Invoeringswet titel 7.17 en titel 7.18 Burgerlijk Wetboek; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30137, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

16-06-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

30137 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleiding2. Afstemming met de pensioenwetgevingARTIKELENArtikel I. Burgerlijk WetboekABCDEArtikel II. Wetboek van KoophandelABCDArtikel III. Wet op de kansspelenArtikel IV. Vaststellingswet van titel 7.17 (verzekering)
en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk WetboekA1.2.3.4.5.6.7.8.9.10.11.12.13.BCArtikel V en VIArtikel V. Pensioen- en spaarfondsenwetArtikel VI. Wet betreffende verplichte deelneming in een
beroepspensioenregeling/Wet verplichte deelneming beroepspensioenregelingArtikel VII. Zee- en luchtvaartverzekeringswet 1939Artikel VIII. Overgangswet nieuw Burgerlijk WetboekArtikel 221Artikel 222Artikel IXArtikel XIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30137Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 75 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 137Aanpassing van de wetgeving aan en invoering van de wet tot vaststelling
van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk
Wetboek (Invoeringswet titel 7.17 en titel 7.18 Burgerlijk Wetboek)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. InleidingBij de Tweede Kamer is op 16 mei 1986 ingediend het wetsvoorstel
tot vaststelling van titel 7.17 (verzekering) en titel 7.18 (lijfrente) van
het nieuwe Burgerlijk Wetboek (Kamerstukken II 1985/86, 19 529, nrs.
1–3; in het vervolg aan te duiden als: wetsvoorstel 19 529). De
parlementaire behandeling van dit wetsvoorstel heeft lange tijd stilgelegen,
omdat deze het best kon volgen op die van de ingediende wetsvoorstellen inzake
het erfrecht. Het wetsvoorstel is op 24 april 2003 door de Tweede Kamer
aanvaard. Het wetsvoorstel is voor de bestaande wetgeving niet zonder gevolgen.
Dit brengt mee dat de bestaande wetgeving dient te worden aangepast aan wetsvoorstel
19 529.Het voorstel voorziet daarin. Tevens voorziet het in de inwerkingtreding
van wetsvoorstel 19 529, dat ingevolge artikel V daarvan bij de wet dient
te worden geregeld, en voorziet het in de daadwerkelijke invoeging van de
titels 7.17 en 7.18 in Boek 7 BW. Voorts voorziet dit voorstel in de noodzakelijke
overgangsrechtelijke bepalingen, die grotendeels worden opgenomen in de Overgangswet
nieuw Burgerlijk Wetboek. Tenslotte worden nog enkele wenselijk geachte wijzigingen
in wetsvoorstel 19 529 aangebracht.Thans is bij de Eerste Kamer aanhangig de Regeling van een sociale verzekering
voor geneeskundige zorg ten behoeve van de gehele bevolking (Kamerstukken
I 2004/05, 29 763, A). De beoogde datum van inwerkingtreding van deze
Zorgverzekeringswet is 1 januari 2006. Omdat het in die wet neergelegde
stelsel al is gebaseerd op het nieuwe verzekeringsrecht, dient ook gestreefd
te worden naar de inwerkingtreding op uiterlijk 1 januari 2006 van wetsvoorstel
19 529, alsmede van het onderhavige voorstel.Bij de voorbereiding van dit voorstel heeft overleg plaats gehad met het
Verbond van Verzekeraars en de Nederlandse Orde van Advocaten.2. Afstemming met de pensioenwetgevingEen belangrijk onderdeel van het voorstel is de afstemming met de pensioenwetgeving,
die in nauw overleg met de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot
stand is gekomen. Deze afstemming is noodzakelijk omdat de werkingssfeer van
wetsvoorstel 19 529 zich ook uitstrekt tot uitvoerders van aan werk gerelateerde
pensioenregelingen. Dit zijn naast verzekeraars ook pensioenfondsen. Het terrein
van de arbeidsvoorwaardelijke pensioenen wordt al bestreken door de Pensioen-
en spaarfondsenwet (PSW). Voor de pensioenen van zelfstandige beroepsbeoefenaren
is een wettelijke regeling opgenomen in de Wet verplichte deelneming in een
beroepspensioenregeling (Wet Bpr) welke zal worden vervangen door de Wet verplichte
beroepspensioenregeling (Wet Bpf 2000; Kamerstukken II 2003/04, 29 481).
Ten aanzien van arbeidsvoorwaardelijke pensioenregelingen die door verzekeraars
worden uitgevoerd is de regelgeving voor een belangrijk deel thans nog in
een ministeriële regeling opgenomen. De bepalingen van de PSW moeten
worden gezien als lex specialis ten opzichte van titel 7.17 en 7.18 van het
BW, zodat bij strijdigheid van de verschillende bepalingen de PSW vóórgaat.
Het is echter niet zonder meer duidelijk of dit ook opgaat voor de bepalingen
die zijn vervat in lagere regelgeving, in casu de Regelen verzekeringsovereenkomsten
PSW. Ter voorkoming van onduidelijkheid is er daarom voor gekozen om per bepaling
van titel 7.17 en 7.18 te bezien welke daarvan wel of niet van toepassing
kunnen zijn op een pensioenverzekering waarop de PSW, de Regelen of de Wet
Bpr van toepassing zijn.De opzet van een pensioenverzekeringsovereenkomst heeft een specifiek
eigen karakter, dat afwijkt van particuliere levensverzekeringen en lijfrentes.
Pensioenen vloeien zoals gezegd voort uit de arbeidsrelatie. Werkgever en
werknemer maken in de arbeidsrelatie afspraken over uitgesteld loon in de
vorm van pensioen (overeenkomst 1: de pensioentoezegging). Vervolgens dient
de werkgever overeenkomstig de PSW ter bescherming van de werknemer deze aanspraken
buiten de onderneming onder te brengen bij een pensioenuitvoerder (overeenkomst
2: de financieringsovereenkomst). Dit moet een pensioenfonds of een verzekeraar
zijn. De Regelen verzekeringsovereenkomsten PSW bieden ook de mogelijkheid
dat de werknemer zelf een verzekeringsovereenkomst met een verzekeraar sluit
door middel van een zogenaamde C-polis. Gezien de aard van de driehoeksverhouding
werkgever-werknemer-pensioenuitvoerder is de inhoud van titel 7.17 niet in
alle gevallen goed toepasbaar op pensioenregelingen. De PSW kent een groot
aantal eisen om de pensioentoezegging van de werkgever aan de werknemer te
beschermen. Uitgangspunt is dat de toezegging om in de toekomst pensioen uit
te betalen, veiliggesteld dient te worden. Naast het feit dat de middelen
buiten de onderneming ondergebracht moeten worden, geldt een aantal voorwaarden
die zich niet altijd goed verdragen met het voorgestelde regime voor levensverzekeringen
in wetsvoorstel 19 529. Zo is bijvoorbeeld in de PSW sprake van een afkoopverbod
voor pensioenaanspraken.De vervanging van de Pensioen- en spaarfondsenwet door de Pensioenwet,
waaraan op dit moment wordt gewerkt, is bij uitstek de gelegenheid om te bezien
in hoeverre het aanbeveling verdient om voor de in titel 7.17 geregelde onderwerpen
specifieke regelingen te treffen in de Pensioenwet. In het wetsvoorstel voor
de Pensioenwet zal in elk geval geen onderscheid meer worden gemaakt tussen
pensioenuitvoerders ten aanzien van het niveau van regelgeving. Dat betekent
dat de Regelen verzekeringsovereenkomsten PSW zullen komen te vervallen en
voor zover nodig specifiek op verzekeraars gerichte bepalingen in de Pensioenwet
zullen worden opgenomen.ARTIKELENArtikel I. Burgerlijk WetboekAHet in artikel 3:287 Burgerlijk Wetboek (BW) geregelde voorrecht van de
benadeelde dient afgestemd te worden op het recht van afdracht van de tussenpersoon
ingevolge artikel 7.17.1.11 lid 2. Deze laatste bepaling verplicht de verzekeraar
tot afdracht van de door de tussenpersoon betaalde premies aan de tussenpersoon
«ongeacht de rechten van derden», terwijl ook de benadeelde zijn
voorrecht kan uitoefenen «zonder dat hem rechten van derden (...) kunnen
worden tegengeworpen». Het recht van afdracht van de tussenpersoon verdient
voorrang op het voorrecht van de benadeelde, omdat de benadeelde niet over
een voorrecht zou beschikken wanneer de tussenpersoon de premie niet zou hebben
voldaan. In de nieuwe redactie van artikel 3:287 lid 2 BW is dit tot uitdrukking
gebracht. Hierbij zij opgemerkt dat het voorrecht van de benadeelde hierdoor
niet wordt achter gesteld bij het recht op afdracht van de tussenpersoon indien
het premies en kosten ter zake van een verplichte aansprakelijkheidsverzekering
betreft. Uit artikel 7.17.1.11 lid 4, onder b, vloeit immers voort dat de
tussenpersoon in dat geval geen recht heeft op afdracht.BIn de derde zin van artikel 128 van Boek 4 BW is door het van overeenkomstige
toepassing verklaren van artikel 216 van Boek 4 geregeld dat een door de rechter
benoemde vereffenaar van de nalatenschap gedurende drie jaar kan terugvorderen
hetgeen is betaald aan degenen die een schenking bij dode hebben genoten,
dan wel uit een verblijvensbeding bij dode zijn bevoordeeld of een uitkering
uit sommenverzekering hebben gekregen (de zogenoemde quasi-legatarissen).
Voorts kunnen ingevolge het in artikel 128 van overeenkomstige toepassing
verklaarde artikel 220 lid 3 van Boek 4 schuldeisers van de nalatenschap die
eerst opkomen na het verbindend worden van de in het kader van de vereffening
opgemaakte uitdelingslijst, verhaal nemen op hetgeen door de quasi-legatarissen
is ontvangen. Zoals de bepaling thans luidt, kan de begunstigde uit een sommenverzekering
niet weigeren, wanneer hij door de vereffenaar of de bedoelde schuldeisers
wordt aangesproken. Als de begunstigde echter wordt aangesproken door de erfgenamen
zelf, op grond van hun recht tot inkorting of vermindering zoals geregeld
in artikel 127 van Boek 4, is hij slechts tot terugbetaling verplicht «voor
zover dit niet, alle omstandigheden in aanmerking genomen, onredelijk is».
Dit onredelijkheidscriterium sluit aan bij de beperkingen die in het kader
van de verzorgingsgedachte zijn gesteld aan uitwinning van levensverzekeringen
zolang de verzekering nog loopt. Uit oogpunt van systematiek dient eenzelfde
beperking te gelden wanneer de begunstigde ingevolge artikel 4:128 wordt aangesproken.
De voorgestelde wijziging van die bepaling strekt hiertoe.CArtikel 284 Wetboek van Koophandel, dat met dit wetsvoorstel vervalt,
regelt het recht van subrogatie, dat in wetsvoorstel 19 529 is geregeld
in artikel 7.17.2.25.DDeze bepaling bewerkstelligt de daadwerkelijke invoeging van de titels
17 en 18 in Boek 7 BW.EDe eerste en tweede afdeling van de zestiende titel van Boek 7A BW kunnen
vervallen. De tweede afdeling, die de overeenkomst van lijfrente regelt, kan
vervallen, nu deze overeenkomst met de inwerkingtreding van wetsvoorstel 19 529
regeling zal vinden in titel 7.18 van het nieuwe Burgerlijk Wetboek. Het enige
artikel van de eerste afdeling geeft een omschrijving van de kansovereenkomst
die verder gemist kan worden, nu daaraan ook geen rechtsgevolgen worden verbonden.
Opgemerkt zij nog dat de derde afdeling enige regels geeft voor spel en weddenschap.
In het voorontwerp van Boek 7, zoals dat onder de eindredactie van mr. F.J.
de Jong is ontworpen en in 1972 is gepubliceerd, vinden de kansspelen en andere
spelen regeling in titel 16. Over de noodzaak en het belang van regeling daarvan
moet nog een beslissing worden genomen.Artikel II. Wetboek van KoophandelAArtikel 70 Wetboek van Koophandel (WvK) dient aangepast te worden in verband
met het vervallen van de artikelen 260, 261 en 681 tot en met 685 WvK.BDe negende titel van het eerste boek van het Wetboek van Koophandel bevat
algemene bepalingen die op alle verzekeringen van toepassing zijn voor zover
de bijzondere bepalingen daar niet van afwijken. De tiende titel van het eerste
boek van het Wetboek van Koophandel bevat één afdeling over
brandverzekeringen, één afdeling over oogstverzekeringen en
één afdeling over levensverzekeringen. Beide titels dienen met
de inwerkingtreding van wetsvoorstel 19 529 te vervallen. Voor de redenen
waarom bepaalde bepalingen van de negende titel niet in titel 7.17 zijn teruggekeerd
zij verwezen naar de toelichting op het voorontwerp van Boek 7 nieuwe Burgerlijk
Wetboek (Toelichting, vierde gedeelte, 's-Gravenhage, p. 1157). Met betrekking
tot de verzekeringen die in de tiende titel zijn geregeld zij aangetekend
dat in titel 7.17 geen bijzondere bepalingen zijn opgenomen over brandverzekeringen
en oogstverzekeringen. Wel zijn uiteraard de afdelingen 1 en 2 van titel 7.17
daarop van toepassing. De brandverzekering kan voor het overige zonder bezwaar
aan de polissen worden overgelaten. In dit verband kan de Nederlandse Beurspolis
voor Uitgebreide Gevaren (NBUG 2002) worden genoemd. De huidige bijzondere
bepalingen over oogstverzekeringen zijn weinig gelukkig uitgevallen en kunnen
evenzeer aan de praktijk worden overgelaten (vgl. Dorhout-Mees-Wachter, Schadeverzekeringsrecht,
Zwolle, 1967, no. 642). Voor de levensverzekering zijn ten slotte wel bijzondere
bepalingen in titel 7.17 opgenomen, en wel in afdeling 3.CDe negende titel van het tweede boek van het Wetboek van Koophandel regelt
de zeeverzekering. De tiende titel van hetzelfde boek geeft regels voor de
verzekering van transport over land en op de binnenwateren. De elfde titel
geeft regels voor avarijen, en de twaalfde titel bevat regels over de verjaring
bij zeeverzekering. Deze titels dienen met de inwerkingtreding van
wetsvoorstel 19 529 te vervallen, waarbij opgemerkt zij dat in titel
7.17 geen bepalingen omtrent transportverzekering zijn opgenomen. Bepalingen
daarover kunnen worden gemist, omdat, voor zover deze al op het Nederlandse
recht zijn geënt, aan bijzondere bepalingen van dwingend recht, naast
de Beurspolissen voor transportverzekering, geen behoefte bestaat.Een aantal van de aldus vervallen bepalingen verdienen nog enige nadere
aandacht. De artikelen 681–685a WvK regelen de plichten en rechten van
de tussenpersoon in zeeverzekeringen. De artikelen 682–685a WvK kunnen
met de inwerkingtreding van wetsvoorstel 19 529 vervallen nu in de praktijk
aan deze bepalingen door middel van het delcredere-beding wordt gerenuncieerd
en deze materie regeling vindt in artikel 7.17.1.11. Artikel 681 WvK somt
tenslotte een aantal plichten van de tussenpersoon op, die weinig zinvols
toevoegen aan artikel 68 WvK, zodat ook deze bepaling kan vervallen.De elfde titel van het tweede boek handelt over avarijen. Artikel 698
WvK onderscheidt twee vormen van avarijen: avarij-grosse en eenvoudige of
bijzondere avarij. Veel van de bepalingen van deze titel die handelde over
de avarij-grosse zijn bij de Invoeringswet Boek 8 B.W., tweede gedeelte (Wet
van 23 mei 1990, Stb. 379), vervallen, nu het daarin geregelde thans
beheerst wordt door afdeling 3 van titel 6 van Boek 8 BW en de artikelen 636
tot en met 642 van het Wetboek van Burgerlijk Rechtsvordering. De elfde titel
bevat thans nog de bepalingen over bijzondere avarij, en nog een enkele over
avarij-grosse waarin enige verplichtingen van en jegens de verzekeraar worden
opgesomd. Hierover zij het volgende opgemerkt. Bijzondere avarij zijn de schade,
verliezen en kosten die ten laste van het schip of de lading blijft waaraan
zij is geleden. Dit in tegenstelling tot avarij-grosse, waarbij deze schade
en kosten worden omgeslagen over het schip en de lading omdat de onkosten
en opofferingen zijn gemaakt in het belang van beiden. De bepalingen in de
elfde titel die handelen over bijzondere avarij geven – evenals die
handelen over de avaraij grosse – voornamelijk (niet-dwingende) regels
over de verplichtingen van en jegens de verzekeraar voor het geval het schip
of de lading is verzekerd. Deze bepalingen hangen daarom zo nauw samen met
de transportverzekering dat deze om de bovengenoemde redenen kunnen worden
gemist.DDe elfde afdeling van de dertiende titel van het tweede boek bevat nog
een tweetal bepalingen betreffende de verjaring bij verzekeringen op de binnenvaart,
die naast artikel 7.17.1.15 en als onderdeel uitmakend van de transportverzekering
kunnen worden gemist.Artikel III. Wet op de kansspelenArtikel 2, onderdeel b, van de Wet op de kansspelen spreekt over «kansovereenkomsten
van levensverzekering». Mede in het licht van het vervallen van artikel
7A:1811 BW, waar nog de term kansovereenkomst gebezigd wordt, kan beter gesproken
worden over «levensverzekeringen».Artikel IV. Vaststellingswet van titel 7.17 (verzekering)
en titel 7.18 (lijfrente) van het nieuwe Burgerlijk WetboekIn deze bepaling worden nog enkele wenselijk geachte wijzigingen in wetsvoorstel
19 529 aangebracht.A1.Artikel 7.17.1.11a geeft uitvoering aan artikel 4, vierde lid, van richtlijn
nr. 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling (PbEG L
2003, 9/3). Artikel 4, vierde lid, van deze richtlijn verplicht de lidstaten
maatregelen te treffen «om de klanten te beschermen tegen het onvermogen
van de verzekeringstussenpersoon». Artikel 7.17.1.11 voldoet hier reeds
aan voorzover het bepaalt dat de verzekeringnemer is gekweten indien de premie
aan de tussenpersoon is voldaan. Artikel 4 lid 4 van de richtlijn vereist
evenwel ook dat de «klant» wordt beschermd tegen het onvermogen
van de tussenpersoon om de uitkering aan de verzekerde te voldoen. De richtlijn
schrijft, teneinde deze bescherming te bereiken, een viertal mogelijke maatregelen
voor. In overleg met de praktijk is gekozen voor de maatregel die inhoudt
dat de verzekeraar bij betaling aan de tussenpersoon pas is gekweten zodra
de uitkering aan de tot uitkering gerechtigde is voldaan. In artikel 7.17.1.11a
wordt dit thans bepaald.Dit betekent dat indien de polisvoorwaarden het aan de verzekeraar toestaan
de verschuldigde uitkeringen aan de tussenpersoon te voldoen, de verzekeraar
desondanks door uitbetaling aan de tussenpersoon nog niet is gekweten. Dat
is hij pas nadat de uitkering (door de tussenpersoon) aan de tot uitkering
gerechtigde is voldaan. Artikel 7.17.1.11a ziet ook op de situatie waarbij
de tussenpersoon van de verzekerde een volmacht heeft verkregen tot het incasseren
van de uitkering. Artikel 4 lid 4 van de richtlijn noopt ook voor deze situatie
de verzekerde te beschermen tegen het onvermogen van de tussenpersoon, ook
al ontvangt deze de uitkering als vertegenwoordiger van de verzekerde. Wel
zij daarbij aangetekend dat bij faillissement van de tussenpersoon de volmacht
vervalt, zodat de verzekeraar in dat geval ook thans niet meer bevrijdend
aan de tussenpersoon kan betalen. Zie artikel 3:72 BW en HR 15 april
1994, NJ 1994, 607.De verzekeraar is ingevolge artikel 7.17.1.11a jegens de tot uitkering
gerechtigde gekweten voorzover hetgeen aan hem verschuldigd is aan hem wordt
voldaan. Met de woorden «hetgeen aan de tot uitkering gerechtigde verschuldigd
is» wordt er rekening mee gehouden dat in bepaalde gevallen de tot uitkering
gerechtigde niet de gehele uitkering toekomt. Men denke aan de bevoegdheid
van de verzekeraar tot verrekening met nog openstaande premies. Voorts bepaalt
artikel 7.17.1.11a dat de verzekeraar ook is gekweten voorzover de tot uitkering
gerechtigde door betaling aan de tussenpersoon is gebaat. Men denke hierbij
aan een bevoegdheid tot verrekening van de tussenpersoon, bijvoorbeeld ingevolge
lid 6 van artikel 7.17.1.11, en aan de situatie waarbij onder de tussenpersoon
executoriaal derdenbeslag is gelegd.Tenslotte zij erop gewezen dat deze bepaling is opgenomen in artikel 7.17.1.16
lid 2, zodat van deze bepaling niet ten nadele van de verzekeringnemer (de
«klant») en de tot uitkering gerechtigde kan worden afgeweken.2.1. Bij brief van 24 augustus 2004 aan de griffier van de vaste commissie
voor Justitie van de Eerste Kamer heeft de voorzitter van de Commissie Wijziging
Verzekeringsrecht van de Coöperatieve vereniging Nederlandse Assurantiebeurs
vNab aandacht gevraagd voor het volgende. Artikel 7.17.1.13 lid 3 bepaalt
dat bij een in de polis bedongen tussentijdse opzegging een termijn van twee
maanden in acht wordt genomen. Deze opzegtermijn is volgens deze brief te
lang voor de in de transportverzekeringsmarkt en met name bij het verzekeren
van zeeschepen, binnenvaartschepen, luchtvaartuigen en goederen voorkomende
dekking van oorlogsmolestrisico's. Verzekeraars behouden zich in dat geval
de mogelijkheid voor om de dekking op korte termijn, veelal zeven
dagen, op te zeggen. Een dergelijke opzegging, aldus genoemde brief, heeft
voor verzekeraars primair de bedoeling om over een aanvullende oorlogsmolestpremie
te onderhandelen. Daarbij wordt er in de brief op gewezen dat de internationale
verzekeringsmarkt niet bereid is om voor een zo lange termijn nog dekking
te verlenen. Uit een door de zojuist genoemde voorzitter op 21 oktober
2004 aan de griffie verzonden aanvullende brief blijkt bovendien dat er ook
regelmatig situaties zijn waarin de opzegging niet leidt tot heronderhandeling
van de premie voor bepaalde oorlogsgebieden, namelijk indien naar het oordeel
van (her)verzekeraars het risico aldaar dermate groot is, dat zij het risico
in dat gebied voorshands niet meer wensen te dekken.In de memorie van antwoord aan de eerste Kamer heb ik opgemerkt dat terecht
aandacht is gevraagd voor dit probleem en dat ik mij in het kader van de invoeringswet
nader zal beraden op de vraag of een wijziging van artikel 7.17.1.13 lid 3
aangewezen is. Na overleg met ook de transportverzekeraars ben ik tot het
oordeel gekomen dat een specifieke hiervoor geschreven aanvulling van deze
bepaling wenselijk is. Aan artikel 7.17.1.13 lid 3 wordt een derde zin toegevoegd
die inhoudt dat de verzekeraar onderscheidenlijk de verzekeringnemer bij een
gebeurtenis als omschreven in artikel 64 lid 2 van de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993
(WTV 1993)1 de overeenkomst met inachtneming van
een termijn van zeven dagen kan opzeggen. Deze bepaling is in twee opzichten
wat ruimer geredigeerd dan specifiek voor de situatie waarvoor in de bovengenoemde
brief aandacht is gevraagd. In de eerste plaats biedt deze bepaling niet alleen
de mogelijkheid om in de polis te bepalen dat de overeenkomst bij oorlogsmolest
met inachtneming van een termijn van zeven dagen wordt opgezegd, maar biedt
het eveneens die mogelijkheid bij andere vormen van groot molest. Te denken
valt bijvoorbeeld aan de ook in artikel 64 lid 2 WTV 1993 genoemde vormen
van groot molest als onlusten, oproer en muiterij. In de tweede plaats zij
bedacht dat ingevolge artikel 64 lid 2 WTV 1993 schade veroorzaakt door de
in deze bepaling omschreven vormen van groot molest alleen gedekt mogen worden
door een zee-, transport-, luchtvaart- en reisverzekering. Dit betekent dat
door de verwijzing naar deze bepaling in de nieuw toe te voegen derde zin
de kortere termijn van opzegging ook bedongen kan worden in een reisverzekering.2. De nieuw toe te voegen vierde zin regelt de wijze waarop de verzekeraar
gebruik maakt van een door hem bedongen bevoegdheid tot tussentijdse opzegging
van de verzekering. In de memorie van antwoord bij het wetsvoorstel tot vaststelling
van titel 7.17 BW is betoogd op welke wijze instrumenten uit het algemene
vermogensrecht aan verzekeringnemers die geen consumenten zijn bescherming
bieden tegen een al te willekeurige opzegging door de verzekeraar (Kamerstukken
I 2004/05, 19 529, B, blz. 13–14). Zo kan een beding dat opzegging
mogelijk maakt vernietigbaar zijn op grond van een wilsgebrek, kan een beroep
daarop naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zijn
of misbruik van bevoegdheid opleveren. Ook kan een zodanig beding onredelijk
bezwarend worden geacht, waarbij reflexwerking van artikel 6:237, onder d,
BW niet uitgesloten is. Al deze instrumenten hebben gemeen dat zij een correctief
vormen op hetgeen in contractuele verhoudingen tussen professionele partijen
(tegenover consumenten geldt artikel 6:237, onder d, BW zonder meer) voorop
staat: dat het hun vrijstaat bij duurovereenkomsten, zeker als die voor onbepaalde
tijd wordt gesloten, een mogelijkheid van tussentijdse opzegging overeen te
komen. Naar mijn oordeel is in de praktijk niet gebleken dat de bestaande
en genoemde instrumenten in verhoudingen waarbij geen consumenten zijn betrokken,
op zichzelf tekort schieten.Intussen past bij de verzekeringsovereenkomst in het algemeen wel dat
de verzekeraar in beginsel terughoudend is in het hanteren van een bevoegdheid tot tussentijdse opzegging, zeker als er geen sprake is van kwade
trouw bij de verzekeringnemer. Hetgeen men hier veelal ook zou kunnen afleiden
uit bepalingen van het algemene vermogensrecht, leent zich ook voor een verzekeringsrechtelijke
toespitsing. Men zie voor hetgeen reeds thans voor verzekeringen geldt: Asser-Clausing-Wansink,
nr. 150, en de daargenoemde uitspraken van de Raad van Toezicht Verzekeringen.
De van verzekeraars te vergen terughoudendheid is tot uitdrukking gebracht
in de voorgestelde toevoeging aan lid 3. In elk geval zal voldaan moeten zijn
aan de in de verzekeringsvoorwaarden gestelde vereisten. Voorts zal de verzekeraar
veelal zorgvuldig moeten overwegen of de omstandigheden voldoende ernstig
zijn om opzegging te rechtvaardigen en moeten nagaan of in redelijkheid geen
minder ingrijpende maatregel kan worden gevonden die evenzeer recht doet aan
de belangen van beide partijen. Alvorens tot opzegging over te gaan, kan een
waarschuwing op zijn plaats zijn. Ook kan gedacht worden aan het instellen
van een eigen risico per gebeurtenis als voorwaarde voor het voortzetten van
de verzekering. In het geval van tussentijdse opzegging zal de verzekeraar
steeds gehouden zijn schriftelijk mee te delen welke redenen aan de opzegging
ten grondslag liggen, reeds omdat de verzekeringnemer deze informatie bij
het sluiten van een nieuwe verzekering nodig heeft. Voor de formulering van
de voorgestelde zin is aansluiting gezocht bij artikel 6:237, onder d, BW.3.De nieuwe redactie van tweede zin van lid 2 van artikel 7.17.1.15 beoogt
duidelijker tot uitdrukking te brengen dat in het geval de verzekeraar de
aanspraak afwijst, de nieuwe verjaringstermijn van 6 maanden, bedoeld in lid
3, pas begint te lopen indien de verzekeraar niet alleen bij aangetekende
brief op ondubbelzinnige wijze heeft medegedeeld de aanspraak af te wijzen,
maar daarin ook op ondubbelzinnige wijze melding maakt van de duur van deze
nieuwe verjaringstermijn.4.Artikel 7.17.1.13 lid 2 bepaalt in het kort dat verzekeringen met een
looptijd van meer dan vijf jaar telkens na vijf jaar kunnen worden opgezegd.
De vraag is gerezen of dit ook geldt voor bouwverzekeringen van grote infrastructurele
werken met een looptijd van meer dan vijf jaar. Of dergelijke (project)verzekeringen
onder het regime van artikel 7.17.1.13 lid 2 vallen is daarvan afhankelijk
of de looptijd daarvan in een bepaalde tijdseenheid is uitgedrukt. Deze bepaling
raakt derhalve geen verzekeringen die bijvoorbeeld zonder nadere tijdsbepaling
voor een bepaald project zijn gesloten, ook al zou de duur van het project
uiteindelijk meer dan vijf jaar bedragen. In de praktijk blijken evenwel deze
verzekeringen ook voor de duur van de geschatte bouwtermijn te worden gesloten.
Bij overschrijding van deze termijn dient over de verlenging van de verzekering
nader overeenstemming te worden bereikt. In dat geval brengt deze bepaling
met zich dat de verzekering na vijf jaar, en dus mogelijk voor de geschatte
bouwtermijn, kan worden opgezegd. Indien in een geval als deze partijen gezamenlijk
hebben besloten om een verzekering te sluiten voor de geschatte bouwtermijn,
moeten zij er ook beiden op kunnen vertrouwen dat deze termijn wordt uitgediend.Deze bepaling keert zich tegen een onredelijke lange tijd, waarvoor de
verzekering is gesloten. Bij deze projectverzekeringen hebben beide partijen
evenwel belang bij een langere termijn waarvoor de verzekering is gesloten.
Daarbij zij bedacht dat vooral particulieren in deze bescherming behoeven.
Dit gaat niet zonder meer op voor verzekeringen die in de uitoefening van
een beroep of bedrijf worden gesloten. Daarom wordt artikel 7.17.1.16 zodanig
gewijzigd dat van deze bepaling alleen niet kan worden afgeweken indien de
verzekering is gesloten door een particulier. Dit brengt mee dat
in het geval een verzekering in de uitoefening van een beroep of bedrijf wordt
gesloten, in de polis afstand kan worden gedaan van de bevoegdheid om de verzekering
na vijf jaar op te zeggen.5.Artikel 7.17.2.5 geeft vorm aan de regel dat de verzekering het belang
volgt. De rechten en verplichtingen uit de verzekering gaan bij koop en overdracht
met het risico op de verkrijger over. Koop is hier apart vermeld omdat daarbij
soms voor de overdracht het risico overgaat (art. 7:10 BW). Er zijn evenwel
meer situaties denkbaar waarbij dat het geval is. Naast ruil (art. 7:50) valt
te denken aan de levering van een roerende zaak onder eigendomsvoorbehoud
(art. 3:92 BW), maar bijvoorbeeld ook aan huurkoop. De nieuwe redactie van
de eerste zin van lid 1 houdt daar met de woorden «ook indien het risico
al voor de overdracht overgaat» rekening mee, waarmee de aparte vermelding
van «koop» kan vervallen.Dit heeft ook consequenties voor de laatste zin van dit lid. Omdat de
overdracht op een later tijdstip dan de risico-overgang kan plaatsvinden,
is het minder gelukkig dat hier is bepaald dat uit de overdracht kan voortvloeien
dat geen overgang van de rechten en verplichtingen plaatsvindt. In de nieuwe
redactie van deze zin is daarom aangesloten bij de formulering van artikel
6:251 lid 4 BW. Bepaald is nu dat uit de rechtshandeling waarbij het goed
wordt overgedragen kan voortvloeien dat geen overgang plaatsvindt. Dit betekent
dat zowel degene die levert als degene die ontvangt, bij die rechtshandeling
kunnen verklaren dat zij geen overgang wensen. Zie Parl. Gesch. Boek 6, p. 929.Ten overvloede zij nog opgemerkt dat er met de inwerkingtreding van deze
bepaling nog een tweede zin aan wordt toegevoegd ingevolge de Invoeringswet
Boek 4 en Titel 3 van Boek 7 van het nieuwe Burgerlijk Wetboek, vierde gedeelte
(Stb. 2002, 230).6.Artikel 7.17.2.5b berust op de gedachte dat de erfgenamen en de verzekeraar
redenen kunnen hebben om na het overlijden van de verzekeringnemer een lopende
verzekering niet voort te zetten. De mogelijkheid om de verzekering op te
zeggen is in de huidige redactie beperkt tot verzekeringen tegen aansprakelijkheid
en verzekeringen die het belang bij het behoud van een zaak dekken. Bij nader
inzien is er geen goede reden om dit alleen tot deze verzekeringen te beperken,
omdat ook bij andere verzekeringen waarbij de rechten en verplichtingen ingevolge
artikel 6:249 BW op de erfgenamen overgaan, deze erfgenamen en de verzekeraar
er belang bij kunnen hebben om de verzekering te beëindigen. Men denke
bijvoorbeeld aan een bedrijfsschadeverzekering. In de nieuwe redactie is de
genoemde beperking dan ook vervallen.7.Lid 5 van artikel 7.17.2.9c beoogt te voorkomen dat indien bij meer benadeelden
een verzekerde som wordt overschreden, alleen de benadeelden die als eerste
ingevolge dit artikel van de verzekeraar betaling verlangen, ten nadele van
later opkomende benadeelden hun schade (volledig) vergoed krijgen. Lid 5 bewerkstelligt
dat de benadeelden in dat geval gelijk worden behandeld. In beginsel kunnen
de benadeelden in evenredigheid van de verzekeraar betaling verlangen. Om
daartoe over te kunnen gaan dient wel bekend te zijn welke benadeelden schade
hebben geleden, alsmede wat de omvang van ieders schade is. Dit is niet altijd
bij voorbaat bekend. Denkbaar is bijvoorbeeld dat een verzekeraar er van op
de hoogte is dat er meer benadeelden zijn dan zich hebben gemeld. Hem is dan
niet bekend welk deel van de verschuldigde uitkering uiteindelijk aan
de respectievelijke benadeelden toekomt. Dit laatste is ook het geval indien
al wel alle benadeelden bekend zijn, maar nog niet bekend is wat de omvang
van ieders schade is. Deze situaties kenmerken zich daardoor dat wel duidelijk
is dat de bekende benadeelden een opeisbare vordering hebben, maar nog niet
duidelijk is tot welk bedrag. De verzekeraar verkeert in dat geval in een
moeilijke positie. De verzekeraar die immers toch tot uitkering overgaat,
loopt het risico dat hij niet te goeder trouw aan deze benadeelden heeft uitgekeerd,
en uiteindelijk gehouden is tot het doen van uitkeringen voor een groter bedrag
dan de verzekerde som. Goed te verdedigen is wel dat de verzekeraar nog niet
tot betaling verplicht is omdat het voorwerp van de prestatie die hij moet
verrichten nog nader bepaald moet worden. Ter vermijding van ieder misverstand
verdient het echter aanbeveling om de verzekeraar expliciet een opschortingsrecht
te geven, zoals dat voor een vergelijkbare situatie ook is voorgesteld in
artikel 909 lid 5 Boek 7 BW in het wetsvoorstel collectieve afwikkeling massaschade
(Kamerstukken II 20 003/04, 29 414, nrs. 1–3).8.De verwijzingen in onderdeel a van lid 3 van artikel 7.17.3.4 zijn in
overeenstemming gebracht met de definitieve nummering van het nieuwe erfrecht.9.In lid 3 van artikel 7.17.3.6c wordt abusievelijk verwezen naar Boek 6
in plaats van naar Boek 3.10.In artikel 7.17.3.9a dient naast het faillissement tevens de toepassing
van de schuldsaneringsregeling te worden vermeld.11.Artikel 7.17.3.12a lid 1 houdt in dat de verzekering, behoudens het elders
in deze titel bepaalde, niet door de verzekeraar kan worden opgezegd of ontbonden,
noch krachtens enig beding vervallen. In de (eerste) nota van wijziging is
mede in verband met deze bepaling reeds ingegaan op «beleggingsverzekeringen» –
waarmee gedoeld werd op verzekeringen waarbij de bedongen uitkeringen (mede)
afhankelijk zijn van de waarde op de einddatum van het met de verzekering
opgebouwde aantal units/participaties (Kamerstukken II 1999/2000, 19 529,
nr. 5, p. 52). Opgemerkt werd dat na premievrijmaking van een dergelijke
verzekering ook kosten en eventueel premie voor nog aanwezig overlijdensrisico
ten laste van de opgebouwde waarde worden gebracht, hetgeen ertoe kan leiden
dat op zeker moment geen waarde resteert en de verzekering vervalt. Een zodanig
vervallen na premievrijmaking, dat vergelijkbaar is met het geval, bedoeld
aan het slot van artikel 7.17.3.15 lid 2, eerste zin, komt, aldus werd opgemerkt,
niet in strijd met lid 1 van artikel 7.17.3.12a.Gebleken is inmiddels dat het zich ook zonder premievrijmaking kan voordoen
dat een beleggingsverzekering een negatieve waarde krijgt. Die mogelijkheid
bestaat bij (langdurig) negatieve rendementen op de beleggingen waarin wordt
geparticipeerd, vaak in combinatie met een hoge risicodekking. Om buiten twijfel
te stellen dat ook dan het, in overeenstemming met een specifieke beëindigingsclausule,
vervallen van de verzekering is toegestaan, is een tweede zin toegevoegd aan
artikel 7.17.3.12a lid 1.12.Ingevolge artikel 7.17.3.17 lid 3 dient de verzekeraar van een beroep
op artikel 7.17.1.4 niet alleen kennis te geven aan de verzekeringnemer, maar
ook aan de begunstigde die zijn aanwijzing heeft aanvaard en de pandhouder.
Toevoeging behoeft dat ook de beslaglegger in kennis dient te worden gesteld,
althans wanneer de verzekeraar reeds de verklaring als bedoeld in artikel
476a Rv heeft gedaan omtrent hetgeen door het beslag is getroffen. Is zodanige
verklaring nog niet gedaan, dan kan de verzekeraar wachten tot het tijdstip
van die verklaring en daarbij rekening houden met zijn beroep op artikel 7.17.1.4.13.In artikel 7.17.3.15 lid 1 wordt de beslaglegger genoemd als persoon die
gewaarschuwd moet worden bij premieverzuim, zodat hij in de gelegenheid is
te beoordelen of hij de premiebetalingen zelf wil voortzetten. Het ligt in
de rede nader te bepalen dat van die bepaling ook niet ten nadele van de beslaglegger
mag worden afgeweken.BGebleken is dat het woord «nalatenschap» in artikel 479m,
derde lid, verwarring kan wekken in verband met gebruik van dezelfde term
in artikel 7.17.3.4a lid 5. Ingevolge laatstgenoemde bepaling komt de uitkering,
indien als begunstigde «de nalatenschap» is aangewezen, toe aan
de erfgenamen die de nalatenschap hebben aanvaard, in dezelfde verhouding
als waarin zij in de nalatenschap delen. In die bepaling ligt besloten dat
de uitkering niet zelf deel uitmaakt van de nalatenschap maar door de erfgenamen
wordt verkregen krachtens eigen recht, en dus niet als rechtsopvolgers onder
algemene titel van de verzekeringnemer. In artikel 479m wordt daarentegen
niet gedoeld op de situatie dat de uitkering krachtens begunstiging toekomt
aan een andere dan de geëxecuteerde (de verzekeringnemer): het gaat erom
dat hetgeen de verzekeraar ingevolge afkoop, belening of uitkering moet betalen,
toekomt aan de geëxecuteerde zelf dan wel, indien hij is overleden, aan
zijn rechtverkrijgenden. Dat zullen in beginsel zijn erfgenamen zijn en eventueel
krachtens huwelijksgoederenrecht zijn echtgenoot. Is op de nalatenschap de
wettelijke verdeling van artikel 4:13 BW van toepassing, dan zal het onder
het beslag vallende bedrag alleen aan de echtgenoot verschuldigd zijn.CIn artikel 295a lid 5 staat abusievelijk «het faillissement».
Dit dient te zijn: de toepassing van de schuldsaneringsregeling.Artikel V en VIIn de artikelen V en VI worden voor overeenkomsten ter uitvoering van
pensioentoezeggingen enige uitzonderingen en afwijkingen voorgesteld voor
de toepassing van bepalingen van de titel 7.17. Dat betekent dat de overige
bepalingen van titel 7.17 onverkort van toepassing zijn op door pensioenfondsen
en verzekeraars uitgevoerde pensioenverzekeringsovereenkomsten. Ten aanzien
van een aantal van deze niet uit te zonderen bepalingen
wordt hierna voor alle duidelijkheid toegelicht hoe deze zich verhouden tot
de bepalingen ten aanzien van pensioenverzekeringsovereenkomsten.Artikel 7.17.1.1a is niet uitgezonderd omdat
de bepaling niet de grondslag biedt om uitkeringen anders dan in geld te doen,
maar slechts een regeling geeft voor het geval de verzekeringsovereenkomst
voorziet in een uitkering anders dan in geld.Artikel 7.17.3.4 is in de praktijk voor pensioenovereenkomsten
van geen betekenis omdat de begunstigingen bij verzekeringsovereenkomsten
die in het kader van pensioenovereenkomsten worden gesloten naar hun aard
onherroepelijk zijn (vergelijk artikel 7.17.3.5 onder d). Alleen door middel
van artikel 8a PSW en artikel 10 van de Regelen verzekeringsovereenkomsten
PSW bestaat de mogelijkheid om de begunstiging te wijzigen, maar dat geschiedt
dan op initiatief van de begunstigden zelf en niet op verzoek van de verzekeringnemer.Ook voor uitsluiting van artikel 7.17.3.4a
bestaat geen praktische noodzaak. Zo zal bij pensioenverzekeringsovereenkomsten
geen onduidelijkheid bestaan wie begunstigde is of kan worden (vergelijk ook
artikel 3 van de Regelen).Artikel 7.17.3.6b is niet uitgezonderd omdat
de daarin gegeven regeling voor overdracht van de rechten van de verzekeringnemer
niet zelf de grondslag biedt voor bepaalde rechten van de verzekeringnemer
(zoals afkoop of belening). Bij pensioenverzekeringsovereenkomsten bezit de
verzekeringnemer deze rechten niet of slechts in beperkte mate.Artikel 7.17.3.6c is niet uitgezonderd omdat
het artikel geen zelfstandige bevoegdheid geeft tot verpanding, maar een regeling
voor het geval de verzekeringnemer die bevoegdheid reeds bezit. Het artikel
beoogt stil pandrecht te verbieden omdat de verzekeraar dan niet op de hoogte
is. Op grond van de Regelen is verpanding bij C-polissen slechts in beperkte
mate mogelijk.Artikel 7.17.3.16. is niet uitgezonderd hoewel
daar mogelijk in gelezen kan worden dat bij een overlijden ten gevolge van
een van het risico uitgesloten oorzaak een bedrag ineens in plaats van een
periodieke uitkering wordt gedaan aan de begunstigde. In het kader van pensioenverzekeringen
is niet wenselijk dat een bedrag ineens wordt uitgekeerd, maar de PSW en Regelen
vereisen nu ook nog geen periodieke uitkering. Op basis van de fiscale regelgeving
leidt de betaling van een uitkering ineens bij pensioenverzekeringen wel tot
een veel zwaardere heffing zodat materieel geen effect van deze bepaling behoeft
te worden gevreesd.Artikel 7.17.3.20 is niet uitgezonderd omdat
het artikel niet de grondslag biedt voor een recht op verpanding, maar slechts
een regeling geeft voor het geval er een zodanig recht is.Titel 7.18 is niet uitgezonderd omdat hetgeen
ten aanzien van het begrip lijfrente wordt bepaald ook van toepassing kan
zijn op pensioenverzekeringen. Bezien is met name hoe het bepaalde in artikel
7.18.2, eerste lid, zich verhoudt tot de situatie bij pensioenverzekeringen.
Daarbij kan gedacht worden aan de situatie waarin iemand, omdat het pensioenfonds
of de verzekeraar in gebreke blijft om over te gaan tot uitkering van het
pensioen, in de gelegenheid wordt gesteld om van de pensioenuitvoerder het
bedrag te vorderen dat nodig is om bij een andere verzekeraar een zelfde pensioen
in te kopen. Dit recht verbetert de positie van de begunstigde. De voorwaarden
waaronder een dergelijke waardeoverdracht kan plaatsvinden, worden bepaald
door artikel 32ba van de PSW.Artikel V. Pensioen- en spaarfondsenwet1. In artikel 1 zijn de bepalingen van titel 7.17 opgenomen die niet of
niet onverkort van toepassing zijn op pensioenverzekeringsovereenkomsten op
basis van de PSW. In artikel 2 is hetzelfde geschied voor pensioenverzekeringsovereenkomsten
op basis van de Wet Bpr, waar ten dele reeds hieronder op in zal worden gegaan.2. In het eerste lid zijn de bepalingen opgenomen die niet van toepassing
zijn op pensioenverzekeringsovereenkomsten. Dit is in de eerste plaats artikel
7.17.1.5. Artikel 7.17.1.4 regelt de mededelingsplicht
die ziet op de periode vóór het tot stand komen van de overeenkomst.
Als die plicht niet nagekomen wordt, kan de verzekering onder
omstandigheden worden opgezegd (artikel 7.17.1.5.). Mocht het risico zich
inmiddels hebben verwezenlijkt, dan mag de uitkering onder omstandigheden
vervallen of worden verminderd (artikel 7.17.1.6). Overwogen is om te bepalen
dat het opzeggen van pensioenenverzekeringen alleen mogelijk is als de werknemer
het opzet had om de pensioenuitvoerder te misleiden. Het is immers niet wenselijk
dat de werknemer de dupe wordt van het feit dat de werkgever in zijn hoedanigheid
van verzekeringnemer zijn mededelingsplicht niet nakomt. Echter ook de bevoegdheid
tot opzegging in het geval de werknemer het opzet had om de pensioenuitvoerder
te misleiden, roept de vraag op wat dit betekent voor de pensioenovereenkomst
tussen de werkgever en de werknemer. Het is in ieder geval wenselijk en noodzakelijk
dat de tot dat tijdstip opgebouwde aanspraken in stand blijven, wat ook in
lijn is met titel 7.17. Immers, in artikel 7.17.3.17 wordt ten aanzien van
levensverzekeringen bepaald dat bij opzegging de verzekeringnemer of de begunstigde
recht heeft op de afkoopwaarde vanuit de gedachte dat voorkomen moet worden
dat de verzekeraar beter wordt van een beroep op verzwijging. Bij pensioenovereenkomsten
moeten dan na de opzegging aanspraken op basis van de premievrije waarde blijven
bestaan in plaats van recht op een afkoopwaarde. Voor de verdere opbouw zou
de werkgever dan een andere pensioenuitvoerder moeten zoeken, omdat hij anders
de PSW overtreedt. Dit betekent echter dat misleiding door de werknemer alleen
nadelige gevolgen heeft voor de werkgever, omdat deze voor de pensioentoezegging
van die éne werknemer, op zoek moet naar een andere pensioenuitvoerder.
De werkgever heeft dan voor al zijn werknemers te maken met pensioenuitvoerder
A en voor die ene werknemer met pensioenuitvoerder B. Dat is buitengewoon
onpraktisch. Daarbij komt dat de kans groot is dat de werkgever bij pensioenuitvoerder
B veel duurder uit is omdat hij daar maar één werknemer verzekerd
heeft. Het enige nadeel dat de werknemer ondervindt van het feit dat hij de
pensioenuitvoerder heeft misleid, is dat zijn pensioenaanspraken zijn ondergebracht
bij twee in plaats van één pensioenuitvoerder. Daarom verdient
het aanbeveling om artikel 7.17.1.5. uit te zonderen omdat de opzet van de
regeling van opzegging en de consequenties ervan niet passen bij de pensioenverzekeringsovereenkomst.
Daaraan kan nog worden toegevoegd dat de mogelijkheid van een bedrijfstakpensioenfonds
om een verzekering op te zeggen niet past in het stelsel waarbij deelneming
in een door bedrijfstakpensioenfonds uitgevoerde regeling verplicht is gesteld
op grond van de Wet verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds.3. De toepasselijkheid van artikel 7.17.1.10a, eerste lid, is uitgezonderd
omdat in de PSW en de daarop gebaseerde Regelen verzekeringsovereenkomsten
PSW een eigen regeling is opgenomen. Het uitgangspunt van de onderhavige bepaling,
dat de opeisbare premie kan worden verrekend met de uitkeringen, is onwenselijk
in het kader van pensioenverzekeringen. Ingevolge artikel 12 van de Regelen
geldt voor verzekeraars dat bij premieachterstand de verzekering na verloop
van tijd premievrij wordt gemaakt dan wel, afhankelijk van het karakter van
de verzekering, vervalt. Op grond van artikel 2, zevende lid, PSW kan een
werkgever een betalingsvoorbehoud maken. Ingevolge artikel 7 van de PSW worden
in de statuten en reglementen van pensioenfondsen bepalingen opgenomen betreffende
de wijziging van statuten en reglementen, met name ook wat betreft wijziging
van rechten en verplichtingen van de deelnemers, gewezen deelnemers en overige
belanghebbenden in gevallen, waarin de financiële toestand van het fonds
daartoe aanleiding geeft. Voor verplicht gestelde bedrijfstakpensioenfondsen
geldt op grond van artikel 21 van de Wet Bpf 2000 een aparte procedure,
evenals voor de rechtspersonen op grond van artikel 31 van de Wet Bpr.4. Tussenpersonen spelen in de praktijk in de verhouding tussen werkgever
en pensioenfondsen geen rol. Bij door verzekeraars uitgevoerde pensioenregelingen
is het – mocht dit anders zijn – onwenselijk dat uitkeringen aan
pensioengerechtigden zouden kunnen worden gekort omdat de tussenpersoon de
premie heeft voorgeschoten, maar deze nog niet van de werkgever heeft ontvangen.
Artikel 7.17.1.11, tweede tot en met zesde lid, dienen evenmin van toepassing
te zijn in het kader van beroepspensioenregelingen. Om die redenen is de toepasselijkheid
van de leden twee tot en met zes van artikel 7.17.1.11 uitgesloten. Het eerste
lid is niet uitgesloten, omdat deze de werkgever, en in diens verlengde vooral
de werknemer, bescherming biedt in het geval de premies bij een delcredere-beding
voor rekening van de tussenpersoon zijn gekomen.5. Het vierde en vijfde lid van artikel 7.17.1.14 hebben betrekking op
de mogelijkheden tot het laten vervallen van de uitkering die de verzekeraar
heeft wanneer de verzekeringnemer of de uitkeringsgerechtigde zijn meldings-
en informatieverplichting niet nakomt bij het intreden van het risico. In
het kader van pensioenverzekeringen is het niet wenselijk dat een pensioengerechtigde
de dupe kan worden van een tekortkoming van de werkgever. Daarom is het vijfde
lid niet van toepassing, en is een beding als bedoeld in het vierde lid niet
toegestaan (zie ook artikel 1, derde lid). Dat betekent dat ook wanneer de
pensioengerechtigde zijn meldingsen informatieverplichting niet volledig nakomt,
het recht op uitkering niet mag komen te vervallen, omdat dit een te zware
consequentie zou zijn.6. Artikel 7.17.3.6a wijkt af van artikel 253, derde lid, van Boek 6 BW,
omdat ingevolge deze laatste bepaling de mogelijkheid zou bestaan om niet
aan de verzekeraar, maar aan de verzekeringnemer mede te delen dat de begunstiging
van een derdenbeding is aanvaard. Dat is niet wenselijk voor verzekeringsovereenkomsten
omdat de verzekeraar daar dan niet van op de hoogte is. Bij pensioenverzekeringsovereenkomsten
is dit geen probleem, aangezien de verzekeraar al bij het sluiten van de verzekeringsovereenkomst
erover wordt geïnformeerd wie de begunstigden zijn en de werkgever de
gegevens van de verzekerde werknemers direct opgeeft. Daarom is het niet bezwaarlijk
dat het bepaalde in Boek 6 geldt. Een aparte verklaring door de werknemer
aan de verzekeraar is dan ook niet nodig, sterker nog, het is zelfs niet wenselijk
dat deze wordt vereist omdat dat leidt tot onnodige administratieve lasten.
Bedacht zij daarbij dat de werknemer, door het sluiten van de pensioenovereenkomst
met de werkgever, tevens (op hetzelfde tijdstip) de begunstiging in de verzekeringsovereenkomst
aanvaardt. Daarom worden de eerste twee zinnen van het eerste lid uitgezonderd.
De in de derde volzin omschreven situatie waarin een toestemming van de verzekeringnemer
nodig is kan zich niet voordoen, omdat bij pensioenovereenkomsten de aanwijzing
steeds onherroepelijk is. Uitzondering van de in de derde volzin omschreven
situatie is niet nodig, maar het is dan praktischer om het hele eerste lid
uit te zonderen Het tweede lid is uitgezonderd omdat het niet wenselijk is
dat iemand zijn aanwijzing kan afwijzen. Het derde lid is uitgezonderd omdat
het in het kader van pensioenverzekeringsovereenkomsten onwenselijk is dat
iemand afstand kan doen van zijn recht op uitkering.7. De toepasselijkheid van artikel 7.17.3.7d is uitgezonderd omdat deze
bepaling voor pensioenverzekeringen niet goed toepasbaar is. In dit artikel
wordt namelijk de uitoefening van de rechten die de verzekeringnemer van een
pensioenverzekering wél heeft, zoals het recht om de verzekering op
te zeggen, afhankelijk gemaakt van de schriftelijke
toestemming van de begunstigde. Het is in het kader van pensioenverzekeringsovereenkomsten
niet wenselijk dat een werkgever die de verzekeringsovereenkomst wil opzeggen
om de pensioentoezegging onder te brengen bij een andere pensioenuitvoerder
daarvoor de schriftelijke toestemming van alle begunstigden moet hebben.8. De toepasselijkheid van artikel 7.17.3.12a, tweede lid, is uitgezonderd
omdat het zich niet goed verhoudt tot de PSW en Regelen. Wat betreft het premievrij
voortzetten kan worden opgemerkt dat op grond van artikel 12 van
de Regelen verzekeringsovereenkomsten PSW premievrije voortzetting plaats
vindt zonder medewerking van de verzekeringnemer. Toepasselijkheid van dit
artikel zou ook inhouden dat een verzekeraar die een klein pensioen wil afkopen
daarvoor de toestemming van de werkgever nodig heeft of van de werknemer (bij
een C-polis). Dat is niet in lijn met de PSW en de Regelen. Omdat het onderhavige
artikel alleen een afwijking toestaat voor zover dat in titel 7.17. zelf geregeld
is, is een uitzondering noodzakelijk.9. De toepasselijkheid van artikel 7.17.3.13 is uitgezonderd omdat pensioenverzekeringen
niet afkoopbaar zijn, behoudens de in de bij of krachtens de PSW geregelde
uitzonderingen. Die uitzonderingen hebben betrekking op afkoop door de begunstigde,
door de verzekeraar of het pensioenfonds, maar niet door de verzekeringnemer,
tenzij er sprake is van een C-polis. Het in het tweede lid opgenomen recht
van de verzekeringnemer om de verzekering premievrij voort te zetten is niet
goed toepasbaar ten aanzien van pensioenverzekeringen. De Regelen voorzien
in premievrijmaking door een verzekeraar als gevolg van betalingsachterstand.
Premievrijmaking is bijvoorbeeld ook aan de orde wanneer de arbeidsverhouding
met de werknemer(s) wordt beëindigd. PSW en Regelen eisen dan ook dat
de opgebouwde aanspraken in stand blijven.10. De toepasselijkheid van artikel 7.17.3.14 is uitgezonderd omdat een
recht tot belening, evenals een recht op afkoop, niet wenselijk is ten aanzien
van pensioenverzekeringen. Net als ten aanzien van artikel 7.17.3.13 kan gesteld
worden dat het onderhavige artikel geen recht tot belening geeft ten aanzien
van pensioenverzekeringen omdat dit geen verzekeringen zijn die stellig voorzien
in één of meer uitkeringen, maar voor alle duidelijkheid is
de toepasselijkheid van dit artikel uitgesloten. Op grond van artikel 7, eerste
lid, van de Regelen verzekeringsovereenkomsten PSW is belening door de verzekeringnemer
bij B-polissen in het geheel niet mogelijk. Bij C-polissen is op grond van
artikel 21 van de Regelen belening beperkt mogelijk. De PSW regelt niets expliciet
over de (on)mogelijkheid van belening door de verzekeringnemer (lees werkgever),
maar het is evident dat dit in strijd is met de strekking van de wet. Alleen
ten aanzien van de deelnemer of gewezen deelnemer is geregeld dat overdracht,
inpandgeving of elke andere handeling waardoor de deelnemer of gewezen deelnemer
enig recht op zijn pensioen aan een ander toekent maar beperkt geldig is.
Indien de verzekeringnemer (lees: werkgever) echter de mogelijkheid zou hebben
om de verzekering te belenen zou zich dat ook niet goed verhouden tot de verplichtingen
die voortvloeien uit artikel 8 van richtlijn 80/987 /EEG inzake van de bescherming
van werknemers bij insolventie van de werkgever.11. Het eerste lid van artikel 7.17.3.15 heeft een beschermende functie
en wordt daarom voor pensioenovereenkomsten niet uitgezonderd. Het tweede
lid wordt wel uitgezonderd omdat verrekening van premie en het opleggen van
rente en kosten ongewenste consequenties heeft ten aanzien van pensioenovereenkomsten.12. Artikel 7.17.3.17 ziet op de opzegging door de verzekeraar van een
afkoopbare verzekering in geval niet voldaan is aan de mededelingsplicht van
artikel 7.17.1.4. Omdat artikel 7.17.1.5 is uitgezonderd, is opzegging door
de verzekeraar in dit geval niet mogelijk, waardoor het aanbeveling verdient
om ook artikel 7.17.3.17 uit te zonderen.13. De regeling van de artikelen 7.17.1.4, 7.17.1.5, 7.17.1.6 en 7.17.1.6a
van het Burgerlijk Wetboek komt in de plaats van de huidige bijzondere dwalingsregeling
van artikel 251 Wetboek van Koophandel. De nieuwe regeling omvat een genuanceerdere
regeling, waarbij met name het «alles-of-niets» karakter van de
huidige verzwijgingsregeling is gemitigeerd. In artikel 7.17.1.4 wordt de
omvang van de precontractuele mededelingsplicht van de aspirant-verzekeringnemer
omschreven. Deze kan ook bij pensioenverzekeringen zonder problemen toepassing
vinden. Voor pensioenverzekeringen dient echter wel uitgangspunt
te zijn dat de pensioenuitvoerder zich niet tegenover de tot uitkering gerechtigde
derde (de werknemer of zijn nabestaande) kan beroepen op niet-naleving van
de mededelingsplicht door de werkgever. Slechts wanneer de pensioenuitvoerder
de relevante gegevens niet heeft verkregen als gevolg van een aan de tot uitkering
gerechtigde derde toerekenbaar handelen of nalaten – waarbij met name
te denken valt aan een door de desbetreffende derde onjuist ingevuld inlichtingenformulier –
dient de pensioenuitvoerder de vrijheid te hebben zich op de grenzen van de
nieuwe regeling te beroepen. Artikel 7.17.1.6 geeft de pensioenuitvoerder
de mogelijkheid om de verschuldigde uitkeringen in een aantal gevallen te
verminderen of te laten vervallen. Voor vermindering en verval is bij pensioenverzekeringen –
als gezegd – slechts plaats wanneer de werknemer toerekenbaar heeft
bijgedragen aan het feit dat jegens de verzekeraar of het pensioenfonds niet
is voldaan aan de mededelingsplicht of de werknemer de verzekeraar of het
pensioenfonds heeft misleid. Dit is in het voorgestelde tweede lid tot uitdrukking
gebracht. Daarbij is bepaald dat het pensioenuitvoerder hetgeen hij zonder
deze bepaling in mindering zou mogen brengen op de uitkering aan de derde,
mag verhalen op de verzekeringnemer, in casu de werkgever. Het feit dat niet
is voldaan aan de mededelingsplicht dient dan voor risico te komen van de
werkgever, op wie de mededelingsplicht immers rust. Artikel 7.17.1.6a, dat
de toepassing van de algemene regeling van de dwaling en bedrog uitsluit,
dient ook bij pensioenverzekeringen te gelden.14. De redenen dat ingevolge het voorgestelde derde lid een beding als
bedoeld in artikel 7.17.1.14, vierde lid, op grond waarvan een verzekeraar
of een pensioenfonds het recht op een uitkering kan laten vervallen wegens
het niet nakomen van de verplichtingen bedoeld in artikel 7.17.1.14, eerste
en tweede lid, niet is toegestaan zijn de volgende. Wanneer de werkgever dergelijke
verplichtingen niet nakomt, is het ongewenst dat de werknemer of zijn nabestaanden
daar de dupe van zou worden. Indien de werknemer zelf tekort schiet met betrekking
tot de meldings- en informatieplicht na het intreden van het risico, is het
vervallen van het recht op de uitkering een te zware consequentie.15. Zoals in het algemeen deel van de toelichting uiteen is gezet, is
er voor de duidelijkheid voor gekozen om per artikel van titel 7.17 en 7.18
te bezien hoe deze zich verhouden tot PSW en Regelen. Mocht echter op enig
moment blijken dat er onvoorzien een tegenstrijdigheid bestaat tussen de bepalingen
in PSW en Regelen enerzijds en titel 7.17 en 7.18 anderzijds, dan voorziet
het onderhavige lid hierin door de betreffende bepalingen in titel 7.17 en
7.18 buiten toepassing te verklaren.Artikel VI. Wet betreffende verplichte deelneming in een
beroepspensioenregeling/Wet verplichte deelneming beroepspensioenregeling1. Deze beide regelingen voorzien in de uitvoering van een beroepspensioenregeling
door een beroepspensioenfonds of door een verzekeraar. Evenals ten aanzien
van de PSW geldt ook hier dat niet alle bepalingen van toepassing kunnen of
moeten zijn en daarom is bepaald dat dezelfde uitzonderingen gelden als ten
aanzien van de PSW.2. Ten aanzien van het uitzonderen van artikel 7.17.1.5. kan nog worden
opgemerkt dat de mogelijkheid van de verzekeraar of het beroepspensioenfonds
om een verzekering op te zeggen niet past in het systeem waarbij deelneming
in een door die pensioenuitvoerder uitgevoerde regeling verplicht is gesteld.
Over de toepasselijkheid van artikel 7.17.1.6 kan het volgende worden opgemerkt.
Omdat in het kader van de Wet betreffende verplichte deelneming in een beroepspensioenregeling
geen sprake is van een pensioentoezegging aan een werknemer door een werkgever
is gekozen voor een andere formulering en wordt de term deelnemer gehanteerd. Omdat de meeste deelnemers in de zin van de Wet Bpr geen arbeidsverhouding
hebben, speelt de werkgever geen rol. De tekst die met betrekking tot artikel
7.17.1.6 op basis van het onderhavige wetsvoorstel in de PSW zal worden opgenomen,
is desondanks overgenomen voor de Wet Bpf. In die gevallen waarin de werkgever
géén rol speelt, maar er alleen sprake is van een verhouding
tussen deelnemer en pensioenuitvoerder, kan het niet-nakomen van de mededelingsplicht
alleen door de deelnemer zijn gebeurd. In dat geval wordt niet toegekomen
aan hetgeen in de laatste volzin is opgenomen over verhaal op de werkgever.3. De Wet verplichte beroepspensioenregeling voorziet in artikel 6 in
de uitvoering van een beroepspensioenregeling door een beroepspensioenfonds
of door een verzekeraar. Hoewel alleen in onderdeel b van artikel 6 van de
Wet verplichte deelneming gesproken wordt over een verzekeringsovereenkomst,
moet ook de uitvoering door een (beroepspensioenfonds) gezien worden als het
uitvoeren van verzekeringsovereenkomsten waardoor titel 7.17 en 7.18 van toepassing
zijn. Evenals ten aanzien van de PSW geldt ook hier dat niet alle bepalingen
van toepassing kunnen zijn en daarom is hier geregeld dat dezelfde uitzonderingen
gelden. Ten aanzien van het uitzonderen van artikel 7.17.1.5. kan nog worden
opgemerkt dat de mogelijkheid van de verzekeraar of het beroepspensioenfonds
om een verzekering op te zeggen niet past in het systeem waarbij deelneming
in een door die pensioenuitvoerder uitgevoerde regeling verplicht is gesteld.
De tekst die met betrekking tot artikel 7.17.1.6 op basis van het onderhavige
wetsvoorstel in de PSW zal worden opgenomen, is in iets gewijzigde vorm overgenomen
voor de Wet verplichte beroepspensioenregeling. Omdat geen sprake is van een
pensioentoezegging aan een werknemer door een werkgever is gekozen voor een
andere formulering en wordt de term deelnemer gehanteerd. Naast de werkgever
wordt ook de beroepsvereniging genoemd omdat op grond van artikel 6 van de
Wet verplichte beroepspensioenregeling verzekeringsovereenkomsten met een
verzekeraar gesloten worden door de beroepsvereniging.Artikel VII. Zee- en luchtvaartverzekeringswet 1939Artikel 284 Wetboek van Koophandel, dat met dit wetsvoorstel vervalt,
regelt het recht van subrogatie, dat in wetsvoorstel 19 529 is geregeld
in artikel 7.17.2.25.Artikel VIII. Overgangswet nieuw Burgerlijk WetboekArtikel 2211. Deze bepaling bevat het overgangsrecht dat noodzakelijk is voor een
ordentelijke invoering van het nieuwe verzekeringsrecht. Hierover zij vooraf
opgemerkt dat de wijzigingen die wetsvoorstel 19 529 in het verzekeringsrecht
aanbrengt niet zodanig ingrijpend zijn dat het reeds daarom wenselijk is om
de nieuwe wet in haar geheel onmiddellijke werking te onthouden voor op het
tijdstip van haar inwerkingtreding reeds gesloten overeenkomsten van verzekering.
De bepalingen van wetsvoorstel 19 529 lenen zich bovendien ook daar waar
het verzekeringsrecht gewijzigd wordt in meerderheid goed voor toepassing
op reeds bestaande rechtsverhoudingen. Dit brengt mee dat er ook geen reden
is om aan het nieuwe verzekeringsrecht voor lopende verzekeringen voor een
bepaalde periode uitgestelde werking te verlenen. Voor het nieuwe verzekeringsrecht
kan dan ook de hoofdregel van onmiddellijke werking gelden. Het in dit artikel
bepaalde geeft aan waar of in hoeverre van deze hoofdregel is afgeweken. Vergelijk
artikel 68a lid 1 Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek (Ow).2. Een afwijking van de hoofdregel van onmiddellijke werking is wenselijk voor de regeling van de omvang van de mededelingsplicht. Artikel 7.17.1.4
regelt de omvang van de mededelingsplicht van de verzekeringnemer bij het
aangaan van de verzekering, waarbij de artikelen 7.17.1.5 en 7.17.1.6 de gevolgen
van niet-nakoming van de mededelingsplicht voor respectievelijk de verzekering
zelf en de uitkeringsplicht regelen. Artikel 7.17.1.4 leent zich alleen voor
toepassing op verzekeringen die na de inwerkingtreding van wetsvoorstel 19 529
zijn aangegaan. Immers, alleen voor deze verzekeringen kan artikel 7.17.1.4
de omvang van de mededelingsplicht bij het aangaan van
de verzekering regelen. Dit betekent dat bij verzekeringen die vóór
de inwerkingtreding van de wet zijn gesloten, de omvang van de mededelingsplicht
moet worden beoordeeld naar het oude recht (artikel 68a lid 2 Ow). Overigens
zij er hierbij op gewezen dat voor wat betreft de omvang van de mededelingsplicht
al wel in belangrijke mate door de rechtspraak is geanticipeerd op de nieuwe
regeling, zodat naar huidig recht de omvang van de mededelingsplicht nauw
aansluit bij die van artikel 7.17.1.4. Toch is toepasselijkheid van het oude
recht hier op zijn plaats omdat van een volledige anticipatie op artikel 7.17.1.4
geen sprake is. Men denke bijvoorbeeld aan vragen omtrent het strafrechtelijk
verleden.3. De artikelen 7.17.1.5 en 7.17.1.6 regelen de sancties bij niet-nakoming
van de mededelingsplicht. De nieuwe regeling omvat in vergelijking met artikel
251 WvK een genuanceerdere regeling, waarbij met name het «alles-of-niets»
karakter van deze laatste regeling is gemitigeerd. Tegen toepassing van de
nieuwe sanctieregeling op verzekeringen die vóór de inwerkingtreding
van de wet zijn gesloten bestaat evenwel het bezwaar dat dit tot een verzwaring
van de positie van de verzekeraar kan leiden. Men denke voornamelijk aan de
situaties waar de verzekeraar onder het nieuwe recht een verminderde uitkering,
doch onder het thans geldende recht in het geheel geen uitkering verschuldigd
is. Een verzekeraar heeft daar bij de premiestelling van al lopende verzekeringen
geen rekening mee kunnen houden. Daarentegen bestaat er ook bezwaar tegen
om mogelijk nog lang lopende overeenkomsten aan de nieuwe genuanceerde sanctieregeling
onttrokken te houden. Dit temeer omdat dit ook zou afwijken van het in artikel
80 Ow neergelegde algemene uitgangspunt dat naar oud recht vernietigbare rechtshandelingen
door minder streng nieuw recht worden geheeld. Bedacht zij immers dat de verzekeraar
naar het huidige recht de verzekering bij verzwijging kan vernietigen, terwijl
ingevolge artikel 7.17.1.5 de verzekering blijft bestaan, zij het onder omstandigheden
met de mogelijkheid om de verzekering op te zeggen. Tenslotte geldt voor de
praktijk als bezwaar dat wellicht nog jaren na de inwerkingtreding twee verschillende
sanctieregelingen naast elkaar toegepast moeten worden. Dit alles afwegende
is er in nauw overleg met de praktijk voor gekozen om aan de nieuwe sanctieregeling
voor lopende overeenkomsten een uitgestelde werking van één
jaar te verlenen. Vergelijk ook artikel 191 Ow, waarbij voor eenzelfde termijn
een uitgestelde werking is verleend voor de regeling van de algemene voorwaarden.
Het bezwaar dat onmiddellijke werking tot een verzwaring van de positie van
de verzekeraar zal leiden, kan gedurende dat jaar voldoende worden ondervangen
door de premies aan te passen. Het aanknopingspunt voor de toepasselijkheid
van de nieuwe sanctieregeling is het tijdstip waarop de verzekeraar er zich
tegenover de verzekerde op beroept dat aan de mededelingsplicht niet is voldaan.
Zie lid 2. Voor de goede orde zij nog opgemerkt dat het hier – zoals
hierboven is toegelicht – verzekeringen betreft waarvan de omvang van
de mededelingsplicht wordt beheerst door artikel 251 WvK, waarnaar dit lid
dan ook verwijst.4. Artikel 7.17.2.5b geeft de erfgenamen en de verzekeraar de mogelijkheid
om na het overlijden van de verzekeringnemer de verzekering niet voort te
zetten. Beiden kunnen de verzekering binnen negen maanden na het overlijden
opzeggen. Het huidige recht kent deze mogelijkheid niet, al is veelal in de
polis wel een regeling ter zake getroffen. Zonder nadere regeling
zullen evenwel de overleden verzekeringnemer en de verzekeraar beoogd hebben
dat de verzekering ten behoeve van de erfgenamen doorloopt indien de verzekeringnemer
is overleden. Artikel 7.17.2.5b dient daarom alleen van toepassing te zijn
op verzekeringen die na de inwerkingtreding van dit artikel zijn gesloten.
Immers alleen bij nadien gesloten verzekeringen kan met dit artikel rekening
worden gehouden, en zo wenselijk een afwijkende regeling in de polis worden
opgenomen.5. Onder het huidige recht is de verzekeraar van zijn verplichting tot
schadevergoeding ontslagen in geval van merkelijke schuld van de verzekerde
(art. 294 WvK). Naar komend recht vergoedt de verzekeraar ingevolge artikel
7.17.2.9 geen schade in geval van opzet of roekeloosheid van de verzekerde.
Aangenomen wordt dat dit laatste een beperktere reikwijdte heeft. In thans
lopende polissen is veelvuldig een regeling opgenomen in die zin dat ook zwaardere
vormen van merkelijke schuld gedekt zijn, dan wel juist lichtere graden van
schuld van de dekking zijn uitgesloten. Deze regelingen blijven na de inwerkingtreding
van artikel 7.17.2.9 hun betekenis behouden, nu deze bepaling van regelend
recht is. In het geval bij thans lopende verzekeringen geen regeling is getroffen,
moet worden aangenomen dat partijen hebben beoogd merkelijke schuld van de
dekking uit te sluiten. Voorkomen moet worden dat door het in werking treden
van artikel 7.17.2.9 in dat opzicht een ruimere dekking ontstaat. Deze bepaling
is daarom alleen van toepassing op verzekeringen die na de inwerkingtreding
zijn gesloten. Alleen bij deze verzekeringen kan immers met dit artikel rekening
worden gehouden, en zo wenselijk een afwijkende regeling in de polis worden
opgenomen.6. Naar huidig recht is niet-dwingend voorgeschreven binnen welke grenzen
de verzekeraar gehouden is tot vergoeding van de bereddingskosten. De verzekeraar
kan derhalve in de polis bepalen dat deze kosten in het geheel niet, dan wel
tot een beperkt bedrag worden vergoed. De leden 5 en 6 van artikel 7.17.2.25a
stellen hieraan paal en perk. Deze leden lenen zich evenwel niet voor toepassing
op verzekeringen die vóór het tijdstip van het in werking treden
van de wet zijn gesloten. Dit omdat in het geval bij deze verzekeringen in
de polis beperkingen in de vergoeding van bereddingskosten zijn opgenomen,
dit van invloed zal zijn geweest op de premiestelling. In de tweede zin van
lid 1 wordt hierop evenwel een uitzondering gemaakt indien de verzekeraar
met het oog op het in werking treden van de wet dan wel op of na dit tijdstip
de voorwaarden van de overeenkomst wijzigt. Dit is immers voor de verzekeraar
telkens een goede gelegenheid om de premies zo nodig aan te passen aan de
meer omvangrijke dwingende verplichting tot vergoeding van bereddingskosten.
Dit geldt dan alleen voor bereddingsmaatregelen die nadien zijn genomen.7. De meeste bepalingen van afdeling 7.17.3 kunnen zonder problemen worden
toegepast op bestaande sommenverzekeringen. Van de zijde van verzekeraars
is evenwel aangegeven dat men problemen mogelijk acht bij artikel 7.17.3.4
lid 4. Daarin wordt de aanwijzing van een begunstigde als hoofdgerechtigde
tot zekerheid geconverteerd tot een aanwijzing als pandhouder, welke regel
van overeenkomstige toepassing is op een aanwijzing als hoofdgerechtigde tot
aflossing van een schuld, tenzij de aanwijzing is beperkt tot hetgeen ter
zake aan de begunstigde is verschuldigd. Teneinde hier mogelijke onzekerheid
te vermijden, bestaat er geen bezwaar tegen de werking van artikel 7.17.3.4
lid 4 te beperken tot na inwerkingtreding van het nieuwe recht gesloten sommenverzekeringen,
waarbij de verzekeraar steeds met de bepaling rekening kan houden.8. Artikel 7.17.1.10a regelt nader de bevoegdheid van de verzekeraar tot
verrekening van nog openstaande premies met een uitkering. Deze bevoegdheid
wordt ten opzichte van het huidige recht in lid 1 uitgebreid, en in lid 2
beperkt. Deze bepaling leent zich voor toepassing op verzekeringen die vóór
de inwerkingtreding van de wet zijn aangegaan, zij het dat de door artikel
7.17.1.10a gebrachte wijzigingen in de bevoegdheid tot verrekening
zich bezwaarlijk lenen voor toepassing indien een uitkering reeds verschuldigd
is geworden voor de inwerkingtreding van deze bepaling. In lid 3 is daarmee
rekening gehouden.9. Artikel 7.17.1.11 lid 2 verplicht bij een delcredere beding de verzekeraar
die een uitkering verschuldigd is geworden daarvan aan de tussenpersoon af
te dragen hetgeen deze nog aan premies van de verzekeringnemer te vorderen
heeft. De leden 3, 4 en 5 geven nadere regels voor dit recht op afdracht.
Dit recht op afdracht komt de tussenpersoon toe ongeacht de rechten van derden,
en gaat onder meer – zoals hierboven is toegelicht – boven het
voorrecht van de benadeelde. Deze leden lenen zich voor toepassing op verzekeringen
die voor de inwerkingtreding van de wet zijn aangegaan, doch lenen zich ook
hier wegens de wijzigingen die dit artikel brengt bezwaarlijk voor toepassing
indien een uitkering reeds verschuldigd is geworden voor de inwerkingtreding
van deze leden. Hetzelfde geldt voor lid 6 dat nadere regels geeft voor de
bevoegdheid van de tussenpersoon tot verrekening van nog openstaande premies
indien deze als gevolmachtigde de uitkering heeft ontvangen. In lid 3 is daarmee
telkens rekening gehouden.10. De in artikel 7.17.1.11a neergelegde regel die inhoudt dat de verzekeraar
bij betaling aan de tussenpersoon pas is gekweten zodra de uitkering aan de
tot uitkering gerechtigde is voldaan, dient ook vanzelfsprekend alleen van
toepassing te zijn op uitkeringen die na de inwerkingtreding verschuldigd
worden. Lid 3 bewerkstelligt dit.11. De leden 1 en 2 van artikel 7.17.1.13 hebben onmiddellijke werking.
Lid 1 ziet op de opzegging teneinde een verlenging van de overeenkomst te
voorkomen. Lid 2 biedt de mogelijkheid van een tussentijdse opzegging voor
verzekeringen die zijn aangegaan voor een periode van meer dan vijf jaar.
Deze leden verlangen met een enkele uitzondering een opzegging met een termijn
van twee maanden om deze rechtsgevolgen toe doen intreden. Uit artikel 68a
lid 1 Ow valt af te leiden dat deze leden van toepassing zijn indien het tijdstip
van de verlenging zou ingaan, onderscheidenlijk het tijdstip van voltooiing
van de periode van vijf jaar zou plaatsvinden op of na het tijdstip van het
in werking treden van de wet. Lid 4 stelt dit duidelijkheidshalve buiten twijfel.
Dit brengt mee dat de verzekeringnemer al vooruitlopend op het nieuwe recht
reeds vóór de inwerkingtreding met inachtneming van deze termijn
kan opzeggen, indien de verlenging, respectievelijk het verstrijken van de
zojuist genoemde periode zou plaatsvinden binnen twee maanden na deze inwerkingtreding.12. Artikel 7.17.2.5 geeft evenals artikel 263 WvK vorm aan de regel dat
de verzekering het belang volgt. Artikel 7.17.2.5 is evenwel aanzienlijk beperkter
van strekking dan artikel 263 WvK: de verzekering volgt het belang nog maar
korte tijd, tenzij partijen tegen de voortzetting van de verzekering geen
bezwaar hebben. Zo vervalt ingevolge lid 2 de verzekering een maand nadat
zij op de nieuwe verzekerde is overgegaan, tenzij deze binnen die termijn
de verzekeraar te kennen heeft gegeven de overeenkomst voort te willen zetten.
Er bestaat geen bezwaar tegen deze regeling van toepassing te laten zijn op
lopende verzekeringen, tenzij de verzekering voor de inwerkingtreding van
de wet op de nieuwe verzekerde is overgegaan. Deze verzekerde mag er immers
op vertrouwen dat de verzekering onvoorwaardelijk op hem is overgegaan zodat
voor continuering een verklaring als bedoeld in lid 2 niet noodzakelijk is.
Lid 5 houdt daarmee rekening. Deze bepaling heeft uiteraard slechts voor een
korte periode betekenis, doch deze overgangssituatie kan niet ongeregeld blijven.13. Ook de directe actie van artikel 7.17.2.9c leent zich voor toepassing
op lopende verzekeringen. Dit is slechts anders voorzover de verzekeraar reeds
vóór het tijdstip van het in werking treden van de wet de uitkering
heeft voldaan. De verzekeraar moet er in dat geval immers op kunnen vertrouwen
dat hij de uitkering bevrijdend aan de verzekerde heeft betaald.
Lid 6 houdt daarmee rekening. Dit betekent dat een benadeelde voorzover de
schade nog niet is afgewikkeld ook rechtstreekse betaling kan verlangen ter
zake van een schadevoorval dat heeft plaatsgevonden vóór het
tijdstip van het in werking treden van de wet. De positie van de verzekeraar
wordt immers in die situatie niet verzwaard. Dit is van belang omdat in het
bijzonder bij letselschades de afwikkeling vaak veel tijd in beslag neemt,
waardoor het risico van faillissement van de verzekerde navenant groter is.14. Artikel 7.17.2.24a lid 1 bepaalt dat een verzekerde bij meervoudige
verzekering elke verzekeraar kan aanspreken. Lid 3 bepaalt vervolgens dat
iedere verzekeraar naar evenredigheid zijn deel draagt. Voor het huidige recht
brengt artikel 277 WvK mee dat de verzekerde in eerste instantie alleen de
oudste verzekering kan aanspreken, en voorzover deze niet de volle waarde
dekt, de volgende verzekeraar. Uit HR 12 april 1985, NJ 1985, 876 en
HR 27 februari 1998, RvdW 1998, 63 blijkt evenwel dat artikel 277 WvK
slechts ziet op verzekeringen die het belang bij het behoud van een zaak dekken.
Uit deze arresten kan worden afgeleid dat bij andere verzekeringen de verzekerde
iedere verzekeraar kan aanspreken, terwijl uit HR 13 december 1991, NJ
1992, 316 kan worden afgeleid dat daarbij ook voor de onderlinge draagplicht
van de betrokken verzekeraars een regel als artikel 7.17.2.24a lid 3 reeds
geldend recht is. Dit brengt mee dat de regel dat de verzekerde alleen de
oudste verzekering kan aanspreken, welke verzekeraar in beginsel ook de gehele
schade moet dragen, naar huidig recht alleen ziet op verzekeringen die het
belang bij het behoud van een zaak dekken, en dus voor andere verzekeringen
de inwerkingtreding van artikel 7.17.2.24a geen wijzigingen brengt. Met het
oog op eerstbedoelde verzekeringen is in lid 7 een overgangsbepaling opgenomen,
erop neerkomende dat de verzekeraar op een onder het oude recht gesloten polis
niet verdergaand kan worden aangesproken dan onder het oude recht het geval
zou zijn geweest. Deze is daar wenselijk omdat de verzekeraar onder het oude
recht bij de premievaststelling met artikel 277 WvK rekening kan hebben gehouden.
Bij verzekeringen die het belang bij het behoud van een zaak dekken leent
artikel 7.17.2.24a lid 1, eerste zin, zich daarom niet voor toepassing voorzover
een verzekeraar op een voor de inwerkingtreding van het nieuwe recht gesloten
verzekering daardoor bloot zou staan aan ruimer verhaal door de verzekerde.
Voor het overige kan artikel 7.17.2.24a ook op oude verzekeringen worden toegepast.
Wel brengt de voorgestelde overgangsbepaling daarbij mee dat tegen een verzekeraar
die niet of slechts beperkt kan worden aangesproken op de voet van artikel
7.17.2.24a lid 1, eerste zin, het regres op de voet van lid 3 dienovereenkomstig
is beperkt. Het regres wordt immers begrensd door het bedrag waarvoor de verzekeraar
kan worden aangesproken. Ook hier wordt in de tweede zin deze bescherming
van de onder het oude recht gesloten tweede of latere verzekering opgeheven
indien de verzekeraar de voorwaarden van de verzekering heeft gewijzigd met
het oog op het in werking treden van de wet dan wel de verzekeraar op of na
het tijdstip van het in werking treden de voorwaarden wijzigt. Dit is immers
voor de verzekeraar telkens een goede gelegenheid om de premies zo nodig aan
te passen met het oog op de ruimere bevoegdheden die artikel 7.17.2.24a lid
1 de verzekerde biedt. Dit geldt dan alleen voorzover het risico zich nadien
heeft verwezenlijkt.15. Artikel 7.17.2.25 brengt ten opzichte van artikel 284 WvK nauwelijks
veranderingen, behoudens dat de kring van personen jegens wie in lid 3 subrogatie
is uitgesloten niet dezelfde is als de kring van personen die naar huidig
recht van subrogatie is gevrijwaard. Artikel 7.17.2.25 lid 3 is ingevolge
lid 8 niet van toepassing op schadevoorvallen die zich vóór
het tijdstip van het in werking treden van de wet hebben voorgedaan. Hiermee
wordt bereikt dat de kring van personen jegens wie subrogatie is uitgesloten
niet wijzigt door de toevallige omstandigheid dat een betaling door de verzekeraar
ter zake van een dergelijk schadevoorval, vóór of na dit
tijdstip wordt gedaan. Het belang daarvan doet zich vooral voelen bij in de
tijd gespreide betalingen. Hierover zij nog opgemerkt dat voormelde niet-toepasselijkheid
niet noodzakelijk is om te voorkomen dat een persoon jegens wie onder het
oude recht rechtsgeldig regres is genomen, na het in werking treden van lid
3 het bedrag waarvoor regres is genomen als onverschuldigd betaald terug kan
vorderen. Dit vloeit immers al voort uit artikel 69, onder a, Ow. Vergelijk
ook Parl. Gesch. Overgangsrecht (Inv. 3, 5 en 6), p. 164, in verband
met de algemene bepalingen van subrogatie in Boek 6 BW.16. Het nieuwe recht kent geen regeling ter zake van risicoverzwaring.
De verzekeraar kan zich desgewenst tegen de gevolgen daarvan in de polisvoorwaarden
beschermen. Deze situatie is onder het huidige recht niet veel anders, zij
het dat artikel 293 WvK een specifieke regeling voor de brandverzekering bevat
in geval van een bestemmingswijziging. Indien in polissen van brandverzekeringen
die vóór de inwerkingtreding van de wet zijn gesloten geen specifieke
regeling ter zake is getroffen, moet worden aangenomen dat partijen beoogd
hebben om de regeling van artikel 293 WvK in deze te laten gelden. Lid 9 voorkomt
dat door het enkele vervallen van artikel 293 WvK deze regeling de verhouding
tussen deze partijen niet meer beheerst.17. Ten slotte zij opgemerkt dat de artikelen 72 en 73 Ow van toepassing
zijn op artikel 7.17.1.15, die in deze een bevredigende regeling bevatten.
Zo heeft artikel 72 Ow tot gevolg dat in het geval de verzekeraar voor de
inwerkingtreding overeenkomstig lid 2 de aanspraak heeft afgewezen, de in
lid 3 genoemde termijn van zes maanden aanvangt op het tijdstip van inwerkingtreding.
In het geval overigens al voor de inwerkingtreding aanspraak wordt gemaakt
op een uitkering, maar de verzekeraar deze na de inwerkingtreding afwijst,
vangt de termijn van zes maanden op dat tijdstip aan. Dit vloeit dan niet
voort uit artikel 72 Ow, maar uit artikel 68a lid 1 Ow. Deze beide situaties
hebben evenwel gemeen dat voor de inwerkingtreding aanspraak wordt gemaakt
op een uitkering. Naar huidig recht vangt op dat tijdstip een nieuwe verjaringstermijn
van vijf jaar aan, terwijl ingevolge artikel 7.17.1.15 na afwijzing van de
aanspraak door de verzekeraar een nieuwe verjaringstermijn aanvangt, en wel
van zes maanden. De artikelen 68a lid 1 en 72 Ow brengen evenwel voor beide
situaties mee dat de nieuwe termijn van zes maanden gaat gelden, zij het in
de eerste situatie met opschuiving van de aanvangsdatum. Zie Parl. Gesch.
Overgangsrecht (Inv. 3, 5 en 6), p. 54. De termijn van vijf jaar wordt
aldus vervangen door die van zes maanden, waarbij artikel 72 lid 2 Ow weer
voorkomt dat door opschuiving van de zojuist genoemde aanvangstermijn ingevolge
het eerste lid van deze bepaling, de nieuwe termijn langer kan lopen dan de
oude die hij vervangt. Tot slot zij nog opgemerkt dat indien voor de inwerkingtreding
aanspraak wordt gemaakt op een uitkering, maar de verzekeraar de aanspraak
niet afwijst, de onmiddellijke werking weer meebrengt dat de nieuwe verjaringstermijn
van vijf jaar wordt vervangen door de nieuwe termijn van zes maanden, die
evenwel pas aanvangt na afwijzing van de aanspraak. Deze vervanging vindt
vanzelfsprekend niet plaats indien de termijn van vijf jaar al voor de inwerkingtreding
is voltooid (art. 73a lid 2 Ow).Artikel 73 Ow regelt verder de overgang van de huidige verjaringstermijn
(vijf jaren) van de rechtsvordering tot het doen van een uitkering, naar de
toekomstige termijn (drie jaren). Artikel 73 bewerkstelligt dat de verjaringstermijn
van vijf jaren, aangevangen voor de inwerkingtreding, nog gedurende een jaar
van toepassing blijft, zodat de verjaringstermijn niet door de enkele inwerkingtreding
voltooit.Bij een verzekering tegen aansprakelijkheid verjaart de rechtsvordering
tegen de verzekeraar ingevolge de tweede zin van lid 1 niet voordat zes maanden
zijn verstreken nadat de vordering waartegen dekking wordt verleend, door
de benadeelde is ingesteld. De zin houdt blijkens de memorie van toelichting
«rekening met het feit dat de tegen aansprakelijkheid verzekerde
voor het instellen van zijn vordering afhankelijk is van de derde die hem
aansprakelijk kan stellen». Zie Kamerstukken II 1985/86, 19 529,
nr. 3, p. 20. Met het instellen van de vordering wordt derhalve
niet gedoeld op het instellen van een eis in rechte. Overigens wordt tegenwoordig
ook wel aangenomen dat zolang een benadeelde nog geen aanspraak op schadevergoeding
maakt, de verzekerde nog slechts een voorwaardelijke, niet-opeisbare vordering
op zijn verzekeraar heeft. Dit zou betekenen dat de rechtsvordering van de
verzekerde tegen diens verzekeraar niet kan zijn verjaard voordat de benadeelde
aanspraak op schadevergoeding maakt. Zou men evenwel anders oordelen, dan
kan de tweede zin van lid 1 twee te onderscheiden gevolgen hebben. In de eerste
plaats kan het tot gevolg hebben dat de termijn van drie jaar die nog niet
is verstreken wordt verlengd met ten hoogste een termijn van zes maanden.
In de tweede plaats kan het tot gevolg hebben dat in het geval de termijn
van drie jaar al wel is verstreken, ten behoeve van de verzekerde alsnog een nieuwe verjaringstermijn van zes maanden gaat lopen.
Deze zin is overigens niet van betekenis indien de termijn van drie jaar nog
niet is verstreken op het moment waarop de zes maanden zijn verstreken. In
de zojuist genoemde twee situaties doet zich een vraag van overgangsrecht
voor indien de termijn van zes maanden een aanvang neemt binnen een termijn
van zes maanden vóór de inwerkingtreding. Indien de verjaringstermijn
al voor dat tijdstip is aangevangen, maar nog niet is voltooid, dan is de
termijn van zes maanden alleen van betekenis indien de oude verjaringstermijn
die ingevolge artikel 73 nog gedurende een jaar van toepassing blijft, binnen
de nadien resterende termijn van zes maanden wordt voltooid. Alleen dan kan
er immers sprake zijn van een verlenging met ten hoogste zes maanden. Indien
de verjaringstermijn daarentegen al voor de inwerkingtreding is voltooid,
en er alsnog een nieuwe verjaringstermijn van zes maanden gaat lopen, neemt
deze termijn ingevolge artikel 72 Ow een aanvang op het tijdstip van inwerkingtreding.Dit roept nog de vraag op wat in deze de situatie is indien de benadeelde
ingevolge artikel 7.17.2.9c rechtstreekse betaling van de verzekeraar verlangt.
Daarbij is het vooraf van belang om op te merken dat de benadeelde ingevolge
deze bepaling geen eigen recht op schadevergoeding wordt toegekend. Artikel
7.17.2.9c geeft de benadeelde de bevoegdheid om nakoming van de verbintenis
tussen de verzekeraar en de verzekerde te vorderen, en wel door rechtstreekse
betaling aan hem. Dit betekent dat voor deze bevoegdheid ook geen aparte verjaringsregeling
noodzakelijk is, zoals dat bijvoorbeeld wel in artikel 10 lid 1 van de Wet
aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen getroffen is voor de uitoefening
van het eigen recht op schadevergoeding van de benadeelde jegens de verzekeraar.
Dit is niet noodzakelijk omdat de benadeelde in de plaats van de verzekerde
bevoegd is om tegen verzekeraar een eis in rechte in te stellen, en de benadeelde
deze bevoegdheid dan ook alleen toekomt zolang de rechtsvordering nog niet
is verjaard. Hetgeen hierboven is opgemerkt geldt dan ook mutatis mutandis
voor de uitoefening van de bevoegdheid van de benadeelde om rechtstreekse
betaling te verlangen. Indien de benadeelde overigens niet eerst bij de verzekerde,
maar rechtstreeks bij diens verzekeraar aanspraak op schadevergoeding maakt
door een schriftelijke aan de verzekeraar gerichte mededeling, wordt deze
termijn ingevolge artikel 7.17.1.15 lid 2 onmiddellijk gestuit. De tweede
zin van dit lid geeft vervolgens aan wanneer een nieuwe verjaringstermijn
begint te lopen. Dit alles veronderstelt vanzelfsprekend wel dat de benadeelde
aanspraak op schadevergoeding maakt binnen de daarvoor ten opzichte van de
verzekerde geldende verjarings- of vervaltermijn, zoals bijvoorbeeld binnen
die van artikel 3:310 BW.Artikel 222Dit artikel bevat een overgangsbepaling voor de nieuwe regeling van lijfrente
(titel 7.18). Artikel 7.18.2 lid 1 vervangt het huidige artikel 7A:1819 BW.
Beide bepalingen regelen op verschillende wijze de mogelijkheden die de gerechtigde
heeft indien een uitkering op de vervaldag niet is betaald. Artikel 7.18.2
lid 1 leent zich daarom alleen voor toepassing op uitkeringen die vanaf het
tijdstip van het in werking treden van de wet verschuldigd zijn geworden.Artikel IXOp reeds voor het tijdstip van inwerkingtreding van het nieuwe verzekeringsrecht
gelegde beslagen op de rechten uit een sommenverzekering, behoren met het
oog op de rechtszekerheid met ingang van dat tijdstip niet de nieuwe regels
van toepassing te worden. Hetzelfde geldt voor de nieuwe uitwinningsregels
in faillissement en de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen.Artikel XIArtikel V van wetsvoorstel 19 529 bepaalt dat de inwerkingtreding
van die wet bij wet wordt geregeld. Dit artikel voorziet daarin. Het bepaalt
dat die wet en de onderhavige wet op een bij koninklijk besluit te bepalen
tijdstip in werking treden. Daarbij zal er indien mogelijk rekening mee worden
gehouden dat verzekeraars over voldoende tijd beschikken om hun polissen aan
het nieuwe verzekeringsrecht aan te passen en om zich anderszins daarop voor
te kunnen bereiden.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerXNoot1Deze bepaling zal nog worden opgenomen in de thans bij de Tweede Kamer
aanhangige Wet op het financieel toezicht (Kamerstukken II 2003/04, 29 708,
nrs. 1–3). Zodra het nummer van deze bepaling bekend is, zal de
verwijzing in de nieuw toe te voegen zin naar artikel 64 lid 2 WTV 1993 door
deze bepaling worden vervangen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30137-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl