Wijziging van de Wet op de accijns in verband met Richtlijn nr. 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 (PbEU L 9) (Implementatie horizontale richtlijn accijns); Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk Verslag (nader, tweede nader etc.)
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST136377
 2009-2010
 
 32 031
 Wijziging van de Wet op de accijns in verband met Richtlijn nr. 2008/118/EG
van de Raad van 16 december 2008 (PbEU L 9) (Implementatie horizontale
richtlijn accijns)
 
 
 
 
 Nr. 
 4
 VERSLAG
 Vastgesteld 3 november 2009
 De vaste commissie voor Financiën, belast
met het voorbereidend onderzoek van bovenstaand wetsvoorstel, heeft de eer
als volgt verslag uit te brengen van haar bevindingen.
 
 Onder het voorbehoud dat de regering de vragen en opmerkingen in dit verslag
afdoende zal beantwoorden, acht de commissie hiermee de openbare behandeling
van het voorstel van wet voldoende voorbereid. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Inhoudsopgave
 
 
 Blz.
 
 
 
 
 
 
 
 
 •
 Inleiding
 1
 
 
 •
 Richtlijn 2008/118/EG
 1 
 
 
 •
 EMCS
 2
 
 
 •
 Dereguleringsaspecten, uitvoeringskosten
en effecten voor bedrijfsleven en burger
 2 
 
 
 •
 Artikelsgewijs
 5
 
 
 
 
 Inleiding
 De leden van fractie van het CDA hebben met belangstelling kennisgenomen
van het onderhavige wetsvoorstel dat voorziet in de implementatie van de Richtlijn
2008/118/EG in het Nederlandse recht.
 
 De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het voorstel tot Wijziging van de Wet op de accijns in verband met Richtlijn
nr. 2008/118EG van de Raad van 16 december 2008 (PbEU L 9)
(Implementatie horizontale richtlijn accijns). Deze leden hebben nog enkele
vragen.
 Richtlijn 2008/118/EG
 Richtlijn 2008/118/EG vervangt Richtlijn 92/12/EEG, welke gedurende vijftien
jaar het juridische is kader geweest van het communautaire accijnssysteem.
De vervanging hangt, zo hebben de fractieleden van het CDA begrepen, met name
samen met de invoering van het geautomatiseerde systeem voor toezicht
op het verkeer van accijnsgoederen (Excise Movement Control System, hierna:
EMCS). Genoemde leden hopen dat het EMCS en de hiermee gepaard gaande nieuwe
procedures voor het overbrengen van accijnsgoederen inderdaad leiden tot de
voordelen zoals die door de regering in de memorie van toelichting zijn beschreven.
Behalve de wijzigingen op dit gebied leidt het onderhavig wetsvoorstel ertoe
dat:
 • de belastbare feiten nauwkeuriger zijn omschreven;
 • de belastingplichtigen worden aangewezen;
 • de zogenoemde rechtstreekse aflevering mogelijk wordt;
 • de toepassing van verkopen op afstand wordt beperkt;
 • enkele arresten van het Hof van Justitie worden verwerkt.
 
 Kan de regering in de eerste plaats aangeven in hoeverre en op welke onderdelen
dit wetsvoorstel koppen op Richtlijn 2008/118/EG bevat?
 EMCS
 Ten aanzien van de voorloper van het EMCS, het papieren Administratief
Geleide Document (AGD), merkt de regering op dat al vrij snel na invoering
van dit stelsel in 1993 de lidstaten met omvangrijke accijnsfraudes in het
vervoer van met name tabaksproducten en alcoholhoudende dranken werden geconfronteerd.
Kan de regering aangeven welke bedragen hiermee zijn gemoeid, zo vragen de
leden van de CDA-fractie? En hoeveel bedraagt het jaarlijkse verlies aan inkomsten
voor de Nederlandse schatkist ten gevolge van deze fraude?
 c4 Vervolgens is door de in 1997 opgerichte High Level Group een rapport
uitgebracht – op 19 mei 1998 goedgekeurd door de ECOFIN-Raad –
waarin wordt gesteld dat de fraude met name wordt veroorzaakt door misbruik
van het systeem van vervoer onder schorsing van accijns. De belangrijkste
aanbeveling was dan ook de ontwikkeling van een geautomatiseerd systeem voor
het vervoer van accijnsproducten binnen Europa, zo lezen de leden van de CDA-fractie.
Inmiddels is dit vormgegeven in het EMCS, waarvan de technische en juridische
haalbaarheid op 16 juni 2003 bij Beschikking van het Europees Parlement
en de Raad is vastgesteld. Op grond van deze Beschikking zijn de Europese
Commissie en de lidstaten verplicht het EMCS in te voeren. Kan de regering
nader in gaan op het tijdstraject zoals dat verlopen is nadat voor het eerst
werd geconstateerd dat er op omvangrijke schaal accijnsfraude werd gepleegd?
 De regering geeft aan dat de implementatie van bepalingen inzake het EMCS
zal plaatsvinden in het Uitvoeringsbesluit accijns. Wanneer gaat de regering
dit besluit publiceren, zo vragen de leden van de CDA-fractie? Waarom heeft
de regering ervoor gekozen om de bepalingen inzake het EMCS middels een Uitvoeringsbesluit
te publiceren?
 Dereguleringsaspecten, uitvoeringskosten en effecten voor
bedrijfsleven en burger
 Ten aanzien van de kosten voor de bouw en het onderhoud van het Nederlandse
deel van het EMCS merkt de regering op dat deze € 6,3 miljoen in
2008 bedragen, € 8 miljoen in 2009, € 4,3 miljoen in 2010
en € 2 miljoen in de jaren 2011 tot en met 2013, aldus de leden
van de CDA-fractie. Betekent dit dat het Nederlandse deel van het EMCS reeds
grotendeels gebouwd is? Heeft de regering de implementatie van de EMCS langs
de meetlat voor ICT-projecten gelegd?
 
 Het EMCS is een Europees systeem dat elektronisch informatie uitwisselt
tussen ondernemers en douanediensten over het vervoer van accijnsgoederen
onder schorsing van accijns. Het EMCS-systeem leidt tot uitvoeringskosten
voor de Belastingdienst. Het betreft de kosten voor de bouw en het onderhoud
van het Nederlandse deel van het systeem (€ 6,3 miljoen
in 2008; € 8 miljoen in 2009, € 4,3 miljoen in 2010 en€ 2
miljoen in de jaren 2011 t/m 2013). De leden van de VVD-fractie verzoeken
de regering de kosten te specificeren (bijv. wat zijn de kosten van de bouw,
en wat van het onderhoud). Voorts vragen de leden van de VVD-fractie een overzicht
te verschaffen van deze kosten in andere Europese landen. Indien er verschillen
zijn tussen de kosten voor de lidstaten bestaan, vragen de leden van de VVD-fractie
de regering deze verschillen te specificeren.
 
 De regering geeft aan dat het nationale en het Europese bedrijfsleven
betrokken is geweest bij zowel de specificaties als de implementatie van het
EMCS. Is het bedrijfsleven ook betrokken bij het ontwerpen van het Uitvoeringsbesluit
accijns, zo vragen de leden van de fractie van het CDA. Zijn ook softwarebedrijven
geconsulteerd bij het overleg over de specificaties en implementatie van het
EMCS?
 
 Vanaf 1 april 2010 wordt in Nederland papieren AGD vervangen
door het elektronisch geleidedocument (e-AD), maar het EMCS zal niet in alle
lidstaten op hetzelfde tijdstip volledig in werking treden, zo lezen de leden
van de CDA-fractie. Eerst op 1 januari 2011 moeten alle lidstaten gereed
zijn om de nieuwe procedure volledig toe te passen, zo begrijpen de leden
van de CDA-fractie, hetgeen betekent dat in de periode tussen 1 april
2010 en 1 januari 2011 twee verschillende procedures van toepassing zullen
zijn.
 Op grond van artikel 46, eerste lid, van de Accijnsrichtlijn 2008 kunnen
de lidstaten van verzending tot 31 december 2010 blijven toestaan dat
overbrengingen van accijnsgoederen onder een accijnsschorsingsregeling aanvangen
onder dekking van de huidige formaliteiten. De leden van de CDA-fractie verzoeken
de regering nader te duiden wat dit precies betekent? Betekent dit dat een
lidstaat verplicht is vanaf 1 april 2010 de ontvangst van goederen
via het EMCS zal moeten faciliteren, doch het verzenden van goederen via het
EMCS pas op uiterlijk 1 januari 2011 te faciliteren?
 De leden van de CDA-fractie kunnen uit de stukken niet opmaken wanneer
de regering het verzenden van goederen via het EMCS wil faciliteren, gezien
het feit dat dit lijkt te worden geregeld in het Uitvoeringsbesluit accijns.
Kunnen genoemde leden uit de zinsnede «De in artikel 46 van de Accijnsrichtlijn
2008 bedoelde overgangsbepalingen zullen worden verwerkt in een in het besluit
tot wijziging van het Uitvoeringsbesluit accijns op te nemen overgangsbepaling»
inderdaad opmaken dat het moment waarop de regering het verzenden van goederen
via het EMCS wil faciliteren op dit moment nog niet bekend is?
 Kan de regering aangeven wat de status is andere lidstaten, zo vragen
genoemde leden zich af? Wanneer gaan andere lidstaten over tot het faciliteren
van het verzenden van goederen via het EMCS? Indien er twee verschillende
procedures en systemen tegelijkertijd van toepassing zijn, hoe werkzaam is
dit voor de douane en het bedrijfsleven?
 
 Ook de leden van de fractie van de VVD merken op dat het EMCS niet in
alle lidstaten op hetzelfde tijdstip volledig in werking zal treden. Echter,
op 1 januari 2011 moeten alle lidstaten gereed zijn om de nieuwe procedure
volledig toe te passen. Vanaf 1 april 2010 zal het in Nederland
worden ingevoerd. In de periode tussen 1 april 2010 en 1 januari
2011 zullen er dus twee verschillende procedures van toepassing zijn. Betekent
dit dat er vanaf 1 april 2010 tot 1 januari 2011 ook twee verschillende
procedures in één land van toepassing kunnen zijn? Zo ja, wat
zijn de hiermee gepaard gaande extra kosten? Kan de regering de leden van
de VVD-fractie een overzicht verschaffen van wanneer het EMCS bij de verschillende
lidstaten in werking treedt? Zal de samenwerking tussen een land dat de nieuwe
procedure hanteert met een land dat de oude procedure hanteert kunnen leiden tot (technische) moeilijkheden? Zo ja, wat voor moeilijkheden
voorziet de regering? Hoe denkt de regering deze op te kunnen lossen?
 
 De regering geeft een voorbeeld van de werking van het EMCS, waaruit blijkt
dat er een aantal stappen zit tussen het moment dat een vergunninghouder van
een accijnsgoederenplaats accijnsgoederen onder schorsing van accijns wil
overbrengen naar – zoals in het voorbeeld – een belastingdepot
in Frankrijk. Hebben de leden van de CDA-fractie het goed begrepen dat de
volgende fases moeten worden doorlopen:
 1. Een vergunninghouder van een accijnsgoederenplaats die accijnsgoederen
onder schorsing van accijns wil overbrengen naar bij voorbeeld een belastingentrepot
in Frankrijk stuurt een voorlopig e-AD naar het EMCSautomatiseringssysteem.
EMCS controleert dit document. Zijn de gegevens in het document in orde, dan
kent EMCS aan het document een unieke administratieve referentiecode toe.
 2. EMCS stuurt het e-AD door naar de Douane van Frankrijk. De vervoerder
moet in het bezit zijn van een (handels)bescheid waarop de vorenbedoelde code
duidelijk is vermeld.
 3. De Douane van Frankrijk stuurt de gegevens door naar het belastingentrepot
(de geadresseerde van de accijnsgoederen).
 4. De vergunninghouder van het belastingentrepot stuurt binnen 5 werkdagen
na ontvangst van de goederen een elektronisch ontvangstrapport naar EMCS.
 5. EMCS stuurt het ontvangstrapport naar de Douane van Nederland.
 6. De Douane van Nederland stuurt het ontvangstrapport vervolgens door
naar de vergunninghouder van de accijnsgoederenplaats (de verzender van de
goederen).
 Kan de regering aangeven of de leden van de CDA-fractie dit juist hebben
begrepen? Hoe lang zal dit gehele traject duren? Genoemde leden vragen zich
af of, hoe en wanneer de regering gaat testen of dit gehele traject naar wens
verloopt?
 
 De leden van de CDA-fractie hebben begrepen dat het EMCS en het Export
Control System (ECS) worden gekoppeld. Is deze koppeling voldoende getest?
 
 De vergunninghouders kunnen voor de afhandeling van het e-AD (elektronisch
administratief document) gratis gebruik maken van de internetsite van de Belastingdienst
of van in eigen beheer ontwikkelde software, aldus de leden van de VVD-fractie.
In laatstgenoemd geval zullen door het bedrijfsleven kosten moeten worden
gemaakt voor aanpassing en onderhoud van geautomatiseerde systemen. Waarom
zouden bedrijven het nodig achten eigen software te ontwikkelen? Het feit
dat de regering insinueert dat het bedrijfsleven eigen software kan ontwikkelen
impliceert dat de door de Belastingdienst «geleverde» internetdiensten
voor sommige bedrijven niet als volledig genoeg wordt beschouwd. Heeft de
regering gekeken naar mogelijkheden om het bedrijfsleven tegemoet te komen
door het ontwikkelen van een standaard geautomatiseerd systeem dat door het
bedrijfsleven makkelijk integreerbaar is in de bedrijfssystemen? Zo ja, kan
de regering een schatting geven van de kosten van de ontwikkeling van een
dergelijk systeem?
 Kan de regering een schatting maken van het percentage van bedrijven dat
eigen software zal ontwikkelen? Kan de regering een inschatting maken van
de hierbij komende kosten? 
 Artikelsgewijs
 Artikel I, onderdeel C (artikel 2 van de Wet op de accijns)
 Artikel 2, vijfde, zesde en zevende lid, van de Wet op
de accijns
 In dit artikel als ook in andere artikelen wordt opgemeld dat belastingplichtige
een bepaalde gebeurtenis «ten genoegen» van de inspecteur moet
aantonen. Kan de regering de fractieleden van het CDA duiden wat hiermee exact
wordt bedoeld? Hoe verhoudt dit zich bijvoorbeeld tot de in sommige belastingwetten
gehanteerde eis dat een belastingplichtige iets moet «aantonen»?
 
 De regering geeft aan «bij vermissen gaat het bijvoorbeeld om accijnsgoederen
die zonder een afdoende verklaring niet aanwezig zijn in de accijnsgoederenplaats.
Een vermis kan worden veroorzaakt door diefstal of heimelijke uitslag en niet-geregistreerd
verbruik binnen de accijnsgoederenplaats». Vermissen worden als «uitslag
tot verbruik» aangemerkt, zo begrijpen de leden van de CDA-fractie.
Begrijpen voornoemde leden het goed dat ook in alle gevallen van diefstal,
de eigenaar van de accijnsgoederenplaats te maken zal krijgen met een naheffing?
 Artikel I, onderdeel F (artikel 2c van de Wet op de accijns)
 Artikel 2c van de Wet op de accijns ziet op de gevallen waarin tijdens
een overbrenging van accijnsgoederen onder een accijnsschorsingsregeling een
onregelmatigheid heeft plaatsgevonden, die resulteert in uitslag tot verbruik
van deze goederen als bedoeld in artikel 2, eerste lid, onderdeel a, van de
Wet op de accijns, zo begrijpen de leden van de CDA-fractie. Kan de regering
het begrip «onregelmatigheid» nader duiden?
 
 Kan de regering een voorbeeld geven van een situatie waarop artikel 2c,
derde lid van de Wet op de accijns van toepassing? In welke gevallen kan de
overbrenging van de accijnsgoederen in Nederland zijn aangevangen en de accijnsgoederen
niet op de plaats van bestemming zijn aangekomen, terwijl er tijdens die overbrenging
geen onregelmatigheid is geconstateerd?
 
 De leden van de CDA-fractie merken op dat in artikel 2c, vijfde en zesde
lid van de Wet op accijns een termijn van drie jaren wordt gehanteerd ten
aanzien van gevallen waarin blijkt dat achteraf maar binnen drie jaar na verzending
wordt vastgesteld dat de onrechtmatigheid niet in Nederland heeft plaatsgevonden
maar in een andere lidstaat (of andersom). Waarop is de termijn van drie jaren
gebaseerd en aan welke gevallen moeten de leden van de CDA-fractie denken?
 Artikel I, onderdeel G (artikel 2d van de Wet op de accijns)
 De fractieleden van het CDA merken op dat in artikel 2d, tweede lid van
de Wet op de accijns is bepaald dat de goederen worden geacht anders dan voor
eigen behoeften voorhanden te worden gehouden, indien de hoeveelheid een bij
ministeriële regeling vastgestelde hoeveelheid overschrijdt, tenzij het
tegendeel wordt aangetoond. Genoemde leden vragen zich af welke hoeveelheden
dit zal betreffen? Wanneer wordt deze ministeriële regeling gepubliceerd?
Wordt het bedrijfsleven hierbij betrokken? Waarom betreft het hier «aantonen»
en niet «ten genoegen van de inspecteur aantonen»?
 Artikel I, onderdeel H (artikel 2e van de Wet op de accijns)
 Wanneer worden de algemene maatregelen van bestuur van artikel 2 e, derde lid en vierde lid van de Wet op de accijns gepubliceerd, zo vragen
de leden van de CDA-fractie zich af. Het voorgestelde artikel 2 e, vierde
lid van de Wet op de accijns is gebaseerd op artikel 32, tweede lid van de
Accijnsrichtlijn 2008, alwaar het volgende is bepaald: De in artikel 33, lid
3, bedoelde personen moeten:
 a) voorafgaand aan de verzending van de goederen aangifte doen bij de
bevoegde autoriteiten van de lidstaat van bestemming en zekerheid stellen
voor de betaling van de accijns;
 b) de accijns in de lidstaat van bestemming voldoen volgens de procedure
die door deze lidstaat is vastgesteld;
 c) elke controle toelaten waardoor de bevoegde autoriteiten van de lidstaat
van bestemming zich kunnen vergewissen van de daadwerkelijke ontvangst van
de accijnsgoederen en van de betaling van de accijns waartoe deze aanleiding
geven.
 De lidstaat van bestemming kan, in de situaties en onder de voorwaarden
die hij vaststelt, de voorschriften als bedoeld onder a) vereenvoudigen of
een afwijking van die voorschriften toestaan. In dat geval informeert hij
de Commissie, die de overige lidstaten informeert.
 Kan de regering deze leden aangeven of de regering voornemens is deze
voorwaarden te hanteren, ze te vereenvoudigen, of ze aan te scherpen, en waarom?
Indien de regering de voorwaarden wenst te vereenvoudigen of aan te scherpen,
wanneer is zij van plan de Commissie in te lichten?
 
 Kan de regering aangeven of en zo ja, met welke inhoud en wanneer, zij
voornemens is een ministeriële regering op te stellen, waartoe in artikel
2e, zevende lid van de Wet op de accijns een mogelijkheid wordt geschapen?
 Artikel I, onderdeel I (artikel 2f van de Wet op de accijns)
 Kan de regering het «belangrijk verschil met de bestaande richtlijn
(artikel 10 van Richtlijn 92/12/EEG) en de bestaande wettelijke bepaling (artikel
2e)» nader toelichten, zo verzoeken de leden van de CDA-fractie.
 Artikel I, onderdeel R (artikel 50d van de Wet op de accijns)
 Op grond van artikel 17 van Richtlijn 92/12/EEG kan de vergunninghouder
van een belastingentrepot een fiscale vertegenwoordiger aanwijzen die in plaats
van deze bedrijven zekerheid stelt, de accijns voldoet en een administratie
bijhoudt van de leveringen van het belastingentrepot aan deze bedrijven en
de belastingdienst ervan in kennis stelt. De Accijnsrichtlijn 2008 kent een
zodanige bepaling niet, zo hebben de leden van de CDA-fractie begrepen. Genoemde
leden verzoeken de regering aan te geven waarom niet.
 
 Op grond van artikel 50d, vierde lid, moeten in het verzoek om een vergunning
gegevens worden verstrekt met betrekking tot onder meer de soort accijnsgoederen
waarvoor de vergunning is bestemd, de persoon op wiens naam de vergunning
moet worden gesteld en de administratie van die accijnsgoederen. Volgens de
regering betreft het hier in grote lijnen dezelfde gegevens als die thans
reeds zijn vereist met betrekking tot het verzoek om een vergunning voor een
accijnsgoederenplaats. Kan de regering duiden op waar verschillen zitten en
waarom, zo vragen de leden van de CDA-fractie.
 Artikel I, onderdeel T (artikel 51 van de Wet op de accijns)
 Waarom bevat de Accijnsrichtlijn 2008 in tegenstelling tot Richtlijn 92/12/EEG bepalingen waarin voor de verschillende situaties de belastingplichtigen
worden aangewezen, zo vragen de fractieleden van het CDA zich af.
 Artikel 51, eerste lid, onderdeel a
 De regering stelt «de tweede in artikel 51, eerste lid, onderdeel
a, onderscheiden situatie (zie onderdeel a, onder 2°) betreft de gevallen,
waarin sprake is van een onregelmatigheid als bedoeld in artikel 2c, eerste,
tweede en derde lid. In die gevallen wordt de accijns naar gelang de situatie
geheven van de vergunninghouder van de accijnsgoederenplaats, de vergunninghouder
van het belastingentrepot of de geregistreerde afzender. De accijns kan echter
ook worden geheven van de vervoerder of de eigenaar van de accijnsgoederen,
indien deze personen op grond van artikel 56, derde lid, zekerheid hebben
gesteld, of van enig andere persoon die ingevolge de wettelijke bepalingen
van een andere lidstaat zekerheid heeft gesteld.» De leden van de CDA-fractie
verzoeken de regering nader te duiden van wie in welke gevallen accijns kan
worden geheven?
 Artikel 51, eerste lid, onderdeel b Artikel 51, eerste
lid, onderdeel c Artikel 51, eerste lid, onderdeel d
 Kan de regering aangeven waarom de Accijnsrichtlijn 2008 niet vereist
dat degene die accijnsgoederen voorhanden heeft wetenschap droeg of redelijkerwijs
had moeten dragen van het feit dat de goederen niet conform de wettelijke
bepalingen in de heffing zijn betrokken (wetenschapsvereiste), behalve in
geval van een onregelmatigheid tijdens een overbrenging van accijnsgoederen
onder een accijnsschorsingsregeling? In hoeverre acht de regering een en ander
redelijk en ziet zij geen gevaar voor ongewenste uitwerkingen?
 Artikel 51, tweede en derde lid
 In het voorgestelde derde lid van artikel 51 is bepaald dat indien er
voor eenzelfde accijnsschuld verscheidene schuldenaren zijn, zij hoofdelijk
tot betaling van deze schuld zijn gehouden. Op grond van artikel 51, derde
lid, kan aan ieder van hen een naheffingsaanslag worden uitgereikt en wel
voor het volle bedrag van de verschuldigde accijns. Eerst in de invorderingssfeer
komt hetgeen een van hen betaalt in mindering op hetgeen van de anderen kan
worden ingevorderd, zo leden de fractieleden van het CDA. Kan de regering
nader duiden hoe dit precies werkt?
 Artikel V (Inwerkingtreding)
 De leden van de CDA-fractie lezen in de Nederlandse versie van de Richtlijn
het volgende.
 Artikel 48
 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen
in werking treden om uiterlijk op 1 januari 2010 aan deze richtlijn te
voldoen.
 
 De leden van de CDA-fractie lezen in de Engelse versie van de Richtlijn
het volgende. 
 Artikel 45
 1. Member States shall adopt and publish, not later than 1 January 2010,
the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with
this Directive with effect from 1 April 2010.
 
 Kan de regering dit verschil toelichten?
 
 De voorzitter van de vaste commissie voor Financiën,
 Blok
 De griffier van de commissie,
 Berck
 
 
 
 
 Samenstelling:
 Leden: Van der Vlies (SGP), Blok (VVD), Voorzitter, Ten Hoopen (CDA),
ondervoorzitter, Weekers (VVD), Van Haersma Buma (CDA), De Nerée tot
Babberich (CDA), Haverkamp (CDA), Dezentjé Hamming-Bluemink (VVD),
Omtzigt (CDA), Koşer Kaya (D66), Irrgang (SP), Luijben (SP), Kalma
(PvdA), Blanksma-van den Heuvel (CDA), Cramer (CU), Van der Burg (VVD), Van
Dijck (PVV), Spekman (PvdA), Gesthuizen (SP), Ouwehand (PvdD), Tang (PvdA),
Vos (PvdA), Bashir (SP), Sap (GL) en Linhard (PvdA).
 Plv. leden: Van der Staaij (SGP), Remkes (VVD), Pieper (CDA), Aptroot
(VVD), De Vries (CDA), Van Hijum (CDA), Mastwijk (CDA), Elias (VVD), De Pater-van
der Meer (CDA), Pechtold (D66), Kant (SP), Ulenbelt (SP), Van der Veen (PvdA),
Smilde (CDA), Anker (CU), Nicolaï (VVD), De Roon (PVV), Heerts (PvdA),
Karabulut (SP), Thieme (PvdD), Heijnen (PvdA), Roefs (PvdA), Van Gerven (SP),
Vendrik (GL) en Smeets (PvdA).