Derde fase EMU; Brief minister over het standpunt van de Nederlandse regering over de toesting van de convergentiecriteria
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25107, nr. 13

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

07-04-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25107 nr. 13

28-03-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamStandpunt van de regering over de toetsing van de convergentiecriteria 1. Inleiding1.1 Totstandkoming van de EMU1.2 Voorbereiding van de besluitvorming in het weekend
van 1–2–3 mei a.s.1.3 Rol van de Staten-Generaal en De Nederlandsche Bank2. Besluitvormingstraject3. De convergentiecriteria3.1 Interpretatie van de criteria InflatieOverheidsfinanciënWisselkoersRente3.2 Juridische convergentie3.3 Beoordeling van totaalbeeld4. Het standpunt van de regering4.1 Algemeen beeld4.2 Juridische convergentie4.3 Standpunt inzake de convergentie per lidstaat4.4 Eindoordeel
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25107Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 42 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 107Derde fase EMUnr. 13BRIEF VAN DE MINISTER VAN FINANCIËNAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 28 maart 1998In het weekend van 1–2–3 mei zal worden besloten welke lidstaten
per 1 januari 1999 deel zullen uitmaken van de Economische en Monetaire Unie.
Hierbij ontvangt u het standpunt van de Nederlandse regering over de
toetsing van de convergentiecriteria, dat conform artikel 5 van de Rijkswet
ter goedkeuring van het Verdrag van Maastricht ter instemming aan de Staten-Generaal
wordt voorgelegd.De Minister van Financiën,G. Zalm Standpunt van de regering over de toetsing van de convergentiecriteria 1. InleidingIn het weekend van 1–2–3 mei 1998 zal worden bepaald welke
lidstaten per 1 januari 1999 deel zullen uitmaken van de Economische en Monetaire
Unie (EMU)1. De totstandkoming van de EMU vormt
een belangrijke mijlpaal in het Europese integratieproces, dat na de Tweede
Wereldoorlog is ingezet. Dit proces, dat beoogde de vooroorlogse politieke
tegenstellingen te overbruggen, begon met de Europese Gemeenschap voor Kolen
en Staal en heeft zich stapsgewijs uitgebreid tot de creatie van één
gemeenschappelijke markt met een vrij verkeer van goederen, diensten, kapitaal
en personen. Deze gemeenschappelijke markt, aangevuld met een gecoördineerd
economisch beleid en bindende regels voor het begrotingsbeleid van de lidstaten,
vormt de basis voor de economische pilaar van de EMU. De EMU is een feit wanneer
per 1 januari 1999 de wisselkoersen van de lidstaten die deelnemen aan de
EMU onherroepelijk aan elkaar worden vastgeklonken. De onomkeerbaarheid van
de inwisseling van onze sterke gulden voor de euro vergt een zorgvuldige afweging
van de hieraan verbonden kansen en risico's.Voor Nederland is de EMU van vitaal belang. Door onze geografische ligging
is ons land de poort tot Europa. Tot op heden heeft Nederland altijd sterk
geprofiteerd van de Europese eenwording. Een EMU als basis voor verdere welvaartsgroei
in Europa opent voor het Nederlandse bedrijfsleven nieuwe perspectieven. De
intrede van de euro zal het handelsverkeer bevorderen, de concurrentie stimuleren
en kunnen bijdragen aan een gunstige ontwikkeling van de werkgelegenheid in
Europa en in Nederland, hetgeen goede voorwaarden creëert voor een daling
van het te hoge werkloosheidsniveau in Europa. De gevolgen van de totstandkoming
van de EMU reiken over de grenzen van de Unie heen. Gaandeweg zal de euro
kunnen uitgroeien tot een wereldwijd gehanteerde transactie-, beleggings-
en reservevaluta. De euro vormt hiermee voor de partners van Europa het tastbare
bewijs van de eenheid van dit continent.De totstandkoming van de Economische en Monetaire Unie per 1 januari 1999
betekent niet dat het proces van Europese integratie dan geheel is voltooid.
De gemeenschappelijke markt moet verder worden vervolmaakt. De convergentie
van de reële economieën zal zich verder dienen te ontwikkelen. Daarnaast
dient het convergentieproces van de lidstaten die niet vanaf het begin deelnemen
aan de EMU, te worden voortgezet. Ook de toetreding van nieuwe EU-lidstaten
vormt een uitdaging voor de toekomst. De totstandkoming van een duurzame EMU
kan dan ook het beste worden gekenschetst als een weloverwogen stap in het
Europese integratieproces waarna nieuwe uitdagingen met vertrouwen tegemoet
kunnen worden getreden. 1.1 Totstandkoming van de EMUDe Economische en Monetaire Unie (EMU) is verankerd in het Verdrag van
Maastricht dat in 1991 onder Nederlands voorzitterschap tot stand kwam. Aan
de totstandkoming van de EMU is een lang proces vooraf gegaan van steeds nauwere
samenwerking en toenemende integratie waarbij politieke en economische ontwikkelingen
een rol hebben gespeeld.Belangrijke stappen ter verdieping van het integratieproces werden gezet
in de jaren tachtig. In 1985 werd besloten tot de vorming van de interne markt die in 1992 voltooid moest zijn. Drie jaar later, op de Europese
top van juni 1988 in Hannover, werd besloten het kapitaalverkeer binnen de
Europese Unie vrij te maken. Bij het nemen van deze beslissingen, waren de
betrokken regeringsleiders zich ervan bewust dat van een echte eenheidsmarkt
pas sprake zou zijn, als het vrije verkeer van goederen, diensten en kapitaal,
niet langer kon worden verstoord door de grillige en onvoorspelbare bewegingen
van de valuta's van de Europese Unie. Daarom besloot de Europese Raad van
Hannover in juni 1988 tevens tot de oprichting van het Comité-Delors
dat de opdracht kreeg de concrete stappen die tot de EMU zouden moeten leiden
te bestuderen. Het rapport van het Comité-Delors zou de basis vormen
voor de Economische en Monetaire Unie zoals die in het Verdrag van Maastricht
is verankerd.Een belangrijke aanbeveling in het rapport van het Comité-Delors
was om de EMU in drie fasen tot stand te brengen. Deze gefaseerde aanloop
tot de EMU is overgenomen in het Verdrag van Maastricht. Met de liberalisatie
van het kapitaalverkeer per 1 juli 1990 nam de eerste fase van de EMU een
aanvang. De tweede fase van de EMU begon op 1 januari 1994 met de oprichting
van het Europees Monetair Instituut (EMI). Naast de voorbereidende werkzaamheden
van het EMI voor het opereren van de Europese Centrale Bank in de derde fase
van de EMU, staat het nader naar elkaar toegroeien van de economieën
centraal in deze tweede fase van de EMU. Per 1 januari 1999 zal de derde fase
van de EMU beginnen. De overgang naar de derde fase van de EMU houdt in dat
het monetaire beleid van de lidstaten die deelnemen aan de EMU van het nationale
naar het Gemeenschapsniveau wordt overgeheveld en dat de wisselkoersen van
de lidstaten die deelnemen aan de EMU onverbrekelijk aaneengeklonken worden.
Het gemeenschappelijke monetaire beleid zal worden bepaald door de Europese
Centrale Bank die zo spoedig mogelijk na de besluitvorming over de lidstaten
die per 1 januari 1999 deel zullen uitmaken van de EMU doch uiterlijk 1 juli
1998, zal worden opgericht. 1.2 Voorbereiding van de besluitvorming in het weekend
van 1–2–3 mei a.s.Nederland heeft zich altijd ingezet voor sterke en gezonde fundamenten
onder het bouwwerk van de EMU. Eerst tijdens de onderhandelingen in Maastricht,
waar mede op aandringen van Nederland strenge convergentiecriteria werden
geformuleerd; later bij de onderhandelingen over het stabiliteits- en groeipact
dat tijdens het Nederlandse voorzitterschap werd overeengekomen en dat moet
bijdragen aan duurzaam gezonde overheidsfinanciën in de Unie. Nu, aangekomen
in de laatste fase voor de toetreding tot de EMU, is de opstelling van de
Nederlandse regering niet anders.Het Verdrag van Maastricht legt een solide basis voor de totstandkoming
van een duurzame Economische en Monetaire Unie en schept zo de voorwaarden
voor een krachtige en solide euro. Een belangrijk element hierbij vormen de
convergentiecriteria aan de hand waarvan wordt besloten welke lidstaten voldoen
aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van één munt (zie
hoofdstuk 3). Bij de beoordeling van de potentiële kandidaten wordt expliciet
bekeken of de betrokken lidstaat ook over een langere periode bezien binnen
de EMU een robuust financieel en economisch beleid kan voeren, zodat het een
positieve bijdrage kan leveren aan de geloofwaardigheid van de EMU alsmede
aan de stabiliteit van de euro. Het gaat bij de toepassing van de criteria
derhalve niet alleen om een zuiver cijfermatige toets van de referentiewaarden,
maar ook om een beoordeling van de duurzaamheid van de onderliggende economische
convergentie. Het verankeren van het duurzame karakter van de convergentie is ook de
strekking van de strikte en bindende regels voor het begrotingsbeleid zoals
die in artikel 104C van het Verdrag zijn opgenomen en die nader zijn uitgewerkt
in het stabiliteits- en groeipact. Dit pact houdt kort samengevat in dat de
landen die aan de muntunie deelnemen zich verbinden tot een middellange-termijndoelstelling
van een begrotingssituatie die vrijwel in evenwicht is of een overschot vertoont.
Op die manier kan het begrotingsbeleid een trendmatig karakter krijgen en
hoeven bij economische tegenwind niet onmiddellijk maatregelen genomen te
worden om overschrijding van de 3%-drempel voor het overheidstekort te vermijden.
Op deze wijze kan het budgettair beleid een bijdrage leveren aan het verminderen
van de gevoeligheid van de Unie voor economische schokken. Andere bouwstenen
voor een solide, duurzame EMU zijn de overdracht van het monetaire beleid
aan een onafhankelijke Europese Centrale Bank met als primaire doelstelling
het handhaven van prijsstabiliteit, alsmede de bepalingen over de coördinatie
van het economische beleid. 1.3 Rol van de Staten-Generaal en De Nederlandsche BankVanwege het historische belang en onomkeerbare karakter van de toetreding
tot EMU heeft de Staten-Generaal bij de ratificatie van het Verdrag van Maastricht
instemmingsrecht verkregen met betrekking tot het standpunt dat de regering
inneemt bij de toetsing van de convergentiecriteria. Dit instemmingsrecht
is neergelegd in de Rijkswet ter goedkeuring van het Verdrag van Maastricht.
Artikel 5 van deze wet bepaalt dat «het standpunt dat de Nederlandse
regering inneemt bij de toetsing van de in artikel 109J, lid 1, neergelegde
criteria, die de grondslag vormen voor de besluitvorming bedoeld in artikel
109J, tweede, derde en vierde lid, vooraf instemming van de Staten-Generaal
dient te hebben verworven.»Bij de advisering over de besluitvorming heeft ook De Nederlandsche Bank
een rol. Op de onherroepelijke vaststelling van de wisselkoers van de gulden
ten opzichte van de valuta van de lidstaten die deelnemen aan de EMU is de
Wet wisselkoers van de gulden van toepassing. Deze voorziet in artikel 2,
lid 3 in het uitbrengen van advies door De Nederlandsche Bank. Naar aanleiding
van het verzoek van de Nederlandse regering van 6 februari (nummer 25107008),
heeft De Nederlandsche Bank op 25 maart jl. een rapport uitgebracht.In het vervolg van deze nota wordt het standpunt gepresenteerd en toegelicht
dat de Nederlandse regering voornemens is in te nemen tijdens het eerste weekend
van mei a.s. Hiertoe wordt allereerst in hoofdstuk 2 een beeld geschetst van
de besluitvormingsprocedure. In hoofdstuk 3 wordt vervolgens ingegaan op de
convergentiecriteria waaraan de lidstaten dienen te worden getoetst op hun
geschiktheid voor deelname aan de EMU. Uitgebreide analyses over de mate waarin
wordt voldaan aan de convergentiecriteria zijn beschikbaar in de rapporten
van de Commissie, het EMI en De Nederlandsche Bank. Daarop gebaseerd wordt
in hoofdstuk 4 het standpunt geformuleerd dat de Nederlandse regering ter
instemming voorlegt aan de Staten-Generaal. 2. BesluitvormingstrajectDe Europese besluitvormingsprocedure over de deelname aan de muntunie
begint, conform artikel 109J, lid 1 van het Verdrag, met de verslagen van
de Europese Commissie en het EMI. Daarnaast richt de Commissie een aanbeveling
tot de Ecofin, aan de hand waarvan de Ecofin met gekwalificeerde meerderheid
van stemmen beoordeelt welke lidstaten aan de voorwaarden voor
toetreding voldoen (artikel 109J, lid 2). Op grond van deze beoordeling richt
de Ecofin een aanbeveling aan de Raad in de samenstelling van de staatshoofden
en regeringsleiders. Vervolgens wordt het Europees Parlement geraadpleegd
en doet het Europees Parlement zijn advies toekomen aan de Raad in de samenstelling
van de staatshoofden en regeringsleiders (artikel 109J, lid 2). Tenslotte
bevestigt de Raad in de samenstelling van staatshoofden en regeringsleiders
op basis van de aanbeveling van de Ecofin en rekening houdend met het advies
van het Europees Parlement en de verslagen van de Commissie en het EMI, met
gekwalificeerde meerderheid van stemmen, welke lidstaten voldoen aan de voorwaarden
voor toetreding tot de muntunie (artikel 109J, lid 4).Op 25 maart jl. hebben de Commissie en het EMI hun rapporten gepubliceerd
en heeft de Commissie haar aanbeveling bekend gemaakt. De definitieve besluitvorming
ten aanzien van de vraag welke lidstaten aan de noodzakelijke voorwaarden
voor aanneming van één munt voldoen, zal in het weekeinde van
1 tot en met 3 mei plaatsvinden. Op 1 mei besluit de Ecofin, op aanbeveling
van de Commissie, voor welke lidstaten het buitensporig-tekortoordeel kan
worden ingetrokken. Vervolgens beoordeelt de Ecofin welke lidstaten aan de
nodige voorwaarden voor de aanneming van één munt voldoen en
doet een aanbeveling aan de Raad in de samenstelling van staatshoofden en
regeringsleiders. Op 2 mei wordt het Europees Parlement geraadpleegd en doet
het zijn advies toekomen aan de Raad in samenstelling van de staatshoofden
en regeringsleiders. Op 2 mei zal de Raad in samenstelling van staatshoofden
en regeringsleiders, bevestigen welke lidstaten voldoen aan de nodige voorwaarden
voor de aanneming van één munt.Na de besluiten omtrent de deelnemende landen zullen Ecofin, Commissie
en EMI de bilaterale koersen van deelnemende landen aankondigen, zoals die
per 1 januari 1999 zullen gelden. De formele vaststelling van deze conversiekoersen
kan volgens het Verdrag niet eerder dan op 1 januari 1999 plaatsvinden. De
Ecofin stelt dan, op voorstel van de Commissie en na raadpleging van de ECB,
definitief zowel de bilaterale conversiekoersen als de conversiekoersen ten
opzichte van de euro vast (artikel 109L, lid 4). 3. De convergentiecriteriaDe beoordeling van de Ecofin welke lidstaten voldoen aan de nodige voorwaarden
voor de aanneming van één munt zal plaatsvinden aan de hand
van de verslagen van het EMI en de Commissie. In deze verslagen wordt nagegaan
of er een hoge mate van duurzame convergentie is bereikt aan de hand van de
mate waarin elke lidstaat voldoet aan vier criteria. Deze criteria staan beschreven
in artikel 109J, lid 1 en hebben betrekking op: i. de inflatie; ii. de overheidsfinanciën;
iii. de wisselkoerssituatie; iv. de lange rente. Tevens wordt in de verslagen
van het EMI en de Commissie nagegaan of de nationale wetgeving van de betrokken
lidstaten, met inbegrip van de statuten van de nationale banken, verenigbaar
zijn met artikel 107 en 108 van het Verdrag en de statuten van het Europees
Stelsel van Centrale Banken.Alle relevante artikelen, dat wil zeggen artikel 109J, lid 2 en lid 4,
en artikel 104C, voorzien in een beoordeling door de Ecofin en/of de Raad
in de samenstelling van regeringsleiders en staatshoofden. Immers, de beoordeling
of een land duurzaam geconvergeerd is, laat zich niet volledig vangen in vier
kerncijfers. Tegen deze achtergrond is de regering van mening dat de afzonderlijke
lidstaten niet alleen beoordeeld moeten worden op de cijfers, maar ook op
de economische en budgettaire realiteit die achter deze cijfers
schuil gaat. Dit vraagt om een economisch zinvolle interpretatie van de criteria,
naar letter en geest van het Verdrag. 3.1 Interpretatie van de criteria InflatieHet inflatiecriterium wordt in artikel 109 J lid 1 geformuleerd als:«het bereiken van een hoge mate van prijsstabiliteit; dit blijkt
uit een inflatiepercentage dat dicht ligt bij dat van ten hoogste de drie
Lidstaten die op het gebied van de prijsstabiliteit het best presteren;»Een nadere omschrijving van dit criterium wordt gegeven in protocol 6
artikel 1: «Het (...) criterium inzake de prijsstabiliteit betekent
dat een lidstaat een houdbare prijsontwikkeling heeft en een gemiddeld inflatiepercentage
dat, gemeten over een periode van één jaar voor het onderzoek,
niet meer dan 1½ procentpunt hoger ligt dan dat van ten hoogste de
drie Lidstaten die op het gebied van prijsstabiliteit het beste presteren.»Het inflatiecriterium geeft een indicatie van de mate van financiële
stabiliteit in en monetaire discipline van een lidstaat. Het geeft aan dat
een lidstaat in staat is een prijsontwikkeling te realiseren die in lijn is
met die van andere lidstaten. Dit is belangrijk omdat bij de start van de
muntunie te grote verschillen in inflatie het vaststellen van een gemeenschappelijk
monetair beleid bemoeilijken.De door de Commissie en het EMI vastgestelde referentiewaarden is berekend
als 1,5 procentpunt boven de gemiddelde inflatie van de drie best presterende
lidstaten, in de periode februari 1997 tot en met januari 1998, gemeten volgens
het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen van de Commissie.
Concreet betekent dit dat de stijging van het geharmoniseerde prijsindexcijfer
niet hoger mag zijn dan 2,7%. OverheidsfinanciënHet criterium inzake de overheidsfinanciën wordt in artikel 109J,
lid 1 beschreven als:«het houdbare karakter van de situatie van de overheidsfinanciën;
dit blijkt uit een begrotingssituatie van de overheid zonder een buitensporig
tekort als bedoeld in artikel 104C, lid 6;»Artikel 104C, lid 2 bepaalt dat er een buitensporig tekort bestaat als:«a. of de verhouding tussen het voorziene en feitelijke overheidstekort
en het bruto binnenlands produkt een bepaalde referentiewaarde overschrijdt,
tenzij,– hetzij de verhouding in aanzienlijke mate en voortdurend is afgenomen
en een niveau heeft bereikt dat de referentiewaarde benadert; – hetzij de overschrijding van de referentiewaarde slechts van uitzonderlijke
en tijdelijke aard is en de verhouding dicht bij de referentiewaarde blijft;b. of de verhouding tussen de overheidsschuld en het bruto binnenlands
produkt een bepaalde referentiewaarde overschrijdt, tenzij de verhouding in
voldoende mate afneemt en de referentiewaarde in een bevredigend tempo benadert.» De genoemde referentiewaarden voor tekort en schuld staan gepreciseerd
in protocol 5 van het Verdrag en bedragen respectievelijk 3% BBP en 60% BBP.Op dit moment zijn nog voor 10 lidstaten formele buitensporige-tekortoordelen
van kracht. Op zaterdag 2 mei zal de Ecofin, op aanbeveling van de Commissie,
besluiten welke landen in aanmerking komen voor intrekking van dit oordeel.
Hiertoe heeft de Commissie op 25 maart jl. aanbevelingen gedaan voor de volgende
landen: België, Duitsland, Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Portugal,
Spanje, Verenigd Koninkrijk en Zweden1.Het belang van het criterium inzake de overheidsfinanciën is dat
onvoldoende budgettaire discipline een bedreiging kan vormen voor monetaire
stabiliteit. Daar komt bij dat, meer dan bij andere criteria, de overheid
in staat is direct invloed uit te oefenen op het realiseren van het tekort-
en schuldcriterium. Met andere woorden, de stand van de overheidsfinanciën
geeft een duidelijk beeld van de mate waarin lidstaten bereid en in staat
zijn bij te dragen aan het opbouwen en handhaven van de geloofwaardigheid
van de EMU door de vereiste mate van budgettaire discipline in acht te nemen.De hierboven genoemde criteria voor een buitensporig tekort laten een
zekere ruimte voor interpretatie open. Dit geldt vooral omdat naast het niveau
van tekort en schuld ook de ontwikkeling ervan voor lidstaten met een tekort
of schuld boven de referentiewaarde van belang is. Daarnaast stelt artikel
104C dat in de beoordeling van de overheidsfinanciën ook de omvang van
de overheidsinvesteringen en alle andere relevante factoren in aanmerking
moeten worden genomen, met inbegrip van de economische en budgettaire situatie
van de lidstaat op middellange termijn. De regering is daarom van mening dat
bij de toetsing van het criterium van de overheidsfinanciën niet alleen
naar de cijfermatige uitkomsten over 1997 gekeken moet worden, maar ook naar
de vooruitzichten voor de toekomst. Uiteindelijk moet worden beoordeeld of
de begrotingspositie zodanig is dat de betrokken lidstaat in staat is een
solide financieel beleid te voeren binnen de verplichtingen van het Verdrag
en het stabiliteits- en groeipact. Hierbij is het van belang om op te merken
dat het criterium van de overheidsfinanciën één criterium
is. Dat wil zeggen dat de schuld en het tekort in onderlinge samenhang moeten
worden beoordeeld. WisselkoersHet wisselkoerscriterium wordt in artikel 109J, lid 1 beschreven als:«de inachtneming van de normale fluctuatiemarges van het wisselkoersmechanisme
van het Europees Monetair Stelsel, gedurende ten minste twee jaar, zonder
devaluatie ten opzichte van de munt van een andere Lidstaat;»Aan de hand van dit criterium wordt getoetst in hoeverre sprake is van
wisselkoersstabiliteit. De oorspronkelijke interpretatie van dit criterium
was dat een lidstaat gedurende twee jaar moest hebben deelgenomen aan het
aan het wisselkoersarrangement van het Europees Monetaire Stelsel (ERM) en
daarbij de in 1992 vigerende marges van 2,25% in acht had genomen, en niet
het initiatief had genomen tot een devaluatie van de eigen munt. Dit laatste
element is asymmetrisch van karakter, in de zin dat een revaluatie (in tegenstelling
tot een devaluatie) van de eigen munt in principe verenigbaar is met het wisselkoerscriterium.
Door de EMS-crises van 1992 en 1993, de daarop volgende verbreding van de
banden tot 15% aan weerszijden van de spilkoersen en de latere toetreding
van Finland, Oostenrijk en Zweden tot de Europese Unie is het nu
moeilijker dit criterium, met name op het punt van het respecteren van de
normale fluctuatiemarges, op ondubbelzinnige wijze te interpreteren. Dit wil
echter niet zeggen dat de ontwikkeling van de wisselkoers als criterium niet
belangrijk zou zijn. Indien landen gedurende een lange periode zonder moeite
hun onderlinge wisselkoersverhoudingen stabiel houden, is dit een indicatie
dat de wisselkoers als aanpassingsmechanisme niet al te zeer gemist zal worden.De huidige brede marges van het ERM bieden echter onvoldoende houvast
om de stabiliteit van de wisselkoersen te beoordelen. Als de munt van een
lidstaat de volle marge heeft gebruikt, dat wil zeggen 15% aan weerszijden
van de spilkoers, kan nauwelijks nog gesproken worden van wisselkoersstabiliteit.
Daarom zal de regering, evenals Commissie en EMI, niet alleen toetsen of er
sprake is van formele deelname aan het ERM met inachtneming van de huidige
marges, maar ook of er sprake is geweest van materiële wisselkoersstabiliteit
in de periode maart 1996 tot en met februari 1998. RenteHet rentecriterium is in artikel 109J, lid1 als volgt verwoord:«de duurzaamheid van de door de Lidstaat bereikte convergentie en
van zijn deelneming aan het Europees Monetair Stelsel, hetgeen tot uitdrukking
komt in het niveau van de rentevoet voor de lange termijn.»Volgens de uitwerking van dit artikel in protocol 6 van het Verdrag betekent
dit dat «een Lidstaat, gemeten over een periode van één
jaar voor het onderzoek, een gemiddelde nominale rentevoet heeft gehad die
niet meer dan 2 procentpunten hoger ligt dan die van ten hoogste de drie Lidstaten
die op het gebied van inflatie het best presteren. De rentevoet wordt gemeten
op basis van langlopende staatsobligaties of vergelijkbare waardepapieren.»De referentiewaarde voor het rentecriterium is door het EMI en de Commissie
berekend op basis van de gemiddelde rentevoet in de drie lidstaten met de
laagste inflatie, gemeten over de periode februari 1997 tot en met januari
1998. Concreet betekent dit dat de referentiewaarde voor de rente 7,8% bedraagt. 3.2 Juridische convergentieNaast de mate van economische convergentie zal tevens beoordeeld worden
in hoeverre de nationale wetgeving van elke lidstaat, inclusief de statuten
van zijn nationale bank, in overeenstemming zijn met de bepalingen in artikel
107 en artikel 108 van het Verdrag. Het gaat hierbij met name om de onafhankelijkheid
en doelstellingen van de nationale centrale banken alsmede om de integratie
van de nationale centrale banken in het Europees Stelsel van Centrale Banken. 3.3 Beoordeling van totaalbeeldHet besluit over de start van de EMU markeert een belangrijke en onomkeerbare
stap in de economische en politieke geschiedenis van Nederland. Het is de
stellige overtuiging van de regering dat een dergelijke zwaarwegende beslissing
niet gereduceerd mag worden tot een eendimensionale rekenkundige oefening.
Hiermee handelt de regering geheel in lijn met letter en geest van het Verdrag,
dat vraagt om een beoordeling of er een hoge mate van duurzame convergentie
is bereikt, «aan de hand van de mate waarin elke Lidstaat aan de volgende
criteria voldoet.» (artikel 109J, lid 1). De convergentiecriteria dienen
derhalve te worden opgevat als belangrijke cijfermatige referentiepunten.
Uiteindelijk gaat het om de beoordeling van het onderliggende economische
beeld en in het bijzonder om de vraag of een lidstaat in staat is bij te dragen
aan het stabiliteitskarakter van de EMU en daarmee aan verdere Europese integratie.Concreet betekent dit dat de regering zich op het standpunt stelt dat
de convergentiecriteria niet alleen afzonderlijk, maar ook in onderlinge samenhang
moeten worden beoordeeld. Als uitgangspunt voor het in te nemen standpunt
kent de regering een belangrijke plaats toe aan de bevindingen van de Commissie,
het EMI en De Nederlandsche Bank. 4. Het standpunt van de regeringOp basis van de uitgangspunten voor de toetsing van de lidstaten zoals
weergegeven in hoofdstuk 3 en de uitgebreide analyses per lidstaat in de rapporten
van de Commissie, het Europees Monetair Instituut en De Nederlandsche Bank,
geeft de regering in dit hoofdstuk het standpunt weer dat zij, conform artikel
5 van de Rijkswet ter goedkeuring van het Verdrag van Maastricht, ter instemming
voorlegt aan de Staten-Generaal. 4.1 Algemeen beeldSinds de ondertekening van het Verdrag in 1991 hebben alle lidstaten belangrijke
vooruitgang geboekt op het gebied van inflatiebestrijding en het beheersbaar
maken van de overheidsfinanciën. In het kielzog van de vooruitgang op
monetair en budgettair terrein zijn de Europese lange rentes geconvergeerd
naar historisch lage niveaus. Dit laat onverlet dat verdere stappen noodzakelijk
zijn teneinde duurzame convergentie van de overheidsfinanciën te verankeren.
Op budgettair terrein zijn hierover afspraken gemaakt in het stabiliteits-
en groeipact. Alle lidstaten dienen op middellange termijn te komen tot een
begrotingssituatie die vrijwel in evenwicht is, dan wel een overschot vertoont.
De realisatiecijfers over 1997 en de ramingen voor 1998 maken duidelijk dat
vrijwel alle lidstaten verdere stappen zullen moeten nemen teneinde te voldoen
aan de vereisten van het stabiliteits- en groeipact. 4.2 Juridische convergentieDe nationale wetgeving, met inbegrip van de statuten van de nationale
centrale banken, is in hoge mate in overeenstemming gebracht met de vereisten
die het Verdrag stelt. Wel geldt dat in een aantal lidstaten de door de regering
ingediende wetsvoorstellen nog dient te worden aangenomen door het parlement
(Luxemburg, Oostenrijk en Spanje) of de bestaande regeringsvoorstellen nog
aan het parlement dienen te worden voorgelegd en te worden aangenomen (Frankrijk).
Voorts geldt dat in diverse lidstaten onvolkomenheden zijn geconstateerd in
de centrale-bankwetgeving die aanpassing behoeven, waarbij De Nederlandsche
Bank in haar advies speciale aandacht vraagt voor de onvolkomenheden in de
Luxemburgse bankwet en de technische onvolkomenheid in de Nederlandse bankwet.
De regering onderschrijft de aanbeveling van De Nederlandsche Bank dat de
nog gebleken onvolkomenheden op afzienbare termijn alsnog worden verholpen
en dat de aanpassing van de wetgeving op Europees niveau op de agenda moet
blijven staan totdat de onafhankelijkheid van de centrale banken en hun integratie
in het ESCB tot volle tevredenheid in de nationale wetgeving is verwerkt.
Wat betreft de technische onvolkomenheid in de Nederlandse bankwet zal de
regering op korte termijn een voorstel tot wetswijziging indienen. De regering
deelt het eindoordeel van de Commissie dat de situatie in acht lidstaten kan
worden beschouwd als verenigbaar met de bepalingen van het Verdrag (België,
Duitsland, Griekenland, Ierland, Italië, Nederland, Portugal en Finland),
terwijl in drie andere lidstaten de verenigbaarheid met het Verdrag wordt
gewaarborgd, mits de bestaande wetsvoorstellen van de regering worden aangenomen
(Luxemburg, Oostenrijk, Spanje). In één lidstaat (Frankrijk)
dienen de bestaande regeringsvoorstellen zelfs nog aan het parlement te worden
voorgelegd en aangenomen om verenigbaarheid met het Verdrag te waarborgen.
Voor Zweden geldt dat de huidige ontwerp-wetgeving niet verenigbaar is met
het Verdrag. Denemarken en het Verenigd Koninkrijk zijn niet verplicht hun
wetgeving volledig aan te passen daar zij ervoor hebben gekozen niet aan de
derde fase deel te nemen. 4.3 Standpunt inzake de convergentie per lidstaatIn de eerste plaats is er een aantal lidstaten dat heeft aangegeven niet
te zullen deelnemen aan de EMU per 1 januari 1999. Dit zijn Denemarken en
het Verenigd Koninkrijk, die beide een formele «opt-out» hebben,
en Zweden, dat geen formele «opt-out» heeft, maar wel te kennen
heeft gegeven vooralsnog niet deel te zullen nemen aan de EMU. Overigens neemt
Zweden niet deel aan het wisselkoersarrangement van het EMS en is ook de centrale-bankwetgeving
in Zweden niet verenigbaar met het Verdrag en de Statuten van het ESCB. De
regering acht het wenselijk dat in de toekomst ook deze lidstaten toetreden
tot de EMU, mits zij aan alle voorwaarden voldoen.Voorts is de regering, in lijn met de Commissie, het EMI en De Nederlandsche
Bank, van mening dat Griekenland niet voldoet aan de economische convergentiecriteria
en derhalve niet kan deelnemen aan de EMU per 1 januari 1999. Griekenland
heeft zelf aangegeven te mikken op deelname aan de EMU per 1 januari 2001.
Tegen deze achtergrond verwelkomt de regering de toetreding van de Griekse
drachme tot het wisselkoersarrangement van het EMS van 16 maart jl., hetgeen
wordt beschouwd als een belangrijke stap op weg naar deelname aan de EMU ter
gelegener tijd.Van de overige elf lidstaten kan onderscheid worden gemaakt tussen lidstaten
die reeds gevrijwaard zijn van buitensporig-tekortoordeel, te weten Nederland,
Ierland, Luxemburg en Finland en de lidstaten met een buitensporig-tekortoordeel,
te weten, Spanje, Portugal, Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk, België,
Italië.Voor de vier lidstaten zonder buitensporig-tekortoordeel geldt dat de
realisatiecijfers over 1997 en de vooruitzichten voor 1998 handhaving van
de situatie van vrijwaring van een buitensporig-tekortoordeel rechtvaardigen.
Voor alle vier lidstaten geldt dat zowel het tekort- als de schuldquote lager
zijn dan op het moment waarop het buitensporig-tekortoordeel door de Ecofin
is ingetrokken. Dit duidt op voortgezette budgettaire convergentie. De regering
is derhalve van mening dat voor de genoemde lidstaten sprake is van een houdbare
situatie van de overheidsfinanciën. Voorts voldoen de genoemde lidstaten
aan het prijs- en rentecriterium en vormt het wisselkoerscriterium geen beletsel
voor deelname aan de EMU. Voor Nederland en Luxemburg is dit laatste evident,
gezien hun langdurige deelname aan het wisselkoersarrangement van het EMS
en de hoge mate van feitelijke wisselkoersstabiliteit. Het monetaire beleid
van beide lidstaten staat reeds jarenlang in het teken van een nauwe koppeling
aan de D-mark. Wat betreft Finland is het oordeel van de regering gebaseerd
op het feit dat er eveneens sprake is van materiële wisselkoersstabiliteit
en dat Finland pas in 1995 is toegetreden tot de Unie, hetgeen een belangrijke
verklaring vormt voor late toetreding tot het wisselkoersarrangement. In het
geval van Ierland kan er een kanttekening worden geplaatst bij
het koersverloop van het Ierse punt dat zich buiten de oorspronkelijk vigerende
marges van plus of min 2,25% heeft bewogen. Wel voldoet Ierland formeel aan
de termijn van twee jaar deelname aan het wisselkoersarrangement van het EMS.
De 3% revaluatie van het Ierse punt ten opzichte van de overige munten van
het wisselkoersarrangement van 16 maart jl. vormt hierbij geen belemmering
aangezien het wisselkoerscriterium stelt dat gedurende de termijn van twee
jaar er geen devaluatie op eigen initiatief mag hebben plaatsgevonden. Overwegende
dat het koersverloop van het Ierse punt niet los kan worden gezien van die
van het Britse pond, alsmede dat Ierland gedurende een reeks van jaren zeer
goed heeft gepresteerd op het gebied van prijsstabiliteit, de primaire doelstelling
van het ESCB, is de regering van mening dat de kanttekening bij het wisselkoerscriterium
geen doorslaggevend bezwaar vormt voor deelname aan de EMU per 1 januari 1999.Van de lidstaten die in 1997 nog een buitensporig-tekortoordeel ontvingen
kan in de eerste plaats worden stilgestaan bij Spanje, Portugal en Oostenrijk.
De drie genoemde lidstaten voldoen aan het prijs-, rente- en wisselkoerscriterium.
Voor Spanje en Portugal is hierbij sprake van een sterke convergentie in de
afgelopen jaren van zowel de inflatie als de rente in de richting van het
lage Duitse inflatie- en renteniveau. De inflatie en rente van Oostenrijk
behoort reeds sinds jaar en dag tot de laagste van Europa. Het op stabiliteit
gerichte monetaire beleid dat reeds jarenlang in het teken staat van een nauwe
koppeling aan de D-mark ligt hieraan ten grondslag. Op het terrein van de
overheidsfinanciën geldt voor alle drie lidstaten dat het tekort over
een langere periode is teruggebracht tot duidelijk onder de referentiewaarde
van 3% BBP. Daarnaast is in alle drie gevallen weliswaar sprake van een schuldquote
boven de referentiewaarde van 60% BBP, maar geldt dat de schuldquote zich
in de buurt van de referentiewaarde van 60% BBP bevindt en daalt. Hierbij
is in geval van Portugal sprake van voortzetting van een trendmatige daling
die reeds in 1993 werd ingezet. Voor Spanje en Oostenrijk is 1997 het eerste
jaar waarin de schuldquote daalt. De budgettaire doelstellingen voor de middellange
termijn gaan in alle drie gevallen uit van een verdergaande daling van de
tekort- en schuldquote. Wel verschillen de lidstaten in ambitieniveaus, waarbij
de Oostenrijkse budgettaire doelstellingen als het minst ambitieus kunnen
worden bestempeld. Gelet op de gerealiseerde tekortreductie, de omvang en
dalende beweging van de schuldquote, alsmede de budgettaire doelstellingen
voor 1998 en de middellange termijn, die uitgaan van voortzetting van de trendmatige
daling van de tekort- en de schuldquote, is de regering van mening dat voor
de genoemde lidstaten er sprake is van een houdbare situatie van de overheidsfinanciën.Duitsland is onbetwist het anker van het wisselkoersarrangement van het
EMS. Duitsland voldoet aan het prijs-, rente- en wisselkoerscriterium. Op
het terrein van de overheidsfinanciën is er sprake van een tekort dat
is gedaald van 3,4% BBP in 1996 tot 2,7% in 1997, onder de referentiewaarde
van 3% BBP. Voorts is er sprake van een schuldquote die weliswaar licht stijgt
tot boven de referentiewaarde, maar waarbij zowel de stijging als de overschrijding
zeer marginaal zijn. Hiermee is de schuldquote aanzienlijk lager dan het Europese
gemiddelde, ondanks de enorme kosten van de Duitse eenwording. De Commissie
verwacht dat de schuldquote in 1998 zal dalen en dat zij spoedig weer onder
de referentiewaarde zal komen. Ook de tekortontwikkeling toont aan dat Duitsland
onder zeer moeilijke omstandigheden in staat is geweest de overheidsfinanciën
beheersbaar te houden. Op basis van deze overwegingen en gelet op de budgettaire
doelstellingen voor de middellange termijn die uitgaan van voortzetting van
de trendmatige daling van het tekort en een daling van de schuldquote,
is de regering van mening dat er sprake is van een houdbare situatie van de
overheidsfinanciën.Frankrijk voldoet aan het prijs-, rente- en wisselkoerscriterium. Het
monetaire beleid staat reeds jarenlang met succes in het teken van een nauwe
koppeling aan de D-mark. Op het terrein van de overheidsfinanciën is
het tekort aanzienlijk afgenomen van 5,8% BBP in 1994 tot 3,0% in 1997, gelijk
aan de referentiewaarde. De schuldquote bevindt zich onder de referentiewaarde
van 60%. Wel liggen aan de tekortreductie in 1997 ten dele eenmalige maatregelen
ten grondslag, waaronder de pensioenschuif met France-Télécom.
Voor 1998 wordt uitgegaan van een stabilisatie van het tekort op 3% BBP. Voor
de jaren daarna is er, volgens het convergentieprogramma van het vorige kabinet,
sprake van een tekortreductie tot 1,4% BBP in 2001. Voor de schuldquote wordt
uitgegaan van een stabilisatie in 1999 op een niveau net onder de referentiewaarde
van 60% BBP en een licht dalende trend met ingang van 2000. Gelet op de omvang
van de schuldquote, die een maatstaf vormt voor de mate van begrotingsdiscipline
in het verleden en de gerealiseerde tekortreductie, is de regering van mening
dat kan worden gesproken van een houdbare situatie van de overheidsfinanciën.Het monetaire beleid van België staat sinds 1983 onverkort in het
teken van een nauwe koppeling met de D-mark. Dit uiterst stabiele monetaire
beleid heeft zijn vruchten afgeworpen: België voldoet zonder problemen
aan het prijs-, rente- en wisselkoerscriterium. Op het terrein van de overheidsfinanciën
zijn in de afgelopen jaren belangrijke stappen gezet op weg naar duurzame
convergentie van de overheidsfinanciën. Het tekort is over een langere
periode aanzienlijk en voortdurend afgenomen van 7,1% BBP in 1993 tot 2,1%
BBP in 1997 en ligt daarmee ruim onder de referentiewaarde van 3%. Voor 1998
verwacht de Commissie dat het tekort verder zal dalen tot 1,7% BBP. De schuldquote
bedraagt nog meer dan twee maal de referentiewaarde van 60%, maar is sinds
1993 gestaag gedaald met 13% BBP. Teneinde een verdere daling van de schuldquote
te realiseren, heeft de Belgische regering onlangs opnieuw de reeds in het
convergentieprogramma van 1997 gedane vaste toezegging bevestigd het primaire
overschot van de totale overheid op de middellange termijn te handhaven op
het hoge niveau van 6% van het BBP. Tijdens de bespreking in het parlement
bleek brede steun de bestaan voor de doelstellingen uit het convergentieprogramma.
Gelet op deze committering van de Belgische overheid, waarmee de duurzaam
neerwaartse trend van de schuldquote wordt voortgezet, alsmede op de reeds
gerealiseerde tekort- en schuldreductie, is de regering van mening dat de
situatie van de overheidsfinanciën als houdbaar kan worden bestempeld.De Italiaanse economie heeft op alle fronten een opmerkelijke convergentie
laten zien. Italië voldoet thans aan het prijs- en rentecriterium. Wat
betreft het wisselkoerscriterium zal Italië pas in november 1998 formeel
hebben voldaan aan de termijn van twee jaar deelname aan het wisselkoersarrangement
van het ERM. Wel is er sprake van een toenemende mate van materiële wisselkoersstabiliteit
waarbij, vanaf november 1996 toen de interventieverplichtingen ten opzichte
van de Italiaanse lire werden hervat, de maximale afwijking van de spilkoers
binnen de oorspronkelijk vigerende marges van plus of min 2,25% ten opzichte
van de D-mark is gebleven. Op basis van deze overweging en het feit dat Italië
nog voor toetreding aan de termijn van twee jaar deelname aan het wisselkoersmechanisme
zal hebben voldaan, is de regering van mening dat op zichzelf het wisselkoerscriterium
geen doorslaggevend beletsel vormt voor deelname aan de EMU per 1 januari
1999. Op het terrein van de overheidsfinanciën zijn in de afgelopen jaren
belangrijke stappen gezet op weg naar duurzame convergentie. Het tekort is
over een langere periode in sterke mate afgenomen van 9,5% BBP
in 1993 tot 2,7% BBP in 1997, lager dan de referentiewaarde van 3%. Hierbij
is er sprake van versterkte inspanningen in het jaar 1997. Wel liggen hier
ten dele eenmalige maatregelen aan ten grondslag. Tevens baren de «residui
passivi» zorgen. De regering verwelkomt dan ook de voornemens van de
Italiaanse regering de uitstaande hoeveelheid «residui passivi»
geleidelijk te verminderen. De schuldquote bedraagt meer dan twee maal de
referentiewaarde van 60%, maar is sinds 1994 elk jaar gedaald. De Commissie
verwacht in haar convergentierapport dat de schuldquote in 1998 en in de jaren
daarna sneller zal dalen. Dit vereist evenwel dat het primair overschot op
een hoog niveau blijft. In dit kader merkt de Commissie op dat de regering
heeft bevestigd het primaire overschot op een voldoende hoog niveau te handhaven.
Concreet heeft, zo blijkt uit het convergentierapport van de Commissie, de
Italiaanse regering onlangs toegezegd het begrotingsbeleid voor de jaren 1999–2001
verder aan te scherpen ten opzichte van het huidige convergentieprogramma.
Het tekort zal worden teruggebracht tot 1% BBP in 2001. De schuldquote zal
jaarlijks met ongeveer 3% BBP dalen. In het begrotingsbeleid voor de jaren
1999–2001 zullen voorts concrete doelstellingen voor verdergaande privatiseringen
worden opgenomen die bijdragen aan een versnelde reductie van de schuldquote.
De Commissie verwacht dat de jaarlijkse privatiseringsopbrengsten in de jaren
1999–2001 tussen 0,5 en 0,75% BBP zullen bedragen. Op basis van dit
beleid zal de schuldquote in 2003 tot onder de 100% BBP moeten zijn gezakt.Gelet op de gerealiseerde reductie van de tekort- en schuldquote en de
committering van de Italiaanse regering de trendmatige reductie van het tekort
en de schuldquote onverkort en met extra inspanningen voort te zetten, kan
de regering de aanbeveling van de Commissie onderschrijven, indien naar het
oordeel van de regering op het moment van de besluitvorming is gebleken dat
de aan de Commissie meegedeelde voornemens ten aanzien van het aangescherpte
begrotingsbeleid op voldoende politieke steun in Italië kunnen rekenen. 4.4 EindoordeelMet inachtneming van bovenstaande kwalificaties kan de regering de aanbeveling
van de Commissie ten aanzien van de deelname van de daarin genoemde elf lidstaten
aan de derde fase van de EMU onderschrijven.Vooruitkijkend deelt de regering het standpunt van De Nederlandsche Bank
dat de thans bereikte mate van convergentie nog pril is en dit in de komende
jaren dient te worden versterkt en verankerd. De regering deelt de aanbeveling
van de Bank dat bij de besluitvorming in het eerste weekend van mei wordt
afgesproken dat alle lidstaten hun stabiliteits- of convergentieprogramma's
zo snel mogelijk in de loop van 1998 indienen. Lidstaten zouden zich jegens
elkaar ertoe dienen te verplichten zo te handelen alsof het stabiliteits-
en groeipact al in werking zou zijn getreden. In het bijzonder zouden lidstaten
concrete invulling dienen te geven aan het vereiste in het pact dat op middellange
termijn de overheidsbegroting vrijwel in evenwicht is, dan wel een overschot
vertoont. De regering is van mening dat lidstaten met een schuldquote van
meer dan 100% BBP overschotten moeten vormen teneinde de schuldquote te reduceren
tot onder de referentiewaarde van 60% BBP. XNoot1Formeel treden alle lidstaten toe tot de derde fase van de economische
en monetaire unie, maar zullen alleen de lidstaten zonder derogatie de euro
aannemen als gemeenschappelijke munt.XNoot1Voor Denemarken, Finland, Ierland, Luxemburg en Nederland heeft de Ecofin
in een eerder stadium geoordeeld dat er geen sprake was van een buitensporig
tekort. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25107-13.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl