Wet tegemoetkoming schade bij rampen en zware ongevallen; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19971998-25159, nr. 140b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

06-04-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25159 nr. 140b

02-04-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25159Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 159Regels over tegemoetkoming in de schade en de kosten in geval van overstromingen
door zoet water, aardbevingen of andere rampen en zware ongevallen (Wet tegemoetkoming
schade bij rampen en zware ongevallen)nr. 140bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 2 april 1998Met belangstelling heb ik kennis genomen van het voorlopig verslag dat
de vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en de Hoge Colleges van Staat heeft
uitgebracht over dit wetsvoorstel. De leden van de VVD- en de CDA-fractie
hebben daarin een aantal vragen gesteld die hieronder, zoveel mogelijk in
de volgorde waarin deze zijn gesteld, worden beantwoord.De leden van de VVD-fractie hadden enige twijfel of de rechtsgrond van
het wetsvoorstel wel overtuigend is. Deze twijfel is ingegeven door de veronderstelling
dat wie op laaggelegen gronden of in rivierdalen een onroerende zaak koopt
of huurt een zeker risico van wateroverlast aanvaardt dat verdisconteerd zal
zijn in de koop- of huurprijs. Met de VVD-fractie ben ik van mening dat diegenen
die zich in een bepaald laaggelegen gebied vestigen, bewust het risico op
zich nemen dat hun zaken met een grote mate van waarschijnlijkheid door hoog
water worden getroffen. Alleen het moment waarop is onbekend. Het wetsvoorstel
voorziet dan ook niet in het verlenen van een financiële tegemoetkoming
aan diegenen die schade lijden als gevolg van hoge waterstanden, veroorzaakt
door een rivierafvoer met een kans van voorkomen groter dan 1/50 per jaar
(zie artikel 1, onder b). In die situatie is er namelijk géén
sprake van een onzeker voorval.Op dit beginsel is door het aanvaarden van amendement nr. 7 (kamerstukken
II 1997/98, 25 159) tijdelijk een uitzondering gemaakt voor hen die langs
het onbedijkte gedeelte van de Maas wonen. Dit amendement brengt tot uitdrukking
dat het redelijk is dat in de periode dat de in het Deltaplan grote rivieren
bedoelde werkzaamheden ter bescherming tegen hoogwater langs de Maas nog niet
volledig zijn uitgevoerd, de ondergrens niet op eenmaal per 50 jaar, maar
op eenmaal per tien jaar ligt, ook al is er in die situatie geen sprake van
een ramp of een zwaar ongeval. Hiervoor zij verwezen naar artikel 2 van het
wetsvoorstel.De leden van de VVD-fractie vragen zich af of niet gezegd kan worden dat
hooggelegen gronden het risico lopen van een extreme droogte. Ik betwijfel
of dit in zijn algemeenheid zo gesteld kan worden. Droogte wordt immers niet
alleen beïnvloed door de hoogteligging van een gebied maar ook door andere
oorzaken zoals het gebruik van grondwater voor drinkwater en voor landbouw
en industrie. Wat hiervan ook zij, steeds zal in het kader van
dit wetsvoorstel in eerste instantie beoordeeld moeten worden of het gaat
om een ramp in de zin van de Wet rampen en zware ongevallen. Droogte is overigens
een situatie die geleidelijk zal ontstaan, zodat er wellicht gelegenheid zal
bestaan voor het treffen van preventieve maatregelen.De leden van de VVD-fractie gaan blijkbaar uit van de veronderstelling
dat met dit wetsvoorstel de regel wordt gevestigd dat de Staat aansprakelijk
kan zijn voor de schaden en kosten die niet door de Staat zijn veroorzaakt.
Deze veronderstelling berust op een misverstand. Het creëren van een
wettelijke aanspraak op een tegemoetkoming in de schaden en de kosten die
het gevolg zijn van een ramp of een zwaar ongeval als bedoeld in dit wetsvoorstel,
is geenszins gebaseerd op de gedachte dat de rijksoverheid aansprakelijk is
of kan zijn voor die schaden en kosten. Ook vormt het wetsvoorstel niet een
emotionele reactie op recente gebeurtenissen, zoals deze leden suggereren.
Na de aardbeving in Limburg in 1992 leefde in brede kring de wens een structurele
regeling te treffen voor de vergoeding van schade aan opstallen, inboedels
en bedrijfsinventarissen die het gevolg is van overstromingen door zoet water
en aardbevingen. Tegen die achtergrond hebben de rijksoverheid en de verzekeraars
de mogelijkheden onderzocht op welke wijze die regeling vorm zou kunnen worden
gegeven. In 1995 kwamen zij vervolgens met het idee een Zoetwateroverstromings-
en aardbevingsfonds op te richten waarbij de verzekeraars organisatorisch
en financieel betrokken zouden zijn en dat zou worden gevoed door verplichte
jaarlijkse bijdragen van allen die een inboedel- en opstalpolis hebben gesloten.
De rijksoverheid zou dit fonds niet meefinancieren.Zoals in de memorie van toelichting is uiteengezet, heeft de Raad van
State over het voorstel van Wet aanspraak op vergoeding van zoetwateroverstromings-
en aardbevingsschade dat ertoe strekte dat fonds in het leven te roepen, een
negatief advies is uitgebracht. Het belangrijkste kritiekpunt van de Raad
was dat in het voorstel een wezenlijke bijdrage van de zijde van de overheid
ontbrak. De Raad achtte financiering van de tegemoetkomingen aan gedupeerden
van overstromingen door zoet water en aardbevingen uit de algemene middelen
de meest voor de hand liggende oplossing. Ook de meerderheid van de Tweede
Kamer was die mening toegedaan. Als gevolg hiervan hebben de Minister van
Financiën en ik tijdens een overleg met de Tweede Kamer op 2 april 1996
de voor- en nadelen besproken van enerzijds het handhaven van de systematiek
van het per ramp vaststellen van financiële regelen en anderzijds het
bevorderen van de totstandkoming van een wettelijke regeling waarbij zou worden
uitgegaan van het principe dat tegemoetkoming in de schade en de kosten zou
plaatsvinden uit de algemene middelen (kamerstukken II 1995/96, 24 640,
nr. 2). Op grond van de ad hoc-regelingen die in het kader van de wateroverlast
in 1993 en 1995 waren getroffen, zijn duizenden uitkeringen verricht. In het
algemeen is op bevredigende wijze tegemoetgekomen aan de schade bij burgers.
Niettemin kan het altijd beter, met name op het punt van de coördinatie.
Een meerderheid van de Tweede Kamer was met de Minister van Financiën
en mij van mening dat er in 1993 en 1995, als resultaat van improvisatie,
een lappendeken van financiële regelingen tot stand was gekomen. Deze
situatie is niet wenselijk voor toekomstige noodsituaties, omdat ze het risico
in zich bergt van ongerechtvaardigde en ongemotiveerde verschillen in behandeling
van gedupeerden. Een andere belangrijk nadeel van de systematiek van het vaststellen
van regelingen op ad hoc basis was dat gedupeerden niet vooraf wisten of,
en zo ja in hoeverre zij een tegemoetkoming van het Rijk zouden ontvangen.
Het overleg van 2 april 1996 heeft uiteindelijk erin geresulteerd dat het
kabinet het voorstel van Wet aanspraak op vergoeding van zoetwateroverstromings-
en aardbevingsschade heeft ingetrokken en het onderhavige wetsvoorstel
bij de Tweede Kamer aanhangig heeft gemaakt.De leden van de VVD-fractie vragen zich af of waarom waterschade wel voor
een tegemoetkoming in aanmerking komt en schade als gevolg van bijvoorbeeld
oorlogen, misdrijven, ordeverstoringen, uitval van electriciteit en andere
nutsvoorzieningen en ziekten van mensen, dieren en gewassen niet. Zij vragen
zich af of dit wetsvoorstel het begin van «een lange weg» is.Het wetsvoorstel is zonder meer van toepassing op overstromingen door
zoet water en aardbevingen die aan de voorwaarden voldoen, zoals omschreven
in de in artikel 1, onder b en c, gegeven definities. Daarnaast biedt artikel
3 de mogelijkheid om de wet ook op andere rampen en zware ongevallen van toepassing
te verklaren. Het moet dan gaan om rampen en zware ongevallen die van tenminste
vergelijkbare orde zijn als overstromingen door zoet water en aardbevingen
zoals in het wetsvoorstel gedefinieerd en waarvan de schade in overwegende
mate onverzekerbaar of onverhaalbaar is. Als gevolg van deze voorwaarden zullen
de gebeurtenissen die de leden van de VVD-fractie als voorbeelden noemen,
met uitzondering van oorlogssituaties, niet onder de werkingssfeer van dit
wetsvoorstel kunnen worden gebracht en het is nadrukkelijk ook niet de bedoeling
dat daarvoor een andere financiële voorziening van de zijde van de rijksoverheid
wordt getroffen. Ordeverstoringen en misdrijven zijn bijvoorbeeld uitgesloten
omdat deze gebeurtenissen niet alleen geen rampen en zware ongevallen zijn,
maar ook omdat de slachtoffers daarvan voor hun geleden schade en gemaakte
kosten bij de desbetreffende veroorzaker, bijvoorbeeld de dader van het misdrijf,
hun verhaal moeten vinden dan wel een beroep kunnen doen op hun verzekering
of op het Schadefonds geweldsmisdrijven. Ook voor uitval van electriciteit
en andere nutsvoorzieningen geldt dat financiële hulp van de zijde van
de rijksoverheid niet aan de orde zal zijn omdat de gedeputeerden hun schadeclaims
kunnen indienen bij de veroorzaker daarvan. De risico's van ziekten van mensen,
dieren en gewassen zijn tenslotte redelijkerwijs verzekerbaar. In die situaties
komt de overheid dus evenmin in beeld.De leden van de VVD-fractie zien niet aanstonds in welke rechtvaardingsgrond
kan worden aangedragen om een onderscheid te maken tussen kleine rampen met
waterschade en massale rampen. Ik deel de opvatting van de leden van de VVD-fractie
dat de gevolgen in individuele gevallen zowel bij «kleine» als
«grote» rampen even groot kunnen zijn. Desalniettemin is het kabinet
van mening dat de rijksoverheid niet de financiële gevolgen van iedere
ramp moet dragen. Zoals ik in de nota naar aanleiding van het verslag heb
medegedeeld is het kabinet van oordeel dat de schade of kosten die het gevolg
zijn van overstromingen door zoet water primair door de gedupeerden moeten
worden gedragen. Het kan niet zo zijn dat een gedupeerde bij iedere overstroming,
hoe gering in omvang ook, een financieel beroep kan doen op het Rijk. Pas
op het moment dat een overstroming door zoet water qua gevolgen van een zo
ernstige omvang is dat nationale belangen in het geding zijn doordat er bijvoorbeeld
sprake is van economische ontwrichting dan wel ertoe leidt dat de totaalschade
zeer groot is of de burgers onevenredig zwaar worden getroffen, acht het kabinet
het redelijk dat de gevolgen mede door de gemeenschap worden gedragen en gedupeerden
een aanspraak kunnen maken op een tegemoetkoming van het Rijk overeenkomstig
dit wetsvoorstel.De leden van de VVD-fractie kunnen verder niet aanstonds het in het wetsvoorstel
gehanteerde onderscheid tussen overstromingen door zoet water en zout water
rechtvaardigen. Het enige onderscheid dat zonder nadere besluitvorming van
toepassing is op overstromingen door zoet water die voldoen aan
de definitie, zoals neergelegd in artikel 1, onder b, en op overstromingen
door zout water niet. Wil het wetsvoorstel van toepassing zijn op overstromingen
door zout water, dan dient daarvoor ingevolge artikel 3 een koninklijk besluit
te worden vastgesteld en in werking te treden. Zoals in de nota naar aanleiding
van het verslag is vermeld, is één van de twee redenen daarvoor
dat het kabinet de gelegenheid dient te hebben om, indien zich ondanks alle
preventieve maatregelen een overstroming door zout water voordoet, zich te
kunnen beraden over de financiële consequenties en de maatschappelijke
gevolgen van een overstroming door zout water, omdat deze naar verwachting
enorm zullen zijn.De leden van de CDA-fractie vinden de formuleringen van de artikelen 1
en 3 niet geheel doorzichtig. Zij stellen in dit verband twee vragen. De eerste
vraag is wat in artikel 3 onder het woord «orde» moet worden verstaan.
De tweede vraag is of de minister voorbeelden kan geven van andere rampen
en zware ongevallen die niet van dezelfde orde zijn als overstromingen en
aardbevingen die ook het karakter van een ramp of zwaar ongeval hebben. Hieronder
volgt het antwoord op deze vragen.De eerste voorwaarde houdt in dat de desbetreffende aardbeving of overstroming
door zoet water kan worden aangemerkt als een ramp of een zwaar ongeval als
bedoeld in artikel 1, onder b, van de Wet rampen en zware ongevallen. De tweede
voorwaarde is dat de desbetreffende overstroming door zoet water of aardbeving
voldoet aan de in die omschrijving aangegeven grenzen.Op andere rampen en zware ongevallen dan de overstromingen door zoet water
of aardbevingen zoals in artikel 1, onder b respectievelijk c, van het wetsvoorstel
gedefinieerd, kan het wetsvoorstel van toepassing worden verklaard, mits deze
rampen of zware ongevallen van tenminste vergelijkbare orde zijn als bedoelde
overstromingen door zoet water en aardbevingen. Onder de woorden «vergelijkbare
orde» dient te worden verstaan dat niet zomaar iedere andere ramp of
ieder ander zwaar ongeval onder de reikwijdte van dit wetsvoorstel zal worden
gebracht. Het moet, net zoals bij een overstroming door zoet water en een
aardbeving waarop het wetsvoorstel betrekking heeft, gaan om een ramp of een
zwaar ongeval die niet alleen een ramp of een zwaar ongeval inhoudt, maar
tevens van een zodanige omvang is dat het redelijk is dat de gemeenschap bijdraagt
in de financiële gevolgen daarvan. De filosofie hierachter is, zoals
reeds hiervoor is aangegeven, dat het kabinet het niet wenselijk vindt dat
het Rijk bij iedere ramp of ieder zwaar ongeval vergelijkbaar met een overstroming
door zoet water of een aardbeving in de zin van dit wetsvoorstel, hoe gering
in omvang ook, gedupeerden financieel tegemoet treedt.Een voorbeeld van een ramp of een zwaar ongeval die niet van tenminste
vergelijkbare orde is als een overstroming door zoet water of een aardbeving
als omschreven in artikel 1, onder b respectievelijk c, is een beperkte vorm
van droogte als gevolg van een hittegolf of een vorm van langdurige koude
in een strenge winter. Het mag duidelijk zijn dat rampen zich niet laten voorspellen.
Juist om die reden is de mogelijkheid in het wetsvoorstel opgenomen om de
regeling van toepassing te verklaren op situaties die we nu niet kunnen voorzien.
Het is dan ook lastig om op voorhand aan te geven waar de grens ligt tussen
situaties die onder de wet vallen en situaties waarin dat niet het geval zal
zijn.Het antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie of met het uitsluitend
vergoeden van teeltplan- en bedrijfsschade niet wordt miskend dat bedrijven
ook te maken kunnen hebben met een langdurige onderbreking van productieprocessen
of met productieprocessen die niet vanaf hetzelfde punt in de productiecyclus
kunnen worden opgestart, luidt ontkennend. Bij bedrijven waarin gebruik wordt
gemaakt van levende productiemiddelen (dat zijn gewassen en dieren),
zijn onderbrekingen in natuurlijke processen onomkeerbaar van aard. Een voorbeeld:
wanneer een tuinderij overstroomt en de vruchtenstruiken hierdoor afsterven,
dan is het niet mogelijk om de eigenaar in de situatie van voor de overstroming
terug te plaatsen. Het is immers niet mogelijk om nieuwe struiken met half-volgroeide
vruchten te planten. Het oogstjaar gaat verloren en er moeten nieuwe struiken
worden geplant die pas in een volgend oogstjaar productie kunnen leveren.
Daarom voorziet het wetsvoorstel in het geven van een tegemoetkoming in de
teeltplan- en bedrijfsschade. Bij bedrijven die niet werken met levende productiemiddelen,
doet zich in geval van een schadeveroorzakende gebeurtenis het probleem van
de onomkeerbaarheid in natuurlijke processen niet voor.Weliswaar kunnen deze bedrijven als gevolg van het stilleggen van de productieprocessen
met omzetschade worden geconfronteerd, maar deze vorm van schade wordt geacht
tot het normale ondernemingsrisico te behoren en dus voor eigen rekening te
blijven. Dat uitgangspunt geldt ook voor bedrijven met levende productiemiddelen
die omzetschade hebben geleden.Omzetschade is dan ook in artikel 4, tweede lid, nadrukkelijk uitgesloten
van de werkingssfeer van het wetsvoorstel. De Minister van Binnenlandse Zaken
kan – in antwoord op een vraag van de leden van de CDA-fractie –
als gevolg hiervan dan ook niet bij ministeriële regeling bepalen dat
deze vorm van schade alsnog voor een tegemoetkoming in aanmerking komt.De leden van de CDA-fractie zijn van oordeel dat het wetsvoorstel grote
onzekerheid schept met betrekking tot de vraag in welke mate in de schade
en de kosten ten gevolge van rampen en zware ongevallen zal worden tegemoet
gekomen. In dit verband vragen zij zich af langs welke weg de belanghebbenden
kunnen vaststellen waar de grens ligt van hetgeen redelijkerwijs verzekerbaar
is.Door het gebruik van het begrip «redelijkerwijs» heb ik willen
aangeven dat niet op voorhand een messcherpe grens te trekken is. Het gaat
om hetgeen in het normale maatschappelijk-economisch verkeer redelijk is.
Hierbij speelt een belangrijke rol of de hoogte van de premie en de omvang
van de dekking tot elkaar in een redelijke verhouding staan. Belanghebbenden
kunnen hierover langs de normale commerciële kanalen worden geadviseerd
door verzekeringsadviseurs en belangenorganisaties van consumenten en bedrijven.Veelal zal het erop neerkomen dat een risico redelijkerwijs verzekerbaar
is als een dekking in de normale uitgebreide gevaren dekking of extra uitgebreide
gevaren dekkingen voor woonhuis en inboedel is opgenomen. In ieder geval zijn
overstroming, aardbeving, molest en atoomrisico op vrijwel alle polissen uitgesloten.Door de leden van zowel de CDA-fractie als van de VVD-fractie is gevraagd
naar de mogelijkheden die de verzekeringsmarkt thans biedt. In voorgaande
jaren hebben mijn collega van Financiën en ik uitvoerig overleg gehad
met vertegenwoordigers van verzekeringsbedrijven, samenwerkend in het Verbond
van Verzekeraars. Hieruit is gebleken dat een normale, bevredigende verzekering
op commerciële basis zonder overheidsbemoeienis niet haalbaar is. Dit
geldt met name voor overstroming en aardbeving. Dit is de hoofdregel waarop –
voor zover mij bekend – alleen een uitzondering geldt voor auto's en
vaartuigen die all risk verzekerd zijn. Schade aan deze auto's en vaartuigen
wordt ook bij overstroming gedekt, mits deze schade niet vermijdbaar was.
Het is mij bekend dat inmiddels een polis, geheten «Catastrofe Risico
Polis», op de markt is verschenen die dekking biedt voor schaden in
geval van een overstroming en aardbeving. Ik heb mij laten adviseren over
de strekking van deze polis. In deze polis is sprake van een hoge premie en
een relatief beperkte dekking. De basispremie is ongeveer gelijk
aan de gemiddelde jaarpremie voor een woonhuisverzekering. Ligt een woning
in een gebied waar de overstromingskansen groter zijn dan het gemiddelde Nederlandse
niveau dan stijgt de premie sterk en kan oplopen tot een veelvoud van de gemiddelde
jaarpremie van de woonhuisverzekering. Voor zeer grote delen van de bevolking
zal dit neerkomen op onoverkomelijke hindernis waardoor de facto geen sprake
is van redelijkerwijze verzekerbaarheid. Bovendien zal de limitering in de
uitkering tot 25% van de geleden schade tot maximaal f 250 000,–
voor vele onroerend-goed-bezitters niet toereikend zijn.Verder speelt hier het anti-selectiemechanisme. Een relatief klein deel
van de bevolking zal gebruik maken van de aangeboden polis, te weten degenen
die het meeste risico lopen. Anderen zullen van mening zijn te weinig belang
te hebben bij verzekering. Dit betekent dat een klein deel van de inwoners
geplaatst wordt voor een zeer hoge premie. Er is derhalve te weinig draagvlak
voor een dergelijk verzekeringsproduct, waardoor dit erg duur zal blijven.De leden van de CDA-fractie vragen hoe het wetsvoorstel aansluit bij de
Europese verzekeringsmarkt.Op het gebied van aardbevings- en overstromingsrisico's biedt de Europese
markt zeer weinig mogelijkheden aan burgers. Er is een Duitse verzekeringsmaatschappij
bekend die een polis aanbiedt aan Duitse inwoners van een bepaald gebied.
Alhoewel uit de aard der zaak deze verzekeringsmaatschappij zelf bepaalt welke
klanten zij accepteert, is het onaannemelijk dat ook bijvoorbeeld de bewoners
van het Nederlandse rivierengebied zich bij deze maatschappij zouden kunnen
verzekeren vanwege de risico's die zij lopen.De leden van de CDA-fractie geven aan begrip te hebben voor de mening
van het kabinet dat er geen onbeperkt beslag kan worden gelegd op de algemene
middelen. Vanuit dat perspectief is in de memorie van toelichting gesteld
dat het kabinet per ramp of zwaar ongeval in beginsel maximaal f 1 miljard
beschikbaar heeft. Indien het totaal van de te vergoeden schaden en kosten
boven dit bedrag uitkomt, zal het kabinet – in antwoord op de vraag
ter zake van de leden van de CDA-fractie – mede aan de hand van de op
dat moment geldende toestand van 's Rijks financiën beoordelen of het
aanvullende middelen beschikbaar stelt. Het voorgaande betekent enerzijds
dat het kabinet in geval van een ramp of zwaar ongeval in de zin van dit wetsvoorstel
een lager bedrag kan uittrekken voor de tegemoetkomingen in de schade, anderszijds
dat het kabinet, afhankelijk van de omvang en de ernst van de ramp of het
zware ongeval, een hoger bedrag daarvoor ter beschikking kan stellen.In antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie waarom in artikel
4, eerste lid, onderdeel j, het woord «extra» is gebruikt, terwijl
dat woord in de onderdelen h en i is geschrapt, merk ik het volgende op.Het oorspronkelijke voorstel van de Wet tegemoetkoming schade bij rampen
en zware ongevallen maakte het mogelijk een tegemoetkoming te geven in de
kosten voor evacuatie, beredding en opruiming die een onderneming heeft gemaakt
als kosten van extra arbeid in eigen beheer. De bedoeling van het geven van
een tegemoetkoming in de kosten van – uitsluitend – extra arbeid
in eigen beheer, was dat over de uren die worden beschouwd als normale bedrijfstijduren,
geen tegemoetkoming zou worden gegeven. De reden hiervan was dat arbeid die
verricht wordt in deze uren geen extra kosten genereert, want ook zonder het
intreden van een ramp of zwaar ongeval zouden de kosten voor arbeid in de
normale arbeidstijd zijn gemaakt. Door het aanvaarden van het amendement nr.
14 (kamerstukken II 1997/98, 25 159) is het woord «extra»
in artikel 3 (thans artikel 4), eerste lid, onder h, onderdeel 2°, en
onder i, vervallen. Dit betekent dat een onderneming in een geval
van een ramp of een zwaar ongeval waarop het wetsvoorstel van toepassing is,
recht heeft op een tegemoetkoming in de kosten met betrekking tot het bereddings-
en evacuatiewerkzaamheden die haar personeel heeft verricht in de uren die
worden beschouwd als normale bedrijfstijduren. Een voorwaarde hiervoor is
uiteraard wel dat door middel van een accountantsverklaring kan worden aangetoond
dat de desbetreffende onderneming dat personeel daadwerkelijk voor die werkzaamheden
heeft ingezet en niet voor de productie.Het aangehaalde amendement heeft echter niet tot doel gehad het mogelijk
te maken dat een onderneming ook de kosten voor opruiming vergoed krijgt die
zij heeft gemaakt doordat haar personeel in de normale bedrijfstijduren opruimingswerkzaamheden
heeft verricht. Het woord «extra» is in artikel 4, eerste lid,
onder j, namelijk gehandhaafd.De Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. Dijkstal 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19971998-25159-140b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl