Parlementaire Assemblée van de NAVO; Verslag van de jaarlijkse zitting 2006
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19291, nr. 39

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

13-02-2007

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

19291 nr. 39;G

09-02-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamNATO-Russia Parliamentary CommitteeStanding committeeAlgemene Commissies (general committees)Commissie voor de civiele dimensie van veiligheidCommissie voor defensie en veiligheidCommissie voor economie en veiligheidPolitieke commissieCommissie voor Wetenschap en TechnologiePlenaire vergaderingUit de commissies1. Noord-Korea als kernmacht: oude zorgen, nieuwe
uitdagingen2. De toestand in Oekraïne: vooruitblik naar
2009 op de tweede verjaardag van de Oranje-revolutieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19291Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 67 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 291Parlementaire Assemblée van de NAVOGnr. 39VERSLAG VAN DE JAARLIJKSE ZITTING 2006Vastgesteld 9 februari 2007De Parlementaire Assemblée van de NAVO heeft van 13 tot en met
17 november 2006 in Québec, Canada, haar jaarlijkse zitting gehouden.
Aan de zitting namen naast delegaties uit de 26 NAVO-lidstaten ook geassociëerde
delegaties (zonder stemrecht) uit Albanië, Armenië, Azerbaidjan,
Finland, Georgië, Macedonië, Oekraïne, Oostenrijk, Rusland,
Zweden en Zwitserland deel; voorts Mediterrane geassociëerde delegaties
uit Algerije en Israël; verder waarnemers uit Bosnië-Herzegovina,
Japan, Kazakstan en Servië; en vertegenwoordigers van het Europees Parlement,
de assemblee van de WEU en de assemblee van de Raad van Europa, en parlementaire
gasten uit Montenegro. De Nederlandse delegatie naar deze zitting bestond
wat de Eerste Kamer betreft uit de leden Van Gennip (CDA, voorzitter van de
delegatie), Hoekzema (VVD) en Middel (PvdA), en wat de Tweede Kamer betreft
uit de leden Brinkel, Van Winsen (beiden CDA), Blom en Koenders (beiden PvdA).Het programma van de zitting was als volgt:– Maandag 13 november: vergaderingen van de griffiers van de
delegaties en van het NATOPA-Russia Parliamentary Committee. ’s Avonds
heeft ambassadeur De Beer de delegatie een diner aangeboden, waaraan ook de
consul in Québec, mevrouw Blanchet-Pierik, heeft deelgenomen.– Dinsdag 14 november: vergaderingen van de Commissie voor
de Civiele Dimensie van Veiligheid, de Commissie voor Defensie en Veiligheid,
de Commissie voor Economie en Veiligheid en de Politieke Commissie.– Woensdag 15 november: vergaderingen van de Commissie voor
de Civiele Dimensie van Veiligheid, de Commissie voor Defensie en Veiligheid,
de Politieke Commissie en de Commissie voor Wetenschap en Technologie.– Donderdag 16 november: vergadering van het Standing Committee;
excursie, aangeboden door de gastheren.– Vrijdag 17 november: plenaire vergadering. NATO-Russia Parliamentary CommitteeOmdat het committee niet altijd als bedoeld functioneert, heeft het zich
gebogen over de vraag of verbeteringen mogelijk zijn. Besloten is de bestaande
afspraken vooralsnog niet te wijzigen.Standing committeeHet committee heeft aan Mauretanië de status van Mediterraan geassociëerd
lid toegekend.Algemene Commissies (general committees)Hieronder worden de onderwerpen vermeld die in de vergaderingen van de
algemene commissies aan de orde zijn geweest.Commissie voor de civiele dimensie van veiligheida. Bosnia and Herzegovina: Prospects for the Post-Dayton
Era.  Algemeen rapporteur: de heer Canas (Portugal).b. Een ontwerp-resolutie over the Future of Bosnia
and Herzegovina in the Euro-Atlantic Community.c. Inleiding door de heer Hays, Chief Operating Officer van Business Executives
for National Security (BENS), over Bosnia and Herzegovina,
Prospects after the October elections.d. Frameworks and Areas of cooperation in the Black
Sea Region.  Rapporteur: de heer Middel.e. NATO and Civil Protection.  Rapporteur: Lord Jopling (Verenigd Koninkrijk).f. Een ontwerp-resolutie over Relations between Georgia
and the Russian Federation.g. Panel gevormd door de heren Aoun, department of History and Political
Science aan de universiteit van Sherbrooke, en Wark, hoogleraar, international
relations program aan het munk Center for International studies van de univeristeit
van Toronto, over the challenge of home-grown terrorism
in Canada.h. Inleiding door de heer Pratt, adviseur en buitengewoon ambassadeur
van het Canadese Rode Kruis, over the Red Cross as a Strategic
Asset.i. Inleiding door mevrouw Verner, Canadees minister van internationale
samenwerking en minister voor de francofonie en officiële talen.Commissie voor defensie en veiligheida. Lessons learned from NATO’s current Operations.  Algemeen rapporteur: de heer Miranda-Calha (Portugal).b. Een ontwerp-resolutie over Reaffirming NATO’s
unity of purpose in Afghanistan.c. NATO’s role in the South Caucasus Region.  Rapporteur: de heer Cook (VK). d. Changes in US forward deployment and its effects
on Europe.  Rapporteur: de heer Shimkus (VS).e. Inleiding door de heer Rubin, Resident Scholar van het American Enterprise
Institute en redacteur van Middle East Quarterly, over Understanding the Iranian Threat to Regional Stability.f. Inleiding door general-majoor Hicke, Chief of Programs van het Canadese
ministerie van defense, over Canada’s military Operations
and transformation of the Canadian Armed Forces.g. Inleiding door de heer Kergin, voormalig ambassadeur van Canada in
de VS, over Border Security in North Americah. Inleiding door de heer David, Raoul-Danderand chair in strategic studies
at the university of Montreal, over Develoments in US-Canadian
relations and the transatlantic relationship.Commissie voor economie en veiligheida. Energy Security.  Algemeen rapporteur: de heer Van Gennip.b. Een ontwerp-resolutie over Improving Global Energy
Security.c. G8 Commitments to Developing Countries.  Rapporteur: de heer Bayley (Verenigd Koninkrijk).d. Inleiding door mevrouw Weston, Vice-President and Coördinator
of research van het North-South Institute, over The Global
development Agenda and the State of the WTO talks.e. Transition in Ukraine.  Rapporteur: de heer Hanson (Estland).f. Inleiding door de heer Kuzio, President van Kuzio Associates, over the Situation in Ukraine.g. China’s Development Challenge.  Co-rapporteurs: de heren Austrevicius (Litouwen) en Boozman (Verenigde
Staten).Politieke commissiea. Afghanistan and the future of the Alliance.  Algemeen rapporteur: de heer Koenders.b. Een ontwerp-resolutie over the impact of Afghanistan
on the Alliance.c. Central Asian Security – the role of NATO.  Waarnemend rapporteur: de heer Estrella (Spanje).d. Iran – a challenge for transatlantic cooperation;rapport van de heer Polenz (Duitsland).e. Een ontwerp-resolutie over the 50th Anniversary
of the 1956 Hungarian Revolution.f. Een ontwerp-resolutie over the Future Status of
Kosovo. g. Inleiding door de heer Austin, van het Centre for European, Russian
and Eurasian Studies at the Munk Centre for international studies aan de universiteit
van Toronto, over South Eastern European Security –
Outlook for 2007 and beyond.h. Inleiding door mevrouw Beck, directeur van de Defence and Security
relations Division van het ministerie van buitenlandse en internationale zaken
van Canada, over NATO’s continuing transformation
from a Canadian perspective.i. Inleiding door de heer Hunter, Senior adviser bij Rand Corporation,
over Global partnerships and the Future of the Alliance.j. Inleiding door de heer Chapin, Senior Counsellor bij het Pearson Peacekeeping
Center, over UN Peacekeeping Missions and NATO-UN Co-operation.De heer Van Winsen is benoemd tot rapporteur
van de subcommissie on NATO Partnerships.Commissie voor Wetenschap en Technologiea. Interoperability: the need for transatlantic harmonisation.  Algemeen rapporteur: de heer Nolin (Canada).b. Een ontwerp-resolutie over Interoperability in network-enabled
Operations.c. Nuclear policy of Iran.  Waarnemend rapporteur: de heer Buzea (Roemenië).d. Inleiding door de heer Huntley, directeur van het Simons Centre for
disarmamant and Non-proliferation research aan het Liu Institute for Global
Issues van de Universiteit van British Columbia, over Nuclear
North Korea: Old Worries, New Challenges.e. Een ontwerp-resolutie over The Nuclear Weapon test
by the Democratic People’s Republic of Korea.f. Inleiding door general-majoor Hincke, Chief of Programs, van het Canadese
ministerie van defensie.g. Inleiding door de heer Haymet, directeur van SCRIPPS, Institution of
Oceanography, over Climate Change and the Ocean Environment.h. Inleiding door de heer Gimalov, lid van de Staatsduma van Rusland,
over Improvement of international law for outer space policy.Plenaire vergaderingDe vergadering is toegesproken door de heer Kinsella, de voorzitter van de Senaat van Canada, en vervolgens via een video-verbinding
door de secretaris-generaal van de NAVO, de heer De Hoop
Scheffer. Deze heeft onder meer gezegd dat de NAVO-top in Riga op
een cruciaal moment in de ontwikkeling van de NAVO komt. Op moment van spreken
dienen meer dan 50 000 soldaten onder NAVO-commando in operaties en missies
op drie continenten; dat was een bewijs van de omvorming van het bondgenootschap
tot een organisatie die de veiligheid bevordert en die met nieuwe methoden
en in nieuwe gebieden optreedt. Wil deze hervorming echter succesvol doorgaan,
dan moeten enkele moeilijke uitdagingen worden aangegaan. In Afghanistan
wordt de NAVO op de proef gesteld als nooit tevoren, onder meer doordat er
slachtoffers te betreuren zijn. Toch is te verwachten dat een nog groter beroep
op de NAVO zal worden gedaan. Daarom moet alles worden gedaan om ervoor te
zorgen dat het bondgenootschap aan de vraag kan blijven voldoen.Wat is daarvoor nodig? Spreker wilde de voornaamste uitdagingen schetsen
en daarbij aangeven hoe die zouden moeten worden opgepakt, en ook wat de betrokkenheid
van volksvertegenwoordigers en leden van de Parlementaire Assemblee van de
NAVO daarbij is.Allereerst de defensiehervorming binnen de NAVO. In Riga zullen de staatshoofden
en regeringsleiders de belangrijkste lijnen van het werk van de NAVO op dat
gebied vastleggen, zoals raketverdediging, lucht/grondbewaking (AGS), taken
met betrekking tot terrorisme, de verdediging tegen massavernietigingswapens
en het strategisch luchttransport. Verder zal de NAVO-reactiemacht (NRF) dan
volledig operationeel zijn. Bovendien zal worden doorgegaan met de afstemming
van het defensieplanningsproces, op basis van de Alomvattende Politieke Richtlijn
die in Riga zal worden uitgevaardigd. Het is een indrukwekkend pakket, maar
het betreft allemaal langetermijnprojecten, en sommige ervan zijn ook behoorlijk
duur. Daarom moet Riga niet worden gezien als eindstation, maar als niet meer
dan een stap vooruit in het voortdurende proces van omvorming van de defensie.
De NAVO-bondgenoten en de Parlementaire Assemblee van de NAVO mogen hun inspanningen
om dit proces voort te zetten, niet laten verslappen.Het tweede punt is dat het binnen de NAVO draait om solidariteit en dat
het aan komt op het verdelen van de lasten en de risico’s. «Caveats»
van nationale regeringen weerspiegelen de oprechte en begrijpelijke zorg van
die regeringen en van de parlementen voor hun soldaten. Maar deze caveats
beperken de militaire commandanten in hun mogelijkheden hun missie uit te
voeren, én zij brengen verdeeldheid teweeg. Daarom drong spreker er
op aan om met de regeringen een discussie aan te gaan over de problemen die
deze caveats veroorzaken. Men zou steeds voor ogen moeten houden wat zij voor
de bevelhebbers in het veld betekenen.Een ander belangrijk aspect van de lastenverdeling is de hervorming van
de financieringswijze. Spreker was van oordeel dat de financiering van de
operaties moet worden aangepast, en dat de gemeenschappelijke financiering
moet worden uitgebreid tot de korte termijninzet van de NAVO-reactiemacht,
in het bijzonder het strategisch luchttransport. Het is mogelijk om verder
te gaan. Maar dat komt alleen in beeld wanneer de regeringen en parlementen
inzien dat een juiste manier van financieren steeds onontbeerlijker wordt
voor de operationele effectiviteit van de NAVO. De Parlementaire Assemblee
van de NAVO is een natuurlijke partner in dit bewustwordingsproces.De derde opmerking van spreker betrof het feit dat de coördinatie
tussen de NAVO en de andere spelers in het internationale veld moet worden
verbeterd. Een van de belangrijkste lessen die uit de situatie op de Balkan
en nu in Afghanistan moet worden getrokken is dat in nauwer verband moet worden
samengewerkt met de andere internationale organisaties, gouvernementeel dan
wel non-gouvernementeel. Veiligheid en ontwikkeling gaan hand in hand. Er
blijft echter een zekere afstand bestaan tussen degenen die de veiligheid
verzekeren en zij die belast zijn met de ontwikkeling. Die kloof moet overbrugd
worden door middel van een verdergaande coördinatie met de Verenigde
Naties, de EU en de ngo’s, niet alleen in het veld maar ook op strategisch
niveau. Dat blijkt het meest duidelijk in Afghanistan. Onder leiding van de
NAVO heeft ISAF nu mogelijkheden voor ontwikkeling geschapen die voor het
grijpen liggen. Deze moeten worden benut, volledig en snel. De NAVO brengt
veel tot stand, maar het is geen hulporganisatie en evenmin een wederopbouwinstantie.
Het succes in Afghanistan wordt niet alleen met militaire middelen bereikt.
De internationale gemeenschap moet zich ermee blijven bemoeien,
om Afghanistan nog meer in de goede richting te duwen. Voor de leden van de
parlementen van de NAVO-lidstaten is het moment aangebroken om hun invloed
aan te wenden, opdat Afghanistan in het programma van alle belangrijke instanties
wordt opgenomen, van de EU tot de G8. Spreker had met voldoening vastgesteld
dat de Europese Unie besloten heeft om in het kader van het Europees Veiligheids-
en Defensiebeleid een tweede evaluatiemissie naar Afghanistan te sturen.Over Kosovo zei spreker dat het duidelijk is dat de NAVO in aanzienlijke
mate in Kosovo aanwezig zal blijven, maar ook dat de Europese Unie in de komende
maanden noodzakelijkerwijs een grotere rol op zich zal moeten nemen. Spreker
meende dat de NAVO en de EU behoefte hebben aan een dialoog met betrekking
tot Kosovo, die integraal onderdeel zou moeten uitmaken van het beoogde strategisch
partnerschap. Dit partnerschap is nog niet volledig concreet uitgewerkt. De
NAVO en de EU zouden echter niet alleen over Kosovo met elkaar een dialoog
moeten aangaan, maar ook over Darfur en over de harmonisatie van de militaire
hervorming van beide organisaties, met name wat betreft de NAVO-reactiemacht
en de tactische groepen van de EU. Men moet uit de impasse komen waarin de
betrekkingen tussen de NAVO en de EU zich nu bevinden, en ook daarop kunnen
parlementariërs invloed uitoefenen.Sprekers volgende opmerking had betrekking op de noodzaak de partnerschappen
verder uit te breiden. In het bijzonder moet worden gezorgd voor meer samenhang
in de verschillende kaders voor partnerschap. Zo wil men de instrumenten van
het programma Partnerschap voor Vrede ook in andere verbanden ter beschikking
te kunnen stellen, zoals de Mediterrane Dialoog en het Samenwerkingsinitiatief
van Istanbul. Ook wordt gezocht naar middelen om de expertise van de NAVO
op het gebied van het opleiden van veiligheidstroepen in andere landen beter
te benutten, vooral in het Midden-Oosten. Ook de banden met de landen in de
Azië-Pacific-regio, zoals Australië, Nieuw-Zeeland, Japan en Zuid-Korea,
worden verder aangehaald. Ze worden allemaal met dezelfde bedreigingen geconfronteerd
en het is dus in aller belang om nader tot elkaar te komen. In de huidige
context van de globalisering is het steeds minder belangrijk waar een land
op de kaart ligt. Belangrijk is de «mentale kaart» van een land,
de wil om zich samen met andere landen in te zetten voor het beïnvloeden
van de loop der dingen. Dat is de logica achter de relatie van de NAVO met
zijn partners wereldwijd.Het laatste punt betreft de verbetering van de politieke dialoog. Gezien
het complexe karakter van de veiligheidssituatie moet men zich niet beperken
tot de huidige operaties. Het onderling overleg moet worden uitgebreid tot
de belangrijke bedreigingen en uitdagingen op het gebied van de veiligheid.
In het bijzonder moet van gedachten worden gewisseld over onderwerpen als
het veiligstellen van de energievoorziening, waarvan duidelijker moet worden
omschreven of de NAVO daarin wel of niet een rol zou moeten spelen. Bij dergelijke
discussies gaat het er niet om of sommige bondgenoten «winnen»
en andere «verliezen». Het is zoals de Franse filosoof Joseph
Joubert het meer dan 200 jaar geleden uitdrukte, «het resultaat van
een stevige discussie moet geen overwinning zijn, maar verlichting».
Wil de NAVO een krachtige organisatie blijven, dan is verlicht debat nodig
tussen bondgenoten onderling, tussen bondgenoten en partners en natuurlijk
tussen de NAVO en de Parlementaire Assemblee van de NAVO.In Riga komen al deze lijnen inzake de omvorming van de NAVO samen. Met
betrekking tot de operaties zullen verdere stappen worden gezet om de inzet
in Afghanistan tot een succes te maken. De NAVO blijft ook in Kosovo. Wat
de partnerschappen betreft: aan de drie landen die deelnemen aan het Actieplan
voor kandidaat-landen (MAP) zal worden herbevestigd dat de deur van de NAVO
open blijft staan voor nieuwe toetredingen. Naar de staten op de westelijke
Balkan die mee willen doen aan het programma Partnerschap voor Vrede zal een
krachtige boodschap uitgaan: ga door met te doen wat nodig is
en dan zijn jullie welkom. Opnieuw zal het belang worden bevestigd van de
Intensieve Dialoog met Oekraïne en Georgië. Met betrekking tot de
relatie tussen de NAVO en Rusland zal het belang worden onderstreept dat beide
partijen in dit partnerschap investeren.Spreker sloot af met de opmerking dat de betekenis van de NAVO in toenemende
mate wordt bepaald door haar operaties. Tegen de achtergrond van de internationale
uitdagingen worden instellingen niet meer beoordeeld naar wat zij vertegenwoordigen,
maar naar de resultaten die zij boeken.De secretaris-generaal heeft vervolgens vragen beantwoord. Daarna is de
vergadering toegesproken door de heer O’Connor,
minister van nationale defensie van Canada. De minster zei dat 30 000
manschappen uit 37 landen – waaronder ongeveer 2500 Canadezen –
in Afghanistan een bijdrage aan militaire inspanningen leveren om de situatie
te stabiliseren en de resten van het Talibanregime voorgoed te elimineren.
Canada is er trots op dat het als een van de eerste landen een bijdrage heeft
geleverd aan de inzet van de NAVO in Afghanistan. Maar de missie van Canada
in Afghanistan houdt meer in dan alleen militaire operaties. Het welslagen
kan niet alleen met militaire middelen worden bereikt. Daarom zet Canada ook
diplomaten, ontwikkelingswerkers en niet-militaire politiemensen in, evenals
deskundigen op het gebied van de mensenrechten, goed bestuur, de rechtsstaat
en het opbouwen van een democratie.Ook in de provincie Kandahar is vooruitgang geboekt, zowel in militair
opzicht als op het gebied van ontwikkeling. De vooruitgang in militair opzicht
heeft de basis gelegd voor verdere vooruitgang. De operatie Medusa, waarmee
de Afghaanse regering weer de controle kreeg over een gebied in de provincie
Kandahar waarvan tot dan werd aangenomen dat het een Talibanbolwerk was, is
slechts een van de recente successen. Afgelopen zomer boden Canadese troepen
de bescherming en bijstand die noodzakelijk waren voor de inzet van bondgenoten –
Britten en Nederlanders – in Zuid-Afghanistan. Zonder de steun van Canada
zou de uitbreiding van de inzet van de NAVO naar Zuid Afghanistan niet zo
snel hebben kunnen plaatsvinden. Ook is met de operaties in Pashmull en Panjwei,
gebieden ten westen van de stad Kandahar, de kiem gelegd voor de ontwikkeling
van het gebied.In strategische gebieden in Afghanistan zet Canada ontwikkelingszones
op – kleine ontwikkelingsgebieden van waaruit toekomstige vernieuwing
zich kan verspreiden. Ook op het gebied van ontwikkeling wordt belangrijke
vooruitgang geboekt. In de provincie Kandahar, waar het provinciale wederopbouwteam
(PRT) van Canada actief is, zijn er 427 zogenaamde «Community Development
Councils» opgericht, waarvan 106 voor vrouwen, waarmee de Afghaanse
gemeenschappen in staat worden gesteld om ontwikkelingsprojecten te organiseren
en uit te voeren die een verbetering inhouden van de kwaliteit van het leven.
Deze raden hebben 700 projecten uitgevoerd. In veel gemeenschappen binnen
de provincie Kandahar is de kwaliteit van het drinkwater verbeterd, evenals
de sanitaire voorzieningen, de irrigatie, de ontwikkeling van de infrastructuur,
de inkomensverwerving en de kwaliteit van gezondheidscentra. Verder heeft
Canada substantiële steun verleend aan de landbouw, irrigatie en plattelandsontwikkeling
in de provincie Kandahar. Er is daar meer dan 10 km aan kanalen gegraven en
14 km aan afwateringssystemen aangelegd. Ook heeft Canada een bijdrage geleverd
aan het wegenstelsel in de provincie Kandahar en aan het elektriciteitsnetwerk.
Er is 150 km aan wegen aangelegd, er zijn vier bruggen gebouwd, er is 50 km
aan hoogspanningskabel aangelegd, er zijn 10 transformatoren gebouwd en 42
generatoren geleverd aan dorpen in de provincie Kandahar. Bovendien zijn er
meer dan 1000 putten gegraven en 800 handpompen geleverd. Er zijn
nu vier grote waterreservoirs beschikbaar en in de provincie zijn vele kilometers
waterleiding aangelegd.Hoe belangrijk de wederopbouw- en ontwikkelingsprojecten ook zijn, zij
kunnen niet worden gerealiseerd zonder vrede en veiligheid in Afghanistan.
Om dat te bereiken, moeten alle NAVO-bondgenoten laten zien wat zij waard
zijn en de lasten in alle regio’s van Afghanistan met elkaar delen.
Toen de NAVO naar Kosovo ging, had elk land in het begin zijn «caveats»
of restricties. In de loop van de tijd werden die restricties aan de kant
geschoven, omdat zij inefficiënt waren. De minister zei te verwachten
dat, naarmate de tijd verstrijkt, de lidstaten van de NAVO in Afghanistan
ook hun «caveats» en restricties zullen laten varen.De minister heeft vervolgens vragen beantwoord. De heer Van Winsen heeft opgemerkt dat Canada net als enkele andere landen
een belangrijke rol speelt in Afghanistan. Er zijn meer gebieden in de wereld
waar vrede en stabiliteit in gevaar zijn, b.v. in Afrika. Hij vraagt op welke
wijze Canada daar militair en anderszins kan helpen. Minister O’Connor antwoordde dat Canada zich laat leiden door zijn standpunten
omtrent buitenlands beleid en ontwikkelingssamenwerking. De focus van Canada
is op dit moment op Afghanistan gericht, waar het voldoet aan de vraag die
aan het land is gesteld. Op dit moment is Canada niet gevraagd ook elders
actief te worden. Het land is bezig met het herstructureren van zijn strijdkrachten,
en de verdere aandacht is daarop gericht.De vergadering is toegesproken door de minister van buitenlandse zaken
van Kroatië, mevrouw Grabar-Kitarović. Zij
heeft onder meer over de A3-groep (de Adriatische 3, Kroatië, Albanië,
Macedonië) gesproken, en heeft vervolgens vragen beantwoord. De heer Van Gennip heeft gevraagd op welke wijze de samenwerking
in de groep is geregeld, en welke visie de regering van Kroatië heeft
op de ontwikkelingen in het Midden-Oosten en het vredesproces daar. Minister Grabar antwoordde dat binnen de A3-groep regelmatig overleg
plaats vindt op ministeriëel niveau. De groep is erop gericht de transatlantische
dimensie te versterken, en zet zich ervoor in het geografische zuiden van
Europa sterker aan het geografische noorden te verbinden. De drie landen zien
zich met dezelfde uitdagingen geconfronteerd en kunnen profiteren van de ervaringen
van anderen. Men wil fouten vermijden die anderen in vergelijkbare situaties
eerder hebben gemaakt. In dat verband is de samenwerking met de drie Baltische
staten van belang. Spreekster zei de top in Riga met vertrouwen tegemoet te
zien. Wat het Midden-Oosten betreft zei de minister dat Kroatië het beleid
met de EU afstemt en dat het dat wil blijven doen. Het neemt daarbij de resoluties
van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties in acht.De vergadering toegesproken door de heer Milliken, de Speaker van het
House of Commons van Canada. De assemblee heeft de heer Koenders gekozen tot haar voorzitter. Hij heeft zijn erkentelijkheid
uitgesproken voor het in hem uitgesproken vertrouwen. De NAVO-assemblee is
in de eerste plaats een organisatie van collega’s, van gelijken, van
democratisch gekozenen. Zij hebben een grote verantwoordelijkheid in het vertegenwoordigen
van de kiezers en het dienen van hun landen in een wereld vol risico’s
en gevaren maar die ook grote mogelijkheden biedt. De voornaamste taak van
de voorzitter van deze assemblee is om de leden te dienen en er op toe te
zien dat de assemblee zich werkelijk onderscheidt en nog relevanter maakt.
De parlementaire assemblee van de NAVO dient door middel van de beste expertise
en de meest effectieve inzet steun te bieden bij het nemen van beslissingen
door de nationale parlementen en zeker te stellen dat de collectieve verantwoordelijkheid
van de NAVO wordt vergroot. En verder om welk democratisch tekort dan ook
te reduceren. Men moet zich realiseren dat de NAVO niet vanzelfsprekend is.
Het gaat er om de NAVO te herdefiniëren. De parlementariërs
dienen de publieke opinie te sturen in de richting van collectieve veiligheid.De NAVO-assemblee beschikt over aanzienlijke ervaring, expertise en kennis,
en een belangrijk politiek verleden. Vanaf de vijftiger jaren en de koude
oorlog tot de val van de Muur in Berlijn en de daaropvolgende inspanningen
om een helpende hand te bieden aan de bevolking van het voormalige Warschau
Pact, stond de assemblee in de voorhoede van verandering. Nu moet hetzelfde
gebeuren in een gespleten en gevaarlijke wereld. Spreker wilde zeker stellen
dat de Assemblee gedurende zijn voorzitterschap op de voorgrond van het transatlantische
debat over veiligheid blijft.Hij wilde op de NAVO Top in Riga eind november de bezorgdheid over brengen
over de staat waarin de NAVO op dit moment verkeert. Van die bezorgdheid was
al melding gemaakt in de verklaring van het Standing Committee, één
van de documenten van de zitting in Québec. Die resoluties behandelen
alle belangrijke aspecten van het creëren van een meer politieke NAVO.
Ze wijzen op de dringende noodzaak van meer samenwerking tussen de NAVO en
de EU en het stopzetten van institutioneel geruzie. Maar ook wordt de focus
gericht op Afghanistan, omdat dat land staat voor – en een voorbeeld
is van – alle zaken die te maken hebben met het debat over de NAVO.Spreker zei te vrezen dat geen politiek initiatief in Riga mocht worden
verwacht en dat er ook geen gevoel van urgentie zou zijn, met name wat betreft
Afghanistan. Dat zou een grote vergissing zijn. De missie in Afghanistan is
van kritiek belang. In de eerste plaats wat betreft de toekomst voor de Afghaanse
bevolking en diens kans op een betere toekomst. Vervolgens omdat het voor
meer staat: de geloofwaardigheid van de NAVO en diens streven om een substantiële
rol te spelen in de aanpak van hedendaagse uitdagingen. En ten derde, omdat
Afghanistan van kritiek belang is voor de rol van de parlementariërs
van de NAVO. De operatie in dat land raakt de kern van de parlementaire verantwoordelijkheden.
Het zijn immers de nationale parlementen die instemmen met de defensiebudgetten
en het inzetten van troepen. En het is de verantwoordelijkheid van de parlementariërs
om aan de kiezers rekenschap en uitleg te geven over het feit dat zij mannen
en vrouwen in de strijdkrachten vragen om hun leven te riskeren in verre landen.
Zoals de Canadese pers dit weekend op treffende wijze schreef, kan de steun
van het publiek niet als vanzelfsprekend worden beschouwd.Spreker maakte van de gelegenheid gebruik om zijn grote waardering uit
te spreken voor de Canadese troepen die, tezamen met de Nederlanders, de Britten
en de troepen van veel andere landen, het zwaar te verduren hebben in de intense
gevechten in het zuiden van Afghanistan. Momenteel dragen 37 landen, zij het
op zeer verschillende manieren, bij aan de missie in Afghanistan. En toch
bestaat, ondanks deze inzet en de daaraan parallel lopende inspanningen wat
betreft wederopbouw, het gevaar dat de belangrijke strijd om de harten en
de geesten wordt verloren. Offensieve operaties gericht op het verschaffen
van veiligheid dienen meer in evenwicht te zijn met wederopbouw en ontwikkeling.
Falen in Afghanistan is geen optie. Het lot van het Afghaanse volk zou heel
slecht zijn en het zou een groot vraagteken plaatsen bij de toekomst van de
NAVO op de langere termijn. Er is veel vooruitgang geboekt en we moeten onze
troepen loven voor het moeilijke en dappere werk dat zij verrichten. Maar
als we eerlijk zijn, moeten we toegeven dat we de test nog niet hebben gehaald.
Om die reden wilde spreker in Riga oproepen tot een urgent politiek initiatief
in de volgende context: 1) Het inzetten van de vereiste deskundigheid. Honderd procent betekent
honderd procent. Lagere percentages betekenen gewoonweg dat we onze doelen
niet kunnen bereiken.2) Het synchroniseren van veiligheid en ontwikkeling en het tot stand
brengen van een betere balans tussen offensieve operaties en wederopbouw.3) Het zekerstellen van een billijke verdeling van risico’s en kosten
en aanzienlijk meer gemeenschappelijke fondsen.4) Het verminderen van nationale caveats die het inzetten van NAVO troepen
belemmeren. In een goed debat hier in Québec is een unieke consensus
bereikt over dit onderwerp waarbij ver vooruit is gelopen op de regeringen.5) Het aandringen op een betere samenwerking tussen de NAVO, de VN en
de EU.6) Het benadrukken van de noodzaak van respect en het navolgen van de
humanitaire wetgeving en de Geneefse Conventie.7) Het bereiken van overeenstemming over een effectief drugsbeleid en
het creëren van alternatieve vormen van levensonderhoud.Van het werk van de assemblee tijdens het voorzitterschap van spreker
zal Afghanistan een belangrijk element blijven vormen. Hij noemde de overige
prioriteiten in de komende jaren.1) De nieuwe partnerschappen; dat wil zeggen het verlenen van hulp aan
landen in transitie, het focussen op Balkan staten, het verstevigen van de
banden met de drie partners in de Kaukasus gebaseerd op de kernwaarden van
democratie en vrijheid, en het intensiveren van het werk met partners in de
Mediterrane Dialoog.2) De betrekkingen met het parlement van de Russische Federatie en het
komen tot een raamwerk van samenwerking dat voor alle betrokken partijen gunstig
is.3) De samenwerking met Oekraïne.4) Het voortzetten van de inspanningen van de voorganger van spreker,
de heer Lellouche, om het werk van de assemblee effectiever te maken. Spreker
wilde ernaar streven om meer prioriteiten te stellen en om minder activiteiten
politiek gezien meer relevant te maken.5) Het verder uitdiepen van de banden met de nationale parlementen en
de NAVO-autoriteiten en hierbij het hoogst mogelijke niveau bereiken. Spreker
stond voor een goede politieke dialoog met de NAVO-raad en hij wilde er voor
zorgen dat meer rapporten in de nationale parlementen worden besproken.6) Ook wilde hij zich graag richten op het verschil in benadering tussen
mannelijke en vrouwelijk leden. Hij wilde zeker stellen dat meer vrouwelijke
parlementariërs zich thuis voelen in de assemblee en hogere posities
weten te bereiken.7) De NAVO-assemblee is een transatlantische organisatie en dat principe
moet worden gehandhaafd. De participatie van de Canadese en Amerikaanse delegaties
laat geen twijfel bestaan aan de vitaliteit en de duurzaamheid van deze samenwerking.
En zo dient het ook te zijn. Want als er een les is die in de afgelopen paar
jaar is geleerd, getuige Afghanistan, is het dat niemand op eigen houtje de
hedendaagse uitdagingen het hoofd kan bieden. George Robertson placht te zeggen
dat de toekomst van de NAVO een kwestie was van Vermogens, Vermogens, Vermogens
(Capabilities enz.). Spreker wilde daaraan toevoegen Samenwerking, Samenwerking,
Samenwerking (Co-operation enz.).Spreker sloot af met een persoonlijke noot. Hij was afkomstig uit Arnhem,
in het oosten van Nederland, dat werd bevrijd door Canadezen, Polen en Amerikanen.
Als schooljongen liep hij bij elk belangrijke evenement langs de
begraafplaats met de graven van de strijdkrachten aan wie hij zijn vrijheid
te danken heeft. Zijn moeder ligt begraven op het civiele deel van die begraafplaats.
Solidariteit met Canada is iets dat hij op heel jonge leeftijd heeft geleerd.
Canada heeft laten zien wat solidariteit in de loop van de geschiedenis inhoudt,
aldus de heer Koenders.Tot vice-voorziters van de assemblee zijn gekozen de heren Gilmor (Verenigde
Staten), Lamers (Duitsland), Lello (Portugal), Lupoi (Roemenië) en Petersen
(Noorwegen).De penningmeester, de heer Ibrügger (Duitsland), heeft verslag gedaan
over het financiële beleid in het afgelopen jaar. De vergadering heeft
met het verslag van de penningmeester ingestemd en de begroting voor 2007
goedgekeurd.De vergadering heeft enkele amendementen op het reglement van orde en
op het financieel reglement goedgekeurd.De vergadering heeft de ontwerp-resoluties van de commissies besproken,
geamendeerd en aangenomen. Zij hebben betrekking op:– The Nuclear Weapon test by the Democratic People’s
Republic of Korea– Interoperability in network-enabled Operations– The Future of Bosnia and Herzegovina in the
Euro-Atlantic Community– Relations between Georgia and the Russian Federation– Reaffirming NATO’s unity of purpose in
Afghanistan– Improving Global Energy Security– The Future Status of Kosovo– The 50th Anniversary of the 1956 Hungarian
Revolution and the fight for FreedomDe ontwerp-verklaring over NATO’s Riga Summit
voorgelegd door het Standing Committee, zijn aangenomen.Uit de commissiesHieronder worden twee inleidingen, gehouden in vergaderingen van commissies,
weergegeven.1. Noord-Korea als kernmacht: oude zorgen, nieuwe
uitdagingenIn de Commissie voor Wetenschap en Technologie heeft de heer Huntley,
directeur van het Simons Centre for disarmamant and Non-proliferation research
aan het Liu Institute for Global Issues van de Universiteit van British Columbia,
gesproken.De heer Huntley zei dat de nucleaire aspiraties
van Noord-Korea een probleem vormen sinds het land in 1985 toetrad tot het
non-proliferatieverdrag. Sinds 1986 is het bezig een voorraad plutonium op
te bouwen, waarbij vooral gebruik wordt gemaakt van de reactor van 5 megawatt
van de kerninstallatie in Yongbyon en de nabijgelegen fabriek voor de afscheiding
van plutonium. Men denkt dat Noord-Korea vóór 1992 maximaal
10 kilogram plutonium heeft afgescheiden. De kern van de reactor is in 1994
ontladen. De bijna 8000 bestraalde brandstofstaven bevatten naar schatting
27–29 kilo plutonium. In 1994 kwamen de Verenigde Staten en Noord-Korea
een Agreed Framework overeen, op grond waarvan het de kerncentrale en de nabijgelegen
fabriek voor de afscheiding van plutonium in Yongbyon sloot, en de brandstofstaven
opsloeg in verzegelde containers, onder toezicht van het IAEA. Het Agreed Framework leidde tot de bevriezing van Noord-Korea’s
nucleaire programma op basis van plutonium, maar niet tot het oplossen van
de discrepanties met betrekking tot de activiteiten van het land in het verleden,
noch tot het uit het land verwijderen van gebruikte brandstof, waarvan het
bestaan bekend was – zoals uiteindelijk wel de bedoeling was. Daarom
kon Noord-Korea opnieuw met zijn programma starten toen beschuldigingen in
oktober 2002 dat het land bezig was met een tweede nucleaire inspanning op
basis van uranium leidden tot het einde van het Agreed Framework, tot de opzegging
door Noord-Korea van het non-proliferatieverdrag en tot de uitwijzing van
het IAEA.In 2003 startte Noord-Korea de reactor van Yogbyon weer op en begon het
plutonium op te werken dat daar in de fabriek was opgeslagen. Noord-Korea
zou nu de meeste van de 8000 brandstofstaven hebben opgewerkt, wat tussen
20 tot 28 kilo plutonium zou hebben opgeleverd dat in wapens kan worden gebruikt.In april 2005 sloot Noord-Korea de reactor van Yongbyon opnieuw; halverwege
2006 zou het over nog eens 15 kilo in wapens te gebruiken plutonium kunnen
beschikken. Als wij ervan uitgaan dat Noord-Korea slechts over geringe technologische
mogelijkheden beschikt, gelijk aan die van de Verenigde Staten ten tijde van
de vervaardiging van de eerste atoombommen en dat het land een relatief groter
aantal minder krachtige wapens maakt, is de huidige hoeveelheid plutonium
genoeg voor ongeveer 4 tot 13 wapens.Voorlopige schattingen van de kracht van de kernproef van 9 oktober
2006 op grond van seismische metingen lopen uiteen van 0,5 tot 0,8 kiloton,
waaruit kan worden opgemaakt dat de proef niet helemaal geslaagd is –
een mislukking zelfs. Er is nooit grond gevonden voor beweringen dat het helemaal
niet om een kernproef ging – waarom zou men een mislukking hebben voorgewend?
In luchtmonsters die een paar dagen later werden genomen trof men radioactieve
deeltjes aan, wat bevestigde dat er sprake was geweest van een kernontploffing.
Een meer waarschijnlijke verklaring voor de lage kracht is dat de Noord-Koreaanse
technici er niet in zijn geslaagd de precieze timing te behalen die nodig
is om de op implosie gebaseerde ontsteking van het plutonium in gang te zetten.Het einde van het Agreed Framework in 2002 was een keerpunt, de status
quo is fundamenteel gewijzigd. Van 1994 tot 2002 werd het nucleaire programma
van Noord-Korea ingeperkt. De meest gangbare opvatting was (en is nog steeds)
dat het op uranium gebaseerde programma bij lange na geen bruikbare splijtstof
kon opleveren. Sinds 2003 worden er geen beperkingen meer opgelegd aan de
nucleaire ambities van Noord-Korea. Op dat moment werd er een kritische grens
overschreden. Sinds 2003 hebben wij te maken met alle implicaties van Noord-Korea
als kernmacht.Het is een punt van grote zorg dat het vernieuwde nucleaire programma
van Noord-Korea het land potentieel in staat stelt om splijtstof, evenals
technologie en expertise om kernwapens te ontwikkelen en zelfs complete operationele
wapensystemen uit te voeren. Deze consequentie van Noord-Korea als kernmacht
wordt door velen in de wereld als het meest ernstig opgevat.Hoewel de kernproef van Noord-Korea in Oost-Azië niet meteen hoeft
te leiden tot een kettingreactie op het gebied van proliferatie, zal een gestaag
groeiend arsenaal aan kernwapens in Noord-Korea de spanningen en onzekerheden
doen toenemen. In het ergste geval zouden de activiteiten van Noord-Korea
kunnen leiden tot een kernwapenwedloop. Noord-Korea is de eerste staat die zich uit het non-proliferatieverdrag
heeft opgezegd. Het land heeft zich ook losgemaakt uit de in 1992 met Zuid-Korea
gesloten overeenkomst om het Koreaanse schiereiland kernwapenvrij te houden.
Als Noord-Korea buiten het non-proliferatieverdrag blijft en daarvan geen
ernstige gevolgen ondervindt, zal dit precedent het non-proliferatieverdrag
uithollen. Toch blijft het non-proliferatieregime in hoge mate effectief in
het grootste deel van de wereld. Het non-proliferatieverdrag mag dan Noord-Korea
(en enkele andere landen) er niet van weerhouden hebben om kernwapens te ontwikkelen,
het blijft een van onze krachtigste instrumenten om dergelijke ambities in
te dammen.Wat de motieven van Noord-Korea betreft noemde spreker drie elementen,
overleving van het regime, nukkigheid tegenover diplomatie van dwang en de
wens nucleair vermogen als wisselgeld in de onderhandelingen te gebruiken.
De meest fundamentele vraag is of het regime bereid is tot een overeenkomst
waarbij het afstand doet van zijn nucleair vermogen.Bij het overwegen van beleidsmaatregelen inzake de kernproef van Noord-Korea
zijn de belangrijkste elementen de reacties van de Verenigde Staten en China
en de wijze waarop deze in Resolutie 1718 van de VN-Veiligheidsraad samenkomen.De reactie van de Verenigde Staten op de proef was redelijk voorspelbaar
en lag waarschijnlijk al van tevoren klaar. De regering-Bush benadrukte de
noodzaak van het vinden van een diplomatieke oplossing en riep Noord-Korea
op terug te keren naar het zespartijenoverleg, maar eiste ook strengere sancties
en het instellen van een «inspectiecordon» om te proberen de export
door Noord-Korea van nucleair materiaal en andere militaire middelen tegen
te houden. Hoe China zou reageren, was meer een open vraag. Om vele redenen
deelt China het streven naar een kernwapenvrij Noord-Korea.Voor China, dat veel in het proces heeft geïnvesteerd, is het zespartijenoverleg
ook een zaak van prestige, en het land was zichtbaar geschokt, niet alleen
door de acties van Noord-Korea, maar ook door de manier waarop die werden
uitgevoerd. China noemde de proef «onbeschaamd», een uitdrukking
die gewoonlijk alleen voor vijanden wordt gebezigd. De belangen van China
in Noord-Korea gaan echter verder dan alleen de kernwapenkwestie. China kreeg
te maken met een massale toestroom van vluchtelingen tijdens de hongersnood
in Noord-Korea halverwege de jaren negentig, en is dus uiterst gevoelig voor
de economische en politieke stabiliteit van het land in het algemeen. Voor
Peking zou het instorten van het bestuur van Noord-Korea chaos aan de grenzen
met zich meebrengen en veel onzekerheid over de uiteindelijke gevolgen daarvan.
Bovendien houden de meer algemene belangen van China in de regio in dat het
land niet zomaar de voorkeur van de Verenigde Staten zal willen volgen.Resolutie 1718 van de VN-veiligheidsraad is misschien wel de krachtigste
actie van de VN tegen Noord-Korea sinds het uitbreken van de Koreaanse oorlog
in 1950, maar weerspiegelt ook de tegenstellingen tussen de Verenigde Staten
en China. De resolutie roept Noord-Korea ertoe op om alle kernwapens en bestaande
nucleaire programma’s op te geven, volledig en op een verifieerbare,
onomkeerbare wijze. De resolutie draagt lidstaten op om de levering, verkoop
of doorvoer naar Noord-Korea van een hele reeks militaire en niet-militaire
goederen te verijdelen. Anders dan in de nasleep van de raketproeven van Noord-Korea
in juli, stemde China toe in de toepassing van hoofdstuk VII van het VN-Handvest,
waardoor de handelingen van Noord-Korea werden aangemerkt als een bedreiging
van de wereldvrede. China stond er echter op dat daarbij zou worden verwezen
naar artikel 41 en niet naar artikel 42, waardoor gewapend ingrijpen nadrukkelijk
werd uitgesloten. Meteen nadat de resolutie was aangenomen, gaf de ambassadeur
van China bij de Verenigde Naties een verklaring uit, waarin de aanvaarding
door China van het inspectiecordon enigszins werd gerelativeerd.Ondanks de escalatie van de nucleaire crisis blijft het debat in de Verenigde
Staten over het Noord-Koreabeleid bepaald door de tweedeling van overreding
en confrontatie. Sinds het begin van de jaren negentig blijkt echter dat je
er niet op kunt rekenen dat Noord-Korea ingaat op een vergelijk, zoals de
pleitbezorgers van overreding hopen, maar evenmin dat het land bijna reflexmatig
zal overgaan tot intimidatie, zoals de pleitbezorgers van de confrontatie
verwachten. Het meest consistente gedrag van Noord-Korea bestaat eerder uit
het bedrijven van diplomatie van dwang, om actie uit te lokken.Spreker concludeerde dat de Verenigde Staten toeschietelijker moeten zijn
als Noord-Korea daar minder ontvankelijk voor lijkt te zijn, maar krachtiger
moeten optreden als Noord-Korea meer bereid lijkt tot het sluiten van een
akkoord. Met het einde van het Agreed Framework in 2002 is een kritische drempel
overschreden, waarna Noord-Korea onmiskenbaar de weg naar nucleaire bewapening
insloeg. De verklaring van het regime dat het inderdaad over kernwapens beschikt,
de verklaring dat het kernwapens nodig heeft voor de veiligheid van het land
en nu de kernproef, tonen aan hoe ver het land al op die weg gevorderd is.
Voor het kernwapenvrij maken van het Koreaanse schiereiland is het nodig nu
bestaand vermogen tot het maken van kernwapens terug te draaien. Vele eerdere
strategieën om de ontwikkeling van kernwapens door Noord-Korea in te
dammen, halen het niet bij deze kwalitatief zwaardere uitdaging. Het toepassen
van geweld is thans minder uitvoerbaar dan ooit. Maar overreding in de stijl
van de jaren negentig is ook niet meer toereikend.Het is nog nooit voorgekomen dat een land het publiek tentoon gespreide
vermogen om kernwapens te maken heeft opgegeven. In de enige twee gevallen
waarin er sprake was van het terugdraaien van een kernwapenprogramma –
Zuid-Afrika en de voormalige Sovjetrepublieken – ging het om regeringen
die kernwapens niet hadden opgenomen in hun veiligheidsbeleid. In beide gevallen
werd het terugdraaien veroorzaakt door een drastische verandering van het
regime.Het doel om het verwerven van kernwapens door Noord-Korea terug te draaien
moet niet worden opgegeven. Maar gelet op de obstakels zou de internationale
gemeenschap ook maatregelen moeten nemen om zoveel mogelijk te voorkomen dat
Noord-Korea de verspreiding van kernwapens elders stimuleert. Beide doelen
wijzen in de richting van betere samenwerking tussen de voornaamste partijen
die hierbij belang hebben. De krachtsinspanningen moeten er niet alleen op
gericht zijn om eenheid te bewerkstelligen bij het reageren op acties van
Noord-Korea, maar ook op het creëren van een omgeving van veiligheid
en samenwerking in heel Noord-Oost-Azië. In deze context zou de belofte
van het zespartijenoverleg om te onderhandelen over een permanente vredesregeling
voor het Koreaanse schiereiland van de achtergrond naar de voorgrond moeten
worden verplaatst. Wat de perspectieven op de korte termijn betreft lijkt
geen van de partijen die deelnemen aan de huidige onderhandelingen thans bereid
om beslissende stappen te zetten om de reikwijdte van dit proces in die zin
te verbreden.De nucleaire ambities van Pjongjang vormen een grote bedreiging voor de
internationale veiligheid. Maar de hopeloze omstandigheden waarin depolitieke
cultuur, de economie en de samenleving van Noord-Korea verkeren vormen een
ernstiger crisis op het gebied van de menselijke veiligheid dan wij waar dan
ook elders tegenkomen. In de globaliserende wereld van de vroege eenentwintigste
eeuw zijn dit uitdagingen voor ons allemaal. Terecht legt de regering-Bush
een verband tussen de nucleaire ambities van Noord-Korea en de aard van het
regime in Pjongjang. Maar daarmee is het streven naar of het passief hopen
op een ander regime niet automatisch een basis voor beleid. Liberalisatie
binnen staten wordt zelden bereikt door tegenstellingen tussen staten te vergroten.
Noch een vreedzame oplossing voor non-proliferatie in Korea noch vreedzame
liberalisering van het regime in Pjongjang kunnen door confrontatie dichterbij
worden gebracht. Vooruitgang vereist niet alleen duurzame interactie met Noord-Korea
zelf. Er moet ook rekening worden gehouden met de complexe politieke, economische
en maatschappelijke spanningen die zich overal in Noordoost-Azië voordoen,
en met de dynamiek van de wereldwijde proliferatie van kernwapens na de Koude
Oorlog.2. De toestand in Oekraïne: vooruitblik naar
2009 op de tweede verjaardag van de Oranje-revolutieIn de Commissie voor Economie en Veiligheid heeft de heer Kuzio, Senior
Transatlantic Fellow van het George Marshall Fonds van de Verenigde Staten
van Amerika en adjunct-professor aan de George Washington Universiteit, gesproken.Een jaar geleden heerste er, aldus heer Kuzio,
nog een grote mate van optimisme in het Westen dat Oekraïne in staat
zou zijn de democratische verworvenheden vast te houden. Nu, bij de tweede
verjaardag van de Oranje Revolutie, heeft dit optimisme plaats gemaakt voor
een grotere mate van realisme en in sommige kringen zelfs voor pessimisme.
Was het optimisme misplaatst of hebben de leiders van Oekraïne hun kiezers
in de steek gelaten, evenals de één op de vijf Oekraïners
die aan de Oranje Revolutie deelnamen? Heeft Viktor Joesjenko inderdaad de
Oranje-Revolutie «verraden», zoals sommige van zijn aanhangers
nu beweren? Revoluties staan erom bekend dat zij tot niet-uitgekomen verwachtingen
leiden. Oekraïne vormt daarop geen uitzondering. Oranje politici en revolutionairen
hebben nooit één beeld gehad van het beleid dat zij wilden uitvoeren
nadat Joesjenko aan de macht was gekomen.De Oranje coalitie is bitter verdeeld over de vraag hoe met het verleden
om te gaan. Het Blok van Joelia Timosjenko en niet-gouvernementele jongerenorganisaties
als de studentenbeweging Pora («Het is tijd») stonden pal achter
de roep om de belofte waar te maken van de campagne van de Oranje-Revolutie: «Bandieten
naar de gevangenis». President Joesjenko en zijn partij Ons Oekraïne
hebben geen stappen ondernomen om hoge functionarissen van het Koetsjma-regime
strafrechtelijk te vervolgen wegens verkiezingsfraude, misbruik van hun positie
en corruptie. Het onderzoek in de twee meest beruchte zaken, de moord op de
journalist Gongadze en de vergiftiging van Joesjenko, is blijven steken of
heeft slechts geleid tot de arrestatie van ondergeschikte figuren.Niet alleen was de Oranje coalitie verdeeld over de politieke agenda,
zij had ook een zeer brede samenstelling: van socialisten via vrijemarktkapitalisten
tot nationalisten. Daardoor kon er wel een brede coalitie worden gevormd om
te protesteren tegen verkiezingsfraude, maar na de Oranje-Revolutie bleek
het onmogelijk om één te blijven, en de coalitie viel al negen
maanden na haar aantreden uit elkaar.De verkiezing van Joesjenko was een overwinning voor de democratische
krachten, maar betekende niet de doodsteek voor het ancien regime, anders
dan in Georgië, waar Saakashvili tot president werd gekozen met 96%
van de stemmen. De verdeeldheid in het Oranje kamp werd permanent na de crisis
van de afgelopen zomer, toen Janoekovitsj tot ieders verrassing terugkwam
als regeringsleider.Janoekovitsj en de Partij van de Regio’s kregen in 2004 en in 2006
44% respectievelijk 32% van de stemmen, waaruit bleek dat deze
politieke factor van betekenis een brede basis had onder de bevolking.Bij de tweede verjaardag van de Oranje-Revolutie bevindt Oekraïne
zich op een kruispunt, en heeft het land aan twee strategische kwesties het
hoofd te bieden. In de eerste plaats doet zich de vraag voor of de Partij
van de Regio’s zichzelf zal omvormen tot een democratische, postoligarchische
partij. De antwoorden op deze vraag lopen uiteen van pessimistisch (het best
verwoord door het Timosjenko-Blok), agnostisch («laten wij maar zien
en afwachten») tot optimistisch («ze zijn al bezig zich te ontwikkelen»).
Er bestaan voorbeelden in Oost-Europa van de omvorming van oligarchische tot
de wet respecterende zakenlieden, maar de landen die het betreft hadden een
externe stimulans, te weten het vooruitzicht van het lidmaatschap van de Europese
Unie.De tweede vraag die moet worden beantwoord is of de Oranje-Revolutie kan
worden teruggedraaid nu Janoekovitsch weer regeringsleider is. De antwoorden
op die vraag laten een optimistischer beeld zien. Hoewel de Partij van de
Regio’s de grootste fractie in het parlement heeft en de regering beheerst,
heeft zij geen monopoliepositie waarmee zij in staat is om Oekraïne te
laten terugkeren naar het autoritaire tijdperk-Koetsjma.De overgang van Oekraïne naar het post-sovjettijdperk werd gekenmerkt
door veelvuldig wisselende regeringen, die gemiddeld twaalf maanden aan de
macht bleven. De laatste regering die zo werd weggestuurd was de regering-Timosjenko
in 2005. Na de grondwetsherziening van 2006 heeft de president niet langer
het recht om de regering naar huis te sturen. Daarom valt te verwachten dat
de regering-Janoekovitsj aanblijft tot aan de verkiezingen in oktober 2009.De presidentsverkiezingen van 2009 zullen gaan tussen drie bekende kandidaten:
Joekanovitsj, Timosjenko en de huidige president Joesjenko. De peilingen geven
nu aan dat de tweede ronde zal gaan tussen Timosjenko en Janoekovitsj, de
twee populairste politici van Oekraïne. In 2009 zou Oekraïne wel
eens te maken kunnen krijgen met een herhaling van de verkiezingen van 2004,
die toen gingen tussen Oranje en «Blauwe» krachten, waarbij Janoekovitsj
wederom zijn kandidatuur kan starten vanuit de positie van minister-president.
Maar deze keer heeft Janoekovitsj een sterkere uitgangspositie, omdat de positie
van de minister-president versterkt is als gevolg van de grondwetsherziening.
Ook omdat Janoekovitsj dan drie jaar premier is en op steun kan rekenen onder
de bevolking, zal hij zeker naar de tweede ronde gaan.De voormalige coalitie van de Oranje Revolutie gaat de verkiezingen van
2009 in met verdeeldheid tussen Joesjenko en Timosjenko, van wie er één
doorgaat naar de tweede ronde. Janoekovitsj zou in 2009 wel eens kunnen doen
wat hij in 2004 niet eens probeerde, namelijk een vrije verkiezing winnen.Joesjenko is nog maar twee jaar president, maar vertoont in toenemende
mate overeenkomsten met een president die aan het einde van zijn termijn is.
Hij luistert niet naar advies, laat zijn standpunten onnodig beïnvloeden
door persoonlijke conflicten, voert een rampzalig personeelsbeleid en toont
geen leiderschap of een duidelijke strategie. De grootste zwakheid
van Joesjenko is zijn gebrek aan charisma en zijn onvermogen om in contact
te blijven met de kern van de Oranje kiezers, gepaard aan het onvermogen om
macht uit te oefenen. Voortgaande discussies over de verdere constitutionele
hervormingen gaan voorbij aan het feit dat Joesjenko noch vorig jaar onder
de presidentiële grondwet, noch dit jaar onder de herziene parlementaire
grondwet macht heeft uitgeoefend.Het algemene beeld dat Joesjenko zwak is, heeft echter steun voor hem
doen wegvloeien naar Timosjenko en Janoekovitsj, waardoor een tweede termijn
voor hem onmogelijk lijkt. Joesjenko’s Ons Oekraïne negeert de
eisen van de onbezoldigde voorzitter, oligarchen vrezen hem niet langer, terwijl
voormalige «bandieten» naar huis terugkeren zonder nog bang te
zijn voor de slagzin van de Oranje Revolutie «bandieten naar de gevangenis»,
die hen vorig jaar nog Oekraïne deed ontvluchten.Een blijvende erfenis van de Oranje Revolutie zou wel kunnen zijn dat
er in 2009 in Oekraïne vrije en eerlijke presidentsverkiezingen worden
gehouden, zoals in maart de parlementsverkiezingen. De Partij van de Regio’s
won dit jaar de verkiezingen, en Janoekovitsj zou heel goed door kunnen gaan
en de verkiezingen winnen. Dat vooruitzicht zou Janoekovitsj ertoe kunnen
dwingen zijn imago bij te stellen teneinde ook buiten zijn thuisbasis Donjetsk
stemmen te winnen, ook al doet hij dat slechts op de manier van Potemkin.Alleen Timosjenko, de leider van de oppositie, is in staat Janoekovitsj
tegen te houden in haar streven de plaats van Joesjenko in te nemen, door
te doen waar hij in 2004 niet in slaagde. Het zal voor haar echter een formidabele
klus zijn om de positie van agressieve oppositieleider te combineren met die
van presidentskandidaat van het midden, een positie die het haar mogelijk
maakt om ook keizers buiten de kern van de Oranje-kiezers in midden-west Oekraïne
aan te spreken. Een van de redenen waarom Joesjenko in 2004 won, was dat een
deel van de heersende klasse Janoekovitsj meer vreesde dan hem. De elites
zouden ook in gelijke mate bang zijn voor Timosjenko, ook al lijkt die vrees
ongegrond.Bij de verkiezingen van 2006 bleek het Blok van Timosjenko de enige politieke
partij te zijn die in het hele land steun genoot. Voor Janoekovitsj zal het
echter moeilijk zijn om het in het midden van het land tegen Timosjenko op
te nemen, terwijl hij zal merken dat het voor hem onmogelijk is om in het
westen van Oekraïne door te dringen.Het lijkt erop dat het versmallen van het politieke speelveld in Oekraïne
tot de Partij van de Regio’s en het Blok van Timosjenko ook wel eens
in het parlement zou kunnen gebeuren. Drie van de vijf politieke partijen
verkeren in een diepe crisis, maar alleen de democratische partij (Ons Oekraïne)
geeft dat ook toe. Het is onwaarschijnlijk dat de socialisten en de communisten
in het parlement komen. Ons Oekraïne zou verdrongen kunnen worden door
een nieuwe centrumrechtse partij.Bij de tweede verjaardag van de Oranje Revolutie zou de politieke situatie
in Oekraïne, en daarmee de hoop op hervorming en Europese en Atlantische
integratie, negatief kunnen worden beïnvloed door stagnatie of door handhaving
van de status quo. In het tweede jaar verkeert de ambtsuitoefening door de
president in een crisis, een verschijnsel dat normaal gesproken wordt geassocieerd
met de laatste fase van de ambtsuitoefening door een president in de tweede
ambtsperiode (niet in de eerste fase van de eerste periode).
In het eerste jaar van het huidige parlement verkeren drie van de vijf in
het parlement vertegenwoordigde partijen in een crisis, en genieten weinig
steun van de buitenwacht.De voorzitter van de delegatie,Van GennipDe griffier van de delegatie,Van Waasbergen 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19291-39.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl