Goedkeuring Verdrag ('s-Gravenhage, 1-8-89) inzake recht op erfopvolging; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23863, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

06-03-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

23863-(R1510) nr. 5

28-02-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEENII. ARTIKELEN Artikel 3–7Artikel 7Artikel 24Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23863Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 863 (R 1510)Goedkeuring van het op 1 augustus 1989 te 's-Gravenhage tot stand gekomen
Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op erfopvolging (Trb. 1994,
49)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 28 februari 1995 I. ALGEMEENHet stemt tot voldoening dat het voorstel van rijkswet tot goedkeuring
van het Erfrechtverdrag en het begeleidende wetsvoorstel door de leden van
de fracties van CDA, VVD en D66 gunstig zijn ontvangen en dat het belang van
de totstandkoming van uniforme conflictenregels op het gebied van het erfrecht
wordt onderkend. Ik onderschrijf de mening van de CDA-fractie, dat in het
verdrag een hanteerbaar compromis is bereikt tussen stelsels met verschillende
uitgangspunten. Alleen reeds om die reden is het naar mijn mening de moeite
waard om de bekrachtiging te overwegen. Evenals de leden van de D66-fractie
hecht ik waarde aan het positief gestemde advies van de Staatscommissie en
de Koninklijke Notariële Broederschap. Dat advies wekt het vertrouwen
dat de rechtspraktijk gebaat zal zijn bij de verdragsregeling en de uitwerking
daarvan in de Wet conflictenrecht erfopvolging.De leden van de CDA-fractie vroegen welke gevolgen dit verdrag heeft voor
bestaande internationale afspraken op het terrein van de heffing van successierechten.
Verwacht de regering op dit gebied praktische gevolgen voor de Nederlandse
fiscus?Evenals andere verdragen van de Haagse Conferentie voor Internationaal
Privaatrecht heeft het Erfrechtverdrag uitsluitend betrekking op de civielrechtelijke
aspecten van het behandelde onderwerp. Het laat bestaande verdragen ter voorkoming
van dubbele heffing van successierechten ongemoeid. Het Erfrechtverdrag zal
dan ook geen consequenties hebben voor de praktische toepassing van deze belastingverdragen.Op de vraag van dezelfde leden, of een erflater, door het maken van een
rechtskeuze op grond van artikel 5 van het verdrag, de heffing van successierechten
kan omzeilen, kan als volgt worden geantwoord. Op grond van de Successiewet
is successierecht verschuldigd over de waarde van hetgeen krachtens erfrecht,
als erfgenaam, legataris of lastbevoordeelde wordt verkregen van iemand die
ten tijde van zijn overlijden binnen het Rijk woonde, of sinds minder dan
tien jaar het Rijk metterwoon had verlaten. Onverschillig is daarbij, of op
grond van regels van Nederlands internationaal privaatrecht een vreemd recht
toepasselijk is op de vraag, wie erfgenaam, legataris of lastbevoordeelde
is, en of volgens dat vreemde recht andere personen als zodanig
zijn aangewezen dan volgens het Nederlandse recht het geval zou zijn. Het
antwoord op de gestelde vraag is derhalve, dat men door het maken van een
rechtskeuze niet aan de heffing van successierechten in Nederland ontkomt.De leden van de D66-fractie hadden kennisgenomen van het feit dat de inwerkingtreding
van het verdrag reeds verzekerd is bij de bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring
van drie lidstaten van de Haagse Conferentie, maar dat nog geen enkele staat
tot ratificatie is overgegaan. Zij deelden de verwachting dat binnen afzienbare
tijd minimaal drie staten tot bekrachtiging zullen overgaan, maar vroegen
zich af of een uiterst beperkte kring van aangesloten staten niet belangrijk
afbreuk zal doen aan de materiële invloed en werking van het verdrag
op het gebied van de internationale erfopvolging.Uiteraard zijn de invloed en het effect van het verdrag buiten Nederland
mede afhankelijk van de kring van staten die tot bekrachtiging overgaan. Zij
worden echter niet alleen hierdoor bepaald. Aan de totstandkoming van het
verdrag is een diepgaand onderzoek voorafgegaan naar de rechtsstelsels van
de lidstaten van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht en
naar de wijze waarop deze stelsels zich gedurende de afgelopen decennia hebben
ontwikkeld. De verdragsinhoud is een weerspiegeling van die ontwikkelingen.
De belangrijkste daarvan zijn de ontwikkeling in de richting van het eenheidsstelsel
in landen die vanouds een splitsingsstelsel kennen en de opkomst van de rechtskeuze
in het internationale erfrecht. Het verdrag bevestigt die ontwikkelingen en
kan in zoverre, ook zonder te worden bekrachtigd, van invloed zijn op het
internationaal privaatrecht in andere landen. De aanvaarding van het verdrag
door Nederland betekent dat bij enkele ook los van het verdrag waarneembare
tendensen wordt aangesloten.Ten aanzien van de voornemens van bepaalde landen om het verdrag te ratificeren,
hebben zich sinds de indiening van het onderhavige wetsvoorstel geen belangrijke
wijzigingen voorgedaan. De situatie is momenteel dezelfde als die welke in
de memorie van toelichting is beschreven. Aan de landen waar momenteel wordt
onderzocht of het verdrag voor ratificatie in aanmerking komt, kan Japan worden
toegevoegd. Onder de huidige omstandigheden kan een prognose omtrent de termijn
waarop de inwerkingtreding van het verdrag zal plaatsvinden, nog niet worden
gegeven. Ik deel echter de verwachting van de Staatscommissie en de Koninklijke
Notariële Broederschap, dat de bekrachtiging door Nederland een stimulans
zal zijn voor andere landen om eveneens daartoe over te gaan. Ik meen dan
ook dat de onzekerheid omtrent het tijdstip van inwerkingtreding van het verdrag
geen reden mag zijn om met de bekrachtiging door het Koninkrijk te wachten.
Daar komt bij dat de notariële rechtspraktijk in Nederland behoefte heeft
aan duidelijkheid over de regels van internationaal privaatrecht op het gebied
van erfrecht. De verdragsregeling draagt naar mijn oordeel wezenlijk bij tot
het scheppen van die duidelijkheid.De leden van de D'66-fractie merkten in dit verband verder op dat de problematiek
van de internationale erfopvolging zich voor Nederlandse onderdanen in het
bijzonder zal voordoen in bepaalde (buur)staten. Zij vroegen of te verwachten
valt dat deze staten op korte of middellange termijn eveneens tot bekrachtiging
van het verdrag zullen overgaan.Ratificatie van het verdrag door de voornaamste buurstaten van Nederland
is voorlopig niet te verwachten. Dit is echter evenmin een aanleiding om de
ratificatie door Nederland voorlopig uit te stellen. Onder de momenteel in
het verdrag geïnteresseerde staten zijn er ook verscheidene waar talrijke
Nederlanders gevestigd zijn, zoals Frankrijk, Zwitserland en de Verenigde
Staten. Artikel 3, tweede lid, van het verdrag, brengt mee dat op deze Nederlanders
in de regel het recht van de laatste woonplaats toepasselijk is. Dit spoort
met de daar geldende hoofdregel. Aanvaarding door Nederland van de verdragsregels
leidt in zoverre in elk geval tot de wenselijke eenheid van oplossing,
die bij de geldende regels van Nederlands internationaal privaatrecht niet
steeds wordt bereikt. II. ARTIKELEN Artikel 3–7De leden van de CDA-fractie vroegen naar de gevolgen van de in dit verdrag
neergelegde verwijzingsregels voor een onbeheerde nalatenschap die naar Nederlands
recht aan de staat toevalt en waarvan naar Nederlands recht het faillissement
kan worden aangevraagd.Het hier bedoelde geval van de onbeheerde nalatenschap hangt samen met
het door artikel 16 van het verdrag bestreken geval dat er volgens het toepasselijke
recht geen erfgenaam of legataris is. De beide situaties zullen zich veelal
tegelijk voordoen, maar dat behoeft niet noodzakelijk het geval te zijn.Zoals in het toelichtende rapport van Waters, par. 114–116, is uiteengezet,
zijn er rechtsstelsels die, indien er geen erfgenaam is, aan de Staat de hoedanigheid
toekennen en andere stelsels die in dergelijke omstandigheden aan de Staat
een in oorsprong «heerlijk» recht toekennen om zich in het bezit
van de nagelaten goederen te stellen. In laatstgenoemde stelsels heeft de
Staat slechts aanspraak op de goederen die zich in zijn rechtsgebied bevinden.
Naar Nederlands recht heeft de Nederlandse Staat niet de hoedanigheid van
erfgenaam, maar verkrijgt hij als overheid. Zie artikel 5:24 B.W. en de artikelen
879, 899 t/m. 908 Boek 4 B.W. alsmede de hiermee overeenkomende artikelen
4.2.2. en 4.5.1.5b van de nog niet in werking getreden Wet van 11 september
1969 tot vaststelling van Boek 4 van het Nieuw Burgerlijk Wetboek, Stb. 1969,
392. Op het niveau van het internationaal privaatrecht brengt dit mee dat
indien Nederlands recht de erfopvolging beheerst en er naar dat recht geen
erfgenamen zijn, de Nederlandse Staat zich als overheid in het bezit stelt
van de in Nederland gelegen goederen van de nalatenschap.Het recht van de Nederlandse Staat op een onbeheerde nalatenschap wordt
op dezelfde wijze beschouwd als diens recht op een nalatenschap waarvoor geen
erfgenamen zijn. Zie artikel 1175 Boek 4 B.W. en het ermee overeenkomende
artikel 4.5.3.16a van de voornoemde Wet van 11 september 1969.In het rapport-Waters is, op de hiervoor vermelde plaats, aangegeven dat
de beide opvattingen over de positie van de Staat tot zowel positieve als
negatieve conflicten aanleiding kunnen geven. Die conflicten worden door het
verdrag niet getrancheerd. Een negatief conflict doet zich voor indien volgens
het verdrag Nederlands recht toepasselijk is op de erfopvolging, terwijl de
goederen van de nalatenschap zich bevinden in een verdragsstaat, die volgens
zijn eigen recht in laatste instantie als erfgenaam kan optreden. De aanspraak
van de Nederlandse Staat als overheid strekt zich naar zijn aard niet uit
tot de in die vreemde Staat gelegen goederen, terwijl de vreemde Staat evenmin,
als erfgenaam, aanspraak kan maken op die goederen, omdat het toepasselijke
recht hem niet als erfgenaam aanwijst. Mogelijk voorziet het recht van die
Staat in een andere grond voor een aanspraak. Artikel 16 van het verdrag staat
daaraan niet in de weg.Een positief conflict doet zich voor indien iemands erfopvolging volgens
de verdragsregels wordt beheerst door het recht van een vreemde Staat en dat
recht in laatste instantie die vreemde Staat als erfgenaam aanwijst. In dat
geval biedt artikel 16 Nederland de mogelijkheid om hetzij de aanspraak van
die vreemde Staat te honoreren, hetzij ten aanzien van de in Nederland gelegen
goederen zijn eigen recht uit te oefenen. In de laatste zin van artikel 9,
eerste lid, van de niet in werking getreden Eenvormige Benelux-wet komt de
opvatting tot uitdrukking dat Staten niet als erfgenamen moeten
worden aangemerkt. In de wetenschappelijke literatuur wordt echter ook de
tegenovergestelde opvatting verdedigd. In de praktijk ziet de Nederlandse
Staat zich zelden of nooit voor deze keuze gesteld. Aan die praktijk kan derhalve
geen regel worden ontleend. Onder deze omstandigheden ben ik van mening dat
er momenteel onvoldoende aanknopingspunten zijn voor het stellen van een wettelijke
regel. Afgewacht moet worden of zich op dit terrein rechtspraak ontwikkelt.Met artikel 16 van het verdrag is voorts in overeenstemming dat, indien
de nalatenschap onbeheerd is in die zin dat er wel erfgenamen zijn, maar deze
niet opkomen, de Nederlandse Staat zich op grond van artikel 1175 Boek 4 B.W.
in het bezit stelt van de in Nederland gelegen goederen.Het faillissement van een nalatenschap kan, overeenkomstig de artikelen
198–202 van de Faillissementswet, in Nederland worden uitgesproken indien
een Nederlandse rechtbank daartoe rechtsmacht heeft op grond van artikel 199
van die wet. Dit is mogelijk ongeacht het recht dat volgens het verdrag de
erfopvolging beheerst. De aansprakelijkheid van eventuele erfgenamen wordt
beheerst door het op grond van artikel 4, eerste lid, van het wetsvoorstel
conflictenrecht erfopvolging aangewezen recht. Toepasselijk is daarop dus
het Nederlandse recht indien de erflater zijn laatste gewone verblijfplaats
in Nederland had. De Nederlandse Staat, die overeenkomstig artikel 1175 B.W.
in het bezit van de goederen van een onbeheerde nalatenschap is gesteld, behoeft
de schulden niet verder te voldoen dan de baten strekken. Zie artikel 879,
tweede lid, Boek 4 B.W., dat wordt geacht te gelden zowel voor het geval van
de onbeheerde nalatenschap als voor dat van de onbeërfde nalatenschap. Artikel 7De leden van de VVD-fractie verwezen naar de toelichting op artikel 7
van het verdrag, waarin is vermeld dat onderwerpen als de (wijze van) overdracht
(overgang) van goederen van de nalatenschap, het beheer, de afwikkeling, het
recht tot verwerping, de afhandeling van de schulden en de uitlegging van
een uiterste wilsbeschikking niet onder de door het verdrag als toepasselijk
aangewezen wet vallen. Zij vroegen zich af of voor genoemde onderwerpen een
adequate wettelijke voorziening bestaat.De diverse onderwerpen die hier worden aangesneden, zijn door de Staatscommissie
voor het internationaal privaatrecht en de Koninklijke Notariële Broederschap
in hun beschouwingen betrokken. De neerslag daarvan treft men aan in paragraaf
7 van het advies. De eerste vier onderwerpen houden alle verband met de afwikkeling,
dat wil zeggen de fase na het openvallen van de nalatenschap. Op die fase
hebben de artikelen 4 en 5 van het wetsvoorstel conflictenrecht erfopvolging
betrekking. Bij de afwikkeling vallen twee elementen te onderscheiden, namelijk
de vereffening en de verdeling. Onder «vereffening» moet worden
verstaan de afhandeling van schulden en van vorderingen. Op grond van een
afweging van praktische voor- en nadelen is voor de afwikkeling een conflictenregel
gekozen die het Nederlandse recht als toepasselijk aanwijst ingeval de erflater
zijn laatste gewone verblijfplaats in Nederland had. Artikel 4, eerste lid,
van het wetsvoorstel conflictenrecht erfopvolging bepaalt uitdrukkelijk dat
onder de conflictenregel voor de vereffening mede vallen de voorschriften
inzake de gehoudenheid van erfgenamen voor de schulden en de voorwaarden waaronder
zij hun gehoudenheid kunnen uitsluiten of beperken, dat wil zeggen, hun erfenis
kunnen verwerpen of beneficiair aanvaarden.Met betrekking tot de al dan niet onmiddellijke overgang van de rechten
en de verplichtingen op de erfgenamen (saisine) is overwogen dat deze vraag
rechtstreeks verband houdt met de vraag naar de aansprakelijkheid van de erfgenamen
met hun eigen vermogen. Er is derhalve van uitgegaan dat, voor
wat het toepasselijke recht betreft, de vraag of er al dan geen saisine is,
zich in de vraag naar de aansprakelijkheid oplost. Het Nederlandse recht (dat
in de onmiddellijke overgang voorziet) is dus toepasselijk indien de erflater
zijn laatste gewone verblijfplaats in Nederland had.Voor de verdeling is in artikel 4, tweede lid, van het wetsvoorstel conflictenrecht
erfopvolging een afzonderlijke wettelijke regel opgenomen. De voornaamste
reden daarvoor is gelegen in de omstandigheid dat op dit terrein, anders dan
op dat van de vereffening, een rechtskeuze toelaatbaar wordt geacht.Ten aanzien van het beheer van de nalatenschap is in artikel 5 van het
wetsvoorstel conflictenrecht erfopvolging een regel opgenomen betreffende
de taak en de bevoegdheden van een vereffenaar die is aangewezen door een
erflater. Deze worden door het Nederlandse recht beheerst indien de laatste
gewone verblijfplaats van de erflater zich in Nederland bevond. Die regel
sluit aan bij de voor de vereffening gegeven regel. Zij gaat ervan uit dat,
indien de laatste gewone verblijfplaats van de erflater zich in een ander
land bevindt, de benoeming van een vereffenaar, conform het recht van dat
land, als zodanig in Nederland wordt erkend.De VVD-fractie vroeg ten slotte wat geldt ten aanzien van de uitlegging
van een uiterste wilsbeschikking. Dit onderwerp, dat los staat van de afwikkeling,
is niet in de lijst van artikel 7, tweede lid, van het verdrag opgenomen,
omdat daarover geen consensus kon worden bereikt. De Staatscommissie en de
Koninklijke Notariële Broederschap hebben geadviseerd met betrekking
tot dit onderwerp geen wettelijke regel op te nemen. In dit verband hebben
zij gewezen op het overwegend theoretische karakter van de vraag en op de
moeilijkheid om de interpretatieregels van een vreemd recht te kennen. Ik
heb gemeend mij bij het advies te moeten aansluiten. Rechtspraak waaruit een
praktisch belang van de vraag blijkt, ontbreekt. Artikel 24De leden van de VVD-fractie verwezen naar de toelichting op artikel 24
van het verdrag, waarin is vermeld dat de openbare orde kan worden ingeroepen
in situaties waarin het aangegeven recht bijvoorbeeld de echtgenoot of een
kind van de erflater geheel of voor een belangrijk deel een toebedeling van
erfrechtelijke of familierechtelijke aard zou ontzeggen, die volgens het dwingend
recht van de betrokken staat wel aan die personen zou toekomen. Om die reden
zou geen behoefte bestaan om het voorbehoud te maken dat volgens artikel 24,
onder d, mogelijk is. Deze leden vroegen of hier «règles d'application
immédiate» zijn bedoeld, en indien dat het geval zou zijn, welke
wettelijke bepalingen aldus moeten worden gekwalificeerd.Inderdaad gaat het in artikel 24, onder d, om «règles d'application
immédiate», ook wel regels van bijzonder dwingend recht genoemd.
Het hier bedoelde voorbehoud is op aandringen van Australië opgenomen.
In dat land gelden wettelijke bepalingen op grond waarvan de rechter naar
eigen goeddunken aan bepaalde in Australië wonende familieleden een uitkering
kan toekennen ten laste van de nalatenschap.De opneming van het voorbehoud is verdedigd met het argument dat indien
een in Australië woonachtige erflater die niet de Australische nationaliteit
heeft, het recht van zijn nationaliteit als toepasselijk heeft aangewezen,
de kans bestaat dat, zonder het hier bedoelde voorbehoud, de genoemde familieleden
zeer aanzienlijk minder of zelfs in het geheel niet beschermd zouden zijn
en wellicht gedwongen zouden zijn op de sociale bijstand terug te vallen.
Betoogd is in dit verband ook, dat in de Anglo-Amerikaanse rechtsstelsels
een veel beperktere werking wordt toegekend aan de openbare orde dan in andere
stelsels het geval is. De bescherming van gezinsleden die van de inkomsten
van de erflater afhankelijk waren, zou in die landen wellicht
niet met een beroep op de openbare orde kunnen worden gerealiseerd. Overigens
is de toepassing van het voorbehoud aan beperkingen onderhevig. Op de toepassing
van het recht van de gewone verblijfplaats kan slechts een beroep worden gedaan
indien aan alle in artikel 24, onder d, vermelde voorwaarden is voldaan. De
tweede voorwaarde dient aldus worden gelezen, dat het enkele feit dat het
recht van de gewone verblijfplaats een betere voorziening biedt dan het gekozen
recht, een dergelijk beroep nog niet rechtvaardigt.Wettelijke regelingen als de hier beschreven Australische regeling treft
men aan in rechtsstelsels die niet, zoals het Nederlandse, bij overlijden
van de ene echtgenoot, krachtens huwelijksvermogensrecht, voorzien in de toekenning
aan de andere echtgenoot van de helft van het gemeenschappelijke huwelijksvermogen,
en daarnaast veelal in een legitieme portie voor de kinderen van de erflater.
Een situatie, vergelijkbaar met die waarvoor het voorbehoud is geschreven,
zou zich in Nederland kunnen voordoen indien, als gevolg van een verschil
in toepasselijk recht, de overlevende echtgenoot en de kinderen uit een oogpunt
van zowel huwelijksvermogensrecht als erfrecht bescherming zouden ontberen.
In zo'n geval zou de Nederlandse rechter, met een beroep op artikel 18 van
het verdrag, de toepasselijkheid van buitenlandse regels kunnen ecarteren.
Aan het maken van het voorbehoud van artikel 24, onder d, is daarom naar mijn
mening geen behoefte.Naar ik hoop, zijn de gestelde vragen hiermee naar genoegen beantwoord. De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23863-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl