Verslagen van de Commissies voor de Verzoekschriften; BRIEF VAN DE COMMISSIES VOOR DE VERZOEKSCHRIFTEN
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24425, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-11-1995

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24425 nr. 1

24-10-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamEENENTWINTIGSTE JAARVERSLAG VAN DE COMMISSIES VOOR DE
VERZOEKSCHRIFTEN UIT DE BEIDE KAMERS DER STATEN-GENERAAL, INHOUDENDE EEN VERSLAG
OVER DE WERKZAAMHEDEN VAN DE COMMISSIES GEDURENDE HET VERGADERJAAR 1994/1995 Vastgesteld, 24 oktober 1995 INLEIDINGALGEMEEN Rapporten van de Nationale ombudsmanMotorrijtuigenbelastingGelijke behandelingOverdracht van een ondernemingMestproblematiekDienstplichtENKELE BIJZONDERE GEVALLENENKELE CIJFERSOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24425Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 425Verslagen van de Commissies voor de Verzoekschriftennr. 1BRIEF VAN DE COMMISSIES VOOR DE VERZOEKSCHRIFTENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 24 oktober 1995Hierbij bied ik u namens de commissies aan het jaarverslag van de Commissies
voor de Verzoekschriften uit beide Kamers betreffende de werkzaamheden in
het vergaderjaar 1994–1995.De griffier van de commissies,Van Dijk EENENTWINTIGSTE JAARVERSLAG VAN DE COMMISSIES VOOR DE
VERZOEKSCHRIFTEN UIT DE BEIDE KAMERS DER STATEN-GENERAAL, INHOUDENDE EEN VERSLAG
OVER DE WERKZAAMHEDEN VAN DE COMMISSIES GEDURENDE HET VERGADERJAAR 1994/1995 Vastgesteld, 24 oktober 1995 INLEIDINGDe commissies willen, zoals gebruikelijk, enkele algemene onderwerpen
aan de orde stellen, vervolgens enkele bijzondere door hen behandelde verzoekschriften
bespreken en tenslotte hun werkzaamheden cijfermatig toelichten. ALGEMEEN Rapporten van de Nationale ombudsmanIn het vorige jaarverslag is uitvoerig aandacht besteed aan de nieuwe
taak die aan de commissie uit de Tweede Kamer is opgedragen door het in mei
1994 in werking getreden vernieuwde Reglement van Orde van die Kamer, te weten
het doen van een eventueel interventievoorstel aan de Tweede Kamer wanneer
aan een rapport van de Nationale ombudsman een aanbeveling is verbonden die
door de verantwoordelijke bewindspersoon niet wordt gevolgd. In het verslagjaar
heeft genoemde commissie zich voor het eerst van die taak kunnen kwijten.De hierbij door de commissie gevolgde procedure is de volgende. Wanneer
is komen vast te staan dat aan zijn aanbeveling geen gevolg wordt gegeven,
zendt de Nationale ombudsman het betreffende rapport en de naar aanleiding
daarvan met de betrokken bewindspersoon gevoerde correspondentie naar de commissie.
Die beschikt daarmee in beginsel over voldoende informatie om de vraag te
kunnen beantwoorden of de bewindspersoon in redelijkheid heeft kunnen besluiten
om aan de aanbeveling geen gevolg te verbinden. Genoemde correspondentie bevat
immers de, doorgaans in twee termijnen, gewisselde argumenten. In het verslagjaar
heeft de commissie in ieder geval geen behoefte gehad om de Nationale ombudsman
of de bewindspersoon nadere vragen te stellen. Indien de commissie bovengenoemde
vraag vervolgens bevestigend beantwoordt, stelt zij de Nationale ombudsman
daarvan op de hoogte en beëindigt daarmee de behandeling van het betreffende
rapport. Het zou immers geen doel dienen een verslag uit te brengen aan de
Kamer wanneer daarin enkel wordt geconstateerd dat de regering terecht iets
heeft nagelaten. Beantwoordt de commissie de vraag echter ontkennend, dan
brengt zij verslag uit aan de Kamer houdende een uitnodiging aan de regering
om de aanbeveling alsnog uit te voeren. Wanneer rapport en aanbeveling van
de Nationale ombudsman een overwegend beleidsmatig karakter hebben (de ombudsman
heeft dan oneffenheden in het staande overheidsbeleid geconstateerd) kan de
commissie in beide gevallen ook besluiten het dossier door te zenden naar
een vaste commissie uit de Tweede Kamer, die voortdurend overleg voert met
de regering over dat beleid. Zulk een doorzending op grond van een door de
commissie uitgebracht verslag heeft uiteraard meer gewicht, omdat door de
goedkeuring ervan de Kamer zelf reeds te kennen heeft gegeven een nader overleg
op prijs te stellen.In het verslagjaar zijn de commissie vier rapporten van de Nationale ombudsman
voorgelegd waaraan een aanbeveling was verbonden die niet werd gevolgd. In
geen enkel geval heeft de commissie volstaan met een mededeling aan de ombudsman
dat zij het standpunt van de bewindspersoon kon billijken. Wel
heeft zij in één geval besloten geen verslag uit te brengen
doch het dossier door te zenden naar een vaste commissie. Het betrof hier
de beslissing van de minister van Defensie om aan een Poolse ex-militair,
die zich direct na de Tweede Wereldoorlog in Nederland vestigde, geen veteranenpas
te verlenen. De Nationale ombudsman had daarover geoordeeld dat die weigering
een onredelijke hardheid opleverde omdat de betrokkene toch wel gelijkgesteld
kon worden met een van oorsprong Nederlandse ex-militair. De minister bleef
echter bij zijn weigering omdat het veteranenbeleid nu eenmaal welomschreven
doelgroepen betreft. De commissie kon dat standpunt billijken, maar sloot
niet uit dat bij de totstandkoming van het veteranenbeleid te weinig aandacht
was besteed aan bijzondere gevallen. Zij stelde het dossier in handen van
de vaste commissie voor Defensie, die het op haar beurt voorlegde aan de minister
met de vraag of het hem nog aanleiding gaf tot enig commentaar. Nog voordat
het tot daadwerkelijk overleg kwam, besloot de bewindsman de betrokkene alsnog
een veteranenpas te verstrekken.In één geval bracht de commissie verslag uit houdende een
uitnodiging aan de betrokken bewindspersoon om een aanbeveling alsnog op te
volgen. Het betrof hier een rapport van de Nationale ombudsman waarin deze
tot de conclusie kwam dat de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen
ten onrechte niet had goedgekeurd dat de betrokkene haar kortlopende studieschuld
terugbetaalde met lagere maandelijkse termijnen dan de toen geldende terugbetalingsregeling
toeliet. De hardheidsclausule in de Wet op de studiefinanciering gaf naar
het oordeel van de ombudsman de minister de mogelijkheid om op grond van individuele
omstandigheden van die regeling af te wijken en in het onderhavige geval gaven
die omstandigheden naar diens oordeel daar aanleiding toe. De minister meende
echter dat de hardheidsclausule er niet toe diende om een weloverwogen en
vast terugbetalingsregime te doorkruisen. Mèt de Nationale ombudsman
was de commissie echter van mening dat de hardheidsclausule er juist toe dient
om tegemoet te komen aan bijzondere omstandigheden. Nadat hem het door de
Kamer goedgekeurde verslag was toegezonden, besloot de minister de aanbeveling
van de ombudsman alsnog op te volgen.In de beide andere gevallen bracht de commissie eveneens verslag uit,
doch uitmondend in een voorstel aan de Kamer om de kwestie nader te laten
behandelen door een vaste commissie. In het eerste geval betrof het het zogenoemde
studie-uitstelbeleid van de minister van Defensie, waarover de Nationale ombudsman
had geoordeeld dat het, voorzover het in circulaires is neergelegd, geen grondslag
biedt voor het weigeren van uitstel voor opkomst in militaire dienst in verband
met een zogenoemd tussenjaar (een tijdelijke studie in het buitenland voorafgaand
aan een vervolgopleiding in Nederland). De commissie meende dat de ombudsman
het gelijk aan zijn zijde had, maar moest het finale oordeel overlaten aan
de vaste commissie voor Defensie, daar het een algemene beleidsaangelegenheid
betrof. Door die commissie om een reactie op het verslag van de Commissie
voor de Verzoekschriften gevraagd, bleef de minister van Defensie op het standpunt
staan dat het studie-uitstelbeleid wel degelijk eenduidig en logisch is neergelegd
in circulaires en geen ruimte laat voor uitstel van opkomst in verband met
een tussenjaar. Aan het einde van het verslagjaar was nog niet geheel duidelijk
of de vaste commissie in de kwestie zal berusten.In het tweede geval betrof het het beleid van het Openbaar Ministerie
inzake het «ad informandum» voegen van niet in de tenlastelegging
opgenomen strafbare feiten. De Nationale ombudsman concludeerde dat de vaste
gedragslijn van het O.M., om ten hoogste vijf feiten in de tenlastelegging
in een strafzaak tegen één verdachte op te nemen, ertoe leidt
dat nooit meer dan vijf gedupeerden in een vordering tot schadevergoeding
(althans langs strafrechtelijke weg) ontvangen kunnen worden. Die
consequentie was naar zijn oordeel zó verstrekkend dat de wetgever
zich over dat beleid zou dienen uit te spreken door hiervoor een wettelijke
grondslag te bieden. De commissie deelde de zorg van de Nationale ombudsman,
doch aangezien het ook hier een algemene aangelegenheid betrof stelde zij
de Kamer voor de kwestie verder te laten behandelen door de vaste commissie
voor Justitie. De vaste commissie is inmiddels in overleg getreden met de
minister van Justitie. MotorrijtuigenbelastingDe wijziging van de Wet op de belasting van personenauto's en motorrijwielen
1992 (Wet BPM) per 1 januari 1994 heeft aanleiding gegeven tot een reeks van
verzoekschriften. Vanaf die datum moet een auto, om als bestelauto te worden
aangemerkt waarvoor naar een lager tarief motorrijtuigenbelasting verschuldigd
is (zogenoemd grijs kenteken), aan stringente eisen voldoen wat betreft afmetingen
en inrichting. De wetgever beoogt daarmee het privé-gebruik van auto's
met grijs kenteken terug te dringen. Op grond van een overgangsregeling zijn
degenen die vóór 1 januari 1994 een bestelauto hadden aangeschaft,
die niet aan die eisen voldoet, tot 1 januari 1995 naar het lagere tarief
belasting verschuldigd gebleven. Indien de auto niet vóór laatstgenoemde
datum was aangepast werden zij daarna belasting verschuldigd naar het hogere
tarief voor personenauto's. Daarnaast heeft de staatssecretaris van Financiën
goedgekeurd dat een bepaald type auto van uiteenlopende merken, voorkomend
op een uitputtende lijst, fiscaal als bestelauto blijft aangemerkt als het
kentekenbewijs vóór 1 januari 1994 is afgegeven. Het betreft
een grote gesloten bestelauto met dubbele cabine, waarbij aan slechts één
van de nieuwe criteria niet wordt voldaan, te weten de minimale lengte van
de laadruimte. Omdat deze auto zich voorts niet of nauwelijks leent voor privé-gebruik,
heeft de staatssecretaris uitsluitend voor dat type een uitzondering willen
maken.Sommige adressanten vroegen om ontheffing omdat zij zouden kunnen aantonen
dat zij de auto uitsluitend voor zakelijke doeleinden gebruik(t)en. Anderen
wezen op de hoge kosten van aanpassing van hun auto aan de nieuwe normen en
waren van mening dat voor alle auto's aangeschaft vóór 1 januari
1994 ontheffing zou dienen te worden verleend. Weer anderen verzochten te
bevorderen dat hun merk en type auto zou worden toegevoegd aan de bovengenoemde
lijst. Eén adressant vroeg ontheffing om persoonlijke redenen: zijn
postuur was zodanig dat hij de auto niet aan de nieuwe eisen kon laten voldoen
zonder als bestuurder letterlijk in het nauw te komen. In geen enkel geval
zagen de commissies aanleiding om de Kamer voor te stellen de staatssecretaris
van Financiën uit te nodigen een tegemoetkomende houding aan te nemen.
Juist omdat moeilijk controleerbaar is of van uitsluitend zakelijk gebruik
van de auto sprake is, heeft de wetgever immers voor objectieve, uiterlijke
criteria gekozen. Voorts staat tegenover aanpassingskosten belasting tegen
verminderd tarief. Bovendien overwogen de commissies hierbij dat de Tweede
Kamer zelfs met enige tegenzin akkoord was gegaan met een overgangsperiode
teneinde reeds aangeschafte auto's te kunnen aanpassen.Verder bleken de auto's, die naar het oordeel van verzoekers, aan de uitzonderingslijst
zouden moeten worden toegevoegd naar het oordeel van verzoekers, aan meer
dan één criterium niet te voldoen. De adressant tenslotte die
een beroep deed op zijn postuur bleek een auto van zodanige afmetingen te
bezitten dat deze alleen al daarom ternauwernood aan de nieuwe eisen om als
bestelauto te worden aangemerkt kon voldoen.Overigens werden niet alle verzoekschriften met betrekking tot de nieuwe
Wet BPM daadwerkelijk in behandeling genomen. Sommige bleken vrijwel gelijkluidend
aan een reeds in behandeling genomen verzoekschrift. De indieners werden van
deze omstandigheid op de hoogte gesteld, met de toezegging dat
zij de beslissing van de Kamer op het gelijkluidende verzoekschrift zouden
vernemen.In de loop van 1995 wordt de werking van de wet geëvalueerd wat betreft
het beoogde doel, terugdringing van het particuliere en dus oneigenlijke gebruik
van bestelauto's. Gelijke behandelingIn een aantal verzoekschriften werd de ongelijke fiscale behandeling van
gehuwden en ongehuwd samenwonenden aan de orde gesteld.Een adressant had ondervonden dat hij ingevolge artikel 45 van de Wet
op de inkomstenbelasting 1964 de afkoopsom van de onderhoudsplicht jegens
zijn voormalige partner, niet als persoonlijke verplichting in mindering kon
brengen op zijn belastbaar inkomen. Zou het de afkoop van een onderhoudsplicht
jegens een gewezen echtgenoot betreffen, zou dat wel zijn toegestaan. In andere
gevallen waren adressanten geconfronteerd met het feit dat ingevolge genoemde
wet voor ongehuwd samenwonenden overdracht van de zogenoemde basisaftrek en
samenvoeging van buitengewone lasten pas mogelijk is, indien zij in het hele
voorafgaande kalenderjaar en aansluitend langer dan zes maanden in het kalenderjaar
een gezamenlijke huishouding hebben gevoerd en gedurende die tijd in de bevolkingsadministratie
ingeschreven zijn geweest op hetzelfde adres. In een enkel geval waren ook
bewijsproblemen gerezen, doch de bezwaren waren principieel van aard. Een
adressant wees er bovendien op dat het inkomen van een partner doorgaans wel
direct, dat wil zeggen zonder een duurzaamheidseis te stellen, wordt meegewogen
bij de bepaling van het recht op voorzieningen, bijvoorbeeld het recht op
een studietoelage. In weer een ander geval protesteerde een adressant tegen
het feit dat hij zijn bijdrage in de kosten van levensonderhoud van familieleden
van zijn overleden partner niet als buitengewone lasten in mindering mocht
brengen op zijn belastbaar inkomen, omdat meergenoemde wet dit slechts toestaat
als er zekere familierechtelijke betrekkingen bestaan. In nog een ander geval
wees een adressant erop dat gehuwden de door hen gedane giften moeten samenvoegen
om die voor aftrek op het belastbare inkomen van de meestverdienende in aanmerking
te kunnen laten komen, terwijl ongehuwd samenwonenden ieder afzonderlijk die
aftrek geldend kunnen maken.In voorgaande verslagjaren zijn uiteraard soortgelijke verzoekschriften
ingediend. Geen van de in het verslagjaar ingediende verzoekschriften gaf
een der commissies aanleiding om de Kamer voor te stellen een specifieke uitnodiging
aan de staatssecretaris van Financiën te doen. De commissies achtten
het bepaald niet onbillijk om duurzaamheidseisen te stellen aan een samenwoningsverband,
alvorens dit op één lijn te stellen met een huwelijk. Dat die
eisen niet steeds worden gesteld wanneer het gaat om het meewegen van het
inkomen van de partner bij het al dan niet toekennen van een voorziening is
aanvaardbaar; hierbij is immers het behoeftecriterium aan de orde. Voorzover
nog verschillen in (fiscale) behandeling tussen gehuwden en ongehuwd samenwonenden
resteren (zoals met betrekking tot de afkoopsom van een onderhoudsplicht)
is het streven van de wetgever erop gericht die verschillen geleidelijk op
te heffen, mede vanwege de vele juridische en administratieve haken en ogen
en vanwege de wens om alle wettelijke bepalingen ter zake van leefvormen (dus
niet alleen de fiscale) te harmoniseren. In het licht hiervan is het niet
wenselijk te veel op de wetswijzigingen vooruit te lopen. Overdracht van een ondernemingDe wetgever heeft de overdracht van een onderneming in de familiesfeer
vergemakkelijkt door in artikel 17 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964
(WIB 1964) te bepalen dat de overdrager geen belasting verschuldigd is over
de winstreserves van de onderneming op het moment van de overdracht (stakingswinst)
als hij overdraagt aan de echtgenoot of (onder nadere voorwaarden) levenspartner,
aan een kind (eigen kind, stiefkind of pleegkind) of aan een kleinkind. Voorwaarden
voor deze zogenoemde geruisloze overdracht zijn dat de overdrager de leeftijd
van 55 jaar heeft bereikt of voor tenminste 45 procent arbeidsongeschikt is
en dat, indien aan een echtgenoot of partner wordt overgedragen, deze de leeftijd
van 55 jaar nog niet heeft bereikt. Het gevolg is feitelijk uitstel van belastingheffing.Daarnaast heeft de wetgever in artikel 15 van de Wet op belastingen van
rechtsverkeer (WBR) bepaald dat geen overdrachtsbelasting verschuldigd is
over de zaken die tot een overgedragen onderneming behoren, mits de onderneming
wordt voortgezet door «eigen of aangehuwde kinderen of pleegkinderen».
In dat geval is sprake van belastingvrijstelling. Kleinkinderen worden in
dit artikel niet genoemd. De staatssecretaris van Financiën heeft in
het verleden echter op dit punt een hardheidsclausulebeleid gevoerd, in die
zin dat geen overdrachtsbelasting verschuldigd is indien aan een kleinkind
was overgedragen omdat door vooroverlijden overdracht aan een kind niet mogelijk
was.Aan het einde van het vorige verslagjaar bracht de commissie uit de Tweede
Kamer verslag uit over een adres waarin verzocht werd de hardheidsclausule
ook toe te passen wanneer aan een kleinkind was overgedragen zonder dat sprake
was van vooroverlijden van een kind. De staatssecretaris had dat geweigerd
omdat de wetgever in artikel 15 WBR nu eenmaal bewust gekozen had voor de
beperking tot kinderen. De commissie was mèt de bewindsman van mening
dat een tegemoetkoming te zeer in strijd zou zijn met de bedoeling van de
wetgever, maar was anderzijds van mening dat artikel 17 WIB 1964 en artikel
15 WBR beter op elkaar zouden kunnen aansluiten. Zij had de Kamer voorgesteld
haar verslag in handen te stellen van de vaste commissie voor Financiën,
omdat wetswijziging in het geding was. Door die commissie om een reactie gevraagd,
liet de staatssecretaris in juni 1995 weten dat hij zal gaan voorstellen artikel
15 WBR te wijzigen, in die zin dat ook kleinkinderen daarin genoemd worden.
Een en ander past volgens de staatssecretaris in het kabinetsbeleid dat erop
gericht is de positie van het midden- en kleinbedrijf te versterken.In het verslagjaar bereikte de commissie uit de Tweede Kamer een verzoekschrift
dat betrekking had op de overdracht van een onderneming aan een echtgenoot.
Deze bleek op het moment van de overdracht echter al ouder dan 55 jaar en
aan een voorwaarde voor geruisloze overdracht was dus niet voldaan. Adressante
voerde als bijzondere omstandigheid aan dat zij om gezondheidsredenen haar
ondernemersactiviteiten had moeten staken en de onderneming eerder aan haar
echtgenoot zou hebben overgedragen als haar gezondheidsklachten zich hadden
aangekondigd. Ook hier had de staatssecretaris geweigerd de hardheidsclausule
toe te passen en ook hier schaarde de commissie zich achter de staatssecretaris.
Tijdens de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel was uitdrukkelijk
de vraag aan de orde geweest of op de voorwaarde, dat de verkrijgende echtgenoot
of partner nog geen 55 jaar mag zijn, uitzonderingen mogelijk moesten zijn.
Vanuit het algemene doel, namelijk de continuïteit van een (familie)bedrijf
niet in gevaar te brengen, bleek het stellen van een leeftijdsgrens echter
logisch en aanvaardbaar en uitzonderingen daarop zouden inconsequent zijn
en de wet moeilijker uitvoerbaar maken. Met andere woorden: aan de individuele
omstandigheden die mede van invloed zijn op het moment waarop tot overdracht van de onderneming wordt besloten kan geen gewicht worden toegekend.
De bepalingen zowel ten aanzien van de leeftijd van de overdrager als die
van de verkrijger scheppen de grootst mogelijke duidelijkheid. MestproblematiekDe commissie uit de Tweede Kamer onderzocht de problemen die de eigenaar
van een pluimveebedrijf ondervond als gevolg van het mestbeleid en die door
deze als onbillijk werden ervaren. Betrokkene had een zeer milieuvriendelijk
mestverwerkingsproces ontwikkeld waardoor hij reeds een reductie van ammoniakuitstoot
had bereikt dat de overheid eerst in het begin van de volgende eeuw hoopt
te bereiken. Om de daarvoor gedane investering echter terug te verdienen zou
hij het aantal legkippen moeten vergroten. Zelfs na die uitbreiding zou hij
overigens minder mest produceren dan voorheen. Met ingang van 1986 is elke
uitbreiding echter verboden. De minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij
erkende tegenover de commissie dat de regeling ongenuanceerd uitwerkt en weinig
rekening houdt met individuele bedrijfsomstandigheden. Hij kondigde een wetsvoorstel
aan dat meer oog had voor die omstandigheden, met name van bedrijven die zich
inspannen de mestproblematiek bij de bron te bestrijden. De commissie stelde
de Kamer voor haar verslag en het achterliggende dossier in handen te stellen
van de vaste commissie voor Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, opdat die
de problemen van adressant kon betrekken bij het voorbereidend onderzoek van
het aangekondigde wetsvoorstel. Wat betreft een andere grief van adressant,
namelijk dat hij ook nog een forfaitaire heffing moet betalen (de zogenoemde
mestoverschotheffing) terwijl hij juist het mestprobleem reduceerde, constateerde
de commissie dat de regeling al een zekere nuancering kent (Regeling differentiatie
overschotheffing) door een korting te verlenen op het tarief indien droge
pluimveemest wordt afgeleverd. DienstplichtDe aangekondigde afschaffing van de militaire dienstplicht deed enkele
dienstplichtigen, in afwachting van een oproep om te verschijnen voor de daadwerkelijke
vervulling, besluiten verzoekschriften in te dienen. Daarin pleitten zij voor
een coulante opstelling in het licht van de afschaffing van de dienstplicht:
een ieder die redenen heeft om vrijstelling te vragen, zou in beginsel tegemoetgekomen
moeten worden. De een voerde als argument aan dat hij zijn pas begonnen maatschappelijke
carrière zou moeten onderbreken met het risico dat hij die na de diensttijd
niet zou kunnen vervolgen in verband met de snelle ontwikkelingen in zijn
vakgebied. De ander meende dat zijn sollicitaties naar betaalde banen vrijwel
kansloos waren zolang hij nog voor actieve dienst kon worden opgeroepen. Beiden
meenden dat sprake was van extra harde gevolgen van de dienstplicht nu zij
zouden behoren tot de laatste opgeroepenen. De commissies konden zich wel
voorstellen dat betrokkenen zich de laatste «slachtoffers» voelden,
maar zagen geen aanleiding te bevorderen dat bijzondere maatregelen worden
overwogen. De dienstplicht geldt immers zonder aanzien des persoons, behoudens
de wettelijke uitzonderingen. Uitzonderingen als door adressanten bepleit
zouden tot willekeur leiden. In augustus 1995 heeft de staatssecretaris van
Defensie in een brief aan de Tweede Kamer over het oproepingsbeleid in de
overgangsfase naar een beroepskrijgsmacht medegedeeld dat het oproepingsbeleid
ongewijzigd zal blijven, zij het dat dienstplichtigen die geen bezwaar hebben
tegen het vervullen van de dienst met voorrang zullen worden opgeroepen. ENKELE BIJZONDERE GEVALLENDe commissie uit de Tweede Kamer heeft in het verslagjaar een nader verslag
uitgebracht over het verzoekschrift van de Bond van Gepensioneerden van de
Nederlandse Antillen en Aruba, aan welk verzoekschrift in het vorige jaarverslag
reeds aandacht is besteed. Op voorstel van de commissie had de Tweede Kamer
de minister van Binnenlandse Zaken in september 1994 uitgenodigd de Toeslagregeling
pensioenen Suriname en Nederlandse Antillen te heroverwegen op twee onderdelen,
te weten de omrekeningsfactor Antilliaanse dienstjaren/fictieve Nederlandse
dienstjaren en de mindering op de toeslag ter zake van samenloop met AOW-
of AWW-pensioen. De minister reageerde in december 1994 uitvoerig op het verslag
van de commissie, mede namens zijn ambtgenoot voor Nederlands-Antilliaanse
en Arubaanse Zaken, en deelde mee dat de heroverweging ertoe geleid had dat
met ingang van 1 januari 1995 een nieuwe, voor betrokkenen gunstiger omrekeningsformule
zou worden gehanteerd. De samenloopregeling zou echter ongewijzigd blijven.
In een nader verslag bracht de commissie vervolgens tot uiting dat naar haar
oordeel de regering op genoegzame wijze gevolg had gegeven op de uitnodiging
om de toeslagregeling te heroverwegen. Zo kwam na ruim vier jaar een, naar
het oordeel van de commissie, bevredigend einde aan de behandeling van een
adres, waarin de uitwerking van een algemeen verbindende regeling aan de orde
was gesteld.In het verslagjaar werd door dezelfde commissie ook de behandeling van
een ander, eveneens uitzonderlijk adres afgesloten. Die behandeling kende
een langdurige voorgeschiedenis. Adressant, vader van en later voogd over
drie kinderen uit een ontbonden huwelijk, had zich in eerste instantie eind
1991 bij de vaste commissie voor Justitie uit de Tweede Kamer beklaagd over
de wijze waarop de Raad voor de Kinderbescherming en andere instellingen hadden
gereageerd op signalen van verwaarlozing van de kinderen. Die reactie was
zo traag en inadequaat geweest dat moeder, toen nog voogdes over haar kinderen,
medio 1991 spoorloos kon verdwijnen mèt de kinderen. De vaste commissie
voor Justitie leidde de kwestie door naar de toenmalige Bijzondere commissie
voor het jeugdwelzijnsbeleid, omdat het het functioneren van het kinderbeschermingswezen
betrof. Toen in de loop van 1992 duidelijk werd dat opsporing en terugbrenging
van de kinderen (moeder was inmiddels door de rechtbank uit de voogdij ontzet)
kennelijk geen eenvoudige opgave was, trad de bijzondere commissie aan het
eind van dat jaar in mondeling overleg met de staatssecretaris van Justitie.
De staatssecretaris erkende tijdens dat overleg dat er beoordelingsfouten
waren gemaakt door verschillende instanties, maar wilde niet zo ver gaan door
te stellen dat de zaak exemplarisch was voor een falend systeem (een systeem
dat overigens op dat moment, ondermeer op grond van het rapport «Recht
zetten» van een speciale Kamercommissie inzake de kinderbescherming,
herzien werd). De staatssecretaris beloofde zijn invloed aan te wenden om
te bevorderen dat het Openbaar Ministerie aan de opsporing van de kinderen
bijzondere aandacht zou schenken. In de loop van 1993 gingen adressants klachten
ook de opsporingsactiviteiten van het Openbaar Ministerie betreffen, die zijns
inziens niet noemenswaard en slordig waren. Adressant schakelde een detectivebureau
in om te doen wat het O.M. volgens hem naliet: concrete aanwijzingen omtrent
de verblijfplaats van moeder en kinderen natrekken. Niets meer vernemend van
de Bijzondere commissie, richtte adressant zich tot de Commissie voor de Verzoekschriften
met het verzoek de handelwijze van het O.M. te onderzoeken. De commissie achtte
het echter ongewenst dat twee commissies zich separaat in de zaak mengden
en constateerde bovendien dat adressant een civiele procedure was begonnen
tegen de Staat, waarin hij ondermeer vergoeding eiste van de kosten van het detectivebureau. Medio 1994 werd de Bijzondere commissie echter opgeheven
en na overleg nam de Commissie voor de Verzoekschriften het dossier over.
De commissie vroeg onmiddellijk een voortgangsrapportage van de minister van
Justitie inzake de inspanningen van het O.M. De minister meende dat het O.M.
zich voldoende inspanningen had getroost, maar zei toe te bevorderen dat in
het najaar van 1994 een gerichte opsporingscampagne zou worden gehouden, met
inschakeling van de media. Alle gemeentelijke sociale diensten werden benaderd
en alle van derden ontvangen «tips» omtrent de vermoedelijke verblijfplaats
werden nagetrokken. Alles bleef echter zonder resultaat. In januari 1995 deelde
de minister mee dat een aanhoudende inzet van menskracht en middelen disproportioneel
werd. De commissie bracht in haar verslag tot uiting dat zij van mening was
dat alle serieuze aanwijzingen die vóór de zomer van 1995 zouden
binnenkomen in ieder geval nog nagetrokken dienden te worden. De minister
zei dit toe. Aan het einde van het verslagjaar bleek geen enkel resultaat
te zijn geboekt. Het behoeft uiteraard geen toelichting dat de commissie het
einde van de behandeling van dit adres onbevredigend vindt. Zij deelt echter
de mening van de minister dat de grenzen zijn bereikt.De commissie uit de Eerste Kamer behandelde een verzoekschrift waarin
niet alleen geklaagd werd over de weigering van de belastingontvanger om kwijtschelding
van een belastingschuld te verlenen, maar ook over de gang van zaken daarbij.
Adressant had om kwijtschelding gevraagd van enkele aanslagen die nog niet
onherroepelijk vaststonden omdat zijn bezwaarschriften nog niet waren afgehandeld.
De ontvanger deelde derhalve mee eerst op het kwijtscheldingsverzoek te zullen
beslissen als op de bezwaarschriften zou zijn beslist. Enkele maanden later
had adressant de (negatieve) uitspraken op de bezwaarschriften in zijn bezit.
Over het kwijtscheldingsverzoek hoorde hij echter niets meer. Na enige maanden
trok adressant de conclusie dat het verzoek kennelijk was ingewilligd, hoewel
het gebruikelijker en ook verstandiger is om het uitblijven van een beslissing
op te vatten als een fictieve weigering. Anderhalf jaar later viel echter
plotseling een afwijzende beslissing in de bus, met als motivering het zakelijke
karakter van de aanslagen (van zodanige aanslagen wordt in beginsel geen kwijtschelding
verleend) en de actuele betalingscapaciteit van adressant. Adressant stelde
tegenover de commissie dat hij terecht was uitgegaan van kwijtschelding en
dat de belastingdienst ten onrechte zijn actuele betalingscapaciteit had overwogen
en niet die op het moment dat hij het kwijtscheldingsverzoek had ingediend.
De commissie volgde adressant niet in zijn eerste, wel in zijn tweede stelling.
Het is inderdaad vast beleid een kwijtscheldingsverzoek te beoordelen naar
het moment van indiening. Ten onrechte had de belastingdienst gegevens uit
latere aangiften van adressant als argument gebruikt. Voorts was de commissie
van mening dat de beslissing wèl te lang op zich had laten wachten,
maar inhoudelijk de juiste was. Alles bijeengenomen meende de commissie dat
het onbillijk was prompte betaling van de aanslagen te eisen. Zij stelde de
Kamer derhalve voor de staatssecretaris van Financiën uit te nodigen
om adressant een coulante betalingsregeling toe te staan. De staatssecretaris
gaf aan deze uitnodiging gehoor.Een soortgelijk geval werd aan de commissie uit de Tweede Kamer voorgelegd.
Ook hier nam de belastingdienst de tijd en verbond de betrokkene daar verkeerde
conclusies aan. Een jaar na terugkeer in Nederland na een verblijf in het
buitenland van ruim een jaar, ontving adressant de mededeling van de belastingdienst
dat hem, kennelijk tijdens zijn afwezigheid, ambtshalve vastgestelde aanslagen
in de inkomstenbelasting waren opgelegd over twee jaren, bij gebrek aan aangiften.
Adressant spoedde zich naar de belastingdienst voor een toelichting.
Daarop verzocht hij alsnog aangiften te mogen indienen omdat de aanslagen
te hoog waren. Hem werd toegezegd dat de aanslagen nader bezien zouden worden
als hij binnen enkele weken met aangiften zou komen. Adressant had er grote
moeite mee zijn administratie over de betreffende jaren te completeren en
liet de termijn verstrijken. Tot zijn opluchting ondernam de belastingdienst
echter geen actie. Nadat bijna twee jaren waren verstreken, ontving adressant
een aanmaning tot betaling van de aanslagen. In reactie daarop zond adressant
eindelijk de beloofde aangiften. De inspecteur deelde hem echter kortweg mee
dat hij daar nu te laat mee was. Adressant werd echter niet teleurgesteld
in zijn verwachting dat het wederom niet zo'n vaart zou nemen. Het duurde
ruim een jaar voordat een dwangbevel werd betekend. In verweer daartegen verzocht
adressant de ontvanger met klem om de door hem ingediende aangiften alsnog
inhoudelijk door de inspecteur te laten beoordelen. Na enkele weken berichtte
de ontvanger dat een inhoudelijke beoordeling van de aangiften de inspecteur
geen aanleiding had gegeven tot het ambtshalve herzien van de aanslagen. Adressant
kreeg nog twee maanden de tijd aan te tonen dat de aanslagen niet deugden,
daarna zou tot beslaglegging en uitwinning worden overgegaan. Adressant had
echter niets meer aan zijn aangiften toe te voegen en wendde zich tot de commissie
met het verzoek te bemiddelen. Het bedrag van de aanslagen was inmiddels door
renteberekening over de vele tussenliggende jaren verdubbeld en adressant
zag geen mogelijkheid tot betaling. De commissie rekende het, volgens bestendig
beleid, niet tot haar taak de juistheid van de aanslagen te onderzoeken. Nu
adressant er kennelijk tegenover de inspecteur niet in geslaagd was de onjuistheid
ervan aan te tonen, moest het ervoor worden gehouden dat de aanslagen terecht
en tot het juiste bedrag waren opgelegd. De commissie overwoog echter dat
de verdubbeling van de oorspronkelijke belastingschuld niet alleen te wijten
was aan de lijdelijkheid van adressant maar ook aan die van de belastingdienst.
Zij besloot daarom de Kamer voor te stellen de staatssecretaris van Financiën
uit te nodigen om een deel van de rente kwijt te schelden. Aan het einde van
het verslagjaar was nog niet bekend of de staatssecretaris daaraan gehoor
zal geven.De commissie uit de Tweede Kamer heeft zich gebogen over een tweetal verzoekschriften
waarin een beroep werd gedaan op de hardheidsclausule in verband met de afwikkeling
van een nalatenschap. In het eerste geval voelden de familieleden/erfgenamen
van de overledene zich moreel verplicht om ieder een deel van hun erfdeel
te schenken aan de levenspartner van de overledene, die bij gebreke van een
samenlevingscontract en een testament in het geheel geen recht kon doen gelden
op de nalatenschap en zonder bron van inkomsten achter was gebleven. De erfgenamen
vonden het echter onbillijk dat zij schenkingsrecht verschuldigd waren nu
zij ook al successierecht hadden betaald. De staatssecretaris had geweigerd
de hardheidsclausule toe te passen. In gevallen als deze wordt volgens vast
beleid een tegemoetkoming verleend, in dier voege dat successierecht en schenkingsrecht
samen niet meer bedragen dan hetgeen de begunstigde verschuldigd zou zijn
geweest indien die rechtstreeks van de erflater zou hebben verkregen, wanneer
erfgenamen kunnen aantonen dat de schenking overeenkomstig een wilsuiting
van de erflater geschiedt. Dit nu konden de erfgenamen niet aantonen. Zij
beriepen zich echter op het feit dat de erflater onverwacht en op jonge leeftijd
was overleden en zeker niet gewild zou hebben dat zijn partner, met wie hij
reeds jarenlang samenwoonde, onverzorgd zou achterblijven. De commissie meende,
alles afwegend, dat de omstandigheden zo bijzonder waren dat ook in dit geval
de hardheidsclausule zou moeten worden toegepast. Daartoe op voorstel van
de commissie door de Kamer uitgenodigd, verleende de staatssecretaris alsnog
bovengenoemde tegemoetkoming. In het tweede geval betrof het de uitkering uit hoofde van een levensverzekeringsovereenkomst,
die bij testament was toegekend aan een voormalige huwelijkspartner. De begunstigde
was daarover successierecht verschuldigd naar het niet-verwantentarief. Volgens
vast beleid wordt op grond van de hardheidsclausule in deze gevallen echter
niet meer successierecht geheven dan indien het huwelijk op het moment van
overlijden nog niet ontbonden was geweest, mits de testamentaire begunstiging
onderdeel uitmaakte van de echtscheidingsregeling.De staatssecretaris had in dit geval geweigerd de hardheidsclausule toe
te passen omdat naar zijn mening niet aan genoemde voorwaarde was voldaan.
Adressante riep het oordeel van de commissie in. In de loop van de behandeling
van het verzoekschrift erkende de staatssecretaris alsnog dat de testamentaire
schenking beschouwd kon worden als een uitvloeisel van de echtscheiding. De
erflater bleek namelijk na de scheiding te hebben verklaard dat hij zich financieel
zeer terughoudend tegenover zijn ex-echtgenote had opgesteld doch dat hij
dat testamentair zou compenseren. De tegemoetkoming werd alsnog verleend. ENKELE CIJFERSIn het navolgende worden enkele cijfermatige gegevens gepresenteerd. Voorzover
relevant wordt onderscheid gemaakt tussen de commissies uit de Eerste en Tweede
Kamer en een vergelijking gemaakt met overeenkomstige gegevens over het vorige
verslagjaar.Tabel 1. Algemeen >IIItotaalAanhangig bij begin verslagjaar47983Ingediend tijdens verslagjaar53439492 Afgedaan1
tijdens verslagjaar40437477 Aanhangig bij einde verslagjaar1781981 Afgedaan in commissie; aan het einde van het verslagjaar
moesten nog meer dan twintig verslagen van de commissie uit de Tweede Kamer
die Kamer passeren.In het verslagjaar werden in totaal 492 verzoekschriften ingediend (zie
tabel 1). De meeste verzoekschriften werden rechtstreeks aan één
der commissies gericht, de overige werden door de Voorzitter van een der Kamers
of door andere commissies daaruit doorgezonden.In het vorige verslagjaar werden in totaal 468 verzoekschriften ingediend.
Aan de licht dalende tendens in het aantal verzoekschriften over de laatste
jaren lijkt dus een einde gekomen. (Aan de oorzaken van die tendens hebben
de commissies in vorige jaarverslagen aandacht besteed). Het is uiteraard
thans te vroeg om te bepalen of er sprake is van een stabilisatie danwel van
een stijgende tendens. In de tweede helft van het verslagjaar werden in ieder
geval meer verzoekschriften ingediend dan in de eerste helft, reden waarom
er ondanks de toename van het aantal verzoekschriften minder waren afgedaan
aan het einde van het verslagjaar.Tabel 2. Wijze van afhandeling IIItotaal%Afgedaan40437477100waarvan:     met verslag1513114631 ingetrokken8788618op andere wijze1722824551De percentages in tabel 2 wijken weinig af van die in het vorige verslagjaar.Een ingetrokken verzoekschrift is weliswaar in behandeling genomen en
had tot een verslag kunnen leiden, ware het niet dat de indiener in enig stadium
te kennen heeft gegeven geen verdere behandeling te wensen, om welke reden
dan ook, of in het geheel niet meer heeft gereageerd op een verzoek om inlichtingen
of commentaar.In 51 procent van de gevallen werd het verzoekschrift op een andere wijze
dan door middel van een verslag of door intrekking afgedaan.Tabel 3. Reden van afdoening zonder verslag 1. Algemene beleidsaangelegenheid302. Aangelegenheid voor Openbaar ministerie/rechter in strafzaken73. Aangelegenheid voor andere rechterlijke colleges60 4.
Aangelegenheid van een mede-overheid14 5. Aangelegenheid van een
zelfstandig bestuursorgaan16 6. Beslissing van bestuursorgaan
nog niet bekend/voortijdige klacht37 7. Geen gebruik gemaakt van
klacht- of bezwaarprocedure6 8. Reeds door Nationale ombudsman
onderzocht11 9. Strikt persoonlijke omstandigheden5 10.
Herhaling van een reeds afgedaan verzoekschrift, zonder nieuw gezichtspunt1511. Verzoekschrift niet voor inwilliging vatbaar18 12.
Overige redenen22 Totaal245Uiteraard kan een adres om meer dan één reden zonder verslag
worden afgedaan. Alleen de eerste of belangrijkste reden is in de tabel verwerkt.De verzoekschriften onder 1 in tabel 3 betreffen doorgaans pleidooien
voor het wijzigen van de wet en/of het overheidsbeleid. Zij worden ter verdere
behandeling doorgezonden naar een vaste commissie uit een der Kamers.De categorieën 2 tot en met 10 spreken voor zich.Categorie 11 vergt nadere toelichting. Het betreft hier verzoekschriften
waarvan aanstonds vaststaat dat zij niet kunnen worden ingewilligd, bijvoorbeeld
omdat inwilliging apert in strijd zou zijn met de wet, de klacht kennelijk
ongegrond is of omdat naar aanleiding van een volstrekt identiek verzoekschrift
van een andere adressant reeds is uitgesproken dat geen reden is voor een
tegemoetkoming. Voorbeelden zijn: verzoeken om algehele belastingvrijstelling
of verzoeken om kwijtschelding van een belastingschuld zonder dat de financiële
omstandigheden van betrokkene daar aanleiding toe zou geven. Ook verzoeken
om kwijtschelding van motorrijtuigenbelasting (welke nu eenmaal verbonden
is aan het gebruik maken van de openbare weg met een motorrijtuig) vallen
in deze categorie. Het is in het belang van zowel adressant als commissie
dat een tijdrovende en kostbare procedure wordt vermeden indien de uitslag
bij voorbaat vaststaat.Onder categorie 12 vallen volstrekt ongemotiveerde verzoekschriften (ook
na een verzoek om nadere motivering), klachten met betrekking tot personen
naar wier functioneren reglementair door de commissies geen onderzoek mag
worden ingesteld (waaronder leden van de rechterlijke macht en de Staten-Generaal)
en verzoekschriften die, kennelijk zonder machtiging, namens een derde worden
ingediend.Deze verzoekschriften vergen, hoewel ze de volle procedure niet doorlopen,
veel ambtelijke zorg. Uiteraard wordt adressanten gemotiveerd medegedeeld
waarom hun brief zich niet leent voor verdere behandeling. Niet elke adressant
legt zich aanstonds neer bij het gegeven dat commissie noch Kamer iets voor
hem kan betekenen. Almacht van het parlement veronderstellende, wordt bijvoorbeeld
voorbijgegaan aan de relatieve autonomie van mede-overheden of de onaantastbaarheid
van een rechterlijk vonnis. Ook tonen sommige adressanten weinig begrip voor
het feit dat een voor hen kosteloze verzoekschriftprocedure niet een formele beroepsprocedure kan vervangen, die vaak wel kosten meebrengt.
Indien mogelijk, wordt gewezen op andere middelen en wegen om de klacht aan
de orde te stellen of de kwestie op te lossen. Niet zelden wordt daarbij aktief
bemiddeld door de ambtelijk rapporteur van de commissie. Diens huisbezoeken
(waarvan er in het verslagjaar 73 werden afgelegd) dienen overigens in sommige
gevallen ook om adressanten de gelegenheid te geven de kwestie toe te lichten
en nadere informatie te verstrekken. Dit kan geschieden zowel in de (begin)fase
van beoordeling van de ontvankelijkheid van het verzoekschrift als in de (eind)fase
van de oordeelsvorming in de commissie.Indien adressanten, na er ambtshalve gemotiveerd op te zijn gewezen dat
behandeling van hun verzoekschrift weinig zinvol is gezien de te verwachten
uitslag, desondanks persisteren bij behandeling, wordt alsnog daartoe overgegaan.
Dit komt echter niet vaak voor. Niet zelden overigens wordt tevoren telefonisch
geïnformeerd of de indiening van een verzoekschrift zinvol is.Wordt een verzoekschrift eenmaal in procedure genomen, dan wordt adressant
schriftelijk geïnformeerd over de hoofdlijnen van de procedure en de
te verwachten behandelingsduur. Voorts wordt erop gewezen dat hoor en wederhoor
zullen worden toegepast, doch in beginsel uitsluitend langs schriftelijke
weg. In het verslagjaar is geen gebruik gemaakt van het instrument hoorzitting.De gemiddelde behandelingsduur in het verslagjaar was ± 151 dagen,
dit is ongeveer twintig dagen korter dan in het vorige verslagjaar. De enkele
verzoekschriften die excessief lang in behandeling zijn geweest, zijn overigens
niet betrokken in de berekening van dit gemiddelde.Tabel 4. Verslagen naar ministerie Financiën128Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen2 Justitie5 Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij2 Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer5 Sociale Zaken en Werkgelegenheid1 Defensie2Binnenlandse Zaken2 Verkeer en Waterstaat1 Volksgezondheid,
Welzijn en Sport1 Overige0  14911 Het totaal overtreft het aantal genoemd in tabel 2 (146),
omdat enkele adressen betrekking hadden op meer dan één beleidsterrein.Verreweg het grootste deel van de in het verslagjaar uitgebrachte verslagen
(zie tabel 4) had betrekking op fiscale aangelegenheden. In het grootste deel
van de gevallen (48) werd verzocht om toepassing van de hardheidsclausule
ex artikel 63 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, gevolgd door verzoeken
om kwijtschelding van een belastingschuld (28).In 43 van de 146 gevallen waarin verslag werd uitgebracht was het resultaat
gunstig voor betrokkene, dat wil zeggen werd de klacht geheel of gedeeltelijk
gegrond verklaard en/of het verzoek geheel of gedeeltelijk ingewilligd.
Het inwilligingspercentage (± 30%) is weliswaar lager dan in het
voorgaande verslagjaar (38%), doch nog altijd hoger dan het langjarig gemiddelde
van ongeveer 25 procent.De voorzitter van de commissie uit de Eerste Kamer,Heijne MakkreelDe voorzitter van de commissie uit de Tweede Kamer,Van HoofDe griffier van de commissies,Van Dijk 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24425-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl