Dierenwelzijn; Brief van de Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2008-2009
 
 
 
 KST134064
 2008-2009
 
 28 286
 Dierenwelzijn
 
 
 
 
 Nr. 
 313
 BRIEF VAN DE MINISTER VAN LANDBOUW, NATUUR EN VOEDSELKWALITEIT
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 21 augustus 2009
 
 De vaste commissie voor Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit heeft mij
gevraagd een reactie te geven op het rapport «Kip ik heb je!», het vangen van vleeskuikens – een economische verkenning
van verschillende potentieel dierenwelzijnverbeterende alternatieven.
 
 In deze brief geef ik u mijn reactie op het rapport.
 Het onderzoek, waarvan dit rapport de neerslag vormt, heeft de Wetenschapswinkel
van Wageningen Universiteit en Researchcentrum (WUR) uitgevoerd in opdracht
van de Stichting Wakker Dier.
 De belangrijkste conclusies in het rapport zijn:
 • Op basis van de huidige beschikbare literatuur lijkt machinaal
vangen minder of gelijke vangschade te veroorzaken, dan de traditionele manier
van vangen met een vangploeg.
 • Voor het welzijn van de vleeskuikens is de Zweedse methode om kuikens
te vangen (het tillen van twee kuikens tegelijk rechtop) te prefereren boven
de vangmachine en de traditionele manier van vangen (het tillen van zes tot
acht kuikens tegelijk ondersteboven aan de poten).
 
 In het verlengde hiervan hebben de aanbevelingen met name betrekking op
de wenselijkheid nader onderzoek te doen bij het vangen van vleeskuikens.
In het rapport wordt een aantal suggesties gedaan om schade bij het vangen
van vleeskuikens te beperken:
 • Het reguleren van snelheden van vangmachines door middel van richtlijnen.
 • Invoeren van een systeem waarbij wordt uitbetaald op basis van
kwaliteit.
 • Communicatie richting consumenten.
 
 Het vangen van vleeskuikens moet zorgvuldig gebeuren. Het is de primaire
verantwoordelijkheid van de ondernemer om te zorgen dat dit ook gebeurt.
 De meest voorkomende methodes van vangen op dit moment, met vangploegen
en met vangmachines, zijn kwetsbare processen.
 De kwaliteit hiervan wordt bepaald door de bekwaamheid van de vanger of
de bediener van de vangmachine. De variatie hoe hier in de praktijk mee wordt
omgegaan, is groot.
 
 De sector heeft prikkels ingebouwd om het vangen van vleeskuikens zo zorgvuldig
mogelijk te laten plaatsvinden. Dit gebeurt op drie manieren:
 • Het IKB vereist dat bij het vangen van vleeskuikens wordt gewerkt
met IKB-erkende vangbedrijven.
 • Slachterijen koppelen geconstateerde vangschade terug aan pluimveehouders
en vangploegen.
 • De Vereniging van de Nederlandse Pluimveeverwerkende Industrie
(NEPLUVI) heeft een werkgroep ingesteld, waarin pluimveehouders, vangbedrijven
en slachterijen zijn vertegenwoordigd. Deze werkgroep heeft als doel om vangschade
te verminderen en werkt aan een uniforme beoordeling van vangschade door de
pluimveeslachterijen.
 Op deze manieren wordt een pluimveehouder al gestimuleerd om er voor te
zorgen dat het vangen van vleeskuikens op een meer welzijnsvriendelijke manier
gebeurt.
 
 Binnen de vleeskuikenrichtlijn, die per 1 juli 2010 van kracht wordt,
is voorgeschreven dat elke vleeskuikenhouder in het bezit dient te zijn van
een certificaat van een door mij erkende cursus. De praktische aspecten van
de zorgzame omgang met vleeskuikens en van het vangen, laden en transporteren
vormen onderdeel van deze cursus.
 
 Ik ben ervan overtuigd dat de genoemde voorzieningen en het overleg binnen
de sector nog tot verbetering van het vangproces zullen leiden.
 Ik ga er vanuit dat de Stichting Wakker Dier met haar rapport ook de dialoog
aangaat met de sector. Daarmee kan een extra impuls gegeven worden aan een
verdere verbetering van het vangproces.
 
 De minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit,
 G. Verburg
 
 
 
 
 Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.