Gerechtsdeurwaarderswet; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20002001-22775, nr. 109

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

27-11-2000

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

22775 nr. 109

23-11-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 22775Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 23081Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
22 775Gerechtsdeurwaarderswet23 081Wijziging van de Gerechtsdeurwaarderswet ter nadere regeling van de
gevolgen van ambtshandelingen van gerechtsdeurwaarders die in strijd zijn
met de volkenrechtelijke verplichtingen van de Staatnr. 109MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 23 november 2000Met belangstelling heb ik kennis genomen van de vragen van de in het verslag
aan het woord zijnde leden. In deze memorie zal ik, naar ik hoop genoegzaam,
ingaan op die vragen.Met de leden van de CDA-fractie betreur ik dat sinds de indiening van
het wetsvoorstel op 9 september 1992 – inmiddels ruim – acht jaren
voorbij zijn gegaan alvorens de behandeling in de Eerste Kamer kan plaatshebben.
Ik hoop en verwacht echter dat door beantwoording van de gestelde vragen het
wetsvoorstel nu spoedig kan worden afgehandeld.De leden van de CDA-fractie, hechtend aan een meer betrokken rol van de
overheid dan in het wetsvoorstel weergegeven, hebben gevraagd welke concrete
mogelijkheden er zijn – naast mogelijke horizonbepalingen in gedragsregels –
om binnen de nu voorgestelde goedkeuringsvereisten te komen tot een structurele
beoordeling van verordeningen. Ook de leden van de SGP-fractie en de RPF/GPV-fractie
vroegen de gang van zaken rond de beoordeling toe te lichten. Deze leden vroegen
of limitatief kan worden aangegeven welke toetsingscriteria in de goedkeuringsprocedure
zullen gelden.De ervaringen met advocatuur en – sinds 1 oktober 1999 – notariaat
leren dat de mogelijkheden voor een structurele beoordeling zich op meerdere
momenten in het proces van totstandkoming en goedkeuring van een verordening
aandienen. Allereerst tijdens het – informele – overleg tussen
Justitie en de publiekrechtelijke beroepsorganisatie over ontwerp-besluiten.
Hierbij is van belang dat het in 1995 uitgebrachte – en door de regering
overgenomen advies van de Interdepartementale MDW-werkgroep Domeinmonopolie
advocatuur – aanleiding is geweest de toetsing van verordeningen aan
de bevoegdheden aan te scherpen. In de praktijk betekent dit dat medewerkers
van mijn ministerie al in een vroeg stadium bij de totstandkoming en beoordeling
van concept-verordeningen betrokken worden. Ontwerpen worden voor commentaar
aan Justitie voorgelegd en daarbij systematisch aan de hand van de toetsingscriteria
doorgelopen. Concreet gaat het om de vraag of de verordening tot doel heeft
een onderwerp te regelen waarvan de Gerechtsdeurwaarderswet nadere regeling
voorschrijft. Er dienen immers slechts regels te worden gesteld voor onderwerpen
waarvoor een regelgevende bevoegdheid is toegekend (art. 80, eerste
lid, van het wetsvoorstel). Een tweede punt van toetsing betreft de vraag
of de verordening wel het lichtst mogelijke middel bevat om het gestelde publieke
doel te bereiken en niet leidt tot onnodige beperking van de marktwerking
(art. 80, tweede lid). In de derde plaats wordt bezien of de verordening in
overeenstemming met algemene rechtsregels is. Aan verordeningen die niet aan
deze criteria voldoen, zal goedkeuring worden onthouden op grond van het criterium
«strijd met het recht» (artikel 82, eerste lid). Het vierde toetsingselement
is de vraag of de verordening daadwerkelijk is gericht op de bescherming van
een algemeen belang en of daarbij geen overwegingen van intern groepsbelang
een rol spelen (art. 82, eerste lid).Deze «voorhangprocedure» verschaft niet alleen ruime mogelijkheden
voor beïnvloeding, maar leidt er ook toe dat de toetsingscriteria een
rol spelen vanaf het moment dat binnen een publiekrechtelijke beroepsorganisatie
aan de totstandkoming van een verordening wordt gewerkt. Dit proces eindigt
niet met de goedkeuring. Ook na het van kracht worden van een verordening
wordt de werking van de verordeningen in de praktijk gevolgd. In voorkomende
gevallen wordt de beroepsorganisatie op de werking van een verordening aangesproken.
Deze toetsingsmomenten rechtvaardigen naar mijn mening de conclusie die ik
eerder in de nota naar aanleiding van het nader verslag heb uitgesproken (nr.
16), namelijk dat preventief toezicht een relatief zwaar middel is dat de
overheid in staat stelt om op een indringende wijze toezicht uit te oefenen
op de door de publiekrechtelijke beroepsorganisatie te stellen regels.Deze leden vragen voorts naar de onderlinge verhouding tussen de artikelen
80, tweede lid, en artikel 82, eerste lid. In laatstgenoemd artikellid is
bepaald dat de door de publiekrechtelijke beroepsorganisatie op te stellen
verorderingen de goedkeuring van de minister behoeven. Als goedkeuringsgronden
worden genoemd: strijd met het recht of het algemeen belang. Artikel 80, tweede
lid, stelt aan verordeningen onder andere de eis dat zij niet onnodig de marktwerking
beperken. Hieruit volgt, dat de minister bij goedkeuring van verordeningen,
in het kader van de toetsingsgrond «strijd met het recht», onder
andere aan deze wettelijke eis zal moeten toetsen. Artikel 80, tweede lid,
geeft daarmee invulling aan artikel 82, eerste lid. Niet aan de toetsingsgrond
«algemeen belang», maar aan die van «strijd met het recht».
Verdedigbaar is echter dat, ook bij gebreke van een wettelijke bepaling over
beperking van marktwerking, de minister wel degelijk zou kunnen toetsen of
een verordening niet onnodig de marktwerking beperkt, maar dan in het kader
van het «algemeen belang». Mijn opmerking aan het eind van de
plenaire behandeling in de Tweede Kamer was hierdoor ingegeven. Voor alle
duidelijkheid zet ik dat hierbij graag recht. Ik voeg daar nog aan toe dat
artikel 80, tweede lid – over de noodzaak waarvan men, zoals uit het
voorgaande blijkt, van mening kan verschillen – geïnspireerd is
door de Notariswet, meer in het bijzonder art. 89, tweede lid, van de Notariswet,
dat bij amendement in de wet is opgenomen (amendement De Koning/B. M.
de Vries, Tweede Kamer 1997/98, 23 706, nr. 28).Deze leden vragen mij tevens, zo mogelijk met concrete voorbeelden te
illustreren, wat onder een onnodige belemmering van de marktwerking zou kunnen
of moeten worden verstaan. De materiële invulling van het begrip onnodige
belemmering van de marktwerking houdt in dat alleen die restrictieve regels
mogen worden gesteld die noodzakelijk zijn voor de uitoefening van het beroep.
Met andere woorden: zonder dergelijke regels zou de uitoefening van het ambt
niet mogelijk zijn, ze zijn als het ware inherent aan de uitoefening van het
ambt. Hieruit vloeit voort dat de mededinging alleen dan mag worden beperkt
of de belangen van de gerechtsdeurwaarder alleen dan mogen worden meegenomen
indien dit gelet op de context die eigen is aan het ambt noodzakelijk
is om de professionele onafhankelijkheid, de (vak)bekwaamheid, de integriteit
en de onpartijdigheid te waarborgen, om belangenconflicten en misleidende
reclame te vermijden. Een – fictief – voorbeeld van onnodige beperking
van de marktwerking vormt de situatie waarin de publiekrechtelijke beroepsorganisatie
bij verordening ten behoeve van de kwaliteit van de beroepsuitoefening regels
vaststelt voor permanente bijscholing die feitelijk dusdanig kostenverhogend
werken dat in de praktijk alleen grote kantoren aan de opgelegde permanente
bijscholingsverplichting kunnen voldoen. Een ander – eveneens fictief –
voorbeeld is de situatie dat bij verordening niet alleen het voeren van een
geautomatiseerde administratie wordt voorgeschreven, maar de regelgeving ertoe
leidt dat de gerechtsdeurwaarder – indirect – wordt gedwongen
bepaalde softwarepakketten te gebruiken, dan wel dat het voorschrift vanwege
kostenverhogende effecten de concurrentie onevenredig gaat belemmeren. Overigens
wijs ik erop dat de Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders
geen verordeningsbevoegdheid wordt toegekend ten aanzien van«marktwerkingsgevoelige»onderwerpen
als vestigingsbeleid en tarieven, hetgeen het risico op met marktwerking strijdige
verordeningen verkleint.Deze leden hebben tevens gevraagd naar de samenloop van de voorgestelde
tuchtrechtspraak met het klachtrecht bij de Nationale ombudsman. Zij brachten
hierbij in herinnering dat de regering de reikwijdte van de regeling van het
tuchtrecht aanvankelijk had beperkt tot ambtshandelingen, maar uit een oogpunt
van rechtsbescherming van de burger bij nota van wijziging (nr. 6) ervoor
heeft gekozen om de reikwijdte uit te breiden met de niet-ambtelijke werkzaamheden
van de gerechtsdeurwaarder. Als bezwaar werd toentertijd gezien dat het in
het oorspronkelijke systeem voor de burger niet altijd even duidelijk zou
zijn welke weg hij moest volgen: afhankelijk van de vraag of het ging om ambtelijke
dan wel niet ambtelijk werkzaamheden van de gerechtsdeurwaarder moest de burger
met zijn klacht terecht bij de kamer voor gerechtsdeurwaarders respectievelijk
een klachtencommissie van de KVG. Voor een dergelijke verwarring is onder
het huidige wetsvoorstel mijns inziens niet te duchten. De burger kan met
een klacht over het functioneren van een gerechtsdeurwaarder altijd bij de
kamer voor gerechtsdeurwaarders terecht. Slechts wanneer de klacht betrekking
heeft op een ambtshandeling kan hij, in plaats daarvan, ook ervoor kiezen
om de Nationale ombudsman in te schakelen, overigens nadat hij de desbetreffende
gerechtsdeurwaarder conform hoofdstuk 9 van de Algemene wet bestuursrecht
in de gelegenheid heeft gesteld op de klacht te reageren. Voor de burger is
het dan ook meer een kwestie van en/en dan of/of. Daarbij teken ik aan dat
de commissie-Van der Winkel in het kader van haar onderzoek een helder overzicht
van ambtshandelingen zal geven, hetgeen voor de praktijk eveneens meer duidelijkheid
schept over de klachtmogelijkheden bij de Nationale ombudsman.Ik erken dat deze samenloop tussen tuchtrecht en klachtrecht bij de Nationale
ombudsman niet de schoonheidsprijs verdient (zie ook nota naar aanleiding
van het nader verslag (nr. 16, p. 18–19). Zoals ik ook bij de plenaire
behandeling in de Tweede Kamer heb aangegeven zijn er op zichzelf redenen
om die samenloop nog eens kritisch onder de loep te nemen. Hetzelfde heeft
de Commissie- Van Delden (werkgroep Toezicht notariaat, november 1999) geconcludeerd
ten aanzien van de beroepsgroep van de notarissen, waar de samenloop zich
eveneens voordoet. Vanuit de praktijk in het notariaat hebben mij tot op heden
geen signalen bereikt dat dit om direct ingrijpen van de wetgever vraagt.
Het is daarom mijn bedoeling om mede in licht van de zich ontwikkelende praktijk
bij de gerechtsdeurwaarders deze kwestie – voor de beide beroepsgroepen –
verder op te pakken. Een uitzondering op de Wet Nationale ombudsman, zoals de hier aan het woord zijnde leden voor de gerechtsdeurwaarders
bepleiten, acht ik – op termijn – niet uitgesloten (zie ook nota
naar aanleiding van het nader verslag, t.a.p.). Anders dan deze leden denk
ik echter niet dat het mogelijk is dat een – eventuele – uitzondering
reeds op het moment van inwerkingtreding van de Gerechtsdeurwaarderwet te
realiseren zou zijn.De leden van de CDA-fractie merkten op dat zij begrip hebben voor de gehanteerde
argumenten de leden van de Stichting garantiefonds niet van het publiekrechtelijke
toezicht op de financiën vrij te stellen. Deze leden hechten echter wel
waarde aan een maximale beperking van overlap. Zij vroegen of meer precies
kan worden aangegeven welke gegevens het Bureau financieel toezicht (BFT)
in de centrale rol van onafhankelijk toezichthouder nodig heeft en welke rol
de Stichting garantiefonds daar mogelijk bij zou kunnen spelen vanuit de gedachte
dat bureaucratisering dient te worden voorkomen.Met deze leden ben ik het graag eens dat bij het toezicht op de financiën
van de gerechtsdeurwaarder bureaucratisering dient te worden voorkomen. Indien
door de accountant van de Stichting garantiefonds bepaalde controlewerkzaamheden
zijn verricht, heeft het geen zin dat de accountant van het BFT deze werkzaamheden
over gaat doen. Het is niet de bedoeling controle op controle te stapelen.
Vanuit die optiek wordt door het BFT dan ook het overleg met de KVG en de
Stichting garantiefonds over de praktische inrichting van het financiële
toezicht gevoerd. Voor de inrichting is van belang dat het BFT het toezicht
zowel goed als doelmatig kan uitvoeren. In beginsel vindt het toezicht plaats
door een jaarlijkse beoordeling van de door de gerechtsdeurwaarder in te dienen
jaarstukken van zijn kantoor- en privé-administratie. Daarnaast wordt
periodiek een onderzoek op het kantoor van de gerechtsdeurwaarder uitgevoerd.
Het onderzoek ter plaatse zal uiterlijk twee jaar na benoeming plaatsvinden
en vervolgens in beginsel om de vijf jaar. Naast het normale toezicht kan
er, afhankelijk van de omstandigheden waarin het kantoor en/of de gerechtsdeurwaarder
zich privé bevindt, sprake zijn van aanscherping (oplettend en verscherpt
toezicht). In dergelijke situaties zal er sprake zijn van verdergaande controle
werkzaamheden van het BFT. Voor de Stichting garantiefonds geldt dat aan de
deelnemende gerechtsdeurwaarders hoge eisen worden gesteld wat betreft bedrijfsvoering,
inrichting van de administratieve organisatie en solvabiliteitmarge. De leden
van de Stichting vormen daarom voor het BFT een laag risico. Op deze gerechtsdeurwaarders
zal dus in beginsel een normaal toezicht plaatsvinden. Of – en in hoeverre –
het BFT daarbij verder gebruik kan maken van de controlewerkzaamheden
van de accountant van de Stichting hangt af van een aantal factoren
zoals onder andere: (1) de eisen die de Stichting garantiefonds aan potentiële
deelnemers stelt. (2) De wijze waarop de Stichting screent (initieel en periodiek).
(3) De mate waarin de Stichting – periodiek – aan het BFT inzicht
wenst te gegeven in de uitkomsten van de screening. Over deze factoren –
die normaliter tot tijdbesparing leiden bij periodiek onderzoek ter plaatse –
vindt nu overleg tussen het BFT en de Stichting garantiefonds plaats.In antwoord op de vraag van de leden van SGP-fractie en de RPF/GPV-fractie
of nog vóór de afhandeling van het wetsvoorstel zicht op een
concrete regeling tussen het BFT en de Stichting garantiefonds wordt geboden,
kan ik slechts melden dat het overleg gaande is.Ik ben het graag met de leden van de CDA-fractie eens dat in artikel 3,
tweede lid, onderdeel a, de geregistreerde partner moet worden toegevoegd.
Aanpassing van het wetsvoorstel aan de op 1 januari 1998 in werking getreden
regeling van titel 5a van het Burgerlijke Wetboek inzake geregistreerd
partnerschap is abusievelijk achterwege gebleven. Dit zal bij eerste gelegenheid
worden rechtgezet.De hier aan het woord zijnde leden hebben tevens gevraagd om een toelichting
op het onderscheid tussen nietigheid en vernietigbaarheid van ambtshandelingen,
zoals dat in artikel 3, vijfde lid, jo. tweede en vierde lid, van het wetsvoorstel
is neergelegd. Deze leden merken op dat ambtshandelingen ten behoeve van of
gericht tegen bepaalde bloed- en aanverwanten van de gerechtsdeurwaarder of
diens echtgenoot (lid 2) nietig zijn en die ten behoeve van of gericht tegen
bepaalde bloed- of aanverwanten van een persoon met wie hij duurzaam samenwoont
(lid 4) vernietigbaar.In de memorie van toelichting is betoogd dat het ten opzichte van de huidige
regeling van de bevoegdheid van de gerechtsdeurwaarder nieuw voorgestelde
vierde lid een aanpassing vormt aan «moderne omstandigheden» (nr.
3, p. 16). Ik constateer dat het bij indiening van het wetsvoorstel kennelijk
in de rede lag om de (on)bevoegdheidsregels voor de in lid 2 en 4 genoemde
(familie)relaties gelijk te trekken, maar om aan overtreding van de bevoegdheidsregels
een verschillend rechtsgevolg te verbinden (nietigheid van rechtswege tegenover
vernietigbaar waarbij het van de wil van een bepaalde persoon afhankelijk
is of de ambtshandeling nietig zal zijn). Dat onderscheid valt – in
déze moderne tijd – naar mijn mening niet goed meer te maken.
Ook hiervoor geldt dat bij eerste gelegenheid zal worden bezien op welke manier
dit onderscheid kan worden opgeheven. Daarbij wil ik ook betrekken de vraag
welk doel voor ogen heeft gestaan bij het opnemen van deze bepalingen in het
wetsvoorstel (er is sprake van een uitbreiding van de «onbevoegdheden»
van de gerechtsdeurwaarder ten opzichte van het huidige artikel 16 Rv.) en
of de sanctie van nietigheid of vernietigbaarheid bij het niet in acht nemen
van deze bepalingen wel noodzakelijk is, mede in het licht van het streven
naar deformalisering van het burgerlijk procesrecht.Naar aanleiding van de voorgestelde regeling van het tuchtrecht hebben
deze leden gevraagd of het niet wenselijk zou zijn om een termijn op te nemen
waarbinnen de kamer voor gerechtsdeurwaarders resp. het gerechtshof een beslissing
moeten nemen. In antwoord hierop merk ik het volgende op. Tuchtrechtspraak
is een vorm van rechtspraak. Ook tuchtrechtspraak moet daarom voldoen aan
de (internationaalrechtelijke) eisen die aan rechtspraak worden gesteld, zoals
onder andere de eis van afdoening binnen een redelijke termijn (artikel 6
EVRM). Daarbij zij aangetekend dat deze eis niet alleen ziet op de maximale
doorlooptijd van het beroep bij de rechter, maar ook op het tijdsverloop tussen
de klachtwaardige gedraging en de beoordeling door de rechter. De eis van
een redelijke termijn brengt met zich mee dat de kamer voor gerechtsdeurwaarders
resp. het gerechtshof te Amsterdam in staat moeten worden gesteld tuchtzaken
tijdig af te doen. Deze leden doelen met hun vraag om een rechterlijke beslistermijn
in de wet op te nemen waarschijnlijk op het algemene gevoelen dat de doorlooptijden
van rechterlijke procedures achterblijven bij het maatschappelijk tempo van
het rechtsverkeer. Mijn antwoord daarop is dat in algemene zin thans reeds
aan verbetering van de doorlooptijden van rechterlijke procedures wordt gewerkt
in het kader van de modernisering van de rechterlijke organisatie (o.a. Contourennota
modernisering rechterlijke organisatie, «Rechtspraak in de 21 eeuw»,
Kamerstukken II 1998/99, 26 352, nr. 2). Het opnemen van een rechterlijke
beslistermijn in de wet, zoals deze leden voorstellen, komt mij niet wenselijk
voor. Allereerst omdat overschrijding van de gestelde termijn moeilijk te
sanctioneren valt. Het opnemen van een rechterlijke beslistermijn in een specifieke
wet heeft in de praktijk bovendien alleen zin wanneer het rechterlijke college
de aan de termijn gebonden zaken voorrang kan geven boven andere zaken. Daarvan
is bij de kamer voor gerechtsdeurwaarders c.q. het gerechtshof
geen sprake omdat zij alleen gerechtsdeurwaarderstuchtzaken behandelen. In
de door het kabinet recent aan de Tweede Kamer toegezonden notitie over termijnen
voor bestuur en rechter (Kamerstukken II 2000/01, 27 461, nr. 1, par.
3) wordt meer uitgebreid ingegaan op de voors en tegens van rechterlijke termijnstelling.
Kortheidshalve volsta ik met op deze plaats daarnaar te verwijzen.Deze leden stelden voorts enkele vragen over de openbaarheid van de tuchtrechtelijke
procedure. Anders dan deze leden menen bepaalt het wetsvoorstel wel uitdrukkelijk
dat de uitspraak van de kamer voor gerechtsdeurwaarders, op straffe van nietigheid,
in het openbaar wordt gedaan (artikel 43, eerste lid). In aanvulling daarop
bepaalt artikel 43, derde lid – door deze leden aangehaald – dat
de beslissing tot oplegging van een maatregel openbaar kan worden gemaakt
indien het belang van de kwaliteit van de beroepsuitoefening dat vordert.
Dit betekent dat de kamer voor gerechtsdeurwaarders als bijkomende tuchtrechtelijke
maatregel kan besluiten dat de maatregel ook anderszins – actief –
op een door de kamers voorschreven wijze openbaar wordt gemaakt.Artikel 49, onderdeel b, van het wetsvoorstel riep bij deze leden de vraag
op waarom bij de kandidaat-gerechtsdeurwaarders, tegen wie door de kamer voor
gerechtsdeurwaarders een bezwaar geheel of gedeeltelijk gegrond is verklaard,
in tegenstelling tot de (waarnemend-)gerechtsdeurwaarders geen geldboete of
schorsing kan worden opgelegd. Mijn antwoord daarop is, dat van een schorsing
geen sprake kan zijn, omdat schorsing in de Gerechtsdeurwaarderswet betekent
opschorting van de bevoegdheid tot het verrichten van ambtshandelingen, en
de kandidaat-gerechtsdeurwaarder resp. toegevoegd kandidaat-gerechtsdeurwaarder
geen resp. niet op eigen titel ambtshandelingen kunnen verrichten. Welke redengeving
ten grondslag ligt aan de bepaling dat de kandidaat-gerechtsdeurwaarder geen
geldboete kan worden opgelegd valt niet precies te achterhalen. Vermoedelijk
is dit niet passend geacht omdat de kandidaat-gerechtsdeurwaarder veelal in
dienstbetrekking werkzaam is, en derhalve in een gezagsverhouding tot zijn
werkgever staat.Het doet mij genoegen dat de leden van de VVD-fractie met instemming van
het wetsvoorstel hebben kennisgenomen. Hoewel zij in het algemeen nogal terughoudend
zeiden te staan tegenover de publiekrechtelijke bedrijfs- (of beroeps-)organisatie,
zien zij in dit geval weinig reden tot zorg. Hun opmerking in dit verband
over de aanwezigheid van toezicht van de minister verdient een nuancering
mijnerzijds. Het financiële toezicht op de gerechtsdeurwaarders wordt
uitgeoefend door het Bureau Financieel Toezicht (een zelfstandig bestuursorgaan).
De minister kan voor wat de niet financiële aspecten betreft, net als
ieder ander, een klacht jegens een individuele beroepsbeoefenaar indienen
bij de kamer voor gerechtsdeurwaarders.De leden van de VVD-fractie vroegen of de gerechtsdeurwaarders bij hun
taakuitoefening steeds op voldoende politiebescherming kunnen rekenen en of
zich wel eens problemen voordoen. De Koninklijke Vereniging van Gerechtsdeurwaarders
heeft mij desgevraagd gemeld dat bij de leden geen klachten over onvoldoende
politiebescherming bestaan.De leden van de VVD-fractie vroegen waarom in artikel 20, derde lid, onder
e, is opgenomen dat het opmaken van een schriftelijke verklaring feiten van
stoffelijke aard moet betreffen. Zij wijzen erop dat deze formulering grofstoffelijke
(niet fijnzinnige) beledigingen uit lijkt te sluiten. Deze leden zien daarvoor
niet aanstonds de reden in. Het is inderdaad niet de bedoeling
dat de gerechtsdeurwaarder ook proces-verbaal gaat opmaken van beledigingen.
De voorgestelde bepaling strekt er uitsluitend toe dat het de gerechtsdeurwaarder
als nevenactiviteit is toegestaan door hem zelf waargenomen materiële
feiten in een proces-verbaal van constatering vast te leggen. Te denken valt
aan de constatering van beschadigingen en veranderingen na het verlaten van
een verhuurde woning, de inventarisatie van een inboedel of het feit dat bepaalde
software op een computer aanwezig is. Het proces-verbaal van dergelijke constateringen
kan door de belanghebbende later in een procedure worden ingebracht, zodat
wellicht een gedetailleerde kostbare bewijsopdracht kan worden vermeden. Het
gaat dus om de zuiver materiële waarneming door de gerechtsdeurwaarder
van feiten die evident zijn. De constateringen moeten objectief zijn en tot
materiële feiten beperkt blijven. Aan de feiten moeten geen persoonlijke
interpretaties worden toegevoegd. De gerechtsdeurwaarder dient dan ook geen
gissingen, oordelen over de rechtstoestand of feiten die een misdrijf of een
overtreding kunnen opleveren in een proces-verbaal op te nemen. Bij het laatste
is mede van belang dat deze nevenactiviteit geen uitbreiding van taken bevat
die aan de politie zijn voorbehouden. Juist voor een grofstoffelijke belediging
geldt dat een zodanig uitlating een overtreding kan opleveren. Daarom is bij
de constatering hiervan geen taak voor de gerechtsdeurwaarder weggelegd.De leden van de PvdA-fractie hebben gevraagd of de definitie van de gerechtsdeurwaarder
in artikel 2 als «openbaar ambtenaar» wel juist is nu meer dan
40% van de werkzaamheden bestaat uit niet ambtelijke activiteiten en vrijwel
de helft van de omzet uit de niet ambtelijke praktijk afkomstig is. Deze leden
vroegen wat de verwachtingen zijn wat betreft toekomstige ontwikkelingen in
de verhouding tussen ambtelijke en niet-ambtelijke werkzaamheden. Is de verwachting
dat ambtelijke werkzaamheden de overhand zullen houden?Voor de definitie van artikel 2 geldt dat deze ziet op de benoeming en
niet op de hoeveelheid ambtshandelingen. De gerechtsdeurwaarder wordt benoemd
als openbaar ambtenaar en oefent in die functie openbaar gezag uit. Hij is
derhalve openbaar ambtenaar uit hoofde van zijn benoeming, ook al verricht
hij wellicht in meerderheid niet-ambtelijke werkzaamheden. Of ambtelijke werkzaamheden
in de toekomst de overhand zullen houden is van meerdere factoren afhankelijk,
het is lastig hierover stellige uitspraken te doen. Zo heeft de recente verhoging
van de competentiegrens voor de kantonrechter van f 5000,– naar
f 10 000,– tot een substantiële verruiming van de mogelijkheid
om – niet-ambtelijke – rechtsbijstand te verlenen geleid. Andersom
is niet denkbeeldig dat aanvaarding van het wetvoorstel waarbij de formulierdagvaarding
wordt ingetrokken (Kamerstukken II 1999/2000, 26 855, nr. 5, pagina 47
e.v.) tot een toename van ambtelijke werkzaamheden zal leiden. Daarnaast speelt
ook de mate waarin ambtelijk en niet-ambtelijke activiteiten meer of minder
financieel aantrekkelijk zijn een belangrijke rol. Indien inkomsten uit ambtelijk
werk ver achterblijven bij die uitniet-ambtelijke werkzaamheden ligt het voor
de hand dat de gerechtsdeurwaarder zijn aandacht naar niet-ambtelijke activiteiten
zal gaan verleggen. Mede met het oog op dit laatste heeft de commissie-Van
der Winkel bij de vaststelling van de kostprijzen als uitgangspunt genomen
dat de gerechtsdeurwaarder die uitsluitend ambtshandelingen verricht uit deze
werkzaamheden een redelijk inkomen moet kunnen verwerven.De leden van de PvdA-fractie merkten op dat ten tijde van de behandeling
van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer nog vele zaken geregeld moesten worden.
Over de afbakening van ambtshandelingen en de vraag hoe gebruik van informatie
uit de ambtspraktijk bij nevenactiviteiten te voorkomen, moest nog advies
worden ingewonnen. Deze leden vroegen of de bevindingen van de
commissie-Van der Winkel naast de tariefstelling ook van belang zijn voor
de vaststelling van beroepsregels. Verder vragen deze leden om een overzicht
met de stand van zaken van de onderzoeken die nog lopen en de regelingen die
nog moeten worden getroffen, alvorens het wetsvoorstel in werking kan treden.De afbakening tussen ambtshandelingen en niet-ambtelijke activiteiten
maakt deel uit van de taakopdracht van de commissie-Van der Winkel. Deze Commissie
zal medio januari aanstaande advies uitbrengen. Ik acht het op voorhand niet
uitgesloten dat de Commissie met het oog op een juiste toepassing van de tariefregeling
concrete gedragsregels zal aanbevelen. Wat betreft het aanwenden van informatie
afkomstig uit de ambtspraktijk voor nevenactiviteiten verwacht ik dat het
overleg met de Registratiekamer en de beroepsgroep over een systeem van periodieke
controle op het gebruik van gegevens die uit hoofde van de publieke taakuitoefening
zijn verkregen, voor inwerkingtreding van de wet kan worden afgerond.Het door deze leden gevraagde overzicht van nog af te ronden onderzoeken
en te treffen (uitvoerings)regelingen is hierna opgenomen. OnderwerpBepalingStand van zaken AmvB omschrijving
ambtshandelingen met een vast debiteurentarief en de verschuldigde voorschottenArtikel 57, vijfde lid, en 434a Wetboek van Burgerlijke
rechtsvordering en art. 2, tweede lid en 21 wetsvoorstelCommissie-Van der Winkel zal medio januari 2001 advies uitbrengen. AmvB inrichting ondernemingsplan en werkwijze
Commissie van deskundigenArtikel 6, vijfde lid
wetsvoorstelConcept gereed AmvB opleiding en stage kandidaat gerechtsdeurwaarderArtikel 25, vierde lid, en artikel 27, tweede
lidIn voorbereiding AmvB toegevoegd kandidaat-gerechtsdeurwaardersArtikel 26, vierde lidIn voorbereiding Ministeriële uitvoeringsregeling
rente derdengeldenArtikel 19, zevende lidOverleg met het BFT en de KVG over de vaststelling van
een ondergrens is gaandeMinisteriële
uitvoeringsregeling meldingsplicht ambtshandelingen die in strijd zijn met
volkenrechtelijke verplichtingen van de staat In voorbereiding Administratieverordening (eerste maal bij ministeriële regeling)Artikel 17, vijfde lid jo. artikel 94Overleg met het BFT en de KVG over concept is gaandeVerordening op de beroeps- en gedragsregels (eerste maal bij
ministeriële regeling)Artikel 57, tweede
lid jo. artikel 94Overleg met de KVG is gaande Verordening functioneren ledenraad
KBvG (eerste maal bij ministeriële regeling)Artikel 73 jo. artikel 94In voorbereiding Reparatie Wetboek van Strafvordering en Wet
administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften + onderliggende
amvb'sN.a.v. het vervallen van art. 54, aanhef
en onder l en m, van de Wet tarieven in burgerlijke zaken (art. 87 van het
wetsvoorstel) en het daarop gebaseerde art. 14, aanhef en onder k, Deurwaardersreglement
dienen de genoemde wetten te worden aangevuld met het oog op het aan de overtreder
in rekening brengen van incassokosten en het vaststellen van een tarief daarvoor1.Wetsvoorstel wordt op korte termijn bij
de Tweede Kamer ingediend; wijziging amvb's in voorbereiding1 De commissie-Van der Winkel is van oordeel dat de incasso
ter zake van geldboetes, schadevergoedings- en ontnemingsmaatregelen en administratieve
sancties, bedoeld in de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften –
onder de nieuwe Gerechtsdeurwaarderwet – niet als ambtshandeling kan
worden aangemerkt. Het ontvangen van betalingen door de gerechtsdeurwaarder
kan alleen dan als een ambtshandeling worden aangemerkt, indien de ontvangen
gelden executieopbrenst zijn.De leden van de PvdA-fractie hebben voorts gevraagd of er al vooruitgang
is geboekt bij het bezien van de vraag of de regeling voor belastingdeurwaarders
niet gelijk zou moeten worden getrokken met de huidige regeling. De heer Santi
heeft deze vraag in de Tweede Kamer aan de orde gesteld. Zoals ik bij de mondelinge
behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer heb toegezegd, is door
medewerkers van mijn ministerie over deze vraag overleg gevoerd met het Ministerie
van Financiën. De uitkomst van dit overleg is dat een gelijktrekking
van de regeling niet goed mogelijk c.q. niet zinvol lijkt in verband met het
verschil in positie tussen de gerechtsdeurwaarder en de belastingdeurwaarder.
De gerechtsdeurwaarder is een door de Kroon benoemde functionaris
(ambtenaar) met een onafhankelijke positie die zijn inkomsten uit (o.a. ambtelijke)
dienstverlening in het rechtsverkeer uit de markt moet betrekken. Daarnaast
staat het hem vrij niet-ambtelijke diensten te verlenen. De belastingdeurwaarder
daarentegen is een bezoldigde ambtenaar van de rijksbelastingdienst, uitsluitend
belast met ambtelijke werkzaamheden in opdracht van een ontvanger. Daarnaast
kennen gemeenten en waterschappen eigen belastingdeurwaarders met vergelijkbare
taken (vaak gebaseerd op een overeenkomstige toepassingverklaring van de Invorderingswet
1990). Kern van het verschil is de hiërarchische ondergeschiktheid van
de belastingsdeurwaarder aan de opdrachtgever (i.c. de ontvanger), die bij
de gerechtsdeurwaarder ontbreekt. Hoewel de overeenkomst tussen beide beroepsgroepen
is gelegen in het ambtelijk werk kan tevens worden geconstateerd dat het ambtelijke
werkpakket van de belastingdeurwaarder minder uitgebreid is dan dat van de
gerechtsdeurwaarder. Het werk van de belastingdeurwaarder bestaat voornamelijk
uit het betekenen van dwangbevelen en het leggen van executoriale beslagen.
De conclusie van genoemd overleg was dan ook dat slechts voorzover bij of
krachtens de Gerechtsdeurwaarderswet regels worden gesteld die op díe
taakonderdelen betrekking (zouden) hebben, afstemming met het Ministerie van
Financiën in de rede ligt. Ik hecht eraan in herinnering te brengen dat
deze afstemming – op verzoek van uw Kamer– in een betrekkelijk
recent geval ook heeft plaatsgevonden. Zowel de belastingdeurwaarders als
de gerechtsdeurwaarders zijn bij – afzonderlijke – circulaire
geïnformeerd over de bij het binnentreden in woningen in acht te nemen
zorgvuldigheidseisen, indien dat binnentreden zonder toestemming van de bewoner
geschiedt (Besluit van de Staatssecretaris van Financiën van 19 mei 1999,
nr. AFZ 99/1542M, verwerkt in de Leidraad Invordering 1990, par. 1, lid 14,
respectievelijk circulaire van 11 juni 2000 van de Staatssecretaris van Justitie,
Kamerstukken I 1999/2000, 25 929, nr. 313). Het enige verschil tussen
deze circulaires – dat teruggaat op het hierboven geschetste verschil
in positie – is dat de belastingdeurwaarder die geen toestemming van
de bewoner krijgt tot binnentreden, behoudens uitzonderingsgevallen, niet
mag binnentreden in de woning dan na overleg met de ontvanger die de beslagopdracht
heeft gegeven.De leden van de SGP-fractie en de RPF/GPV-fractie hebben opgemerkt dat
onder andere op het punt van de externe klachtenregeling (tuchtrecht/Nationale
ombudsman) en op het punt van het tuchtrecht (overgangsregeling) nog onduidelijk
is hoe de praktijk zal zijn onder de voorgestelde regeling. Zij hebben mij
gevraagd of het wetsvoorstel, eenmaal wet geworden, in werking kan treden
zonder dat op dat moment concrete regelingen of afspraken op de genoemde punten
bestaan. In mijn eerdere antwoord op een vraag van de leden van de CDA-fractie,
ben ik reeds ingegaan op de samenloop tussen tuchtrecht en het klachtrecht
bij de Nationale ombudsman. Ik heb daarbij aangegeven dat het voor de aanpak
van het vraagstuk van de samenloop juist van belang is om te zien hoe de praktijk
zich ontwikkelt, en dat een «gelijk optrekken» met het notariaat
in de rede ligt. Beide (externe) klachtwegen zijn op zichzelf duidelijk.Wat het tuchtrecht betreft, kan ik deze leden geruststellen dat de inspanningen
van alle betrokkenen bij het huidige (verenigings)tuchtrecht en het disciplinaire
toezicht op grond van het Algemeen rijksambtenarenreglement (minister, hoofden
van dienst) erop zijn gericht om te voorkomen dat – door het wegvallen
van deze voorzieningen op het moment van inwerkingtreding van de Gerechtsdeurwaarderswet –
een lacune zou ontstaan. Zoals ik bij de plenaire behandeling van het wetsvoorstel
in de Tweede Kamer heb aangegeven zal de KVG circa drie tot vier maanden vóór
de inwerkingtreding van de wet geen nieuwe zaken meer in behandeling
nemen. Op die manier moet het mogelijk zijn om deze zaken voor de inwerkingtreding
van de wet af te handelen. Voor dringende zaken die zich kort voorafgaand
aan de inwerkingtreding van de wet zullen aandienen zal ik mij inspannen om,
in overleg met de desbetreffende hoofden van dienst, voor een voortvarende
en adequate behandeling zorg te dragen. Ik hecht eraan hier nog aan toe te
voegen dat de overgangsproblematiek geen betrekking heeft op de voor ambtshandelingen
geldende klachtmogelijkheid bij de Nationale ombudsman; deze bestaat nu ook
en loopt na de inwerkingtreding van de wet in beginsel gewoon door.Op de vraag van de hier aan het woord zijnde leden inzake het publieke
en private financiële toezicht ben ik aan het begin van deze memorie
reeds ingegaan.De Staatssecretaris van Justitie,M. J. Cohen 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20002001-22775-109.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl