Legalisatie en verificatie van buitenlandse documenten; Verslag van een Schriftelijk Overleg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2008-2009
 
 
 
 KST133825
 2008-2009
 
 29 831
 Legalisatie en verificatie van buitenlandse documenten
 
 
 
 
 Nr. 
 7
 VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEG
 Vastgesteld 23 juli 2009
 Binnen de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken, bestond bij een tweetal fracties de behoefte de minister van Buitenlandse
Zaken enkele vragen en opmerkingen voor te leggen over zijn brief van 17 maart
2009 inzake Legalisatieen verificatiebeleid van buitenlandse brondocumenten
(Kamerstuk 29 831, nr. 6)
 
 De minister heeft op de vragen en opmerkingen geantwoord bij brief van
21 juli 2009. De vragen en opmerkingen van de fracties en de antwoorden
van de minister zijn hieronder afgedrukt.
 
 De voorzitter van de commissie,
 Ormel
 De griffier van de commissie,
 Van der Kolk-Timmermans
 
 I VRAGEN EN OPMERKINGEN VANUIT DE FRACTIES
 Inbreng van de fractie van het CDA
 De leden van de fractie van het CDA hebben kennis genomen van de evaluatie
en de reactie van de bewindslieden daarop. Zij onderschrijven de algemene
conclusie dat er geen aanleiding is het beleid in essentie te wijzigen, maar
hebben wel enkele vragen over de (ook in hun ogen noodzakelijke) verbeteringen
die zullen worden doorgevoerd.
 
 De leden van de fractie van het CDA zijn van mening dat de reactie op
de 21 conclusies en de 17 aanbevelingen erg mager is. Wat betreft de conclusies
constateren deze leden dat er in het evaluatierapport behoorlijk kritische
noten gekraakt worden, zoals: ketenpartners hebben maar een beperkt zicht
op de precieze taken en verantwoordelijkheden van de verschillende partners;
dezelfde ketenpartners hebben verschillende taakopvattingen over zichzelf
(de IND gaat er bijvoorbeeld van uit dat de posten documenten beoordelen,
terwijl de IND dat zelf moet doen); sommige posten beoordelen uitgebreider
dan andere; IND en gemeenten beoordelen documenten verschillend.
 
 De reactie op het evaluatierapport zoals die nu luidt, roept bij de leden
van de CDA-fractie vooral vragen op.
 
 Bij het legalisatie- en verificatieproces zijn vier beoordelende instanties
betrokken: de posten, de IND, de gemeenten en het bureau Documenten van de
IND. Hoe worden in de toekomst beoordelingsverschillen tussen deze instanties
voorkomen? Zal het aanbevolen onderzoek worden verricht? Wordt wat betreft
de beoordelingsverschillen tussen IND en gemeenten overwogen om het bureau
Documenten een centralere rol te laten vervullen (zie conclusie 6 en 7 en
aanbeveling 3: voorkomen moet worden dat één en hetzelfde document
verschillend wordt beoordeeld)?
 
 De inzet van lokale tussenpersonen voor verificatie, waarvan wordt gesteld
dat deze een duidelijke meerwaarde heeft, wordt enerzijds al door Buitenlandse
Zaken aangeboden, terwijl anderzijds wordt gesteld dat de mogelijkheid wordt
verkend om lokale tussenpersonen in te zetten. Hoe moet dit worden verstaan?
Daarnaast is niet duidelijk of in voldoende mate van het aanbod van Buitenlandse
Zaken gebruik wordt gemaakt (zie conclusie 19 en aanbeveling 15). Graag een
reactie.
 
 Er zijn verschillen in beoordeling van registers van landen en aanzienlijke
verschillen tussen landen wat betreft de mogelijkheden tot verificatie (conclusie
16 en 17). Wat betekent dit voor de goed- of afkeuring van documenten en uiteindelijk
voor de betrokken personen?
 
 Gesteld wordt dat de haalbare en effectieve aanbevelingen verder worden
uitgewerkt en uitgevoerd. Voor de leden van de fractie van het CDA is niet
duidelijk waarom de 17 aanbevelingen niet worden opgevolgd. Zij achten de
in zeer algemene bewoordingen gestelde korte duiding van de in gang te zetten
verbeteringen onvoldoende en vragen om een uitgebreidere en afzonderlijk reactie
op elk van de 17 aanbevelingen.
 Inbreng van de fractie van de SP
 De leden van de fractie van de SP vragen zich af of bij legalisatie van
documenten er voldoende rekening wordt gehouden met maximale termijnen in
procedures? Kunt u dit toelichten? 
 
 De IND en gemeenten krijgen beiden documenten onder ogen, waarbij er in
sommige gevallen verschillende beoordeling volgt door gemeenten en de IND.
Op welke wijze vindt er afstemming plaats tussen de IND en de gemeenten over
de verificatie van documenten?
 
 De leden van de fractie van de SP vragen zich af waarom er bij gemeenten
in zeer beperkte mate (154 verzoeken op 128 668 documenten) gebruik wordt
gemaakt van verificatie van documenten uit het buitenland? Wat is hiervoor
de precieze reden? Op welke wijze worden gemeenten gestimuleerd om meer buitenlandse
documenten te verifiëren?
 
 Tenslotte vragen leden van de fractie van de SP op welke wijze bij andere
uitvoerende instanties, zoals bijvoorbeeld bij de SVB, buitenlandse documenten
worden geverifieerd? Kan het Kabinet een overzicht geven van hoeveel documenten
bij andere uitvoerende instanties zijn gelegaliseerd en geverifieerd? Kunt
u dit toelichten?
 II REACTIE VAN DE MINISTER
 Inbreng van de fractie van het CDA
 De leden van de fractie van het CDA hebben kennis genomen van de evaluatie
en de reactie van de bewindslieden daarop. Zij onderschrijven de algemene
conclusie dat er geen aanleiding is het beleid in essentie te wijzigen, maar
hebben wel enkele vragen over de (ook in hun ogen noodzakelijke) verbeteringen
die zullen worden doorgevoerd.
 
 De leden van de fractie van het CDA zijn van mening dat de reactie op
de 21 conclusies en de 17 aanbevelingen erg mager is. Wat betreft de conclusies
constateren deze leden dat er in het evaluatierapport behoorlijk kritische
noten gekraakt worden, zoals: ketenpartners hebben maar een beperkt zicht
op de precieze taken en verantwoordelijkheden van de verschillende partners;
dezelfde ketenpartners hebben verschillende taakopvattingen over zichzelf
(de IND gaat er bijvoorbeeld van uit dat de posten documenten beoordelen,
terwijl de IND dat zelf moet doen); sommige posten beoordelen uitgebreider
dan andere; IND en gemeenten beoordelen documenten verschillend.
 
 De reactie op het evaluatierapport zoals die nu luidt, roept bij de leden
van de CDA-fractie vooral vragen op.
 
 Bij het legalisatie- en verificatieproces zijn vier beoordelende instanties
betrokken: de posten, de IND, de gemeenten en het bureau Documenten van de
IND. Hoe worden in de toekomst beoordelingsverschillen tussen deze instanties
voorkomen? Zal het aanbevolen onderzoek worden verricht? Wordt wat betreft
de beoordelingsverschillen tussen IND en gemeenten overwogen om het bureau
Documenten een centralere rol te laten vervullen (zie conclusie 6 en 7 en
aanbeveling 3: voorkomen moet worden dat één en hetzelfde document
verschillend wordt beoordeeld)?
 
 
 Er wordt op dit moment gewerkt aan aanpassing van werkinstructies,
waarmee duidelijkheid wordt verschaft aan de ketenpartners over ieders verantwoordelijkheden.
Wat betreft beoordelingsverschillen tussen IND en gemeenten moet bedacht worden
dat beide een eigen taak hebben en dat zij vanuit die taak documenten gebruiken
en bekijken. Dat kan leiden tot verschillende uitkomsten bij de beoordeling
van documenten. Bij de IND gaat het om een beslissing tot toelating of naturalisatie,
waarbij (bepaalde) informatie uit documenten een ondersteunende rol speelt,
terwijl het bij gemeenten gaat om de beoordeling of een akte van de burgerlijke
stand kan worden opgemaakt of kan worden overgegaan tot registratie van bepaalde
gegevens van personen op basis van de overgelegde documenten in de gemeentelijke
basisadministratie persoonsgegevens (GBA). Een beoordeling van documenten
vanuit een ander gezichtspunt is op zich geen bezwaar; deze betekent een extra
check in de keten. Van belang is dat wordt voorkomen dat er dubbel werk wordt
gedaan. De IND stuurde tot nu toe een deel van,de originele documenten door
naar zijn Bureau Documenten. Vanaf begin dit jaar moeten volgens een werkinstructie
alle originele documenten worden voorgelegd aan Bureau Documenten voor een
controle op echtheid van het document. Voor het overige kijkt de IND vooral
naar de volledigheid en het geheel van het dossier. De gemeenten onderwerpen
praktisch alle documenten aan een grondige controle op echtheid.
 
 
 Om doublures te voorkomen, zou het wenselijk zijn dat
gemeenten de originele documenten die door het Bureau Documenten op verzoek
van de IND zijn onderzocht op echtheid niet nogmaals hoeven te controleren
op dat aspect. Op dit moment vindt overleg plaats tussen de ministeries van
Justitie en Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties over de stroomlijning
van processen in de vreemdelingenketen in het kader van het project Modern
Migratiebeleid. Legalisatie en verificatie van documenten spelen daarin ook
een belangrijke rol. Bij de uitwerking van de processen zal dan ook aandacht
worden besteed aan het voorkomen van doublures bij de beoordeling van documenten
die op verschillende momenten in de keten een rol spelen.
 
 
 De inzet van lokale tussenpersonen voor verificatie, waarvan wordt gesteld
dat deze een duidelijke meerwaarde heeft, wordt enerzijds al door Buitenlandse
Zaken aangeboden, terwijl anderzijds wordt gesteld dat de mogelijkheid wordt
verkend om lokale tussenpersonen in te zetten. Hoe moet dit worden verstaan?
Daarnaast is niet duidelijk of in voldoende mate van het aanbod van Buitenlandse
Zaken gebruik wordt gemaakt (zie conclusie 19 en aanbeveling 15). Graag een
reactie.
 
 
 In de aanbiedingsbrief aan de Voorzitter van de Tweede
Kamer wordt bedoeld dat de mogelijkheid wordt verkend om lokale tussenpersonen
behalve voor een registercheck (wat al gebeurt) ook voor daarop aanvullend
veldonderzoek in te zetten (aanbeveling 14 van het rapport). Dit is in de
brief misschien onvoldoende helder tot uitdrukking gekomen. Inmiddels is besloten
aanvullend veldonderzoek mogelijk te maken. Bij iedere aanvraag voor een verificatieonderzoek
wordt tussen het ministerie van Buitenlandse Zaken en de aanvragende instantie
besproken of het onderzoek plaatsvindt via de lokale autoriteiten of via lokale
onderzoekers. Het grootste deel van de verificatieonderzoeken vindt thans
plaats via lokale onderzoekers. In die zin wordt voldoende van het aanbod
van het ministerie van Buitenlandse Zaken gebruik gemaakt.
 
 
 Er zijn verschillen in beoordeling van registers van landen en aanzienlijke
verschillen tussen landen wat betreft de mogelijkheden tot verificatie (conclusies
16 en 17).Wat betekent dit voor de goedof afkeuring van documenten en uiteindelijk
voor de betrokken personen?
 
 
 Deze vraag valt in zijn algemeenheid niet te beantwoorden.
Er zijn namelijk voor de IND en de gemeenten meerdere manieren om de inhoud
van aangeboden documenten te controleren: naast een verificatieonderzoek kan
bijvoorbeeld ook gebruik worden gemaakt van interviews en DNA-testen. Ook
wordt met het systeem van de IND, het Documenten Informatie Systeem inzake
Civiele Status (DISCS) een grote kennis opgebouwd over documenten. Het systeem
DISCS kan worden geraadpleegd door de beslissende instanties. Voor al deze
werkwijzen geldt dat de mogelijkheden in het ene land groter kunnen zijn dan
in het andere land.
 
 
 Gesteld wordt dat de haalbare en effectieve aanbevelingen verder worden
uitgewerkt en uitgevoerd. Voor de leden van de fractie van het CDA is niet
duidelijk waarom de 17 aanbevelingen niet worden opgevolgd. Zij achten de
in zeer algemene bewoordingen gesteld korte duiding van de in gang te zetten
verbeteringen onvoldoende en vragen om een uitgebreidere en afzonderlijke
reactie op elk van de 17 aanbevelingen.
 Zie bijlage
 Inbreng van de fractie van de SP
 De leden van de fractie van de SP vragen zich af of bij legalisatie van
documenten er voldoende rekening wordt gehouden met maximale termijnen in
procedures? Kunt u dit toelichten?
 
 
 Het is de taak is van burgers om hun documenten te
laten legaliseren, waarbij het in het algemeen zo is dat bij aanvang van een
procedure gelegaliseerde stukken dienen te worden overgelegd. Als zodanig
botsen legalisatiewerkzaamheden dan ook niet met maximale termijnen in procedures
die Nederlandse bestuursorganen hanteren.
 
 
 De IND en gemeenten krijgen beiden documenten onder ogen, waarbij er in
sommige gevallen verschillende beoordeling volgt door gemeenten en de IND.
Op welke wijze vindt er afstemming plaats tussen de IND en de gemeenten over
de verificatie van documenten?
 
 
 Er vindt op dit moment geen afstemming plaats tussen
de IND en de gemeenten over de verificatie van bepaalde documenten. Ik verwijs
echter naar mijn antwoord eerder in deze brief op de vraag van de CDA-fractie
inzake verschillen in beoordeling tussen de IND en de gemeenten.
 
 
 De leden van de fractie van de SP vragen zich af waarom er bij gemeenten
in zeer beperkte mate (154 verzoeken op 128 668 documenten) gebruik wordt
gemaakt van verificatie van documenten uit het buitenland? Wat is hiervoor
de precieze reden? Op welke wijze worden gemeenten gestimuleerd om meer buitenlandse
documenten te verifiëren?
 
 
 De belangrijkste reden is, dat het vaak moeilijk is
precies aan te geven of een verificatieonderzoek meer relevante informatie
oplevert. Een klein verschil tussen de aangeboden documenten van een persoon,
hoeft nog geen fraude te betekenen. De gegevens op geboorteakten en paspoorten
komen niet in alle landen altijd met elkaar overeen. Een verificatieonderzoek
kost een gemeente geld, en niet ieder verificatieonderzoek levert bruikbare
resultaten op omdat het niet in ieder land even gemakkelijk is om onderzoek
te doen. Voor wat betreft de verificatieonderzoeken wordt momenteel gekeken
in welk land welke soorten onderzoek uitgevoerd kunnen worden.
 
 
 Verbetering van de kennis van het ketenproces kan daartoe
ook een bijdrage leveren. Daar wordt nu aan gewerkt door het bekendmaken van
medewerkers in de keten met elkaars processen, doelen en verantwoordelijkheden
 
 
 De gemeenten zijn in 2007 gestimuleerd met een door het ministerie van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties ter beschikking gesteld incidenteel
budget voor verificatieonderzoek. Van dit budget is slechts in beperkte mate
gebruik gemaakt. Inmiddels is gebleken dat het ketenproces op een aantal punten
aangescherpt kan worden.Vervolgens zal blijken of na het doorvoeren van de
beoogde verbeteringen het nog nodig is om gemeenten te stimuleren in het doen
van verificatieonderzoek.
 
 Tenslotte vragen leden van de fractie van de SP op welke wijze bij andere
uitvoerende instanties, zoals bijvoorbeeld bij de SVB, buitenlandse documenten
worden geverifieerd? Kan het Kabinet een overzicht geven van hoeveel documenten
bij andere uitvoerende instanties zijn gelegaliseerd en geverifieerd? Kunt
u dit toelichten?
 
 
 In 2009 heeft het ministerie van Buitenlandse Zaken
tot nu toe 80 aanvragen voor verificatieonderzoeken van andere uitvoerende
instanties ontvangen en bij de posten uitgezet. Deze andere instanties betreffen
rechtbanken, de vreemdelingenpolitie, instanties op de Nederlandse Antillen
en Aruba, en het Internationaal Bureau Fraude-informatie van de Sociale Verzekeringsbank.
Bij dit laatste bureau gaat het niet om openbare akten.
 
 Bijlage: Reactie op Aanbevelingen evaluatierapport
 1. Het verdient aanbeveling om de inhoud en betekenis van legalisatie
door de Nederlandse vertegenwoordigingen in het buitenland te verduidelijken
aan alle betrokken partijen (volgt uit conclusie 1, 4 en 5).
 
 
 Ik deel de mening dat er een verduidelijkingsslag gemaakt
moet worden. Daarom zullen werkinstructies van het ministerie van Buitenlandse
Zaken, de IND en van gemeenten alle aangepast worden om de rol van de verschillende
partijen preciezer weer te geven. Ook wordt gewerkt aan een kort en helder
schematisch overzicht van taken en verantwoordelijkheden van alle ketenpartners,
dat vervolgens ruim verspreid zal worden.
 
 
 2. Als het de bedoeling is dat posten niet alleen de legalisatieketen
beoordelen, maar ook het te legaliseren document zelf kritisch bekijken op
verschijningsvorm en eventuele vervalsing, dan:
 – moet dit helder worden omschreven in de werkinstructie «Legalisatie
van buitenlandse openbare akten op de posten» van het ministerie van
Buitenlandse Zaken, inclusief een beschrijving van de te hanteren werkwijze
en de middelen die hiervoor ingezet kunnen/moeten worden (volgt uit conclusie
1 en 4);
 – moet aan de overige ketenpartners duidelijk worden gecommuniceerd
dat controle op de echtheid van documenten door de posten ter hand genomen
wordt (met daarbij de opmerking dat vervalsing na het
moment van legalisatie nog altijd mogelijk is (volgt uit conclusie 3 en 4));
 – moeten de posten de technische middelen krijgen om een document
op echtheid te beoordelen, en meer training op het gebied van documentvervalsing
(volgt uit conclusie 5).
 
 
 Het is inderdaad de bedoeling dat de posten het te
legaliseren document zelf kritisch bekijken op verschijningsvorm en eventuele
vervalsing. Dit is in de werkinstructie van het ministerie van Buitenlandse
Zaken duidelijk opgenomen. In de werkinstructie zal echter nu een beschrijving
van de te hanteren werkwijze en de hierbij in te zetten middelen worden opgenomen.
De werkinstructie zal ook bekend worden gemaakt bij de IND en de gemeenten.
In november 2008 is een pilot gestart bij een vijftal posten om te onderzoeken
op welke wijze de eerstelijns fraudebestrijding beter kan worden ondersteund.
Na afronding van deze pilot zullen medewerkers van een groter aantal posten
later dit jaar worden opgeleid en zullen ook deze posten worden uitgerust
met apparatuur om valse en vervalste documenten te herkennen. Het is juist
dat de IND en de gemeenten gelegaliseerde documenten nog steeds op echtheid
moeten controleren, omdat een document ook na legalisatie vervalst kan worden.
Ook komt het voor dat valse legalisaties worden aangetroffen.
 
 
 3. Om te voorkomen dat één en hetzelfde document verschillend
wordt beoordeeld door de IND en gemeenten, adviseren wij betrokken partijen
om te onderzoeken hoe hierin verbetering kan worden gebracht (volgt uit conclusie
6).
 
 
 Hoewel de IND en de gemeenten verschillende taken hebben,
moet een verschillende beoordeling van een document door de IND en de gemeenten
uiteraard worden voorkomen. Zoals hiervoor aangegeven in antwoord op vragen
van de CDA-fractie zal dit punt worden meegenomen bij de uitwerking van de
processen in de vreemdelingenketen in het kader van het project Modern Migratiebeleid.
 
 
 4. Het verdient aanbeveling de potentiële waarde van het vragenformulier
te verbeteren (volgt uit conclusie 9 en 10).
 5. Een eerste mogelijkheid daartoe is dat de keten partners in goed
overleg beoordelen hoe het vragenformulier inhoudelijk verbeterd kan worden,
zodanig dat het daadwerkelijk bruikbare informatie oplevert. Op basis daarvan
kan het formulier mogelijk worden aangepast (volgt uit conclusie 12 en 14).
 6. De posten dienen de instructie te krijgen om vraag 13 van de documentvragen
op het vragenformulier beter te beantwoorden. Helder dient te zijn wat voor
soort informatie bij vraag 13 weggeschreven kan worden, zodat de vraag niet
verwordt tot een restvraag die niet – of met weinig zinvolle informatie
wordt ingevuld. Vragen die weinig bruikbare informatie opleveren, kunnen worden
vervangen door vragen waarvan de instanties in Nederland meer verwachten (volgt
uit conclusie 9 en 12).
 7. De instanties voor wie het vragenformulier is bedoeld, moet duidelijk
worden gemaakt op welke plaats zij welke informatie kunnen vinden. Informatie
over het gelegaliseerde document en de houder ervan vinden zij op het vragenformulier.
Informatie over het land van herkomst is beschikbaar op de website van het
ministerie van Buitenlandse Zaken. Hierbij moet opgemerkt worden dat de site
van het ministerie ook geraadpleegd wordt voor informatie door documenthouders/belanghebbenden
(volgt uit conclusie 13).
 8. De beslissende instanties kunnen veel meer dan tot nu toe het
vragenformulier benutten als concreet communicatiemiddel met de posten. Het
e-mailadres van de post in het land van herkomst is reeds vermeld op het formulier
en een kopie van het vragenformulier is altijd traceerbaar op de post in het
uitgevende land (een kopie van het document is in de meeste, maar niet in
alle gevallen, op de posten gearchiveerd). Beslissende instanties in Nederland
kunnen daardoor altijd hun vragen richten aan de HCZ van de betreffende post
(volgt uit conclusie 13).
 9. Indien het ingevulde vragenformulier niet is bijgesloten bij het
gelegaliseerde document, dient de beslissende instantie contact op te nemen
met de post (volgt uit conclusie 11).
 10. Als is komen vast te staan dat een verbeterd formulier bruikbaarder
informatie oplevert, kan worden onderzocht of aanbieding van vragenformulieren
aan een voor alle relevante partijen toegankelijke database mogelijk en zinvol
is. Dit om te voorkomen dat vragenformulieren niet aankomen in Nederland.
Ook is van belang om uit te zoeken of (koppeling van) bestaande elektronische
communicatienetwerken, zoals DISCS en het GBA-berichtenverkeer, in dit verband
van belang zijn (volgt uit conclusie 12).
 
 
 Het evaluatieonderzoek toont duidelijk aan dat verbeteringen
van het huidige vragenformulier dat destijds door de ketenpartners gezamenlijk
werd opgesteld, mogelijk zijn. Een werkgroep met vertegenwoordigers van de
ketenpartners uit «de praktijk» is ingesteld om te onderzoeken
hoe vormgeving van en procedure rond het vragenformulier kunnen worden verbeterd.
Hierbij wordt niet alleen naar de aanbevelingen van het onderzoek
maar ook naar andere opties gekeken. Daarna zal een duidelijke vertaling moeten
plaatsvinden in de instructies voor de verschillende instanties.
 
 
 11. Het verdient aanbeveling de instanties die om verificatie kunnen
verzoeken, duidelijker te maken wat verificatie van gelegaliseerde buitenlandse
documenten inhoudt en welke mogelijkheden tot verificatie worden geboden (volgt
uit conclusie 15).
 12. Het verdient aanbeveling om op een centrale digitale plaats aan
te geven of in een bepaald land verificatieonderzoek al dan niet mogelijk
is. Op de site van het ministerie van Buitenlandse Zaken staat reeds veel
waardevolle landen informatie. Op dit punt is het relevant om ter overweging
aan de lezer mee te geven dat deze site ook kan worden geraadpleegd door documenthouders
en belanghebbenden (volgt uit conclusie 17).
 13. Het verdient aanbeveling aan de instanties die om verificatie
kunnen verzoeken, duidelijk te maken dat onderzoek door IND bureau Documenten
te Zwolle en verificatieonderzoeken door de posten niet substituut van elkaar
zijn, maar elkaar kunnen aanvullen (volgt uit conclusie 7 en 18).
 14. Het verdient aanbeveling te onderzoeken of de beslissende instanties
in Nederland, die om verificatie van buitenlandse documenten kunnen verzoeken,
daarnaast ook andere vormen van onderzoek (zoals veldonderzoek) kan worden
aangeboden. Het lijkt nuttig om daarbij de ervaringen te betrekken die zijn
opgedaan met onderzoek op verzoek van het Internationaal Bureau Fraude-informatie
(IBF) van UWV. Deze dienstverlening die niet behoort tot het legalisatie-
en verificatiebeleid van buitenlandse documenten maar wel reeds wordt geboden
door het ministerie van Buitenlandse Zaken viel buiten het bestek van het
onderhavige onderzoek (volgt uit conclusie 16 en 20).
 15. Het inzetten van lokale onderzoekers is gewenst, omdat is gebleken
dat daarmee de doorlooptijden (de tijd tussen het verzoek tot verificatie
en de ontvangst van het antwoord op de onderzoeksvragen) aanzienlijk kunnen
worden bekort. Dit geldt met name in landen waar de autoriteiten niet van
harte meewerken aan het verificatieverzoek (volgt uit conclusie 19).
 16. Gezien de opvattingen van IND en gemeenten verdient het aanbeveling
opnieuw het overleg te zoeken over de bekostiging van verificatieonderzoek
(volgt uit conclusie 16 en 21).
 
 
 De verduidelijkingsslag die wordt genoemd onder de
reactie op aanbeveling 1 zal ook gelden voor de mogelijkheden en onmogelijkheden
van verificatieonderzoeken. Ook de faciliteiten die het Bureau Documenten
van de IND in Zwolle biedt, worden hierbij betrokken. Waar het de mogelijkheid
van verificatieonderzoeken in concrete landen betreft, zal deze op korte termijn
worden geplaatst op centrale databestanden, die daartoe geraadpleegd kunnen
worden. Verder kan aanvullend veldonderzoek voordelen bieden. Deze optie is
sinds kort beschikbaar voor daartoe verzoekende instanties. Procedures rond
de bekostiging van de verificatieonderzoeken moeten eenvoudig zijn en mogen
geen beletsel vormen om deze onderzoeken aan te vragen. Hierover wordt momenteel
overleg gevoerd met de Nederlandse Vereniging voor Burgerzaken (NVVB), en
de betrokken departementen.
 
 
 17. Het periodiek Ketenpartneroverleg, waarin alle instanties die
zijn betrokken bij legalisatie en verificatie zitting hebben, dient te worden
gecontinueerd. De communicatie rond dit overleg dient te verbeteren, zodat
met name het uitvoerend niveau beter wordt gehoord en geïnformeerd en
daardoor meer betrokken raakt (volgt uit conclusie 1). 
 
 
 Het is onomstreden dat het Ketenpartneroverleg wordt
voortgezet. Aan dit overleg nemen deel de ministeries van Justitie, Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties en Buitenlandse Zaken, de IND, de NVVB en een
aantal gemeenten. Daarnaast is er in het najaar van 2008 een tweede Ketenpartneroverleg
op uitvoerend niveau ingesteld, waarin ook andere gemeenten, het Bureau Documenten
van de IND en het IBF/SVB deelnemen. In dit laatste overleg komen in de praktijk
ervaren knelpunten en mogelijke oplossingen aan bod. Beide overlegstructuren
bieden goede mogelijkheden om onderling te communiceren over zich voordoende
problemen. Daarnaast wordt betere communicatie nagestreefd door middel van
systematische deelname door de verschillende ketenpartners aan elkaars bijeenkomsten
en cursussen, gastartikelen in elkaars bladen, en veelvuldige werkbezoeken
over en weer. Ook is er de jaarlijkse werkconferentie Documentenverkeer en
Fraudebestrijding die mijn ministerie organiseert voor de gehele keten.
 
 
 
 
 Samenstelling:
 Leden: Van Bommel (SP), Van der Staaij (SGP), Wilders (PVV), Waalkens
(PvdA), Çörüz (CDA), Ormel (CDA), voorzitter, Ferrier (CDA),
Van Velzen (SP), De Nerée tot Babberich (CDA), Haverkamp (CDA), Blom
(PvdA), Eijsink (PvdA), Van Dam (PvdA), Dezentjé Hamming-Bluemink (VVD),
Irrgang (SP), Knops (CDA), Boekestijn (VVD), Voordewind (CU), Pechtold (D66),
ondervoorzitter, Ten Broeke (VVD), Van Raak (SP), Gill’ard (PvdA), Thieme
(PvdD), Peters (GL) en Vacature (VVD).
 Plv. leden: De Wit (SP), Van der Vlies (SGP), De Roon (PVV), Vermeij (PvdA),
Omtzigt (CDA), Spies (CDA), Aasted Madsen-van Stiphout (CDA), Van Dijk (SP),
Ten Hoopen (CDA), Jonker (CDA), Boelhouwer (PvdA), Leerdam (PvdA), Arib (PvdA),
Neppérus (VVD), Lempens (SP), Schermers (CDA), Griffith (VVD), Wiegman-van
Meppelen Scheppink (CU), Koşer Kaya (D66), Van Beek (VVD), Gesthuizen
(SP), Samsom (PvdA), Ouwehand (PvdD), Vendrik (GL) en Van Miltenburg (VVD).