Wet arbeid en zorg; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20002001-27207, nr. 272a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

29-06-2001

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27207 nr. 272a

26-06-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamArtikel 4.7Artikel 5:10Artikel 6:8Artikel 6:9Ad aAd bOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27207Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 27208Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 51 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 207Vaststelling van regels voor het tot stand brengen van een nieuw evenwicht
tussen arbeid en zorg in de ruimste zin (Wet arbeid en zorg)27 2081Vaststelling van regels voor overgangs-, en invoeringsrecht voor de
totstandkoming van de Wet arbeid en zorg (Invoeringswet arbeid en zorg)nr. 272aVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID2Vastgesteld 26 juni 2001Het voorbereidend onderzoek van deze wetsvoorstellen heeft de vaste commissie
voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid aanleiding gegeven tot het stellen van
de navolgende vragen en het maken van de navolgende opmerkingen.Voorafgaande aan de door de afzonderlijke fracties geformuleerde opmerkingen
en vragen legt de commissie de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
mevrouw Verstand-Bogaert, gaarne de inhoud voor van een brief, die enkele
leden uit haar midden onlangs ontvingen van de Federatie Nederlandse Vakbeweging
(FNV). De commissie stelt er prijs op de reactie van de staatssecretaris te
ontvangen op zowel de in deze brief opgeworpen vragen als op de daarin geponeerde
stellingen.De commissie neemt daarom de inhoud van genoemde brief hieronder over.Gelet op de specifieke rol van de Eerste Kamer met betrekking tot de kwaliteit
en juridische consistentie van de wetgeving vraagt de FNV aandacht voor de
problematiek van het zogenoemde driekwart dwingend recht in wetsvoorstel 27 207.Deze problematiek houdt nauw verband met de lopende gedachtenwisseling
van de Commissie met de minister over de rolverdeling tussen overheid/wetgever,
sociale partners en medezeggenschapsorgaan op het gebied van de arbeidsverhoudingen
(vergaderjaar 2000–2001, nrs. 222a en 229).Bij amendement zijn in de hoofdstukken 4 en 5 van het wetsvoorstel arbeid
en zorg (27 207) ten aanzien van resp. «calamiteiten en ander kortverzuimverlof»
en «kortdurend zorgverlof» onder de titel «Mate van gebondenheid»
en het opschrift «Driekwart dwingend recht» de volgende artikelen
toegevoegd:Artikel 4.7Van artikel 4:1, voor wat betreft de loondoorbetaling, en de artikelen
4:2 tot en met 4:7 Van dit hoofdstuk) kan uitsluitend worden afgeweken bij
collectieve arbeidsovereenkomst of bij regeling door of namens een daartoe
bevoegd bestuursorgaan dan wel, indien geen collectieve arbeidsovereenkomst
of regeling van toepassing is of terzake geen bepaling bevat, indien de werkgever
terzake schriftelijke overeenstemming heeft bereikt met de ondernemingsraad
of, bij het ontbreken daarvan, met de personeelsvertegenwoordiging.Artikel 5:10Van dit hoofdstuk kan uitsluitend worden afgeweken bij collectieve arbeidsovereenkomst
of bij regeling door of namens een daartoe bevoegd bestuursorgaan dan wel,
indien geen collectieve arbeidsovereenkomst of regeling van toepassing is
of terzake geen bepaling bevat, indien de werkgever terzake schriftelijke
overeenstemming heeft bereikt met de ondernemingsraad of, bij het ontbreken
daarvan, met de personeelsvertegenwoordigingTen aanzien van het ouderschapsverlof is de regeling in het wetsvoorstel
van de mate van gebondenheid ongewijzigd gebleven; zij stemt overeen met de
huidige regeling op dat punt in artikel 7:644, lid 9 en artikel 645 BW. De
desbetreffende artikelen in Hoofdstuk 6 luiden: Artikel 6:8Van de artikelen 6:1, derde lid, 6:2, vierde lid, onderdeel b, 6:3, eerste
lid, 6:4, 6:5, eerste lid, ten aanzien van het tijdstip van de melding, en
twee lid, en 6:6 kan uitsluitend worden afgeweken bij collectieve arbeidsovereenkomst.Artikel 6:9Behoudens artikel 6:8 kan van dit hoofdstuk niet ten nadele van de werknemer
worden afgeweken.De FNV constateert dat in het zelfde wetsvoorstel het driekwart dwingend
karakter van de respectieve verlofregelingen uiteenlopend is ingevuld, zowel
wat betreft:a. de mate waarin alsb. de wijze waarop van die regelingen kan
worden afgeweken.Dit is verwarrend en onwenselijk.Ad aNaar de mening van de FNV is het ongerijmd, dat de wetgever ten aanzien
van calamiteiten- , kraam- en zorgverlof op sociaal-politieke gronden een
wettelijke basisvoorziening noodzakelijk acht en tezelfdertijd toestaat dat
deze voorziening bij CAO (of «ondernemingsovereenkomst» tussen
werkgever en medezeggenschapsorgaan) geheel kan worden weggecontracteerd.
In de artikelen 4:7 en 5:10 is immers niet gewaarborgd dat bij contractuele
afwijking van de wettelijke regeling de eigenlijke substantie ervan moet worden
behouden.Ten aanzien van het ouderschapsverlof is daarentegen – en in de
ogen van de FNV volkomen terecht – het verlofrecht als zodanig zeker
gesteld en kan bij cao slechts worden afgeweken voor wat betreft de wijze
van opneming en de vormgeving van het verlof. Dat onderscheid zou de wetgever ook moeten maken bij calamiteiten-, kraam-
en zorgverlof.Ad bDe FNV acht het bovendien niet juist dat onder de noemer driekwart dwingend
recht de mogelijkheid wordt geboden, dat de werkgever in overeenstemming met
de ondernemingsraad of de personeelsvertegenwoordiging ten nadele van de werknemer
kan afwijken van de wet (behalve als de CAO dit uitdrukkelijk uitsluit). Zo
krijgt de wettelijke regeling een voorwaardelijk karakter; zij geldt slechts
zolang de OR niet bewilligt in het ontnémen van dat recht op verzoek
van de werkgever. De meeste ondernemingsraden zijn onvoldoende geëquipeerd
waar het gaat om kennis van wetgeving buiten de WOR en Arbo-wetgeving in het
algemeen en van het terrein van arbeid en zorg in het bijzonder. Dat geldt
in nog sterkere mate voor de personeelsvertegenwoordigingen. Bovendien zijn
de meeste ondernemingsraden overbelast en onderbezet.Daarnaast is het maar de vraag of een OR of PVT voor het opgeven van het
wettelijk recht adequate compenserende voorzieningen voor de werknemers zal
eisen – dit is de gedachte achter het driekwart dwingend recht.Afgezien van de zojuist uiteengezette beleidsmatige bezwaren, is de formulering
van de artikelen 4:7 en 5:10 taalkundig gebrekkig en arbeidsrechtelijk onduidelijk.
Dat zal zeker tot verwarring leiden. Hoe moeten we het zinsdeel «indien
geen collectieve arbeidsovereenkomst van toepassing is of terzake geen bepaling
bevat» opvatten?• Mag slechts in overeenstemming met OR/PVT ten nadele van de werknemer
van de wettelijke regeling worden afgeweken indien de CAO geen enkele regeling –
hoe onbetekenend ook – ten aanzien van de verlofvorm in kwestie geeft?• Of mag steeds van de wettelijke regeling worden afgeweken op al
die onderdelen, ten aanzien waarvan de CAO geen regeling geeft?• Brengt de omstandigheid dat de van toepassing zijnde CAO een regeling
omtrent calamiteitenverlof geeft, mee dat in overeenstemming met OR/PVT in
het geheel niet kan worden afgeweken van hetgeen hoofdstuk 4 regelt, noch
omtrent (de loonbetaling in het kader van) calamiteitenverlof en ander kortverzuimverlof,
noch omtrent het in hetzelfde hoofdstuk geregelde kraamverlof?De regeling is gemodelleerd naar het voorbeeld van het elfde lid van artikel
2 van de Wet aanpassing arbeidsduur (WAA). In het kader van de WAA rijzen
soortgelijke vragen. Bovendien wijkt de regeling af van de wijze waarop het
in artikel 1:4 Arbeidstijdenwet mogelijk is gemaakt van die wet af te wijken.
Volgens die bepaling kan in overeenstemming tussen werkgever en OR/PVT slechts
van de wettelijke regeling omtrent een bepaalde aangelegenheid worden afgeweken,
als de van toepassing zijnde CAO juist wél een regeling betreffende
die aangelegenheid bevat.De haastige pogingen van de wetgever om aan de OR en de PVT een arbeidsovereenkomstenrechtelijke
positie te geven, maken al bij al een ondoordachte indruk.Als er dan toch – niettegenstaande boven uiteengezette bezwaren –
voor gekozen wordt afwijking ten nadele van de werknemer toe te laten bij
overeenstemming tussen werkgever en OR/PVT, dan kan dat veel inzichtelijker
en helderder in de wet worden geformuleerd door een van de volgende varianten:• afwijking is mogelijk hetzij bij CAO, hetzij in overeenstemming
tussen werkgever en OR/PVT. In dat geval blijft het overigens
mogelijk dat de CAO de bevoegdheid tot afwijking beperkt of uitsluit;• afwijking is mogelijk hetzij bij CAO, hetzij, voor zover de CAO
zulks uitdrukkelijk bepaalt, in overeenstemming tussen werkgever en OR/PVT.De FNV vindt echter – het zij nog eens herhaald – , dat slechts
afwijking bij CAO mogelijk zou moeten zijn, en dan nog alleen onder de voorwaarde
dat de substantie van de wettelijke regeling behouden blijft.De FNV wijst er tot slot op dat de artikelen 4:7 en 5:10 het mogelijk
maken via de CAO of afspraken met OR/PVT af te wijken van de wettelijke regels
over verrekening van calamiteiten-, kortverzuim-, kraam- en kort zorgverlof
met vakantie-aanspraken (artikelen 4:6 en 5:9). Dientengevolge zou via de
CAO of een ondernemingsovereenkomst zelfs het wettelijk minimum aan vakantie-aanspraken
aangetast kunnen worden.Naar onze mening is dat evenwel in strijd met artikel 7 van de EG-richtlijn
inzake de organisatie van de arbeidstijd. In dit opzicht is er een parallel
met het onderwerp afkoop van vakantie-aanspraken. Verwezen zij naar hetgeen
FNV, CNV en Unie mhp bij brief d.d. 6 maart 2000 aan de Vaste Commissie voor
SZW van de Eerste Kamer schreven over de strijdigheid van het desbetreffende
artikel 7:640, zoals het is komen te luiden door de Wet tot wijziging van
de vakantieregeling (Stb. 2000, nr. 545 en 546), met die richtlijn. Nog afgezien
van genoemde strijdigheid vraagt de FNV zich af of de indieners van het amendement
en de Tweede Kamerleden die het amendement hebben gesteund zich de mogelijkheid
van het aantasten van het wettelijk minimum aan vakantieafspraken ten volle
hebben gerealiseerd.w.g. Kitty Roozemondvice-voorzitterDe leden van de CDA-fractie namen kennis van
de voorliggende wetsvoorstellen die beogen samen met de eerder aangenomen
Wet aanpassing arbeidsduur en de nog te formuleren voorstellen rond het langdurend
zorgverlof één Kaderwet arbeid en zorg te vormen.Uitgangspunt hierbij is door het wegnemen van knelpunten in de combinatie
van arbeid en zorg de arbeidsparticipatie zodanig te bevorderen dat uittreden
onaantrekkelijk wordt, de economische zelfstandigheid wordt vergroot en er
naast het betaalde werk ook tijd overblijft voor taken buiten de betaalde
arbeid, zoals zorg , vrijwilligerswerk en educatie. Het streven naar een nieuw
evenwicht tussen arbeid en zorg voorziet in een belangrijke maatschappelijke
behoefte en de leden hier aan het woord zeiden die ambitie te delen.Deze leden zeiden het eens te zijn met de staatssecretaris dat het oplossen
van knelpunten in de combinatie van arbeid en zorg niet alleen een privé-verantwoordelijkheid
is van de individuele werknemer, maar evenzeer een verantwoordelijkheid van
de werkgever en de overheid. Haar opvatting dat de bestaande regelingen voor
vakantieverlof, ADV en calamiteitenverlof onvoldoende zijn voor een structurele
afstemming van de zorgbehoefte op de betaalde arbeid en slechts geschikt voor
het opvangen van incidentele kleine pieken in de zorgbehoefte zeiden deze
leden te delen.De, overigens bescheiden, uitbreiding van de verlofregelingen zoals die
in het wetsvoorstel 27 207 is opgenomen kon dan ook op hun instemming
rekenen.De leden van de CDA-fractie stelden niettemin vast dat het voorbarig zou
zijn te spreken over een totaalpakket zolang het belangrijke sluitstuk, een
regeling voor langdurend zorgverlof nog ontbreek! De urgentie daarvoor in
de samenleving is groot maar de leden van de CDA-fractie zeiden te twijfelen
aan het bestaan van een dergelijk gevoel bij het kabinet. Zij zouden willen
vernemen wanneer een voorstel voor een regeling van het langdurend zorgverlof
tegemoet kan worden gezien, daarbij verwijzend naar de indringende discussies
daarover tijdens de behandeling van de onderhavige voorstellen in de Tweede
Kamer. Naar de mening van deze leden kon toch bezwaarlijk worden gesproken
van een «nieuw evenwicht» tussen arbeid en zorg wanneer niet aan
de breed gevoelde maatschappelijke behoefte van het kunnen verlenen van mantelzorg
in dringende situaties ook staande de arbeidsrelatie is tegemoet gekomen.Voor het overige hadden zij nog een enkele vraag.De positie van alleenstaande ouders en die van alleengaande medeburgers
vormt al jaren een kwestie van bijzondere aandacht. Hun aantal is, niet alleen
als gevolg van de vergrijzing, groeiende. De meeste verlofregelingen in het
onderhavige wetsvoorstel houden met hun specifieke omstandigheden geen rekening.
Terwijl hun zorgbehoefte (zowel om zorg te geven als om te ontvangen) vanzelfsprekend
niet minder groot is dan van anderen kunnen zij niet terugvallen op een zorgende
partner.De leden hier aan het woord zouden graag vernemen hoe de staatssecretaris
het wetsvoorstel beoordeelt in het licht van de positie van alleenstaanden,
met name waar het die regelingen betreft die verband houden met de verzorging
van (en door) kinderen en partners, en vroegen of hier in feite niet sprake
is van (in-)directe discriminatie?Deze leden verwezen hierbij tevens naar hun standpunt bij de behandeling
van de Wet financiering loopbaanonderbreking, waarbij door hen werd gesteld
dat voor alleenstaande ouders de mogelijkheden van loopbaanonderbreking door
de zeer bescheiden uitkering krachtens deze wet zonder aanvullende bijstand
wel heel erg marginaal waren. Lijkt het tot dusverre uiterst spaarzaam gebruik
dat van deze wet wordt gemaakt deze stelling niet te bevestigen?Was de totstandkoming van deze Wet Arbeid en Zorg kortom niet een goede
gelegenheid geweest om voor de groep alleenstaanden nu eindelijk eens het
een en ander recht te trekken?De leden van de CDA-fractie vroegen tenslotte naar de reden waarom in
diverse verlofregelingen de mate van gebondenheid omschreven wordt als zijnde
van driekwart dwingend recht, terwijl het blijkens de tekst toch gaat om bepalingen
van tweederde of eigenlijk vijfachtste dwingend recht? Dient deze onjuiste
formulering de overzichtelijkheid die met deze wet wordt nagestreefd?De leden van de VVD-fractie deelden mee met
belangstelling kennis te hebben genomen van het wetsvoorstel en wilden graag
van de gelegenheid gebruik maken de staatssecretaris nog enkele vragen te
stellen.De leden van de VVD-fractie wilden graag de opvatting van de staatssecretaris
nog eens horen over de doelstelling van deze wet. Dit is naar hun opvatting
belangrijk in verband met de aangekondigde evaluatie (is het doel gehaald?),
maar ook in verband met de beantwoording van een aantal principiële vragen
(voor wie is de wet bestemd?).De doelstelling van de wet lijkt te verschuiven. In de memorie van toelichting
lazen zij het volgende. «Doel van de wet is te bevorderen dat blijvende
arbeidsparticipatie aantrekkelijker wordt dan uittreden. Daarnaast dient de
wet ertoe bij te dragen dat naast het werk ook tijd overblijft voor taken
buiten de betaalde arbeid». De leden van de VVD-fractie konden zich
voorstellen dat verlofregelingen (maar dan wel op maat) nodig zijn als Nederland
massaal over zou gaan op arbeidstijdverlenging, maar bij de huidige arbeidstijd
(36–38 uur), blijft er naar hun mening voldoende tijd over
voor taken buiten de betaalde arbeid. Daar komt nog bij dat veel werknemers
niet volledig maar in deeltijd werken en voorzover dit niet het geval is,
hebben zij op grond van de Wet aanpassing arbeidsduur de keuze om minder te
gaan werken.Naar aanleiding van vragen in de Tweede Kamer of deze wet een tweeverdienerswet
is, antwoordde de staatssecretaris «dat de wet uiteindelijk voortvloeit
uit het emancipatiebeleid, maar (...) dat het ook breder is. Enerzijds gaat
het om de combinatie van werk en zorg voor vrouwen, ook gekoppeld aan de arbeidsparticipatie,
waarbij de keuzevrijheid recht overeind blijft. Voorts gaat het ook om de
zorg door mannen. Anderzijds is er het element van de zorg als belangrijk
aspect van de kwaliteit van de samenleving, van het leven van individuele
mannen en vrouwen en in het belang van mensen die zorg behoeven». Als
dit laatste (mensen die zorg behoeven) doorslaggevend zou zijn, kan enerzijds
de kring van hen die zorg behoeven veel ruimer zijn dan die in het wetsontwerp
en anderzijds veel enger. Voor de kostwinner (m/v) die thuis een partner heeft
die daar voortdurend is, is de noodzaak van een zorgverlof naar de mening
van de leden van de VVD-fractie niet aanwezig, tenzij het om ziekte van de
partner gaat. Is de staatssecretaris het hiermee eens? Kan de staatssecretaris
de doelstelling van deze wet nog eens helder formuleren?Een alleenstaande (geen partner, geen kinderen, geen ouders) komt op grond
van deze wet niet in aanmerking voor de hier bedoelde verlofvormen. Is dit
terecht? Ja, dat zou kunnen gelet op (de doelstelling van) deze wet. Nee,
want voor deze alleenstaanden vervullen vrienden de rol die in eerste instantie
bij anderen partner, kinderen en ouders vervullen. De conclusie van de leden
van de VVD-fractie is dat de samenlevingsvormen (alleenstaand, kostwinners,
partners die beiden werken, vol/deeltijds etc.) in combinatie met persoonlijke
situaties (wel/geen kinderen, wel/geen ouders, gezondheid etc.) zo divers
zijn dat dit niet in een algemene regeling is onder te brengen, maar maatwerk
behoeft. Gaarne ontvingen deze leden een reactie van de staatssecretaris.De Raad van State heeft aanbevolen de inzetbaarheid van gewoon en bovenwettelijk
verlof voor bijzondere gebeurtenissen opnieuw te bezien, gelet op het feit
dat veel werkenden over een aanzienlijke hoeveelheid verlofdagen beschikken
(27 207 A p. 5). De staatssecretaris reageerde daarop door te stellen
dat wettelijke en bovenwettelijke vakantiedagen niet bedoeld zijn om te voorzien
in deze bijzondere situaties en dat voor wettelijke vakantiedagen de recuperatie
functie voorop staat. Waarom stelt de regering de recuperatiefunctie zo centraal
terwijl zij in de inmiddels in werking getreden gewijzigde vakantiewetgeving
werknemers de mogelijkheid biedt alle gedurende 5 jaar verkregen vakantiedagen
te sparen en deze eventueel af te kopen?In de memorie van toelichting (p. 13) stelde de staatssecretaris «dat
steeds meer mensen bij het combineren van arbeid en zorg belemmeringen ondervinden».
Welke belemmeringen zijn dat? De staatssecretaris vervolgt: «het stellen
van duidelijke regels geeft ordening en draagt ertoe bij dat onnodige conflicten
worden voorkomen». Welke onnodige conflicten worden hier bedoeld? Kent
de staatssecretaris de geluiden van werknemers/collega's dat zij op moeten
draaien voor het werk van de verlofgangers. Dreigen er geen andere conflicten
te ontstaan nl. tussen werkende ouders en kinderloze collega's?De staatssecretaris vervolgde: «zowel bij sociale partners als op
de werkvloer is het draagvlak voor de door de regering beoogde voorzieningen
die arbeid en zorg beter combineerbaar maken nog niet groot genoeg om een
belangrijke stap voorwaarts middels zelfregulering te kunnen zetten».
Denkt de staatssecretaris dat met deze wet het draagvlak wordt vergroot?Is de staatssecretaris niet beducht voor het ontstaan van een situatie
van arbeid versus zorg doordat werkgevers (met name in het midden- en kleinbedrijf)
door het opnemen en stapelen van alle vrije dagen en verloven in de problemen
kunnen komen met hun bedrijfsvoering. De splitsing van het ouderschapsverlof
draagt ertoe bij «dat het verlof kan worden opgenomen op de momenten
waarop de behoefte eraan in verband met zorgtaken het grootst is (bijvoorbeeld
in lange schoolvakanties) en zonder dat dit leidt tot spanning in de arbeidsverhouding»
(memorie van toelichting p. 11). Het is duidelijk dat de schoolvakanties voor
werkende ouders een probleem zijn. Maar het is ook duidelijk dat veel mensen
door de schoolvakanties gebonden zijn om in die periode vakantie op te nemen.
En de werkgever moet proberen aan alle wensen tegemoet te komen en ook zijn
bedrijf draaiende te houden. Mensen plannen hun (zomer)vakantie steeds vroeger,
meestal aan het begin van het kalenderjaar dus zo'n 5 maanden voor de zomervakantie.
Op grond van 7:638 stelt de werkgever de tijdstippen van aanvang en einde
van de vakantie van de werknemer vast overeenkomstig de wensen van de werknemer
(tenzij gewichtige redenen) en wel binnen twee weken. Ouderschapsverlof daarentegen
behoeft slechts twee maanden van tevoren te worden gemeld. Ouders die tijdens de schoolvakanties ouderschapsverlof op willen
nemen, kunnen dit dus melden op een tijdstip dat de vakanties van het overige
personeel al zijn vastgesteld. Hoe kan volgens de staatssecretaris een werkgever
een dergelijke situatie oplossen rekening houdend met belangen van alle partijen
(incl. het belang van het bedrijf)?De leden van de VVD-fractie deelden voorts mee benieuwd te zijn hoe volgens
de staatssecretaris arbeidsorganisaties zouden kunnen anticiperen op plotselinge(!)
afwezigheid van hun werknemers (27 207 nr. 5 p. 20)?Deze leden wilden nog een vraag stellen over de financiering van het zwangerschaps-,
bevallings- en adoptieverlof uit het AWF. Het kiezen voor één
fonds heeft het voordeel van één inningssysteem, maar deze leden
zien ook nadelen. Bestaan er binnen het AWF verschillende premies of geldt
er voor de werkloosheidsuitkeringen een zelfde premiestelling als voor de
verlofregelingen? Als de werkloosheid weer toeneemt, gaan dan zowel de premies
voor werkloosheidsuitkeringen als voor de verlofregelingen omhoog en zo ja,
allebei evenveel? Is er geen aanleiding om voor dit fonds een andere naam
te zoeken dan Algemeen Werkloosheidsfonds? Met werkloosheid heeft een en ander
weinig te maken.Met betrekking tot de voorziene evaluatie hadden de leden van de VVD-fractie
de volgende vraag. In de memorie van toelichting (p. 40) staat dat na de invoering
van de wet een evaluatieplan zal worden opgesteld en dat hierin zal worden
aangegeven of en zo ja op welke wijze een nulmeting kan worden uitgevoerd.
Naar de mening van de leden van de VVD-fractie is een evaluatie zonder nulmeting
niet mogelijk. Bovendien moet een nulmeting, wil men zo zuiver mogelijk meten,
worden uitgevoerd voordat de nieuwe wet is ingevoerd.
Gaarne een reactie.De leden van de PvdA-fractie deelden mee op
zichzelf blij te zijn met uitbreiding van een aantal verlofregelingen, maar
zij hadden toch nog wel enige kanttekeningen.In de eerste plaats betrof dat de werkingssfeer.De regelingen zijn vrijwel uitsluitend bestemd voor werknemers en dan meestal materieel voor ouders (en minder voor kindlozen). Voor zelfstandigen
is nauwelijks iets geregeld. Deze leden vroegen zich af hoe de staatssecretaris
er voor zorgt dat er voldoende zicht blijft op solidariteit. Er zijn naar
de mening van deze leden grenzen aan wat werknemers bereid zijn te «accepteren»
van collega's als ze zelf niet of nauwelijks gebruik maken van de regelingen.
Deze leden verwezen naar het debat over dit punt bij de begrotingsbehandeling
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid in de Eerste Kamer. Wat betreft het nauwelijks
van toepassing zijn op zelfstandigen wilden zij graag weten of de staatssecretaris
bereid is nadere voorstellen te doen om tot een zekere«gelijke behandeling»
te komen. Daarbij kan gedacht worden aan fiscale faciliteiten bijv. door het
voorgestelde pakket verlofregelingen te kapitaliseren en dat dan om te zetten
in een verhoogde zelfstandigenaftrek. (In dat verband wilden zij graag weten
wat de totale kosten zijn).Ook recentelijk naar buiten gebrachte ideeën van de FNV inzake een
volksverzekering voor zorgverlof zou een weg kunnen zijn, hoewel dit in strijd
lijkt met de trend volksverzekeringen op te heffen, zoals de AAW. De leden
van de PvdA-fractie vroegen wat de staatssecretaris hiervan vindt en of zij
bereid is hierover in overleg te treden met de FNV.In de tweede plaats verwonderden deze leden zich er over dat door middel
van CAO-afspraken (of «ondernemingsovereenkomst» tussen werkgever
en medezeggenschapsorgaan) de regelingen inzake calamiteiten-, kraam- en zorgverlof
alsnog verslechterd kunnen worden. Ten aanzien van het ouderschapsverlof is
het verlofrecht daarentegen als zodanig zeker gesteld en kan bij CAO slechts
worden afgeweken voor wat betreft de wijze van opneming en vormgeving van
het verlof. Dat onderscheid zou wat de leden van de PvdA-fractie betreft de
werkgever ook moeten maken bij calamiteiten-, kraam- en zorgverlof.In de reactie van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
in de notitie zelfregulering (nr. 222a d.d. 4 mei 2000) wordt letterlijk gezegd
over Driekwart-dwingend recht: De mogelijkheid van afwijking van de wettelijke
regel bij cao. Aldus kunnen betrokkenen zelf mede inhoud geven aan het arbeidsrecht.
Sleutelwoorden zijn hier: draagvlakvergroting, maatwerk en flexibiliteit.
«Voor driekwart-dwingend recht wordt gekozen indien het gaat om een
belangrijke bescherming van werknemers, waarbij de mogelijkheid van afwijking
wenselijk is, maar wel voldoende waarborg dient te bestaan dat de bescherming
van werknemers niet te gemakkelijk opzij wordt gezet».Is de staatssecretaris met deze leden van mening dat in dit citaat toch
vooral gerefereerd wordt aan een positieve afwijking van een wettelijke regeling
om dat het wetsvoorstel dus een wel zeer bijzondere inkleuring is van «driekwart-dwingend
recht».Ook in de tekst in de notitie (nr. 222a) onder het hoofdstukje 3.5 Arbeid
en zorg en 4. Conclusies wordt gedacht aan verbetering van regelingen en niet
aan verslechtering van regelingen. Graag ook hier antwoord op de vraag of
het voorliggende wetsvoorstel niet duidelijk in strijd is met wat geschreven
wordt in eerdergenoemde notitie inzake zelfregulering.Inzake de rommelige en onheldere afwijkingsmogelijkheden (dan weer bij
CAO dan weer door OR/personeelsvertegenwoordiging, dan weer bij zowel CAO
als medezeggenschapsorgaan) bleven de leden van de PvdA-fractie van mening,
zoals ook al eerder aangegeven in hun reactie op de notitie zelfregulering
(222a), dat eigenlijk slechts afwijking bij CAO mogelijk zou moeten zijn.
Juist omdat het bepaald onhelder is vroeg de PvdA-fractie zich af of de staatssecretaris
bereid is toe te zeggen om op korte termijn met een notitie te komen voor
zowel Tweede als Eerste Kamer over de plaats van de OR/PVT in het arbeidsovereenkomstenrecht. In de derde plaats wilden de leden van de PvdA-fractie geïnformeerd
worden over de stand van zaken met betrekking tot de uitvoering van de motie
die in de Tweede Kamer is aangenomen over het langdurig betaald zorgverlof.Tenslotte waren deze leden benieuwd naar het antwoord van de staatssecretaris
op onze vraag of dit wetsvoorstel nu voldoende basis biedt om vrouwen en mannen
daadwerkelijk de gelegenheid te geven arbeid en zorg te combineren.In aanvulling op deze inbreng verwezen zij nog naar het deel van pag.
4 van de brief van de FNV van 22 mei 2001 die verwijst naar de spanning tussen
het verrekenen van verlof uit dit wetsvoorstel met vakantie-aanspraken, waardoor
men beneden het wettelijk minimum aan vakantiedagen kan komen (strijdig met
artikel 7 van EG-richtlijn inzake de organisatie van de arbeidstijd).De leden van de fractie van GroenLinks hadden
met zorg kennis genomen van voorliggend wetsvoorstel. Na lezing blijkt weer
eens te meer dat dromen bedrog zijn. Dit wetsvoorstel is een prachtig voorbeeld
van een kruidenierswet (van alles een beetje) en het is onduidelijk hoe dit
wetsvoorstel het combinatiemodel daadwerkelijk dichterbij gaat brengen. Vergeleken
met andere landen zijn de verlofregelingen minimaal en erg op vrouwen gericht.Het wetsvoorstel is niet in doelstellingen gericht op witte, hoogopgeleide
stellen, maar in de uitwerking wel. En dat is een gemiste kans. Juist mensen
die via de markt al aardig aan hun trekken kunnen komen wat betreft voorzieningen
krijgen nog een extra steun in de rug, terwijl het in een wet als deze juist
nadrukkelijk ook (of vooral) zou moeten gaan om laagopgeleiden en alleenstaanden.
Dit wijst op een weinig gedurfde visie en een gebrekkige strategie. Weinig
gedurfde visie: zorg wordt niet werkelijk geïntegreerd in het arbeidsbestel,
veel wordt overgelaten aan de sociale partners, wat is eigenlijk zorg in een
geëmancipeerde samenleving, of: wat is geëmancipeerde zorg? Nu een
beetje pappen en nathouden. Idee lijkt: eerst maar eens deze kleine stapjes,
dan komt de rest later wel. Maar dat is een misvatting: laagopgeleiden en
alleenstaanden zijn nu een sluitpost in plaats van het uitgangspunt, dat ondermijnt
het draagvlak voor de wet.Het concept zorg is nogal moralistisch ingevuld. Dit heeft positieve en
negatieve kanten. Zorgen wordt gezien als een waardevolle activiteit (op zich
prima), maar er is een onderstroom dat het «afkopen van zorg»
als iets «verwerpelijks» wordt gezien. Is het geen recht van burgers
dat zij zelf mogen kiezen of zij zorgen of niet? Is het geen tijd dat er in
Nederland twee nieuwe burgerschapsrechten in de verzorgingsstaat worden verankerd:
het recht om zorg te ontvangen en het recht om zorg te geven?De zorgparticipatie voor mannen moet toenemen, stelt de staatssecretaris.
Er wordt een doelstelling geformuleerd van 40% in 2010. Hoe denkt de staatssecretaris
dit voor elkaar te krijgen en welke maatregelen in voorliggend wetsvoorstel
zijn hier specifiek op gericht? Zou het niet zo kunnen zijn dat de mannen
die hun verlofdagen verkopen dit doen op verzoek van hun vrouwen? Is hier
onderzoek naar gedaan? Zo ja, wat waren de uitkomsten? Zo nee, waarom niet?Behalve normen vormen ook identiteiten de onderstroom van arbeid en zorg.
De combinatie van arbeid en zorg moet in een breder perspectief geplaatst
worden. Het lijkt nu een kwestie van goed regelen te zijn en onderling verdelen
maar er zijn nog legio gangbare meningen die een gelijke verdeling van arbeid
en zorg eerder ondergraven dan ondersteunen. Het spookbeeld van een slechte
moeder heeft misschien meer invloed op het gedrag van moeders
dan welk beleid dan ook. Wat is de visie van de staatssecretaris in deze?
Hoe gaat de staatssecretaris om met dit soort onderstromen.Afstemming en financiering van de verlofregelingen wordt steeds belangrijker.
Voorliggend wetsvoorstel heeft deze kans laten liggen. De combinatie arbeid
en zorg is niet gebaat bij ingewikkelde financieringssystemen. Uniformiteit
van regelingen is noodzakelijk om de transparantie te vergroten. Een volksverzekering
voor zorg kan hier soelaas bieden. Kan de staatssecretaris een reactie geven
op de FNV nota Bewegen in Zekerheid, m.n. waar het over een volksverzekering
voor zorgverlof gaat?Kan de staatssecretaris een overzicht geven van de consequentie van pensioenopbouw
bij de voorgestelde verlofregelingen?In het wetsvoorstel wordt bij verschillende onderdelen aangegeven dat
zij van driekwartdwingend recht zijn. Toch zijn er tussen die onderdelen verschillen.
Voor het calamiteitenverlof en het kortdurend zorgverlof geldt dat niet alleen
bij CAO kan worden afgeweken, maar ook met schriftelijke overeenstemming van
het medezeggenschapsorgaan. In de literatuur wordt deze constructie wel 2/3de
dwingend recht genoemd en het is jammer dat de opschriften boven de artikelen
de lading niet helemaal dekken. Bij het ouderschapsverlof geldt daarentegen
dat slechts bij CAO en dus niet met instemming van het medezeggenschapsorgaan
van een aantal bepalingen kan worden afgeweken.Waarom kiest de regering nu eens voor de ene, dan weer voor de andere
constructie. Heeft dat ermee te maken dat het ouderschapsverlof altijd al
(deels) driekwartdwingendrechtelijk van aard was en dat de regering dat beschermingsniveau
niet heeft willen aantasten? Of is er ook een inhoudelijke reden om bij het
calamiteitenverlof en het zorgverlof een ruimere afwijkingsmogelijkheid in
te voeren?In het algemeen vinden de leden van de GroenLinks-fractie het bezwaarlijk
dat een werkgever met de OR individuele rechten van werknemers kan wegcontracteren.
Dit geldt zeker voor belangrijke zaken als het kortdurend zorgverlof. Kennelijk
is de regering ook deze mening toegedaan, nu de staatssecretaris tijdens de
plenaire behandeling van dit wetsvoorstel heeft gezegd dat van opname in het
BW is afgezien, omdat in het type rechten dat in het BW is geregeld de constructie
van de afwijking met instemming van de ondernemingsraad niet thuishoort. Maar
hebben wij het hier niet over precies hetzelfde type rechten?Bovendien merkten deze leden op dat de afwijkingsmogelijkheid telkens
ongelukkig is geformuleerd nu niet blijkt dat altijd wel ten voordele van
de werknemer kan worden afgeweken. Of is dat niet de bedoeling?Het is een gemiste kans dat in dit wetsvoorstel langdurig zorgverlof niet
geregeld is. Hoe staat het met de voortgang van de 4e trache en de verkenningen
rondom langdurig zorgverlof? De zomer komt er aan, wanneer het voorstel voor
langer durend zorgverlof?In de wet Rechten en plichten echtgenoten en geregistreerde partners,
nr. 27 084, is de samenlevingsplicht voor gehuwden en geregistreerde
partners geschrapt. Hoe verhoudt dit zich tot artikel 1:3 punt 2 waarin gesteld
wordt dat voor de toepassing van voorliggend wetsvoorstel er sprake moet zijn
van het voeren van een gezamenlijke huishouding en een hoofdverblijf in dezelfde
woning? Is de wet van toepassing op mensen met een LAT-relatie en co-ouders?
Zo nee, wat is hiervoor de motivatie? Artikel 3:4 stelt dat dagen of gedeelten van dagen waarop de werknemer
zijn arbeid niet verricht wegens verlof bedoeld in art. 3:1 en 3:2 niet aangemerkt
kunnen worden als vakantiedagen. Betekent dit dat op grond van dit artikel
onderwijsgevenden recht hebben op compensatie van vakantiedagen als het zwangerschapsverlof
in de vakantie genoten wordt? Heeft de staatssecretaris een initiërende
en activerende houding in deze richting het ministerie van Onderwijs of is
zij alleen maar volgend?Art. 3:10: Wie heeft hier recht op wat? Wat wordt bedoeld met «de
vrouw wier bevalling waarschijnlijk is onderscheidenlijk plaatsvindt»,
in de eerste zin?Art. 3:15 De financiering van het zwangerschaps-, bevallings-, en ouderschapsverlof
komen ten laste van AWF. De staatssecretaris motiveert dat door te stellen
dat het hier vooral gaat om de gezondheid van moeder en kind. Dit is de reden
dat het ouderschapsverlof een andere financieringsregeling kent. In de optiek
van GroenLinks zijn adoptieverlof en ouderschapsverlof vergelijkbaar. Voor
beide vormen van verlof geldt dat, alhoewel het natuurlijk belangrijk is dat
de moeder gezond is, dit niet doorslaggevend is om deze vorm van verlof op
te nemen. Waarom is het in de optiek van de staatssecretaris logisch dat het
ouderschapsverlof onder een andere financieringsregeling wordt geregeld? Hoe
ziet de staatssecretaris de onderlinge verhouding, verschillen en overeenkomsten,
van ouderschapsverlof en adoptieverlof?In de volgende hoofdstukken komt de kruideniersmentaliteit van het kabinet
goed naar voren.Er bestaat ook recht op kraamverlof voor de werknemer die een kind erkent,
artikel 4:2,lid 1. Maar vervolgens bestaat dat recht pas zodra het kind feitelijk
op hetzelfde adres woont als de werknemer. Maar is dat niet tegenstrijdig?
Is het niet juist de bedoeling ook vaders die elders wonen middels het kraamverlof
in de gelegenheid te stellen zich in de eerst periode intensief met het kind
bezig te houden? Wat betekent feitelijk in deze zin en hoe verhoudt zich dit
tot de wet 27 084? Hoe denkt de staatssecretaris de participatie in de
zorg van mannen te vergroten door het instellen van twee dagen kraamverlof.Is deze regeling voor calamiteiten en ander kort verzuim niet een minimale
regeling die als dwingend recht moet gelden, ook wat betreft de loondoorbetaling?
Het is toch te gek voor woorden dat werkgevers in negatieve zin zouden kunnen
afwijken van voorliggende regeling. Dit geldt ook voor het kortdurend zorgverlof.
De staatssecretaris motiveerde in eerste instantie het zorgverlof van 10 dagen
als een minimale bescherming en een impuls voor vernieuwing. Hoe valt dit
te rijmen met het accepteren van amendementen van de Tweede Kamer die van
deze verlofvormen driekwart dwingend recht maken?Kan de staatssecretaris aangeven wat het vernieuwende is van het hoofdstuk
inzake het kortdurende zorgverlof? De kring van rechthebbenden is traditioneel
ingevuld en gaat voorbij aan de positie van de alleenstaande. Een keuzekaart
kan hier uitkomst. Hoe staat de staatssecretaris tegenover deze gedachte en
kunnen deze leden binnenkort voorstellen in deze richting tegemoet zien?Hoe staat de staatssecretaris tegenover het idee om onder dit hoofdstuk
een specifieke regeling voor mannen te maken? Bijvoorbeeld om alleen voor
de vader een aantal dagen voor zorg te reserveren. In Zweden, Noorwegen, Denemarken
en Italië heeft men een beperkt aantal dagen voor de vader gereserveerd.
Neemt de vader ze niet op dan gaan de dagen verloren. In artikel 5:4 komt het zwaarwegend bedrijfsbelang om de hoek kijken.
In de praktijk kan dit met name voor onderwijsgevenden nadelig uitwerken.
Wat weegt zwaarder: een ziek kind thuis of een klas naar huis sturen omdat
er geen vervanging is? Is de staatssecretaris bereid om met specifieke regeling
te komen als uit evaluatie blijkt dat de toegankelijkheid van deze regel belemmerend
is voor werknemers uit bepaalde sectoren? Wordt hier onderzoek naar verricht?Uit evaluaties is gebleken dat de wet inzake de financiering van loopbaanonderbreking
geen groot succes is. Er wordt weinig gebruik van gemaakt en er is sprake
van onderbesteding. Waarom is er bij de aanpassing van Finlo niet wat creatiever
gewerkt? De mogelijkheden van opfrisverlof, sabbatsverlof, komen weer niet
aan bod. Betaalde loopbaanonderbreking, toegankelijk voor alle werknemers,
mannen en vrouwen, alleenstaand of samenwonend, in alle inkomensgroepen, is
nog steeds niet mogelijk.De vervangingseis lijkt het grootste struikelblok. Nu wordt deze vervangingseis
losgelaten bij de verzorging van terminale ziekte of levensbedreigende ziekte
van een kind. Wie verzorgt de zieke huisgenoot? Is het niet meer op z'n plaats
om hier een langdurige, betaalde verlofregeling voor te ontwerpen en de vervangingseis
voor loopbaanonderbreking geheel los te laten?De financiering van opgenomen verlof is afhankelijk gesteld van vervanging.
Als de verlofganger niet vervangen wordt is er geen uitkering. Welke inspanningsverplichting
heeft een werkgever trouwens voor het regelen van vervanging? Zijn er niet
een aantal stimuleringsmaatregelen te verzinnen die ook voor werkgevers aantrekkelijk
zijn hier écht werk van te maken.Tijdens de plenaire behandeling in de Tweede Kamer heeft de staatssecretaris
zich laten ontvallen dat de uitkering bij loopbaanonderbreking inmiddels al
had dienen te worden geïndexeerd tot f 1032. Later wilde zij desgevraagd
niet uiteenzetten waarom die indexatie niet tot dat bedrag heeft plaatsgevonden.
Hoe zit het precies? Is de regering bereid om op korte termijn tot een reële
aanpassing van het bedrag te komen aan de loonontwikkeling sinds 1996?Met bijzondere belangstelling hadden de leden van de fractie van D66 kennis genomen van het voorliggende wetsvoorstel.
Er is onmiskenbaar een grote maatschappelijke behoefte aan het beter én
wettelijk regelen van de combinatie van arbeid en zorg. Niet voor niets is
in het regeerakkoord afgesproken dat de bestaande wettelijke verlofregelingen
in één samenhangend wettelijk kader zullen worden opgenomen.
Doel van de wettelijke regeling betreft het bevorderen dat blijvende arbeidsparticipatie
aantrekkelijker wordt dan uittreden. Met aanvaarding van het voorliggende
wetsvoorstel wordt daadwerkelijk een nieuw evenwicht bereikt tussen arbeid
en zorg.In de memorie van toelichting heeft de regering helder gestipuleerd om
welke redenen een wettelijke regeling op dit vlak noodzakelijk wordt geacht.
Zonder wettelijke ondersteuning wordt te weinig voortgang geboekt ten aanzien
van het beter kunnen combineren van arbeid en zorg. Er ligt nadrukkelijk een
verantwoordelijkheid van de overheid, omdat met het verbeteren van de combineerbaarheid
van arbeid en zorg niet alleen belangen van werkgevers en werknemers in het
geding zijn, maar zeker ook maatschappelijke belangen. In het verlengde daarvan
is terecht aangegeven dat de overheid een meer normerende rol heeft naarmate
de werknemer daarbij meer gebaat is uit een oogpunt van bescherming. De voorgestelde
regels hebben dan ook een minimumkarakter. Tegen deze achtergrond betreurden
de leden van de fractie van D66 het dan ook dat de afwijkingsmogelijkheden
van de voorliggende wettelijke regeling per saldo zijn opgerekt.
Kan de regering beargumenteren waarom zij zich uiteindelijk niet heeft verzet
tegen deze beperking van de bescherming van de werknemers zoals dat onder
meer in artikel 5:10 zijn beslag heeft gekregen?De grenzen tussen het calamiteitenverlof en het kortdurend zorgverlof
zijn smal te noemen. Terecht wordt er in de memorie van toelichting vanuit
gegaan dat het mogelijk is dat het calamiteitenverlof wordt gevolgd door het
kortdurend zorgverlof.Is het echter wel goed mogelijk om in de praktijk steeds het onderscheid
te maken tussen calamiteitenverlof en kortdurend zorgverlof? Het gegevens
bijvoorbeeld dat een kind onverwacht naar huis wordt gestuurd wegens ziekte
van een leerkracht leidt tot de conclusie dat weliswaar direct voor opvang
zorg gedragen dient te worden, maar dat toch niet direct sprake is van een
calamiteit.Ligt het niet in de reden te verwachten dat werknemers, gelet op het nadrukkelijke
geclausuleerde karakter van het kortdurend zorgverlof, in voorkomende gevallen
het zekere voor het onzekere nemen en een beroep zullen doen op het calamiteitenverlof,
terwijl strikt genomen wellicht het kortdurend zorgverlof aan de orde had
moeten zijn zoals in het genoemde voorbeeld? Vreest de regering met andere
woorden niet dat aldus het gebruik van het calamiteitenverlof buiten de grenzen
van hetgeen beoogd is zal worden opgerekt? Heeft de regering overwogen beide
verlofvormen in elkaar te schuiven?De inzet om te komen tot een betere en wettelijke regeling van de combinatie
van arbeid en zorg wordt gepleegd tegen de achtergrond van de constatering
dat de werkdruk, mede als gevolg van een aanhoudend krappe arbeidsmarkt, in
veel sectoren – o.a. zorg en onderwijs – zorgelijke vormen heeft
aangenomen. In hoeverre ziet de regering spanning tussen enerzijds het in
het onderhavige wetsvoorstel besloten liggende verruimde verlofregime en anderzijds
de opgelopen werkdruk in tal van sectoren?De regering werkt nog aan een standpunt over het langdurig zorgverlof.
Hebben de leden van de fractie van D66 het goed begrepen dat de regering in
dat kader ook nog terugkomt op de discussie over de vraag op welke plaats
de onderhavige verlofregelingen nu feitelijk thuishoren? Is het denkbaar dat
de regering in dat kader alsnog tot het oordeel komt dat het wenselijk is
dat na aanvaarding van de zogeheten vierde tranche overheveling naar het Burgerlijk
Wetboek voor wenselijk moet worden gehouden? Uitgaande van de veronderstelling
dat het regeringsstandpunt inderdaad tijdig bekend raakt, in hoeverre frustreert
een dergelijk oordeel de afhandeling van het voorliggende wetsvoorstel in
de Eerste Kamer?Over dit onderwerp is inmiddels het nodige gewisseld. Niettemin stelden
de leden van deze fractie het uit een oogpunt van duidelijkheid op prijs in
een samenhangend betoog de argumenten van de regering te vernemen met betrekking
tot het afwijzen van de suggestie van onder meer de Raad van State om de onderhavige
verlofregelingen in het Burgerlijk Wetboek onder te brengen.De leden van de fracties van ChristenUnie
en SGP hadden met waardering kennisgenomen van
de inhoud van de wetsvoorstellen zoals ze thans bij de Eerste Kamer voorliggen.
Wel rezen bij hen in verband met deze voorstellen nog enige vragen, waarover
zij graag de zienswijze van de regering zouden willen vernemen.Het kortdurend zorgverlof mag worden opgenomen voor de verzorging van
ouders. Waarom zijn hierin niet ook de schoonouders betrokken? Kan aan een
echtpaar niet worden overgelaten te beoordelen, wie van hen beiden
het beste in de gelegenheid is, qua werksituatie of qua geschiktheid, om de
verzorging op zich te nemen ongeacht of het om bloed- dan wel aanverwantschap
gaat?Zou het geen aanbeveling verdienen het recht op kortdurend zorgverlof
ook toe te kennen, indien het om uitwonende, doch alleenstaande kinderen gaat
die zorg behoeven? De ouders zijn dan immers vaak de eerst aangewezenen om
de hulp te verlenen.De compensatie die werkgevers van de overheid ontvangen voor de kosten
van het zorgverlof, is van algemene aard en niet gerelateerd aan de kosten
van daadwerkelijk opgenomen verlof. Zal dat niet tot gevolg hebben dat de
werkgevers deze overheidsmaatregel snel vergeten zullen zijn en de doorbetaling
van de werknemer tijdens het zorgverlof toch ervaren als volledig voor hun
rekening komend? Waarom is deze overheidsbijdrage niet anders geregeld, bijvoorbeeld
via een fiscale afdrachtkorting zoals bij betaald ouderschapsverlof? Als de
uitvoeringskosten daar aanvaardbaar zijn, waarom dan hier niet?Hoe staat de regering tegenover het opnemen in deze wet van rouwverlof?
Een werknemer die een partner of kind heeft verloren, zal veelal niet direct
na de begrafenis mentaal in staat zijn zijn dagelijks werk als vanouds weer
te verrichten. Nu zal daarvoor veelal een oneigenlijk beroep op ziekteverzuim
worden gedaan. Is een toekenning van betaald rouwverlof niet adequater?Over langdurig mantelzorgverlof heeft de regering nog een standpuntbepaling
toegezegd. Deze leden hadden begrip voor de bezwaren aan werkgeverszijde,
indien de betaling hiervan voor hun rekening zou komen. Zou compensatie van
de inkomensderving voor de zorgverlener via het persoonsgebonden budget van
de zorgbehoevende hier een oplossing kunnen zijn?Het was de leden van de fracties van ChristenUnie en SGP opgevallen dat
in artikel 3.1. sub 1 niet en in art. 3.2. sub 1 wel is vermeld: «zonder
behoud van loon», terwijl naar hun voorkwam de financiële regelingen
in beide gevallen identiek zijn. Wat is de betekenis van dit verschil in de
wetstekst?Aan het slot van bovengenoemde opmerkingen en vragen van de fracties merkt
de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid nog op de openbare
behandeling van beide onderhavige wetsvoorstellen eerst te willen aanvangen
nadat zij de memorie van antwoord op haar verslag inzake de Notitie inzake
zelfregulering (EK 2000–2001, nr. 229) van de minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid heeft ontvangen en bestudeerd. Van deze opvatting zal de
commissie de minister bij afzonderlijke brief op de hoogte stellen.De voorzitter van de commissie,Kneppers-HeijnertDe griffier van de commissie,NieuwenhuizenXNoot1Het vorige stuk inzake dit wetsvoorstel is verschenen onder EK nr. 273.XNoot2Samenstelling: Ginjaar (VVD), Jaarsma (PvdA), Veling (ChristenUnie), Van
Leeuwen (CDA) Van den Berg (SGP) Hofstede (CDA) Bierman (OSF) Hessing (D66),
Ruers (SP), Wolfson (plv. voorzitter) (PvdA),
Lodders-Elfferich (CDA), Swenker (VVD), Kneppers-Heijnert (VVD) (voorzitter) en De Wolff (GL). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20002001-27207-272a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl