Brussel en het potentieel risicovolle
karakter van gespecificeerd hoog-risico-materiaal verkieselijker is.Ten overvloede zij nog opgemerkt dat de minister van VWS de regels omtrent
beide onderwerpen altijd zal stellen in samenspraak met zijn ambtgenoot van
LNV (zie artikel 4e van de Destructiewet). EDoor deze toevoeging wordt geregeld dat de Minister van Landbouw, Natuurbeheer
en Visserij in de toekomst betrokken zal zijn bij de tariefstelling op grond
van artikel 21 en de implementatie van EG-regelgeving op grond van artikel
23. F, G en HDe geschrapte leden van de artikelen 5 en 5a, alsmede de verwijzing naar
die leden in artikel 6, tweede lid, hadden alle het oog op de toepasselijkverklaring
van de uitgebreide voorbereidingsprocedure ingevolge afdeling 13.2, resp.
13.3 van de Wet milieubeheer. Aangezien die afdelingen inmiddels hun rechtstreekse
betekenis voor de Destructiewet verloren hebben – afdeling 13.3 is inmiddels
komen te vervallen, terwijl afdeling 13.2 voor de Destructiewet alleen nog
van toepassing is wanneer besloten wordt om overeenkomstig afdeling 3.5 van
de Algemene wet bestuursrecht een uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure
te volgen – is van deze gelegenheid gebruik gemaakt om de verwijzing
naar de Wet milieubeheer te schrappen. IPaarden nemen binnen de groep der landbouwhuisdieren een aparte positie
in. Het zijn weliswaar slachtdieren in de zin der wet, doch in het dagelijks
leven vervullen zij de functie van huisdier, in tegenstelling tot de overige
landbouwhuisdieren welke typische nutsdieren zijn. Met de wijziging van artikel
13, derde lid, wordt beoogd het mogelijk te maken dat gestorven paarden evenals
nu al bij honden en katten het geval is als geliefd huisdier gecremeerd kunnen
worden. Gezien de talrijke aanvragen voor het op mogen richten van een paardencrematorium
en de vele verzoeken van particulieren om op een humane manier afscheid te
mogen nemen van hun trouwe viervoeter, blijkt aan deze mogelijkheid grote
behoefte te bestaan in de maatschappij.Begraven, wat een ander mogelijk alternatief voor destructie zou kunnen
zijn, is uit het oogpunt van volks- en diergezondheid geen geschikte optie.
Tegen cremeren bestaat vanuit dit oogpunt geen bezwaar, sterker nog, deze
methode van onschadelijkmaking kan als één van de meest veilige
worden aangemerkt.Volledigheidshalve zij in dit verband nog gewezen op de Richtlijn van
de Raad van de Europese Gemeenschappen van 27 november 1990 tot vaststelling
van gezondheidsvoorschriften voor de verwijdering en verwerking van dierlijke
afvallen etc. (90/667/EEG). Bij lezing van artikel 3 van deze richtlijn zou
de gedachte kunnen opkomen dat crematie van paarden niet is toegestaan. Het
eerste lid stelt namelijk dat hoog-risico-materialen, waaronder paarden, uitsluitend
door een destructiebedrijf mogen worden verwerkt, terwijl ingevolge het tweede
lid paarden uitsluitend mogen worden verbrand indien zij geleden hebben aan
één van de daar opgesomde ziekten. Hieruit zou wellicht, zoals
gezegd, kunnen worden afgeleid dat crematie niet is toegestaan. Die lezing
gaat echter voorbij aan de definitie van hoog-risico-materiaal als vervat
in artikel 2, onder 2, waarin hoog-risico-materiaal wordt omschreven als dierlijke
afvallen als bedoeld in artikel 3 waarvan wordt vermoed dat zij een ernstig
gevaar voor de gezondheid van mens en dier opleveren. Van ernstig gevaar is
in deze context evenwel geen sprake, zodat wijziging van de Destructiewet
in de hier bedoelde zin vanuit Europees perspectief mogelijk moet worden geacht.
Ook van de zijde van de Europese Commissie werd desgevraagd bevestigd dat
90/667/EEG niet in de weg staat aan crematie als hier bedoeld.De wijziging van artikel 13, vierde lid, bevat een herhaling voor laag-risico-materiaal
van de reeds voor (gespecificeerd) hoog-risico-materiaal bestaande regel dat
onder omstandigheden destructiemateriaal aan het normale destructieproces
kan worden onttrokken voor wetenschappelijk onderzoek.Door de wijziging onder 3 wordt de wijze van regeling van de kosten verbonden
aan het verlenen van een ontheffing zoals bedoeld in artikel 13, vijfde lid,
in overeenstemming gebracht met de wijze van regeling van de kosten verbonden
aan de aanvraag van een vergunning of de inschrijving in het register zoals
bedoeld in artikel 5, vierde lid. JDe wijziging van artikel 21, eerste lid, onderdeel b, maakt het mogelijk
de kosten voor het ophalen, vervoeren, voorbewerken, en verbranden, begraven
of op andere wijze onschadelijk maken van gespecificeerd hoog-risico-materiaal
in rekening te brengen bij de aanbieders daarvan.In tegenstelling tot de situatie zoals die bestaat voor hoog-risico-materiaal,
worden de aanbieders van gespecificeerd hoog-risico-materiaal dus
niet alleen kosten voor het ophalen in rekening gebracht, maar ook de kosten
voor verdere verwerking en onschadelijkmaking. De reden dat voor gespecificeerd
hoog-risico-materiaal de totale kosten in rekening worden gebracht, ligt hierin
dat, daar waar de verwerking van hoog-risico-materiaal geld oplevert (in de
vorm van een economisch interessant eindproduct), de verwerking van gespecificeerd
hoog-risico-materiaal geld kost (namelijk verbrandingskosten), zonder dat
dit een nuttig product oplevert. Hierbij gaat men uit van het principe dat
bedrijven zelf de kosten voor verwerking van op dat bedrijf ontstane afvallen
voor hun rekening dienen te nemen. Dit is vergelijkbaar met de situatie voor
bedrijfsafvallen die vallen onder de Wet milieubeheer.Volledigheidshalve wordt in dit verband gewezen op het volgende. Anders
dan bij de regeling voor hoog-risico-materiaal is de mogelijkheid van het
in rekening brengen van kosten bij gespecificeerd hoog-risico-materiaal niet
beperkt tot de in artikel 2, eerste lid, onder a, genoemde gevallen. Dit zou
kunnen betekenen dat ook wanneer dieren in het kader van (preventieve) dierziektebestrijdingsmaatregelen
op een bedrijf zijn gedood, vorengenoemde kosten bij de individuele aanbieder
van gespecificeerd hoog-risico-materiaal in rekening kunnen worden gebracht.Op grond van artikel 91 van de Gezondheids- en welzijswet voor dieren
kan de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij echter deze kosten
aan een individuele aanbieder vergoeden, nu het doden van dieren in het kader
van (preventieve) ziektebestrijdingsmaatregelen een maatregel is als bedoeld
in artikel 21 van laatstgenoemde wet. Deze vergoeding kan ten laste worden
gebracht van het in artikel 95a van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren
genoemde Diergezondheidsfonds.Door de wijziging van artikel 21, tweede lid, blijft het criterium dat
de geschatte totale opbrengst van de vergoedingen niet mag uitgaan boven de
werkelijke kosten van het ophalen, in de nieuwe situatie gehandhaafd voorzover
het hoog-risico-materiaal betreft. Daar de kostenberekening voor het ophalen
en verwerken van gespecificeerd hoog-risico-materiaal geschiedt op een wijze
vergelijkbaar met die voor hoog-risico-materiaal, geldt in de toekomst ook
voor het gespecificeerd hoog-risico-materiaal het criterium dat de geschatte
totale opbrengst van de vergoedingen niet mag uitgaan boven de werkelijke
kosten van het ophalen, vervoeren, voorbewerken, verbranden, begraven of op
andere wijze onschadelijkmaken van het materiaal.De wijziging van artikel 21 met betrekking tot het derde lid, houdt in
dat voortaan zowel voor de tariefstelling voor hoog-risico-materiaal als ook
voor de tariefstelling voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal een berekeningsmethode
wordt voorgeschreven. De berekeningsmethode voor hoog-risico-materiaal blijft
daarbij onveranderd: voor de berekening van de werkelijke kosten worden de
uitgangswaarde van het materiaal en de helft van de winst afgetrokken van
de gemaakte ophaalkosten. De geschatte ophaalkosten voor een bepaald kalenderjaar
vormen de basis voor de berekening van de tarieven voor dat jaar. Wanneer
aan het eind van het jaar blijkt dat er significante verschillen bestaan tussen
de geschatte en de werkelijk gemaakte kosten worden die verschillen verrekend
in de tarieven van het volgende jaar.Voor wat betreft de tariefstelling voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal
is de rekensom enigszins afwijkend. De waarde van het gespecificeerd hoog-risico-materiaal
voorafgaand aan verwerking zal bij de huidige methoden (verbranding) op nul
kunnen worden gesteld, het materiaal brengt immers niets op. Men zou zich
kunnen voorstellen dat in de toekomst mogelijk nog andere methoden
van onschadelijkmaking zullen worden toegestaan. Ook dan is het echter niet
waarschijnlijk dat de onschadelijkmaking van gespecificeerd hoog-risico-materiaal
winst oplevert. Daarom wordt bij de berekening van de werkelijke kosten voor
de onschadelijkmaking van gespecificeerd hoog-risico-materiaal in het derde
lid niet gesproken over aftrek van de waarde van het uitgangsmateriaal en
van winstaftrek, zoals dat bij de berekening van de ophaalkosten van hoog-risico-materiaal
wel gebeurd. Gespecificeerd hoog-risico-materiaal heeft geen uitgangswaarde
en op de verwerking ervan kan geen winst worden gemaakt. Mocht er echter ooit
in de verschillende stappen van het traject van onschadelijkmaking sprake
zijn van stappen die in plaats van kosten baten opleveren, dan worden deze
baten uiteraard afgetrokken van het totaal aan gemaakte kosten voor ophalen,
voorbewerken en verbranden. Zo zou men zich bijvoorbeeld voor kunnen stellen
dat voor de as die overblijft na verbranding een industriële toepassing
kan worden gevonden. Vanzelfsprekend worden alle eventuele opbrengsten die
causaal samenhangen met de onschadelijkmaking van gespecificeerd hoog-risico-materiaal
in mindering gebracht op de kosten.Met de kosten waarover in artikel 21, derde lid, onderdeel b, wordt gesproken
worden bedoeld de integrale kosten van ophalen en verwerking van het gespecificeerd
hoog-risico-materiaal. De tarieven voor het ophalen en verwerken van gespecificeerd
hoog-risico-materiaal zullen worden gebaseerd op deze integrale verwerkingskosten
en een ondernemersvergoeding. Het totaal aan ophaal- en verwerkingskosten
op jaarbasis wordt geschat op een bedrag van ongeveer 24 miljoen gulden. Deze
kosten zullen worden omgeslagen over alle aanbieders van gespecificeerd hoog-risico-materiaal.
Voor de aanbieders van hoog-risico-materiaal als bedoeld in artikel 2, eerste
lid, onder a, blijft dus nadrukkelijk het reeds bestaande tariefstelsel van
kracht.De wijziging van artikel 21 met betrekking tot het vierde lid is van tweeërlei
aard. De strekking van het nieuwe derde lid is dezelfde als die van het oude
derde lid, met dien verstande dat nu niet langer alleen over hoog-risico-materiaal
wordt gesproken, maar over hoog- én gespecificeerd hoog-risico-materiaal.
Dit betekent dat de tariefstelling voor gespecificeerd hoog-risico-materiaal
onder het zelfde regime wordt gebracht als de tariefstelling voor hoog-risico-materiaal:
jaarlijkse instemming door de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport
en de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij is een vereiste, waarbij
instemming van de tarieven niet plaats vindt dan na accordering van de door
de ondernemers geclaimde kosten door de accountantsdienst van het Ministerie
van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. De instemming wordt bekend gemaakt
in de Staatscourant.Daarnaast is de zinsnede «in overeenstemming met Onze Minister van
Landbouw, Natuurbeheer en Visserij» komen te vervallen. Artikel 21,
derde lid, is door de wijziging onder B opgenomen in de opsomming van artikel
4e van de wet, het artikel waar alle artikelen dan wel leden van artikelen
worden genoemd waarop de zinsnede «in overeenstemming met Onze Minister
van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij» van toepassing is. Artikel IIGebleken is dat in de Wet van 14 mei 1998 tot wijziging van de Destructiewet
(Stb. 338), i.e. de wet ter implementatie van de BSE-richtlijn, abusievelijk
niet voorzien was in strafbaarstelling via de Wet op de economische
delicten (WED) van overtreding van het daar in de Destructiewet ingevoegde
derde lid van artikel 3. Deze omissie wordt thans rechtgezet door de wijziging
van de WED als vervat in artikel II.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-EilersDe Staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,G. H. FaberXNoot1Bron: CBS.XNoot1Bron: Jaarverslag 1996 Bedrijfsschap Slagersbedrijf. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26357-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl