Subsidiariteitstoets herziening Dublinverordening (COM(2008)820def); Voorstel voor een Verordening van de Raad
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31807, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-02-2009

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31807 nr. 1;A

03-12-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31807Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 14,3 Mb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 807Subsidiariteitstoets van het voorstel voor een verordening tot vaststelling
van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk
is voor de behandeling van een asielverzoek van een derdelander of een statenloze
(COM(2008)820def) (herziening Dublinverordening)Anr. 1VOORSTEL VOOR EEN VERORDENING VAN DE RAADBrussel, 3 december 2008TOELICHTING1. ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL• Motivering en doel van het voorstelDit voorstel behelst een herschikking van Verordening (EG) nr. 343/2003
van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en
instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling
van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van
de lidstaten wordt ingediend (hierna de «Dublinverordening» genoemd)1.Het evaluatieverslag van de Commissie over het Dublinsysteem van 6 juni
2007 (hierna: «het evaluatieverslag over Dublin» genoemd)2 en de bijdragen van verschillende belanghebbenden in
het kader van de raadpleging op basis van het groenboek3 hebben een aantal tekortkomingen aan het licht gebracht ten aanzien
van de efficiëntie van het systeem in zijn huidige vorm en het beschermingsniveau
voor aanvragers van internationale bescherming die onder de Dublinprocedure
vallen. De Commissie wil dan ook de Dublinverordening wijzigen, enerzijds
om het systeem efficiënter te maken en anderzijds om ervoor zorgen dat
de procedure voor het aanwijzen van de verantwoordelijke lidstaat aan alle
internationalebeschermingsbehoeften beantwoordt. Bovendien beoogt het voorstel,
overeenkomstig het Asielbeleidsplan4, een oplossing
te bieden voor situaties waarin de opvangcapaciteit en het asielstelsel van
bepaalde lidstaten zwaar onder druk staan en voor situaties waarin het beschermingsniveau
voor aanvragers van internationale bescherming onvoldoende is.Zoals aangekondigd in het Asielbeleidsplan, maakt dit voorstel deel uit
van een eerste pakket maatregelen die moeten leiden tot meer harmonisatie
en een hoger beschermingsniveau in het gemeenschappelijk Europees asielstelsel.
Het voorstel wordt tegelijk goedgekeurd met de herschikking van de Eurodac-verordening5 en de herschikking van de richtlijn opvangvoorzieningen6. In 2009 zal de Commissie voorstellen de erkenningsrichtlijn1 en de richtlijn asielprocedures2 te wijzigen. Daarnaast zal de Commissie in het eerst kwartaal van
2009 voorstellen een Europees ondersteuningsbureau voor asielzaken op te richten,
dat de lidstaten moet helpen bij het nemen van asielbesluiten. Het ondersteuningsbureau
zal tevens lidstaten waarvan het asielstelsel, voornamelijk als gevolg van
hun ligging, onder druk staat, met specifieke deskundigheid en praktische
ondersteuning helpen aan de voorschriften van het Gemeenschapsrecht te voldoen.• Algemene contextIn een gebied zonder controles aan de binnengrenzen was een procedure
nodig om te bepalen wie er verantwoordelijk is voor de behandeling van een
asielverzoek dat in een van de lidstaten wordt ingediend, enerzijds om de
toegang tot de procedures voor het al dan niet toekennen van de vluchtelingenstatus
te waarborgen en een snelle behandeling van asielverzoeken mogelijk te maken,
en anderzijds om te voorkomen dat de asielprocedures worden misbruikt door
personen die in verschillende lidstaten een asielverzoek indienen, uitsluitend
om hun verblijf in de lidstaten te verlengen.Oorspronkelijk was de verantwoordelijkheid voor de behandeling van asielverzoeken
geregeld bij de intergouvernementele Schengenuitvoeringsovereenkomst. Deze
regeling werd later vervangen door de Overeenkomst betreffende de vaststelling
van de staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek
dat bij een van de lidstaten van de Europese Gemeenschappen wordt ingediend,
beter bekend als de «Overeenkomst van Dublin»3. Ten behoeve van een doeltreffende toepassing van de Overeenkomst
van Dublin werd Verordening (EG) nr. 2725/2000 van 11 december 2000 betreffende
de instelling van «Eurodac» (een voor de gehele Gemeenschap bedoeld
systeem voor de vergelijking van vingerafdrukken van asielzoekers) vastgesteld
(hierna de«Eurodac-verordening» genoemd)4.In februari 2003 werd de Dublinverordening vastgesteld, om uitvoering
te geven aan artikel 63, punt 1), onder a), van het EG-Verdrag, dat bepaalt
dat de Dublinovereenkomst moet worden vervangen door een communautair rechtsinstrument,
en om te voldoen aan de wens die in de conclusies van de Europese Raad van
Tampere van oktober 1999 werd geformuleerd.De Dublinverordening wordt beschouwd als de eerste hoeksteen van het gemeenschappelijk
Europees asielstelsel. De verordening was een aanzienlijke verbetering ten
opzichte van de Overeenkomst van Dublin en bevatte ook een aantal vernieuwingen.
De algemene beginselen bleven echter dezelfde, zoals het uitgangspunt dat
de verantwoordelijkheid voor de behandeling van een asielverzoek moet liggen
bij de lidstaat die de belangrijkste rol speelt in de toegang tot en het verblijf
in de lidstaten, met enkele uitzonderingen om de eenheid van het gezin te
beschermen.In het Haags programma werd de Commissie verzocht de evaluatie van de
rechtsinstrumenten op asielgebied van de eerste fase af te ronden en de instrumenten
en maatregelen voor de tweede fase in te dienen bij de Raad en het Europees
Parlement, zodat ze voor eind 2010 zouden kunnen worden goedgekeurd. De conclusie
van het evaluatieverslag over Dublin luidt dat de belangrijkste doelstelling
van het systeem, met name het invoeren van een duidelijk en werkbaar mechanisme
voor het aanwijzen van de lidstaat die verantwoordelijk is voor het behandelen
van een asielverzoek, over het algemeen zijn verwezenlijkt, maar dat er ook
nog wat zwakke punten zijn, zowel wat de praktische toepassing als wat de
effectiviteit van het systeem betreft. Bovendien werden in de reacties op
het groenboek een groot aantal tekortkomingen genoemd bij de bescherming van
personen die om internationale bescherming vragen en onder de Dublinverordening
vallen.Dit voorstel tot wijziging van de Dublinverordening beantwoordt dan ook
aan het verzoek dat in het Haags programma is geformuleerd en probeert de
tekortkomingen die bij de uitvoering van de Dublinverordening zijn geconstateerd,
te verhelpen.Dit voorstel moet tevens zorgen voor samenhang met de ontwikkelingen in
het EU-asielacquis, in het bijzonder met de richtlijn asielprocedures, met
de erkenningsrichtlijn en met Richtlijn 2003/9/EG van de Raad tot vaststelling
van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten (hierna
de «richtlijn opvangvoorzieningen» genoemd)1.In de effectbeoordeling die aan dit voorstel is gehecht, worden de problemen
die zich voordoen met betrekking tot de Dublinverordening uitvoerig geanalyseerd.
Daarnaast worden de werkzaamheden ter voorbereiding van de herziening beschreven
en worden de subopties en de voorkeursoptie geformuleerd en beoordeeld.• Bestaande bepalingen op het door het voorstel
bestreken gebiedHet Dublinsysteem bestaat uit de Dublin- en de Eurodac-verordening en
de uitvoeringsverordeningen daarvan: Verordening (EG) nr. 1560/2003 van de
Commissie van 2 september 2003 houdende uitvoeringsbepalingen van Verordening
(EG) nr. 343/2003 van de Raad tot vaststelling van de criteria en instrumenten
om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een
asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten
wordt ingediend (hierna de «Dublinuitvoeringsverordening» genoemd)2 en Verordening (EG) nr. 407/2002 van de Raad van 28 februari
2002 tot vaststelling van sommige uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EG)
nr. 2725/2000 betreffende de instelling van«Eurodac» voor de vergelijking
van vingerafdrukken ten behoeve van een doeltreffende toepassing van de Overeenkomst
van Dublin3.Door de verordening van het Europees Parlement en de Raad tot aanpassing
aan Besluit 1999/468/EG van de Raad, zoals gewijzigd bij Besluit 2006/512/EG,
van een aantal besluiten waarop de procedure van artikel 251 van het Verdrag
van toepassing is, wat de regelgevingsprocedure met toetsing betreft4, zijn verschillende bepalingen van de Dublinverordening
aangepast aan de regelgevingsprocedure met toetsing. Deze zijn opgenomen in
het onderhavige voorstel.• Samenhang met andere beleidsgebiedenDit voorstel is volledig in overeenstemming met de conclusies van de Europese
Raad van Tampere van 1999 en het Haags programma van 2004 wat de totstandbrenging
van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel betreft. Het strookt ook volledig
met het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in het bijzonder
wat betreft het recht op asiel en de bescherming van persoonsgegevens.RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJENVoor de evaluatie van het Dublinsysteem heeft de Commissie een tweesporenbeleid
gevolgd: een technische evaluatie en een beleidsevaluatie. De technische evaluatie
(het evaluatieverslag over Dublin) was gebaseerd op een breed scala van bijdragen
van de lidstaten, waaronder antwoorden op een uitvoerige vragenlijst die de
Commissie in juli 2005 aan de lidstaten had gestuurd, regelmatige discussies
op bijeenkomsten van deskundigen en statistieken. Ook bijdragen van andere
belanghebbenden, met name van de UNHCR en het maatschappelijk middenveld,
zijn zorgvuldig bekeken. De raadpleging op basis van het groenboek over de toekomst van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel diende
als beleidsevaluatie. De respons op deze openbare raadpleging omvatte 89 bijdragen
van zeer diverse belanghebbenden. Mede op basis van de problemen en suggesties
die naar voren zijn gekomen tijdens de raadpleging is het Asielbeleidsplan
opgesteld, waarin een traject voor de komende jaren wordt geschetst en de
maatregelen worden opgesomd die de Commissie wil voorstellen om de tweede
fase van het gemeenschappelijk asielstelsel af te ronden, zoals het voorstel
tot wijziging van de Dublinverordening.Op 5 maart 2008 hebben de diensten van de Commissie de grote lijnen
van dit voorstel informeel met de lidstaten besproken in het Comité
voor immigratie en asiel. Daarnaast zijn tussen oktober 2007 en juli 2008
ook verschillende bijeenkomsten van deskundigen georganiseerd met vertegenwoordigers
van de lidstaten, ngo’s, UNHCR, juristen, rechters en leden van het
Europees Parlement, die konden aangeven op welke punten de Dublinverordening
zou moeten worden verbeterd.Uit de raadpleging kwam naar voren dat de meerderheid van de lidstaten
de basisbeginselen van de Dublinverordening wil handhaven, maar inziet dat
bepaalde aspecten verbetering behoeven, vooral als het gaat om de efficiëntie.
Anderzijds dringen veel maatschappelijke organisaties en de UNHCR aan op een
wezenlijk andere aanpak, waarbij de verantwoordelijkheid ligt bij de lidstaat
waar het verzoek om internationale bescherming wordt ingediend. Maar omdat
de politieke wil tot een dergelijke verandering ontbreekt, dringen zij erop
aan binnen de huidige verordening beter in te spelen op de beschermingsbehoeften
van personen die om internationale bescherming vragen. In zijn verslag van
2 september 2008 over de evaluatie van het Dublinsysteem1 stelt het Europees Parlement een aantal verbeteringen voor, waarvan
de meeste betrekking hebben op de bescherming.In het voorstel van de Commissie is rekening gehouden met de wensen van
alle belanghebbende partijen. De Commissie stelt voor de uitgangspunten van
de Dublinverordening te handhaven, maar wijst erop dat het van groot belang
is dat in het onderhavige voorstel zowel de efficiëntie als de bescherming
beter wordt geregeld.JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL• Samenvatting van de voorgestelde maatregel(en)Hoofddoel van het voorstel is het systeem efficiënter te maken en
hogere beschermingsnormen te hanteren voor personen die onder de Dublinprocedure
vallen. Tegelijkertijd moet het voorstel ervoor zorgen dat grote druk op de
opvangfaciliteiten en de asielstelsels van de lidstaten beter kan worden opgevangen.Het voorstel is op dezelfde uitgangspunten gebaseerd als de bestaande
Dublinverordening, namelijk dat de verantwoordelijkheid voor de behandeling
van een verzoek om internationale bescherming ligt bij de lidstaat die de
belangrijkste rol heeft gespeeld bij de toegang tot of het verblijf in de
lidstaten, met enkele uitzonderingen om de eenheid van het gezin te beschermen.Ook de aard van het instrument blijft over het algemeen gelijk, in die
zin dat voornamelijk de verplichtingen van de lidstaten jegens elkaar worden
geregeld, en de verplichtingen van de lidstaten jegens asielzoekers die onder
de Dublinprocedure vallen slechts voor zover deze van invloed zijn op de procedures
tussen de lidstaten onderling of indien dit nodig is voor de samenhang met
andere asielinstrumenten. Wel wordt voorgesteld zowel de bestaande procedurele
waarborgen te verbeteren teneinde een hoger beschermingsniveau te bieden,
als nieuwe juridische waarborgen in te bouwen om beter te kunnen inspelen
op de specifieke behoeften van degenen die onder de Dublinprocedure
vallen, waarbij tegelijkertijd wordt getracht lacunes in de bescherming te
voorkomen.Het voorstel heeft betrekking op de volgende punten:1. Werkingssfeer van de verordening en samenhang
met het asielacquisHet voorstel breidt de werkingssfeer van de verordening uit tot personen
die subsidiaire bescherming aanvragen (en genieten). Deze wijziging is nodig
met het oog op de samenhang met het EU-acquis, met name met de erkenningsrichtlijn,
waarin het juridische begrip «subsidiaire bescherming» werd ingevoerd.
Tenslotte worden de in de verordening gebruikte terminologie en definities
op één lijn gebracht met de terminologie en de definities van
de andere asielinstrumenten.2. Efficiëntie van het systeemOm ervoor te zorgen dat de procedure voor het aanwijzen van de verantwoordelijke
lidstaat soepel verloopt, worden verscheidene wijzigingen voorgesteld, waaronder
de volgende:• er worden termijnen vastgesteld voor het indienen van terugnameverzoeken
en de termijn voor het beantwoorden van verzoeken om informatie wordt verkort;
er wordt een termijn ingevoerd voor het beantwoorden van verzoeken op humanitaire
gronden, en er wordt verduidelijkt dat te allen tijde een verzoek op humanitaire
gronden kan worden ingediend. Deze wijzigingen moeten ervoor zorgen dat de
procedure voor het aanwijzen van de verantwoordelijke lidstaat efficiënter
en sneller wordt;• de bepalingen betreffende de beëindiging van de verantwoordelijkheid
zijn verduidelijkt, met name wat betreft de omstandigheden waarin deze bepalingen
van toepassing zijn, de bewijslast en de gevolgen van de beëindiging
van de verantwoordelijkheid. Dit moet leiden tot een meer uniforme toepassing
van de verordening en tot minder interpretatieverschillen tussen de lidstaten,
die het aanwijzen van de verantwoordelijke lidstaat bemoeilijken of vertragen;• de omstandigheden en procedures voor het toepassen van de discretionaire
bepalingen (humanitaire gronden en soevereiniteit) zijn verduidelijkt, onder
andere om ervoor te zorgen dat de verordening door de lidstaten uniformer
en efficiënter wordt toegepast. In punt 4 wordt nader toegelicht in welk
opzicht deze bepalingen worden gewijzigd;• er zijn regels toegevoegd betreffende de overdracht van personen
die om internationale bescherming verzoeken, bv. over onjuiste overdrachten
en over de kosten van overdrachten. Er is een nieuwe bepaling toegevoegd over
het uitwisselen van gegevens voorafgaand aan een overdracht (zie punt 5),
die ervoor moet zorgen dat lidstaten beter samenwerken als het gaat om praktische
overdrachtsregelingen;• de bestaande geschillenbeslechtingsprocedure van de Dublinuitvoeringsverordening,
die alleen betrekking heeft op geschillen tussen de lidstaten over de toepassing
van de humanitaire clausule, wordt uitgebreid en geldt voortaan voor geschillen
over de toepassing van de gehele verordening;• omdat de lidstaten alle informatie moeten verzamelen die nodig
is om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is, en zo nodig de aanvrager
mondeling moeten informeren over de toepassing van de verordening, is een
bepaling opgenomen over het organiseren van een verplicht onderhoud. Hiermee
wordt beoogd zowel het systeem efficiënter te maken, door de toepassing
te vereenvoudigen, als passende waarborgen te bieden voor personen die internationale
bescherming vragen.3. Juridische waarborgen voor personen die onder
de Dublinprocedure vallenHet voorstel bevat een aantal wijzigingen die de aanvragers van internationale
bescherming meer juridische waarborgen moeten bieden zodat zij hun rechten
beter kunnen verdedigen:• de inhoud en de vorm van de informatie die moet worden verstrekt
aan personen die internationale bescherming vragen, en het tijdstip waarop
dit moet gebeuren, worden nader gespecificeerd in de verordening. Bovendien
wordt in het voorstel een gemeenschappelijke brochure aangekondigd die in
alle lidstaten zal worden gebruikt. Als personen die internationale bescherming
zoeken beter op de hoogte zijn van wat de Dublinverordening inhoudt, zullen
zij ook beter begrijpen hoe de procedure voor het aanwijzen van de verantwoordelijke
lidstaat werkt, wat onder andere tot gevolg kan hebben dat de secundaire stromen
afnemen;• het voorstel voert het recht in om in beroep te gaan tegen een
overdrachtsbesluit en verplicht de bevoegde autoriteiten om te beslissen of
de tenuitvoerlegging van het besluit al dan niet moet worden opgeschort en
om de betrokkene toe te staan in afwachting van die beslissing in de betrokken
lidstaat te blijven. Tevens wordt meer duidelijkheid geschapen over het recht
op rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging, en waar nodig op taalkundige bijstand,
alsmede over de kennisgevingsprocedure, zodat het recht om een rechtsmiddel
in te stellen beter kan worden uitgeoefend;• er wordt een nieuwe bepaling opgenomen die stelt dat niemand in
bewaring mag worden gehouden alleen omdat hij internationale bescherming vraagt.
Dit uitgangspunt sluit aan bij het EU-acquis op het gebied van bewaring, met
name de richtlijn asielprocedures, en staat ook garant voor de naleving van
het EU-handvest van de grondrechten en andere, internationale mensenrechteninstrumenten
zoals het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden en het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede,
onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing. Daarnaast wordt een
beperkt aantal specifieke gronden voor bewaring voorgesteld, om ervoor te
zorgen dat bewaring in het kader van de Dublinprocedure niet willekeurig wordt
toegepast. Voor Dublingevallen moet dezelfde behandeling gelden als voor alle
asielzoekers in bewaring. Deze wordt geregeld in het voorstel tot wijziging
van de richtlijn opvangvoorzieningen. Net als in dat voorstel, wordt door
middel van specifieke regels rekening gehouden met de bijzondere situatie
van minderjarigen en niet-begeleide minderjarigen. Omdat deze bepaling alleen
betrekking heeft op de beperkte gronden voor bewaring van personen die onder
de Dublinprocedure vallen, is het logisch dat ze in deze verordening wordt
opgenomen in plaats van in het voorstel tot wijziging van de richtlijn opvangvoorzieningen;• verschillende bepalingen worden verduidelijkt om de naleving van
het beginsel van daadwerkelijke toegang tot de asielprocedure te waarborgen.4. Eenheid van het gezin, soevereiniteitsclausule
en humanitaire clausuleOm het recht op eenheid van het gezin te versterken en de wisselwerking
met en tussen de soevereiniteitsclausule en de humanitaire clausule te verduidelijken,
wordt voorgesteld:• het recht op gezinshereniging uit te breiden tot gezinsleden die
subsidiaire bescherming genieten en die in een andere lidstaat verblijven;• gezinshereniging met afhankelijke familieleden (d.w.z. een familielid
dat afhankelijk is van degene die internationale beschermingaanvraagt,
of de aanvrager die afhankelijk is van een familielid) en van niet-begeleide
minderjarigen met familieleden die voor hen kunnen zorgen, verplicht te stellen.
Dit gebeurt door de huidige bepalingen hierover te verplaatsen van de humanitaire
clausule naar de bindende criteria voor het aanwijzen van de verantwoordelijke
lidstaat;• de definitie van «gezinsleden» te verruimen voor minderjarigen,
zodat het belang van het kind beter wordt beschermd;• uit te sluiten dat een verzoeker op wie een van de gezinsherenigingscriteria
van toepassing is op het moment dat het meest recente verzoek werd ingediend,
wordt teruggestuurd, mits de lidstaat waar het eerste verzoek werd ingediend,
nog geen eerste beslissing ten gronde heeft genomen. Dit moet er met name
voor zorgen dat de lidstaat waar de asielzoeker zich bevindt, rekening kan
houden met eventuele nieuwe elementen met betrekking tot de gezinssituatie
van de asielzoeker, zoals het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten
van de mens en de fundamentele vrijheden voorschrijft;• met het oog op de duidelijkheid, de soevereiniteitsclausule en
de humanitaire clausule te herzien en samen te brengen in één
hoofdstuk, getiteld «discretionaire bepalingen». Voorgesteld wordt,
de soevereiniteitsbepaling te gebruiken uit mededogen of om humanitaire redenen.
Wat betreft de omstandigheden waarin de humanitaire clausule moet worden toegepast,
wordt voorgesteld een algemene clausule te handhaven die de lidstaten de mogelijkheid
biedt deze clausule toe te passen wanneer de strikte toepassing van de bindende
criteria ertoe leidt dat gezinsleden of andere verwanten van elkaar worden
gescheiden;• verschillende aspecten van de procedure voor de toepassing van
de discretionaire bepalingen te verduidelijken. Om te voorkomen dat de soevereiniteitsclausule
ten nadele van de aanvrager wordt toegepast, blijven de lidstaten verplicht
de instemming van de aanvrager te verkrijgen.5. Niet-begeleide minderjarigen en andere kwetsbare
groepenOm tijdens de Dublinprocedure beter rekening te houden met de belangen
van niet-begeleide minderjarigen, wordt de bestaande bepaling hierover verduidelijkt
en uitgebreid, waarbij verdere beschermingswaarborgen worden ingevoerd:• er wordt een nieuwe bepaling toegevoegd over de waarborgen voor
minderjarigen, waarin onder andere de criteria worden vermeld aan de hand
waarvan de lidstaten moeten vaststellen wat het belang van het kind is, en
waarin wordt gespecificeerd dat zij het recht hebben te worden vertegenwoordigd;• de bescherming van niet-begeleide minderjarigen wordt uitgebreid:
gezinshereniging is voor hen niet alleen mogelijk met het kerngezin, maar
ook met andere verwanten in een andere lidstaat die voor hen kunnen zorgen,
zoals hierboven vermeld. Voorts wordt verduidelijkt dat indien er geen gezinslid
of ander familielid is, de verantwoordelijkheid ligt bij de lidstaat waar
de meest recente aanvraag werd ingediend, mits dit in het belang van de verzoeker
is.Wat de bescherming van kwetsbare groepen in de Dublinprocedure in het
algemeen betreft:et het oog op de continuïteit van de bescherming van personen die
internationale bescherming vragen in het kader van de Dublinprocedure en op
wie een overdrachtsbesluit van toepassing is, regelt het voorstel de uitwisseling
van relevante informatie tussen de lidstaten voordat een overdracht wordt
uitgevoerd.6. Druk op lidstaten of onvoldoende beschermingsniveauOm te voorkomen dat in geval van grote druk op bepaalde lidstaten met
een beperkte opvang- en absorptiecapaciteit de Dublinoverdrachten de last
voor deze lidstaten nog verzwaren, wordt een nieuwe procedure in de verordening
opgenomen die het mogelijk maakt de Dublinoverdrachten naar de verantwoordelijke
lidstaat op te schorten. Deze procedure kan ook worden gebruikt wanneer de
vrees bestaat dat Dublinoverdrachten tot gevolg hebben dat de betrokkenen
geen adequate bescherming genieten in de verantwoordelijke lidstaat, in het
bijzonder wat betreft de opvangvoorzieningen en de toegang tot de asielprocedure.• Taalkundige verbeteringenEr was een taalkundige verbetering nodig in de Italiaanse versie, namelijk
in artikel 3, lid 3, waar het woord «derde» is ingevoegd voor
het woord «land». Daardoor wordt de Italiaanse versie van artikel
3, lid 3, van Verordening (EG) nr. 343/2003 gelijkluidend met de overige taalversies
van die verordening en kan dit artikel niet verkeerd worden geïnterpreteerd.Het is mogelijk dat ook in andere taalversies van de verordening taalkundige
correcties worden aangebracht.• RechtsgrondslagDit voorstel wijzigt Verordening (EG) nr. 343/2003 en heeft dezelfde rechtsgrondslag
als die verordening, namelijk artikel 63, punt 1, onder a), van het EG-Verdrag.Titel IV van het EG-Verdrag is niet van toepassing op het Verenigd Koninkrijk
en Ierland, tenzij deze lidstaten anders beslissen overeenkomstig de procedure
die is vastgesteld in het aan de verdragen gehechte Protocol betreffende de
positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland.Het Verenigd Koninkrijk en Ierland zijn gebonden aan Verordening (EG)
nr. 343/2003 omdat zij op basis van dat Protocol te kennen hebben gegeven
deel te willen nemen aan de aanneming en toepassing van deze verordening.
De positie van deze lidstaten ten aanzien van Verordening (EG) nr. 343/2003
heeft geen invloed op hun eventuele deelname aan de gewijzigde verordening.Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie
van Denemarken, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze verordening,
die derhalve niet bindend is voor noch van toepassing is op Denemarken. Omdat
Denemarken op grond van een in 2006 gesloten internationale overeenkomst1 met de EG echter de huidige Dublinverordening wel toepast,
dient het overeenkomstig artikel 3 van die overeenkomst de Commissie te laten
weten of het al dan niet ook de inhoud van de gewijzigde verordening zal toepassen.• Gevolgen van het voorstel voor niet-EU-lidstaten
die betrokken zijn bij het DublinsysteemNet als om ze te betrekken bij het Schengenacquis, heeft de Gemeenschap
met verschillende niet-EU-lidstaten overeenkomsten gesloten, of werkt daar
nog aan, om ze ook te betrekken bij het Dublin/Eurodac-acquis:– met IJsland en Noorwegen, in 20012;– met Zwitserland, op 28 februari 20083;– het Protocol met Liechtenstein, op 28 februari 20084;Om rechten en verplichtingen te creëren tussen Denemarken –
dat, zoals hierboven uiteengezet, betrokken is bij het Dublin/Eurodac-acquis
middels een internationale overeenkomst – en de hierboven genoemde landen,
zijn nog twee instrumenten gesloten tussen de Gemeenschap en die landen5.Overeenkomstig de drie hierboven genoemde overeenkomsten accepteren de
betrokken landen het Dublin/Eurodac-acquis en de ontwikkeling daarvan, zonder
uitzondering. Zij nemen niet deel aan de vaststelling van besluiten die het
Dublinacquis wijzigen (zoals dit voorstel) of daarop voortbouwen, maar moeten
de Commissie binnen een bepaalde termijn laten weten of zij de inhoud van
die besluiten al dan niet aanvaarden, nadat ze zijn goedgekeurd door de Raad
en het Europees Parlement. Indien Noorwegen, IJsland, Zwitserland of Liechtenstein
een besluit dat het Dublin/Eurodac-acquis wijzigt of daarop voortbouwt, niet
aanvaarden, wordt de «guillotinebepaling» toegepast, waardoor
de desbetreffende overeenkomst wordt beëindigd, tenzij het bij de overeenkomst
opgerichte gemend comité unaniem anders besluit.• SubsidiariteitsbeginselTitel IV van het EG-Verdrag inzake visa, asiel, immigratie en andere beleidsterreinen
die verband houden met het vrije verkeer van personen geeft de Europese Gemeenschap
bepaalde bevoegdheden op deze gebieden. Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend
overeenkomstig artikel 5 van het EG-Verdrag, dat wil zeggen indien en voor
zover de doelstellingen van het overwogen optreden niet voldoende door de
lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang of de
gevolgen van het overwogen optreden beter door de Gemeenschap kunnen worden
verwezenlijkt.De huidige rechtsgrond voor het optreden van de Gemeenschap met betrekking
tot de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk
is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een
derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend, is artikel 63, punt 1,
onder a), van het EG-Verdrag.Omdat problemen op asielgebied in het algemeen grensoverschrijdend van
aard zijn, verkeert de EU in de juiste positie om in het kader van het gemeenschappelijk
Europees asielstelsel oplossingen voor te stellen voor de problemen die zijn
vastgesteld bij de toepassing van de Dublinverordening. Hoewel met de verordening
uit 2003 al een grote mate van harmonisatie tot stand is gekomen, is er nog
ruimte voor EU-maatregelen om ervoor te zorgen dat het Dublinsysteem efficiënter
werkt en meer bescherming biedt.• EvenredigheidsbeginselIn de effectbeoordeling over de wijziging van de Dublinverordening zijn
alle opties voor het verhelpen van de vastgestelde problemen zorgvuldig afgewogen
om kosten en baten in evenwicht te krijgen, waarna werd geconcludeerd dat
het EU-optreden dat in dit voorstel wordt geschetst, niet verder gaat dan
wat nodig is om de doelstelling, namelijk het oplossen van die problemen,
te verwezenlijken.• Effect op de grondrechtenDit voorstel is grondig getoetst op zijn verenigbaarheid met de grondrechten
als algemene beginselen van zowel het Gemeenschapsrecht als het internationale
recht. Daarbij stond voorop dat de juridische en de procedurele waarborgen
voor personen die onder de Dublinprocedure vallen, moesten worden verscherpt
om deze personen in staat te stellen hun rechten beter te verdedigen, alsmede
dat de eenheid van het gezin beter moest worden geëerbiedigd en dat de
situatie van kwetsbare groepen moest worden verbeterd, met name die van niet-begeleide
minderjarigen, zodat beter op hun speciale behoeften kan worden ingespeeld.Vanuit het oogpunt van de grondrechten zal een hoger beschermingsniveau voor personen die onder de Dublinprocedure vallen, een sterk
positief effect hebben voor asielzoekers. Betere informatieverstrekking aan asielzoekers over de toepassing van deze verordening en over
hun rechten en plichten die eruit voortvloeien, zal hen enerzijds in staat
stellen beter voor hun rechten op te komen en kan anderzijds helpen de secundaire
stromen te beperken, omdat asielzoekers meer geneigd zijn het systeem te volgen. Het recht op daadwerkelijke toegang tot de rechter wordt
versterkt door: de toekenning van het recht om tegen een overdrachtsbesluit
in beroep te gaan en het recht om niet te worden overgedragen tot is besloten
of de tenuitvoerlegging van het overdrachtsbesluit moet worden opgeschort,
de bepaling dat degene die in kennis wordt gesteld van een overdrachtsbesluit,
een redelijke termijn moet hebben om een rechtsmiddel in te zetten, de toekenning
van het recht op rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging. Het beginsel van daadwerkelijke toegang tot de asielprocedure, dat
deel uitmaakt van het recht op asiel, wordt versterkt doordat wordt verduidelijkt
dat de verantwoordelijke lidstaat verplicht is de beschermingsbehoeften van
asielzoekers die aan hem worden overgedragen in het kader van de Dublinprocedure,
grondig te onderzoeken. Het recht op vrijheid en vrij verkeer worden versterkt door de bepaling dat bewaring van personen in het
kader van de Dublinprocedure alleen is toegestaan in de uitzonderlijke gevallen
die in de verordening worden beschreven, en alleen als dit strookt met het
noodzakelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel. Er moet rekening worden
gehouden met de situatie van minderjarigen, die alleen in bewaring mogen worden
gehouden als dat in hun eigen belang is, terwijl niet-begeleide minderjarigen
nooit in bewaring mogen worden gehouden.Het recht op gezinshereniging wordt aanzienlijk
versterkt door de uitbreiding van de werkingssfeer van de verordening tot
personen die subsidiaire bescherming vragen en genieten, door de verplichte
gezinshereniging met afhankelijke verwanten en door het verbod, onder bepaalde
voorwaarden, om iemand terug te sturen als een van de criteria betreffende
de eenheid van het gezin op hem van toepassing is op het moment dat de meest
recente aanvraag is ingediend. Deze waarborgen zullen niet alleen tot een
hoger beschermingsniveau voor asielzoekers leiden, maar ook helpen de secundaire
stromen te beperken, omdat bij het aanwijzen van de verantwoordelijke lidstaat
beter rekening zal worden gehouden met de persoonlijke situatie van elke asielzoeker.Ten slotte wordt beter ingespeeld op de specifieke situatie van kwetsbare groepen: de rechten van niet-begeleide
minderjarigen worden versterkt, onder andere doordat het belang van
het kind beter wordt gedefinieerd en een mechanisme wordt ingevoerd voor de
uitwisseling van gegevens, met name over de medische toestand van de over
te dragen persoon, teneinde de continuïteit van de aan de betrokkene
toegekende bescherming en rechten te waarborgen.De lidstaten zijn verplicht bij de toepassing van deze verordening de
grondrechten ten volle te eerbiedigen. De verordening bevat een toezicht-
en evaluatiebepaling. Het toezicht heeft ook betrekking op de bepalingen die
gevolgen hebben voor de grondrechten.XNoot1Pb L 50 van 25.2.2003, blz. 1.XNoot2Verslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de
evaluatie van het Dublin-systeem, COM(2007)299 definitief, SEC(2007)742. Het «Dublin-systeem»
is bedoeld om vast te stellen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling
van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land wordt ingediend
op het grondgebied van een van de lidstaten. Het bestaat uit de Dublin- en
de Eurodac-verordeningen.XNoot3Groenboek over de toekomst van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel,
COM(2007) 301.XNoot4Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees
Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio’s: «Asielbeleidsplan:
een geïntegreerde aanpak van bescherming in de hele EU, COM(2008)360,
SEC (2008) 030.XNoot5Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende
de instelling van «Eurodac» voor de vergelijking van vingerafdrukken
ten behoeve van een doeltreffende toepassing van Verordening (EG) nr. [.../...] [tot
vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat
verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale
bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij
een van de lidstaten wordt ingediend], COM(2008) 825.XNoot6Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot
vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asiel- zoekers in de lidstaten,
COM(2008)815.XNoot1Richtlijn 2004/83/EG van de Raad inzake minimumnormen voor de erkenning
van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon
die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende
bescherming, PB L 304 van 30.9.2004, blz. 12.XNoot2Richtlijn 2005/85/EG van de Raad betreffen- de minimumnormen voor de procedures
in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus,
PB L 326 van 13.12.2005, blz. 13.XNoot3PB C 254 van 19.8.1997, blz. 1. De Overeenkomst is op 1 september
1997 van kracht geworden voor de twaalf oorspronkelijke overeenkomstsluitende
partijen, op 1 oktober 1997 voor Oostenrijk en Zweden, en op 1 januari
1998 voor Finland.XNoot4PB L 316 van 15.12.2000, blz. 1.XNoot1PB L 31 van 6.2.2003, blz. 18.XNoot2PB L 222 van 5.9.2003, blz. 3.XNoot3PB L 62 van 5.3.2002, blz. 1.XNoot4PB L 304 van 14.11.2008, blz. 80.XNoot1P6_TA-PROV(2008)0385.XNoot1Overeenkomst tussen Denemarken en de Gemeenschap betreffende de criteria
en instrumenten om te bepalen welke staat verantwoordelijk is voor de behandeling
van een asielverzoek dat wordt ingediend in Denemarken of een andere lidstaat
van de Europese Unie en «Eurodac» voor de vergelijking van vingerafdrukken
ten behoeve van een doeltreffende toepassing van de Overeenkomst van Dublin,
PB L 66 van 8.3.2006, blz. 38.XNoot2Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap, de Republiek IJsland en het
Koninkrijk Noorwegen betreffende de criteria en de mechanismen voor de vaststelling
van de staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek
dat in een lidstaat, in IJsland of in Noorwegen wordt ingediend, PB L 93 van
3.4.2001, blz. 40.XNoot3Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat
inzake de criteria en mechanismen voor de vaststelling van de staat die verantwoordelijk
is voor de behandeling van een asielverzoek dat in een lidstaat of in Zwitserland
wordt ingediend, PB L 53 van 28.2.2008, blz. 5.XNoot4Protocol tussen de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het
Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein
tot de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat
inzake de criteria en mechanismen voor de vaststelling van de staat die verantwoordelijk
is voor de behandeling van een asielverzoek dat in een lidstaat of in Zwitserland
wordt ingediend (COM(2006)754), sluiting nog hangende).XNoot5Protocol tussen de Europese Gemeenschap, Zwitserland en Liechtenstein
bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat
inzake de criteria en mechanismen voor de vaststelling van de staat die verantwoordelijk
is voor de behandeling van een asielverzoek dat in een lidstaat of in Zwitserland
wordt ingediend (2006/0257 CNS, gesloten op 24.10.2008, bekendmaking in PB
aanstaande) en Protocol bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap,
de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen betreffende de criteria en
de mechanismen voor de vaststelling van de staat die verantwoordelijk is voor
de behandeling van een asielverzoek dat in een lidstaat, in IJsland of in
Noorwegen wordt ingediend (PB L 57 van 28.2.2006, blz. 16). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31807-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl