Rijksbegroting van het ministerie van Justitie voor het jaar 1997; Verslag algemeen overleg over CRI-themaboek 'Vermiste personen' (J-97-214) en brief dd. 7-2-1997 met antwoorden op vragen daarover (J-97-103)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25000-VI, nr. 47

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

13-06-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25000-VI nr. 47

28-05-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieHet antwoord van de ministerNadere gedachtewisselingOndertekeningBIJLAGE's-Gravenhage, 7 februari 1997Antwoorden op vragen van de vaste commissie voor Justitie,
naar aanleiding van het CRI-themaboek «Vermiste personen» (ingezonden
op 27 september 1996) Vraag 1Vraag 2Vraag 3Vragen 4 en 5Vraag 6
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25000-VIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 000 VIVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 1997nr. 47VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 28 mei 1997De vaste commissie voor Justitie1 heeft op
22 april 1997 overleg gevoerd met minister Sorgdrager van Justitie over:– het CRI-themaboek «vermiste personen» (J-97-214);– haar brief d.d. 7 februari 1997 inhoudende antwoorden op
vragen van de vaste commissie voor Justitie (als bijlage bij dit verslag gedrukt)
naar aanleiding van het CRI-themaboek (J-97-103). Van het gevoerde overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag
uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieDe heer Rouvoet (RPF) schetste welke invloed het juridisch
en politioneel bijzondere karakter van het fenomeen «vermiste persoon»
heeft voor de beschikbaarstelling van voldoende opsporingscapaciteit. Omdat
vermissingsgevallen niet binnen de geëigende kaders passen, is er in
het licht van capaciteitsproblemen vaak een neiging om er geringere prioriteit
aan toe te kennen. Daarbij mag echter niet uit het oog worden verloren dat
een vermissing emotioneel en praktisch grote gevolgen heeft voor achterblijvers.
Het specifieke karakter van de problematiek en het feit dat een succesvolle
opsporing zeer afhankelijk is van de reactie op de eerste melding, rechtvaardigen
er in de politieopleiding speciale aandacht aan te besteden. Hoe krijgt dit
vorm?De heer Rouvoet zette vraagtekens bij de hantering van het CRI-themaboek
door de regiokorpsen. In het belang van grotere eenheid verdient het voorkeur
om het boek niet als aanbeveling maar als richtlijn aan de korpsen aan te
bieden. Aanstelling van vermissingscoördinatoren op korpsniveau is een
goede zaak. Op welke termijn kunnen deze functionarissen worden aangesteld?
Komt er een landelijk netwerk van coördinatoren en welke rol spelen zij
bij de internationale uitwisseling van informatie? De nationale informatievoorziening
moet goed vorm hebben gekregen alvorens wordt begonnen met internationale
informatie-uitwisseling. In dat verband kan een combinatie van Nationaal Schengen
informatiesysteem (NSIS), Vermistepersonensysteem (VPS) en Interpol op zichzelf
niet worden beschouwd als een coherent informatie- en registratiesysteem.
Hoge prioriteit moet worden gegeven aan actualisering van het VPS. In dat
verband valt nog veel aan te merken op de decentrale voeding door
de korpsen. Ook moet er een landelijk coördinatiecentrum voor achterblijvers
komen, waarin zij een eigen inbreng kunnen hebben. Ligt een overheidsinitiatief
op dit gebied niet meer voor de hand dan vestiging van een Call Centre van
het Amerikaanse National Centre for Missing and Exploited Children (NCMEC)
in Europa? Onder auspiciën van Europol zou een instituut à la
het NCMEC in alle Europese lidstaten gevestigd kunnen worden. Waardering had
hij voor het desbetreffende initiatief het Nederlandse voorzitterschap. Wat
is de stand van zaken?De heer Rouvoet wees erop dat toepassing van bepalingen van het Burgerlijk
Wetboek inzake het rechtsvermoeden van overlijden de achterblijvers niet alleen
voor emotionele, maar ook praktische problemen stelt. Deze procedure biedt
pas na vijf jaar de mogelijkheid om praktische gevolgen van een vermissing
te regelen. Welke oplossing ziet de minister voor de tussenperiode? Ook moet
worden bedacht dat het niet alleen gaat om vermissing van personen die onder
bepaalde (uitkerings)regelingen vallen, maar bijvoorbeeld ook om vermissing
van een ouder die moet tekenen om een regeling op een kind van toepassing
te laten zijn. Is bekend in welke mate dit probleem zich voordoet?Ten slotte vroeg de heer Rouvoet nadere informatie over taak en rol van
Nederlandse vertegenwoordigingen in het buitenland bij een vermissing. De
soms blijkende discrepantie tussen verwachtingen van achterblijvers en feitelijke
mogelijkheden van de Nederlandse vertegenwoordiging frustreert achterblijvers.
Het lijkt erop dat soms meer rekening wordt gehouden met gevoelens van lokale
autoriteiten dan met die van de achterblijvers.De heer Dittrich (D66) was zich bewust van de martelende onzekerheid
die vermissing bij achterblijvers veroorzaakt. Tegen deze achtergrond bepleitte
ook hij om het CRI-themaboek als richtlijn aan de korpsen te presenteren,
teneinde een consequente uitvoering ervan te verzekeren. Is de minister bereid
de zinvolle suggesties van dr. ir. S.A. Schouten voor het regionale, landelijke
en ook Europese niveau op te volgen?De heer Dittrich vroeg aandacht voor de vorm waarin het Amerikaanse NCMEC
vorm geeft aan hulpverlening aan de politie bij de opsporing van kinderen.
Dit gebeurt o.a. door foto's van vermiste kinderen op producten af te drukken.
Voor de vermiste kan dit tot vervelende confrontaties leiden. Ook is er het
gevaar dat bedrijven de organisatie slechts willen steunen in ruil voor het
gebruik van hun producten voor de verspreiding van portretten. Welke ervaringen
heeft de minister tijdens haar werkbezoek opgedaan en acht zij toepassing
van deze werkwijze in de Nederlandse situatie mogelijk? De overheid heeft
tot taak maatschappelijke problemen te signaleren en voor de oplossing ervan
faciliteiten ter beschikking te stellen. Hoe een dergelijke hulporganisatie
ook vorm krijgt; duidelijk moet zijn dat zij los staat van de politieorganisatie,
dat haar werk aanvullend is ten opzichte van het werk van de politie en dat
het politiewerk niet mag worden belemmerd. Hoe wordt dit laatste voorkomen?
Aandacht vroeg hij voor het functioneren van de Engelse National Missing Persons
Help Line (NMPHL). Wat vindt de minister van het al tamelijk vergevorderde
initiatief van «De Magere Brug» voor de oprichting van een Nederlands
Centrum voor de opsporing van vermiste personen?Het sprak voor de heer Dittrich vanzelf dat de verblijfplaats van een
opgespoorde vermiste niet zonder meer aan de achterblijvers mag worden medegedeeld.
Het is immers zeer goed denkbaar dat de vermissing een gevolg is van een bewuste
keuze om met de achterblijvers te breken. Om een eind te maken aan de onzekerheid
van de achterblijvers zou wel mededeling kunnen worden gedaan van het feit
dat de vermiste is opgespoord. Wat vindt de minister van bezwaren van de Vereniging
van achterblijvers tegen het feit dat toepassing van het bepaalde inzake het
rechtsvermoeden van overlijden pas na vijf jaar kan worden aangevraagd en dat er voor praktische problemen in de tussentijd geen oplossing
is? Zij stelt voor de officier van justitie te machtigen aan een achterblijver
een volmacht te geven. Kunnen regels inzake het zaakwaarnemerschap hierbij
een nuttige functie vervullen? Dat de opstelling van de omgeving van achterblijvers
na verloop van tijd kan omslaan van medeleven naar afwijzing en het maken
van verwijten, is ronduit ontstellend. Dit noopt temeer om de Vereniging van
achterblijvers juist ook op dit punt te steunen.De heer O. P. G. Vos (VVD) juichte de aandacht voor de vermissing
van personen toe. Welke lessen kan Nederland trekken uit de recent door de
Belgische commissie-Dutroux gedane aanbevelingen? Vooral vroeg hij in dit
verband aandacht voor de bejegening van ouders bij een onderzoek naar een
vermist kind. Uit de beantwoording van vragen begreep hij dat de politieopleiding
voor het opsporen van vermisten vooral aandacht schenkt aan het gebruik van
de computer. Onduidelijk is of het CRI-themaboek ook echt wordt gebruikt.
Is dit boek een richtlijn of slechts een aanbeveling? Het boek gaat niet in
op vermissing van kinderen na vermoedelijke ontvoering door een van de ouders
in een echtscheidingsprocedure. Wat doet de politie in zo'n geval? Vroeger
werd 24 tot 48 uur gewacht alvorens met opsporing te beginnen. Nu onderstreept
het themaboek het belang van snelle actie. Hoe benadrukt de minister dit in
haar beleid? Hoe wil zij de kwaliteit van de opsporingspraktijk verbeteren?Ook de heer Vos bepleitte verbetering van de informatievoorziening op
nationaal niveau. Snelle actie vereist snelle doorgifte van beschikbare informatie.
Tegen die achtergrond bevreemdde het hem dat niet alle gegevens worden ingevoerd
in het VPS. Komt dit voort uit wantrouwen bij de regio's over de informatie
die in het centrale CRI-systeem wordt ingevoerd? Waarom worden niet alle beschikbare
gegevens ingevoerd? Hoe werkt de CRI en wat vinden regio's van de verzamelfunctie
van de CRI? Is men tevreden over de beschikbaarheid van informatie? Kan beschikbare
informatie snel worden doorgegeven? Pas als Nederland op informatiegebied
orde op zaken heeft gesteld, is aanvullende internationale gegevensuitwisseling
zinvol. In dit verband zette hij vraagtekens bij een NCMEC-vestiging in Nederland.
De CRI beschikt toch over een computer die is aangesloten op het Amerikaanse
systeem? Welke werkwijze wordt gevolgd in gevallen waarin iemand in Azië
wordt vermist? Hem was ter ore gekomen dat in dat soort gevallen heel weinig
medewerking is te verwachten. Hij bepleitte om alles op alles te zetten om
de door het Nederlandse voorzitterschap voorgestelde instelling van nationale
coördinatiepunten nog in dit halfjaar te verwezenlijken. Bestaat hier
uitzicht op? Zullen vermissingscoördinatoren ook snel worden benoemd?Uit het themaboek maakte de heer Vos op dat van een vermissing sprake
is indien iemand tegen de redelijke verwachting in weg is uit zijn omgeving,
zijn verblijfplaats onbekend is en het van belang wordt geacht dat die wordt
vastgesteld. Welke aarzeling kan de minister tegen deze achtergrond nog hebben
bij het formuleren van een status voor vermisten? Welke oplossing ziet zij
voor praktische problemen in de periode van vijf jaar dat regels inzake het
rechtsvermoeden van overlijden niet kunnen worden toegepast? Kan in die periode
niet worden gewerkt met de definitie uit het themaboek? Onbegrijpelijk vond
hij het, dat een opgespoorde vermiste ingevolge de uitvoeringsovereenkomst
bij het verdrag van Schengen uit overwegingen van privacy mag bepalen of van
dit feit al dan niet mededeling wordt gedaan aan de achterblijvers. Het belang
om een eind te maken aan de martelende onzekerheid van achterblijvers prevaleert
toch boven privacyoverwegingen? Als een publiek orgaan als de politie iemand
opspoort, moet diens verblijfplaats onverkort aan de achterblijvers worden
doorgegeven. Mevrouw Dijksman (PvdA) was het met dit laatste niet eens en
sloot zich in dezen aan bij het eerder door de heer Dittrich ingenomen standpunt.
Met instemming nam zij kennis van het themaboek, dat waardevolle informatie
bevat voor het politieapparaat. De individuele politieman of -vrouw moet er
dan wel echt gebruik van maken. Met alleen verspreiding van de themaboeken
kan niet worden volstaan. Voor politiemensen moet het volstrekt helder zijn
dat iedere melding serieus genomen moet worden. Om dit te garanderen zouden
korpsen bij AMvB verplicht kunnen worden om vermissingen te melden. Ook kan
het themaboek het karakter van een richtlijn worden gegeven. Wil de minister
deze mogelijkheden nader onderzoeken? Ook deskundigheid van politiemensen
is van groot belang. Heeft de minister de indruk dat er in de opleiding van
agenten en inspecteurs van politie voldoende aandacht is voor de opsporing
van vermiste personen? Hoe staat het met de deskundigheid van het OM? Zijn
er bijscholingsmogelijkheden voor reeds in dienst zijnde politiemensen en
zo ja, kan het LSOP daarin een rol vervullen?Speciale aandacht vroeg mevrouw Dijksman voor internationale samenwerking
bij de opsporing van vermiste personen. Zij onderschreef het pleidooi van
de minister voor een internationaal netwerk voor de opsporing van vermisten,
waarbinnen de hoogste prioriteit zou moeten worden gegeven aan de opsporing
van kinderen. Zo'n keten van nationale coördinatiecentra bevordert een
goede gegevensuitwisseling. Op welke termijn kan zo'n systeem in werking treden
en welke belemmeringen moeten nog worden overwonnen? De CRI wordt het Nederlandse
nationaal coördinatiecentrum. Zo'n centrum is zeer afhankelijk van samenwerking
met en voeding uit de regionale korpsen. Zijn al regionale vermissingscoördinatoren
aangesteld? Is dit een administratieve functie of betreft het rechercheurs
die ook met andere zaken bezig zijn? Gedacht kan worden aan koppeling aan
regionale coördinatoren in zedenzaken. Welke ervaring heeft de minister
opgedaan bij haar werkbezoek aan het NCMEC? Is deze organisatie voornemens
een dependance in Nederland te vestigen? Kan commercialisering van de opsporingstaak
leiden tot tweedeling in het opsporingsbeleid? Worden overheidstaken aan zo'n
organisatie overgedragen? Wat doet deze organisatie voor achterblijvers, speciaal
van mensen die al langer vermist zijn en die geen beroep meer kunnen doen
op slachtofferhulp? Hoe worden deze mensen thans begeleid? Is er contact met
de Vereniging van achterblijvers?Verwijzend naar het AO van 20 maart jl. over het NSIS uitte mevrouw Dijksman
zich kritisch over het functioneren van dit systeem. Welke verbeteringen zijn
inmiddels aangebracht? Hoe wordt toename van het aantal opgenomen meldingen
bevorderd? Is overlegd met de zes regionale korpsen die nog geen sluitende
afspraken met het OM hadden gemaakt over te hanteren criteria? Is met betrokkenen
overlegd over de constatering tijdens het overleg van 20 maart jl., dat er
bij internaten veelal geen bereidheid is om opgespoorde pupillen uit het buitenland
op te halen?Verontrustend vond mevrouw Dijksman de conclusie die de onderzoekers in
de inleiding op het themaboek trekken, dat soms onaanvaardbare vertraging
ontstaat of belangrijke opsporingsgegevens verloren gaan, door de neiging
om af te wachten totdat er meer duidelijkheid is gekomen in de situatie. Die
houding is veelal een gevolg van onduidelijkheid over te nemen acties of capaciteitsproblemen.
Waarop is deze conclusie gebaseerd en hoeveel gevallen betreft het? De ernst
van een geval van vermissing vereist dat iedere melding serieus en zorgvuldig
wordt behandeld en dat achterblijvers verzekerd zijn van voldoende steun.
In dit verband vroeg ook zij aandacht voor de conclusies uit het rapport van
de commissie-Dutroux. Naar aanleiding van het antwoord op vraag 5 bepleitte
zij ten slotte de formulering van een aparte wettelijke status voor vermisten. De heer Rabbae (GroenLinks) sloot zich eveneens aan bij het
standpunt van de heer Dittrich inzake het doorgeven van de verblijfplaats
van een opgespoorde vermiste. De gang van zaken in de spraakmakende Belgische
vermissingszaken maakt duidelijk hoe belangrijk het is om meldingen van een
vermissing zeer serieus te nemen. Welke conclusies trekt de minister hieruit
en hoe wil zij zoveel mogelijk voorkomen dat dit soort ontsporingen zich in
Nederland kunnen voordoen? Bedacht moet worden dat vermissing niet alleen
kinderen betreft, maar ook volwassenen en dan met name vrouwen. Opsporing
van vermiste personen moet volledig aan de overheid zijn voorbehouden. In
aanvulling daarop kan het particulier initiatief een rol spelen, maar het
mag nooit zover komen dat de opsporing daar volledig aan wordt overgelaten.
Creatieve methoden moeten niet worden geschuwd, maar die mogen niet leiden
tot Amerikaanse toestanden waarin het bedrijfsleven alleen steun geeft als
er commercieel voordeel mee kan behalen. Dit impliceert mede-ondersteuning
van het particulier initiatief door de overheid.Ook de heer Rabbae onderschreef het belang van de totstandkoming van een
Europees netwerk van nationale coördinatiepunten. In dit verband uitte
hij er zijn ontsteltenis over dat vermissingen uit internaten niet worden
geregistreerd, omdat er geen bereidheid zou zijn om na opsporing de kinderen
weer op te halen. Deze misstand moet hoe dan ook zo snel mogelijk worden gecorrigeerd.
Ook moet aandacht worden geschonken aan de coördinatie tussen de regiokorpsen
en het OM. Verder bepleitte ook hij om het themaboek een meer verplichtend
karakter te geven in de (bij)scholing van het politiepersoneel. Erkennend
dat de eerste verantwoordelijkheid hiervoor bij de ouders berust, vroeg hij
de minister met haar collega van OCW te bezien welke mogelijkheden er zijn
om scholen te betrekken bij de voorlichting aan kinderen over de gevaren die
zij lopen. Ten slotte bepleitte ook hij een oplossing te zoeken voor de praktische
problemen waarmee achterblijvers van een vermiste worden geconfronteerd. Gedacht
zou kunnen worden aan het geven van een volmacht om zaken van de vermiste
af te handelen. Ook zaakwaarnemerschap zou hierbij een rol kunnen spelen.De heer Bremmer (CDA) uitte zijn waardering voor de activiteiten
van de Vereniging van achterblijvers. Achterblijvers van vermisten moeten
beter worden bediend dan tot nu toe. Waardering had hij ook voor het themaboek.
Om vast te stellen in hoeverre dit boek ook daadwerkelijk door de politie
wordt gehanteerd, zouden de ermee opgedane ervaringen uiterlijk eind 1998
moeten worden geëvalueerd. Dat vooral veel volwassenen blijvend vermist
worden, benadrukt dat de aandacht in de opsporing niet slechts gericht mag
zijn op de opsporing van vermiste kinderen. Voor het functioneren van regionale
vermissingscoördinatoren is de steun van regionale korpsbeheerders van
groot belang. Omdat in de huidige situatie nog te veel gegevens zoek raken
en er door een versnipperde behandeling te veel verloren gaat, moet er op
landelijk niveau een coördinatiecentrum komen dat beschikt over een accuraat,
perfect werkend en niet vervuild registratiesysteem. Dit centrum beheert een
database, registreert en analyseert relevante gegevens en draagt zorg voor
een goede wisselwerking met regionale coördinatiesystemen. Daartoe moeten
knelpunten in het VPS worden weggenomen en moeten mogelijkheden voor misdaadanalyse
worden vergroot.De heer Bremmer onderstreepte de vrijwilligheid van de betrokkenheid van
de samenleving bij de opsporing van vermisten en de ondersteuning van achterblijvers.
In dit verband is het niet óf overheid, óf bedrijfsleven. Samenleving
én overheid hebben in dezen ieder een eigen taak. Hiervan uitgaande
bepleitte hij de totstandkoming van een landelijk meldpunt met een eigen taak,
gericht op het verlenen van service en informatie aan achterblijvers en het
opbouwen van expertise. Uitgaande van hun eigen taken moeten landelijk meldpunt
en coördinatiecentrum ten opzichte van elkaar aanvullend
werken. Kan zo'n meldpunt worden gekoppeld aan een instelling als de stichting
Correlatie?Ook op Europees niveau moet er gerichte aandacht zijn voor de opsporing
van vermiste personen, zo vond de heer Bremmer. Echter, in heel Europa blijkt
de belangstelling van politiekorpsen voor registratie en uitwisseling van
gegevens van verdwenen personen minimaal te zijn. Waartoe heeft het Nederlandse
initiatief in dezen geleid? Op welke termijn kunnen de in de nota's beschreven
maatregelen worden geïmplementeerd? Deelt de minister de twijfel van
de heer Schouten aan een eigen Europees registratiesysteem naast het NSIS?
Hij sloot zich aan bij vragen over de samenwerking met het NCMEC.Teleurstellend vond de heer Bremmer de reactie op de vragen 4 en 5. De
minister staat aarzelend tegenover een aparte juridische status voor vermisten,
maar onderbouwt dit standpunt in de brief van 7 februari niet echt. Teneinde
het onderwerp grondig te kunnen bediscussiëren bepleitte hij een apart
algemeen overleg over een adequate juridische regeling voor vermiste personen.
Daarin kan aandacht worden geschonken aan de wensen van de Vereniging van
achterblijvers, aan een goede definiëring van het begrip vermiste en
de wettelijke status ervan, aan verkorting van termijnen die thans in het
Burgerlijk Wetboek worden gehanteerd en aan het formuleren van gedragscodes
voor bank- en verzekeringswezen. Het antwoord van de ministerDe minister gaf aan dat de CRI de samenstelling van het themaboek
ter hand heeft genomen, omdat in de praktijk werd geconstateerd dat het ontbreken
van een eenduidige procedure ertoe leidt dat korpsen verschillend op meldingen
reageren en ook moeite hebben met de prioriteitstelling. Probleem is ook,
dat veelal niet direct duidelijk is of politieoptreden een hulpverlenend of
een juridisch karakter moet hebben. Soms blijkt namelijk pas na verloop van
tijd of aan een vermissing een strafbaar feit ten grondslag ligt en of de
opsporingsactiviteit onder de verantwoordelijkheid van het ministerie van
Justitie valt of onder die van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Omdat
zo'n scherpe afbakening van verantwoordelijkheden het onderzoek alleen maar
zou belemmeren, wordt bij politieoptreden in vermissingszaken uitgegaan van
gezamenlijke verantwoordelijkheid van beide ministeries. Hantering van het
themaboek kan ertoe leiden dat acties sneller worden gestart en beter worden
gericht, zodat blijvende vermissing of het overlijden van vermisten wellicht
kan worden voorkomen. Dit laat onverlet dat op meldingen met verstand moet
worden gereageerd en dat aan enige prioriteitstelling daarbij niet zal kunnen
worden ontkomen. Het themaboek geeft duidelijk aan wanneer direct actie moet
worden genomen en wanneer daar even mee kan worden gewacht. Het was haar niet
bekend in hoeveel gevallen overlijden of het blijvend vermist zijn van personen
had kunnen worden voorkomen door snellere en beter gerichte acties. Desgevraagd
was zij bereid na te gaan of dergelijke gegevens voorhanden zijn en deze zo
mogelijk aan de Kamer te zenden. De gebruikers van geautomatiseerde landelijke
opsporingssystemen hebben zich gebonden het themaboek te gebruiken. Uitgaande
van gedecentraliseerde verantwoordelijkheid is het dan ook niet nodig om dit
boek het karakter van een richtlijn te geven of dienaangaande in het lopende
overleg met de korpsen over de instelling van regionale vermissingscoördinatoren
voorschriften uit te vaardigen. Wel zal in contacten constant worden aangedrongen
op het belang van toepassing van de regels uit het themaboek. Gezien de verdeling
van taken kan het OM hierin geen rol spelen. In de loop van 1998 wordt geëvalueerd
hoe de regels uit het themaboek zijn opgevolgd. Het is een tekortkoming dat
de politieacademie het themaboek wel in de opleiding heeft opgenomen, maar
het nog niet gebruikt in het primaire deel ervan. Hierover wordt contact opgenomen
met het LSOP. Hoewel behandeling van een desbetreffend Nederlands voorstel in het K-4
comité duidelijk maakt dat diverse landen de noodzaak hiervan vooralsnog
niet inzien, hoopte de minister dat uiteindelijk alle EU-lidstaten zullen
overgaan tot de instelling van een nationaal coördinatiepunt, gekoppeld
aan een Europees coördinatiepunt. Implementatie hiervan zal echter nog
geruime tijd vergen. Intussen wordt hard gewerkt aan verbetering van het VPS
en het NSIS. Daarbij wordt veel aandacht geschonken aan de vraag of de regio's
het VPS inderdaad consequent volgens de procedures vullen en opschonen. Het
OM maakt een richtlijn voor invoer van gegevens in het NSIS.Tijdens haar werkbezoek had de minister geconstateerd dat het aantal vermisten
in Amerika veel groter is dan in Nederland, ook als rekening wordt gehouden
met de verschillen in omvang van de landen. Zij betwijfelde sterk of de Amerikaanse
aanpak bij het verspreiden van foto's van vermisten wel zou passen binnen
de Nederlandse context. In een bijzonder geval (ter beoordeling aan de politie)
zou deze aanpak nut kunnen hebben, maar vooralsnog gaf zij voorkeur aan de
Nederlandse aanpak voor de verspreiding van foto's van vermisten. Wel interessant
is een Amerikaanse methode om foto's van al langer vermiste personen te verouderen.
Het NCMEC is een particulier initiatief. Het wordt thans gefinancierd door
overheid, particulieren en bedrijfsleven. Over de samenwerking met de CRI
is het NCMEC zeer tevreden. De computerverbinding wordt vooral gebruikt voor
het uitwisselen van kennis over wetgeving, literatuur, persberichten enz.
Mocht het NCMEC besluiten een Call Center in Europa te vestigen, dan moet
de gegevensuitwisseling goed worden geregeld. Nederland is terughoudend met
het uitwisselen van opsporingsgegevens. Het NCMEC daarentegen, heeft een on-lineverbinding
met de politie voor de uitwisseling ervan. In deze opzet verricht de Amerikaanse
politie het echte opsporingswerk, daarbij gesteund door de meldingen zoals
die door het NCMEC worden geanalyseerd en gecombineerd. In Nederland ligt
het primaat bij de opsporing van vermiste personen bij de overheid. Dit brengt
met zich mee dat opsporingsactiviteiten niet afhankelijk mogen zijn van bijdragen
van particulieren. Die bijdragen kunnen beter gericht worden op de activiteiten
van organisaties van direct betrokkenen. Ook brengt dit uitgangspunt met zich
mee dat er voor directe inschakeling van particulieren bij het opsporingswerk
van de politie geen ruimte is. Wel zal de politie graag gebruik maken van
informatie van particuliere organisaties. Het echter aan organisaties zelf
om hun informatiestromen zo goed mogelijk te organiseren.Verbaasd was de minister over de opstelling van de heer Vos dat de politie
de verblijfplaats van een opgespoorde vermiste aan achterblijvers moet doorgeven.
Meerderjarigen hebben het recht om blijvend afstand te nemen van een ongewenste
situatie. In zo'n geval wordt aan achterblijvers gemeld dat de vermiste levend
is opgespoord. In het algemeen worden opgespoorde minderjarigen teruggebracht
bij de ouders, maar daarbij geldt de regel dat het afhankelijk van de omstandigheden
en de wens van betrokkene ook mogelijk is om de verblijfplaats door te geven
aan de Raad voor de kinderbescherming, die vervolgens aan de ouders doorgeeft
dat het kind gevonden is en in veiligheid verkeert. Het open karakter van
internaten leidt tot extra problemen bij de opsporing van weggelopen pupillen.
Zij kunnen na hun opsporing wel naar het internaat worden teruggebracht, maar
als een pupil daar niet wil blijven, kan hij gemakkelijk weer weglopen. Overleg
over dit probleem met de internaten heeft nog geen resultaat opgeleverd. De
ministeries van Justitie en van OCW schenken aandacht aan het vergroten van
de weerbaarheid van schoolkinderen in situaties waarvan zij het slachtoffer
kunnen worden. Gezien het bijzondere karakter van de groep is er bijzondere
aandacht voor de opsporing van alleenstaande minderjarige asielzoekers (AMA's).
Om hier beter zicht op te krijgen heeft de IND een tijdelijk meldpunt ingericht. Het rapport van de commissie-Dutroux is opgevraagd om te
bezien of er elementen in zitten die voor de Nederlandse situatie van belang
zijn.Gezien de vergaande consequenties die eraan verbonden zijn, kan de procedure
tot inwerkingtreding van bepalingen inzake het rechtsvermoeden van overlijden
pas na vijf jaar in werking worden gezet. Voor het regelen van praktische
zaken gaat een zo zwaarwegende procedure te ver en moet worden gezocht naar
een eenvoudiger oplossing. Waar het gaat om uitkeringen is in de ANW een ministeriële
regeling aangekondigd betreffende het vermoeden van overlijden. Daarin zullen
bepaalde criteria worden opgenomen. Die zijn specifiek gericht op een uitkeringssituatie,
maar bezien zal worden of ze wellicht ook van toepassing kunnen zijn in andere
gevallen. Het zaakwaarnemerschap biedt geen uitkomst, omdat daaraan een overeenkomst
ten grondslag moet liggen. Ook de in het themaboek gebruikte definitie van
vermissing biedt geen uitkomst. In het belang van de opsporing is deze erg
ruim geformuleerd; te ruim echter om er ook andere, verdergaande consequenties
aan te verbinden. De minister zegde toe, deze problematiek verder te bestuderen
en gaf aan gaarne bereid te zijn hierover in een nader algemeen overleg nader
van gedachten te wisselen. In dat verband zegde zij toe, de Kamer in een notitie
schriftelijk te informeren over gevolgen van toepassing van bepalingen uit
het Burgerlijk Wetboek.Het ministerie van Buitenlandse Zaken tracht een zo goed mogelijke bijdrage
te leveren bij de opsporing van vermiste Nederlanders in het buitenland, maar
is daarbij volledig afhankelijk van de relatie met de autoriteiten van het
betrokken land. Nadere gedachtewisselingDe heer Rouvoet (RPF) onderstreepte nadrukkelijk het belang
van hantering van het themaboek door de korpsen. De verantwoordelijkheidsverdeling
tussen de ministeries van Binnenlandse Zaken en van Justitie bij de opsporing
van vermisten, mag er niet toe leiden dat zaken tussen wal en schip vallen.
Uitgaande van de bestaande verdeling van bevoegdheden moet de politie bij
het opsporingswerk zoveel mogelijk ook gebruik maken van informatie van direct
betrokken particuliere organisaties. Ten slotte suggereerde hij om in folders
over reizen naar het buitenland informatie op te nemen over procedures bij
vermissing.De heer Dittrich (D66) wees erop dat er in het recht ook een
vorm van zaakwaarnemerschap voorkomt die niet gebaseerd is op een overeenkomst.
Hij zegde toe de minister hierover nadere informatie te zenden. Zal de Nederlandse
overheid de totstandkoming van een Call Center van het NCMEC actief stimuleren?De heer Vos (VVD) vroeg welke lidstaten zich verzetten tegen
de vorming van nationale coördinatiepunten en een Europees coördinatiepunt.
Hoe wordt dit verder bevorderd? Hij bleef erbij dat het themaboek een veel
te zwaar accent legt op de privacy van betrokkene bij melding van de verblijfplaats
van een opgespoorde vermiste. Wel kon hij billijken dat van iemand die in
een JAC of een blijf-van-mijn-lijfhuis verblijft, gedurende enige tijd de
verblijfplaats wordt achtergehouden.Mevrouw Dijksman (PvdA) bepleitte het verplichtend karakter
van hantering van het themaboek te benadrukken.De heer Bremmer (CDA) nam met instemming kennis van de toezegging
om een apart AO te houden over de juridische status van vermisten. Hij sprak
de hoop uit dat de minister de voor dit jaar aangekondigde totstandkoming
van een landelijk meldpunt actief zal willen ondersteunen.De minister verzekerde dat de verdeling van verantwoordelijkheden
tussen de ministeries van Justitie en van Binnenlandse Zaken bij de opsporing
van vermisten er niet toe zal leiden dat zaken tussen wal en schip vallen.
Over de suggestie om informatie over procedures bij vermissing in het buitenland
op te nemen in brochures over reizen in het buitenland, zal contact worden
opgenomen met het ministerie van Buitenlandse Zaken. Zij onderschreef hetgeen
de heer Rouvoet naar voren bracht over de rol van particuliere organisaties
bij het opsporingswerk van de politie. Gezien de actieve opstelling van Nederland
op dit terrein en de vestiging van Europol en de Haagse conferentie alhier,
is te verwachten dat een eventueel Europees Call Center van het NCMEC in Nederland
wordt gevestigd. Welke landen dwars liggen bij de totstandkoming van coördinatiepunten
in Europa was haar niet bekend. Gezien de eerdere opstelling van de lidstaten
inzake een Belgische resolutie naar aanleiding van de zaak-Dutroux, verbaasde
het nu gebleken verzet haar zeer.De voorzitter van de commissie,V. A. M. van der BurgDe griffier van de commissie,Pe BIJLAGEAan de voorzitter van de Vaste Commissie voor Justitie 's-Gravenhage, 7 februari 1997Hierbij doe ik u toekomen de antwoorden op de vragen die u naar aanleiding
van het CRI-themaboek «Vermiste personen» hebt gesteld.Een volledig antwoord op uw vraag (vierde gedachtenstreepje) of de verschillende
regelingen in voorkomende gevallen voldoende mogelijkheden bieden om rekening
te houden met de vermissing van betrokken personen, kan ik u niet geven. Daarvoor
zou een omvangrijk onderzoek noodzakelijk zijn bij een groot aantal departementen
om te inventariseren welke regelingen bij uw vraagstelling dienen te worden
betrokken. Ik heb mij daarom bij de beantwoording van deze vraag moeten beperken
tot een aantal door u gegeven voorbeelden.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager Antwoorden op vragen van de vaste commissie voor Justitie,
naar aanleiding van het CRI-themaboek «Vermiste personen» (ingezonden
op 27 september 1996) Vraag 1Blijkens informatie van het LSOP wordt bij de Nederlandse Politie Academie
(NPA) het onderwerp behandeld op basis van het CRI-themaboek «Vermiste
personen».In de opleiding tot agent wordt bij de behandeling van informatiesystemen
ook het Vermiste personen Systeem (VPS) van de divisie CRI (DCRI) behandeld. Aan de overige aspecten met betrekking tot de opsporing van ver-
miste personen wordt in die opleiding geen afzonderlijke aandacht besteed.
 Vraag 2De divisie CRI beheert het Vermiste personen Systeem (VPS). Dit VPS is
een landelijke database voor het vastleggen van gegevens over vermiste personen.
Het doel van dit systeem is een vergelijking mogelijk te maken met gegevens
over (niet geïdentificeerde) stoffelijke overschotten. Daar- naast is
het met behulp van VPS mogelijk om een overzicht te maken van langdurige vermissingsgevallen.
Een dergelijk overzicht is aan de orde wanneer het vermoeden bestaat dat een
verdachte, die in een moordzaak is aangehouden, tevens verantwoordelijk zou
kunnen zijn voor de dood van één of meer vermiste personen.Het voeden en schonen van het VPS gebeurt decentraal door de regiokorpsen.
Elke politieregio is verantwoordelijk voor de eigen gegevens. De ervaring
heeft geleerd dat niet alle zaken worden ingevoerd. Verder is gebleken dat
per zaak niet altijd alle beschikbare gegevens worden ingevoerd. Voorts is
het systeem regelmatig vervuild, omdat niet alle terechtmeldingen tijdig in
het systeem worden verwerkt. In december 1994 heeft de DCRI met vertegenwoordigers van de regiokorpsen
gesproken over verbetering van de procedures. De uitkomsten van deze bespreking
zijn verwerkt in het CRI-themaboek «Vermiste personen». Omdat
iedere politiemedewerker in aanraking kan komen met een vermissingsgeval,
is er aan elke basiseenheid (of wijkteam) van alle regiokorpsen tenminste
één exemplaar van het themaboek verstrekt. Inmiddels zijn ruim
1200 exemplaren verspreid.Het VPS is onderwerp van bespreking in de Gebruikersgroep Landelijke Opsporingssystemen.Het is nog te vroeg om antwoord te kunnen geven op de vraag in hoeverre,
na de verspreiding van het themaboek, de gewenste procedures worden nageleefd.
Wel bestaat de indruk dat bijvoorbeeld de voorgestelde indeling in categorieën
in het algemeen wordt overgenomen. Vraag 3In internationaal verband worden gegevens uitgewisseld via het Nationaal
Schengen Informatie Systeem (NSIS) en via Interpol. In beide gevallen gaat
het slechts om signaleringsgegevens (naam, geboortedatum en datum van vermissing).
De aanvullende gegevens (gebitstatus, vingerafdrukken) die in VPS zijn ingevoerd,
worden niet structureel uitgewisseld met het buitenland. Deze aanvullende
gegevens worden alleen op verzoek verstrekt. Ter verbetering van die situatie
is het noodzakelijk dat elk land over een nationaal coördinatiepunt beschikt
met een met VPS vergelijkbare landelijke database. Gegevensuitwisseling kan
alsdan tussen die coördinatiepunten plaatsvinden.In het kader van het Nederlandse voorzitterschap van de EU, zijn de verbetering
van de internationale gegevensuitwisseling op het onderhavige terrein en de
instelling daartoe van landelijke coördinatiepunten op de agenda geplaatst. Vragen 4 en 5Uit het door mij gevraagde ambtsbericht van het Ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid blijkt, dat de wetten inzake de volksverzekeringen
en de werknemersverzekeringen geen bepalingen kennen met betrekking tot vermiste
personen. Voor de vaststelling of een vermiste, die recht heeft op een uitkering,
vermoedelijk is overleden, worden de bepalingen inzake het rechtsvermoeden
van overlijden van het Burgerlijk Wetboek gehanteerd. Uitzondering hierop
maakt alleen de Algemene nabestaandenwet (art. 8 Anw), die terzake een eigen
bepaling kent. Op grond van dat artikel worden voor de uitvoering van die
wet het vermoeden van overlijden en de datum waarop dit geacht wordt te hebben
plaatsgevonden, bij ministeriële regeling vastgesteld. Zodra een uitvoeringsorgaan
kennis krijgt van vermissing van een persoon, die consequenties kan hebben
voor het recht op uitkering, wordt de uitbetaling voorlopig stopgezet. Onderzocht
wordt dan onder meer of de vermiste persoon nog in leven is.Voor zover dezerzijds kon worden nagegaan, bevatten overheidsregelingen
in het algemeen geen specifieke voorzieningen voor het geval van vermissing
van personen waarop de betrokken regeling ziet.Tegenover de vraag of een algemene regeling van het geval van vermissing
wenselijk is, sta ik aarzelend. In de eerste plaats is onzeker of er voor
zo'n regeling plaats is, naast de reeds bestaande regeling voor de vaststelling
van het vermoeden van overlijden. De desbetreffende afdeling van Boek I van
het Burgerlijk Wetboek is getiteld «Personen wier bestaan onzeker is»,
waaruit blijkt dat vermisten in feite reeds een wettelijke status hebben.
Zou men het geval van vermissing afzonderlijk willen regelen, dan rijst allereerst
de vraag welke criteria voor de vaststelling ervan zouden moeten gelden. Die
criteria zouden in alle gevallen voldoende toetsbaar moeten zijn om misbruik
te voorkomen. Voorts zouden zij zich voldoende moeten onderscheiden van de
criteria voor vaststelling van het vermoeden van overlijden. In de tweede
plaats zou men de familierechtelijke consequenties van de vaststelling van
vermissing moeten regelen. Ten aanzien daarvan zijn uiteenlopende visies mogelijk,
zoals blijkt uit de verschillende wijzen waarop deze materie in andere landen
is geregeld, voor zover zij al is geregeld. In de derde plaats rijst de vraag
of en zo ja welke gevolgen aan een vaststelling van vermissing kunnen worden
toegekend bij de toepassing van andere (publiekrechtelijke) regelingen, waaronder
regelingen betreffende sociale uitkeringen. Voor zover dezerzijds kan worden
overzien, zouden die gevolgen in elke regeling moeten worden aangegeven.Voorshands ben ik daarom geneigd te menen dat een algemene regeling van
het geval van vermissing op zichzelf de problemen van belanghebbenden niet
oplost. Vraag 6De problematiek van vermissingen heeft traditioneel bij de politie niet
steeds in de beleidsmatige aandacht gestaan. De ervaring leert wel, dat de
politie bij vermissing van kinderen hoge prioriteit aan de opsporing toekent.
Het vermoeden bestaat dat ten aanzien van volwassenen de prioriteit duidelijk
lager ligt, omdat het bij vermiste volwassenen vaak moeilijker is een inschatting
te maken van de ernst van de vermissing. Het themaboek van de DCRI richt zich
met name op het vergemakkelijken van het maken van die inschatting.Bij de divisie CRI bestaat de indruk dat na de verspreiding op ruime schaal
van het themaboek in maart van dit jaar en de aandacht voor het onderwerp
in de Gebruikersgroep Landelijke Opsporingssystemen, de onderhavige problematiek
meer aandacht krijgt dan voorheen. XNoot1Samenstelling: Leden: V. A. M. van der Burg (CDA), voorzitter, Schutte
(GPV), Korthals (VVD), Janmaat (CD), Soutendijk-van Appeldoorn (CDA), Van
de Camp (CDA), Swildens-Rozendaal (PvdA), ondervoorzitter, M. M. van der Burg
(PvdA), Scheltema-de Nie (D66), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Zijlstra (PvdA),
Aiking-van Wageningen (groep-Nijpels), Rabbae (GroenLinks), Koekkoek (CDA),
J. M. de Vries (VVD), Van Oven (PvdA), Van der Stoel (VVD), Dittrich (D66),
Verhagen (CDA), Dijksman (PvdA), De Graaf (D66), Rouvoet (RPF), B. M. de Vries
(VVD), O.P.G. Vos (VVD), Van Vliet (D66).Plv. leden: Smits (CDA), Van den Berg (SGP), Van Blerck-Woerdman
(VVD), Marijnissen (SP), Bremmer (CDA), Doelman-Pel (CDA), Van Traa (PvdA),
Van Heemst (PvdA), Bijleveld-Schouten (CDA), Rehwinkel (PvdA), Noorman-den
Uyl (PvdA), R. A. Meijer (groep-Nijpels), Sipkes (GroenLinks), Biesheuvel
(CDA), Rijpstra (VVD), Middel (PvdA), Passtoors (VVD), Van Boxtel (D66), Van
der Heijden (CDA), Apostolou (PvdA), Roethof (D66), Leerkes (Unie 55+), Van
den Doel (VVD), Weisglas (VVD), De Koning (D66). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25000-VI-47.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl