Wijziging Opiumwet i.v.m. toepassing bestuursdwang ter handhaving art. 2 en 3 in voor publiek toegankelijke lokalen; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25324, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

07-01-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25324 nr. 5

22-12-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamA. De bevoegdheid van de burgemeester in relatie tot het
landelijke drugbeleidB. De relatie tussen de onderhavige (bestuurlijke) bevoegdheid
en het strafrechtC. De plaats van de regelingD. Overige onderwerpenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25324Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 324Wijziging van de Opiumwet in verband met het creëren van de mogelijkheid
voor de burgemeester om bestuursdwang toe te passen ter handhaving van de
artikelen 2 en 3 van de Opiumwet in voor het publiek toegankelijke lokalen
en daarbij behorende ervennr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 22 december 1997Met grote belangstelling hebben wij kennis genomen van het verslag dat
de vaste commissies van de Tweede Kamer van Justitie en van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport over het wetsvoorstel hebben uitgebracht. Wij zijn ingenomen
met de overwegend positieve ontvangst van het wetsvoorstel door de fracties.
Wij hebben met genoegen vastgesteld dat deze fracties onderkennen dat het
rechtstreeks in de wet toekennen van een handhavingsinstrument aan de burgemeester
een belangrijke bijdrage kan leveren aan de beëindiging van de illegale
verkoop van hard drugs en aan de beheersing van de ongewenste neveneffecten
van de verkoop van soft drugs.De vragen van de leden van de fracties concentreren zich op drie kernpunten.
Dit zijn (A) de positie van de bevoegdheid van de burgemeester op grond van
het voorgestelde artikel 13b Opiumwet ten opzichte van het landelijke drugbeleid,
(B) de relatie tussen de onderhavige (bestuurlijke) bevoegdheid en het strafrecht
en (C) de keuze voor de plaats van de regeling, namelijk in de Opiumwet. Deze
punten worden hieronder eerst besproken, waarbij de vragen van de diverse
fracties zijn geclusterd. Vervolgens worden de overige vragen beantwoord. A. De bevoegdheid van de burgemeester in relatie tot het
landelijke drugbeleidBelangrijk uitgangspunt van het Nederlandse drugbeleid is de scheiding
der markten van soft- en harddrugs. Met het oog daarop bestaat ook een gedoogbeleid
voor coffeeshops voor zover deze zich aan de door de overheid opgelegde spelregels
houden. Zonder dit beleid lopen de gebruikers van softdrugs eerder het risico
in aanraking te komen met harddrugs. Gemeentebesturen zullen zich daarvan
bewust moeten zijn en doen er goed aan hun beleid daarop af te stemmen. Wij
onderschrijven dan ook de stellingname van de fractie van de PvdA dat er evenwicht
dient te worden gezocht tussen de functie van de coffeeshops en de regulering
van de effecten van overlast, straathandel en allerlei andere ongewenste praktijken.
De visie dat het «ondergronds gaan» van coffeeshops een ongewenste
ontwikkeling zou zijn, wordt in Nederland – ook bij lokale autoriteiten –
in brede kring onderschreven. Het bovenomschreven uitgangspunt
heeft tot effect dat decentrale overheden deze landelijk geldende doelstelling
moeten betrekken bij de totstandkoming van het lokale drugbeleid en bij de
toepassing van handhavingsinstrumenten. Een inventariserende studie naar de
mogelijke gevolgen van de vestiging van coffeeshops, de feitelijke situatie
in de betreffende gemeente én in de regio daaromheen behoort bij de
voorbereiding van gemeentelijk drugsbeleid. Met instemming hebben wij dan
ook kennisgenomen van de constatering in het onderzoeksrapport van Intraval
en SGBO «Cannabis in Nederland; inventarisatie van de verkooppunten» –
dat op 16 september 1997 aan u is toegezonden – dat «In diverse
regio's (...) gemeenten bezig (blijken) te zijn om samen (en met het openbaar
ministerie en de politie) een beleid te ontwikkelen. Daarbij worden ook afspraken
gemaakt over het aantal coffeeshops dat in de regio wordt toegestaan en de
verdeling daarvan over de verschillende gemeenten».Het afdwingen dat gemeenten onderling afstemming plegen, is naar onze
mening dan ook niet nodig.Met onderhavig wetsvoorstel ontstaat de mogelijkheid voor de burgemeester
om bestuurlijk op te treden tegen coffeeshops en in het verlengde daarvan
handhavingsbeleid te formuleren, waarbij rekening wordt gehouden met aspecten
die liggen buiten de sfeer van openbare orde en woon- en leefklimaat. Ook
meer aan het belang van de volksgezondheid gebonden criteria, zoals leeftijd
(de J in de AHOJ-G-criteria), kunnen een meer nadrukkelijke rol gaan spelen
in het gemeentelijke handhavingsbeleid. In bovenstaande zin betekent het onderhavige
wetsvoorstel een ondersteuning van het landelijke drugbeleid.De wijzigingen die zullen optreden na inwerkingtreding van dit wetsvoorstel,
waarnaar de leden van de fractie van PvdA vragen, hoeven niet noodzakelijkerwijs
te leiden tot een wezenlijk andere lokale situatie. Zoals bekend beschikt
het gemeentebestuur nu reeds over de bevoegdheid om via de APV coffeeshops
aan regels te binden, zolang deze regels betreffen het belang van beheersing
van de openbare orde en het tegengaan van aantasting van het woon- en leefklimaat.
Aan die bevoegdheid kunnen eveneens handhavingsinstrumenten worden ontleend.
Daarnaast heeft de gemeente sturingsinstrumenten op het gebied van onder meer
de Drank- en Horecawet. Verder kan gewezen worden op een ontwikkeling waarin
de bestuursrechter toewerkt naar een zogeheten abstract overlastbegrip. Daarbij
hoeft de burgemeester niet langer aan te tonen dat de vestiging van een coffeeshop
of de overschrijding van een gesteld maximum, in een concreet geval overlast
veroorzaakt. Een beleid dat geen coffeeshops toelaat of aan de vestiging ervan
een maximum stelt is voldoende grondslag voor sluiting, mits het beleid gedragen
wordt door een zorgvuldige afweging van belangen. Gewezen kan worden op de
uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State d.d. 22
mei 1997 (Gemeentestem 1997, 7057, nr. 4; NJB 1997, p. 1223; JG 1997, nr.
97 0143), waarin de zojuist geschetste trend door dit terzake hoogste
bestuursrechtscollege wordt bevestigd. In een dergelijke situatie is het nu
al mogelijk om een nuloptie te formuleren. Wij verwachten niet dat gemeentebesturen
lichtvaardiger dan voorheen de overweging zullen gaan maken om over te gaan
op een nuloptie, waarnaar de leden van de fracties van D66 en RPF vragen.Op het punt van uiteenlopend gemeentelijk beleid, waaraan de D66-fractie
refereert, het volgende. Zoals ook uit het genoemde onderzoek naar cannabis
in Nederland blijkt, bestaan ook nu reeds verschillen in gemeentelijk (handhavings)beleid.
Sommige gemeenten staan in het geheel geen coffeeshops toe of staan een uitsterfbeleid
voor, terwijl in andere gemeenten (een contingent aan) coffeeshops word(t)(en)
gedoogd. Bij het strafrechtelijk optreden tegen coffeeshops wordt rekening
gehouden met het lokaal vastgestelde coffeeshopbeleid. Van rechtsongelijkheid,
dat wil zeggen geen gelijke behandeling in gelijke omstandigheden, kan in
deze niet worden gesproken, aangezien de toepassing van handhavingsinstrumenten
(mede) afhankelijk wordt gesteld van lokale omstandigheden. Verschil in omstandigheden
kan leiden tot een andere uitkomst in de belangenafweging. Op zichzelf is
dit volstrekt legitiem.De doelstellingen van het landelijke softdrugbeleid kunnen langs meerdere
wegen worden nagestreefd. De afweging tussen de verschillende varianten, waarnaar
de fractie van de PvdA vraagt, is primair aan de lokale autoriteiten.Burgers kunnen via democratische weg invloed uitoefenen op de totstandkoming
van het lokale drugbeleid. Ook kunnen zij bij het gemeentebestuur aandringen
op het nemen van passende maatregelen tegen hinder die zij ondervinden van
de aanwezigheid van een coffeeshop. Het bestuur moet dergelijke klachten en
verzoeken in overweging nemen en dient binnen redelijke termijn op de aanvraag
om toepassing van bestuursdwang te beslissen. Bij de voorbereiding van een
dergelijk besluit is het bestuursorgaan gehouden de nodige kennis te vergaren
omtrent de relevante feiten en de af te wegen belangen (artikel 3:2 van de
Algemene wet bestuursrecht), de betrokken belangen af te wegen en de evenredigheid
van de mogelijke gevolgen van het besluit te toetsen. Afhankelijk van de uitkomst
van deze beoordeling is het bestuursorgaan gehouden belanghebbenden te horen,
voordat het besluit definitief tot stand komt. Tegen dergelijke besluiten
kan door belanghebbenden, zoals een coffeeshophouder, bezwaar worden gemaakt
bij het bestuursorgaan dat het primaire besluit heeft genomen. Tegen de beslissing
op bezwaar kan door belanghebbenden beroep worden ingesteld bij de bestuursrechter.
Deze zal – naast de wijze van totstandkoming van het besluit –
toetsen of het beleid dat aan het gebruik van het juridische instrumentarium
ten grondslag ligt in redelijkheid tot stand heeft kunnen komen en gedragen
wordt door een deugdelijke motivering. Het gemeentebestuur zal daarbij moeten
aangeven dat het beleid is gebaseerd op een afweging van relevante feiten,
omstandigheden en betrokken belangen. Indien de rechter tot het oordeel komt
dat het gemeentelijke beleid niet of in onvoldoende mate berust op een dergelijke
afweging, heeft hij de mogelijkheid het daarop gebaseerde besluit te vernietigen. Met de passage in de memorie van toelichting dat «het plegen van
handelingen in strijd met de Opiumwet op zich voldoende rechtvaardiging (is)
voor handelend optreden van de gemeente (..)» hebben wij niet tot uitdrukking
willen brengen dat de burgemeester onder alle omstandigheden gehouden is op
te treden tegen de verkoop van softdrugs. Het gaat om een discretionaire bevoegdheid.
Bestuurlijk optreden kan geraden zijn om te bereiken dat de feitelijke situatie
in overeenstemming wordt gebracht met het landelijk gevoerde drugbeleid en
met de lokaal gestelde voorwaarden. Het opleggen van een verplichting aan
burgemeesters om onder alle omstandigheden op te treden tegen coffeeshops
waar softdrugs worden verkocht, ook als zij zich daarbij houden aan de zgn.
AHOJ-G-criteria, zou betekenen dat daarmee afstand wordt genomen van het landelijke
drugbeleid. Dit is geenszins de bedoeling van onderhavig wetsvoorstel. Zoals
de leden van de fractie van D66 het juist verwoorden: «De voorgestelde
bepalingen moeten ertoe strekken de bevoegdheid van het bestuur om het vastgestelde
beleid af te dwingen uit te breiden zonder de uitvoering van het gedoogbeleid
onmogelijk te maken».Ook onderschrijven wij, zoals uit het voorgaande blijkt, de stelling van
de fractie van GroenLinks dat een te terughoudende opstelling jegens coffeeshops
zonder boven-lokale afstemming, de kans op een «vlucht in de
illegaliteit» zou doen toenemen en daarmee in strijd zou komen met de
landelijk geldende doelstelling van het softdrugbeleid.De rol van de rijksoverheid op het gebied van het lokale softdrugbeleid
blijft een wezenlijke. In dit kader kunnen wij wijzen op de oprichting van
en deelname van de betrokken ministeries aan de interbestuurlijke Taskforce
Veiligheid en Verslavingszorg in 1995. Deze Taskforce heeft tot taak het plegen
van afstemming tussen de verschillende betrokken instanties op het gebied
van de drugsproblematiek, zoals gemeenten, openbaar ministerie, politie, verslavingszorg
en de rijksoverheid. Verder kan gewezen worden op het bestaan van het Steun-
en informatiepunt drugs en veiligheid. Dit door ons in samenwerking met de
VNG opgerichte verzamelpunt van informatie over en ervaringen met de aanpak
van drugsproblemen, heeft onlangs een leidraad voor een geïntegreerd
coffeeshopbeleid gepubliceerd. Deze publicatie vormt een handreiking bij de
totstandkoming van lokaal coffeeshopbeleid en gaat onder meer in op de vragen
die gemeentebesturen zich moeten stellen om te komen tot een afgewogen en
integraal coffeeshopbeleid en op de mogelijke effecten die het gekozen beleid
kan hebben. Daarbij wordt uitdrukkelijk ingegaan op de wenselijkheid van bovenlokale
afstemming met de partners bij de bestrijding van ongewenste neveneffecten
van het gebruik van drugs – politie, openbaar ministerie en gezondheids-
en verslavingszorg – en met omliggende gemeenten. De handreiking is
bij brief van 1 oktober 1997 (kenmerk: EA97/U3210) door staatssecretaris Kohnstamm
aan de leden van de Tweede Kamer aangeboden en is gelijktijdig toegezonden
aan gemeenten, politiekorpsen en het openbaar ministerie. B. De relatie tussen de onderhavige (bestuurlijke) bevoegdheid
en het strafrechtDe toegevoegde waarde van het wetsvoorstel vormt de wettelijke vastlegging
van de bestuurlijke rol bij de handhaving van de Opiumwet. Tevens wordt met
het onderhavige wetsvoorstel beoogd het bestuurlijke en strafrechtelijke handhavingsbeleid
beter op elkaar te laten aansluiten. In de bijdragen van vrijwel alle fracties
vinden wij steun voor deze principiële benadering. Tevens wordt met onderhavig
wetsvoorstel beoogd de bestuurlijke handhaving beter te laten aansluiten op
het strafrechtelijke gedoogbeleid.De huidige mogelijkheden om bestuurlijk op te treden tegen coffeeshops
worden bepaald door het belang van de openbare orde en het woon- en leefklimaat
en houden geen direct verband met het strafrechtelijke instrumentarium, zoals
de leden van de fractie van RPF stellen. Het openbaar ministerie hanteert
het strafrechtelijke instrumentarium, terwijl de gemeenten bestuursrechtelijke
instrumenten kunnen inzetten op het gebied van de vestiging van coffeeshops.
Wel komt het voor dat elementen uit de OM-richtlijnen in gemeentelijke voorwaarden
worden getransformeerd. Dit kan uitsluitend, indien de criteria verband houden
met genoemde belangen. Bestuursdwang komt in de huidige situatie in beeld,
nadat de desbetreffende gemeentelijke voorwaarden zijn overtreden. Een systeem
op basis waarvan bestuursdwang tegen coffeeshops kan worden toegepast wegens
overtreding van een wet in formele zin, in casu de Opiumwet, ontbreekt op
dit moment, maar wordt bij inwerkingtreding van onderhavig wetsvoorstel ingevoerd.
Op basis van dit wetsvoorstel kunnen ook AHOJ-G-criteria die niet direct verband
houden met openbare orde en woon- en leefklimaat, onderdeel uitmaken van gemeentelijk
handhavingsbeleid. Aldus kan worden bereikt dat de bestuurlijke handhaving
beter aansluit op het strafrechtelijke handhavingsbeleid. Afstemming met het
opsporings- en strafvorderingsbeleid en daarmee met de toepassing
van de AHOJ-G-criteria, dient op lokaal niveau te geschieden.Bij de ontwikkeling van het lokale softdrugbeleid is een belangrijke rol
weggelegd voor de regionale, districtelijke en lokale driehoeksoverleggen
tussen de burgemeester, het hoofd van de betreffende politie-eenheid en de
(hoofd)officier van justitie. Aan het driehoeksoverleg komt echter geen besluitvormende
bevoegdheid toe. Dit geldt evenzeer voor het regionaal college van de politieregio's
als het gaat om de vaststelling van drugbeleid. Het openbaar ministerie heeft
een eigen verantwoordelijkheid in deze, waarbij het College van Procureurs-generaal
richtlijnen voor het opsporings- en strafvorderingsbeleid geeft. Na samenspraak
met de overige partners – burgemeester en politie – wordt bepaald
op welke wijze de ter zake geldende richtlijnen worden geïmplementeerd.
In de OM-richtlijnen is deze bevoegdheid tot differentiatie uitdrukkelijk
neergelegd. De strafrechtelijke bevoegdheid moet echter worden onderscheiden
van de bestuur(srechte)lijke bevoegdheid van de burgemeester om op basis van
artikel 13b Opiumwet tegen een coffeeshop of ander verkooppunt van drugs bestuursdwang
toe te passen. Beide instrumenten kunnen elkaar echter wel aanvullen. Anderzijds
laat onderling overleg eigen bevoegdheden en daaraan verbonden verantwoordelijkheden
onverlet. De bevoegdheid van het openbaar ministerie om strafrechtelijk op
te treden tegen overtreding van de AHOJ-G-criteria, gelden onverkort, ook
indien de burgemeester zou nalaten van bestuurlijk optreden tegen de betreffende
coffeeshop, waarnaar de leden van de CDA-fractie vragen.Bij de afstemming van beleid in de driehoek wordt uiteraard rekening gehouden
met de lokale omstandigheden. De mening van de gemeenteraad of, afhankelijk
van de omvang van het gebied, gemeenteraden zal daarbij één
van de elementen van de beraadslaging zijn. Met betrekking tot de uitoefening
van de bestuursdwangbevoegdheid door de burgemeester uit onderhavig artikel
13b Opiumwet, kan de gemeenteraad op basis van artikel 148 Gemeentewet algemene
regels stellen. C. De plaats van de regelingDe reden van inbedding van de voorgestelde bestuursdwangbevoegdheid in
de Opiumwet, waarnaar de leden van de fractie van de VVD vragen, is gelegen
in het specifieke doel van onderhavige bestuursdwangbevoegdheid. Onder bestuursdwang
wordt verstaan het door feitelijk handelen door of vanwege een bestuursorgaan
tegen hetgeen in strijd met bij of krachtens enig wettelijk voorschrift gestelde
verplichting is of wordt gedaan, gehouden of nagelaten (artikel 5:21 van de
Algemene wet bestuursrecht, zoals deze gaat luiden op 1 januari 1998). De
in deze omschrijving bedoelde verplichting is, voor zover voor dit wetsvoorstel
relevant, opgenomen in de artikelen 2 en 3 van de Opiumwet. De verboden uit
de Opiumwet betreffen echter strafrechtelijke normen, waarbij het gemeentebestuur
niet is belast met de handhaving ervan. De algemene bestuursdwangregeling
uit de Gemeentewet – of met ingang van 1 januari 1998 de Algemene wet
bestuursrecht – biedt in een dergelijk geval geen handhavingsbevoegdheid
voor het gemeentebestuur. De bevoegdheid tot bestuurlijke handhaving van de
normen in de Opiumwet dient derhalve te worden gecreëerd. Het is gebruikelijk
deze specifieke bevoegdheid neer te leggen in dezelfde wet als die waarin
de norm is opgenomen.Wij hebben hiermee ook antwoord gegeven op de soortgelijke vraag van de
leden van de fractie van GroenLinks dienaangaande. Met betrekking tot het opnemen van de bevoegdheid in de Gemeentewet geldt
bovendien dat de Gemeentewet een organieke wet is, waarin hoofdzakelijk algemene
regels zijn opgenomen over de bevoegdheidsverdeling tussen de gemeentebesturen
onderling en tussen gemeenten enerzijds en provincies en rijksoverheid anderzijds.
Een dergelijke wet is in beginsel niet de juiste plaats voor een specifieke
bevoegdheid als de onderhavige. Afwijkingen van dit uitgangspunt dienen beperkt
te blijven. De reden dat de bevoegdheid van de burgemeester om woningen en
andere niet voor publiek toegankelijke lokalen en daarbij behorende erven
in de Gemeentewet (artikel 174a) is opgenomen is erin gelegen dat deze bevoegdheid
uitsluitend kan worden uitgeoefend indien door gedragingen in de woning etc.
de openbare orde wordt aangetast. Een dergelijke aan de openbare orde verbonden
bevoegdheid sluit nauw aan bij de overige bevoegdheden van de burgemeester,
zoals deze in de Gemeentewet zijn opgenomen. Daar komt bij dat met betrekking
tot deze bevoegdheid geen andere regeling voorhanden was. D. Overige onderwerpenDe leden van de fracties van PvdA en GroenLinks vragen de regering in
te gaan op de relatie met de voorgenomen wijziging van de Drank- en Horecawet.De mogelijke aanpassing van de Drank- en Horecawet is momenteel in een
voorbereidend stadium. Om deze reden kunnen wij op dit moment de gestelde
vraag nog niet beantwoorden.De fracties van de PvdA, D66, GroenLinks en GPV vragen naar de ervaringen
met de toepassing van de sinds 1 oktober 1996 in werking getreden OM-richtlijnen.Zoals in de nota naar aanleiding van het verslag bij het wetsvoorstel
inzake de verhoging van de strafmaat voor bedrijfs- en beroepsmatige hennepteelt
(Kamerstukken 25 325, 1996/1997, nr. 6) werd opgemerkt, is in oktober
gestart met de evaluatie van de OM-richtlijnen en worden de resultaten medio
maart 1998 verwacht. Daarin wordt ook de handhaving van de 5-grams norm betrokken.De opvatting van de regering dat het beleid met betrekking tot verkoop
van harddrugs, dan wel van softdrugs in andere gelegenheden dan coffeeshops,
altijd gericht dient te zijn op beëindiging van de handel, heeft betrekking
op de verkoop van middelen die zijn genoemd in de lijsten I en II van de bijlage
bij de Opiumwet. Het voorgestelde artikel 13b Opiumwet verwijst naar de middelen
in de de bedoelde lijsten. De bestuursdwang strekt zich derhalve uit over
alle winkels, festivals en houseparty's, voor zover voor publiek toegankelijk,
indien middelen worden verkocht die voorkomen op genoemde lijsten. Van het
voorafgaand verbieden van festivals e.d. kan op basis van dit wetsvoorstel
geen sprake zijn.Dit betekent voorts dat de burgemeester door artikel 13b opiumwet de bevoegdheid
krijgt om op te treden jegens shops of andere gelegenheden, indien verboden
drugs worden verkocht.Zoals is aangegeven in de Voortgangsrapportage van september 1997 wordt
een beleidsnotitie over Smart shops en nieuwe trends in het gebruik van psychoactieve
stoffen binnenkort aan de Tweede Kamer gezonden.De fractie van het CDA vraagt of de bestuursdwangbevoegdheid zich ook
uitstrekt over gelegenheden die «lidmaatschapspasjes» uitgeven
die voor iedereen verkrijgbaar zijn.Bij de uitleg van het begrippenpaar «voor publiek toegankelijk»
moet volgens vast gebruik worden gekeken naar de feitelijke situatie. De omstandigheid
dat personen over een lidmaatschapspasje moeten beschikken wekt
de indruk dat sprake is van beslotenheid. Indien echter blijkt dat een ieder
in feite over een dergelijk pasje kan beschikken, zonder dat de «leden»
behoren tot een besloten, vastomlijnde en aanwijsbare groep, is geen sprake
van beslotenheid.De leden van de CDA-fractie vragen in welke gevallen op basis van het
artikel 13b Opiumwet opgetreden kan worden tegen het enkel aanwezig zijn van
middelen als bedoeld in artikel 2 of 3 van die wet.Zoals uit de wetstekst blijkt, voorziet deze niet in de bevoegdheid van
de burgemeester tot uitoefening van bestuursdwang in geval er uitsluitend
sprake is van «het aanwezig hebben» van drugs. Het moet gaan om
aanwezig hebben gericht zijn op de verkoop, het afleveren of het verstrekken.
De ratio hiervan is dat aanwezigheid van drugs voor eigen gebruik doorgaans
geen overlast veroorzaakt en dan ook geen aanleiding vormt voor de toepassing
van bestuurlijke handhavingsmiddelen.Wij onderschrijven de wens van de leden van de fractie van de PvdA tot
evaluatie van de voorgestelde bestuursdwangbevoegdheid. De evaluatie zal worden
gekoppeld aan onderzoek «Monitoring van de effecten van het nieuwe drugbeleid»
dat wordt uitgevoerd in het kader van het WODC-onderzoekprogramma. Wij informeerden
u hierover onlangs in de Voortgangsrapportage drugbeleid.De leden van de fracties van VVD en D66 vragen in hoeverre rekening is
gehouden met de door ons ingewonnen adviezen.Het advies van de hoogleraren Scheltema en Meijers, waarnaar wij in de
memorie van toelichting reeds verwezen, is volledig overgenomen.De suggestie van de VNG om de bevoegdheid toe te kennen aan de burgemeester
in plaats van aan het college van burgemeester en wethouders is overgenomen.
Ook diverse leden van de interbestuurlijke Taskforce Drugs en Verslavingszorg
hadden dit geadviseerd.Verder adviseerde de VNG de bestuursdwangbevoegdheid niet te beperken
tot bepaalde overtredingen van de Opiumwet. Zij achtten dit een onnodige beperking
en stelden voor de bevoegdheid onvoorwaardelijk te koppelen aan de reikwijdte
van de artikelen 2 en 3 van de Opiumwet.Hiervan is afgezien aangezien wij eraan hechten de onderhavige bevoegdheid
aan te laten sluiten bij de taken die regulier door de burgemeester worden
uitgevoerd. Deze strekken zich – voor zover relevant – uit over
het toezicht op voor publiek openstaande gebouwen. De onderhavige sluitingsbevoegdheid
is toegespitst op handelingen die zich daar voordoen. Teelt en productie anderszins
van opiumwetmiddelen behoort daar niet toe.Zoals wij in de memorie van toelichting reeds aangaven, is het advies
van de Inspectie voor de Gezondheidszorg overgenomen op het punt van de afstemming
met de taken en bevoegdheden van de Inspectie zelf. Om deze afstemming te
bereiken is het tweede lid van artikel 13b opgenomen. Verder adviseerde de
Inspectie de onderhavige bevoegdheid op te nemen in de Gemeentewet in plaats
van in de Opiumwet. Aan deze keuze voor de plaats van de regeling hebben wij
in het bovenstaande reeds uitgebreid aandacht besteed.Er bestaat een zekere overlap van de voorgestelde bestuursdwangbevoegdheid
met de huidige gemeentelijke openbare orde-bevoegdheden, zoals de leden van
de VVD-fractie terecht opmerken.De vraag doet zich hierbij voor of gemeentelijke verordeningsbepalingen
waarin een regeling is neergelegd over coffeeshops of andere voor publiek
toegankelijke inrichtingen waarin drugs worden verkocht, op basis van artikel
122 van de Gemeentewet van rechtswege vervallen. Wij zijn van mening dat gemeentelijke regelingen op basis waarvan in het
kader van het belang van bescherming van de openbare orde en voorkoming van
aantasting van het woon- en leefklimaat een vergunningstelsel ten aanzien
van (droge) horeca – de zogeheten overlast- of exploitatievergunning –
in het leven wordt geroepen, niet door artikel 122 worden getroffen aangezien
het onderwerp van de gemeentelijke regeling een ander is. De vergunningbepalingen
beogen met een preventief stelsel de vestiging van horecagelegenheden, waaronder
coffeeshops, aan regels en voorwaarden te binden. Dit onderscheidt zich van
het repressieve stelsel van het toepassen van bestuursdwang.Met betrekking tot de gemeentelijke sluitingsbepalingen merken wij het
volgende op. Toepassing van bestuursdwang kan een scala van maatregelen omvatten.
Het onderwerp van artikel 13b is derhalve ruimer dan die van de gemeentelijke
regelingen. Het toepassen van bestuursdwang op basis van artikel 13b kan eveneens
betekenen dat een lokaliteit wordt gesloten. Voor zover gemeentelijke sluitingsbepalingen
zich in hun redactie toespitsen op drugsdelicten – zoals artikel 2.8.1
van de model-APV van de VNG – betreft het hetzelfde onderwerp als artikel
13b. Ook het motief van artikel 13b en deze gemeentelijke sluitingsbepalingen
komen deels overeen. Deze specifieke gemeentelijke bepalingen vervallen derhalve
van rechtswege bij inwerkingtreding van onderhavig wetsvoorstel.Ten aanzien van algemene sluitingsbepalingen die niet specifiek zijn toegesneden
op drugsoverlast hangt de toepasselijkheid van artikel 122 Gemeentewet af
van de formulering van de bepaling. Gemeenten doen er wijs aan dergelijke
algemene bepalingen tegen het licht te houden en in de redactie van de betreffende
bepaling een conflictregeling met artikel 13b Opiumwet op te nemen.Consequenties voor de gemeentelijke praktijk heeft het bovenstaande niet,
aangezien bestuurlijk optreden tegen openbare inrichtingen in het vervolg
gebaseerd kan worden op artikel 13b Opiumwet Softdrugs zijn in economische
zin een consumentenproduct, waarop economische wetmatigheden zoals marktwerking
een effect zullen hebben. In het lokale beleid is echter niet alleen het aantal
coffeeshops relevant, maar ook de locatie (woonwijk of centrumgebied), de
afstand van coffeeshops en andere horeca-inrichtingen tot elkaar, de afstand
van coffeeshops tot «gevoelige» inrichtingen als scholen, jongerencentra,
etc. Dit zijn elementen waarop het economische krachtenveld te kort schiet
als regulerende factor en gemeentelijke sturing onontbeerlijk is. Daar komt
bij dat het overheidsbeleid is gericht op ontmoediging van het gebruik en
terugdringing van het aantal coffeeshops. Ook hiervoor kan geen plaats worden
gevonden bij marktwerking.Over de stand van zaken met betrekking tot de betrokkenheid van gemeenten
bij de exploitatie van coffeeshops, waarnaar de leden van de fractie van SGP
vragen, bent u onlangs bij brief van 8 september 1997 (Kamerstukken II 1996–1997,
24 077, nr. 56) geïnformeerd. Wij verwijzen naar de inhoud daarvan.De leden van de GPV-fractie roepen in herinnering de Hengelose regeling
op basis waarvan een coffeeshop kon worden gesloten, indien geconstateerd
werd of een redelijk vermoeden bestond dat vanuit de coffeeshop softdrugs
werden verkocht aan «niet in Nederland woonachtige buitenlanders».De president van de rechtbank Almelo vond dit beleid discriminerend en
dus in strijd met artikel 1 van de Grondwet, omdat het onderscheid maakte
tussen personen die wel en niet in Nederland woonachtig zijn. Hij overwoog
daarbij dat het maken van onderscheid in de behandeling van bepaalde personen
onder bepaalde omstandigheden gerechtvaardigd kan zijn, indien
redelijke en objectieve gronden aanwezig zijn. Tot de redelijke en objectieve
gronden kan in beginsel ook de handhaving van de openbare orde begrepen zijn.
Daarbij kan volgens de president gedacht worden aan problemen met de handhaving
van de openbare orde in grensgemeenten vanwege een massale toeloop van druggebruikers
uit het buitenland. Het maken van onderscheid kan echter slechts een laatste
redmiddel zijn, dat uitsluitend aangewend kan worden als geen andere –
minder ingrijpende – mogelijkheden meer aanwezig zijn om aantasting
van de openbare orde tegen te gaan. In het geval van Hengelo was, volgens
de president, aan deze laatste eis niet voldaan.Zoals wij reeds in onze brief van 20 juni 1997 (Kamerstukken II 1996–1997,
24 077, nr. 52) aangaven, kan het softdrugstoerisme en de daarmee gepaard
gaande overlast – ook in het licht van bovengenoemde uitspraak –
worden bestreden met gebruik van de huidige middelen. Daarbij kan gedacht
worden aan terugdringing van het aantal coffeeshops, vaststellen van een maximale
handelsvoorraad voor coffeeshops, handhaving van het 5-grams criterium uit
de OM-richtlijnen, de vervolging van coffeeshophouders die zich toeleggen
op verkopen van kennelijk voor export bestemde gebruikershoeveelheden softdrugs
voor het medeplegen van illegale uitvoer en het periodiek vervolgen van buitenlanders
die handelsvoorraden uitvoeren naar hun eigen land.In de genoemde brief van 20 juni 1997 is eveneens aangegeven dat de Ministerraad
heeft besloten af te zien van een landelijke verbod, aangezien de problemen
zich met name aan de grensstreek voordoen. Om die reden wordt het effectiever
geacht om, indien gewenst, aldaar specifieke maatregelen te treffen om de
overlast als gevolg van drugstoerisme tegen te gaan.In dit verband is de door de leden van de fractie van GPV voorgestelde
aanpassing van artikel 10a Opiumwet niet aan de orde.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-EilersDe Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken,J. Kohnstamm 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25324-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl