Wijziging Uitvoeringswet EG-betekeningsverordening; Memorie van Toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31522, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

10-07-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31522 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleiding2. Werkingssfeer3. Schets van de belangrijkste wijzigingen in verordening
1393/2007 ten opzichte van verordening 1348/20004. Gevolgen voor bedrijfsleven en burgerARTIKELENArtikel IArtikel I, Onderdeel BArtikel I, Onderdeel CArtikel I, Onderdeel DArtikel I, Onderdeel EArtikel I, Onderdeel FArtikel IIArtikel II, Onderdeel AArtikel 56, eerste en tweede lid, RvArtikel 56, derde lid (nieuw), RvArtikel 56, vierde lid (voormalig derde lid), RvArtikel II, Onderdeel CArtikel II, Onderdeel EArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31522Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 522Wijziging van de Uitvoeringswet EG-betekeningsverordening ter uitvoering
van Verordening (EG) nr. 1393/2007 van het Europees Parlement en de Raad
van 13 november 2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten
van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken
(«de betekening en de kennisgeving van stukken»), en tot intrekking
van Verordening (EG) nr. 1348/2000 (PbEU L 324/79)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt/uitsluitend opmerkingen van redactionele aard
bevat (artikel 25a, vierde lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van State)Op
13 november 2007 is vastgesteld de verordening (EG) nr. 1393/2007 van
het Europees Parlement en de Raad inzake de betekening en de kennisgeving
van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken
(«de betekening en de kennisgeving van stukken»), en tot intrekking
van Verordening (EG) nr. 1348/ 2000 (PbEU L 324/79,
hierna verordening 1393/2007). Deze verordening vervangt de EG-betekeningsverordening
(verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad van de Europese Unie van
29 mei 2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van
gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken
(PbEG 2000 L160/37), hierna: verordening 1348/2000). Verordening 1393/2007
heeft tot doel de verzending en de betekening of kennisgeving van stukken
verder te versnellen, de toepassing van een aantal bepalingen van de verordening
te vereenvoudigen en de rechtszekerheid voor de aanvrager en voor degene voor
wie het stuk bestemd is te verhogen. Dit wetsvoorstel dient ter uitvoering
van de nieuwe verordening, die op 13 november 2008 van toepassing wordt.De verordening 1348/2000, die op 31 mei 2001 in werking is getreden,
strekte ertoe de verzending van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken
in burgerlijke of handelszaken met het oog op betekening en kennisgeving te
verbeteren en te versnellen ten opzichte van de bestaande internationale regelgeving –
vooral het Haags betekeningsverdrag van 15 november 1965 (Trb. 1969,
55). Ter uitvoering van de verordening zijn enige wettelijke voorzieningen
opgenomen in de Uitvoeringswet EG-betekeningsverordening.Volgens artikel 24 van verordening 1348/2000 moest de Commissie uiterlijk
op 1 juni 2004 (en vervolgens om de vijf jaar) een verslag uitbrengen
over de toepassing van de verordening. Op 1 oktober 2004 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan een verslag over de toepassing
van verordening 1348/2000. De conclusie van het verslag luidde dat de toepassing
van de verordening de verzending en de betekening en kennisgeving van stukken
tussen de lidstaten sinds de inwerkingtreding ervan in 2001 algemeen heeft
verbeterd en versneld, maar dat de toepassing van sommige bepalingen van de
verordening niettemin niet geheel bevredigend is.Op 12 juli 2005 heeft de Commissie daarom een voorstel gedaan tot
wijziging van verordening 1348/2000 (COM (2005) 140, def.). Dit voorstel,
waarop ingevolge het Verdrag van Nice1 de besluitvormingsprocedure
van artikel 251 EG-Verdrag van toepassing was (besluitvorming met gekwalificeerde
meerderheid in de Raad en medebeslissing van het Europees Parlement) heeft
uiteindelijk geleid tot verordening 1393/2007.Ter uitvoering van de nieuwe verordening 1393/2007 bevat dit voorstel
van wet enige wijzigingen in de Uitvoeringswet EG-betekeningsverordening en
het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.Over het wetsvoorstel heeft overleg plaatsgevonden met de Staatscommissie
voor het Internationaal Privaatrecht en de Adviescommissie voor het burgerlijk
procesrecht en met de Raad voor de rechtspraak en de Koninklijke Beroepsorganisatie
van Gerechtsdeurwaarders. Dit heeft aanleiding gegeven tot enige technische
aanpassingen.2. WerkingssfeerDe verordening 1393/2007 is in werking getreden op 30 december 2007
(de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad
van de Europese Unie) en wordt op 13 november 2008 van toepassing. Dit
betekent dat pas vanaf deze laatste datum daadwerkelijk de regels van verordening
1393/2007 moeten worden gevolgd. Tot die datum gelden de voorschriften van
verordening 1348/2000. De verordening is in al haar onderdelen verbindend
en rechtstreeks toepasselijk in de lidstaten overeenkomstig het Verdrag tot
oprichting van de Europese Gemeenschap.Op grond van een protocol bij het Verdrag van Amsterdam hebben het Verenigd
Koninkrijk en Ierland een «opt in»
mogelijkheid bij maatregelen op grond van Titel IV. Beide lidstaten hebben
van deze mogelijkheid gebruik gemaakt. Eveneens op grond van een protocol
bij het Verdrag van Amsterdam gelden de maatregelen op grond van Titel IV
niet voor Denemarken. In de verordening is hiertoe in artikel 1, derde lid,
opgenomen dat onder «lidstaat» wordt verstaan: iedere lidstaat
behalve Denemarken. Sinds 1 juli 2007 zijn de regels van verordening
1348/2000 ook voor Denemarken van toepassing. Dit is het gevolg van de inwerkingtreding
op die datum van een overeenkomst tussen de Gemeenschap en Denemarken (Overeenkomst
tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Denemarken betreffende de
betekening en de kennisgeving van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken
in burgerlijke of in handelszaken (PbEU 17 november 2005, L300/57, inwerkingtreding
PbEU 2007, L 94/70). Krachtens artikel 3 van deze Overeenkomst moet Denemarken
binnen 30 dagen na vaststelling van wijzigingen van verordening 1348/2000
aangeven of het deze wijzigingen ten uitvoer legt. Denemarken heeft inmiddels
aangegeven dat het de wijzigingen die de verordening 1393/2007 brengt, uitvoert.
Dit betekent dat de verordening 1393/2007 vanaf 13 november 2008
voor alle lidstaten van toepassing wordt, inclusief Denemarken.3. Schets van de belangrijkste wijzigingen in verordening
1393/2007 ten opzichte van verordening 1348/2000Artikel 1, eerste lid, van verordeningen 1348/2000 en 1393/2007 betreft
het toepassingsgebied. Daarin is bepaald dat deze verordening van toepassing
is in burgerlijke en handelszaken, waarin een gerechtelijk of buitengerechtelijk
stuk van een lidstaat naar een andere lidstaat moet worden verzonden ter betekening
of kennisgeving aldaar. In artikel 1, eerste lid, van verordening 1393/2007
is daaraan toegevoegd dat deze verordening met name niet van toepassing is
in fiscale, douane- en/of administratieve zaken of in het geval van aansprakelijkheid
van de staat voor handelingen of omissies bij de uitoefening van het overheidsgezag
(acta iure imperii). Deze toevoeging is overgenomen uit andere recente verordeningen
op het terrein van het civiele procesrecht, zoals verordening 805/2004 van
21 april 2004 (Europese Executoriale Titel, van toepassing sinds 21 oktober
2005), verordening 1896/2006 van 12 december 2006 (Europese betalingsbevelprocedure,
van toepassing vanaf 12 december 2008) en verordening 861/2007 van
11 juli 2007 (Europese geringe vorderingen procedure, van toepassing
vanaf 1 januari 2009). Hiermee is geen inhoudelijke wijziging beoogd.Een nieuw derde lid is toegevoegd waarin staat dat onder «lidstaten»
wordt verstaan «alle lidstaten met uitzondering van Denemarken».
Door de kennisgeving van Denemarken aan de Commissie krachtens de Overeenkomst
tussen de Gemeenschap en Denemarken dat Denemarken de gewijzigde verordening
uitvoert, heeft deze toegevoegde bepaling in de praktijk geen betekenis.Artikel 2 is in verordening 1393/2007 ongewijzigd gebleven en bepaalt
dat elke lidstaat deurwaarders, autoriteiten of andere personen aanwijst,
die bevoegd zijn gerechtelijke of buitengerechtelijke stukken te verzenden
ter betekening of kennisgeving in een andere lidstaat (verzendende instanties)
alsmede bevoegd zijn van een andere lidstaat afkomstige gerechtelijke of buitengerechtelijke
stukken in ontvangst te nemen (ontvangende instanties).Voor Nederland zijn
in artikel 2, eerste lid, van de Uitvoeringswet de gerechtsdeurwaarders als
verzendende en ontvangende instanties aangewezen en wordt in het wetsvoorstel
daarnaast de KBvG als ontvangende instantie toegevoegd. Voor de kennisgeving
van gerechtelijke stukken door een gerecht of door de griffie zijn mede de
gerechten als verzendende instantie aangewezen (artikel 2, tweede lid, van
de Uitvoeringswet).In artikel 7, tweede lid, van verordening 1348/2000 was opgenomen dat
alle handelingen ter betekening of kennisgeving van het stuk zo spoedig mogelijk
worden verricht. In ieder geval deelt de ontvangende instantie, indien de
betekening of de kennisgeving niet binnen een maand na de datum van ontvangst
heeft kunnen plaatsvinden, dit aan de verzendende instantie mee. In het in
verordening 1393/2007 gewijzigde artikel 7, tweede lid, is thans opgenomen
dat de ontvangende instantie de nodige stappen neemt om te bewerkstelligen
dat de betekening of kennisgeving van het stuk zo spoedig mogelijk en in ieder
geval binnen een maand na ontvangst ervan geschiedt. Indien de betekening
of kennisgeving niet heeft kunnen plaatsvinden binnen een maand na de ontvangst,
deelt de ontvangende instantie dit onmiddellijk aan de verzendende instantie
mee. De ontvangende instantie blijft vervolgens de nodige stappen zetten voor
de betekening of kennisgeving van het stuk, tenzij anders aangegeven door
de verzendende instantie, wanneer de betekening of kennisgeving binnen een
redelijke termijn mogelijk lijkt. De ontvangende instantie dient het nodige
te blijven doen voor de betekening of kennisgeving van het stuk, ook indien
betekening of kennisgeving binnen een maand niet mogelijk was, bijvoorbeeld
wanneer de verzendende instantie om betekening in persoon heeft
gevraagd en de ontvangende instantie de verweerder niet thuis trof in verband
met vakantie of anderszins het stuk nog niet in persoon heeft kunnen uitreiken.
Om te voorkomen dat de ontvangende instantie tot in het oneindige verplicht
blijft het nodige te doen voor de betekening of kennisgeving van het stuk,
heeft de verzendende instantie de mogelijkheid om in het aanvraagformulier
(onder punt 6.2) een termijn op te nemen waarna de betekening of kennisgeving
niet langer verplicht is. In de praktijk is denkbaar dat de verzendende instantie
hier aangeeft dat de ontvangende instantie ten minste twee pogingen moet doen
tot betekening in persoon.Artikel 8 van verordening 1393/2007 betreft de mededeling dat de inontvangstneming
van een stuk door degene voor wie het is bestemd, kan worden geweigerd. In
artikel 8 van verordening 1393/2007 is daaraan toegevoegd dat de ontvangende
instantie deze persoon hiervan in kennis stelt door middel van een modelformulier.
Onder verordening 1348/2000 is weigering mogelijk indien het stuk niet gesteld
is in de officiële taal van de lidstaat van ontvangst of in de officiële
taal van de lidstaat van verzending, die de geadresseerde begrijpt. Onder
de nieuwe verordening mag het te betekenen stuk alleen geweigerd worden als
het niet in een taal is gesteld of niet vergezeld gaat van een vertaling in
een taal (anders dan een officiële taal van de lidstaat van ontvangst)
die de geadresseerde begrijpt, ongeacht of dit de taal van de verzendende
lidstaat is of een heel andere taal. Zo mag een stuk uit Roemenië bestemd
voor een in Nederland verblijvende geadresseerde niet worden geweigerd als
het in het Engels is gesteld en de geadresseerde die taal begrijpt. De bewijslast
dat de geadresseerde een bepaalde taal begrijpt, rust op degene die om betekening
of kennisgeving heeft verzocht.Aan artikel 8 zijn voorts een nieuw derde tot en met vijfde lid toegevoegd
die de gevolgen van een weigering regelen. Artikel 8, derde lid, van de verordening
is de vastlegging van de uitspraak van het EG Hof van Justitie over artikel
8 van verordening 1348/2000 in de zaak Leffler/Berlin Chemie van 8 november
2005 (C-443/03, PbEU 13 december 2003, C
304/17, RvdW 2006, 98; ECR 2005 I-9611; NIPR 2006, 29; AA 2006, p. 57–64;
Zie ook het vervolgarrest HR 23 februari 2007, C02/089HR; NIPR 2007,
130; RvdW 2007, 226; JBPr 2007, 45 (m. nt. M. Freudenthal; LJN: AZ4061). Tot
aan de uitspraak van het HvJEG was onduidelijk wat de gevolgen van een weigering
door de geadresseerde waren en of de procedure daarmee ten einde was of dat
het verzuim kon worden hersteld. Het HvJEG heeft geoordeeld dat herstel van
het verzuim inderdaad mogelijk is en wel door alsnog overeenkomstig de voorschriften
van de verordening betekening of kennisgeving van het stuk in de juiste taal
te doen. In het derde lid van artikel 8 van verordening 1393/2007 is nu bepaald
dat wanneer het stuk is geweigerd, de betekening of kennisgeving kan worden «geregulariseerd»
(alsnog kan worden hersteld) door aan degene voor wie het stuk is bestemd,
overeenkomstig deze verordening betekening of kennisgeving te doen van het
stuk vergezeld van een vertaling in een taal zoals bedoeld in het eerste lid
van artikel 8. In dat geval is de datum van betekening of kennisgeving van
het stuk die waarop de betekening of kennisgeving van het stuk vergezeld van
de vertaling overeenkomstig het recht van de aangezochte lidstaat is geschied.
Wanneer de betekening of kennisgeving overeenkomstig het recht van een lidstaat
echter binnen een bepaalde termijn moet worden verricht, is de datum die ten
aanzien van de aanvrager in aanmerking wordt genomen de datum van betekening
of kennisgeving van het oorspronkelijke stuk overeenkomstig artikel 9, tweede
lid van de verordening (zie hierna bij de toelichting op artikel 9).In de verordening is niet geregeld binnen welke termijn de aanvrager na
een weigering door de geadresseerde op grond van artikel 8 van de verordening
de tweede, juiste betekening of kennisgeving moet hebben gedaan om de eerste
betekening te herstellen. De uitleg van de verordening op dit punt
is voorbehouden aan het HvJEG. Voor de geadresseerde is van groot belang dat
zo snel mogelijk komt vast te staan of uiteindelijk een geldige betekening
heeft plaatsgevonden, bijvoorbeeld bij een ten laste van hem gelegd beslag.
Het ligt daarom voor de hand dat het HvJEG in een voorkomend geval van de
aanvrager zal eisen dat de hij de tweede, juiste betekening of kennisgeving
doet verrichten zodra hij verneemt dat de geadresseerde het stuk heeft geweigerd
omdat het niet in de juiste taal was gesteld en niet vergezeld ging van een
vertaling.Ook bij een rechtstreekse verzending per aangetekende post door de verzendende
instantie aan de geadresseerde, kan deze het stuk weigeren en kan vervolgens
alsnog betekening of kennisgeving van het stuk vergezeld van een vertaling
worden gedaan. Dit volgt uit een nieuw vierde lid van artikel 8, waarin is
bepaald dat de leden 1 tot en met 3 van toepassing zijn op de wijzen van verzending
en betekening of kennisgeving van stukken overeenkomstig afdeling 2 van de
verordening (andere wijzen van verzending en betekening of kennisgeving van
gerechtelijke stukken). Onder de oude verordening 1348/2000 bestond hierover
onduidelijkheid.De verplichting om de geadresseerde te wijzen op de mogelijkheid een stuk
te weigeren als het niet in een taal is gesteld of niet vergezeld gaat van
een vertaling in een taal bedoeld in artikel 8, eerste lid, van de verordening
geldt ook voor de betekening en kennisgeving van stukken langs diplomatieke
of consulaire weg of per post. Dit volgt uit het nieuwe vijfde lid van artikel
8 van de verordening. De verplichting geldt voor diplomatieke of consulaire
ambtenaren als bedoeld in artikel 13 van de verordening (bij betekening of
kennisgeving door de zorg van diplomatieke of consulaire ambtenaren overeenkomstig
artikel 13 van de verordening), en voor de autoriteit of persoon als bedoeld
in artikel 14 van de verordening, (bij rechtstreekse verzending per aangetekende
post overeenkomstig artikel 14 van de verordening). Eventueel geweigerde stukken
moeten in die gevallen aan deze ambtenaren of autoriteit of persoon worden
gezonden.Artikel 9 van de verordeningen 1348/2000 en 1393/2007 bevat een regeling
voor het geval het nationale recht van de aanvrager ertoe verplicht dat stukken
binnen een bepaalde termijn worden betekend of kennisgegeven. De bepaling
is op een aantal onderdelen aangepast en verbeterd. Ingevolge artikel 9, tweede
lid, van verordening 1393/2007 wordt, wanneer de betekening of kennisgeving
van een stuk overeenkomstig het recht van een lidstaat binnen een bepaalde
termijn moet worden verricht, de datum die ten aanzien van de aanvrager in
aanmerking moet worden genomen, bepaald door het recht van deze lidstaat (van
de aanvrager). In de Uitvoeringswet bij verordening 1348/2000 (in artikel
56, derde lid, Rv) is hiervoor de datum van verzending van het stuk door de
verzendende instantie naar de ontvangende instantie gekozen.In verordening 1348/2000 was deze «dubbele datum»-bepaling
(één datum ten behoeve van de aanvrager om zijn termijn te sauveren
en één datum van daadwerkelijke betekening aan de geadresseerde
in de andere lidstaat) beperkt tot het geval dat de betekening of kennisgeving
van een stuk binnen een bepaalde termijn moet worden verricht in het kader
van een in de lidstaat van herkomst in te leiden of hangende procedure. Lidstaten
konden bij deze bepaling een voorbehoud maken. Hoewel de bepaling mede geschreven
was voor de Nederlandse situatie waarin pas na het uitbrengen van de dagvaarding
de zaak aanhangig is, heeft Nederland destijds toch een voorbehoud bij artikel
9, tweede lid, gemaakt. De reden hiervoor was dat de bepaling een te beperkte
strekking had. Betekeningen die aan een termijn zijn gebonden, vinden naar
Nederlands procesrecht ook plaats in andere gevallen dan in het kader van
een in te leiden of hangende procedure. Dit is bijvoorbeeld het geval als
conservatoir derdenbeslag is gelegd en de beslaglegger vervolgens de procedure
aanhangig maakt over de vordering waarvoor het beslag is gelegd. Artikel 721 Rv schrijft voor dat geval voor dat de beslaglegger/eiser het procesinleidend
stuk op straffe van nietigheid van het gelegde beslag binnen acht dagen aan
de derdebeslagene overbetekent. De gewijzigde formulering in verordening 1393/2007
verduidelijkt dat het systeem van de dubbele datum voor alle gevallen geldt
waarin volgens het nationale recht binnen een bepaalde termijn een betekening
of kennisgeving moet plaatsvinden. Lidstaten kunnen niet langer een voorbehoud
maken bij deze bepaling.Het systeem van twee data bestaat slechts in een beperkt aantal lidstaten.
Veel lidstaten kennen niet een systeem waarin een ander dan het gerecht verantwoordelijk
is voor de betekening van een stuk. In de praktijk zal het systeem van artikel
9, tweede lid, alleen ten aanzien van die lidstaten worden toegepast, die
het systeem van twee data kennen. De lidstaten die dit systeem toepassen,
moeten dit melden aan de Commissie, die deze informatie moet bekendmaken in
het Publicatieblad en beschikbaar dient te stellen via het Europees Justitieel
Netwerk in burgerlijke en handelszaken (zie ook artikel 23, eerste lid, van
de verordening).In artikel 11 van verordening 1393/2007 is evenals in artikel 11 van verordening
1348/2000 opgenomen dat de betekening of kennisgeving van uit een andere lidstaat
afkomstige stukken geen aanleiding geeft tot betaling of terugbetaling van
heffingen of kosten voor de door de aangezochte lidstaat verleende diensten.Ingevolge het tweede lid is de aanvrager echter gehouden de kosten te
betalen of terug te betalen, veroorzaakt door bijstand (was in verordening
1348/2000 «het optreden van») door een deurwaarder of van een
volgens de wet van de aangezochte lidstaat bevoegde persoon en de toepassing
van (was in verordening 1348/2000 «met inachtneming van») een
bijzondere vorm van betekening of kennisgeving. Onder verordening 1348/200
liepen kosten voor betekening per lidstaat en in Nederland soms ook per deurwaarder
sterk uiteen. Dit was veel lidstaten een doorn in het oog, vooral die lidstaten
waar het gerecht zelf verantwoordelijk is voor betekening of kennisgeving
van het inleidend processtuk en ook zelf de kosten daarvan draagt.Toegevoegd aan het tweede lid is thans dat de vergoeding van de kosten
voor bijstand door een deurwaarder of van een overeenkomstig het recht van
de aangezochte lidstaat bevoegde persoon overeenkomen met een vaste vergoeding
waarvan het bedrag vooraf door deze lidstaat wordt bepaald met inachtneming
van de beginselen van evenredigheid en non-discriminatie. Het bedrag van deze
vaste vergoeding dient aan de Commissie te worden medegedeeld. Een uniform
Europees tarief waarmee een einde zou komen aan de onderlinge verschillen
tussen lidstaten, bleek niet haalbaar. De verschillen tussen de systemen en
methoden van betekening in de lidstaten zijn daarvoor nog te groot.In overleg met de KBvG is de vaste vergoeding voor betekening en kennisgeving
via de Nederlandse ontvangende instantie vastgesteld op € 65. Dit
bedrag is ontleend aan het tarief van artikel 2 onder d van het Besluit tarieven
ambtshandelingen gerechtsdeurwaarders (het schuldenaarstarief voor een betekening,
anders dan bedoeld in dat artikel), dat elk jaar opnieuw wordt vastgesteld
bij ministeriële regeling. In het wetsvoorstel is voorzien dat de hoogte
van de vaste vergoeding bij ministeriële regeling kan worden aangepast
(zie ook de artikelsgewijze toelichting op Artikel I, Onderdeel D).In artikel 14 is voor de betekening of kennisgeving rechtstreeks door
postdiensten opgenomen dat dit bij aangetekend schrijven met ontvangstbevestiging
of op gelijkwaardige wijze geschiedt. De in het tweede lid van artikel 14
van verordening 1348/2000 opgenomen mogelijkheid dat een lidstaat zelf bepaalt
onder welke voorwaarden de betekening of kennisgeving per post wordt aanvaard,
is komen te vervallen. Dit brengt vooral verbetering voor verzending
van stukken naar lidstaten die onder verordening 1348/2000 vele aanvullende
voorwaarden hadden gesteld.Artikel 15 van verordening 1393/2007 ziet op de mogelijkheid voor iedere
belanghebbende bij een rechtsgeding de betekening of kennisgeving rechtstreeks
te doen verrichten door deurwaarders, ambtenaren of andere bevoegde personen
in de aangezochte lidstaat, indien rechtstreekse betekening of kennisgeving
is toegestaan door de wetgeving van de aangezochte lidstaat. De mogelijkheid
voor een lidstaat om te verklaren dat hij zich tegen deze wijze van betekening
of kennisgeving op zijn grondgebied verzet, die in artikel 15, tweede lid,
van verordening 1348/2000 stond, is komen te vervallen. Nederland heeft onder
verordening 1348/2000 geen verklaring afgelegd dat het zich tegen rechtstreekse
betekening verzet. In het wetsvoorstel is daarom een expliciete bepaling opgenomen
dat rechtstreekse betekening op de voet van artikel 15 aan in Nederland verblijvende
personen is toegestaan.Artikel 16 van de verordening, dat ongewijzigd is in de nieuwe verordening,
bepaalt ten slotte dat ook buitengerechtelijke stukken overeenkomstig de bepalingen
van de verordening worden verzonden op dezelfde wijze als gerechtelijke stukken.4. Gevolgen voor bedrijfsleven en burgerIn het kader van de administratieve lastenvermindering zijn het civiel
en bestuursprocesrecht steeds buiten de kwantitatieve reductiedoelstellingen
gehouden. De reden hiervoor is het bijzondere karakter van het procesrecht,
dat een waarborg beoogt te bieden voor een eerlijke en efficiënte procesvoering.
De vormvereisten die met betrekking tot informatie-uitwisseling aan rechter
en wederpartij en tussen partijen onderling zijn gesteld, hangen direct samen
met deze waarborgfunctie en kunnen derhalve niet onverkort als administratieve
lasten worden aangemerkt. Niettemin kunnen ook in het procesrecht lasten voor
bedrijfsleven en burger worden verminderd door bijvoorbeeld vereenvoudiging
van administratieve procedures en inzet van ICT. Op dit moment zijn verschillende
voorstellen daartoe in voorbereiding of aanhangig. Ook verordening 1393/2007en
dit wetsvoorstel beogen bij te dragen aan vermindering van de lasten voor
bedrijfsleven en burger door verduidelijking en vereenvoudiging van de regels
voor grensoverschrijdende betekeningen en kennisgevingen.ARTIKELENArtikel IArtikel I, Onderdeel BMet de toevoeging van de Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders
als ontvangende instantie wordt een sinds mei 2005 gegroeide praktijk wettelijk
vastgelegd. Het doel is om buitenlandse verzendende instanties een extra faciliteit
te bieden. Uitgangspunt blijft echter dat elke individuele deurwaarder als
ontvangende instantie als bedoeld in artikel 2, tweede lid, van de verordening
kan optreden.Artikel I, Onderdeel COnder de huidige uitvoeringswet bij verordening 1348/2000 is al mogelijk
dat formulieren die worden gezonden aan verzendende en ontvangende instanties
in Nederland, niet in het Nederlands maar in de Engelse taal zijn gesteld.
Voor verordening 1393/2007 is ervoor gekozen om voor deze formulieren ook
de Duitse taal toe te laten.Artikel I, Onderdeel DHet huidige artikel 6 van de Uitvoeringswet geeft een invulling aan artikel
14, tweede lid, van verordening 1348/2000. Het gewijzigde artikel 14 schrijft
voor een betekening of kennisgeving door postdiensten voor dat dit bij aangetekend
schijven of gelijkwaardige wijze plaatsvindt. De mogelijkheid om zelf eisen
te stellen is vervallen. Daarmee wordt het eerste lid van artikel 6 overbodig.
Ook het tweede lid van artikel 6 kan vervallen, omdat de taalvoorschriften
van artikel 8, eerste tot en met derde lid, van de verordening 1393/2007 door
artikel 8, vierde lid, van de verordening ook van toepassing zijn op een betekening
of kennisgeving langs consulaire weg of per aangetekende post overeenkomstig
de artikelen 13 tot en met 15. Lidstaten hebben niet de vrijheid om daarnaast
aanvullende eisen te stellen aan een betekening of kennisgeving per aangetekende
post overeenkomstig artikel 14 van de verordening.De voorgestelde tekst van artikel 6 geeft uitvoering aan artikel 11, tweede
lid, van verordening 1393/2007. Daarin is voorgeschreven dat een lidstaat
slechts «een enkele vaste vergoeding» in rekening mag brengen
voor de betekening met bijstand van een deurwaarder of ander bevoegd persoon.
Dat bedrag moet vooraf door de lidstaat zijn vastgesteld met inachtneming
van de beginselen van evenredigheid en non-discriminatie (zie ook het algemene
gedeelte van de memorie van toelichting). Het bedrag van € 65 is
ontleend aan artikel 2 onder d van het Besluit tarieven ambtshandelingen gerechtsdeurwaarders.
Aangeknoopt is bij het schuldenaarstarief dat geldt voor overige betekeningen.
Dit bedrag is iets verhoogd in verband met een opslag voor de kosten van GBA-
en KvK-uittreksels.Ingevolge de eis van artikel 11, eerste lid, van de verordening, dat de
betekening of kennisgeving van stukken geen aanleiding geeft tot betaling
of terugbetaling van heffingen of kosten voor de voor de aangezochte lidstaat
verleende diensten, rijst de vraag of over dit bedrag van € 65 dat
de buitenlandse verzendende instantie is verschuldigd aan de Nederlandse ontvangende
instantie (de gerechtsdeurwaarder), BTW verschuldigd is. Over deze vraag vindt
nog overleg plaats met de Europese Commissie. Mocht het overleg met de Commissie
daartoe aanleiding geven, dan zal het wetsvoorstel worden aangepast.Het tweede lid van het nieuwe artikel 6 voorziet in de mogelijkheid dat
de het bedrag van € 65 wordt aangepast bij ministeriële regeling.
Om buitenlandse verzendende instantie duidelijkheid te bieden over een langere
periode en om te voorkomen dat wijzigingen met heel kleine bedragen worden
doorgevoerd, is in het wetsvoorstel bepaald dat het bedrag niet vaker dan
eens per vijf jaar mag worden gewijzigd. Een grond voor wijziging kan bijvoorbeeld
zijn een ingrijpende wijziging van het schuldenaarstarief van artikel 2 onder
d van het Besluit tarieven ambtshandelingen gerechtsdeurwaarders.Artikel I, Onderdeel EIn artikel 19 van de verordening wordt niet langer van «een bewijs,
hetzij van betekening of kennisgeving, hetzij van afgifte» gesproken,
maar van een certificaat van betekening, kennisgeving of afgifte. Artikel
7 van de uitvoeringswet wordt daarom aangepast.Artikel I, Onderdeel FHet gewijzigde artikel 8 geeft uitvoering aan de nieuwe tekst van artikel
15 van verordening 1393/2007 (rechtstreekse betekening of kennisgeving op
verzoek van iedere belanghebbende). De tekst van het tweede lid van artikel
15 van verordening 1348/2000 bood lidstaten de mogelijkheid een verklaring
af te leggen waarmee zij zich tegen deze wijze van betekening of kennisgeving
konden verzetten. Nederland heeft onder verordening 1348/2000 niet een verklaring
afgelegd. Om duidelijk te maken dat de Nederlandse wetgeving rechtstreeks
betekening of kennisgeving overeenkomstig artikel 15 toestaat, is in het wetvoorstel
een afzonderlijke bepaling opgenomen. Omdat via artikel 16 van de verordening
ook buitengerechtelijke stukken overeenkomstig de bepalingen van de verordening
kunnen worden verzonden, zijn de verwijzingen naar een belanghebbende bij
een rechtsgeding en naar gerechtelijke stukken niet uit artikel 15 van de
verordening overgenomen in het wetsvoorstel.Artikel IIArtikel II, Onderdeel AArtikel 56, eerste en tweede lid, RvIn het eerste lid moet de verwijzing naar verordening 1348/2000 in artikel
56 Rv worden aangepast aan de nieuwe verordening. Door de verdere aanpassingen
in artikel 56 moet in het eerste lid niet alleen worden verwezen naar het
tweede lid maar ook naar het derde lid.In het tweede lid is de verwijzing naar artikel 8 van de verordening (het
talenregime) aangepast. Volgens artikel 8 van verordening 1348/2000 kon een
stuk worden geweigerd door de geadresseerde als het niet in òf de officiële
taal of een van de officiële talen van de lidstaat van ontvangst was,
of in de taal van de lidstaat van verzending, die de geadresseerde begrijpt.
In die situatie was logisch om in artikel 56, tweede lid, bij de vertaling
alleen te verwijzen naar onderdeel a van artikel 8 van verordening 1348/2000
(de officiële taal of talen van de ontvangende lidstaat). Bij verzending
door de deurwaarder ter betekening van een stuk in het Nederlands (als taal
van de lidstaat van verzending die de geadresseerde begrijpt) is immers geen
sprake van een vertaling. Onder verordening 1393/2007 zijn de mogelijkheden
voor betekening in een andere taal echter verruimd. Het nieuwe artikel 8,
eerste lid onder a (onderdeel b bevat de al bekende verwijzing naar de officiële
taal of talen van de lidstaat van ontvangst), van verordening 1393/2007 verwijst
naar een taal die de geadresseerde begrijpt. Dit
kan dus ook een andere taal zijn dan de taal van de lidstaat van verzending
en in dat geval is wèl sprake van een vertaling in de zin van artikel
56, tweede lid, Rv. Om die reden wordt in die bepaling verwezen naar artikel
8, eerste lid (dat wil zeggen onderdelen a èn b), van verordening 1393/2007.Artikel 56, derde lid (nieuw), RvEen nieuw derde lid is toegevoegd om toepassing van artikel 14 van de
verordening (verzending per aangetekend schrijven met ontvangstbevestiging
of op gelijkwaardige wijze) ook mogelijk te maken voor stukken die de gerechtsdeurwaarder
als verzendende instantie ter betekening naar een andere lidstaat stuurt.
Onder verordening 1348/2000 maakte Nederland alleen gebruik van de verzending
overeenkomstig artikel 14 van de verordening bij de verzending van verzoekschriften
door (de griffie van) de gerechten aan belanghebbenden in een andere lidstaat
(artikel 277 Rv). In de praktijk blijkt onder omstandigheden in sommige lidstaten
de verzending per aangetekend schrijven een grotere kans te bieden dat het
te betekenen stuk de gedaagde in een andere lidstaat daadwerkelijk bereikt.
In die gevallen hapert de betekening door de ontvangende instantie. De verordening
bevat in artikel 14 een alternatieve wijze van betekening of kennisgeving.
Dit alternatief kan onder omstandigheden voorkomen dat in de praktijk een
civiele procedure onnodig wordt vertraagd of zelfs strandt. Het voorgestelde
artikel 56, derde lid, Rv biedt de gerechtsdeurwaarder als verzendende instantie
daarom de mogelijkheid om het te betekenen stuk rechtstreeks
aangetekend met ontvangstbevestiging te verzenden aan degene voor wie het
stuk bestemd is. Van de gegevens die de deurwaarder moet vermelden bij deze
aangetekende verzending zijn alleen de onderdelen a (datum van verzending),
c (de wijze van verzending) en d (of een vertaling is meegezonden, en zo ja,
in welke taal) uit het tweede lid van artikel 56 Rv overgenomen. De onderdelen
b en d van die bepaling zijn uitsluitend relevant voor de betekening via de
ontvangende instantie volgens artikel 4 van de verordening. Wel moet de gerechtsdeurwaarder
in dat geval vermelden dat hij de geadresseerde heeft gewezen op diens mogelijkheid
om stukken te weigeren als ze niet gesteld zijn in een taal of vergezeld gaan
van een vertaling in een taal als bedoeld in artikel 8, eerste lid, van de
verordening en dat geweigerde stukken aan hem moeten worden gezonden (artikel
8, vijfde lid, van de verordening). Hierin voorziet het voorgestelde artikel
56, derde lid, onder d, van het wetsvoorstel.Artikel 56, vierde lid (voormalig derde lid), RvIn het voormalig derde lid, nu vierde lid, van artikel 56 Rv wordt een
verwijzing naar het nieuwe derde lid toegevoegd. Daarnaast wordt de bepaling
over de betekening van een afschrift of een vertaling aan de geadresseerde
overeenkomstig de voorschriften van de verordening bij een betekening overeenkomstig
artikel 63, eerste lid, Rv (betekening aan de advocaat of deurwaarder waar
in de vorige instantie woonplaats is gekozen) geschrapt. Over de vraag of
bij een betekening overeenkomstig artikel 63 Rv de verordening 1348/2000 van
toepassing is, bestond enige onduidelijkheid. In de memorie van toelichting
bij de Uitvoeringswet van verordening 1348/2000 is hierover destijds het volgende
opgemerkt:  «In de tweede zin [van het derde lid van artikel 56
Rv] wordt op advies van de Staatscommissie voor het Internationaal Privaatrecht
rekening gehouden met de mogelijkheid om verzet-, appèl- en cassatiedagvaardingen
aan de laatstelijk gekozen woonplaats van de wederpartij uit te brengen. Bij
gebruikmaking van deze mogelijkheid, die in de praktijk een grote rol speelt,
kan de datum van betekening voor de vraag of tijdig verzet, appel of cassatie
is ingesteld, z[g]elden als datum van betekening in de zin van artikel
9, tweede lid, van de verordening. Wel zal de deurwaarder tevens een afschrift
of vertaling daarvan overeenkomstig de verordening moeten verzenden aan een
ontvangende instantie ter betekening aan de betrokkene. Of de Nederlandse
wet in strijd zou komen met de verordening als bepaald zou worden dat in een
dergelijk geval in het geheel geen betekening of kennisgeving overeenkomstig
de verordening behoeft plaats te vinden, is een vraag van interpretatie van
de verordening, waarvan de Staatscommissie voor het Internationaal Privaatrecht
voorshands aanneemt dat deze bevestigend beantwoord moet worden. Reeds om
die reden verdient het de voorkeur dat ook bij betekening aan de laatstelijk
gekozen woonplaats overeenkomstig de genoemde artikelen tevens een betekening
overeenkomstig de verordening plaatsvindt. Daarmee wordt ook aangesloten bij
het onder het Haags betekeningsverdrag 1965 ontwikkelde stelsel (HR 27 juni
1986, NJ 1987, 764)»Nadien heeft de Hoge Raad in zijn uitspraak van 17 januari 2003 (C02/273,
NJ 2003, 113) – overigens zonder hierover prejudiciële vragen te
stellen – geoordeeld dat verordening 1348/2000 van toepassing is op
een betekening overeenkomstig artikel 63, eerste lid, Rv. De Hoge Raad oordeelde
dat bij een dergelijke betekening de aanvrager binnen veertien dagen na de
betekening aan de procureur vorige instantie moet zorgdragen voor een betekening
of kennisgeving overeenkomstig de artikelen 2 of 14 van verordening 1348/2000.Bij de onderhandelingen over de nieuwe verordening 1393/2007 is expliciet
aan de orde geweest of in gevallen waarin het nationale recht betekening aan
de gemachtigde in de vorige instantie toestaat, de verordening van toepassing
is. De leden van de raadswerkgroep en de vertegenwoordigers van de Commissie
waren van oordeel dat dit niet het geval is omdat hier niet sprake is van
een situatie waarin een stuk «van een lidstaat naar een andere lidstaat
moet worden verzonden ter betekening of kennisgeving aldaar» (artikel
1, eerste lid, verordening, op dit punt ongewijzigd ten opzichte van verordening
1348/2000). Om dit te verduidelijken, mede met het oog op de Nederlandse situatie
van artikel 63, eerste lid, Rv en de interpretatie van de Hoge Raad van verordening
1348/2000 en artikel 56 Rv, is overweging 8 in verordening 1393/2007 opgenomen.
Daarin wordt expliciet gemeld dat de verordening «niet van toepassing [is]
op de betekening en de kennisgeving van een stuk aan de gevolmachtigde vertegenwoordiger
van de partij in de lidstaat waar de procedure plaatsvindt, ongeacht de woonplaats
van die partij».Ter uitvoering hiervan wordt voorgesteld de tweede volzin van artikel
56, derde lid, Rv te schrappen. Daarnaast bevat het wetsvoorstel een voorstel
voor een toevoeging aan artikel 63, eerste lid, Rv, inhoudend dat de betekening
aan de advocaat of deurwaarder in vorige instantie overeenkomstig die bepaling
mogelijk is, ook als het stuk bestemd is voor een persoon die een bekende
woonplaats of een bekend werkelijk verblijf heeft in een andere Staat waar
de verordening 1393/2007 van toepassing is (zie ook de toelichting op Artikel
II, onderdeel C, hierna). Deze voorgestelde wijziging betekent een wijziging
van de huidige betekeningspraktijk. Wegens de bestaande onduidelijkheid op
dit punt schrijft het huidige artikel 56, derde lid, Rv voor dat na betekening
van een verzet-, appel- of cassatie-exploot aan de advocaat of deurwaarder
in vorige instantie alsnog betekening of kennisgeving wordt gedaan van een
afschrift overeenkomstig de voorschriften van het Haags betekeningsverdrag
respectievelijk verordening 1348/2007 aan degene voor wie het bestemd was.
Voor de betekening of kennisgeving van stukken bestemd voor iemand met een
bekende woonplaats of een bekend werkelijk verblijf in een andere lidstaat
van de Europese Unie, komt aan deze praktijk met de voorgestelde wijziging
een einde. Het volstaat voortaan om het verzet-, appel- of cassatie-exploot
aan de advocaat of deurwaarder in vorige instantie te betekenen. Die advocaat
of deurwaarder is verantwoordelijk voor tijdige doorzending aan degene voor
wie het exploot bestemd is. Dit geeft in het algemeen een grotere mate van
zekerheid dat het stuk degene voor wie het bestemd is, tijdig bereikt dan
de betekening of kennisgeving overeenkomstig de verordening. De gemachtigde
van een partij in de vorige instantie weet immers die partij meestal sneller
te bereiken dan langs de officiële kanalen mogelijk is. In de praktijk
blijkt de verplichting om alsnog te betekenen of kennis te geven overeenkomstig
de eisen van verordening 1348/2000 vooral een bron van procedurele conflicten
tussen de advocaten van partijen, die hen ervan weerhouden over hun daadwerkelijke
geschil te debatteren.Om recht te doen aan de realiteit dat voor de oproeping van een gedaagde
in het buitenland, ook als dit door de advocaat in vorige instantie van die
partij gebeurt, meer tijd nodig is (bijvoorbeeld door de noodzaak van een
vertaling), blijft het voorschrift van artikel 115 Rv ongewijzigd. Deze bepaling
houdt in dat de dagvaardingstermijn voor een gedaagde met een bekende woonplaats
of een bekend werkelijk verblijf in een Staat waar de verordening respectievelijk
het Haags betekeningsverdrag van toepassing is, vier weken bedraagt. Het derde
lid van artikel 115 Rv bevat een afwijkende termijn van zeven dagen voor gevallen
waarin aan de gedaagde in persoon wordt betekend of aan een door de gedaagde
gekozen woonplaats in Nederland. Bij de gekozen woonplaats, bedoeld in dit
artikel, gaat het om een woonplaatskeuze op de voet van artikel 1:15 BW, dat
wil zeggen een woonplaatskeuze omdat de wet daartoe verplicht of bij overeenkomst.
Bij betekening aan de laatstelijk gekozen (en inmiddels uitgewerkte, artikel 79, tweede lid, Rv) woonplaats
van de gedaagde overeenkomstig artikel 63, eerste lid, Rv is van een dergelijke
woonplaatskeuze op de voet van artikel 115 Rv geen sprake. Op een dergelijke
betekening is daarom de termijn van vier weken, bedoeld in het eerste lid
van artikel 115 Rv van toepassing.In gevallen waarin het te betekenen stuk bestemd is voor iemand met een
bekende woonplaats of een bekend werkelijk verblijf in een Staat het Haags
betekeningsverdrag van 15 november 1965 van toepassing is, blijft de
huidige situatie vooralsnog ongewijzigd. Mocht in de toekomst een zodanig
geval aan de Hoge Raad worden voorgelegd, dan kan de Hoge Raad uitmaken of
de aangepaste verordening en de wijziging van artikel 63, eerste lid, Rv aanleiding
voor hem zijn om zijn uitleg van het Haags betekeningsverdrag op dit punt
te herzien.Artikel II, Onderdeel CDe wijziging in artikel 63, eerste lid, Rv hangt samen met de schrapping
van de twee volzinnen in artikel 56 voormalig derde lid, thans vierde lid,
Rv. De toegevoegde bewoordingen «ongeacht diens bekende woonplaats of
bekend werkelijk verblijf in een Staat waar verordening (EG) nr. 1393/2007
van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 inzake de
betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke
stukken in burgerlijke of in handelszaken («de betekening en de kennisgeving
van stukken»), en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1348/ 2000
(PbEU L 324/79)» verduidelijken dat de betekening langs de weg van artikel
63 Rv ook gevolgd mag worden bij een verzet-, appel- of cassatie-exploot dat
bestemd is voor een persoon die zijn bekende woonplaats of bekend werkelijk
verblijf heeft in een Staat waar verordening 1393/2007 van toepassing is.
Die verduidelijking brengt mee dat ook ten aanzien van die personen –
voor wie volgens artikel 56, voormalig derde lid, Rv de voorschriften van
verordening 1348/2000 moeten worden gevolgd – de betekening volgens
artikel 63, eerste lid, Rv volstaat. De verordening 1393/2007 is op deze betekening
niet van toepassing.Artikel II, Onderdeel EHet slot van artikel 277 Rv kan onder de gewijzigde tekst van artikel
14 van de verordening vervallen. Lidstaten hebben niet langer de vrijheid
om zelf voorwaarden te stellen aan de betekening per post maar zijn gebonden
aan de uniforme regel die de verordening daarvoor geeft (aangetekend met ontvangstbevestiging
of op gelijkwaardige wijze). Voor de verzending overeenkomstig artikel 14
is toegevoegd welke gegevens het gerecht daarbij moet vermelden, net als in
het nieuw toe te voegen derde lid van artikel 56 Rv. Uit praktische overwegingen
wordt in het wetsvoorstel de mogelijkheid geopend dat gerechten de oproeping
doen door betekening of kennisgeving via een ontvangende instantie volgens
artikel 4 van verordening 1393/2007.Artikel IIIDe nieuw in te voeren bepalingen inzake de rechtstreekse verzending door
de deurwaarder overeenkomstig artikel 14 van de verordening (artikel 56, derde
lid, (nieuw) Rv) en het schrappen van de verplichting tot het betekenen of
rechtstreeks verzenden op de voet van artikel 56, huidig derde lid, Rv na
een betekening aan de advocaat of deurwaarder in de vorige instantie op de
voet van artikel 63 Rv, roepen vragen van overgangsrecht op. Wat geldt voor
een rechtstreekse verzending per aangetekende post door de deurwaarder gedaan
vóór de datum van inwerkingtreding van deze wet, maar geëffectueerd
in een andere lidstaat na die datum? Is na betekening op de voet van artikel
63, eerste lid, Rv vóór de datum van inwerkingtreding
van deze wet, aanvullende betekening of rechtstreekse verzending overeenkomstig
de verordening verplicht als de termijn van veertien dagen bedoeld in artikel
56 huidig derde lid Rv eindigt op een tijdstip na inwerkingtreding van deze
wet? De regeling in artikel III beoogt op deze vragen een antwoord te geven.Voor de rechtstreekse verzending door de deurwaarder overeenkomstig artikel
14 van verordening 1393/2007 is uitgegaan is van het tijdstip waarop de handelingen
voor rechtstreekse verzending zijn verricht. Een rechtstreekse verzending
per aangetekende post verricht vóór inwerkingtreding van de
wet vormt dus geen geldige betekening.Voor de vraag of een betekening op de voet van artikel 63 Rv volstaat
voor een geldige betekening, is beslissend op welk tijdstip de formaliteiten
zijn verricht of moeten worden verricht. Ligt dit tijdstip vóór
de datum van inwerkingtreding van de wet, dan blijft het bestaande regime
van artikel 56, derde lid, Rv van toepassing.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinXNoot1Verdrag van Nice houdende wijziging van het Verdrag betreffende de Europese
Unie, de Verdragen tot oprichting van de Europese Gemeenschappen en sommige
bijbehorende akten van 26 februari 2001, Trb. 2001, 47 (Rectificatie
Trb. 2001, 74) 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31522-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl