Verdragen met Marokko inzake sociale zekerheid; Brief minister
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25252, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

06-03-1997

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25252 nr. 1;209

28-02-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningTOELICHTENDE NOTA I. ALGEMEENII. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING VerdragArtikel IIArtikel IIIArtikel IVAdministratief AkkoordInterimakkoordKoninkrijkspositieBIJLAGESTELSEL SOCIALE ZEKERHEID IN MAROKKOInleidingKinderbijslagOuderdomspensioenInvaliditeitspensioenNabestaandenpensioenOverlijdensuitkeringZiekengeld
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25252Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 252Verdragen met Marokko inzake sociale zekerheidnr. 209nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 28 februari 1997Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 4 maart 1997.De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens één van de Kamers of door
ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 3 april 1997.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer U hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 30 september 1996 te Rabat tot stand gekomen:– Verdrag tot wijziging van het op 14 februari 1972 te Rabat ondertekende
Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en het Koninkrijk Marokko;– Administratief Akkoord houdende wijziging van het Administratief
Akkoord van 3 november 1972 met betrekking tot de wijze van toepassing van
het op 14 februari 1972 te Rabat ondertekende Algemeen Verdrag inzake sociale
zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk Marokko;
en– Interimakkoord behorend bij het Verdrag tot wijziging (Trb. 1996,
298).1Een toelichtende nota bij deze verdragen treft U eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd. De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo TOELICHTENDE NOTA I. ALGEMEENHet op 14 februari 1972 te Rabat tot stand gekomen Algemeen Verdrag inzake
sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk
Marokko (Trb. 1972, 34; hierna te noemen: Algemeen Verdrag) is nu ruim 20
jaar in werking. Het trad op 1 januari 1973 m werking (Zie voor parlementaire
goedkeuring kamerstukken II 1971/72, 11 806, nr. 1).In de loop der jaren hebben – gelet op de grote migratie vanuit
Marokko naar Nederland – vooral Marokkanen die hier werkzaam waren of
werkzaam zijn en hun al dan niet in Marokko achtergebleven gezinsleden van
de voordelen van het Verdrag kunnen genieten.De voordelen komen belanghebbenden onder andere toe door de gelijkstelling
van de nationaliteit van de ene staat met de nationaliteit van de andere staat,
indien het sociale verzekeringsstelsel daaromtrent eisen stelt, door samentelling
van verzekeringstijdvakken in beide staten ten behoeve van de opening van
het recht op uitkering in één der staten; door bepalingen die
export van uitkeringen en prestaties mogelijk maken of vergemakkelijken. Tevens
vereenvoudigen administratieve voorschriften de samenwerking tussen uitvoeringsinstanties.
Deze voorschriften zijn met name neergelegd in het Administratief Akkoord
betreffende de wijze van toepassing van het Algemeen Verdrag (Trb. 1973, 130).Het belang van het Algemeen Verdrag kan mede worden aangetoond met migratiecijfers
en getallen van in Marokko woonachtige gerechtigden tot een Nederlandse sociale
verzekeringsuitkering en de daar ontvangen bedragen.Terwijl op 1 januari 1973 het aantal personen met de Marokkaanse nationaliteit
dat in Nederland woonde bijna dertigduizend bedroeg, was dit op 1 januari
1980 gegroeid tot 71 800 en op 1 januari 1994 tot 165 000 (een groei
van gemiddeld ruim 6000 personen per jaar). Het aantal Marokkanen dat tot
Nederlander is genaturaliseerd bedroeg in de zeventiger jaren enkele honderden
terwijl dit in de loop van de tachtiger en de negentiger jaren is gegroeid
naar meer dan duizend per jaar.Wat betreft de remigratie van Marokkanen naar Marokko gelden de volgende
cijfers.In de zeventiger jaren liep het remigratiecijfer van enkele honderden
per jaar op naar bijna 1000 per jaar aan het eind van dat decennium. In de
jaren daarna schommelt dit aantal rond de 1500 per jaar.Het aantal Nederlanders dat in Marokko woont is slechts gering. Het wordt
thans geschat op enkele honderden.Door diverse wijzigingen in de Nederlandse sociale verzekeringsregelingen
alsmede in de jurisprudentie omtrent de toepasselijkheid van verdragen zoals
het Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk en Marokko
enerzijds en ontwikkelingen met betrekking tot de wetgeving in Marokko inzake
een sociaal ziektekostenverzekerings-systeem anderzijds, is een herziening
van het Algemeen Verdrag geboden.Tegelijk met en mede als gevolg van de wijziging van het Algemeen Verdrag
is ook het Administratief Akkoord herzien. In de Bijlage is een overzicht
opgenomen van het stelsel van sociale zekerheid in Marokko.Het advies van
de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het uitsluitend opmerkingen
van redactionele aard bevat (artikel 25a, vierde lid, onder b, van de Wet
op de Raad van State). II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING VerdragArtikel I bepaalt, door toevoeging van een nieuw eerste lid aan artikel
6 van het Algemeen Verdrag, ten aanzien van de aanwijsregels inzake toepasselijke
wetgeving van de tweede titel dat de aangewezen wetgeving bij uitsluiting
van de wetgeving van de andere staat van toepassing is. Deze toevoeging is
noodzakelijk sedert de arresten van de Hoge Raad van 25 juni 1986, nr. 186,
RSV 1987, nr. 26, waarin werd bepaald dat de uit een sociaal zekerheidsverdrag
voortvloeiende aanwijzing van de toepasselijke wetgeving van een andere staat
de eventuele verzekering onder het Nederlands stelsel onverlet laat, indien
die aanwijzing niet uitdrukkelijk het exclusiviteitsbeginsel bevat. Tevens
is een nieuw (vierde) lid aan het artikel toegevoegd. Hiermede wordt eventuele
onzekerheid weggenomen over de gevolgen van de aanwijsregel inzake toepasselijke
wetgeving.Wooneisen inzake verzekerings- en premieplicht kunnen belanghebbenden
niet worden tegengeworpen en vormen daarvoor geen belemmering. Artikel IIIn het Algemeen Verdrag is slechts een beperkte regeling voor ziektekosten
opgenomen omdat Marokko nog geen sociale ziektekostenverzekeringswetgeving
kent. Het ontbreken van een wettelijk stelsel van verzekering voor medische
zorg maakt het onmogelijk het in sociale zekerheidsverdragen gebruikelijke
coördinatieprincipe van aansluiting bij elkaars verzekeringsstelsels
toe te passen. Niettemin bevat het Algemeen Verdrag een hoofdstuk «Ziekte
en Moederschap», waarin een beperkte regeling is opgenomen met betrekking
tot de aanspraak op medische zorg van een beperkt aantal categorieën
beschermde personen, te weten werknemers en hun gezinsleden die tijdelijk
in Marokko verblijven.Ondanks de plannen van de Marokkaanse regering om tot een wettelijke regeling
voor medische zorg te komen, is deze nog steeds niet tot stand gebracht.Gebleken is dat het ontbreken van een goede ziektekostenverzekering een
negatieve rol speelt bij de overwegingen van met name in Nederland wonende
Marokkaanse pensioengerechtigden, die graag naar Marokko zouden remigreren.
Vele uitkeringen op grond van deze regeling bestaan uit een uitkering krachtens
de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
(AAW/WAO), dan wel de Algemene nabestaandenwet (Anw), dan wel de Algemene
Ouderdomswet (AOW) met een aanvulling op basis van deze regeling tot het voor
Marokko relevante uitkeringsniveau. In de huidige situatie zijn uitkeringsgerechtigden
op grond van hun sociale verzekeringsuitkering verzekerd krachtens de Ziekenfondswet
(Zfw), echter bij vertrek naar Marokko kan deze verzekering niet worden geëffectueerd.
Mede met het oog hierop is er naar gestreefd in de relatie met Marokko een
verdrag tot stand te brengen dat in ruimere mate voorziet in medische zorg
van elkaars «verzekerden» dan het Algemeen Verdrag. Dat heeft
geleid tot een herziening van het hoofdstuk «Ziekte en Moederschap»
van het Algemeen Verdrag. Hierbij is een oplossing geboden voor enige hiaten
in de bestaande verdragsregeling, betrekking hebbend op de verlening van medische
zorg ten behoeve van werknemers en hun gezinsleden die op het grondgebied
van de andere staat wonen dan die krachtens wiens wetgeving de werknemer recht
heeft op zodanige zorg, alsmede ten behoeve van rechthebbenden op een of meer
pensioenen en hun gezinsleden. Het Algemeen Verdrag kent slechts een recht
op medische zorg in geval van tijdelijk verblijf van de werknemer of van zijn
gezinsleden op het grondgebied van één van de betrokken staten. Voor andere categorieën van personen en andere verdragssituaties
is tot op heden in verband met het ontbreken van een Marokkaanse sociale ziektekostenverzekering
niets geregeld. Thans is men in Marokko echter bezig een dergelijke wetgeving
in het leven te roepen. De verdragsregeling die is ontworpen kan echter pas
op de normale wijze geïmplementeerd worden op het moment dat de Marokkaanse
wetgeving inzake ziektekostenverzekering in werking zal treden. Voor de tijd
die ligt tussen de inwerkingtreding van het voorliggende Verdrag en de Marokkaanse
ziektekostenwetgeving dient er dus een bijzondere regeling te worden getroffen
teneinde de ruimere regeling voor medische zorg te kunnen bieden. Daartoe
is een Interimakkoord gesloten, waarvoor een soortgelijk akkoord tussen Marokko
en Frankrijk model heeft gestaan. Op grond daarvan krijgen voor de toepassing
van het verdrag, de in het akkoord genoemde categorieën van personen –
die verzekerd zijn ingevolge de Ziekenfondswet en die dus in Nederland premie
betalen – ten laste van Nederland in Marokko recht op in het akkoord
omschreven vormen van medische zorg.Ingevolge artikel II wordt de gehele tekst van het hoofdstuk I (Ziekte
en Moederschap) van Titel III van het huidige verdrag vervangen door een nieuwe
tekst.Artikel 10 is onveranderd gebleven.Artikel 11 is ten dele vernieuwd ten opzichte van het artikel 11 in het
Algemeen Verdrag. Artikel 11, eerste lid, voorziet erin dat een werknemer
die verzekerd is ingevolge de wettelijke regeling van het ene land, bij tijdelijk
verblijf op het grondgebied van het andere land, in spoedeisende gevallen
recht heeft op medische zorg.Ingevolge het tweede lid van het artikel houdt een werknemer die verzekerd
en woonachtig is in het ene land maar zijn woonplaats overbrengt naar het
andere land recht op verstrekkingen voor medische zorg, mits hij tevoren daarvoor
toestemming heeft gevraagd en gekregen van het bevoegd orgaan (het orgaan
waarbij hij als verzekerde is ingeschreven). Zodanige toestemming kan alleen
dan worden geweigerd, indien het overbrengen van de woonplaats de gezondheid
of de medische behandeling van betrokkene in gevaar brengt.Het derde lid bepaalt dat het orgaan van de verblijfplaats of nieuwe woonplaats
(de instelling waarbij betrokkene zich voor de feitelijke verlening van verstrekkingen
kan melden) de verstrekkingen verleent overeenkomstig de wetgeving die dat
orgaan toepast, dat wil zeggen dat de verstrekkingen worden verleend in de
omvang en volgens de voorwaarden zoals die ook gelden voor de «eigen»
verzekerden van het desbetreffende land. De duur daarvan wordt echter bepaald
door de wetgeving van de bevoegde staat. De kosten van verleende medische
zorg komen evenwel ten laste van het bevoegd orgaan.Het vierde lid verbindt aan het verlenen van kostbare verstrekkingen de
voorwaarde dat het bevoegd orgaan daarvoor toestemming verleent, tenzij er
sprake is van een absolute noodsituatie. Ingevolge artikel 12, derde lid,
van het Administratief Akkoord wordt onder absolute noodsituatie verstaan
die gevallen waarin de verlening van de verstrekking niet kan worden uitgesteld
zonder het leven of de gezondheidstoestand van betrokkene ernstig in gevaar
te brengen. In gevallen, waarin een kostbaar medisch hulpmiddel of prothese
onbruikbaar is geworden, is het aantonen van de noodzaak van reparatie of
vervanging voldoende voor het aantonen van zodanige noodzaak.Voor de bepaling van welke verstrekkingen gekenschetst moeten worden als
«kostbaar» in de zin van het onderhavige verdrag dienen de verbindingsorganen
(voor Nederland de Ziekenfondsraad en voor Marokko de Caisse Nationale de
Sécurité Sociale (CNSS)) een lijst op te stellen,
waaraan de bevoegde autoriteiten hun fiat moeten verlenen.Het vijfde lid heeft betrekking op de verlening van uitkeringen in de
in de eerste twee leden van dit artikel bedoelde gevallen. Dat geschiedt uitsluitend
op basis van de wetgeving van het bevoegd orgaan. Het zesde lid regelt dat de voorgaande bepalingen, voor zover deze althans
betrekking hebben op het verlenen van medische zorg, op gelijke wijze van
toepassing zijn op de gezinsleden van de werknemer.Ingevolge het zevende lid gelden de bepalingen die betrekking hebben op
de verlening van medische zorg bij tijdelijk verblijf op het grondgebied van
de andere staat dan die ingevolge wiens wetgeving men tegen ziektekosten is
verzekerd niet, ingeval de werknemer of diens gezinsleden zich in die staat
bevinden met het oogmerk om aldaar medische zorg in te roepen.Deze bepaling, die nieuw is voor de Nederlands–Marokkaanse relatie,
doch ook in andere bilaterale en multilaterale coördinatieregelingen
is opgenomen, beoogt zogeheten «medisch toerisme», en daarmee
een onbeheersbaar beslag op de financiële middelen van de staat die ingevolge
het Verdrag de desbetreffende zorg dient te betalen, te voorkomen.Artikel 12 voorziet erin dat de werknemer, die woont op het grondgebied
van een andere staat dan die aan wiens wetgeving hij ingevolge Titel II (aanwijsregels
betreffende de toepasselijke wetgeving) van het Verdrag is onderworpen en
die ingevolge de wettelijke regeling van laatstbedoelde staat verzekerd is,
in zijn woonland recht heeft op uitkeringen en verstrekkingen bij ziekte en
moederschap. De verstrekkingen worden ten laste van het bevoegd orgaan verleend
door het orgaan van de woonplaats, alsof betrokkene verzekerd is ingevolge
de wettelijke ziektekostenverzekering van zijn woonland.Het tweede lid van artikel 12 bepaalt dat het eerste lid van overeenkomstige
toepassing is op de gezinsleden die (hetzij samen met, hetzij apart van de
werknemer – de zogeheten achtergebleven gezinsleden) op het grondgebied
van de andere dan de bevoegde staat wonen.Indien deze gezinsleden ingevolge de wetgeving van het woonland een eigen
verzekeringstitel hebben, is deze bepaling niet op hen van toepassing: eigen
recht gaat vóór afgeleid recht.Het Algemeen Verdrag kende een dergelijke bepaling niet, doch voorzag
in artikel 15 wel ten aanzien van achtergebleven gezinsleden van een werknemer
in een dergelijke regeling, zij het dat daarin bepaald werd dat de nadere
invulling en inwerkingtreding van die bepaling afhankelijk werd gesteld van
een – in verband met het ontbreken van een wettelijk geregelde sociale
ziektekostenverzekering in Marokko nooit tot stand gekomen – administratief
akkoord.Artikel 13 is geheel nieuw in de verdragsrelatie met Marokko. Dit artikel
voorziet in aanspraken op medische zorg ten behoeve van rechthebbenden op
één of meer pensioenen, alsmede van hun gezinsleden indien zij
wonen of verblijven op het grondgebied van een andere staat dan die ingevolge
wiens wetgeving men verzekerd is.Het eerste lid voorziet in een samenloopbepaling voor die gevallen waarin
betrokkene zowel een Marokkaans pensioen als een Nederlands pensioen heeft
en bovendien uit hoofde van de wettelijke regeling van beide staten recht
heeft op verlening van medische zorg. In dat geval hebben betrokkene, alsmede
zijn in dezelfde staat wonende gezinsleden, alleen aanspraak volgens de wetgeving
van het woonland, alsof betrokkene rechthebbende was op slechts één
pensioen, namelijk dat van zijn woonland.Ingevolge het tweede lid heeft een rechthebbende op één
of meer pensioenen, alsmede zijn in dezelfde staat wonende gezinsleden, die
ingevolge de wetgeving van het woonland geen recht heeft op verlening van medische zorg, niettemin aanspraak op verstrekkingen, indien hij
op grond van de wetgeving van de andere staat recht heeft op verstrekkingen,
dan wel zou hebben gehad indien hij daar zou wonen. Betrokkene heeft in die
gevallen aanspraak op door het orgaan van de woonplaats te verlenen verstrekkingen,
in de omvang en volgens de voorwaarden zoals voorzien in de wetgeving van
het woonland, als ware hij daar verzekerd, doch de kosten worden ten laste
gebracht van het bevoegd orgaan. Aan dat orgaan wordt immers ook door betrokkene
premie betaald.Het derde lid bepaalt dat achtergebleven gezinsleden van een rechthebbende
op een of meer pensioenen die verzekerd is ingevolge de wetgeving van één
van beide staten, recht hebben op verlening van medische zorg op het grondgebied
van hun woonland. De verstrekkingen worden ten laste van het bevoegd orgaan
verleend door het orgaan van de woonplaats, alsof betrokkene verzekerd is
ingevolge de wettelijke ziektekostenverzekering van zijn woonland.Het vierde lid voorziet erin dat het achtergebleven gezinslid van de pensioengerechtigde
die zijn woonplaats naar het grondgebied van het woonland van de gepensioneerde
overbrengt recht heeft op medische zorg, te verlenen op basis van de wettelijke
regeling van die staat, ook al was die zorg voor hetzelfde geval eveneens
in het (voormalige) woonland van het gezinslid verleend. Deze bepaling strekt
ertoe te voorkomen dat de verstrekking in de bevoegde staat geweigerd wordt
omdat de wetgeving van dat land reeds bestaande ziektegevallen van verstrekkingen
uitsluit.Het vijfde lid voorziet erin dat een rechthebbende op een pensioen, die
verzekerd is ingevolge de wettelijke regeling van het ene land, bij tijdelijk
verblijf op het grondgebied van het andere land, in spoedeisende gevallen
recht heeft op medische zorg. Datzelfde recht geldt voor de gezinsleden van
de betrokkene.Het zesde lid bepaalt dat het orgaan van de verblijfplaats de verstrekkingen
verleent overeenkomstig de wetgeving die dat orgaan toepast, dat wil zeggen
dat de verstrekkingen worden verleend in de omvang en volgens de voorwaarden
zoals die ook gelden voor de «eigen» verzekerden van het desbetreffende
land; de duur daarvan wordt echter bepaald door de wetgeving van de bevoegde
staat. De kosten van verleende medische zorg komen ten laste van het bevoegd
orgaan. Artikel 11, vierde lid, wordt van overeenkomstige toepassing verklaard.
Voor een toelichting op die bepaling moge worden verwezen naar het hierboven
gestelde.Het zevende lid geeft het orgaan van de staat te wiens laste de medische
zorg wordt verleend, de bevoegdheid premie in te houden op het pensioen dat
door die staat wordt betaald, indien de wetgeving van die staat in zodanige
premie-inhouding voorziet.Het achtste lid bepaalt dat gezinsleden die ingevolge de wetgeving van
het woonland een eigen verzekeringstitel hebben, als zodanig geen verdragsaanspraken
hebben op medische zorg: eigen recht gaat vóór afgeleid recht.Ingevolge het negende lid gelden de bepalingen die betrekking hebben op
de verlening van medische zorg bij tijdelijk verblijf op het grondgebied van
de andere staat dan die ingevolge wiens wetgeving men tegen ziektekosten is
verzekerd, niet, ingeval de betrokkene zich in die staat bevindt met het oogmerk
om aldaar medische zorg in te roepen. Het doel van deze bepaling is zogeheten «medisch toerisme»
en daarmee een onbeheersbaar beslag op de financiële middelen van de
staat die ingevolge het Algemeen Verdrag de desbetreffende zorg dient te betalen,
te voorkomen.In artikel 14 is geregeld dat in afwijking van artikel 2 van het Algemeen
Verdrag de bepalingen die betrekking hebben op de verlening van medische zorg
bij tijdelijk verblijf op het grondgebied van de andere staat niet
alleen betrekking hebben op verzekerden van Nederlandse, respectievelijk Marokkaanse
nationaliteit, maar ook op personen die ingevolge de Nederlandse of de Marokkaanse
wetgeving zijn verzekerd, doch de nationaliteit van een derde staat hebben.
Een zodanige regeling past in het Nederlandse beleid om het aan de nationale
ziektekostenverzekeringswetgeving ten grondslag liggende beginsel dat geen
onderscheid wordt gemaakt naar nationaliteit waar mogelijk uit te breiden
tot de internationale coördinatieregelingen.De kosten van verleende medische zorg komen uiteraard ten laste van het
bevoegd orgaan van de staat ingevolge wiens wetgeving de betrokkene is verzekerd.Artikel 15 bepaalt dat de organen ten laste van wie de medische zorg dient
te worden verleend, de kosten van medische zorg vergoeden aan de organen die
de medische zorg hebben verleend, hetzij op basis van werkelijk gemaakte kosten,
hetzij op basis van vaste bedragen, op de wijze zoals voorzien in een Administratief
Akkoord.In het Akkoord is geregeld, dat in situaties van tijdelijk verblijf de
vergoedingen plaatsvinden op basis van werkelijke kosten, terwijl in woonsituaties
om administratieve en praktische redenen is gekozen voor een afrekeningssystematiek
op basis van vaste bedragen, waarbij per verzekerde of medeverzekerde persoon
periodiek een bedrag wordt betaald dat is gebaseerd op de gemiddelde kosten
van medische zorg die in een jaar in het woonland per verzekerde of medeverzekerde
persoon zijn uitgegeven. In het laatste geval wordt nog onderscheid gemaakt
tussen de gemiddelde kosten van werknemers en hun gezinsleden en die van gepensioneerden
en hun gezinsleden, zulks in verband met het, met de leeftijd en gezondheidssituatie
samenhangende, hogere kostenniveau van pensioengerechtigden. Via deze systematiek
wordt zoveel mogelijk recht gedaan aan het beginsel dat de vaste bedragen
de werkelijke kosten zoveel mogelijk dienen te benaderen. Artikel IIINu de Algemene Ouderdomswet sedert 1985 uitgaat van een zelfstandige positie
van mannen en vrouwen kan artikel 21 van het Algemeen Verdrag niet langer
worden gehandhaafd.In het nieuwe verzelfstandigde stelsel van de AOW past immers de medeverzekering
van de in Marokko wonende echtgenote niet meer. De overeengekomen bepalingen
zijn analoog aan die van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van de
Europese Gemeenschappen van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de
sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun
gezinsleden die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PbEG L 149) en van
andere bilaterale sociale zekerheidsverdragen. De desbetreffende bepalingen
van Verordening (EEG) nr. 1408/71 zijn reeds in werking getreden; over herziening
van de desbetreffende verdragen is tussen de regeringen overeenstemming bereikt;
sommige herziene verdragen zijn ook reeds in werking getreden.Het eerste en het tweede lid van het gewijzigde artikel 21 zijn opgenomen
om te bewerkstelligen dat de rechten die onder de werking van het Algemeen
Verdrag zijn opgebouwd, worden geëerbiedigd.Teneinde te voorkomen dat de pensioenrechten (in het bijzonder op de toeslag)
van de buitenlandse werknemer, wiens echtgenote in Marokko is blijven wonen,
achteruitgaan en dat bij het bereiken van de leeftijd van 65 jaar door de
echtgenote haar pensioenrechten achteruitgaan ten opzichte van de situatie
vóór inwerkingtreding van het onderhavige Verdrag, wordt in
het gewijzigde artikel 21 de echtgenote in de gelegenheid gesteld zich vrijwillig
te verzekeren vanaf de datum van inwerkingtreding van het Verdrag. Dit is
neergelegd in het derde lid van artikel 21.Voor de vrijwillige verzekering ingevolge de AOW, die op grond van de nationale wet slechts in combinatie met de verzekering ingevolge de
artikel 63 van de Algemene nabestaandenwet kan worden afgesloten, gelden verschillende
voorwaarden. De voorwaarden zijn in het derde, vierde en vijfde lid opgenomen.
De voorwaarden betreffen onder andere de termijn binnen welke de gehuwde partner
van de buitenlandse werknemer zich moet hebben aangemeld voor de vrijwillige
verzekering (vierde lid), de periode gedurende welke de bevoegdheid van kracht
is, alsmede de premie die men ten behoeve van de verzekering moet betalen.Wat betreft het laatste punt – de uit de vrijwillige verzekering
voortvloeiende premiebetaling – wordt nog gewezen op het premieregime
voor oude gevallen, het zogenaamde overgangsregime (echtgenoten van buitenlandse
werknemers, die reeds vóór de inwerkingtreding van dit wijzigingsverdrag
verplicht verzekerd waren voor de AOW), én op het premieregime van
nieuwe gevallen (echtgenoten van buitenlandse werknemers, die op of na de
inwerkingtreding van dit wijzigingsverdrag in Nederland zijn komen werken
en aldus verplicht verzekerd zijn geworden voor de AOW). Het overgangsregime
is getroffen om tegemoet te komen aan onder het Verdrag van 1972 gewekte verwachtingen
van gehuwde buitenlandse werknemers omtrent de opbouw van ouderdomspensioenaanspraken.Volledigheidshalve wordt er hier nog eens op gewezen dat volgens het artikel
de bevoegdheid tot vrijwillige verzekering geldt zolang de buitenlandse werknemer
in Nederland werkzaam is en derhalve verplicht verzekerd is. Evenals dit ingevolge
het Algemeen Verdrag ten aanzien van het in aanmerking nemen als verzekeringstijdvakken
geldt, zal slechts de in Marokko wonende gehuwde partner die geen eigen pensioenrechten
opbouwt of niet zelfstandig pensioen ontvangt een vrijwillige verzekering
kunnen afsluiten. Deze mogelijkheid is vastgelegd in het vijfde lid van artikel
21.Het toepassingsgebied van dit artikel wordt ingevolge artikel 3 van het
gewijzigde Slotprotocol (zie artikel V van het onderhavige Verdrag) beperkt
tot één echtgenote. Deze beperking stemt overeen met de berekeningsvoorschriften
van artikel 24 van het Administratief Akkoord, die tegelijkertijd moeten worden
ingetrokken.Tevens is in dit onderdeel van het Slotprotocol bepaald, dat huwelijkse
tijdvakken gedurende welke de Marokkaanse werknemer in Nederland voor de AOW
verzekerd is geweest, alleen op basis van het eerste en tweede lid van artikel
21 zoals gewijzigd door het onderhavige Verdrag in de toeslag van de werknemer
of in het pensioen van de echtgenote worden gehonoreerd, indien zij gebruik
heeft gemaakt van de mogelijkheid van vrijwillige verzekering. Artikel IVArtikel 34a van het Algemeen Verdrag legt de juridische basis voor een
Slotprotocol, waarin de modaliteiten worden geregeld voor de toepassing van
wederzijdse nationale wettelijke regelingen. Het Slotprotocol vormt een integrerend
onderdeel van het Verdrag (zie hierna onder artikel V). Artikel V bevat de tekst van het Slotprotocol.Het eerste lid van het Slotprotocol heeft betrekking op de Nederlandse
wetgeving betreffende de ziektekostenverzekering.In het eerste lid, onder a, zijn bepalingen opgenomen, ingevolge welke
de toepassing van de bepalingen betreffende de verlening van medische zorg
aan personen die ingevolge de Nederlandse sociale ziektekostenverzekeringswetgeving
(Ziekenfondswet en Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten: AWBZ) zijn verzekerd,
wordt beperkt tot ziekenfondsverzekerden. Een dergelijke bepaling is te doen
gebruikelijk in de bilaterale en multilaterale regelingen welke
Nederland met andere staten sluit. Zij wordt daarin opgenomen omdat particuliere
ziektekostenverzekeringen buiten de werking van de internationale regelingen
vallen.In subonderdeel b zijn de pensioenen genoemd die voor de toepassing van
de op pensioengerechtigden betrekking hebbende bepalingen van het hoofdstuk
«Ziekte en moederschap» van het Verdrag zijn gelijk gesteld met
pensioenen die ingevolge de Nederlandse sociale verzekeringswetten worden
toegekend. Hoewel een aantal van die pensioenregelingen gebaseerd is op wettelijke
regelingen, worden deze niet beschouwd als invaliditeits- en ouderdomspensioenen
in de zin van artikel 1, eerste lid, onder a, van het Algemeen Verdrag. De
onder b genoemde uitkeringen hebben veeleer een rechtspositioneel karakter.
De betreffende pensioenen vormen titel voor verplichte verzekering ingevolge
de Ziekenfondswet. Teneinde te bewerkstelligen dat bedoelde categorieën
van personen en hun gezinsleden bij een al dan niet tijdelijk verblijf in
Marokko aanspraak op verstrekkingen ten laste van de Nederlandse sociale ziektekostenverzekeringen
kunnen doen gelden is de onderhavige regeling, die overigens ook is dan wel
wordt opgenomen in andere internationale coördinatieregelingen, in de
verdragsregeling opgenomen.De in subonderdeel c genoemde categorieën van in Nederland wonende
personen zijn niet verzekerd of medeverzekerd ingevolge de Ziekenfondswet,
doch zijn alle tegen ziektekosten verzekerd ingevolge de Marokkaanse wetgeving.
In Marokko wordt voor de verlening van medische zorg geen onderscheid gemaakt
in een «AWBZ-deel» en een «Ziekenfondswet-deel»; alle
verstrekkingen zijn begrepen in één pakket. De Marokkaans verzekerden
betalen de ingevolge die wetgeving verschuldigde premie in Marokko. Krachtens
het Algemeen Verdrag hebben de betrokkenen ten laste van Marokko recht op
in Nederland te verlenen medische zorg in de vorm van in de Ziekenfondswet
en de AWBZ geregelde verstrekkingen. Zonder nadere regeling zouden deze personen
in Nederland op basis van hun ingezetenschap evenwel ook verzekerd en mitsdien
premieplichtig zijn ingevolge de AWBZ, omdat op deze personen de bepalingen
betreffende de aanwijzing van de toepasselijke wetgeving van Titel II van
het Algemeen Verdrag niet van toepassing zijn. Deze personen zijn daardoor
niet bij uitsluiting onderworpen aan de Marokkaanse wetgeving. Omdat betrokkenen
ingezetenen zijn van Nederland, geldt voor hen de nationale sociale zekerheidswetgeving
voor zover deze betrekking heeft op ingezetenen. Voor zover de AWBZ niet anders
regelt, zouden deze personen in beginsel verzekerd zijn ingevolge de AWBZ
en deswege premieplichtig. Zonder nadere verdragsregeling zouden betrokkenen
voor wat de AWBZ betreft dus dubbel verzekerd zijn, waardoor Marokko zich
op het standpunt zou kunnen stellen dat Nederland dan ook maar de kosten van
de door de AWBZ gedekte vormen van medische zorg voor eigen rekening neemt,
omdat de betrokkene ook in Nederland premie betaalt. Het gevolg daarvan zou
zijn dat enerzijds betrokkene voor het «AWBZ-deel» van zijn verzekering
dubbel premie betaalt, namelijk in Marokko en in Nederland, terwijl Marokko
voor de medische verzorging van zijn verzekerden alleen de kosten betaalt
die betrekking hebben op het «Ziekenfondswet-deel» van de medische
zorg.De onderhavige regeling strekt ertoe te voorkomen dat de Nederlandse AWBZ-verzekering
voorrang zou hebben boven de Marokkaanse, door betrokkenen van de AWBZ-verzekering
uit te sluiten. Hierdoor wordt dubbele premiebetaling door Marokkaans verzekerden
voorkomen door voorrang te geven aan de verzekering en premiebetaling krachtens
het Marokkaanse wettelijk stelsel van sociale ziektekostenverzekering, welk
stelsel krachtens het Verdrag ook aansprakelijk is voor betaling van de kosten
van in Nederland te verlenen zorg.In het tweede lid van het Slotprotocol, betreffende de toepassing van
de Marokkaanse wetgeving op het gebied van het verlenen van verstrekkingen
bij ziekte en moederschap, wordt de basis gelegd voor een tussen de
bevoegde autoriteiten van de partijen overeen te komen Interimakkoord, dat
zal gelden zolang de wetgeving die in Marokko in voorbereiding is op het gebied
van de ziektekostenverzekering nog niet in werking is getreden.Voor een nadere toelichting op dit Interimakkoord moge worden verwezen
naar de hierna volgende toelichting.Het derde lid van het Slotprotocol betreft de toepassing van de Nederlandse
Algemene Ouderdomswet. Voor een nadere toelichting moge worden verwezen naar
het hierboven ten aanzien van artikel III van het Verdrag gestelde. Administratief AkkoordIn het Administratief Akkoord worden voorschriften gegeven over de wijze
van toepassing van het (gewijzigde) Algemeen Verdrag.In artikel I wordt voorzien in een wijziging van het begrip gezinslid.
De thans opgenomen definitiebepaling is er één die gebruikelijk
is in bilaterale en multilaterale coördinatieregelingen op het gebied
van de sociale zekerheid. Onder het Administratief Akkoord behorende bij de
oude verdragsregeling is voor de definitie van dat begrip de wetgeving van
de bevoegde staat bepalend, dat wil zeggen de staat waar betrokkene verzekerd
is. Het onderhavige Administratief Akkoord verstaat onder gezinslid de persoon
die als zodanig is gedefinieerd of als zodanig wordt beschouwd ingevolge de
wetgeving van de staat waar men woonachtig is. Dat kan de bevoegde staat zijn,
doch dat hoeft niet. In de relatie met Marokko komt het nog al eens voor,
dat de gezinsleden van een in Nederland werkende en ziekenfondsverzekerde
Marokkaan in Marokko zijn achtergebleven. In dat geval is Nederland de bevoegde
staat en Marokko de woonstaat van de gezinsleden. De wetgevingen van de bevoegde
staat en van de andere dan de bevoegde staat kunnen op het gebied van het
«gezinslidmaatschap» uiteen lopen. In het geval waarin de wetgeving
van het woonland bepalend is voor de omvang van de kring van gezinsleden,
zijn de voordelen van een dergelijke definitiebepaling evident: het uitvoeringsorgaan
van de woonplaats hoeft niet een vreemde wetgeving toe te passen voor de bepaling
van de kring van personen die als gezinslid ten laste van de bevoegde staat
mogen worden ingeschreven, terwijl de persoon op wiens verzekering de afgeleide
rechten van gezinsleden zijn gebaseerd, erop kan rekenen dat de gezinsleden
voor wie deze persoon de zorg heeft, in hun woonland medische zorg krijgen,
op dezelfde voet als de gezinsleden van Marokkaanse verzekerden.Voorts wordt in het Administratieve Akkoord bepaald hoe een verzekerde
moet handelen wanneer hij in de andere dan de bevoegde staat medische zorg
wil ontvangen. Tevens zijn regels opgenomen hoe de verdragsinstanties onderling
dienen te handelen in het kader van het verlenen van medische zorg en de afrekening
van de daaraan verbonden kosten (artikel IV). Het Administratieve Akkoord
voorziet in een aanscherping van de medische en administratieve controlevoorschriften
in geval van invaliditeit (artikel V) en is de basis voor de mogelijkheid
van identificatie van degene die vanuit Marokko een Nederlandse uitkering
aanvraagt (artikel VIII); deze identificatieverplichting geldt ook voor Nederlandse
ingezetenen. InterimakkoordHet Interimakkoord regelt op grond van het Slotprotocol:a) welke vormen van medische zorg voor de toepassing van het Verdrag op
in Marokko wonende categorieën van ziekenfondsverzekerden, moeten worden
beschouwd als verstrekkingen in de zin van de Marokkaanse wetgeving; b) welke groepen van in Marokko wonende personen voor de toepassing van
het Verdrag als gezinslid van een verzekerde kunnen worden beschouwd enc) de wijze van berekening en afrekening van de kosten van verstrekkingen
die door het Nederlandse orgaan aan de Marokkaanse CNSS dienen te worden vergoed
voor in Marokko wonende Nederlandse ziekenfondsverzekerden.Ad a)In artikel 2 van het Interimakkoord wordt bepaald dat voor de toepassing
van de verdragsbepalingen op in Marokko wonende, ziekenfondsverzekerde werknemers,
pensioengerechtigden en hun gezinsleden, als verstrekkingen in de zin van
de Marokkaanse wetgeving dienen te worden beschouwd de medische zorg die wordt
verleend in ziekenhuizen en openbare en semi-openbare instellingen voor gezondheidszorg.Ad b)Artikel 3 van het Interimakkoord bevat een regeling betreffende de categorieën
van personen die voor de toepassing van het verdrag als gezinslid in de zin
van de Marokkaanse ziektekostenverzekering dienen te worden beschouwd. Vanuit
het wederkerigheidsbeginsel kunnen in het kader van een bijzondere regeling
als de onderhavige niet alle familieleden en andere personen in wier levensonderhoud
de hoofdverzekerde in Marokko voorziet als gezinslid in de zin van het verdrag
worden aangemerkt.Als zodanig worden uitsluitend aangemerkt:– de echtgenoot van wie de hoofdverzekerde niet gescheiden is, mits
deze geen eigen rechten op medische zorg heeft onder een verplicht ziektekostenverzekeringsstelsel
en ook niet voor rekening van de verzekerde of een derde beroepswerkzaamheden
uitoefent die inschrijving bij een verplicht stelsel van sociale zekerheid
voor het risico van ziekte mogelijk maakt;– kinderen, jonger dan 18 jaar die geen salaris genieten, kinderen,
jonger dan 26 jaar die onderwijs of een beroepsopleiding volgen, dan wel die
in verband met een handicap of een chronische ziekte niet in staat zijn door
arbeid in hun levensonderhoud te voorzien.Ad c)In artikel 4 van het Interimakkoord wordt de wijze van afrekening geregeld
van de kosten van medische zorg verleend in Marokko, van in Marokko wonende,
doch in Nederland verzekerde werknemers of pensioengerechtigden en de in Marokko
wonende gezinsleden van in Nederland verzekerde werknemers en pensioengerechtigden.
De afrekening geschiedt, zoals te doen gebruikelijk in «woonsituaties»
, op basis van de jaarlijkse gemiddelde kosten per persoon. Omdat die bedragen
nog niet kunnen worden herleid uit de boekhouding van het Marokkaanse uitvoeringsorgaan
is voorzien in een vaststelling van die kosten gebaseerd op de jaarlijkse
uitgaven in Marokko van ziekenhuizen en andere medische instellingen en het
gemiddeld aantal personen die in de loop van een jaar zorg hebben ingeroepen.
Bij de vaststelling van de gemiddelde kosten mag worden onderscheiden in de
kosten van zorg voor pensioengerechtigden en hun gezinsleden en die van werknemers
en hun gezinsleden, omdat op deze wijze de werkelijke kosten beter worden
benaderd. Pensioengerechtigden kennen over het algemeen een hogere medische
consumptie dan werknemers.In artikel 5 van het Interimakkoord is een voorziening getroffen voor
de periode waarin Marokko nog geen gegevens heeft kunnen verkrijgen om het
onderscheid in kostenniveau vast te kunnen stellen van werknemers en
hun gezinsleden, enerzijds, en pensioengerechtigden en hun gezinsleden, anderzijds.
Gedurende twee jaar vanaf de inwerkingtreding van het Interimakkoord wordt
uitgegaan van een voorlopige kostenvaststelling gebaseerd op de kosten van
alle rechthebbenden te samen, waarna vervolgens voor de vaststelling van de
kosten van pensioengerechtigden het verkregen bedrag met 10% wordt verhoogd.
De definitieve vaststelling van de Marokkaanse vordering over een bepaald
jaar dient te geschieden na drie jaar na afloop van dat jaar.Artikel 6 van het Interimakkoord regelt dat in situaties die kunnen worden
gekenschetst als tijdelijk verblijf in Marokko, de rechthebbenden recht hebben
op de vormen van zorg genoemd in artikel 2 van het Interimakkoord. Deze verstrekkingen
zullen in beginsel worden verleend in de vorm van vergoeding aan de verzekerden
van de werkelijk gemaakte kosten, in voorkomend geval binnen de grenzen van
een door de verbindingsorganen te sluiten overeenkomst. De Nederlandse bevoegde
organen vergoeden de werkelijk gemaakte kosten aan de Marokkaanse CNSS (Caisse
Nationale de Sécurité Sociale), zoals deze bedragen uit de boekhouding
van dat orgaan blijken.Voor de tenuitvoerlegging van het Interimakkoord zal in verband met het
bijzondere karakter van het verdrag, gebruik gemaakt worden van de diensten
van het SVB-(Sociale Verzekeringsbank)kantoor in Marokko.Daartoe is een overeenkomst gesloten tussen de Ziekenfondsraad en de SVB. KoninkrijkspositieEvenals het Verdrag van 1972 zal dit Verdrag, voor wat het Koninkrijk
der Nederlanden betreft, alleen voor Nederland gelden.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,F. H. G. de GraveDe Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van MierloDe Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers BIJLAGESTELSEL SOCIALE ZEKERHEID IN MAROKKOInleidingMarokko kent verschillende sociale regimes voor de diverse sectoren. Voor
de private sector is het wettelijk stelsel zoals dit wordt uitgevoerd door
de Caisse Nationale de Sécurité Sociale (CNSS) het belangrijkste
(800 000 verzekerden). Onder dit stelsel zijn verzekerd: werknemers uit
de industrie en handel, werknemers in land en tuinbouw, handwerkslieden en
tijdelijke/seizoenarbeiders. Minder dan een derde van het officiële aantal
werknemers in genoemde sectoren is thans verzekerd.Genoemd stelsel kent de volgende uitkeringen:1. Kinderbijslag2. Ouderdomspensioen3. Invaliditeitspensioen4. Nabestaandenpensioen5. Overlijdensuitkering6. ZiekengeldGeen specifieke regeling is getroffen voor beroepsongevallen en beroepsziekten.
Het verzekeren tegen dit risico bij andere sociale instellingen dan de CNSS
wordt gezien als een directe verantwoordelijkheid van de werkgever. KinderbijslagVerzekerden hebben recht op kinderbijslag voor maximaal 6 kinderen onder
12 jaar (tot 18 jaar met leerovereenkomst, tot 21 jaar indien studerend).Voor de eerste 3 kinderen bedraagt de bijslag DH. 100 per kind per maand.Voor de volgende 3 kinderen DH. 36. Na het overlijden van verzekerde blijft
het recht op kinderbijslag bestaan ook al is de echtgeno(o)t(e) zelf niet
verzekerd bij de CNSS. OuderdomspensioenIn Marokko bestaan diverse stelsel voor (ouderdoms) pensioenen, met verschillende
organen.De belangrijkste organen zijn:1. Caisse Marocaine de Retraites, voor ambtenaren (ca. 700 000 verzekerden*)2. Caisse Nationale de Sécurité Sociale, voor werknemers
in een aantal sectoren (ca. 800 000 verzekerden*)3. Régime Collectif d'Allocation des Retraites, voor werknemers
in een aantal sectoren (ca. 130 000 verzekerden*)4. Caisse Interprofessionelle Marocaine de Retraite, voor werknemers (vrijwillige
verzekering, ca. 180 000 verzekerden*)In het algemeen bestaat vanaf 60-jarige leeftijd recht op «retraite».Vervroegde pensionering met een gedeeltelijk pensioen is vaak mogelijk
na 21 jaar verzekering. Slechts het tweede stelsel dat door de CNSS wordt
uitgevoerd, valt onder de werkingssfeer van het verdrag tussen Nederland en
Marokko.Bij het bereiken van de 60-jarige leeftijd (mijnwerkers 55 jaar) kan men
recht hebben op ouderdomspensioen indien over tenminste 3240 dagen premie
is afgedragen. Het maximale aantal bijdragedagen per jaar is 216. 3240 verzekerde
dagen komen overeen met 15 jaren onafgebroken verzekering. Het pensioen bedraagt 50% van het gemiddelde salaris over de laatste verzekerde
periode van 3 of 5 jaar (het hoogste bedrag geldt), plus 1% voor iedere volle
periode van 216 bijdragedagen (= 1 jaar), met een maximum van 70% van een
vastgesteld salarisplafond (thans DH. 5 000). Het maximale pensioen bedraagt
derhalve 70% x DH. 5 000 = DH. 3 500. InvaliditeitspensioenVoor het recht op invaliditeitspensioen gelden de volgende voorwaarden: – minimaal 1080 bijdragedagen (= 5 jaar onafgebroken verzekering).
Bij ongeval geldt deze eis niet;– geen recht op een uitkering ingevolge een regeling voor beroepsongevallen/ziekten;– naar verwachting permanente invaliditeit.De hoogte van de uitkering is 50% van het gemiddelde salaris over de laatst
verzekerde periode van 5 jaar (of indien dit hoger is het salaris van het
eerste verzekeringsjaar) plus 1% voor iedere volle periode van 216 bijdragedagen
(= ongeveer 1 jaar) boven de 3240 bijdragedagen (= 15 jaar). Het pensioenpercentage
wordt met 10% verhoogd indien de invalide voor zijn verzorging een beroep
moet doen op een derde. NabestaandenpensioenNabestaanden kunnen recht hebben op een nabestaandenpensioen indien de
overledene op de dag van zijn overlijden recht had op een invaliditeits- of
ouderdomspensioen, danwel tenminste 3240 dagen (= 15 jaar) verzekerd is geweest.Weduwen (invalide of ouder dan 49 jaar of met kind onder de 12 jaar resp.
21 jaar indien studerend kind) hebben, zolang zij niet hertrouwd zijn, recht
op 50% van het pensioen dat de overledene op de datum van zijn overlijden
ontving, danwel het ouderdomspensioen waarop hij/zij aanspraak zou kunnen
maken indien hij/zij op de datum van overlijden gepensioneerd zou worden.
Half-wezen tot 12 jaar (tot 21 jaar indien studerend of onder leercontract)
hebben recht op 25%; Volledige wezen tot 12 respectievelijk 21 jaar hebben
recht op 50%.Het totaal uit te keren pensioenbedrag voor alle nabestaanden te samen
is gemaximeerd op 100% (b.v. één weduwe en 2 half-wezen). Indien
de weduwe werkt en kinderen heeft onder 12 jaar (21 jaar indien studerend),
dan hebben de kinderen voorrang op de weduwe. Bijvoorbeeld: werkende weduwe
met 4 kinderen onder 12 jaar: Ieder kind heeft aanspraak op 25 % van het pensioen
van de overledene. De weduwe ontvangt niets. Bereiken de kinderen de 12 resp.
21-jarige leeftijd, dan deelt de weduwe weer mee in het pensioen (tot maximaal
50%). OverlijdensuitkeringBij overlijden van een verzekerde kunnen de nabestaanden recht hebben
op een eenmalige overlijdensuitkering van DH 10 000,–. Deze uitkering
kan samenlopen met een pensioen of rente op grond van een regeling voor beroepsongevallen
en -ziekten. De overledene dient op de datum van zijn overlijden ziekengeld
te ontvangen of te voldoen aan de voorwaarden voor een ouderdoms- of invaliditeitspensioen. ZiekengeldBij ziekte bestaat voor een verzekerde vanaf de eerste dag maximaal 26
weken recht op een uitkering ten bedrage van 66,67% van het gemiddelde salaris
over de laatste 3 maanden. Voorwaarde is dat in de voorafgaande
zes maanden tenminste 54 bijdragedagen zijn gelegen (= 3 maanden onafgebroken
verzekering).Bij zwangerschap bestaat voor een verzekerde vanaf de eerste dag recht
op een uitkering van 100% van het gemiddelde salaris over de laatst 3 maanden
gedurende 12 weken (waarvan minimaal 6 weken na de geboortedatum). Bij een
beroepsongeval geldt de voorwaarde van tenminste 54 bijdragedagen niet. XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25252-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl