Privatisering Fonds Voorheffing Pensioenverzekering (Wet privatisering FVP); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25745, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-11-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25745 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Voorgeschiedenis3. Inhoud wetsvoorstel4. AdviezenARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1 DefinitiesArtikel 2 Aanwijzing van een stichtingArtikel 3 VermogensoverdrachtArtikel 4 ArchiefoverdrachtArtikel 5 ToezichtArtikel 6 OndertoezichtstellingArtikel 7 Verslaglegging en informatieverplichtingArtikel 8 Informatie- en medewerkingsplichtArtikel 9 KostenArtikel 11 GeheimhoudingArtikel 12 GeschillenArtikel 13 Wijziging Wet verevening pensioenrechten bij
scheidingArtikel 14 OvergangsbepalingArtikel 16 InwerkingtredingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25745Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 745Privatisering Fonds Voorheffing Pensioenverzekering (Wet privatisering
FVP)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING 1. InleidingDit wetsvoorstel regelt de privatisering van het Fonds Voorheffing Pensioenverzekering
(FVP), dat wil zeggen dat het FVP wordt opgeheven en dat het vermogen zal
overgaan naar een nieuwe door sociale partners op te richten stichting. Deze
stichting heeft als doelstelling het aanwenden van middelen ten behoeve van
aanvullende pensioenvoorzieningen voor werknemers of hun nagelaten betrekkingen.
De overheidsverantwoordelijkheid voor de wijze waarop deze middelen gegeven
de doelstelling worden aangewend, wordt daarmee beëindigd. De reden voor
het beëindigen van de overheidsverantwoordelijkheid op dit punt is dat
de oorspronkelijke doelstelling van het fonds achterhaald is, dat het terrein
van de aanvullende pensioenen voor werknemers tot de primaire verantwoordelijkheid
van sociale partners behoort, en dat de huidige besteding van de fondsmiddelen
geen bijdrage levert aan de bevordering van de arbeidsparticipatie van oudere
werknemers. 2. VoorgeschiedenisDe basis voor het FVP ligt in de Wet van 13 december 1972 tot bevriezing
van het kinderbijslagbedrag voor het eerste kind, alsmede oprichting van het
FVP (hierna: Wet FVP). Het FVP is per 1 januari 1973 opgericht vanuit de doelstelling
om op termijn vanuit dit fonds uitvoering te kunnen geven aan het voornemen
om te komen tot een wettelijk verplichte aanvullende pensioenvoorziening voor
werknemers. Het vermogen van het fonds is totstandgekomen door de middelen
die in de jaren 1973–1975 vrijkwamen als gevolg van de bevriezing van
de kinderbijslag voor het eerste kind van loontrekkenden, door werkgeversbijdragen
die geheven zijn als nacalculatie van kinderbijslagpremie over 1972, en door
een éénmalige storting van het Rijk ten laste van de algemene
middelen in 1976. Daarnaast bestaat het vermogen uit de opbrengst van de beleggingen
sinds de oprichting, minus de bestede middelen.Het vermogen en de rentebaten zijn vanaf september 1984 tot 1994 gebruikt
voor de kosten van de Pensioenkamer. Daarnaast zijn de gelden gebruikt ter
dekking van de voortzetting van de pensioenvoorziening van bepaalde categorieën
werkloze werknemers die recht hebben op een wettelijke loongerelateerde werkloosheidsuitkering.
Dit laatste is mogelijk gemaakt door de Wet van 1 december 1988
die de Wet FVP wijzigde. Bij die gelegenheid heeft het kabinet opgemerkt geen
enkele financiële verplichting op zich te nemen voor de pensioenopbouw
van werkloze werknemers. Om de voortzetting van de pensioenvoorziening voor
deze groep uit te voeren zijn door het FVP bijdrageregelen vastgesteld. Bij
besluit van 23 september 1994 van het bestuur van het FVP is de meest recente
bijdrageregeling (Bijdrageregelen FVP 1995, hierna te noemen de Bijdrageregelen)
vastgesteld.Het voornemen van het kabinet om te komen tot een wettelijk verplichte
pensioenvoorziening (wat de aanleiding was om over te gaan tot oprichting
van het FVP) is verlaten in de Nota aanvullende pensioenen van 1991 (Kamerstukken
1990/91, 22 167, nr. 2). Recent onderzoek naar «witte vlekken»
op pensioenterrein heeft het kabinet gesterkt in zijn standpunt dat die keuze
juist is. Het betreft het onderzoek «Witte vlekken op pensioengebied;
stand van zaken 1996 en vergelijking met 1985», waarin wordt onderzocht
voor hoeveel werknemers geen aanvullende pensioenregeling is afgesloten door
de werkgever. Uit het onderzoek blijkt dat de witte vlekken in 1996 ten opzichte
van 1985 in absolute zin met 25% zijn gedaald (van 647 000 naar 488 000),
en als procentueel aandeel van de werkzame beroepsbevolking zijn gehalveerd
(van 18% naar 9%).Deze cijfers hebben betrekking op werknemers in de leeftijd van 25–65
jaar. De ontwikkelingen vanaf 1985 en de omvang van de witte vlek in 1996
in vergelijking tot die in 1985 stemmen tot tevredenheid. Zowel in absolute
als in relatieve zin is sprake van een forse daling van het aantal personen
zonder pensioenvoorziening. Een en ander geeft aan dat sociale partners ook
zonder financiële bijdrage goed in staat zijn het probleem van het ontbreken
van pensioenopbouw te reduceren. Voorts biedt het thans gekozen model sociale
partners alle mogelijkheid om desgewenst middelen te benutten voor verdere
vermindering van witte vlekken. Om in de toekomst de witte vlekken verder
te reduceren zal binnen het kabinet en met sociale partners overleg plaatsvinden
over andere mogelijke beleidsvoorstellen terzake. Ook ondersteuning via wettelijke
regelingen op dit gebied kan daarbij aan de orde komen.De Wet FVP is bij de behandeling van de wet van 30 juni 1994 tot wijziging
van de Pensioen- en spaarfondsenwet en enige andere wetten (wettelijk recht
op waarde-overdracht en enige andere maatregelen op het aanvullend pensioenterrein)
(Stb. 496) op twee punten gewijzigd: geregeld is dat de middelen uit het fonds
ook konden worden aangewend voor bijdragen ten behoeve van pensioenaanspraken
voor vrouwelijke werknemers die in het verleden direct of indirect wegens
hun geslacht van pensioen waren uitgesloten, en voor onderzoek op het terrein
van aanvullende pensioenen. Het kabinet heeft bij die gelegenheid te kennen
gegeven de Wet FVP te willen herzien. Als een van de doelstellingen van het
FVP zag het kabinet het creëren van een duidelijker verantwoordelijkheidsverdeling
tussen de overheid en de sociale partners ten aanzien van het beheer en de
besteding van de FVP-gelden. De toenmalige staatssecretaris van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid (SZW) heeft aangekondigd met de Stichting van de Arbeid
in overleg te zullen treden om de besteding van de fondsgelden in het algemeen
aan de orde te stellen.Op 25 april 1994 heeft de toenmalige staatssecretaris een notitie gestuurd
aan de Stichting van de Arbeid, met daarin een beschrijving van de vraagstukken
en problemen waar het FVP op de (middel)lange termijn voor zou komen te staan.De Stichting van de Arbeid heeft op 31 januari 1995 advies uitgebracht
in reactie op deze notitie. De Stichting gaf aan te hechten aan voortzetting
van de huidige besteding van de vermogensopbrengsten van het FVP ten behoeve van de voortzetting van de pensioenopbouw voor oudere werklozen. Het kabinet is tot de conclusie gekomen dat voor de lange termijn het
handhaven van een wettelijke FVP-regeling geen reële optie is. Om te
beginnen is de wettelijke doelstelling van het FVP, namelijk fondsvorming
ten behoeve van een in te voeren pensioenplicht, achterhaald. De huidige bestemming
van de gelden (pensioenopbouw werkloze werknemers, inhaalpensioen voor vrouwen
en onderzoek op het pensioenterrein) komt niet meer overeen met de doelstelling
van de Wet FVP; deze zou minimaal daaraan aangepast moeten worden.Een tweede punt van overweging is dat de sociale partners eerstverantwoordelijk
zijn voor de aanvullende pensioenen. Hierdoor is een spanningsveld ontstaan
tussen deze verantwoordelijkheid van de sociale partners, en de bestaande
ministeriële verantwoordelijkheid ten opzichte van de Wet FVP en de Bijdrageregelen.
Daarnaast is het zo dat het overheidsbeleid ten aanzien van oudere werknemers
en hun deelname aan het arbeidsproces niet goed te verenigen is met een verantwoordelijkheid
van de overheid voor een regeling die de uitstroom van oudere werklozen verzacht
door de pensioengevolgen te beperken. Bovendien beschouwt het kabinet pensioenopbouw
primair als beloning voor het verrichten van arbeid; in dat verband past geen
bemoeienis van de overheid ten aanzien van voortzetting van pensioenopbouw
bij werkloosheid.Tenslotte speelt een rol dat de beleggingsopbrengsten te laag zijn om
zowel de Bijdrageregelen te financieren als de waarde van het vermogen op
peil te houden, mede gegeven een stijgend aantal werklozen en uitbreiding
met nieuwe categorieën rechthebbenden zoals vrouwen (in het geval van
inhaalpensioen) en overheidswerknemers (indien in de toekomst de Werkloosheidswet
(WW) ook van toepassing zou worden op ambtenaren, militairen en personen werkzaam
bij de Koninklijke hofhouding. Hierin wordt voorzien indien het op 27 maart
1997 ingediende voorstel van Wet houdende het onder de werkingssfeer van de
wettelijke werknemers verzekeringen brengen van het overheidspersoneel (Wet
overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen; kamerstukken II 1996/97,
nr. 25 282) tot wet is verheven en in werking is getreden).Alles overziende is het kabinet van mening dat de Wet FVP ingetrokken
dient te worden en het huidige FVP opgeheven. Gegeven de hierboven genoemde
argumenten voor opheffing van het FVP die betrekking hebben op het terrein
van de aanvullende pensioenen, heeft het kabinet besloten dat de middelen
van het FVP gebruikt moeten blijven worden voor verbetering van aanvullende
pensioenen voor werknemers en hun nagelaten betrekkingen. Bij deze besluitvorming
zijn ook andere mogelijke bestemmingen van de middelen bezien. Zo was een
optie de middelen terug te laten vloeien naar de staat (zonder specifieke
bestemming), of de middelen te gebruiken voor een omschreven overheidsbelang,
bijvoorbeeld de wettelijke basis voor de oudedagsvoorziening. In het laatste
geval zouden de FVP-gelden gestort kunnen worden in het op te richten Spaarfonds
AOW. Het kabinet heeft deze mogelijkheid afgewezen, omdat de middelen in het
FVP bestemd waren voor de financiering van aanvullende pensioenen. De staatsschuld
en het AOW-spaarfonds zijn wel (indirect respectievelijk direct) gerelateerd
aan de financiering van de oudedagsvoorzieningen, maar daarbij gaat het om
het zekerstellen van het AOW-basispensioen. De financiering van de aanvullende
pensioenen staat hier in beginsel los van. Voor het Spaarfonds AOW zij verwezen
naar het wetsvoorstel met betrekking tot premiemaximering AOW en het Spaarfonds
AOW. Over de bestemming van de middelen van het fonds is vervolgens in de periode
maart tot oktober 1996 overlegd met de sociale partners in de Stichting van
de Arbeid. Hieruit is het volgende naar voren gekomen.De sociale partners hebben aangegeven het fonds in enigerlei vorm voort
te willen zetten in een op te richten stichting naar burgerlijk recht. Het
doel van deze stichting is het financieren van aanvullende pensioenregelingen.
De middelen van het FVP-fonds kunnen aan deze stichting beschikbaar worden
gesteld. Sociale partners zijn dan als enige partij verantwoordelijk voor
de bestemming van deze gelden binnen de doelstelling van de stichting. Sociale
partners hebben tevens aangegeven de huidige Bijdrageregelen voor werkloze
werknemers en de Bijdrageregeling inhaalpensioen voor vrouwen voort te willen
zetten, waarbij een zekere versobering noodzakelijk is. Een nieuwe, met de
Bijdrageregelen vergelijkbare regeling, zal indien overheidswerknemers als
werknemer in de zin van de WW zouden worden aangemerkt, ook van toepassing
moeten zijn op bijvoorbeeld ambtenaren.Het kabinet heeft vervolgens aangegeven een wetsvoorstel tot privatisering
van het fonds, inhoudende opheffing van het fonds en overdracht van de middelen
aan een nieuwe stichting, te zullen voorbereiden. Hierin wordt de overeenstemming
van de staatssecretaris van SZW met de Stichting van de Arbeid over bovengenoemde
punten nader uitgewerkt. Dit wetsvoorstel strekt daartoe. 3. Inhoud wetsvoorstelGezien de hiervoor genoemde argumenten voor privatisering van het FVP
en intrekking van de Wet FVP, en gezien de overeenstemming die hierover met
de Stichting van de Arbeid is bereikt, wordt in dit wetsvoorstel het volgende
voorgesteld.De Wet FVP wordt ingetrokken en het FVP opgeheven. Zodra sociale partners
in overeenstemming met de door hen uitgesproken intentie een stichting hebben
opgericht die als doelstelling heeft het door aanwending van haar geldmiddelen
te voorzien in aanvullende pensioenvoorzieningen voor werknemers of hun nagelaten
betrekkingen, zal de minister van SZW deze stichting aanwijzen, met als gevolg
dat deze stichting alle geldmiddelen van het FVP krijgt overgedragen.In het wetsvoorstel worden voorwaarden gesteld waaraan de stichting moet
voldoen. Zo moet de doelstelling uit de statuten blijken. Het bestuur moet
paritair samengesteld zijn uit vertegenwoordigers van werkgevers- en werknemersorganisaties,
zoals deze in de SER vertegenwoordigd zijn.De stichting dient activiteiten te ontplooien die passen binnen de doelstelling:
het aanwenden van middelen voor aanvullende pensioenvoorzieningen voor werknemers
en hun nagelaten betrekkingen. Het staat de stichting vrij te beslissen welke
activiteiten dat zijn. Sociale partners hebben aangegeven de Bijdrageregelen
in enigerlei vorm te willen voortzetten, maar zij zouden ook kunnen besluiten
tot andere soorten bijdragen voor aanvullende pensioenen aan andere groepen
werknemers of pensioenfondsen voor werknemers. Ook zouden bijvoorbeeld maatregelen
in het kader van het verminderen van witte vlekken mogelijk zijn. Welke activiteiten
dat ook zullen zijn, deze zullen ook ten goede kunnen komen aan overheidswerknemers
indien die onder de WW zouden vallen. Deze overheidswerknemers profiteren
niet van de huidige Bijdrageregelen, omdat zij thans niet als werknemer in
de zin van de WW worden aangemerkt.Indien besloten wordt de Bijdrageregelen voort te zetten, zijn het Landelijk
instituut sociale verzekeringen, de uitvoeringsinstellingen en de pensioenuitvoerders
verplicht hieraan medewerking te verlenen. De verplichting tot medewerking
beperkt zich (net als in de huidige situatie) tot verstrekking van gegevens
betreffende bijvoorbeeld de werkloosheidsperiode en de salarishoogte in verband
met de uitvoering van een dergelijke regeling, en kan niet betrekking
hebben op een financiële bijdrage van de pensioenfondsen aan de stichting.
Deze verplichting tot medewerking is in dit wetsvoorstel opgenomen op verzoek
van de sociale partners en om praktische redenen. De uitvoering zou anders
weliswaar niet onmogelijk worden, maar wel zeer bemoeilijkt worden. Het ligt
daarom meer voor de hand de reeds bestaande medewerkingsverplichting «te
verlengen». Om diezelfde reden kan de stichting gebruik maken van persoonsgegevens
uit de gemeentelijke basisadministratie en van het sociaal-fiscaal nummer.Voor personen die betrokken zijn bij de uitvoering van de activiteiten
van de stichting geldt een geheimhoudingsplicht.Voor de volledigheid zij nog vermeld dat aspecten die te maken hebben
met de uitvoering van de doelstelling door de stichting (zoals aanspraken
en verplichtingen die personen of organen hebben) privaatrechtelijk van karakter
zijn. In voorkomende gevallen kan een beroep op de kantonrechter gedaan worden.
Dit geldt dan ook voor lopende aanspraken die werknemers hebben op grond van
de huidige Bijdrageregelen.Met betrekking tot het toezicht op de stichting is aansluiting gezocht
bij de toezichtsstructuur van de aanvullende pensioenen. Het orgaan dat in
dat verband het toezicht uitoefent, is de Verzekeringskamer.De reden voor aansluiting bij deze toezichtsstructuur ligt in de doelstelling
en de activiteiten van de stichting die qua strekking overeenkomen met die
van de pensioenfondsen.Dit betekent dat de Verzekeringskamer het toezichthoudend orgaan voor
de stichting is, en dat die toezichtsinstrumenten gekozen zijn waarmee de
Verzekeringskamer ervaring heeft en die worden genoemd in de Pensioen- en
spaarfondsenwet (PSW) en de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 (WTV). Er
is gezocht naar een combinatie van instrumenten genoemd in deze beide wetten,
omdat de stichting zich weliswaar op het terrein van de aanvullende pensioenen
beweegt, maar zelf geen pensioenen verstrekt. Er kan daarom niet alleen bij
de PSW worden aangesloten. Een ander argument om aansluiting te zoeken bij
de WTV is dat het kabinet voornemens is het toezichtsinstrumentarium in beide
wetten meer op één lijn te brengen. Zo zal de figuur van de
aanwijzing door de Verzekeringskamer uit de WTV ook in de PSW worden opgenomen.Een wetsvoorstel terzake zal binnenkort worden ingediend. Voor de volledigheid
zij verder vermeld dat op dit moment door de departementen van SZW, VWS en
Financiën gewerkt wordt aan een brede doorlichting van de toezichtsbepalingen
en toezichtsconstructies in onder andere de PSW en de WTV. Afhankelijk van
de uitkomst daarvan zal besloten worden over eventuele verdere aanpassingen
van het toezichtsinstrumentarium.De stichting is verplicht jaarlijks een beeld van de financiële toestand
aan de Verzekeringskamer te doen toekomen. De Verzekeringskamer kan getuigen
en deskundigen oproepen en inzage verkrijgen in alle boeken en bescheiden
van de stichting.Het toezicht richt zich op alle voorschriften en verplichtingen die gelden
ten aanzien van de stichting op grond van deze wet. Deze voorschriften en
verplichtingen hebben behalve op meer praktische zaken als verslaglegging,
statuten, het aanwezig zijn van een bestuur, en dergelijke, betrekking op
twee hoofdelementen, te weten het realiseren van de in de wet genoemde doelstelling,
en het beheer van de middelen waarmee de toezeggingen die de stichting doet
gefinancierd worden.Voor de duidelijkheid zij vermeld dat de Verzekeringskamer geen toezicht
houdt op de uitvoering als zodanig of de efficiency van een regeling waartoe
de stichting binnen het kader van de doelstelling zou besluiten. Indien er
besloten wordt tot een regeling die voorziet in aanvullende pensioenbijdragen
voor bepaalde groepen werknemers, ziet de Verzekeringskamer er
niet op toe dat de betreffende groepen werknemers ook inderdaad krijgen waar
zij op grond van die regeling recht op hebben. Indien bijvoorbeeld een groep
werknemers van mening is dat de regeling hen onvoldoende rechten geeft, of
dat een werknemer van mening is dat hij een te lage bijdrage ontvangt, kan
een beroep gedaan worden op de burgerlijke rechter. De Verzekeringskamer ziet
wel toe op bepaalde voorwaarden die nodig zijn voor het realiseren van de
doelstelling, zoals bijvoorbeeld het aanwezig zijn van een bepaalde minimale
organisatie van de werkzaamheden en het überhaupt ontplooien van activiteiten.Het toezicht van de Verzekeringskamer is beperkt tot de eisen waaraan
de stichting moet voldoen. De twee hoofdelementen van het toezicht worden
hieronder uitgewerkt.Wat betreft het eerste element, het realiseren van de in de wet genoemde
doelstelling, het volgende. De stichting dient activiteiten te ontplooien
die gericht zijn op het verstrekken van middelen ten behoeve van aanvullende
pensioenvoorzieningen voor werknemers. Zoals hiervoor al vermeld is, staat
het de stichting vrij te kiezen voor de vorm waarin de activiteiten ontplooid
worden. De overheid heeft hier geen verantwoordelijkheid voor noch zeggenschap
over. Wel acht het kabinet het gewenst dat door een onafhankelijke instantie
gewaarborgd wordt dat de activiteiten beperkt blijven tot het terrein van
de aanvullende pensioenen voor werknemers, omdat het kapitaal van de stichting
na privatisering van het FVP mede uit overheidsmiddelen gevormd is. In het
uiterste geval, als de stichting activiteiten ontplooit die strijdig zijn
met de doelstelling, kan de minister de aanwijzing van de stichting intrekken.
Dit betekent dat de stichting van rechtswege ontbonden wordt, en dat de middelen
van de stichting naar de staat vloeien. Het kabinet beslist dan hoe het de
middelen van de ontbonden stichting zal besteden. In dit verband is niet gekozen
voor de figuur van de bewindvoerder als toezichtsinstrument (zoals in de PSW),
omdat dan de Verzekeringskamer inhoudelijk de activiteiten van de stichting
zou gaan bepalen.Het kabinet meent dat met deze toezichtsconstructie gewaarborgd wordt
dat enerzijds de stichting zich uitsluitend beweegt op het terrein van de
aanvullende pensioenen voor werknemers, en dat anderzijds de sociale partners
zelf verantwoordelijk zijn voor de concrete invulling van de doelstelling.
In dit verband houdt de Verzekeringskamer ook toezicht op de wijzigingen van
de statuten, omdat hierdoor de doelstelling van de stichting gewijzigd zou
kunnen worden.De gang van zaken in dit verband is als volgt.Indien de Verzekeringskamer van mening is dat de activiteiten niet in
overeenstemming zijn met de doelstelling, geeft zij een aanwijzing aan het
bestuur van de stichting. Ditzelfde kan overigens gebeuren als de gang van
zaken binnen de stichting haar anderszins ongewenst voorkomt. Hierbij kan
bijvoorbeeld gedacht worden (afgezien van het aspect van het beheer van de
middelen) aan de situatie dat de stichting gedurende langere tijd helemaal
geen activiteiten ontplooit. Een aanwijzing in dit verband houdt in dat de
Verzekeringskamer opmerkt dat de activiteiten niet in overeenstemming zijn
met de doelstelling, en dat de stichting hierin verandering dient aan te brengen;
een aanwijzing zal in dit geval niet inhouden dat de Verzekeringskamer aangeeft
wat de stichting dan wel moet doen. Indien de stichting geen gevolg geeft
aan de aanwijzing van de Verzekeringskamer, meldt de Verzekeringskamer dit
aan de minister. Na melding aan de minister van het feit dat de activiteiten
van de stichting niet in overeenstemming zijn met de doelstelling die in de
wet is genoemd, kan de minister besluiten de aanwijzing van de stichting in
te trekken.Het tweede element waarop het toezicht zich richt, heeft betrekking op
het beheer van de middelen. Het toezicht is erop gericht dat de stichting
de middelen zodanig beheert dat voldaan kan worden aan de activiteiten
waartoe de stichting heeft besloten om uitvoering te geven aan de doelstelling.
Op dit punt is er een verschil met het beheer van het vermogen door pensioenfondsen.
Dit laatste dient er immers op gericht te zijn dat ten alle tijde de pensioentoezegging
gestand kan worden gedaan. Het betreft bij de PSW langlopende verplichtingen.
In het geval van de stichting is dit niet per definitie het geval, omdat de
stichting ook zou kunnen besluiten tot activiteiten die de middelen van de
stichting in korte tijd zouden uitputten.Wat betreft het toezicht op het beheer van de middelen zijn – behalve
het geven van een aanwijzing – andere instrumenten geschikt dan wat
betreft het toezicht op de relatie tussen de activiteiten en de doelstelling.
Het ultieme instrument van het intrekken van de aanwijzing van de stichting
door de minister is hier niet op zijn plaats. In dit geval is de figuur van
de ondertoezichtstelling een geschikt middel, omdat op die manier gegarandeerd
wordt dat de stichting de middelen zodanig beheert dat de voorgenomen activiteiten
uitgevoerd kunnen worden.In dit geval is de gang van zaken als volgt.Indien de gang van zaken met betrekking tot het beheer van de middelen
de Verzekeringskamer ongewenst voorkomt, kan de Verzekeringskamer een aanwijzing
geven, die door de stichting moet worden opgevolgd. Deze aanwijzing heeft
betrekking op het beheer van de middelen. Indien dit nog onvoldoende is, kan
het bestuur van de stichting onder toezicht gesteld worden, dat wil zeggen
dat het bestuur zijn bevoegdheden ten aanzien van het beheer van de middelen
pas kan uitoefenen na goedkeuring door personen die de Verzekeringskamer daartoe
aanwijst. Deze ondertoezichtstelling kan duren zolang de Verzekeringskamer
dit nodig acht; de termijn kan telkens met een jaar verlengd worden, en eindigt
als de maatregel niet meer nodig is.Indien de rechtspersoon ervoor zou kiezen de uitvoering van de doelstelling
op te dragen aan de Sociale Verzekeringsbank (SVb) (zoals thans het geval
is), moet voor de volledigheid nog het volgende worden vermeld over de toezichtsrelatie
die bestaat tussen het College van toezicht sociale verzekeringen (Ctsv) en
de SVb. Indien de SVb de uitvoering ter hand zou nemen, zou hiervoor toestemming
verleend moeten worden door de Minister van SZW (artikel 25, derde lid van
de Organisatiewet sociale verzekeringen 1997). Het zal duidelijk zijn dat
de uitvoering van de doelstelling hiermee geen publieke taak is geworden;
het is immers geen wettelijke taak. De op grond van de OSV 1997 gebruikelijke
regelingen met betrekking tot het toezicht door het Ctsv op de SVb zijn dan
ook niet van toepassing. Het Ctsv is alleen bevoegd toezicht uit te oefenen
ten aanzien van de vraag of de SVb zijn publieke en private taken op een goede
manier scheidt (aparte geldstromen, aparte administratie, e.d.) vanuit de
toezichtstaak die het Ctsv heeft ten aanzien van de aan de SVb opgedragen
wetten.De Algemene Rekenkamer heeft in zijn rapport van 19 juni 1997 over het
FVP het volgende opgemerkt over de voornemens tot privatisering van het FVP.In hoofdstuk 4 Conclusies en aanbevelingen somt de Rekenkamer een aantal
zaken op die van belang zijn. Het betreft een goed geregeld toezicht op de
financiën en op de uitvoering van de Bijdrageregelen; de mogelijkheid
voor sturingsmaatregelen; duidelijkheid over de verantwoordelijkheid van partijen
bij de uitvoering van de Bijdrageregelen; medewerkingsverplichting voor partijen;
en duidelijkheid over de kring van gerechtigden. In zijn reactie op deze aanbevelingen
heeft de minister aan de Rekenkamer laten weten dat de nieuwe stichting geen
wettelijke taak uitvoert en dat de minister niet meer verantwoordelijk is.
Sociale partners zijn verantwoordelijk voor de besteding van de middelen,
mits dit gebeurt binnen de doelstelling van aanvullende pensioenen.
Het toezicht zal worden uitgeoefend door de Verzekeringskamer, waarbij aansluiting
is gezocht bij de toezichtsstructuur bij de pensioenfondsen. Er zal geen toezicht
zijn op de uitvoering als zodanig (evenmin als bij andere pensioenregelingen).
De Rekenkamer constateert vervolgens in hoofdstuk 6 Nawoord van dit rapport
na een samenvatting van het wetsvoorstel dat het toezicht op de nieuwe stichting
vooral gericht zal zijn op het financiële aspect en niet op het uitvoeringsaspect,
en dat de controlebevoegdheden van de Rekenkamer daarmee zullen komen te vervallen.Het standpunt dat de Algemene Rekenkamer bij de stichting geen controlerechten
heeft, heeft de Rekenkamer op 28 juli 1997 nogmaals bevestigd aan de minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, naar aanleiding van diens verzoek om
overleg op grond van artikel 63 van de Comptabiliteitswet over het conceptwetsvoorstel
Privatisering FVP. 4. AdviezenBij brief van 4 april 1997 is aan de Verzekeringskamer en de Stichting
van de Arbeid om advies gevraagd met betrekking tot een opzet voor een wetsvoorstel
tot privatisering van het FVP. De Stichting van de Arbeid heeft samen met
het FVP op 22 mei 1997 advies uitgebracht. De Verzekeringskamer heeft op 18
april 1997 geadviseerd.De Stichting van de Arbeid en het FVP hebben te kennen gegeven dat naar
hun mening op een goede wijze vorm is gegeven aan de afspraken zoals gemaakt
in het akkoord van 22 oktober 1996 alsmede aan de door de Tripartiete werkgroep
FVP geformuleerde wensen met betrekking tot een wettelijk kader. Daarnaast
is een aantal vragen geformuleerd en een aantal suggesties voor verduidelijking
of aanpassing gedaan. Naar aanleiding van het advies is de toelichting op
een aantal punten verduidelijkt. Niet alle suggesties zijn overgenomen. Zo
is bijvoorbeeld het verzoek om de middelen van de stichting ook te mogen gebruiken
voor financiering van onderzoek op het terrein van aanvullende pensioenen
afgewezen. De Verzekeringskamer heeft gevraagd om verduidelijking met betrekking
tot de reikwijdte van het toezicht. Dit is gebeurd. Een suggestie om het toezichtsinstrumentarium
aan te scherpen door de introductie van de mogelijkheid van een dwangsom of
het vaststellen van een economisch delict, is niet overgenomen. De meeste
andere aanwijzingen zijn overgenomen. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1 DefinitiesDe definities in deze bepaling spreken over het algemeen voor zich.In aanvulling op de definitie van het begrip werknemer zij nog opgemerkt
dat indien het op 27 maart 1997 ingediende voorstel van Wet houdende het onder
de werkingssfeer van de wettelijke werknemersverzekeringen brengen van het
overheidspersoneel (Wet overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen;
kamerstukken II 1996/97, 25 282) ten aanzien van de Werkloosheidswet
in werking zal zijn getreden, overheidswerknemers (d.w.z.: ambtenaren, militairen
en personen werkzaam bij de Koninklijke hofhouding) ook onder de definitie
van werknemer komen te vallen. Artikel 2 Aanwijzing van een stichtingHet eerste lid bevat de opdracht aan de Minister van SZW een stichting
aan te wijzen. Teneinde te bewerkstelligen dat deze rechtspersoon zonder beperkingen
kan deelnemen aan het rechtsverkeer, dat de activiteiten van deze
rechtspersoon inzichtelijk blijven en dat de middelen van de rechtspersoon
zo veel mogelijk ten goede komen aan de beoogde doelen, is gekozen voor een
stichting waarvan de doelstelling wettelijk is ingekaderd.Zoals in het eerste lid is bepaald mag de doelstelling van de stichting
niet verder gaan dan door aanwending van haar middelen te voorzien in aanvullende
pensioenvoorzieningen ten behoeve van werknemers en hun nagelaten betrekkingen.
Door de toevoeging van de woorden «en hun nagelaten betrekkingen»
wordt verduidelijkt dat ook mag worden voorzien in aanvullende nabestaandenpensioenvoorzieningen.Binnen deze doelomschrijving is de stichting vrij in de wijze waarop zij
aan deze doelomschrijving verdere invulling geeft. Zo zal de stichting zelf
bijvoorbeeld uitkeringsbedragen mogen vaststellen of criteria mogen ontwikkelen
ter nadere afbakening van de doelgroep. Ook staat het de stichting bijvoorbeeld
vrij om in aanvullende pensioenvoorzieningen te voorzien op een wijze die
jarenlange voortzetting van de activiteiten mogelijk maakt, dan wel om haar
middelen juist op zodanige wijze uit te geven – uiteraard binnen het
kader van de doelstelling – dat haar vermogen in korte tijd zal zijn
uitgeput.In het tweede lid wordt tot uitdrukking gebracht dat het niet is toegestaan
dat de stichting – buiten het beleggen van haar middelen om –
nog andere activiteiten gaat ontplooien om financiële middelen te genereren.
Zo zal de stichting bijvoorbeeld geen premies mogen gaan heffen. De reden
hiervoor is dat het toezicht op de stichting zoals vormgegeven in deze wet,
inclusief het uiterste middel van het intrekken van de aanwijzing door de
minister, beperkt moet blijven tot de gelden die de stichting overgedragen
krijgt. Het zou ongewenst zijn dat het toezicht zich ook zou uitstrekken tot
andere financiële middelen en de wijze waarop ze verkregen zijn. Voor
de volledigheid zij vermeld dat indien sociale partners activiteiten zouden
willen ontplooien die buiten de doelstelling vallen of die bekostigd worden
op een andere wijze, zij daarvoor een andere vorm kunnen zoeken, los van de
hier aan de orde zijnde stichting.In het derde lid is een aantal criteria neergelegd waaraan voldaan moet
zijn om als stichting te kunnen worden aangewezen. Allereerst geldt de eis
dat, in het belang van een onaf–hankelijke besluitvorming binnen de
stichting, het bestuur van de stichting in gelijke verhouding moet zijn samengesteld
uit in de Sociaal Economische Raad vertegenwoordigde gezamenlijke centrale
werkgeversorganisaties en gezamenlijke werknemersorganisaties. Daarnaast geldt
onder meer de eis dat de stichting in staat moet worden geacht de doelstelling
naar behoren uit te voeren. Deze eis ziet niet alleen op zaken als de statutaire
regelingen omtrent de wijze van besluitvorming binnen de stichting, maar ook
op zaken als bijvoorbeeld een goede organisatie van de feitelijke werkzaamheden,
zowel in kwalitatief als in kwantitatief opzicht. Aan de voorwaarden die aan
de stichting worden gesteld om voor aanwijzing door de minister in aanmerking
te komen dient niet slechts op het moment van aanwijzing te worden voldaan.
Ook na de aanwijzing dient de stichting, daar de aanwijzing van kracht blijft
tot het moment waarop hij wordt ingetrokken, aan de genoemde voorwaarden te
blijven voldoen.Het vierde lid bevat de verplichting voor de stichting om haar middelen
op een solide wijze te beleggen. Deze bepaling is verwant met artikel 14 van
de Pensioen- en spaarfondsenwet. De soliditeit dient te worden afgezet tegen
de aard en de looptijd van de verplichtingen die voortvloeien uit de activiteiten
van de stichting. Het toezicht door de Verzekeringskamer als geregeld in artikel
5, eerste lid, van deze wet geeft reële inhoud aan het begrip «solide».
De tweede volzin van het vierde lid geeft aan dat de stichting geen verplichtingen
mag aangaan waaraan zij, gelet op de omvang van haar middelen, niet zal kunnen
voldoen. De stichting mag wel verplichtingen aangaan die uiteindelijk leiden
tot uitputting van haar middelen, doch de omvang van de verplichtingen
mag niet leiden tot onbetaalbare schulden.In het vijfde lid is geregeld dat de Minister van SZW de aanwijzing van
de stichting weer kan intrekken. Een zodanige intrekking moet worden gezien
als een ultimum remedium dat alleen zal kunnen worden gehanteerd wanneer de
Verzekeringskamer uit hoofde van haar toezichthoudende taak bijvoorbeeld heeft
geconstateerd dat de stichting activiteiten is gaan ontplooien die niet binnen
de doelstelling passen, en de stichting na waarschuwen niet bereid is gebleken
tot aanpassing van haar activiteiten. Een ander voorbeeld van een situatie
die uiteindelijk tot intrekking van de aanwijzing zou kunnen leiden is die
waarin het bestuur van het fonds is komen te ontbreken of waarin het bestuur
van het fonds ook na herhaalde aanmaning in gebreke blijft de krachtens deze
wet verlangde gegevens te verschaffen.De formulering van de bepaling laat de weg open voor overleg tussen de
minister en de stichting alvorens tot intrekking van de aanwijzing over te
gaan.Het zesde lid bepaalt dat na intrekking van de aanwijzing de stichting
van rechtswege zal zijn ontbonden. Indien na vereffening van het vermogen
een batig saldo resteert vloeit dit toe aan de staat. Ontbinding en vereffening
zullen overigens volgens de betreffende bepalingen van Titel 1, Boek 2, van
het Burgerlijk Wetboek plaatsvinden.Voor alle duidelijkheid zij nog opgemerkt dat de staat derhalve op geen
enkele wijze verantwoordelijk zal zijn of zal bijspringen voor verplichtingen
of schulden van de stichting die na vereffening nog niet zijn voldaan. Artikel 3 VermogensoverdrachtHet eerste lid regelt dat alle vermogensbestanddelen (schulden, verplichtingen,
bezittingen en aanspraken) van het FVP op de dag waarop het aanwijzingsbesluit
in werking treedt van rechtswege overgaan op de stichting zonder dat hiervoor
nadere rechtshandelingen zijn vereist.Om vast te stellen waaruit het vermogen van het FVP op de datum van de
aanwijzing bestaat, en wat derhalve het aanvangsvermogen van de stichting
zal zijn, regelt het tweede lid dat het FVP zal zorgdragen voor een accountantsverklaring
omtrent de vermogensbestanddelen van het FVP op de datum van overgang.Krachtens de Wet op belastingen van rechtsverkeer wordt overdrachtsbelasting
geheven terzake van de verkrijging van in Nederland gelegen onroerende zaken
of van rechten waaraan deze zijn onderworpen. Voorzover op het tijdstip van
privatisering aan de aan te wijzen stichting de hiervoor bedoelde zaken of
rechten worden overgedragen, blijft ingevolge het vierde lid de heffing van
overdrachtsbelasting achterwege. Na de datum van aanwijzing zal de stichting
echter wel overdrachtsbelasting verschuldigd zijn bij de verkrijging van onroerende
zaken of rechten waaraan deze zijn onderworpen. Artikel 4 ArchiefoverdrachtDeze bepaling is voornamelijk praktisch van aard en regelt dat de stichting
de beschikking krijgt over de archiefbescheiden van het FVP die de stichting
onder meer nodig heeft bij de nakoming van de lopende verplichtingen van het
FVP op het moment van de overgang. Artikel 5 ToezichtIn het eerste lid wordt de Verzekeringskamer aangewezen als toezichthoudend
orgaan. Het toezicht strekt zich uit tot al hetgeen in deze wet ten aanzien
van de stichting is bepaald en tot de naleving door de stichting van
de voorschriften waaraan zij zich op grond van deze wet dient te houden. De
belangrijkste onderwerpen van toezicht zijn echter het beheer van de middelen
door de stichting en de wijze waarop uitvoering wordt gegeven aan de doelstelling.
Het toezicht houden op de beleggingsactiviteiten houdt verband met het bepaalde
in artikel 2, vierde lid. De Verzekeringskamer zal er derhalve op dienen toe
te zien dat de middelen van de stichting niet op roekeloze wijze wordt belegd
en dat ook niet wordt belegd op een wijze die het feitelijk uitvoering geven
aan de doelstelling van de stichting en het nakomen van haar verplichtingen
onnodig bemoeilijkt of onmogelijk maakt.Het toezicht op het invulling geven aan de doelstelling kent een minimum-
en een maximumaspect. Het eerste betekent dat de Verzekeringskamer erop toeziet
dat de stichting daadwerkelijk invulling geeft aan de doelstelling en niet
tot passiviteit vervalt. Het tweede aspect houdt in dat er door de Verzekeringskamer
op wordt toegezien dat de stichting geen activiteiten ontwikkelt die buiten
de strekking van de doelstelling vallen. De wijze waarop de stichting vervolgens
binnen deze grenzen haar werkzaamheden vormgeeft en verricht valt buiten het
toezicht.In het tweede lid worden de artikelen 21 en 22 van de Pensioen- en spaarfondsenwet
van overeenkomstige toepassing verklaard. Dit maakt het mogelijk dat de Verzekeringskamer
ter bevordering van een doelmatig toezicht getuigen en deskundigen kan oproepen
en inzage kan eisen in alle bescheiden van de stichting.Het derde lid bepaalt dat de Verzekeringskamer het stichtingsbestuur in
bepaalde gevallen een aanwijzing kan geven. Een aanwijzing met betrekking
tot de eerste zinsnede van onderdeel b (het door de aangewezen stichting naleving
van alle voorschriften en verplichtingen op grond van deze wet) heeft een
grote reikwijdte en ziet in de eerste plaats op situaties die verband houden
met het beheer van de middelen en het invulling geven aan de doelstelling
door de stichting. Daarnaast kunnen ook andere zaken die onder het toezicht
vallen tot een aanwijzing leiden, zoals bijvoorbeeld een gebrekkige of niet
tijdige informatievoorziening door de stichting (zie artikel 7). Met een aanwijzing
met betrekking tot het tweede deel van onderdeel b wordt bijvoorbeeld gedoeld
op tal van zaken die aan een reële invulling van de doelstelling in de
weg kunnen staan. Hierbij valt te denken aan een gebrek aan organisatie van
de werkzaamheden, en aan onvoldoende aanwezigheid van arbeidscapaciteit, vakinhoudelijke
kennis en hulpmiddelen. Dergelijke situaties kunnen echter pas tot een aanwijzing
leiden indien bijvoorbeeld de ordentelijke uitvoering van de doelstelling
reëel in gevaar komt.Indien de aanwijzing betrekking heeft op het beheer van de middelen door
de stichting kan de Verzekeringskamer een inhoudelijke aanwijzing geven waarbij
wordt aangegeven hoe wèl dient te worden gehandeld. Indien echter een
aanwijzing wordt gegeven in verband met de wijze waarop invulling wordt gegeven
aan de doelstelling kan deze aanwijzing slechts inhouden dat de gewraakte
activiteiten dienen te worden beëindigd of dat aan de geconstateerde
passiviteit een einde dient te komen. De Verzekeringskamer zal hierbij niet
verder aangeven welke activiteiten nog wel binnen de doelstelling vallen omdat
het immers niet de taak van de Verzekeringskamer is om bestuurlijkinhoudelijke
invulling te geven aan de werkzaamheden van de stichting.Het geven van een aanwijzing moet worden gezien als een stok achter de
deur waarvan slechts in uiterste gevallen gebruik zal worden gemaakt. Veeleer
zal het op de weg van de stichting en de Verzekeringskamer liggen om in meer
informeel overleg tot een oplossing van een geconstateerd probleem te komen.
Indien het uiteindelijk toch tot een aanwijzing is gekomen staat voor de stichting
de mogelijkheid van bezwaar en beroep tegen het aanwijzingsbesluit open.In het vijfde lid is bepaald dat de Verzekeringskamer de Minister van
SZW in kennis stelt van het niet tijdig gevolg geven aan een aanwijzing door het bestuur van de stichting. Dit geldt echter slechts voorzover de
aanwijzingen van de Verzekeringskamer geen betrekking hebben op de wijze waarop
de stichting het beheer over haar middelen voert. Het zal daarbij dan in de
regel gaan om aanwijzingen in verband met de wijze waarop door de stichting
invulling wordt gegeven aan de doelstelling, maar eveneens is denkbaar dat
een aanwijzing wordt gegeven omdat het bestuur in gebreke blijft bij het voldoen
aan haar informatieverplichting of omdat het bestuur van het fonds is komen
te ontbreken. Omdat – zoals hierboven reeds werd opgemerkt – ten
aanzien van deze punten geen plaatsvervangende rol aan de Verzekeringskamer
is toegedacht, is afgezien van de mogelijkheid om de Verzekeringskamer ten
aanzien van dergelijke onderwerpen tot ondertoezichtstelling als geregeld
in artikel 6 te laten besluiten.Indien derhalve de stichting op het punt van de doelstelling haar bevoegdheden
te buiten gaat of haar verplichtingen niet nakomt, en zij niet voornemens
is om hierin verandering te brengen, is het uiteindelijk aan de minister om
te besluiten wat er dient te gebeuren. Zoals eerder aangegeven heeft de minister
op grond van artikel 2, vijfde lid, naast de mogelijkheid tot overleg de intrekking
van de aanwijzing als uiterste middel tot ingrijpen.Artikel 12, tweede lid, opent voor de stichting de mogelijkheid om het
besluit tot een aanwijzing door de Verzekeringskamer te laten toetsen door
de rechter. Het zesde lid van artikel 5 bepaalt dat het instellen van bezwaar
of beroep tegen een aanwijzingsbesluit de mogelijkheid van kennisgeving aan
de minister opschort. Artikel 6 OndertoezichtstellingDit artikel regelt dat de Verzekeringskamer verder kan ingrijpen dan het
geven van een aanwijzing indien de stichting haar verplichting om haar middelen
solide te beleggen zoals opgenomen in artikel 2, vierde lid, niet of in onvoldoende
mate nakomt. De systematiek van deze uitgebreidere mogelijkheid tot ingrijpen
komt overeen met die van artikel 54 van de Wet toezicht verzekeringsbedrijf
1993.Indien het geven van een aanwijzing niet tot een voor de Verzekeringskamer
bevredigend gevolg leidt kan de Verzekeringskamer besluiten tot ondertoezichtstelling.
De Verzekeringskamer heeft deze mogelijkheid alleen in situaties die het beheer
van de middelen van de stichting betreffen. Aangezien de Verzekeringskamer
met deze mogelijkheden in staat moet worden geacht tot effectief ingrijpen
is de mogelijkheid tot intrekking van de aanwijzing van de stichting door
de minister om redenen die het beheer van de middelen betreffen overbodig
geacht.Ook het besluit tot ondertoezichtstelling moet worden gezien als een voor
bezwaar en beroep vatbare beslissing. In tegenstelling tot het instellen van
bezwaar en beroep tegen een besluit tot kennisgeving aan de minister als bedoeld
in artikel 5 heeft het instellen van bezwaar of beroep tegen een besluit tot
ondertoezichtstelling geen schorsende werking. Dit laatste vloeit automatisch
voort uit de Algemene wet bestuursrecht. Artikel 7 Verslaglegging en informatieverplichtingDe voorschriften in deze bepaling komen overeen met soortgelijke bepalingen
in de WTV. Met name kan verwezen worden naar de artikelen 55, 72, 73 en 75
van genoemde wet. Artikel 8 Informatie- en medewerkingsplichtHet eerste lid stemt overeen met het bepaalde in artikel 34 van de Pensioenen
spaarfondsenwet. De stichting kan worden aangemerkt als een instelling als
bedoeld in artikel 99 van de Wet gemeentelijke administratie persoonsgegevens
en dient om die reden over dezelfde afnemersfaciliteiten te beschikken.Het FVP heeft regelen gesteld om te voorzien in een bijdrage ten behoeve
van de voortzetting van de pensioenvoorzieningen van werkloze werknemers.
In de FVP-wet is voor de uitvoerders van de wettelijke werkloosheidsregelingen
de verplichting opgenomen om mee te werken aan de uitvoering van de door het
FVP gestelde regelen.In het tweede lid van artikel 8 is nu deze medewerkingsverplichting eveneens
opgenomen om het voor de stichting eenvoudiger te maken een eventueel door
haar op te stellen regeling die inhoudelijk overeenkomt met de huidige Bijdrageregelen
(deze vervalt immers van rechtswege bij het intrekken van de FVP-wet) desgewenst
op de huidige wijze voort te kunnen zetten. Artikel 9 KostenDe kosten welke verbonden zijn aan de in deze bepaling genoemde activiteiten
of verrichtingen komen voor rekening van de stichting. Hiermee wordt hetzelfde
principe gehanteerd dat ook in artikel 26 van de Pensioen- en spaarfondsenwet
is neergelegd. De wijze waarop de hoogte van de kosten die door de stichting
moeten worden betaald wordt vastgesteld is geregeld in de Kostenregeling Pensioen-
en spaarfondsenwet 1993. Over de resultaten van de beleggingen van het vermogen
van de stichting zal een door de Verzekeringskamer vast te stellen percentage
worden geheven. Artikel 11 GeheimhoudingIn dit artikel wordt bepaald dat in de statuten van de stichting wordt
vastgelegd dat een ieder die zich bezighoudt met de uitvoering van de in deze
wet aan de stichting opgedragen taken verplicht is tot geheimhouding van vertrouwelijke
informatie. De formulering «direct of indirect» strekt ertoe dat
ook personen of instellingen die door de stichting bij de uitvoering van haar
werkzaamheden worden betrokken onder de geheimhoudingsplicht vallen. Artikel 12 GeschillenDit artikel komt overeen met de artikelen 33 en 33a van de Pensioen- en
spaarfondsenwet en regelt in het eerste lid de rechtsgang voor degene die
aanspraak meent te kunnen maken op een door de stichting geregelde voorziening,
en in het tweede lid de rechtsgang voor de stichting indien zij het niet eens
is met een beslissing die door de Verzekeringskamer jegens haar genomen is,
zoals bijvoorbeeld een aanwijzing of een ondertoezichtstelling. Evenzo staat
(op grond van het tweede lid) beroep open tegen het besluit van de Minister
tot intrekking van de aanwijzing. Artikel 13 Wijziging Wet verevening pensioenrechten bij
scheidingIn artikel 1 van de Wet verevening pensioenrechten bij scheiding is vastgelegd
wat als pensioen wordt aangemerkt in geval er na scheiding tot verevening
van pensioenrechten dient te worden overgegaan. Artikel 13 voorziet in wijziging
van artikel 1, zesde lid van die wet. In verband met de privatisering van
het FVP dienen niet alleen middelen welke ten laste komen van
het FVP-fonds te worden meegenomen bij de verevening doch ook pensioen dat
is opgebouwd uit middelen welke ten laste komen van de aangewezen stichting
als bedoeld in artikel 2 van deze wet. Artikel 14 OvergangsbepalingDoor deze bepaling is geregeld dat bijvoorbeeld de aanspraken van werkloze
werknemers op grond van de Bijdrageregelen tot het moment waarop de stichting
is aangewezen, door de stichting onder dezelfde voorwaarden worden overgenomen.
Op het moment van inwerkingtreding van deze wet (dat zal hetzelfde moment
zijn als waarop het aanwijzingsbesluit van de minister in werking treedt)
vervallen de Bijdrageregelen.Een eventueel door de stichting nieuw op te stellen regeling (bijvoorbeeld
ter vervanging van de huidige Bijdrageregelen) kan echter soberder zijn dan
de Bijdrageregelen. Deze nieuwe regeling kan echter niet betrekking hebben
op opbouw van aanspraken over tijdvakken van werkloosheid van voor het moment
waarop het aanwijzingsbesluit van de minister in werking is getreden. Artikel 16 InwerkingtredingDoor te bepalen dat het moment van inwerkingtreding bij koninklijk besluit
vast gesteld wordt, kan op eenvoudige wijze worden bereikt dat de inwerkingtreding
van de wet op de zelfde datum kan geschieden als het moment waarop de minister
de stichting aanwijst.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,F. H. G. de Grave 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25745-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl