Wet op de parlementaire enquête 200.; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20062007-30415, nr. F

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

17-07-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30415 nr. F

12-07-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingHet toepassingsbereik van de enquêteBinding in Reglement van OrdeToepassingsbereik enquête in enkele andere landenDe omschrijving van het onderwerp van de enquêteHet evenredigheidsbeginselVerstrekking van informatie aan provinciale of gemeentelijke
enquêtecommissiesDe samenstelling van de enquêtecommissieHet betreden van plaatsenDe positie van kamerledenDe positie van gemeenteraadsledenDe verschoningsgrond privacyHet verschoningsrecht van journalistenDe wettelijke regeling van de enquêteHet voorstel tot het houden van een enquêteDe omschrijving van het onderwerp van de enquêteHet budget voor de enquêteDe termijn van de enquêteHet verhoorHet recht tot inzage in het enquêtedossierHet toekennen van enquêtebevoegdheid aan bestaande
onderzoekscommissiesVerschoningsgrond op non-incrimination
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30415Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 51 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 415Voorstel van wet van de leden Van de Camp, Depla, Griffith en Van der
Staaij houdende regels over de parlementaire enquête (Wet op de parlementaire
enquête 200.)FNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 12 juli 2007InleidingMet belangstelling hebben de initiatiefnemers kennis genomen van de nadere
opmerkingen en vragen van de leden van de fracties van CDA en PvdA. De leden
van de CDA-fractie hadden met grote belangstelling de memorie van antwoord
gelezen en dankten de opstellers daarvan voor de uitgebreide en diepgaande
wijze waarop zij op de gestelde vragen zijn ingegaan. Deze leden had toch
nog wel een paar vragen over die zij graag aan de orde stelden. De leden behorende
tot de PvdA-fractie hadden zich nog niet laten overtuigen door het betoog
onder paragraaf 2.3 van de memorie van toelichting en meenden dat het
antwoord van de indieners inzake de mogelijke «self-incrimination»
te weinig onderbouwd was. Onderstaand zullen de initiatiefnemers reageren
op de inbreng van de leden van de genoemde fracties.Het toepassingsbereik van de enquêteHet was de leden van de CDA-fractie opgevallen dat, anders dan ten tijde
van de introductie van het enquêterecht in de Grondwet in 1848, de verdedigers
van het voorliggende voorstel niet langer vinden dat het toepassingsbereik
van het enquêtewapen wordt beperkt door de omvang van de parlementaire
bevoegdheden zoals die uit de Nederlandse Grondwet voortvloeien. Dit betekent
toch, zo vroegen deze leden, dat in beginsel de Kamer zich in het kader van
elk denkbaar onderzoek waartoe de Kamermeerderheid heeft besloten het dwangmiddelenregime
uit de Wet op de parlementaire enquête tegenover mensen en groepen uit
de samenleving kan inzetten, zij het dat de wijze van aanwending onder rechterlijke
deels marginale, deels volle controle staat.Naar de letter van het wetsvoorstel zijn er inderdaad geen beperkingen
aan het toepassingsbereik van de parlementaire enquête. Zoals de aan
het woord zijnde leden terecht opmerkten, kunnen ook materies die geen onderwerp
van wetgeving kunnen zijn of ten aanzien waarvan geen ministeriële verantwoordelijkheid
bestaat of kan bestaan, onderwerp van een enquête zijn. De parlementaire
enquête kan dus naar de letter van het wetsvoorstel op elk onderwerp
betrekking hebben. Naar de opvatting van de initiatiefnemers moet de Kamer
zelf kunnen bepalen over welke zaken zij debatteert en –
in het verlengde hiervan – over welke zaken zij een parlementaire enquête
wenst te houden. Dit is conform de huidige Wet op de Parlementaire Enquête.
Geconstateerd kan ook worden dat parlementaire enquêtes zich in de praktijk
niet beperken tot onderwerpen die voorwerp van wetgeving kunnen zijn of die
onder de verantwoordelijkheid van een minister vallen. Illustratief zijn hier
de parlementaire enquêtes Vliegramp Bijlmermeer en Bouwnijverheid waar–
naast personen die wel onder de verantwoordelijkheid van een bewindspersoon
functioneerden – ook uitgebreid de rol van actoren ter sprake kwam waarvoor
geen enkele ministeriële verantwoordelijkheid bestond. Ook kwamen bij
deze enquêtes onderwerpen ter sprake die zich niet lenen voor wetgeving.
Het zal doorgaans van belang zijn een bepaalde kwestie in zijn totaliteit
te bezien. Aan de andere kant zal de Kamer natuurlijk bij haar beslissing
een enquête te houden met diverse aspecten rekening houden, die zich
niet lenen voor regeling bij wet. Zoals in de memorie van antwoord al is aangegeven,
zal zij ook oog moeten hebben voor algemeen geaccepteerde beginselen, zoals
de trias politica en de scheiding van kerk en staat. Een uitwerking van de
trias politica is onder meer de «sub-judice»-regel, inhoudende
dat aangelegenheden die aanhangig zijn bij de rechter, in beginsel geen onderwerp
mogen zijn van het parlementaire debat. Rechtbeginselen als de grondrechten
zullen vanzelfsprekend ook leidend zijn voor de Kamer. Ook zal zij bijvoorbeeld
acht moeten slaan op het beginsel van respect voor het private domein.De initiatiefnemers wijzen voorts op de symbolische of maatschappelijke
betekenis van een enquête. Er kunnen zich gevallen of onderwerpen voordoen
waarin er behoefte bestaat dat de Kamer zich hierover buigt, ook al is er
bij deze aangelegenheid niet direct sprake van ministeriële verantwoordelijkheid
of bestaat er niet direct een relatie met wetgeving. Er kan dan bijvoorbeeld
een roep uit de samenleving ontstaan dat ons hoogste democratische orgaan
hier een uitgebreid onderzoek verricht. De initiatiefnemers menen dat het
gewenst is dat hiervoor ruimte bestaat en dat de Kamer niet op voorhand door
de wetgever op dit punt is gebonden. Afgezien dat de initiatiefnemers het
niet wenselijk achten de Kamer bij wet te beperken in haar mogelijkheden een
enquête te houden, achten zij dit ook niet goed realiseerbaar. Het is
immers niet vastomlijnd tot hoever de parlementaire bevoegdheden zich uitstrekken,
net zo min als een beperking tot zaken waarvoor de ministeriële verantwoordelijkheid
geldt een helder handvat zou geven.Binding in Reglement van OrdeDe leden van de CDA-fractie vroegen voorts of deze – in hun woorden –
parlementaire omnipotentie betekent dat bijvoorbeeld de Eerste Kamer bij wijze
van zelfbinding in dit opzicht in haar Reglement van Orde onderwerpen kan
uitsluiten.Het is op grond van het wetsvoorstel aan de Kamer om het onderwerp van
de enquête te bepalen. Niet in strijd hiermee is dat een Kamer vooraf
onderling afspraken maakt over welke onderwerpen zij bij voorbaat geen enquête
wenst te houden. Deze afspraken kunnen resulteren in een neerlegging in het
Reglement van Orde van de desbetreffende Kamer. Het is dus mogelijk dat de
Eerste Kamer bij wijze van zelfbinding in haar Reglement van Orde onderwerpen
uitsluit van een parlementaire enquête. Het is vanzelfsprekend deze
Eerste Kamer die dit Reglement van Orde ook weer kan wijzigen.Toepassingsbereik enquête in enkele andere landenDe leden van de CDA-fractie vroegen voorts of er in het buitenland, met
name in de Europese Unie, een vergelijkbaar onbegrensd enquêterecht
is aan te wijzen.De initiatiefnemers hebben onderzoek laten verrichten naar het recht van
parlementaire enquête in Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk.1 Uit dit onderzoek komt voor wat betreft de Bondsrepubliek
Duitsland naar voren dat de omvang van de enquêtebevoegdheid een aantal
grenzen kent. De eerste grens is dat het onderzoeksrecht niet verder reikt
dan de algemene competentie van het parlement. Dit betekent onder meer dat
een parlementaire enquêtecommissie zich niet mag bezighouden met kwesties
die tot de competentie van de deelstaten of de gemeenten behoren. Ook kunnen
zaken die onder de rechter zijn, noch rechterlijke oordelen voorwerp van een
parlementaire enquête zijn. Voorts moet het onderzoek betrekking hebben
op een publiek belang, het belang van de gemeenschap.2 In Frankrijk mag een enquête geen betrekking hebben op feiten
die aanleiding hebben gegeven tot strafrechtelijke procedures, zolang deze
procedures voortduren. Bovendien moeten de activiteiten van een enquêtecommissie
worden beëindigd, zodra er een strafrechtelijke procedure wordt geopend
ter zake van feiten met het oog op welke de enquêtecommissie is ingesteld.3 In het Verenigd Koninkrijk is sprake van een stelsel
van permanente parlementaire commissies. Net als in Nederland bij de parlementaire
enquête het geval is, kunnen in het Britse systeem personen opgeroepen
worden om voor de commissies te getuigen en kunnen documenten door de commissie
opgevraagd worden. Men is verplicht hieraan mee te werken. In die zin kunnen
deze commissies op één lijn worden gesteld met de parlementaire
enquêtecommissie. In beginsel bestrijkt één parlementaire
commissie één departement. Zij worden dan ook meestal aangeduid
als «departemental select committees», al zijn er ook andere permanente
commissies. De«departemental select committees» richten zich in
het algemeen op onderzoek naar maatschappelijke vraagstukken en het beleid
dat dienaangaande door de regering wordt gevoerd. Soms gaat het om reacties
op beleidsvoorstellen van de regering, in andere gevallen richten de commissies
zich op maatschappelijke problemen waaraan de regering naar de mening van
de betreffende commissie te weinig aandacht besteedt. Recente Britse voorbeelden
zijn de onderzoeken naar de bestrijding van overgewicht, naar klimaatverandering
en naar de aanpak van leesproblemen van jonge kinderen.4De omschrijving van het onderwerp van de enquêteDe leden van de CDA-fractie stelden aan de orde dat de verdedigers van
het wetsvoorstel de instelling van een commissie respectievelijk de toerusting
van een bestaande commissie met permanente enquêtebevoegdheden verenigbaar
achten met dit wetsvoorstel, hoewel zij zich daarvan vooralsnog geen voorstanders
betonen. De initiatiefnemers wezen er in dat verband op dat de omschrijving
van het onderwerp alsdan aangepast zal moeten worden. De aan het woord zijnde
leden vroegen of dit een nominale kwestie is en iedere omschrijving hoe vaag
en/of uitgebreid ook hier volstaat.Deze vraag dient ontkennend beantwoord te worden. Zoals in de memorie
van antwoord is aangegeven, stellen de initiatiefnemers zich op het standpunt
dat een parlementaire enquête uitsluitend kan worden gehouden over een
nader omschreven onderwerp.5 Ook in de memorie
van toelichting hebben de initiatiefnemers al gewezen op het grote belang
dat het besluit tot instelling van een parlementaire enquête, zo helder
mogelijk aangeeft waarover de enquête dient te gaan.6 Dit mede ter bescherming van de positie van derden. De initiatiefnemers
menen derhalve dat ook bij een meer permanente enquêtecommissie, het
onderwerp van de enquête een duidelijk handvat moet geven aan de enquêtecommissie
waarop zij haar onderzoek dient te richten.Het evenredigheidsbeginselDe leden van de CDA-fractie stelden voorts het subjectieve evenredigheidsbeginsel
aan de orde. Deze leden waren het met de verdedigers van het wetsvoorstel
weliswaar eens dat in praktijk de rechter de mate van terughoudendheid interpreteert
en dat dwangmiddelen niet zonder rechterlijke tussenkomst kunnen worden ingezet
respectievelijk doorgezet. Zij vroegen of de verdedigers nog kunnen wijzen
op concrete hindernissen bij parlementaire enquêtes uit het verleden
die het gevolg waren van de toen vigerende objectieve (rechterlijke) invulling
van het evenredigheidscriterium.In de huidige Wet op de Parlementaire Enquête (artikel 3, eerste
lid) is het evenredigheidsbeginsel uitsluitend neergelegd ten aanzien van
de bevoegdheid van de parlementaire enquêtecommissie om kennis te nemen
van documenten. Ten aanzien van de bevoegdheid om getuigen en deskundigen
te horen bevat de huidige wet geen expliciete verplichting voor de enquêtecommissie
om dit beginsel in acht te nemen. Dat het evenredigheidsbeginsel in het voorliggende
wetsvoorstel voor de hele taakuitoefening van de enquêtecommissie geldt,
is derhalve een verbetering ten opzichte van de huidige wet. Er bestaat echter
in de huidige wet en het wetsvoorstel geen verschil voor wat betreft de reikwijdte
van het evenredigheidsbeginsel. Ook in de huidige wet is het «redelijk
oordeel van de enquêtecommissie» leidend (artikel 3, eerste lid),
in plaats van dat de bevoegdheidsuitoefening «redelijkerwijs»
voor de vervulling van haar taak noodzakelijk dient te zijn. Daarom kunnen
de initiatiefnemers niet wijzen op concrete hindernissen bij parlementaire
enquêtes uit het verleden die het gevolg zouden zijn van een objectieve
(rechterlijke) invulling van het evenredigheidscriterium.Verstrekking van informatie aan provinciale of gemeentelijke
enquêtecommissiesDe leden van de CDA-fractie wezen er voorts op dat de parlementaire enquêtecommissies
niet op vordering verkregen informatie van derden afstaan aan provinciale
of gemeentelijke enquêtecommissies. Deze leden vroegen of dit ook het
geval is indien het gaat om informatie verkregen van personen die in een bepaalde
provinciale of raadsenquête een verschijnings- en antwoordplicht hebben,
zoals bijvoorbeeld een oud-wethouder.Het is inderdaad zo dat de parlementaire enquêtecommissie ook geen
informatie mag verstrekken aan decentrale enquêtecommissies als deze
informatie is verkregen van personen die op grond van de Provincie- respectievelijk
de Gemeentewet verplicht zijn tot medewerking aan een enquête, net zo
min als de parlementaire enquêtecommissie informatie mag verstrekken
aan bijvoorbeeld het Openbaar Ministerie of een bestuurlijke toezichthouder
als de Nederlandse Mededingingsautoriteit. De achterliggende gedachte is dat
de enquêtecommissie haar onderzoek onbelemmerd kan verrichten en zoveel
mogelijk informatie moet kunnen verzamelen. Als (niet-openbare) informatie
doorgegeven kan worden aan andere instanties of organen, zullen personen zich
minder vrij kunnen voelen om bepaalde informatie aan de enquêtecommissie
te verstrekken.De samenstelling van de enquêtecommissieDe leden van de CDA-fractie vroegen onder verwijzing naar het antwoord
van de indieners op een eerdere vraag over dit onderwerp, waarom een commissielid
dat twee jaar heeft gefunctioneerd en de Tweede Kamer heeft verlaten, in een
enquête niet kan mee blijven doen aan bijvoorbeeld hoorzittingen. Deze
leden meenden dat die bevoegdheid, net als de overige zoals het vorderen van
stukken, wordt uitgeoefend in naam van de commissie die ook over
de activering van dwangmiddelen «gaat». Deze leden vroegen tevens
of die categorische algehele uitsluiting ook, voor zover de indieners weten,
gebruikelijk is in andere Europese landen.Deze leden wezen er terecht op dat de leden van de enquêtecommissie
haar bevoegdheden in naam van de commissie uitoefenen. De vergaande bevoegdheden
van de enquêtecommissie maken het naar het oordeel van de initiatiefnemers
echter ongewenst dat ook andere personen dan Kamerleden deel van een enquêtecommissie
uitmaken. Het gaat hier immers om de uitoefening van een aan de Kamer toekomende
bevoegdheid, die haar in de Grondwet is toegekend. Daarom vinden zij het aangewezen
dat het lidmaatschap van de enquêtecommissie eindigt, indien het lidmaatschap
van de Kamer eindigt. Het is de initiatiefnemers niet bekend hoe de regeling
op dit punt is in andere Europese landen. In het in hun opdracht verrichte
onderzoek is dit aspect niet aan de orde gekomen.Het betreden van plaatsenDe leden van de CDA-fractie indieners wezen er op dat de initiatiefnemers
hebben bevestigd dat een enquêtecommissie zonder vrijwillige medewerking «alle
militaire installaties, ambassades van Nederland, kerken, moskeeën en
synagogen (buiten de uren dat diensten worden gehouden) sociëteiten en
club- en partijgebouwen» te allen tijde kan betreden mits ze dat nodig
vindt en het past binnen het onderwerp van de enquête. Deze leden namen
ook hier aan dat de Kamers verstandig zullen omgaan met deze bevoegdheid,
maar ook hier drong zich naar hun oordeel de vraag op of dit recht niet te
ruim is geformuleerd. De indieners wezen er zelf weliswaar op dat gelet op
de grondwettelijke vrijheden hier wel terughoudendheid betracht dient te worden.
Is het, zo vroegen de aan het woord zijnde leden, zo dat de memorie van antwoord
hier een wijze raad verschaft of is het zo dat hier wordt bedoeld dat in een
aantal gevallen het gebruik maken van de bevoegdheid tot binnentreden door
de enquêtecommissie onrechtmatig is en dus het Nederlandse constitutionele
recht, ook het ongeschreven deel daarvan, zich dus tegen dit binnentreden
verzet. Zo ja, kunnen de verdedigers van het voorstel daarvan voorbeelden
noemen buiten de sfeer van het betreden van woningen.De initiatiefnemers stellen voorop dat een algemene omschrijving van de
bevoegdheid tot het betreden van plaatsen in overeenstemming is met bijvoorbeeld
de algemene regeling van toezichthouders in de Algemene wet bestuursrecht,
met dien verstande dat de toezichthouder geen woningen mag betreden zonder
toestemming van de bewoner. Ook in die wet is de algemene bevoegdheid tot
het betreden van plaatsen niet nader geclausuleerd. Wat dat betreft is de
in beginsel onbeperkte bevoegdheid van de enquêtecommissie tot het betreden
van plaatsen in overeenstemming met de wettelijke regeling van deze bevoegdheid
voor andere organen. Voorts merken de initiatiefnemers op dat in bepaalde
gevallen het Nederlandse constitutionele recht zich inderdaad tegen het betreden
van plaatsen kan verzetten. Zo verzetten de constitutionele verhoudingen tussen
regering en parlement zich er bijvoorbeeld tegen dat een enquêtecommissie
zou «binnenvallen» bij een vergadering van een ministerraad. Relevant
is dat ook voor het betreden van plaatsen het zogenaamde evenredigheidsbeginsel
geldt. Mede op grond hiervan zal de enquêtecommissie ook met de belangen
van derden rekening moeten houden. De nadelige gevolgen voor derden mogen
niet onevenredig zijn in verhouding tot het doel dat met een bepaalde bevoegdheidsuitoefening
wordt beoogd. Er moet derhalve sprake zijn van een redelijke doel-middel verhouding.
Daarnaast zal natuurlijk het betreden van de plaats nodig moeten zijn voor
de waarheidsvinding.De positie van kamerledenDe leden van de CDA-fractie vroegen of bij een enquête naar een
kwestie uit een vorige parlementaire periode oud-Kamerleden die daarbij betrokken
waren onderworpen kunnen worden aan de dwangmiddelen uit de Wet op de parlementaire
enquête. Deze leden wezen er op dat kamerleden die nog «zitten»
dat «terecht» niet kunnen en vroegen naar de ratio van dit verschil.Ter verduidelijking merken de initiatiefnemers op dat in het desbetreffende
artikel 29 onder «lid van de Kamer» tevens dient te worden verstaan
een gewezen Kamerlid, mits de verlangde medewerking betrekking heeft op zijn
functioneren als Kamerlid. Dit betekent dat tegen oud-Kamerleden evenmin dwangmiddelen
kunnen worden ingezet.De leden van de CDA-fractie stelden aan de orde dat de initiatiefnemers
menen dat de verschoningsgrond «belang van de staat» niet toekomt
aan een Kamerlid. Dit zou niet passen in de verhouding tussen de Kamerleden
onderling. De aan het woord zijnde leden begrepen nog niet goed waarom die
collegiale relatie in deze bepalend is. Zij waren met de indieners van het
wetsvoorstel van opvatting dat een enquêtecommissie zelf wel het belang
van de staat moet behartigen. Dat geldt ook voor de Kamer, voor bewindslieden,
voor ambtenaren e.a. Waarom nu niet voor een lid van de Staten-Generaal dat
informatie bezit waarvan hij of zij meent dat bekendmaking het belang van
de staat, bijvoorbeeld de staatsveiligheid schaadt, zo vroegen deze leden.De initiatiefnemers achten het ongewenst indien er informatie binnen de
Kamer aanwezig is, die niet gebruikt kan worden door de enquêtecommissie.
De enquêtecommissie kan er altijd voor kiezen een collega-Kamerlid in
een besloten zitting te horen indien inderdaad sprake is van informatie die
niet in de openbaarheid kan worden verstrekt. Bovendien zal zij natuurlijk
alleen deze informatie (mogen) opvragen, indien deze nodig is voor de enquête
en het belang van de waarheidsvinding zwaarder weegt dan het belang dat deze
informatie ook vertrouwelijk blijft voor de enquêtecommissie. Een verschoningsrecht
op het belang van de staat vinden de initiatiefnemers echter te ver gaan.De positie van gemeenteraadsledenHet was de leden van de CDA-fractie opgevallen dat volgens de memorie
van antwoord de doorbraak van de getuigplicht voor gemeenteraadsleden in een
civiele procedure niet geldt voor een parlementaire enquête. Dit betekent
toch, zo menen zij, dat een raadslid dat in de raadsvergadering heeft betoogd
dat hij inlichtingen bezit die op fraude wijzen bij een gesubsidieerde instelling
(«Happy Family arrest») zijn bron niet hoeft prijs te geven aan
de rechter, maar wel aan de enquêtecommissie. Deze leden vroegen waarom
in dit opzicht de parlementaire waarheidsvinding geprivilegieerd wordt boven
rechterlijke waarheidsvinding. Anders gezegd vroegen zij waarom het belang
dat een lokale volksvertegenwoordiger in bepaalde situaties vrijer kan opereren
omdat hij zijn bronnen kan beschermen wel kan standhouden tegenover de onafhankelijke
rechter, maar niet tegenover een enquêtecommissie uit een Kamer.In de eerste plaats merken de initiatiefnemers op dat het in artikel 22
van de Gemeentewet neergelegde verschoningsrecht zich niet beperkt tot raadsleden,
maar dat alle leden van het gemeentebestuur, dus ook de burgemeester en wethouders,
en andere personen die deelnamen aan de beraadslaging in de raadsvergadering,
bijvoorbeeld ambtenaren, zich voor de rechter op het verschoningsrecht kunnen
beroepen. Het artikel is eveneens van toepassing op de vergadering van een
raadscommissie of een door de raad ingestelde bestuurscommissie (artikel 82,
vijfde lid, en artikel 83, vierde lid, juncto artikel 22 van de Gemeentewet).
Dit betekent dat ook personen die deelnemen aan de beraadslagingen
binnen deze commissies, zich voor de rechter op het verschoningsrecht kunnen
beroepen. Indien het verschoningsrecht ex artikel 22 ook bij de parlementaire
enquête zou gelden, zou het voor de hand liggen om naar analogie het
verschoningsrecht uit te breiden met de subjecten die in de Gemeentewet dit
recht toekomen. In de literatuur is echter wel de vraag gesteld of het in
artikel 22 van de Gemeentewet neergelegde verschoningsrecht, dat bij amendement
in het voorstel dat leidde tot de Gemeentewet van 1994 is opgenomen, wel echt
nodig is voor het goed functioneren van de raadsleden.1 Bij de parlementaire behandeling van de herziening van de Gemeentewet
had de regering onder meer al als bezwaren tegen de regeling naar voren gebracht
dat het om een algemeen, absoluut en onvoorwaardelijk, niet op enige geheimhoudingplicht
gebaseerd verschoningsrecht ging, ten aanzien van alles wat in de raadsvergadering
en commissies wordt gezegd of aan hen schriftelijk werd overgelegd.2 De initiatiefnemers zijn er geen voorstander van dit
verschoningsrecht, dat al voor wat betreft de Gemeentewet niet onbetwist is,
bij de parlementaire enquête te introduceren. Naar het oordeel van de
initiatiefnemers zullen de raadsleden door het ontbreken van een verschoningsrecht
bij de parlementaire enquête zich op geen enkele wijze belemmerd voelen
vrij te spreken binnen de raads- of commissievergadering. Voor zover de initiatiefnemers
bekend is het ook nog niet voorgekomen dat een raadslid als zodanig door een
enquêtecommissie is gehoord. Bovendien zal de enquêtecommissie
bij haar taakuitoefening onder meer het evenredigheidsbeginsel in acht moeten
nemen. De consequentie hiervan zal zijn dat, mocht een raadslid over relevante
informatie beschikken, de enquêtecommissie er niet voor kiest om bepaalde
informatie bij een raadslid op te vragen, indien het belang van het raadslid
op bescherming van zijn bron, zwaarder weegt dan het belang op informatievergaring
van de enquêtecommissie. Mocht het echter om informatie gaan die cruciaal
is voor de enquête, dan bestaat er naar het oordeel geen bezwaar tegen
dat een raadslid voor de enquêtecommissie nader heeft te getuigen over
hetgeen hij in een raadsvergadering of commissie heeft gezegd. Gewezen wordt
daarbij op de mogelijkheid dat de enquêtecommissie er voor kiest om
een besloten verhoor te houden. Als gezegd heeft deze situatie zich nog niet
voorgedaan, en het is zeer de vraag of een enquêtecommissie in de toekomst
behoefte zal hebben aan de bron(nen) die een raadslid voor zijn inbreng in
het raadsdebat heeft gebruikt. Zal iemand die vertrouwelijke informatie heeft,
nu juist als enige een raadslid hierover «tippen»? Ten slotte
merken initiatiefnemers op, dat het verschoningsrecht van artikel 22 van de
Gemeentewet beperkt is tot de civielrechtelijke procedure. In een straf- of
bestuursrechtelijk proces geldt het verschoningsrecht derhalve (ook) niet.De verschoningsgrond privacyDe leden van de CDA-fractie wezen er op dat de verdedigers van het wetsvoorstel
van opvatting zijn (bladzijde 24 memorie van antwoord) «dat een getuige
geen informatie hoeft te verstrekken indien het belang van de bescherming
van de persoonlijke levenssfeer van een ander persoon zwaarder weegt dan het
belang van informatieverstrekking van de enquêtecommissie. Juist indien
de privacygevoelige informatie betrekking heeft op een ander persoon dan de
persoon die verplicht wordt tot medewerking zou het belang van die privacy
zwaarder kunnen wegen dan de waarheidsvinding». Is, zo vroegen deze
leden, in dat verband de bloed- en aanverwantschap van die andere persoon
tot die getuige dan irrelevant.De bloed- of aanverwantschap is in dit kader inderdaad niet relevant.
Er zal altijd sprake dienen te zijn van een afweging van het belang van de
privacy tegen het belang van de waarheidsvinding door de enquêtecommissie.
Hierbij zijn de aard van de informatie en de context waaronder deze is verkregen
van belang. Het kan dus zijn dat privacygegevens van een buurman
die op vertrouwelijke wijze aan de getuige zijn verstrekt, niet verstrekt
behoeven te worden, terwijl bepaalde gegevens van de partner of gezinsleden
wel verstrekt behoren te worden. Als gezegd zal dit afhangen van de omstandigheden
van het geval. Overigens zal er bij een enquête niet snel sprake van
zijn dat de enquêtecommissie behoefte zal hebben aan privacygevoelige
informatie. Bovendien zal de enquêtecommissie er doorgaans voor kiezen
dergelijke informatie te achterhalen bij de desbetreffende persoon zelf, in
plaats van bij andere personen aan wie de betrokkene informatie heeft toevertrouwd.
Het ligt dus niet erg voor de hand dat als een enquêtecommissie informatie
over een bepaalde persoon wenst te vernemen, zij deze informatie bij bijvoorbeeld
de echtgenoot tracht in te winnen.Het verschoningsrecht van journalistenDe leden van de CDA-fractie vroegen tenslotte welke journalisten naar
het oordeel van de indieners van het wetsvoorstel gerechtigd zijn om in het
kader van een parlementaire enquête bronnen te beschermen. Alle journalisten,
of alleen geregistreerde journalisten? Zijn webloggers, buurtkrantredacteuren,
domeineigenaren op Internet e.d. gerechtigd tot dit type verschoning?Deze vraag valt niet in zijn algemeenheid te beantwoorden. Het recht van
de journalist op bronbescherming is in de jurisprudentie binnen bepaalde kaders
aanvaard. Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens erkende het recht op
bronbescherming van de journalist in de zaak Goodwin.1 Het recht op bronbescherming is overgenomen door de Hoge Raad in de
zaak Van de Biggelaar2 en is ook nadien nog in
diverse uitspraken van zowel het Straatsburgse Hof als de Hoge Raad nader
vormgegeven. Het is niet als verschoningsrecht in het wetsvoorstel opgenomen,
net zo min als andere wetgeving een verschoningsrecht van de journalist kent.
Er bestaat dus geen wettelijk recht op verschoning van de journalist, het
recht is gebaseerd op de jurisprudentie. Het is dan ook binnen de jurisprudentie
dat de omvang van het verschoningsrecht van journalisten verder vorm zal krijgen.
Het verschoningsrecht van journalisten is bij een parlementaire enquête
niet anders als in andere gevallen waarin de overheid, bijvoorbeeld in het
kader van een strafproces, aan journalisten het bevel geeft om hun bronnen
prijs te geven. Het belang van het recht op vrije nieuwsgaring, zal afgewogen
moeten tegen het belang van de waarheidsvinding door de enquêtecommissie.
De precieze omvang van de subjecten van het verschoningsrecht is niet bepaald.
Juist bij de opkomst van de nieuwe media zoals Internet zal het steeds moeilijker
zijn vast te stellen wat nog een journalist is. De Hoge Raad stelde zich in
de Lycoszaak3 op het standpunt dat «hoezeer
een hosting provider een faciliterende rol vervult bij de verspreiding van
informatie op internet, zijn rol niet kan worden gelijkgesteld aan, en evenmin
vergelijkbaar is met die welke de pers in een democratische samenleving vervult,
zodat een hosting provider niet een verschoningsrecht toekomt als dat waarop
een journalist met het oog op de bescherming van zijn bronnen aanspraak kan
maken, reeds omdat via een website verspreide informatie niet kan gelden als
informatie die door de websitehouder aan de hosting provider is toevertrouwd».
De term «journalist» werd in dit arrest echter niet verder omschreven.
Duidelijk is dat het gaat om een beroep waaraan kwalitatieve eisen kunnen
worden gesteld, maar welke dat precies zijn is niet helder. In de zaak Ostade
Blade, uitgever van het tweewekelijks blad «Ravage», was voorts
bijvoorbeeld onomstreden dat de huiszoeking op de redactie van dit blad in
Amsterdam een inbreuk was op het recht op vrije nieuwsgaring.4 Ook met deze uitspraak wordt echter nog niet duidelijk wie zich op
het recht op vrije nieuwsgaring kan beroepen. Het is dus afwachten hoe het
verschoningsrecht in de jurisprudentie verder vorm zal krijgen.De wettelijke regeling van de enquêteDe leden behorende tot de PvdA-fractie wezen er op dat artikel 70 Grondwet
bepaalt dat het recht van enquête moet worden geregeld bij de wet, maar
dat artikel 72 tevens regelt dat de Kamers zelf hun Reglement van Orde vaststellen.
Dit betekent, zo meenden deze leden, dat de wetgever niet behoort te treden
in zaken die elk van beide Kamers – ieder op eigen wijze – willen
regelen in het Reglement van Orde. De aan het woord zijnde leden meenden dat
de indieners terecht stellen dat de wet alles behoort te regelen wat de rechten
en verplichtingen van derden raakt, daar deze derden kunnen worden verplicht
om te verschijnen, om verklaringen onder ede af te leggen en om bescheiden
over te leggen. De hier aan het woord zijnde leden menen echter op een aantal
punten dat regeling bij wet niet nodig is. Hoewel de initiatiefnemers menen
dat zij in de memorie van antwoord al uitgebreid bij dit onderwerp hebben
stilgestaan, zijn zij graag bereid hun standpunt hierover opnieuw uiteen te
zetten.Het voorstel tot het houden van een enquêteIn de eerste plaats vroegen deze leden waarom een der Kamers niet een
kleiner aantal leden bevoegd mogen verklaren om een enquêtevoorstel
te doen, dan geregeld in artikel 2, eerste lid. De initiatiefnemers begrijpen
deze vraag niet goed. Artikel 2, eerste lid, stelt immers dat de Kamer reeds
op een voorstel van één Kamerlid tot een parlementaire enquête
kan besluiten. Zou overigens het aantal Kamerleden niet bij wet zijn geregeld,
dan zou de meerderheid van de Kamer in het Reglement van Orde een groter aantal
kamerleden als vereiste kunnen stellen. Het Reglement van Orde zou bijvoorbeeld
kunnen bepalen dat de Kamer uitsluitend op voorstel van 30 leden een parlementaire
enquête kan houden. Dit zou betekenen dat de Kamer niet hoeft te beslissen
over een voorstel voor een enquête dat wordt ingediend door 29 of minder
leden. Vanuit het belang dat de Kamer ook beraadslaagt over een enquêtevoorstel
van de minderheid, is een wettelijke regeling noodzakelijk. Wordt hiervoor
niet gekozen, dan kan de Kamer haar Reglement zo aanpassen, dat niet beraadslaagt
behoeft te worden over een minderheidsvoorstel. De initiatiefnemers achten
dit ongewenst.De omschrijving van het onderwerp van de enquêteDe aan het woord zijnde leden vroegen voorts waarom de wet moet regelen
(artikel 3, derde lid) dat het besluit tot het houden van een enquête
ook een omschrijving van het onderwerp van de enquête inhoudt. Deze
leden meenden dat dit toch zeer wel in het Reglement van Orde kan worden geregeld.
De initiatiefnemers delen dit standpunt niet. Het is voor de werking van de
enquête ten opzichte van onder meer burgers en instanties van belang
dat helder is waarover de enquête gaat. Daarom is het van belang dat
de Kamer verplicht wordt een omschrijving van het onderwerp van de enquête
vast te stellen. Volstaan kan derhalve niet met het besluit tot het instellen
van de enquête als zodanig. Het onderwerp dient daarin ook omschreven
te worden. Dat het besluit tot het instellen van de enquête vervolgens
in de Staatscourant gepubliceerd moeten worden, is van belang van de kenbaarheid
van de omvang van de enquête. Het is noodzakelijk dat de Kamer met de
maatschappij over de omvang van de enquête communiceert.Het budget voor de enquêteTen aanzien van het budgetrecht wezen de leden van de PvdA-fractie er
op dat de indieners stellen (bladzijde 5 van de memorie van antwoord) dat
de medewerking van de wetgever nodig is om het extra budget te
verkrijgen, nodig voor de kosten van een enquête. Deze stelling stond
naar hun mening in schril contrast met de opvatting van beide Kamers dat zij
vrijelijk hun eigen budget moeten kunnen vaststellen. Het was naar het oordeel
van deze leden zeer wel mogelijk om in het jaarbudget bedragen voor enquêtekosten
te reserveren, zoals ook voor onderzoeken die geen enquête vormen. Bovendien
kunnen zo nodig aanvullende budgetten worden gevoteerd. Het is ondenkbaar
dat de regering haar medebeslissingsrecht inzake het budget zou uitoefenen
om het houden van een enquête te verhinderen, aldus deze leden.De initiatiefnemers delen het standpunt van de leden van de PvdA-fractie
dat de Kamers zoveel mogelijk vrijelijk hun eigen budget moeten kunnen vaststellen.
Ook onderschrijven zij dat het ondenkbaar is dat de regering door middel van
de begroting het houden van een enquête zou tegenhouden. Dit is ook
nog nooit gebeurd. Het is staande praktijk dat de kosten voor een enquête
in een aparte post op de begroting worden verwerkt. De initiatiefnemers achten
dit geen belemmering voor het uitoefenen van het enquêterecht. In jaren
dat geen enquête wordt gehouden, is het ook niet nodig om geld hiervoor
te reserveren. De initiatiefnemers achten daarom het systeem waarbij een wijziging
van de begroting dient plaats te vinden als er een enquête plaatsvindt
een geschikt systeem.De termijn van de enquêteDe initiatiefnemers delen voorts niet het standpunt van de leden van de
PvdA-fractie dat niet is in te zien waarom de termijn van de enquête
bij de wet zou moeten worden geregeld. Deze leden vonden het vanzelfsprekend
dat de Kamers plenair moeten vaststellen, en naar buiten kenbaar maken, wanneer
zij aan een commissie enquêtebevoegdheden hebben gegeven, en wanneer
zij dit hebben beëindigd. De wetgever hoeft daarvoor geen procedure vast
te stellen, aldus deze leden.De initiatiefnemers begrijpen niet goed wat naar de opvatting van de leden
van de PvdA-fractie nu wel over dit onderwerp in het wetsvoorstel geregeld
zou moeten worden. Omdat burgers en instanties worden gebonden door de enquête,
is het naar het oordeel van de initiatiefnemers aan de wetgever te bepalen
wanneer de enquête aanvangt en wanneer deze eindigt. Het gaat hier om
regels met externe werking. De huidige Wet op de Parlementaire Enquête
is er niet duidelijk over tot welk tijdstip de enquêtecommissie haar
bevoegdheden kan uitoefenen. De initiatiefnemers achten dit ongewenst. Overigens
bevat het wetsvoorstel geen regeling over de procedure waarop de Kamer tot
haar besluiten in deze komt. Indien de Kamer dat wenst, kan zij hiervoor een
regeling treffen in het Reglement van Orde.Het verhoorDe leden van de PvdA-fractie vonden het typisch een zaak van het Reglement
van Orde te regelen hoe het verhoor moet gebeuren. Zij wezen er tevens op
dat het Reglement van Orde reeds bepalingen bevat over openbaarheid van vergaderingen
en vroegen waarom het Reglement van Orde dat niet ook kunnen doen als het
om een enquête gaat, maar dat wel kunnen bij gewone onderzoeken.Ook op dit punt delen de initiatiefnemers niet het standpunt van de PvdA-fractie.
Evenzeer heeft de regeling van het verhoor externe werking naar burgers en
instanties. Zij zijn verplicht om aan het verhoor mee te werken. Dit geldt
niet bij «gewone» onderzoeken van de Kamer. Juist die verplichting
tot medewerking maakt dat de wetgever zich over de essentialia van dit verhoor
dient uit te spreken, bijvoorbeeld dat deze in principe in het openbaar plaatsvinden
en dat er steeds drie leden van de enquêtecommissie bij het verhoor
aanwezig moeten zijn. Wordt dit niet in de wet geregeld, dan
heeft de Kamer de mogelijkheid in haar Reglement van Orde te bepalen dat deze
verhoren steeds achter gesloten deuren plaatsvinden. Omdat medewerking verplicht
is, zouden de initiatiefnemers dit uiterst ongewenst vinden. Vooral vanuit
het oogpunt van de controleerbaarheid van de parlementaire enquêtecommissie,
zouden de initiatiefnemers dit ongewenst vinden. Bovendien bestaat alsdan
de mogelijkheid in het Reglement van Orde te bepalen dat het verhoor slechts
door één lid van de enquêtecommissie wordt gehouden. Vanuit
het oogpunt van de controleerbaarheid tussen de leden van de enquêtecommissie
onderling, zouden de initiatiefnemers dit onwenselijk vinden.Het recht tot inzage in het enquêtedossierDe leden van de PvdA-fractie stelden dat inderdaad het recht van een derde
tot inzage in de enquêtedossiers bij de wet moet worden vastgelegd.
De wet zou echter volgens deze leden dit recht, en zijn mogelijke beperkingen,
moeten regelen – de rest kan in het Reglement van Orde staan.Het is de initiatiefnemers niet duidelijk waarop deze leden doelen met «de
rest» dat in het Reglement van Orde geregeld zou kunnen worden. Het
wetsvoorstel bevat naar ons oordeel voor wat betreft het enquêtedossier
niets anders dan het wettelijke recht tot inzage en de mogelijke beperkingen
hierop.Het toekennen van enquêtebevoegdheid aan bestaande
onderzoekscommissiesDe leden van de PvdA-fractie stelden voorts dat het wetsvoorstel ervan
uitgaat dat voor het uitoefenen van de enquêtebevoegdheid steeds een
enquêtecommissie moet worden ingesteld. Dit belemmert, zoals deze leden
al in het voorlopig verslag stelden, de Kamers om ieder op eigen wijze met
die bevoegdheid om te gaan. Zij vonden het met name denkbaar, en wellicht
wenselijk, om uit te gaan van onderzoeken zonder enquêtebevoegdheid,
zoals deze ook nu door vaste commissies, of ad hoc commissies, van de Kamers
kunnen worden uitgevoerd. Het kan gebeuren dat de onderzoekende commissie
daarbij op weigerachtigheid stuiten van getuigen om te spreken of om stukken
over te leggen. Niets belet de commissie dan om, ad hoc, aan de plenaire om
enquêtebevoegdheid te vragen om achter de waarheid te kunnen komen.De opzet die de indieners hebben gekozen maakt een dergelijke, minder
zware, manier van opereren onmogelijk. Zij gaan er van uit dat er steeds een
loodzware enquêtecommissie moet worden ingesteld. Dat lijkt echter een
beslissing die de Kamer zelf al dan niet zou moeten kunnen nemen. Het zou
daarom niet in de wet maar in het Reglement van Orde moeten worden geregeld.De initiatiefnemers willen benadrukken dat op dit onderdeel het wetsvoorstel
niet afwijkt van de bestaande wetgeving. Ook onder de vigerende wet op de
parlementaire enquête wordt de uitvoering van een parlementaire enquête
neergelegd bij een commissie uit de Kamer. Deze commissie kan een speciaal
voor het onderzoek ingestelde commissie zijn maar ook een vaste commissie
of een algemene commissie. Het enquêterecht kan ook worden toegekend
aan een tijdelijke commissie die al met een onderzoek is belast en die daarbij
stuit op problemen zoals in de vraag beschreven. In het verleden is dit ook
gebeurd. De paspoortenquête werd uitgevoerd door een tijdelijke commissie
die pas gaande het onderzoek behoefte kreeg aan enquêtebevoegdheden
en daar toen bij de Kamer om heeft verzocht. De paspoortenquête is tot
op de dag van vandaag de meest compacte enquête wanneer gekeken wordt
naar de aard van het onderzoek, de doorlooptijd, het aantal gehoorde personen
en de omvang van het eindrapport. Zowel de huidige als de voorgesteld enquêtewet
staan volgende de indieners en flexibele en compacte toepassing
van het enquêterecht niet in de weg.Verschoningsgrond op non-incriminationDe leden behorende tot de PvdA-fractie vonden het antwoord van de indieners
onder par. 8.3 inzake mogelijke «self-incrimination» door getuigen
te weinig onderbouwd. De Amerikaanse Fifth Amendment, zo hadden deze leden
betoogd, geeft getuigen het recht om niet gedwongen te zijn om in een strafproces
tegen zich zelf te getuigen. Tijdens enquêtes in de VS kunnen getuigen
zich hier ook op beroepen. Deze leden vroegen waarom dit recht niet ook door
getuigen in een onderzoek door een der Kamers zou kunnen worden ingeroepen.
Deze leden wezen er op dat dit de getuigen een sterkere positie zou geven.
Het dwingt de onderzoeker om te proberen om langs andere wegen de waarheid
te achterhalen. De indieners stellen dat zulke getuigenissen niet als bewijs
mogen worden gebruikt. Maar zij zijn dan wel in het openbaar uitgesproken,
hetgeen naar het oordeel van de aan het woord zijnde leden zijn effect niet
zal missen. Toekennen van een zwijgrecht was naar het oordeel van deze leden
billijker. Zij verzochten de indieners om op deze problematiek dieper in te
gaan.De initiatiefnemers hebben zowel in de schriftelijke als de mondelinge
gedachtewisseling met de Tweede Kamer uitgebreid stilgestaan bij de keuze
om geen verschoningsgrond op non-incrimination in het wetsvoorstel op te nemen.
Aan deze keuze liggen verschillende argumenten ten grondslag, die onderling
met elkaar samenhangen. In de eerste plaats het belang van de waarheidsvinding.
Het is van het grootste belang dat de enquêtecommissie zo volledig mogelijk
wordt geïnformeerd. Onder omstandigheden kan het belang van de waarheidsvinding
zo zwaar wegen, dat personen verplicht worden aan de enquêtecommissie
informatie over (vermeende) strafbare feiten te verstrekken. De initiatiefnemers
gaan er vanuit, dat van deze noodzaak tot het verstrekken van feiten over
(vermeende) strafbare feiten slechts in een enkel geval sprake zal zijn. De
enquêtecommissie zal immers slechts naar informatie hierover mogen vragen,
indien dit echt nodig is voor de waarheidsvinding en het verzoek om informatie
bovendien in redelijke verhouding staat tot het doel dat met de enquête
wordt beoogd. De enquêtecommissie zal dus voorzichtiger moeten omgaan
met informatie die mogelijk in strafrechtelijke procedure gebruikt kan worden.
Is er van cruciale informatie sprake die van belang is voor de enquête,
dan mag naar het oordeel van de initiatiefnemers echter verlangd worden dat
een persoon verplicht wordt om de enquêtecommissie te informeren over
(vermeende) strafbare feiten.Bovendien staat de enquêtecommissie natuurlijk de mogelijkheid open
dat zij voor een besloten verhoor kiest. In dat geval blijft de verstrekte
informatie vertrouwelijk. Het kan zeer de voorkeur hebben dat een enquêtecommissie
een besloten verhoor houdt als mogelijke strafbare feiten aan de orde kunnen
komen.Aan de andere kant is van belang dat het wetsvoorstel regelt dat informatie
die, desgevraagd, aan de enquêtecommissie is verstrekt, niet in andere
procedures als bewijs gebruikt mag worden. Ook mag een enquêtecommissie
geen vertrouwelijke informatie aan andere instanties zoals het openbaar ministerie
of een toezichthouder verstrekken. Deze regeling, die er op gericht is te
voorkomen dat personen door hun verplichte medewerking aan de enquête
op andere terreinen schade of nadeel ondervingen, is neergelegd in de artikelen
30 en 31 van het wetsvoorstel. Hierdoor wordt ook voorkomen dat personen die
gehouden zijn aan de enquêtecommissie informatie te verschaffen, aan
hun eigen veroordeling dan wel van anderen meewerken.Een ander punt is, dat het de vraag is in hoeverre een verschoningsgrond
op non-incrimination nu in de praktijk daadwerkelijk bescherming zou bieden. Als een persoon zich immers voor de enquêtecommissie
op een verschoningsgrond op non-incrimination beroept, geeft hij hiermee ook
aan dat er «een luchtje aan de zaak zit».Ten slotte merken wij dat in de recente Rijkswet onderzoeksraad voor veiligheid
eenzelfde regeling opgenomen als in dit wetsvoorstel. Ook die wet bevat dus
geen verschoningsgrond op non-incrimination, maar wel de regeling dat verklaringen
en documenten niet in andere procedures gebruikt mogen worden.Van de CampDeplaGriffithVan der StaaijXNoot1Prof. mr. H.R.B.M. Kummeling, prof. mr. C.A.M. Kortmann en prof. mr. L.F.M.
Verheij, De parlementaire enquête in Duitsland, Frankrijk en het Verenigd
Koninkrijk, Tweede Kamer der Staten-Generaal 2007.XNoot2Zie noot 1, blz. 12–13.XNoot3Zie noot 1, blz. 48–49.XNoot4Zie noot 1, blz. 70–71.XNoot5Kamerstukken I 2006/07, 30 415, C, blz. 6.XNoot6Kamerstukken II 2005/06, 30 415, nr. 6, blz. 14.XNoot1A.H.M. Dölle, D.J.Elzinga, Handboek van het Nederlandse Gemeenterecht,
Deventer 2004, blz. 113–114.XNoot2Idem.XNoot1EHRM 27 maart 1996, NJ 1996, 387.XNoot2HR 10 mei 1996, NJ 1996, 587.XNoot3HR 25 november 2005, Mediaforum 2006–1.XNoot4HR 2 september 2005, Mediaforum 2006–10. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20062007-30415-F.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl