Acute zorg; Brief minister over de spreiding en beschikbaarheid van het ambulancevervoer en over de aansturing van de sector
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29247, nr. 2

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

22-10-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29247 nr. 2

10-10-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Extra geld voor landelijk spreidingsplan3. Andere besturing van de sector nodig4. Vergunning door de minister van VWSEerste vergunningverleningVergunningverlening voor de volgende perioden5. SamenvattendOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 29247, nr. 2 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29247Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 247Acute zorgnr. 2BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 10 oktober 20031. InleidingDe ambulancezorg is de afgelopen jaren regelmatig onderwerp van overleg
geweest tussen het kabinet en uw Kamer. Ook zijn hierover diverse brieven
gestuurd (zie bijlage 1).1 De kern van de discussie
vormde de spreiding en beschikbaarheid van het ambulancevervoer en de wijze
van besturen van de sector. Deze discussie vloeit voort uit twee knelpunten
die in de ambulancezorg spelen:– Ten eerste is de spreiding en beschikbaarheid van ambulances niet
optimaal geregeld. Het gevolg hiervan is enerzijds dat de veldnorm van 15
minuten waarbinnen een ambulance ter plekke aanwezig moet zijn (minder vaak
dan mogelijk is) wordt gerealiseerd en anderzijds dat minder inwoners dan
mogelijk is binnen deze 15 minuten worden bereikt.– Ten tweede is er sprake van een onduidelijke taak- en verantwoordelijkheidsverdeling
c.q. besturingssystematiek.Het doel van het in deze brief beschreven beleid is om beide knelpunten
aan te pakken, waardoor een doelmatiger gebruik van de middelen ontstaat en
daarmee een verbetering van de kwaliteit van de zorg. Hiertoe wordt de huidige
verdeling van verantwoordelijkheden, waarbij provincies de spreiding vaststellen
en zorgverzekeraars de kosten betalen, aangepast zodat zorgverzekeraars en
zorgaanbieders afspraken kunnen maken over een doelmatiger invulling van ambulancezorg
op basis van een landelijk spreidings- en beschikbaarheidsplan.Dit landelijk spreidings- en beschikbaarheidsplan komt in de plaats van
de huidige provinciale spreidingsplannen en gaat uit van 15 minuten aanrijtijd
met een optimale indeling van standplaatsen en wagens. Het dient als een referentiekader
dat wordt gebruikt voor de uitwerking per regio, hierna te noemen «het
landelijk spreidingsplan».In bijlage 21 treft u algemene gegevens en
feiten aan over de ambulancezorg. Deze brief over ambulancezorg sluit daarnaast
nauw aan bij de uitgangspunten van mijn brief van PM over de totale
keten van de acute zorg in Nederland.In maart 2002 is het project versterking ambulancezorg gestart. Hieraan
nemen deel AmbulanceZorg Nederland (AZN), de Vereniging Nederlandse Gemeenten
(VNG), Zorgverzekeraars Nederland (ZN) en het ministerie van VWS. Het project
heeft als voornaamste doelen: het ontwikkelen van regionale ambulancevoorzieningen
(RAV's) en het opstellen van een landelijk spreidingsplan voor de ambulancezorg.
Dit zijn twee belangrijke instrumenten in de nieuwe besturingsstructuur voor
de ambulancezorg. Op het moment dat duidelijk werd dat besluitvorming over
de besturingssystematiek op zich liet wachten is ook het IPO uitgenodigd om
te participeren.2. Extra geld voor landelijk spreidingsplanProvincies stellen momenteel de spreidingsplannen voor ambulancezorg vast
waarin wordt aangegeven waar de standplaatsen geloceerd zijn. Dit systeem
kan doelmatiger omdat niet iedereen dezelfde criteria hanteert. Zo gaat men
voor de noodzakelijke meldtijd uit van verschillende tijden en zijn de provinciegrenzen
niet optimaal afgedekt. Ik vind daarom, net als mijn ambtsvoorgangers, dat
er een landelijk spreidingsplan moet komen, op basis van landelijk uniforme
uitgangspunten om zo te komen tot een meer doelmatige spreiding en betere
beschikbaarheid van de ambulancezorg. Het RIVM heeft in opdracht van mijn
ministerie in januari 2003 de analyse «Ambulances binnen bereik»
gepresenteerd. U heeft die ontvangen d.d. 3 april 2003 (Tweede Kamer, vergaderjaar
2002–2003, 28 600 XVI, nr. 119).Het RIVM heeft twee scenario's voor het verbeteren van de bereikbaarheid
opgesteld, elk met een minimum en een maximum variant. Scenario 1 gaat uit
van de huidige ambulancestandplaatsen, scenario 2 gaat uit van het herspreiden
van een aantal bestaande standplaatsen. Beide scenario's hebben varianten
waarin ook bijgeplaatst kan worden. In de berekening van de benodigde ambulancecapaciteit
gaat de minimum variant uit van mobiele paraatheid waarbij ambulances niet
vanaf de standplaats maar vanaf strategische locaties in de regio paraatheid
leveren. De maximum variant gaat uit van gedifferentieerde diensten vanaf
de standplaatsen.Het overschrijdingspercentage geeft aan in welke mate de 15 minutennorm
niet wordt gehaald. De varianten (95%, 97% of 100%) zijn rekenmodellen
waarmee de bereikbaarheid van de bevolking wordt berekend. Dat zegt nog niets
over de feitelijke bereikbaarheid. Een regionale ambulancevoorziening kan
namelijk rekening houden met gebieden die moeilijk bereikbaar zijn door bijvoorbeeld
mobiele paraatheid in te voeren. Dit betekent dat een auto niet perse op de
standplaats hoeft te wachten maar op een «optimale plaats». Het
landelijk spreidingsplan moet zorgen voor het beter spreiden van standplaatsen
en ambulancecapaciteit over het land zodat de norm voor aanrijtijd minder
vaak wordt overschreden.Net als mijn ambtsvoorganger heb ik een sterke voorkeur voor invoering
van scenario 2. Dit scenario spreidt standplaatsen meer doelmatig dan nu het
geval is. Met het aanpassen en uitbreiden van het aantal standplaatsen kan
de beschikbaarheid van ambulances verbeterd worden tegen de minste kosten.
Dat betekent dat met het huidige aantal standplaatsen meer inwoners binnen
15 minuten worden bereikt en dat er minder kans is op het overschrijden van
deze norm. De ambulancesector heeft zelf de 15 minutennorm als veldnorm vastgesteld
en deze norm moet met gevoel voor realiteit worden nagestreefd (het maximale
aantal Nederlanders dat binnen 15 minuten moet kunnen worden bereikt, moet
afgezet worden tegen een realistisch kostenplaatje). Voor de spreiding
en beschikbaarheid in de ambulancezorg stel ik (vanaf 2004) maximaal€ 18
miljoen extra beschikbaar. De knelpunten in spreiding die de RIVM berekeningen
aangeven (zie bijlage 3)1 kunnen hiermee worden
aangepakt. De exacte invulling hiervan wordt enerzijds bepaald door de verdeling
tussen ambulancezorg en de zorg door de kleine ziekenhuizen en anderzijds
door het lokaal overleg tussen zorgvezekeraars en RAV's. In elk geval zal
de standplaats Schouwen Duiveland (Neeltje Jans) worden gerealiseerd.Het RIVM-rapport toont aan dat een beperkte herschikking van de bestaande
capaciteit al een grote verbetering in de bereikbaarheid teweegbrengt. Hoeveel
standplaatsen precies verschoven moeten worden, hangt af van de precieze uitwerking
van de RIVM-analyse in een definitief plan en van het lokaal overleg. Ik zal
gezamenlijk met veldpartijen voor eind december 2003 een concrete uitwerking
presenteren. Ook hier is het van belang de oplossingen binnen de totale keten
van acute zorg te bezien; de zorg van huisartsen, RAV's, ziekenhuizen en traumacentra
moeten doelmatig op elkaar aansluiten en daarin hebben zorgverzekeraars een
belangrijke rol.Het optimaliseren van de spreiding biedt een oplossing voor een groot
deel van de overschrijdingen in de ambulancezorg. Enkele regio's met een gemiddelde
bereikbaarheid van bijvoorbeeld 8 minuten gaan er in de RIVM-berekeningen
op achteruit. Dit kan opgelost worden door bijvoorbeeld regionaal maatwerk,
RAV-vorming, verbeterde uitruktijd, enz. Ik sluit mij graag aan bij de woorden
van de brancheorganisatie Ambulancezorg Nederland (AZN) dat van de vertegenwoordigers
van professionele ambulanceorganisaties verwacht mag worden dat ze verder
kunnen en willen kijken dan hun eigen belang. Het extra beschikbare bedrag
van € 18 miljoen is dan ook een optelsom van de gelden van regio's
die inleveren en regio's die erbij krijgen; het gaat om een landelijke aanpak
waarbij de uitgangspunten voor het hele land gelijk zijn.Het aanpassen van het aantal standplaatsen en de capaciteit van ambulances
moet noodzakelijkerwijs gepaard gaan met een verandering in de bekostigingssystematiek.
Hierover is reeds overleg gaande met het College Tarieven Gezondheidszorg.
De kern van een nieuwe bekostigingssystematiek is: meer financieren op beschikbaarheid
van ambulancezorg, inclusief het concept van de mobiele paraatheid.Voor het extra geld stel ik als voorwaarde dat het overschrijdingspercentage
van de norm voor de aanrijtijd volgens de gemaakte afspraak omlaag gaat. De
prestaties van de ambulancezorg worden bijgehouden en de sector moet aantonen
dat het extra geld op een doelmatige manier tot minder overschrijden van de
veldnorm leidt. Het Project versterking ambulancezorg zal daartoe voor afloop
van het project een definitiekader en een plan tot de opzet en uitrol van
een landelijk informatiesysteem presenteren, waarmee betrouwbare data verzameld
en geanalyseerd gaat worden.3. Andere besturing van de sector nodigDe ambulancezorg is wettelijk geregeld in de Wet ambulancevervoer uit
1973. Deze wet is achterhaald; ze is gebaseerd op verbeteringen die destijds
gemaakt moesten worden waarbij een aantal grote ongelukken noopte tot betere
wetgeving. Ik constateer dat ook het veld vindt dat de huidige wet achterhaald
is.De ambulancezorg kenmerkt zich momenteel door een onduidelijke en versnipperde
taakverdeling tussen de diverse betrokken partijen. Dit is onder andere naarvoren
gekomen in het rapport «Niet zonder zorg». Dit rapport is door
het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) samen met de Inspectie
voor de Gezondheidszorg (IGZ) en het College Tarieven Gezondheidszorg (CTG)
in 2001 opgesteld op verzoek van de minister om de kwaliteit en
de doelmatigheid in de ambulancezorg te onderzoeken. Het rapport «Niet
Zonder Zorg» is in juni 2001 aan uw Kamer aangeboden. Het rapport doet
de volgende aanbevelingen:– bij het aansturen en inrichten van de ambulancezorg moeten verantwoordelijkheden
van partijen duidelijker afgebakend worden;– het uitgangspunt is dat zorgverzekeraars de verantwoordelijkheid
voor volledige risicodragendheid moeten kunnen waarmaken;– de ambulancezorg moet binnen de regionale ambulancevoorziening
(RAV) georganiseerd worden.Deze onderwerpen zijn op 21 september 2001 en op 23 maart 2002 aan de
orde geweest in uw Kamer. Daarbij zijn onder meer de financiële en bestuurlijke
verantwoordelijkheden van provincies en verzekeraars aan de orde geweest.
Het kabinet had en heeft voorkeur voor een doelmatiger organisatie van ambulancezorg
door een landelijk spreidingsplan (zoals in vorige paragraaf besproken). Daarnaast
wil het kabinet een grotere rol voor verzekeraars zodat de samenhang in de
keten van de spoedeisende medische hulpverlening verbeterd kan worden, bijvoorbeeld
doordat zorgverzekeraars afspraken kunnen maken met huisartsen en RAV's over
samenwerking. Deze in gang gezette lijn van de besturingssystematiek wil ik
handhaven en op korte termijn volledig invoeren.Mijn ambtsvoorganger heeft uw Kamer naar aanleiding van eerdergenoemd
onderzoek «Niet zonder zorg» bij brief van 11 februari 2002 laten
weten mede op basis van een landelijk spreidingsplan de zorgverzekeraars een
belangrijke rol te willen geven in de sturing van de ambulancezorg. De twee
overwegingen die destijds golden zijn nog steeds van kracht: de ambulancezorg
is als wettelijk vastgelegde aanspraak onderdeel van de zorgverstrekking;
en ambulancezorg is in de zorgketen van de spoedeisende medische hulpverlening
één van de belangrijkste schakels. Deze keten moet zo sterk
mogelijk blijven; er mogen geen onnodige schotten ontstaan.Het kabinet heeft daarom het alternatief om de provincie een bepalende
rol te geven, niet overgenomen. Dit alternatief kent enkele aanzienlijke nadelen.
In de eerste plaats is dan niet langer sprake van een wettelijke aanspraak
door verzekerden. Bovendien is spreiden vanuit regionaal perspectief duurder
en minder doelmatig dan een spreidingsplan met landelijk uniforme uitgangspunten.Reeds in 1998 is na overleg met de ambulancesector en zorgverzekeraars
besloten tot schaalvergroting door de vorming van maximaal 25 regionale ambulancevoorzieningen
bestaande uit ambulancevervoerders en ambulancemeldkamers. De regionale ambulancevoorziening
gaat over de kwaliteit van de ambulancezorg, die gedeeltelijk op de meldkamer
plaatsvindt (aanname, indicatiestelling, uitgifte van ritten) en gedeeltelijk
buiten de meldkamer (eerste hulp, stabilisatie, vervoer, plaatsen en overdragen
van patiënten in de keten van zorg). Deze handelingen van de RAV blijven
onder de Kwaliteitswet Zorginstellingen vallen. Een groot aantal ambulancediensten
is nu samen gegaan. Dit betekent ook dat dezelfde schaal ontstaat als bij
de veiligheidsregio's: één RAV is per regio verantwoordelijk
voor de ambulancezorg. In 21 regio's is de RAV inmiddels gerealiseerd of is
duidelijk op welk model men afstevent. Enkele regio's blijven achter: hier
heeft de vorming van de regionale ambulancevoorziening nog niet tot goede
plannen geleid. Er zijn diverse modellen van samenwerking ontwikkeld. Bij
het te kiezen model acht ik het van groot belang dat hiermee de doelstelling
van een goede kwaliteit en doelmatigheid van de zorg bereikt wordt. De verwachting
is dat ook in de resterende regio's een RAV gevormd zal worden.Het realiseren van een regionale ambulancevoorziening is ook van belang
voor de rampenbestrijding. Met de RAV heeft elke (veiligheids)regio één
aanspreekpunt voor de ambulancezorg.De Regionaal Geneeskundig Functionaris (RGF) geeft een zwaarwegend advies
inzake de paragraaf in het regionale plan waarin de activiteiten van de regionale
ambulancevoorziening ten aanzien van de geneeskundige hulpverlening bij grote
ongevallen (GHOR) zijn beschreven. Hierin worden de regionale publieke veiligheidsbelangen
gewaarborgd alsmede de diensten die aan de RGF worden geleverd concreet beschreven.In een afzonderlijk traject zal ik, binnen een half jaar, in overleg met
de minister van BZK komen tot nadere afspraken inzake de kostenverdeling voor
de ambulancezorg onder dagelijkse en onder bijzondere c.q. rampenbestrijdingsomstandigheden.4. Vergunning door de minister van VWSIn mijn brief over acute zorg aan uw Kamer geef ik aan dat ik de zorgverzekeraars
een grotere rol wil toekennen bij het inkopen en realiseren van voldoende
en kwalitatief verantwoorde zorg. Ook binnen de ambulancezorg wil ik zorgverzekeraars
een grotere rol toekennen. Daarnaast wil ik in deze sector tot een duidelijkere
taak- en verantwoordelijkheidsverdeling komen. Daarom zal de huidige planningsbevoegdheid
van provincies worden vervangen door een vergunningensysteem van de Minister
van VWS.Ik zal een wetsvoorstel indienen voor een nieuwe Wet Ambulancezorg waarin
wordt bepaald dat de minister voor iedere veiligheidsregio een rechtspersoon
vergunning verleent. Die rechtspersoon verleent als enige in die regio als
regionale ambulancevoorziening (RAV) ambulancezorg. Het wetsvoorstel zal een
aantal criteria bevatten waaraan de rechtspersoon moet voldoen om voor de
vergunning in aanmerking te komen. Een van die criteria is dat er door de
RAV een regionaal ambulance plan wordt opgesteld dat wordt afgestemd met ketenpartners
en wordt voorzien van een goedgekeurde paragraaf voor de geneeskundige hulpverlening
bij grote ongevallen en rampen.Het vergunningensysteem kent een aantal voordelen. Het vereenvoudigt het
besturen van de ambulancesector en grensproblemen worden voorkomen. De totale
keten van de acute zorg wordt versterkt doordat dezelfde kwaliteitseisen gelden
voor medische indicatie (Kwaliteitswet). Dit versterkt de relatie tussen eerstelijnszorg,
de regionale ambulancevoorziening, ziekenhuizen en traumacentra. Het regionaal
ambulanceplan dat de RAV opstelt ten behoeve van de vergunningverlening beschrijft
afspraken over onder andere het spreiden en beschikbaar zijn van ambulances,
de (inhoudelijke) aansturing van de meldkamer ambulancezorg en het samenwerken
van de ketenpartners. Meer algemeen geldt dat met de voorwaarden voor vergunningverlening,
de minister de publieke belangen kan waarborgen. Naar verwachting zal de nieuwe
wet per 1 januari 2005 in werking treden.Om de overgang geleidelijk te laten verlopen, maak ik een onderscheid
tussen de korte termijn (de vergunningverlening voor de eerste periode van
vier jaar) en de lange termijn (de vergunningverlening voor de perioden daarna).Eerste vergunningverleningZodra de nieuwe Wet op de Ambulancezorg van kracht wordt, zal de eerste
vergunning worden verleend. De geldigheidsduur van deze eerste vergunning
hangt af van de datum van inwerkingtreding van de Wet op de Ambulancezorg,
maar waarschijnlijk zal deze lopen van 1-1-2005 tot en met 31-12–2008.
In die regio's waar de aanbieders een RAV hebben gevormd, ligt in de rede
de vergunning aan de desbetreffende nieuw gevormde RAV te verlenen.De minister van VWS verleent de vergunning. De criteria die ten grondslag
liggen aan de vergunningverlening zijn:• een goedgekeurd regionaal ambulanceplan (RAP) waarin bijvoorbeeld
afspraken staan over de te leveren productie;• een zwaarwegend advies van de zorgverzekeraars die voor dit advies
gebruik kunnen maken van vergelijkingen van RAV's (benchmarken), zie hieronder
en van hun ervaring met de betreffende dienst;• afspraken over spreiding en beschikbaarheid gebaseerd op het landelijke
spreidingsplan.Verzekeraars spelen bij deze eerste vergunningverlening een rol omdat
zij meegesproken hebben over het regionaal ambulanceplan. In dit regionaal
ambulanceplan zijn onder andere afspraken neergelegd over inzet en aard van
materieel en personeel en over de samenhang met andere onderdelen van de zorg.Deze eerste vergunningperiode blijft de ambulancevoorziening onderdeel
van de Wet Tarieven Gezondheidszorg en zullen tarieven uit hoofde van deze
wet worden vastgesteld. Daarbij zullen, waar mogelijk, prikkels worden ingebracht
voor klantgericht en efficiënt gedrag.Vergunningverlening voor de volgende periodenVoor de langere termijn geldt het volgende. De acute zorg, en zeker de
ambulancezorg, is een segment van de zorg met zeer specifieke kenmerken. De
beschikbaarheidsfunctie die juist hier cruciaal is tezamen met de noodzakelijke
bijzondere zorginhoudelijke samenwerking kan leiden tot regionale monopolies
van zorgaanbieders. Daarom is concurrentie op
de markt (vrije onderhandelingen) bij ambulancezorg niet voor de hand liggend.
Dat betekent niet dat alle marktprikkels moeten worden uitgeschakeld. Concurrentie om de markt biedt deze mogelijkheden. Concurrentie om
de markt wil zeggen dat de aanbieders met elkaar in de slag gaan om voor een
bepaalde periode het alleenrecht te verwerven voor het verlenen van alle ambulancevervoer
in de betreffende regio.In beginsel zal na vier jaar een nieuwe vergunning verleend moeten worden.
Hoe deze vergunningverlening na de eerste vier jaar exact zal verlopen, is
komende tijd onderwerp van nader onderzoek. Voordat de eerste vergunningsperiode
in werking treedt moet hierover duidelijkheid zijn.Een aantal voorwaarden waaronder die vergunningverlening zal verlopen,
staat echter nu al vast. Zo zal de continuïteit van het ambulancevervoer
onder alle omstandigheden moeten zijn gegarandeerd. Als de vergunning voor
de nieuwe periode wordt gegund aan een andere aanbieder dan degene die de
huidige vergunning heeft, zal een oplossing gezocht moeten worden voor (de
overdracht van) personeel en materieel. Dit zal uit het regionaal ambulance
plan van de nieuwe aanbieder moeten blijken. Het lijkt praktisch ondoenlijk
en is in ieder geval vanuit kostenoverweging inefficiënt als de overdracht
van de vergunning gepaard zou gaan met de «vernietiging» van menselijk
en fysiek kapitaal. Daar zijn overigens zeker oplossingen voor mogelijk, waarbij
kan worden geleerd van ervaringen die in andere sectoren (zoals het openbaar
vervoer) en in het buitenland zijn opgedaan.De prestaties van de regionale ambulancevoorzieningen zullen de eerste
periode nauwgezet worden gevolgd. Wie deze monitoring voor zijn rekening
gaat nemen is onderwerp van nader onderzoek. Mogelijk ligt hier een rol voor
de op te richten Zorgautoriteit. Tegenvallende prestaties van een zittende
RAV zullen in ieder geval aanleiding kunnen zijn om niet opnieuw een vergunning
te verlenen, maar ook een beter aanbod van een nieuwe RAV in termen van een
gunstiger prijs/kwaliteitverhouding kan aanleiding zijn de vergunning aan
een ander te gunnen. Daarom wordt nader onderzocht of een openbare aanbestedingsprocedure
voor de hand ligt.Denkbaar is de Zorgverzekeraars een prominente rol te laten vervullen
door in een «bestek» hun wensen neer te leggen voor de komende
vergunningperiode. De zorgverzekeraars hebben een zorgplicht voor ambulancevervoer.
Uit dien hoofde hebben zij wensen over de inzet van materieel en personeel
en over de relatie met andere onderdelen in de keten van acute-zorgvoorzieningen.
Ook de andere eisen (zoals GHOR-functie) vinden hun plek in het bestek. Verzekeraars
blijven volledig risicodragend voor ambulancezorg. Die risicodragendheid vormt
een tegenwicht tegen onrealistische eisen in het bestek. Op basis van dit
bestek zou de ambulancezorg aanbesteed kunnen worden, maar zoals gezegd dit
is slechts een van de mogelijkheden die komende tijd nader worden uitgewerkt.De voorgestane verandering maakt het mogelijk dat de meldkamer voor ambulancezorg
in de toekomst desgewenst kan uitgroeien tot één loket waar
de burger of zorgverlener terecht kan voor acute zorg. Dat betekent dat hetzelfde
nummer gebeld kan worden wanneer ambulancezorg, spoedeisende huisartsenzorg
en spoedeisende ziekenhuiszorg nodig is. Hier wordt de zorgvraag bepaald.
Aan een dergelijke «één loket gedachte» kunnen voordelen
verbonden zijn voor de cliënt die immers sneller geholpen wordt.5. SamenvattendBovengenoemde maatregelen zorgen ervoor dat de verantwoordelijkheid voor
de ambulancezorg komt te liggen waar hij hoort: voor de toegankelijkheid bij
de rijksoverheid, voor de kwaliteit bij de ambulancesector zelf en voor de
doelmatigheid van de RAV's (ambulancemeldkamer en ambulancevervoerder) bij
de zorgverzekeraars. Voor grootschalige ongevallen en rampen ligt een aanvullende
rol bij gemeenten conform wetgeving op het terrein van rampen en grote ongevallen.
Voor het minder vaak overschrijden van de 15 minuten veldnorm is nodig:– duidelijkheid over het besturen van de sector;– een landelijk spreiding- en beschikbaarheidsplan;– extra geld: maximaal € 18 miljoen vanaf 2004 voor
spreiding en beschikbaarheid van de ambulancezorg;– het vormen van regionale ambulancevoorziening waarin meldkamer
en de vervoerders onder één verantwoordelijkheid vallen.Deze maatregelen worden vastgelegd in de nieuwe Wet op de Ambulancezorg.Wie doet wat:Minister van VWSVaststellen
macrobudget  grenzen vaststellen van
de 25 veiligheidsregio's 25 vergunningen verstrekken
voor 4 jaar obv Regionaal Ambulanceplan  Indien geen RAV zich
aandient wijst minister rechtspersoon aan ZorgverzekeraarsOnderhandelen
met RAV (voor vergunningverlening) over dienstensoorten, standplaatsen, aantal
beschikbare auto's  Geven zwaarwegend advies
aan minister over vergunningverlening ZorgaanbiedersMaken een
Regionaal ambulanceplan met daarin afspraken met andere zorgaanbieders in
de keten, afgestemd met zorgverzekeraars en GHOR-bestuur  Voldoen aan kwaliteitseisen
door optimale functionering van de RAV (meldkamerfunctie en vervoersfunctie) Inspectie GezondheidszorgControleert kwaliteit obv Kwaliteitswet zorginstellingen GHOR-bestuurWijst de
fysieke plaats aan van de meldkamer ambulancezorg ZorgautoriteitEventueel
monitoren van prestatiesDe vergunning stelt eisen aan paraatheid en beschikbaarheid, gaat uit
dat men voldoet aan de kwaliteitswet zorginstellingen o.a. middels een onafhankelijke
certificering conform HKZ-model en wordt getoetst door zorgverzekeraars aan
de uitgangspunten van het landelijk spreidingsplan.Mijn doel is om met een pakket aan samenhangende maatregelen de overschrijdingen
van de norm van 15 minuten voor burgers te verlagen. Hiervoor is een betere
besturing nodig en een landelijk referentiekader voor spreiding en beschikbaarheid.
Ik stel hiervoor, uitgaande dat ik met de kamer overeenstemming bereik over
bovengenoemde besturingsstructuur onder meer extra geld beschikbaar voor spreiding
en beschikbaarheid, maar de sector zelf moet verdere stappen nemen naar professionalisering:
mobiele paraatheid, afronden van de RAV-vorming, professionalisering van de
meldkamer, enzovoorts. Deze verbeteringen hangen met elkaar samen; zonder
de voorgestelde aanpassing van de besturingssystematiek en de RAV-vorming
heeft een nieuw landelijk spreidingsplan niet het gewenste effect. Bovengenoemde
aanpassingen moeten dus gezamenlijk worden aangepakt. Ik verwacht dat de in
deze brief voorgestelde aanpak de verbeteringen die de sector de afgelopen
jaren zelf al heeft gerealiseerd, nog verder zal kunnen ondersteunen.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,J. F. HoogervorstXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29247-2.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl