Wijz. Wet van 12 december 1991 tot wijziging van het fiscale regime voor onderhoudsvoorzieningen en spaarvormen; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19961997-24677, nr. 81

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

22-11-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24677 nr. 81

20-11-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24677Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 677Wijziging van de Wet van 12 december 1991 tot wijziging van het fiscale
regime voor onderhoudsvoorzieningen en spaarvormen alsmede van het fiscale
regime voor verzekeraars en directiepensioenlichamennr. 81VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR FINANCIËN1Vastgesteld 20 november 1996Het voorbereidend onderzoek gaf de commissie aanleiding tot het formuleren
van de volgende opmerkingen en vragen.De leden van de VVD-fractie hadden kennis genomen van het wetsvoorstel.
Zij deelden in beginsel het uitgangspunt dat fouten in de wetgeving moeten
worden hersteld. Zij wilden echter aan de staatssecretaris vragen om nog eens
uiteen te zetten waarom in dit geval de (beperkte) terugwerkende kracht aanvaardbaar
wordt geacht.De leden van de CDA-fractie hadden met gemengde gevoelens kennis
genomen van het onderhavige wetsvoorstel en van de bij de nota naar aanleiding
van het verslag (stuk nr. 5) gevoegde notitie terugwerkende kracht en eerbiedigende
werking. Het voorstel is, zo merkten deze leden op, een sluitstuk van Brede
Herwaardering I, op grond waarvan pensioenlichamen per 1 januari 1992 belastingplichtig
zijn geworden voor de vennootschapsbelasting. Deze conversie heeft tot gevolg
dat de pensioenverplichtingen per die datum op hun werkelijke waarde (waarde
in het economische verkeer) moeten worden gewaardeerd op de fiscale openingsbalans.In het kader van de overgangsproblematiek kwam de vraag aan de orde hoe
de openingsbalans per 1 januari 1992 er zou moeten uitzien en met name op
welke waarde de verplichtingen betreffende waarde- en welvaartsvast (geïndexeerde)
pensioenuitkeringen op de openingsbalans per 1 januari 1992 zouden moeten
worden gesteld, gezien het bepaalde in artikel 9A Wet op de inkomstenbelasting
1964 (op grond waarvan bij de waardering van geïndexeerde pensioenverplichtingen
geen rekening mag worden gehouden met de zgn. comingbackservice).De staatssecretaris heeft bij die gelegenheid toegezegd dat de pensioenverplichting
op de openingsbalans mocht worden gewaardeerd zonder rekening te houden met
de coming-backservice. De toezegging werd gedaan omdat de staatssecretaris
toen kennelijk van oordeel was dat met passivering in de openingsbalans aan
het eind van het eerste boekjaar belastingheffing over dat bedrag zou plaatsvinden,
omdat artikel 9A Wet op de inkomstenbelasting 1964 deze verplichting niet
zou toelaten. In 1993 (BNB 1993/15) is een resolutie uitgevaardigd die de toezegging
gedaan tijdens de parlementaire behandeling vastlegt.Vier jaar later, bij besluit van 18 augustus 1995 (VN 1995, pag. 2912–2914)
komt de staatssecretaris tot de conclusie dat de tijdens de parlementaire
behandeling gedane toezegging fout was en ertoe leidt dat de pensioenlasten
«dubbel» in aftrek kunnen worden gebracht (met dubbele aftrek
wordt bedoeld dat destijds de betalingen aan het vrijgestelde pensioenlichaam
door de werkgever in mindering op zijn winst kunnen worden gebracht en dat
hetzelfde gebeurt bij de pensioenlichamen nadat de belastingplicht in werking
is getreden).Teneinde «absolute zekerheid» te creëren is het onderhavige
wetsvoorstel ingediend. Deze indiening wordt gerechtvaardigd omdat volgens
de staatssecretaris sprake zou zijn van (1) een «evidente omissie»
en (2) «de omvang van het voordeel naar verwachting varieert tussen
0,5 en 1 miljard (gecumuleerd in de tijd» (zie Kamerstuk Tweede Kamer,
24 677, B, blz. 4 nader rapport).Teneinde het wetsvoorstel te kunnen toetsen op basis van deze uitgangspunten
zouden deze leden het op prijs stellen een nadere onderbouwing te mogen ontvangen
omtrent deze twee overwegingen. Zij meenden dat dit bijzonder relevant is
omdat het wetsvoorstel, zoals de Raad van State opmerkt, een «aanmerkelijke
terugwerkende kracht» heeft. Deze leden waren met name geïnteresseerd
te vernemen hoe sprake kan zijn van een evidente omissie die niet in een eerder
stadium bij het ministerie van Financiën c.q. de belastingdienst is gesignaleerd.
Aangenomen mag toch worden dat de belastingdienst in ieder geval op de hoogte
is geweest van het door belastingplichtigen in te nemen standpunt nadat de
eerste aangifte van de belastingplichtige pensioen-B.V.'s waren ingediend.
Dit betekent dat vermoedelijk reeds in 1992, doch in ieder geval in 1993,
de staatssecretaris op de hoogte moet zijn geweest van de onjuistheid van
zijn standpunt, mede gezien het feit dat in de Tweede Kamer naar aanleiding
van opmerkingen in de fiscale literatuur uitdrukkelijk is gevraagd of het
standpunt van de staatssecretaris wel juist was. Indien de staatssecretaris
dan eerst bij besluit van 16 augustus 1995 het standpunt inneemt dat de oorspronkelijk
gedane toezegging met terugwerkende kracht bestreden moet worden, mag de vraag
worden gesteld of de staatssecretaris zijn rechten niet heeft verspeeld om
met terugwerkende kracht de beoogde correctie aan te brengen.Een tweede element dat bij de overwegingen een rol speelt is de onderbouwing
van de gederfde belastingopbrengsten (c.q. het niet motiveren van het fiscale
voordeel van belanghebbende) dat naar verwachting zou kunnen variëren
tussen 0,5 en 1 miljard (gecumuleerd in de tijd). Het is deze leden niet duidelijk
wat het budgettaire effect zou zijn voor de resterende regeerperiode indien
het wetsvoorstel zou worden aangenomen zonder terugwerkende kracht. Zagen
deze leden het juist dat op de korte termijn de gederfde belastingopbrengst
met name zal bestaan uit gemis aan vennootschapsbelasting over de vrijgevallen
pensioenverplichtingen (sterftewinsten)? Is het juist dat alleen bij voortijdig
overlijden (vóór de statistische overlijdensdatum) van de pensioengerechtigde
het pensioenlichaam in het algemeen geacht kan worden «werkelijke sterftewinst»
te maken (waarvan statistisch slechts in een beperkt aantal gevallen sprake
zal zijn). Bovendien kan dan nog alleen gesproken worden over de periode 1991–1994.Naar het oordeel van deze leden zal normaliter de gederfde belastingopbrengst
slechts kunnen bestaan uit vennootschapsbelasting over (of een gedeelte daarvan)
sterftewinsten en de toename van de verplichtingen ten gevolge van de indexatie
in een (lange) uitgestelde reeks van jaren (vanaf 1992 t/m het jaar waarin
de laatste per 1 januari 1992 bij een pensioenlichaam verzekerde gepensioneerde
komt te overlijden). De (contante) waarde daarvan kan nooit van
een zodanige omvang zijn dat hier sprake is van enige budgettaire impact.Gaat men ervan uit dat de gemiddelde periode waarin dit nadeel zich voordoet
15 jaar betreft en dat de rente waartegen dit nadeel contant moet worden gemaakt
8% bedraagt, dan kan het nadeel voor de Staat berekend worden op een bedrag
liggend tussen de 160 en 315 miljoen. Van dit bedrag heeft uiteraard slechts
een zeer gering gedeelte betrekking op de periode van 1 januari 1992 tot de
beoogde datum van inwerkingtreding van dit wetsvoorstel (1 januari 1997).
Dit bedrag heeft naar valt aan te nemen budgettair gezien een te verwaarlozen
belang.Deze leden hebben ook in het verleden (motie-Christiaanse c.s. Kamerstuk
15 516, vergaderjaar 1979–1980, Eerste Kamer nr. 42g) altijd het
element van terugwerkende kracht bij belastingvoorstellen (die ten nadele
van de belastingplichtige werken) als een belangrijke overweging laten gelden
bij hun stemgedrag. Alvorens hun standpunt te bepalen over dit wetsvoorstel
hechtten deze leden daarom aan een zorgvuldige beoordeling van het «terugwerkende
kracht» element in dit wetsvoorstel. Zij zagen daarom met belangstelling
de reactie van de staatssecretaris tegemoet.Tenslotte wilden deze leden nog een aantal technische vragen stellen.Kan de staatssecretaris voor de goede orde en «voor de absolute
zekerheid» bevestigen dat het wetsvoorstel uitsluitend ziet op coming-backservice-verplichtingen
waarvoor specifieke betalingen zijn gedaan door de werkgever en dat het wetsvoorstel
mitsdien niet ziet op alle andere pensioenrechten met een waardevastheidsclausule,
voorzover geen sprake is van coming-backservice-betalingen?Voorgesteld wordt om de verplichtingen die voortvloeien uit pensioenregelingen
en andere soortgelijke verplichtingen op de openingsbalans te boek te stellen
voor de waarde in het economische verkeer. In de memorie van toelichting (stuk
nr. 3) wordt aangegeven dat voor het bepalen van de waarde in het economische
verkeer van nominale pensioenen en vast geïndexeerde pensioenen aangesloten
moet worden bij hetgeen usance is bij «grote» verzekeringsmaatschappijen.
De verzekeringsmaatschappijen zijn in de loop van 1993 overgegaan tot het
invoeren van de leeftijdsterugstelling van 5 à 6 jaar (tarief collectief
1993). Mag ervan worden uitgegaan dat de op 1 januari 1992 te hanteren leeftijdsterugstelling
beperkt kan worden tot 2 à 3 jaar?Voor het vaststellen van de waarde van pensioenverplichtingen met open
indexatie dient eveneens aansluiting te worden gezocht bij de waarde in het
economische verkeer. Is het juist dat overdrachten van pensioenverplichtingen
met open indexatie zich voornamelijk voordoen bij overdrachten tussen ondernemings-
en bedrijfspensioenfondsen? Is het juist dat bij overdrachten in het kader
van het SDS-circuit gebruikelijk is om pensioenverplichtingen met open indexatie
over te dragen tegen een waarde berekend met een rekenrente van 4% onder aftrek
van de rentestandskorting van 15%? Zo ja, dient dan bij deze waardeberekening
te worden aangesloten?Hoe zal de waardering van de pensioenverplichting verlopen in de volgende
casus? Een pensioen-B.V., welke eerst met ingang van 1 januari 1992 in heffing
van vennootschapsbelasting is betrokken, wordt met ingang van die datum opgenomen
in een fiscale eenheid met de vennootschap waarbij de pensioengerechtigde
van het pensioenlichaam in dienst is.Op de balans per 31 december 1991 wordt de pensioenverplichting berekend
volgens de zogenaamde lineaire methode. Op de balans per 1 januari 1992 is
geen rekening gehouden met coming-backservice-verplichtingen.
De aanslagen over 1992 en 1993 zijn inmiddels definitief geregeld. Ingevolge
artikel VII A, tweede lid, worden nu de pensioenverplichtingen bij de aanvang
van 1994, het oudste nog openstaande jaar, te boek gesteld voor de waarde
in het economische verkeer.Het verschil tussen de waarde in het economische verkeer en de waarde
berekend volgens de lineaire methode wordt toegevoegd aan de winst van 1994.
Door de invoering van artikel 9b Wet op de inkomstenbelasting 1964 zal deze
belastingplichtige op de balans per 31 december 1994 de pensioenverplichtingen
moeten opnemen met inachtneming van algemeen aanvaarde actuariële grondslagen.
Is voor deze belastingplichtige artikel 24 van de uitvoeringsregeling inkomstenbelasting
1990 van toepassing?In de memorie van toelichting wordt opgemerkt dat kosten en lasten die
samenhangen met indexatie van per 1 januari 1992 bij een directiepensioenlichaam
verzekerde pensioenrechten, twee keer ten laste van de winst kunnen worden
gebracht. Een eerste keer bij de werkgever die aan het directiepensioenlichaam
(fiscaal aftrekbaar) coming-backservice-betalingen heeft gedaan. Een tweede
keer bij het directiepensioenlichaam (..) op het moment waarop vanwege sterfte
een vrijval van pensioenverplichtingen optreedt. Zou de staatssecretaris dit
standpunt nader kunnen toelichten? Indien een pensioenlichaam uitsluitend
de verplichting heeft tot uitbetaling van een oudedagspensioen en de enige
pensioengerechtigde komt te overlijden, dan ontstaat er op dat moment toch
een sterftewinst en kan er toch geen sprake zijn van het (voor de tweede keer)
ten laste brengen van coming-backservice-verplichtingen?De staatssecretaris is van mening dat de waarde in het economische verkeer
van een pensioenverplichting met open indexatie kan worden bepaald op basis
van de actuariële waarde van een nominaal pensioen rekening houdend met
een rekenrente van 4%. Dient hierbij nog onderscheid te worden gemaakt of
de indexatie gekoppeld is aan het prijsindexcijfer of aan de loonindex? Kan
de staatssecretaris meedelen welke rekenrente door de Verzekeringskamer bij
het uitvoeren van haar toezichthoudende taak wordt gehanteerd als een veilige
rekenrente?In zijn uitspraak van 5 februari 1996 nr. 941187 stelde het Hof Arnhem
vast dat ter bepaling van de afkoopwaarde van een pensioen met open na-indexatie
het niet zakelijk is om van een rekenrente van 4% uit te gaan. Ter bepaling
van de afkoopwaarde per 1 november 1992 diende volgens het Hof uitgegaan te
worden van een rekenrente van 7,12% (7,62% CBS rente van oktober 1992 verminderd
met 0,5%). Hoe verhoudt deze uitspraak zich tot het standpunt van de staatssecretaris
dat uitgegaan dient te worden van een rekenrente van 4%? Het is niet ongebruikelijk
om een toezegging te doen dat de pensioenrechten geïndexeerd zullen worden
onder de voorwaarde van aanwezigheid van de dan beschikbare middelen. Ligt
het niet voor de hand, om wanneer deze beperking in de toezegging is aangebracht,
bij de vaststelling van de waarde in het economische verkeer met deze beperking
rekening te houden door uit te gaan van een ander percentage dan wanneer deze
beperking niet is aangebracht?De leden van de PvdA-fractie apprecieerden het feit dat de
staatssecretaris heeft gekozen voor de koninklijke weg een gemaakte fout in
de belastingwetgeving door middel van wetgeving te herstellen. Zij deelden
de opvatting dat fouten in de wetgeving bij voorkeur te herstellen zijn door
middel van wetgeving. Het blijft echter betreurenswaardig en bijna onbegrijpelijk
dat de burger wel geacht wordt op zijn klompen aan te voelen dat er een fout
is gemaakt door de wetgever en de wetgever zelf – ondanks de discussie
terzake in het weekblad voor fiscaal recht – niet op haar
klompen heeft aangevoeld fout te zitten. Bij dit wetsvoorstel zal de medewetgever
zich terecht, aan de hand van de concreet voorliggende zaak en de onderbouwing
daarvan, moeten en kunnen uitspreken over het ontstane spanningsveld tussen
rechtszekerheid en rechtvaardigheid. In dit specifieke geval is het naar het
oordeel van deze leden evident, waar juist gezien de discussie destijds de
wetgever zo expliciet heeft beargumenteerd dat de wetswijziging bedoeld was
om een gevreesd nadeel te voorkomen, nooit de bedoeling geweest het ten onrechte
mogelijke voordeel voor de belastingplichtige te realiseren. Zowel de beschreven
omvang van het bedrag, het doel waarvoor de niet bedoelde fiscale bevoordeling
is gegeven alsmede het uitgangspunt van een vergelijkbare mogelijkheid tot
pensioenopbouw met andere burgers van DGA's in dit geval de gemaakte afweging
kan rechtvaardigen.De leden van de PvdA hadden dan ook nog slechts enkele opmerkingen en
vragen.Is het, in het licht van het huidige en mogelijk toekomstige inflatiepeil,
verantwoord en verstandig uit te gaan van een rekenrente van 4% en wordt dit
in de praktijk ook thans als «niet bovenmatig» aangemerkt?Op welke termijn (en met welke beoogde inwerkingtredingsmoment) zal de
maatregel tegen het omzeilen van de verplichte actuariële waardering
van pensioenverplichtingen in werking treden? Uit de schriftelijke gedachtenwisseling
maakten deze leden op dat belastingplichtigen met ingang van 1 januari 1995
trachten van wal te steken. Betekent dit dat een dergelijke maatregel ook
een vorm van «terugwerkende kracht» gaat inhouden? En moeten belastingplichtigen
dan de aankondiging zien als een «aankondiging van nieuwe regels en
het begin moment van de periode van onzekerheid ten aanzien van de vigerende
regelgeving?De leden van de PvdA-fractie vreesden dat – juist als gevolg van
de bijgevoegde notitie inzake de inwerkingtreding van wetsvoorstellen –
er een klimaat kan ontstaan waarbij de zorgvuldigheid van de wetgeving in
het geding kan komen. Ook bij onderhavig wetsvoorstel hadden zij met gefronste
wenkbrauwen gelezen dat de periode tussen de gemaakte fout en het herstel
zo lang heeft moeten duren in verband met de complexiteit van de wetgeving.
Is het wellicht zo dat juist op het terrein van de belastingwetgeving de wetgever
onvoldoende in staat is bij de opstelling van wetgeving de gaten te zien die
in de praktijk door alerte belastingadviseurs meteen worden gevonden? Ware
het dan niet van belang aan het voorkomen van dergelijke situaties meer aandacht
te geven in plaats van ruimte te creëren voor achteraf herstel? Op welke
wijze wordt wetgeving getoetst aan haar mogelijkheden tot onbedoeld gebruik?
Deze leden konden zich niet aan de indruk onttrekken dat de criteria voor
terugwerkende kracht zo zijn opgesteld dat in ieder geval deze wet er onder
kan vallen maar dat ook, door de suggestie van een meer algemene werking (het
richtsnoer), alsmede door het «leerstuk van de foutenleer», dit
ertoe kan leiden dat de wetgever zich bij voorbaat indekt tegen de effecten
van onzorgvuldige, te gehaaste, wetgeving. Waar de notitie bij deze wet is
gevoegd zagen deze leden zich derhalve genoodzaakt een aantal vragen en opmerkingen
naar aanleiding van deze notitie te maken. Zij voelden zich hierbij genoodzaakt
tot beperking waar de Tweede Kamer het voornemen heeft geuit deze notitie,
los van het onderhavige wetsvoorstel, nog apart te bespreken.De eerste opmerking bevat een stellingname waarover de leden van de PvdA-fractie
graag een reactie van de staatssecretaris zouden vernemen. Naar het oordeel
van deze leden is het nooit mogelijk op grond van algemene overwegingen en
begrippen in een specifiek geval de conclusie te trekken dat er dus een mogelijkheid
bestaat van terugwerkende kracht dan wel uitgestelde of eerbiedigende werking.
Altijd zal, in het licht van de voorliggende zaak, de afweging tussen rechtszekerheid
en rechtvaardigheid in openbaarheid moeten worden gemaakt waarbij
de criteria in onderlinge samenhang steeds opnieuw onderwerp van afweging
zullen behoren te zijn. In die zin zagen deze leden de notitie dan ook slechts
als een denkwijze alsmede een beeld van een niet limitatieve aanduiding van
een aantal overwegingen die worden betrokken bij een keuze voor het afwijken
van de hoofdregel van de onmiddellijke werking. Het begrip «richtsnoer»
voor opstellen van toekomstige wetsvoorstellen gaf naar hun oordeel een te
grote waarde aan de notitie.De leden hier aan het woord achtten een dergelijke, in iedere situatie
opnieuw te onderbouwen afweging, des te meer noodzakelijk omdat naar hun opvatting
de zogenaamde criteria zeer ongelijk zijn in waarde. Budgettaire gevolgen,
ook als ze groot zijn, zijn nooit op zich zelf staand voldoende argument voor
een van de hoofdlijn afwijkende keuze. Evenmin zal de, bij het tijdselement
aangevoerde overweging, dat een belastingplichtige die gebruik maakt van een
omissie in de wet dat «voor eigen rekening en risico» kunnen rekenen
op een per definitie instemming van de PvdA-fractie. Deze leden waren geenszins
van oordeel dat «alles wat niet bij wet is verboden dus is toegestaan»
maar waren wèl van oordeel dat op de wetgever een specifieke taak rust
de wetgeving – die iedere burger geacht wordt te kennen – zorgvuldig
en zeer weloverwogen op te stellen.Binnen dit kader gaven zij reeds nu aan de snelheid waarmee zij binnen
de Eerste Kamer gedwongen worden door de tijdsdruk belastingvoorstellen te
behandelen – soms zelfs na een zeer beperkte schriftelijke ronde van
de eerst verantwoordelijke Tweede Kamer onder tijdsdruk, als grote belasting
te ervaren waarmee naar zij vreesden het proces van zorgvuldige wetgeving
ook ernstig in het geding komt.De leden van de PvdA-fractie achtten een terugwerkende kracht van wetgeving,
wanneer deze ten nadele van groepen burgers uitvalt per definitie een aantasting
van de rechtszekerheid; ook als er overwegingen zijn vanuit de rechtvaardigheid
tot een dergelijke stap te besluiten. Ook een publieke afkondiging van de
voornemens van het kabinet als ingangsmoment voor gewijzigde regelgeving schendt
de rechtszekerheid van burgers zij het dat er groter gewicht kan worden toegekend
aan overwegingen van «rechtvaardigheid en gelijke behandeling»
waardoor dit kwaad toch als kleiner kan worden gewaardeerd.Het wegnemen van het vertrouwen dat de vigerende wet van kracht zal blijven
is per definitie ongelijk aan het bieden van vertrouwen in nieuwe wetgeving.
De leden van de PvdA wezen op de benadeling van burgers die kan ontstaan wanneer
een deel van de belastingplichtigen zich conformeert aan de aangekondigde
regelgeving en een ander deel verwachtingsvol de kamerbehandeling afwacht
en daarna de Tweede Kamer besluit door amendering het wetsvoorstel te wijzigen
(of wanneer, in bijzondere gevallen, de Eerste Kamer het wetsvoorstel niet
zou accepteren).Expliciet is dit een benadeling van groepen burgers, impliciet wordt door
het uitgangspunt dat wetgeving in werking kan treden vanaf het moment van
afkondiging van de hoofdlijnen van het wetsvoorstel in een persbericht ook
het recht van amendement en de vrijheid van de medewetgever beknot, waar haar
handelen tot effect kan hebben dat er materieel ongelijke behandeling tussen
burgers zal ontstaan. Wetgeving «bij persbericht» achtten deze
leden dan ook slechts bij hoge uitzondering, met specifieke beargumentering
aanvaardbaar. Het kan niet zo zijn dat iedere Nederlander moet worden geacht
de persberichten te kennen. Bovendien, waar de hoofdlijnen van een voornemen
bovendien onvoldoende informatie kunnen bevatten voor individuele handelswijze,
kan het effect hiervan ook tot zeer onrechtvaardige uitkomsten leiden. De
leden van de PvdA-fractie hadden ook hierop graag een reactie van de staatssecretaris. De leden van de fractie van D66 hadden met reserve kennis genomen
van voorliggend wetsvoorstel. De noodzaak om reparatiewetgeving te maken om
onbedoelde belastingvoordelen tegen te gaan, is weliswaar evident maar de
vraag of ook terugwerkende kracht daarbij gerechtvaardigd is, ligt volop op
tafel. Als de aan het woord zijnde leden het goed zien, verdedigt de staatssecretaris
de terugwerkende kracht met de volgende argumenten:a. De belastingderving is van een zodanige omvang dat reparatie met terugwerkende
kracht wel moet plaatsvinden.b. De signalen dat reparatiewetgeving zou volgen zijn in een zeer vroeg
stadium gegeven. Een ieder kan bovendien weten dat dubbel voordeel nooit de
bedoeling kan zijn.c. Er is sprake van een evidente omissie met grote gevolgen, die een «omgekeerd»
proportionaliteitsbeginsel (het nadeel voor de Staat is van aanmerkelijk meer
gewicht dan het voordeel van de individuele belastingbetaler) rechtvaardigt.In het licht van deze argumentatie stelden de aan het woord zijnde leden
het op prijs een gedegen commentaar te ontvangen op het artikel van Mr S.H.
Harkema in het fiscaal Weekblad van 22-8-1996. Meer in het bijzonder op 8.2
geheel, inclusief voetnoot 22.In de Tweede Kamer is door de woordvoerder van de fractie van D66 de vraag
gesteld of vóór 16 augustus 1995 aangiften 1992 en 1993 zijn
gepasseerd, waarin het voordeel al is geaccepteerd. Die vraag kon toen niet
beantwoord worden maar vermoedelijk nu wel.Is artikel VII A, tweede lid, nodig voor het geval in aangiften 1992 en
1993 al het voordeel is geaccepteerd? De voorzitter van de commissie,BoorsmaDe griffier van de commissie,Hordijk XNoot1Samenstelling: Boorsma (CDA) voorzitter, De Boer (GroenLinks),
Van Dijk (CDA), Stevens (CDA), Schuyer (D66), Hilarides (VVD), Rensema (VVD),
Van den Berg (SGP), Wöltgens (PvdA), Ter Veld (PvdA) en De Haze Winkelman
(VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19961997-24677-81.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl