Kostenbeheersing in de zorgsector; Verslag algemeen overleg gehouden op 27 januari 2005 over bekostiging en vergoeding geneesmiddelen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24124, nr. 120

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

10-03-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

24124 nr. 120

08-03-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieHet antwoord van de ministerNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24124Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 29477Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 68 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 124Kostenbeheersing in de zorgsector29 477Geneesmiddelenbeleidnr. 120VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 8 maart 2005De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport1 heeft op 27 januari 2005 overleg gevoerd met minister Hoogervorst
van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over:– de brief van de minister van VWS van 7 april
2004 over het op de CVZ-rapporten over vergoeding weesgeneesmiddelen (24 124,
nr. 114);– de brief van de minister van VWS van 23 juni
2004 over de stand van zaken maatregel zelfzorggeneesmiddelen (29 200,
XVI, nr. 257);– de brief van de minister van VWS van 2 juli
2004 over de voortgangsrapportage uitvoering middellange termijn geneesmiddelenbeleid
(29 477, nr. 2);– de brief van de minister van VWS van 2 juli
2004 met een reactie op het commentaar van enkele patiëntenbonden over
de bekostiging van dure geneesmiddelen inziekenhuizen (29 477, nr. 3);– de brief van de minister van VWS van 11 augustus
2004 met een reactie op de petitie van Stuurgroep weesgeneesmiddelen (VWS-04-750)
en de brief Nefarma (VWS-04-727) over weesgeneesmiddelen (24 124, nr. 117);– de brief van de minister van VWS van 22 september
2004 over zelfregulering geneesmiddelenreclame (29 477, nr. 4);– de brief van de minister van VWS van 20 oktober
2004 over het geneesmiddelenbeleid 2005 (29 477, nr. 5);– de brief van de minister van VWS van 20 oktober
2004 over de wijziging vergoedingsstatus zelfzorggeneesmiddelen (29 800,
XVI, nr. 27),– de brief van de minister van VWS d.d. 26 november
2004 inzake subsidie stuurgroep weesgeneesmiddelen (24 124, nr. 119).Van dit overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag uit.Vragen en opmerkingen uit de commissieMevrouw Arib (PvdA) memoreert het doel van
het middellangetermijnbeleid van dit kabinet en stelt vast dat de apotheker
daarin een cruciale plaats inneemt. Het is de vraag of de minister een maximale
inspanning heeft gepleegd om dit doel te bereiken door een convenant te sluiten
met de apothekers. In december bleek al dat de afspraken niet de beoogde 622
mln euro opleveren, maar 555 mln euro. In 2004 is wel een bedrag van 622 mln
euro aan de budgetten van de verzekeraars onttrokken. Het tekort van 65 à
70 mln euro komt nu ten laste van de premies. De apothekers behouden echter
nog steeds de korting bovenop hun inkomen. De korting van 60% op het pakket
merkloze middelen loopt op tot meer dan 350 mln euro en kan eenvoudig worden
afgeroomd door een verhoging van de claw back.De minister heeft dus zeker niet het onderste uit de kan gehaald. Ondanks
zijn harde toezeggingen aan de Kamer pakt hij het tekort op de opbrengst van
het convenant niet aan. De oorzaak van dit soort tekorten blijft daardoor
bestaan. Apothekers blijven op marge inkopen en de prijsconcurrentie komt
nauwelijks op gang waardoor voor 2005 een tekort van 60 mln euro kan worden
verwacht dat weer in de premies tot uitdrukking zal komen. Mevrouw Arib vraagt
om een reactie op deze cijfers en voegt hieraan toe dat die betrekking hebben
op de werkelijk gedeclareerde kosten.De minister heeft zich voorgenomen om in het kader van de regeling voor
weesgeneesmiddelen de verantwoordelijkheid voor en de financiering van de
behandeling van zeldzame ziekten bij de ziekenhuisdirecties en verzekeraars
neer te leggen. De patiëntenorganisaties hebben er onlangs in een witboek
voor gepleit dat behandelingen niet worden stopgezet als het budget ontoereikend
is. Er is een alternatieve CTG(College Tarieven Gezondheidszorg)-beleidsregel
voorgesteld waarin behandelingen voor 100% worden vergoed. Nu kan het voorkomen
dat patiënten een bepaalde behandeling wordt onthouden of dat de behandeling
wordt stopgezet, omdat het budget ontoereikend is, ook als de behandeling
duidelijk effect heeft. Mevrouw Arib vindt dit onacceptabel en vraagt naar
de mening van de minister.De minister heeft in antwoord op vragen van de Kamer op 2 juli 2004
geschreven dat zich geen echte problemen voordoen bij de uitvoering van de
beleidsregel dure geneesmiddelen. Hij zegt in die brief toe dat hij zal onderzoeken
hoe eventuele drempels kunnen worden weggenomen die beletten dat innovatieve
geneesmiddelen aan patiënten worden toegediend. Dat de uitvoering van
deze beleidsregel wel degelijk op problemen stuit, blijkt uit brieven van
individuele patiënten en van patiëntenorganisaties. Sommige nieuwe,
echt effectieve geneesmiddelen komen niet voor vergoeding in aanmerking omdat
niet aan het volumecriterium wordt voldaan. Het volume wordt niet gehaald
doordat de middelen worden gebruikt door kleine specifieke groepen patiënten.
Een ziekenhuis zal het geneesmiddel dan uit het ziekenhuisbudget moeten bekostigen,
maar het ziet daar veelal vanaf omdat de geneesmiddelen duur zijn. Veel uitbehandelde
patiënten krijgen zo niet de beste behandeling die voor hen beschikbaar
is. Patiënten en hun familieleden die zien dat een verlenging van het
leven onder handbereik is, zijn radeloos omdat de patiënt het geneesmiddel
niet krijgt. De minister heeft eerder gezegd dat hij ruimte wil bieden voor
innovatie in de gezondheidszorg. Deze voorbeelden van innovatie waar patiënten
direct profijt van kunnen hebben, zou voor hem toch aanleiding moeten zijn
om de beleidsregel op te rekken zodat geneesmiddelen die duidelijk levensreddend
of levensverlengend zijn en hun doelmatigheid hebben bewezen, daarbinnen worden
gebracht.Als een geneesmiddel eenmaal op de lijst van dure geneesmiddelen is opgenomen,
is de vergoeding afhankelijk van het overleg tussen ziekenhuisdirecties en
verzekeraars. Dit leidt ertoe dat patiënten in het ene ziekenhuis
wel en in het andere niet over het middel kunnen beschikken. Dit kan toch
niet! Het kan blijkbaar niet aan partijen worden overgelaten om dit te regelen
en daarom is bemoeienis van de minister en het CTG onvermijdelijk.Het is verheugend dat een aantal zelfzorggeneesmiddelen opnieuw in het
ziekenfondspakket is opgenomen. Helaas geldt dit niet voor pijnstillers. Mensen
met een chronische ziekte die voortdurend pijn hebben, moeten die financiële
last dus zelf dragen. Waarom kiest de minister niet voor een vergoeding van
alle geneesmiddelen die chronisch gebruikt worden op indicatie van de medische
noodzakelijkheid? Realiseert hij zich wat het voor iemand met hoge ziektekosten
betekent als hij de eerste zes maanden zelf voor die middelen moet betalen?De minister gelooft nog steeds in zelfregulering van de reclame en marketing
van de farmaceutische industrie. Waarom? Het is immers zowel voor die industrie
als voor de arts lonend om samen te werken. Mevrouw Arib herinnert eraan dat
zij vragen heeft gesteld over een experiment in Groningen. Zij vindt het jammer
dat die niet voor dit overleg zijn beantwoord en vraagt daarom om een mondelinge
reactie.In de afgelopen maanden zijn er diverse overtredingen van de geneesmiddelenreclamecode
vastgesteld, over het algemeen doordat concurrerende farmaceutische firma's
die aan de orde stellen. De Stichting Code Geneesmiddelen (CGR) onderneemt
geen stappen op eigen initiatief; iedere klacht moet van buiten komen. Er
is dus geen sprake van een actieve opsporing. Tot een aantal jaren geleden
had de Inspectie voor de gezondheidszorg (IGZ) een uitstekende afdeling die
deze uitwassen van de farmaceutische industrie effectief aanpakte. De CGR
daarentegen beschikt over onvoldoende slagkracht. Hoe staat het met de evaluatie
van de zelfregulering in 2004? Hoe staat het met de prestatiegerichte afspraken
voor 2005 die de CGR met het ministerie van VWS zou maken? Mevrouw Arib pleit
ervoor dat er een dienst in het leven wordt geroepen die opsporingsbevoegdheid
heeft en ressorteert onder het ministerie van Economische Zaken bij de FIOD/ECD.Er is aan de Kamer een petitie aangeboden over het middel Plavix, waar
eerder schriftelijke vragen over zijn gesteld. Wil de minister daarop reageren?Wil hij reageren op de vragen die zijn gesteld over hormoonvrije geneesmiddelen
tegen constitutioneel eczeem? De minister houdt dit steeds af, maar mevrouw
Arib vindt zijn argumenten niet overtuigend.Uit een rapport van de inspectie blijkt dat per jaar honderden mensen
overlijden door het voorschrijven van schadelijke medicijnen, met name ouderen
en kinderen. Wil de minister een plan van aanpak opstellen op weg naar een
eenduidig landelijk registratiesysteem van fouten?Mevrouw Schippers (VVD) constateert dat er
over de opbrengsten van het convenant verschillende berichten circuleren.
Het staat echter wel vast dat er nog volop kortingen en bonussen worden verstrekt
en dat die op generieke medicijnen kunnen oplopen tot zo'n 60%. Ook dit jaar
lijken de afgesproken bedragen niet te worden gehaald. Kan de minister dit
toelichten? Welke berichten zijn juist?Dit convenant is een lapmiddel voor een slecht systeem. Als het systeem
goed zou werken, is er geen convenant nodig. Wanneer denkt de minister een
systeem in te voeren dat voor eens en altijd een einde maakt aan dit gedoe?
De claw back stimuleert margeconcurrentie terwijl alleen prijsconcurrentie
een werkelijke oplossing biedt.De Kamer krijgt veel brieven van specialisten, patiënten en patiëntengroepen
over de lijst dure geneesmiddelen. De kritiek heeft betrekking op de ongelijkheid,
de slechte informatieverstrekking en het feit dat patiënten verstoken
blijven van medicijnen waar zij recht op hebben. Mevrouw Schippers herinnert
eraan dat zij de minister eerder heeft gevraagd om de omvang van dit probleem
in kaart te brengen. De minister heeft geen informatie gekregen,
maar de Kamer wel. Haar standpunt is helder: geneesmiddelen die in de verzekering
zijn opgenomen, moeten worden verstrekt aan mensen die daar een indicatie
voor hebben. Zij betalen daar immers premie voor. Het is onaanvaardbaar dat
het zwartepietenspel over deze geneesmiddelen alleen maar toeneemt. De mensen
die de middelen nodig hebben, zijn vaak ernstig ziek, zij zijn moe en hebben
wel iets beters te doen dan een rechtszaak aanspannen. De politiek bepaalt
wat er wel en wat er niet in het ziekenfondspakket zit en wie daar aanspraak
op kan doen.Het is tijd dat de minister opkomt voor deze zwakke groep. Hij speelt
nu maar zijdelings een rol, want de zorgverzekeraar koopt namens de patiënt
zorg in, maakt daarover afspraken met het ziekenhuis dat vervolgens die zorg
levert aan de patiënt. Een vertegenwoordiger van de ziekenhuizen heeft
in een televisie-uitzending gezegd dat zij wel willen leveren, maar dat zij
daarvoor 100 mln euro extra nodig hebben. Aan de andere kant zijn er brieven
van ziekenhuizen die wel willen leveren, maar waar de zorgverzekeraar vergoeding
weigert. De minister moet de vinger hierachter krijgen. Hij moet de ziekenhuizen
en verzekeraars om de tafel nodigen en opening van zaken vragen.Het huidige systeem is op papier niet zo verkeerd. In het budget voor
het ziekenhuis is ook een component voor dure genees- en hulpmiddelen opgenomen.
Voor extreem dure middelen is een extra financiering van maximaal 75% mogelijk.
In de praktijk werkt dit niet goed. De problemen zullen groter worden doordat
het aantal extreem dure middelen toeneemt.Desgevraagd merkt mevrouw Schippers op dat zij het machtigingssysteem
niet wil afschaffen, maar dat zij wel de procedure wil verbeteren. Die duurt
nu vaak veel te lang. Dat er controle is op de verstrekking van deze extreem
dure middelen, is goed, maar die procedure mag niet eindeloos duren.Zij vraagt vervolgens aandacht voor het macrokostencriterium. In hoeverre
vormt dit criterium een onbedoelde belemmering voor de toegankelijkheid van
een nieuw middel? De ziekenhuizen lopen immers een aanzienlijk financieel
risico bij het voorschrijven en afgeven van dergelijke kostbare nieuwe middelen
omdat het a priori niet duidelijk is of het criterium van 0,5% wordt gehaald.
Daarom wordt het gebruik van deze middelen in de praktijk ontmoedigd. Uiteindelijk
ontstaat er een vicieuze cirkel waar de patiënt de dupe van wordt.Het voordeel van het huidige systeem is dat er een inhoudelijke afweging
wordt gemaakt tussen verschillende behandelingen waardoor de keuze voor een
speciaal en duur geneesmiddel pas na integrale afweging wordt gemaakt. Dit
is voor een farmaceutische behandeling niet anders dan voor een andere medische,
soms ook heel dure behandeling. Hoe meer geneesmiddelen er op deze lijst komen,
hoe moeilijker dit zal worden en hoe minder er sprake zal zijn van een integrale
afweging.Gelet op de huidige, terechte, ophef en het toenemend aantal innovatieve
middelen met bijbehorend prijskaartje, is het tijd voor actie van de minister.
Met de invoering van de diagnosebehandelingscombinatie (DBC) komt er op den
duur een oplossing. Tot die tijd moeten de problemen en verantwoordelijkheden
duidelijk zijn. De patiënt mag niet de dupe worden van dit touwtrekken.De regeling voor weesgeneesmiddelen wordt eenvoudiger en toegankelijk:
reguliere zorg wordt betaald als reguliere zorg en onderzoeksgeneesmiddelen
komen ten laste van het onderzoeksbudget. Als weesgeneesmiddelen worden toegevoegd
aan de lijst dure geneesmiddelen zullen er door het regiem voor die middelen
ook bij de verstrekking van weesgeneesmiddelen problemen ontstaan. Mevrouw
Schippers begrijpt niet waarom dit systeem moet worden veranderd. Het betreft
hier per definitie een kleine groep mensen en geneesmiddelen waarvoor geen
alternatief bestaat. Zij pleit voor handhaving van de huidige subsidieregeling. Na de toelatingsprocedure van geneesmiddelen op de Europese markt kan
het nog lang duren voordat de Nederlandse procedure om tot vergoeding te worden
toegelaten, is afgerond. In andere Europese landen kan het veel sneller. Wil
de minister toezeggen dat deze procedures substantieel worden ingekort?Ritalin voldoet goed voor de meeste kinderen met ADHD, maar voor sommigen
vormen de dosering en de schommelingen die daardoor ontstaan, een probleem.
Voor die kleine groep kinderen met ernstige ADHD biedt Concerta een oplossing.
Waarom is het niet mogelijk om onder strikte voorwaarde, dat wil zeggen voorgeschreven
door een specialist in de tweede lijn, dit middel te verstrekken uit het ziekenfondspakket?
Deze innovatie op het vlak van de toediening kan voor de betrokken kinderen
veel betekenen.De minister heeft het merendeel van de zelfzorggeneesmiddelen opnieuw
in het ziekenfondspakket ondergebracht. Mevrouw Schippers is echter van mening
dat er een betere oplossing is. Er is immers nog steeds op grote schaal sprake
van negatieve substitutie. Naar geneesmiddelen die wel worden vergoed. In
dat geval is er sprake van een medische behandeling en financieel is deze
werkwijze natuurlijk ook ongewenst. In 2004 bedroeg de substitutie naar schatting
ruim 40 mln euro. Bij allergieën en hooikoorts is de substitutie maar
liefst 70%. Waarom kiest de minister niet voor het voorstel dat de VVD-fractie
eerder heeft gedaan?Medicijnen die in de instelling worden gebruikt, komen ten laste van het
budget van de instelling terwijl medicijnen die buiten de instelling worden
gebruikt, voor rekening van de verzekeraar komen. De minister heeft eerder
gezegd dat intramuraal voorgeschreven geneesmiddelen die extramuraal worden
afgekeurd geen noemenswaardige problemen opleveren, maar de geluiden uit de
praktijk zijn anders. Is het wellicht een goede suggestie om deze geneesmiddelen
alleen nog maar voor te schrijven en af te leveren in het ziekenhuis zodat
deze u-bocht kan worden afgesneden?De heer Buijs (CDA) is blij dat er in Nederland
steeds meer aandacht ontstaat voor weesgeneesmiddelen en zeldzame ziekten.
De minister heeft het onderwerp hoog op de agenda gezet van het Nederlandse
voorzitterschap van de EU en verdient daarvoor een compliment. Ook het feit
dat hij de subsidieverlening aan de stuurgroep wil verlengen stemt tot tevredenheid.Helaas moet ook worden vastgesteld dat Nederland nog achterloopt bij een
aantal andere Europese landen. Dit geldt bijvoorbeeld voor de toelatingsprocedure
van gemiddeld 200 dagen. Zal de minister het advies van het College voor zorgverzekeringen
(CVZ) opvolgen waardoor die termijn aanzienlijk korter kan worden? Welke reductie
staat hem dan voor ogen?Er zijn inmiddels 18 weesgeneesmiddelen met een Europese handelsvergunning.
De minister zegt dat hij zich ervoor zal inzetten dat de middelen die nog
niet in Nederland beschikbaar zijn, zo snel mogelijk worden toegelaten. Kan
hij een termijn noemen?De minister volgt het advies van het CVZ over de vergoeding niet. Weesgeneesmiddelen
voor intramuraal gebruik waarvan voldoende gegevens bekend zijn, zullen in
de DBC-systematiek worden opgenomen. Die systematiek zal op zijn vroegst pas
op 1 januari 2008 worden ingevoerd. De heer Buijs dringt erop aan dat
voor de tussenliggende periode alsnog het CVZ-advies wordt opgevolgd om een
aparte beleidsregel in te voeren. Wil de minister dit toezeggen?Dit geldt ook voor de vergoeding van weesgeneesmiddelen uit de academische
component, in het bijzonder van de middelen waarover onvoldoende gegevens
bekend zijn. Dit kan ertoe leiden dat dit middelen onvoldoende beschikbaar
zijn. Deze middelen zouden via de subsidierichtlijn moeten worden vergoed.
Wil de minister dit toezeggen?In de motie-Omtzigt wordt de regering gevraagd om zeldzame ziekten onderdeel
te doen uitmaken van de vereveningssystematiek. In de periode tot 2008 zou
dit samen met de CTG-beleidsregel een oplossing kunnen bieden voor de problematiek
van de weesgeneesmiddelen.De heer Buijs zegt dat hij ook signalen heeft gekregen over problemen
bij de verstrekking van dure geneesmiddelen. Mensen met chronische en ernstige
ziekten mogen nooit de dupe worden van een vergoedingsregeling waardoor hen
medicijnen worden onthouden, zo stelt hij met klem. Het is waar dat er over
de verstrekking van deze middelen een zwartepietenspel wordt gespeeld. Dit
neemt niet weg dat er een probleem is dat moet worden opgelost. Hij stelt
daarom voor dat de inspectie op korte termijn een oriënterend onderzoek
verricht waarin wordt vastgesteld hoe de professionele autonomie door de ziekenhuisdirectie
kan worden geblokkeerd met financiële of inhoudelijke argumenten. Een
specialist moet het beste medicijn kunnen blijven voorschrijven voor zijn
patiënten. Hij vraagt aan de minister om binnen drie maanden een oplossing
aan de Kamer voor te leggen.De minister heeft vijf groepen zelfzorgmiddelen beschreven die voor vergoeding
voor chronisch zieken in aanmerking komen waardoor naar zijn mening 80% van
deze groep geen hoge kosten meer hoeft te maken. Dit is een goede maatregel,
maar waarom is er gekozen voor een periode van zes maanden chronisch gebruik
en niet voor de oorspronkelijke periode van drie maanden?De Stichting Farmaceutische Kengetallen heeft berekend dat er in 2004
nog sprake was van 40 mln euro substitutie van zelfzorgmiddelen in dure geneesmiddelen.
Daarom verdient het aanbeveling ook andere zelfzorgmiddelen te vergoeden.
De genoemde vijf groeperingen zouden verder kunnen worden uitgebreid met pijnstillers,
schimmelpreparaten en zuurmiddelen.De heer Buijs is blij dat er een geneesmiddelenconvenant is afgesloten
ook al is het niet duidelijk of de beoogde opbrengst is behaald. De beslissing
dat modernisering van het Geneesmiddelenvergoedingssysteem (GVS) niet meer
de eerste keus is, zal rust brengen. De sleutel voor de oplossing van dit
probleem is een scheiding tussen handel en zorg. Dit vraagt om een adequate
honoreringssystematiek voor apothekers en hun assistenten. Hoe staat het daar
mee?De prescriptievrijheid van artsen mag niet worden aangetast, zo herhaalt
hij. Volgens een internationaal aanvaarde medische standaard biedt de verstrekking
van Plavix gedurende een jaar de beste oplossing voor patiënten. Dan
past het de minister toch niet de verstrekking te beperken tot zes maanden?
Is hij bereid zich te conformeren aan de wetenschappelijke bevindingen van
de beroepsgroep en het middel gedurende een jaar te vergoeden?De heer Buijs wijst erop dat Concerta met het oog op de lage doseringsfrequentie
een aanwinst is, vooral voor jonge kinderen.Hij kondigt aan dat hij bij de behandeling van de nieuwe Geneesmiddelenwet
zal ingaan op artikel 19 en dat hij zal vasthouden aan het adagium «een
vent per tent». Klopt het bericht dat het voorstel voor die wet de Kamer
later zal bereiken dan voorzien?Hij vraagt tot slot in hoeverre de apotheekhoudende huisartsen zijn betrokken
bij het convenant.De heer Van der Vlies (SGP) stelt vast dat
al jaren de vraag aan de orde is hoe de kosten van de geneesmiddelenvoorziening
kunnen worden beheerst met behoud van kwaliteit op het niveau van de patiënt.
Als patiënten door hun constitutie op bepaalde geneesmiddelen zijn aangewezen,
mogen die hen niet worden onthouden. Terecht wordt er aandacht besteed aan
de prijs van medicijnen, maar dit mag nooit ten koste gaan van de kwaliteit.
Ook in de apotheken moet goed ondernemerschap mogelijk zijn. Hij
sluit zich aan bij de vraag naar de herstructurering van de honorering. De
belangen van de patiënt moeten echter altijd leidend zijn.Het convenant is een positieve ontwikkeling. Voor het jaar 2005 is er
weer een goed resultaat in het vooruitzicht gesteld, ook al zijn er vragen
gesteld over de haalbaarheid van de financiële ambities. Het convenant
vraagt van alle betrokkenen een inspanningsverplichting. Het is altijd de
vraag in hoeverre de afspraken kunnen worden afgedwongen. De liberalisering
waar al eerder over is gesproken, speelt natuurlijk ook een rol.Alle partijen, sector, patiënten en minister, zijn gebaat bij rust
op dit terrein en dus bij structurele, geloofwaardige en duurzame maatregelen.
De heer Van der Vlies is van mening dat de patiëntenorganisaties meer
gehoord zouden moeten worden.Gezondheid is niet alleen een kwestie van geld. De patiënt denkt –
soms ten onrechte – dat het nieuwste en duurste geneesmiddel de beste
oplossing voor hem biedt. Een eventuele vervanging van die nieuwe of dure
geneesmiddelen moet echter wel een echt equivalent zijn en mag geen negatieve
bijeffecten hebben.Hij is tevreden over de beslissing om een aantal zelfzorgmiddelen weer
te vergoeden. Zo'n 80% van de gebruikers is hierbij gebaat, maar wat betekent
dit voor de overige 20%? Zijn dit alleen mensen die in geringe mate gebruik
maken van deze middelen of behoren er ook chronische gebruikers tot deze groep?De minister heeft in een brief aan de Kamer geschreven dat er meer dan
verwacht sprake is van substitutie. In een recente brief schrijft hij echter
dat het effect overeen komt met de verwachtingen. Kan hij dit toelichten?
Is zijn wens om vervangende middelen niet te vergoeden, niet te rigoureus?
Het lijkt erop dat het effect hierdoor alleen maar verschuift.De verstrekking van dure geneesmiddelen levert de nodige conflicten op.
Patiënten worden geconfronteerd met hoge kosten, omdat de middelen slechts
gedeeltelijk worden vergoed, maar ook worden er behandelingen getemporiseerd
of zelfs onderbroken omdat het budget op is. De heer Van der Vlies maakt hier
bezwaar tegen. Als mensen zijn aangewezen op middelen en er zijn geen equivalenten,
dan moeten die middelen gewoon worden verstrekt. Dit is een morele standaard.
In dit geheel moet de medische professie het voortouw hebben. Als een arts
een middel voorschrijft als het beste voor zijn patiënt, moet dit worden
gerespecteerd wat de gevolgen ook zijn. Wil de minister bevorderen dat deze
werkwijze op korte termijn wordt geëffectueerd? Natuurlijk moet er zorgvuldig
worden gehandeld, maar er mag nu niet nog veel meer tijd worden besteed aan
onderzoek. De knoop moet echt worden doorgehakt.De heer Van der Vlies sluit zich aan bij de opmerking over aandacht voor
de innovatieve aspecten van de ontwikkeling en toelating van medicijnen.Volgens mevrouw Tonkens (GroenLinks) is beheersing
van de kosten van geneesmiddelen zeker mogelijk. Het is ook nodig omdat de
kosten van de gezondheidszorg steeds verder toenemen. Zij is tevreden dat
de minister naar kostenbeheersing streeft. Haar fractie heeft daarom de totstandkoming
van het convenant gesteund ook al is dat niet meer dan een noodmaatregel.
Het heeft inmiddels geld opgeleverd en dat is een compliment waard.De kostenbesparing zou met name in de hoek van de farmaceutische industrie,
verzekeraars en apothekers moeten worden gezocht en niet in de patiëntenzorg.
Marktwerking kan een rol spelen in de zorg, namelijk in de prijsconcurrentie
in de farmaceutische industrie. De minister zou zich daar op moeten concentreren
en niet naar oplossingen moeten zoeken op andere terreinen waardoor veel problemen
ontstaan. Hij wil op een of andere manier ingrijpen in de relatie tussen arts
en patiënt en in de autonomie van de arts die die medicijnen voorschrijft
die hij voor de patiënt aangewezen acht. De verzekeraar – een buitenstaander –
krijgt daarin immers een rol. Het is een goed uitgangspunt dat
een patiënt het goedkoopste middel krijgt tenzij er sprake is van bijwerkingen,
maar het is aan de arts om dit te bepalen. Dit kan nooit in algemene dwingende
regels worden vastgelegd.Mevrouw Tonkens vindt dat de subsidiemaatregel voor weesgeneesmiddelen
moet worden gehandhaafd. Zij wijst het voorstel van de minister voor een regeling
via de academische component of de DBC-systematiek van de hand. Een vergoeding
uit de academische component zal ten koste gaan van de patiëntenzorg.
Verder zal de specialistische kennis versnipperd raken. Dat artsen zich specialiseren
in een bepaald onderwerp, is in het belang van de patiënt. De optie van
de DBC-systematiek is voorbarig, want die wordt voorlopig nog niet ingevoerd.
Zij benadrukt dat een arts moet kunnen voorschrijven wat een patiënt
nodig heeft. Dit mag niet afhankelijk zijn van de financiële positie
van het ziekenhuis.Hetzelfde geldt voor dure geneesmiddelen. De vergoeding van 75% is in
veel gevallen te laag en daardoor krijgen patiënten niet wat zij in de
ogen van de arts nodig hebben. De autonomie van de zorgverleners moet leidend
zijn. Het mag niet aan de verzekeraars worden overgelaten om te bepalen welke
geneesmiddelen worden voorgeschreven. Mevrouw Tonkens begrijpt niet dat er
nu weer om een onderzoek wordt gevraagd. Misschien moet de omvang van dit
probleem worden onderzocht, maar ook zonder onderzoek staat vast dat er een
probleem is. Het is de hoogste tijd dat het wordt opgelost.Het is verheugend dat de minister heeft ingezien dat de maatregel voor
de vergoeding van zelfzorgmiddelen geen goede maatregel was. Door substitutie
van deze redelijk goedkope middelen wordt de zorg alleen maar duurder. Die
substitutie is vaak terecht omdat de mensen de zelfzorgmiddelen niet kunnen
betalen en soms is het niet terecht en dat is jammer, maar deze maatregel
lost dit probleem niet op. Mevrouw Tonkens pleit er voor dat de maatregel
helemaal wordt teruggedraaid. De besparingen moeten elders worden gezocht.Uit de stukken blijkt dat de minister overweegt om substitutie onmogelijk
te maken. Zij maakt daar bezwaar tegen. Er is nog een derde reden voor substitutie.
Geneesmiddelen die in een groep zijn ondergebracht, kunnen toch een verschillende
werking hebben. Zo'n systeem is nooit helemaal sluitend te maken. Daarom moet
de richtlijn zijn dat in principe het goedkoopste middel wordt vergoed, maar
uiteindelijk moet er ook een andere afweging kunnen worden gemaakt. Dit zou
ook niet allemaal vooraf moeten worden geregeld, want dat kost enorm veel
tijd. Artsen moeten voorschrijven wat zij nodig achten en dan kan achteraf
proefgewijs worden getoetst of dit enigszins functioneert.Mevrouw Tonkens steunt de gedachte dat zorgverzekeraars medicijnen goedkoper
kunnen inkopen bij de farmaceutische industrie. In dit hoekje van de zorg
is marktwerking mogelijk maar hier moet het dan ook wel bij blijven. Een preferentiebeleid
zoals de zorgverzekeraars dit in de loop van dit jaar willen invoeren, is
iets heel anders. Specialisten moeten de medicijnen kunnen voorschrijven die
zij voor hun patiënt nodig vinden en een verzekeraar mag daar niet tussenkomen.Zij herinnert aan de vragen die zij heeft gesteld over Vioxx. Zijn er
in Nederland doden gevallen na gebruik van dit middel? Is de minister bereid
dit te onderzoeken? Zijn er nog mensen in Nederland die het gebruiken? Hoe
heeft dit kunnen gebeuren?Mevrouw Kant (SP) vraagt aandacht voor de
agressieve marketing van de farmaceutische industrie. Zij vindt dat de minister
daar veel te weinig oog voor heeft. Hij probeert van alles om te bezuinigen
op het geneesmiddelendossier, maar hij laat dit liggen. Tot haar spijt is
er gekozen voor zelfregulering door de CGR. In een rapport van de inspectie
wordt hier ernstige kritiek op geuit. Het toezicht is te passief, er zijn
geen sanctiemogelijkheden en de inspectie krijgt niet of nauwelijks
zaken voorgelegd. Dat is jammer, want de inspectie kan het Openbaar Ministerie
inschakelen en dat gebeurt nu niet. Hoe zal de minister dit oplossen?Het probleem is dat de inspectie eigenlijk op non-actief staat op dit
punt. Sinds 2003 zijn er geen opsporingszaken meer geweest. Mevrouw Kant stelt
vast dat er nu waarschijnlijk een zaak in behandeling komt, namelijk over
het middel Crestor, doordat zij daar vragen over heeft gesteld en niet omdat
de inspectie aandrang voelt om die zaak op te pakken. Dit is onbegrijpelijk.
Liggen er nu nog zaken? Kan de Kamer hier een overzicht van krijgen? Het gebrek
aan opsporing en vervolging heeft tot gevolg dat er ook geen preventieve werking
van het beleid uitgaat zoals die bestond in de tijd dat de inspectie die taken
uitoefende.Zij wijst erop dat haar kritiek ertoe heeft geleid dat de reclamespotjes
over «erectieplein» van de radio zijn verdwenen; de CGR is tot
het oordeel gekomen dat dit ongeoorloofde reclame was. Verbazingwekkend is
wel dat er geen boete is opgelegd. Van zo'n veroordeling gaat dus geen enkele
preventieve werking uit. Het wordt aan huisartsen en oplettende burgers overgelaten
om dergelijke reclame op te sporen, want de overheid voert geen actief opsporingsbeleid.
Verder laat de CGR zaken liggen die door de inspectie worden aangedragen.
Een voorbeeld daarvan is Concerta waarvoor de advertenties worden betaald
door de farmaceut.De conclusie is dus dat zelfregulering niet werkt. Hoe lang wil de minister
nog voortmodderen terwijl er toch een kans is om op te treden tegen agressieve
marketing? Mevrouw Kant stelt voor dat de inspectie weer actief zaken opspoort
en aanbrengt bij het Openbaar Ministerie en boetes zal opleggen. Waarom wordt
overtreding van de reclameregels niet aangemerkt als economisch delict? Dit
zal de opsporing vereenvoudigen. Bovendien zijn de boetes dan ook geregeld.Artsen moeten op basis van een onafhankelijke beoordeling een geneesmiddel
kunnen kiezen. Waarom wordt dan toch toegestaan dat zij door commerciële
artsenbezoekers worden voorgelicht? In Dronten hebben de huisartsen besloten
geen artsenbezoekers meer toe te laten. De apotheker ontvangt de informatie
en geeft onafhankelijke voorlichting aan de huisartsen.Zij constateert dat de farmaceutische industrie onderzoeken achterhoudt
waaruit blijkt dat een geneesmiddel ernstige bijwerkingen heeft. Vioxx is
hier een recent voorbeeld van. Hetzelfde is gebeurd bij antidepressiva voor
kinderen en bij de derdegeneratiepil. Waarom stelt de minister niet de eis
dat de resultaten van onderzoek openbaar worden gemaakt? De farmaceutische
industrie heeft weinig belang bij een onderzoek naar de bijwerkingen als een
geneesmiddel geregistreerd is en wordt voorgeschreven. Daarom moet er meer
geld worden uitgetrokken voor specifiek onafhankelijk onderzoek om dit soort
ernstige zaken te voorkomen.Als er wordt geconstateerd dat er iets aan de hand is, wordt er veel te
traag gereageerd. Het heeft jaren geduurd voordat het advies werd gegeven
om een antidepressiva niet voor te schrijven aan kinderen. Waarom wordt dit
advies niet gegeven voor alle middelen met die werking, de zogenaamde SSRI's?
In het algemeen wordt er te weinig onderzoek gedaan naar het effect van geneesmiddelen
op kinderen. Mevrouw Kant pleit voor een aparte registratie opdat duidelijk
is dat niet alle geneesmiddelen automatisch voor kinderen mogen worden voorgeschreven.Zij pleit verder voor een plicht om bijwerkingen te melden. Dit is natuurlijk
een extra belasting voor artsen, maar alleen op die manier kunnen bijwerkingen
sneller worden opgespoord en kan er eerder onderzoek worden gedaan.De minister is van mening dat de regeling voor dure geneesmiddelen functioneert,
maar hij kondigt niettemin onderzoek aan. Wat bedoelt hij daarmee? Laat hij
onderzoeken hoe het nu precies zit of gaat hij met deskundigen om de tafel
zitten om te bezien hoe dit probleem kan worden opgelost? Er
zijn voorbeelden te over van probleemsituaties en die worden ook bij de minister
gemeld, zoals Alimta bij asbestkanker. Daarom is er geen behoefte aan onderzoek
maar aan een oplossing.De minister is gelukkig tot inkeer gekomen; hij heeft een belangrijk deel
van de zelfzorgmiddelen weer in het ziekenfondspakket opgenomen voor chronisch
zieken, maar dan pas na zes maanden. Bovendien worden pijnstillers nog steeds
niet vergoed terwijl de kosten bij veelvuldig gebruik ook kunnen oplopen.
De kosten van Brufen, een vloeibare pijnstiller die wordt voorgeschreven voor
heel kleine kinderen met jeugdreuma, kunnen oplopen tot € 400 per
jaar. Wil de minister overwegen om dit specifieke middel weer voor vergoeding
aan te merken?Er zou een prijzenwet komen voor generieke geneesmiddelen maar daar is
nu onduidelijkheid over ontstaan. Ligt er een voorstel op de plank?Zorgverzekeraars kunnen te pas en te onpas machtigingen vragen. Daar moet
een einde aan komen. Op zijn minst zou de regel moeten gelden dat een zorgverzekeraar
geen machtiging kan vragen als er in een richtlijn voor specialisten en artsen
duidelijk staat wat wanneer moet worden voorgeschreven.Er is veel gedoe over de medicinale marihuana. De regering gedoogt coffeeshops,
waarom mogen mensen die wiet nodig hebben als pijnbestrijding die dan niet
halen waar zij willen?Het antwoord van de ministerDe minister beaamt dat het geneesmiddelenconvenant
niet de beoogde opbrengst oplevert. Hij verwacht ook niet dat de ideale situatie
kan worden bereikt, maar dit neemt niet weg dat de eerste indrukken van de
werking van het convenant positief zijn, zeker gelet op het feit dat dit dossier
al zo lang op de politieke agenda staat en dat de talloze pogingen om de bonussen
en kortingen via juridische maatregelen los te krijgen, bij de rechter zijn
gesneuveld. Voor het eerst sinds mensenheugenis zijn de totale kosten van
geneesmiddelen in Nederland gedaald. Naast de pakketmaatregelen wordt dit
vooral veroorzaakt door de prijsverlaging door het convenant. De aanbieders
van generieke geneesmiddelen hebben hun prijzen met gemiddeld 40% verlaagd.
Daarnaast zijn er contracten gesloten tussen zorgverzekeraars en apothekers
over het afleveren van goedkope middelen. Apothekers claimen de afgeroomde
kortingen in 2003 op grond van de door de rechter verworpen kortingsmaatregel
niet terug. De totale opbrengst is bijna 600 mln euro. Het beoogde bedrag
van 622 mln euro wordt dus inderdaad niet helemaal behaald.Hij heeft er goede hoop op dat in 2005 de beoogde opbrengst van 685 mln
euro wel wordt behaald, want het convenant is op een aantal punten aangescherpt.
Nefarma is toegetreden en heeft toegezegd dat er ook voor patentloze merkgeneesmiddelen
een gemiddelde prijsverlaging van 40% wordt verwacht. Bovendien zullen de
overige prijzen worden bevroren, dat wil zeggen dat er ook na de halfjaarlijkse
herijking van de WGP geen prijsstijgingen zullen volgen. Er is nu een sectorbrede
afspraak dat er alleen prijsverlaging zal plaatsvinden of hooguit prijsbevriezing.De zelfzorgmiddelen zijn ook meegenomen in het convenant. Verder zijn
de afspraken tussen de KNMP en Zorgverzekeraars Nederland over de invoering
van een kostendekkend apotheektarief geconcretiseerd. Dit gaat wel erg traag
en daarom wordt er steeds meer druk op de ketel gezet. Het convenant leidt
er verder toe dat de claw back flexibel kan worden ingezet.Al deze waarborgen lijken de hoop te rechtvaardigen dat de beoogde opbrengst
van 685 mln wordt gehaald. Er is gezegd dat alleen echte marktwerking een
oplossing biedt, maar marktwerking is niet zo eenvoudig als de consument voor
het product is verzekerd en nauwelijks de prijs ervan betaalt. De afspraken
in het convenant hebben niettemin veel kenmerken van marktwerking, want er
zijn echte prijsverlagingen bereikt in plaats van ingrepen in
de WTG-tarieven; grote prijsverlagingen bij geneesmiddelen waar veel ruimte
was en kleinere bij meer innovatieve middelen. De minister verwacht dat die
marktwerking zich in de komende jaren verder zal ontwikkelen. Er verschijnen
veel nieuwe toetreders op de apothekersmarkt. De zorgverzekeraars hebben dankzij
het verstrekkingenbesluit allerlei nieuwe instrumenten in handen. Het gaat
weliswaar stap voor stap, maar de minister gaat ervan uit dat betrokken partijen
en dan met name de verzekeraars, hun marktpositie in de komende jaren beter
zullen gebruiken. De voorschrijvers zijn ook steeds meer bereid om met de
zorgverzekeraars afspraken te maken over de resultaten van doelmatig voorschrijven.De beslissing om de zelfzorgmiddelen uit het pakket te halen, heeft ook
tot marktwerking geleid. De consument moest de werkelijke prijs van het middel
betalen, waarop de industrie heeft voorgesteld om de prijzen van de middelen
te halveren als zij weer in het pakket zouden worden opgenomen. Een ander
voorbeeld is de jongensbesnijdenis. Nu die uit het pakket is gehaald, zijn
er in de vrije markt centra ontstaan waar de besnijdenis € 215 kost
in plaats van € 600 in een ziekenhuis. Hieruit blijkt dat de tarieven
tussen een verzekerde en een onverzekerde situatie aanzienlijk kunnen verschillen.De substitutie is vrijwel precies uitgekomen op de schatting van 40 mln
euro. Bij de keuze van de medicijnen die opnieuw in het pakket zouden worden
opgenomen, is goed gekeken naar de substitutie-effecten. Op die manier lijkt
meer dan 90% van de substitutie te zijn teruggedrongen. De substitutie bij
pijnstillers lijkt gering, paracetamol is immers spotgoedkoop. Deze operatie
bleek mogelijk, doordat het kabinet extra geld beschikbaar heeft gesteld,
de substitutie is teruggedrongen en de prijzen zijn verlaagd. De maatregel
die nu nog resteert, is alleszins draaglijk voor de mensen. De minister bestrijdt
dat hij een experiment heeft uitgevoerd over de rug van de patiënt. De
beslissing pakte precies zo uit als werd voorspeld, maar door de beweging
in de markt was het mogelijk die maatregel voor een deel terug te draaien.
Wel moest de definitie van chronisch gebruik worden aangescherpt. Een termijn
van zes maanden is echter niet onredelijk, want bij chronische patiënten
wordt er toch van uit gegaan dat zij langer dan een jaar ziek zijn. Desgevraagd
zegt hij toe dat hij de Kamer een overzicht zal verschaffen van de cijfers
waarop hij zich baseert. Daarbij zal ook worden ingegaan op de opmerking dat
paracetamol best wel eens de eerste medisch-inhoudelijke keuze zou kunnen
zijn in plaats van duurdere middelen. Hij zegt toe dat hij zich zal beraden
op de vergoeding van vloeibare pijnstillers voor kleine kinderen.Het interessante voorstel dat mevrouw Schippers eerder heeft gedaan om
substitutie te voorkomen, is serieus bestudeerd, maar het bleek niet mogelijk
om een lijst met scherpe indicaties van chronische ziekten op te stellen.
Ook systemen in het buitenland boden geen oplossing, want de loepzuivere afbakening
die hiervoor nodig is, kan niet worden gemaakt. Zonder zo'n afbakening zal
er al snel verwatering van het begrip chronisch ontstaan.Bij de dure geneesmiddelen wordt onderscheid gemaakt tussen intramurale
en extramurale zorg. De minister bepaalt welke middelen worden vergoed voor
de extramurale zorg. Bijna wekelijks worden er nieuwe geneesmiddelen ter goedkeuring
voorgelegd met een advies van experts. Hij zegt dat hij (zelden) van dit advies
is afgeweken.Voor de intramurale zorg geldt een andere verantwoordelijkheidsverdeling.
De ziekenhuizen krijgen een globaal budget. Zij moeten zelf integrale afwegingen
maken en prioriteiten stellen. Daarin is niemand volledig autonoom, want het
ziekenhuis is een geïntegreerd, medisch specialistisch bedrijf waarin
directie en medisch specialisten samen afwegingen moeten maken. Die afweging
is voor dure geneesmiddelen niet anders dan voor andere dure vormen van zorg.Dit neemt niet weg dat al eerder is vastgesteld dat de dure geneesmiddelen een groot beslag leggen op het geneesmiddelenbudget van ziekenhuizen.
Om daaraan tegemoet te komen is de CTG-beleidsregel Dure geneesmiddelen in
ziekenhuizen vastgesteld. Op basis van nacalculatie kunnen de ziekenhuizen
een vergoeding krijgen voor deze middelen tot een maximum van 75%.Er is onrust en onvrede ontstaan doordat er grote verschillen lijken te
zijn tussen de ziekenhuizen. Bovendien wordt de indruk gewekt dat er onverantwoorde
situaties ontstaan. Daarom zijn de verschillende beroepsgroepen voor een gesprek
uitgenodigd op het ministerie. Inmiddels is met verschillende groepen van
medisch specialisten gesproken. Hen is gevraagd om aan de hand van cijfers
en ervaringen aan te geven hoe groot de problematiek is en hoe groot de verschillen
zijn. Zij hebben hun onvrede onder woorden gebracht, maar de omvang van het
probleem is nog niet duidelijk geworden. Om een beter inzicht te krijgen en
eventueel oplossingen te kunnen voorstellen, moet dit naar een hoger niveau
worden getild. De inspectie heeft bij een eerder onderzoek geen onverantwoorde
situaties aangetroffen. De minister zegt toe dat hij haar opnieuw zal vragen
hier aandacht aan te besteden. Verder zegt hij toe dat hij samen met de ziekenhuizen
en de zorgverzekeraars met de nodige voortvarendheid de omvang van het probleem
en de knelpunten in kaart zal brengen om vervolgens daarvoor oplossingen te
vinden. Alleen met een helder beeld van de werkelijke situatie kan er een
einde komen aan de discussies over ziekenhuizen die het wel of niet goed zouden
doen.De medisch specialisten hebben altijd te maken met de budgettaire randvoorwaarden
van het ziekenhuis waaraan zij zijn verbonden. Zonder een goed systeem van
kracht en tegenkracht kan een ziekenhuis niet functioneren. Hij bestrijdt
het beeld dat de medisch specialisten in die afweging worden onderdrukt en
daardoor niet kunnen handelen zoals zij nodig achten. Er is geen onbeperkt
medicijnenbudget met nacalculatie. Voor de dure geneesmiddelen is er wel een
aparte regeling getroffen, maar daar is ook een grens aan gesteld en bovendien
wordt een beoordeling van de zorgverzekeraar gevraagd om ervoor te zorgen
dat dit binnen bepaalde grenzen blijft.Er is geen sprake van dat de zorgverzekeraar zal voorschrijven wat een
medisch specialist kan doen. Het feit dat de zorgverzekeraar meekijkt bij
het voorschrijfgedrag van huisartsen zou ook als een inbreuk op hun medische
autonomie kunnen worden beschouwd, maar die autonomie leidt ook tot een grote
diversiteit.De minister vindt het een heilloze weg om theoretische discussies te voeren
over de autonomie van de professie. Hij zegt dat hij daar op geen enkele manier
in wil treden. Het overleg moet de gewenste transparantie opleveren om iedere
schijn van willekeur te vermijden. De minister legt uit dat intra- en extramuraal
de vergoeding ander is geregeld. Voordat een geneesmiddel extramuraal beschikbaar
wordt gesteld, wordt er een farmaco-economisch en een pakketonderzoek uitgevoerd.
De minister geeft aan dat ook intramuraal goed is geregeld: daar is de beleidsregel
dure geneesmiddelen die extra nacalculatie regelt. Ziekenhuizen melden dat
ze problemen ervaren met de opname van geneesmiddelen in de beleidsregel,
dat de drempel om nieuwe middelen te gebruiken hoog is. Als een geneesmiddel
eenmaal is toegetreden, is het mogelijk om met terugwerkende kracht over voorgaande
jaren uit te betalen. De toetredingsdrempel is dus minder hoog dan wel wordt
verondersteld.Hij wijst de suggestie van de hand dat Nederland op het terrein van de
weesgeneesmiddelen achterloopt bij andere landen in Europa. Nederland is een
van de belangrijkste aanjagers van het debat over weesgeneesmiddelen. Verder
wordt de Nederlandse subsidieregeling van 32 mln euro structureel, door veel
andere Europese landen met jaloezie bekeken. Ook met het toelaten en vergoeden
van weesgeneesmiddelen loopt Nederland voorop. Er is voor negen weesgeneesmiddelen
een aanvraag tot vergoeding ingediend en gehonoreerd. Een van die middelen
kost € 300.00 per patiënt per jaar. De Stuurgroep weesgeneesmiddelen
is van mening dat er wel ergens een grens moet worden gesteld, want de kosten
kunnen zo hoog zijn dat zij prohibitief afsteken bij andere voorzieningen
in de gezondheidszorg. Een bedrag van€ 150 000 per jaar zou
de bovengrens moeten zijn.Voor de vergoeding van weesgeneesmiddelen wordt zoveel mogelijk aansluiting
gezocht bij de reguliere vergoedingssystematiek. Waar mogelijk en redelijk
moeten weesgeneesmiddelen voldoen aan de reguliere eisen voor vergoeding.
Gelet op het bijzondere karakter van de middelen, moeten zij echter ook toegankelijk
zijn als nog niet aan die eisen kan worden voldaan. Daarom is een subsidieregeling
opgesteld voor weesgeneesmiddelen die nog niet klaar zijn voor reguliere verstrekking.Fabrikanten van extramurale weesgeneesmiddelen kunnen vrijstelling krijgen
van de verplichting om een farmaco-economisch dossier in te dienen, die vanaf 1 januari
geldt voor alle reguliere geneesmiddelen. Er komt een lichtere procedure voor
de weesgeneesmiddelen.Voor de vergoeding van weesgeneesmiddelen in het ziekenhuis wordt ook
zoveel mogelijk de reguliere vergoedingssystematiek gevolgd. In de toekomst
zal een steeds groter deel via de DBC's verlopen, maar op dit moment worden
weesgeneesmiddelen waarvan de effectiviteit in principe vaststaat, uit het
ziekenhuisbudget betaald.Voor weesgeneesmiddelen die nog in het experimentele stadium verkeren
en waarvoor bij extramurale toepassing de subsidieregeling in het leven is
geroepen, is de academische component van 566 mln euro de aangewezen financieringsmodus.
Een deel van dat budget (130 mln euro) is bestemd voor onderzoek en ontwikkeling.
Het is niet meer dan logisch dat het onderzoek naar weesgeneesmiddelen in
een experimentele fase plaatsvindt in een academische setting. Aan de ziekenhuizen
wordt gevraagd om melding te maken van hun inspanningen op dit terrein. Dit
traject van transparantie is kortgeleden ingeslagen en het tempo is mede afhankelijk
van de inzet van de UMC's, maar dit wordt nauwgezet gevolgd.Als een weesgeneesmiddel voldoet aan de criteria van de CTG-beleidsregel
Dure geneesmiddelen, kan er met de zorgverzekeraar een afspraak worden gemaakt
over extra vergoeding. De minister ziet geen reden om deze middelen uit te
zonderen van de reguliere stromen met uitzondering van de subsidieregeling
voor extramurale middelen die nog niet aan een echte erkenning toe zijn. Nu
er toch een onderzoek wordt gedaan naar dure geneesmiddelen in het algemeen,
kan dit onderwerp daarbij worden betrokken. Het advies van het CVZ om een
aparte beleidsregel te ontwerpen voor weesgeneesmiddelen neemt hij niet over,
omdat hij het niet zinvol vindt voor een paar tussenliggende jaren een systematiek
te ontwerpen, terwijl de huidige systematiek ook goed voldoet. Bovendien is
er zijns inziens geen principieel onderscheid tussen weesgeneesmiddelen en
andere dure geneesmiddelen.Bij alle beslissingen spelen financiële consideraties een rol, want
alles in de zorg is peperduur. Er is voor een systeem van ziekenhuisbudgettering
gekozen opdat ook ziekenhuisdirecties en artsen afwegingen moeten maken. Het
systeem voor dure geneesmiddelen is misschien niet helemaal perfect en het
zal daarom nog eens in ogenschouw worden genomen, maar weesgeneesmiddelen
wijken niet principieel af van andere dure geneesmiddelen en daarom moeten
zij intramuraal meelopen in de bestaande systemen. Het is overigens al lang
gebruik dat de weesgeneesmiddelen worden betaald uit de academische component.De minister stelt vast dat er op de begroting een bedrag van 32 mln euro
is opgenomen voor weesgeneesmiddelen. Er wordt nu geprobeerd om inzicht te
krijgen in de zogenaamde «black box» van de academische ziekenhuizen.
Hij benadrukt dat hij steeds spreekt over geneesmiddelen die nog in ontwikkeling
zijn en naar de werking waarvan nog onderzoek plaatsvindt. Als die ontwikkeling
is afgerond, kan de intramurale verstrekking meelopen met de dure geneesmiddelen.Volgens recente Europese voorstellen zou de farmaceutische industrie verplicht
worden om bij registratie ook specifiek onderzoek te doen naar de werking
bij kinderen. Nederland steunt die voorstellen ook al zullen zij ertoe bijdragen
dat de ontwikkelingstijd langer wordt en de kosten toenemen. Verder zal een
subsidieverzoek voor een kenniscentrum kindergegevens/-middelen worden gehonoreerd.De vragen van mevrouw Tonkens over Vioxx zullen schriftelijk worden beantwoord.
De industrie heeft al de plicht om bijwerkingen te registreren en te melden.
Tot op heden is er geen aanwijzing dat dit niet goed verloopt. De industrie
heeft inmiddels toegezegd dat alle onderzoeksresultaten, goede en slechte,
openbaar worden gemaakt. De enorme schade van dergelijke schandalen is effectiever
dan de boetes die de overheid kan opleggen en heeft bovendien een preventieve
werking.De richtlijnen voor de vergoeding van Plavix komen grotendeels overeen
met het advies van het CVZ. Op twee punten is er een verschil en in die gevallen
is het advies van het CVZ gevolgd op basis van de inhoudelijke beoordeling
door de Commissie Farmaceutische Hulp (CFH).Concerta wordt deels vergoed. Het middel is door de CFH als onderling
vervangbaar met Ritalin beoordeeld. Daarom is besloten om Concerta met Ritalin
te clusteren. Het wordt vergoed tot de vergoedingslimiet van Ritalin, maar
het middel is wel zeven keer duurder. De fabrikant van Concerta heeft een
herbeoordeling aangevraagd op basis van nieuwe gegevens. De CFH buigt zich
nu over dit dossier.Als gevolg van Europese wetgeving wordt er een nota van wijziging bij
de Geneesmiddelenwet opgesteld. De Kamer kan die dit voorjaar tegemoet zien.De IGZ heeft een eerste evaluatie naar de effectiviteit van de zelfregulering
afgerond; die is inmiddels aan de Kamer voorgelegd. Zij komt tot de conclusie
dat de werkwijze van de CGR te passief is, er is onvoldoende inzicht in de
naleving van regels en ook de transparantie en de toegankelijkheid van de
klachtenprocedure zijn onvoldoende. Dit heeft er onder meer toe geleid dat
er een systeem van griffiegelden is ingevoerd. Daarnaast zal de IGZ worden
gevraagd een en ander actiever te volgen. Aan de CGR wordt gevraagd om zich
assertiever op te stellen. De minister voelt zich echter gehouden om de periode
te respecteren die is vastgesteld om dit proces van zelfregulering een kans
te geven.De Kamervragen over de invloed van de farmaceutische industrie op het
voorschrijfgedrag van artsen in Groningen zullen zo snel mogelijk worden beantwoord.
De IGZ zal worden gevraagd om dit op te pakken.Hij denkt dat een verbod op de activiteiten van commerciële artsenbezoekers
Europeesrechtelijk onmogelijk is, omdat daarmee inbreuk wordt gepleegd op
de ondernemingsvrijheid van de farmaceutische industrie. De zorgverzekeraars
moeten een tegenkracht ontwikkelen. Zij doen dit ook door hoogopgeleide geneesmiddelenspecialisten
op te leiden tot objectieve artsenbezoekers.In de brief van 2 juli 2004 is al ingegaan op de vraag waarom er
niet is gekozen voor een generieke prijzenwet. De buitenlandse generieke prijzen
wegen al zwaar mee in de maximum prijzen van de WGP. Met het convenant kan
een beter resultaat worden bereikt dan met een prijzenwet die zich spiegelt
aan prijzen in het buitenland.Nadere gedachtewisselingMevrouw Arib vraagt hoe groot het verschil
zal zijn tussen de beoogde en de werkelijke opbrengst van het convenant. Hoe
wordt dit verschil gedekt? Zij is bang dat de patiënt ervoor moet opdraaien
doordat de premies worden verhoogd.Zij is teleurgesteld dat er geen extra geld beschikbaar wordt gesteld
voor weesgeneesmiddelen en dure geneesmiddelen. Er is immers veel meer geld te halen bij de apothekers dan tot nu toe werd voorgesteld. Uit
onderzoek blijkt dat een bedrag van 800 mln euro haalbaar moet zijn.Nefarma zal een bijdrage leveren via prijsverlagingen. Welke prijs moest
daarvoor worden betaald in de onderhandelingen?Zij dringt erop aan dat de minister op zeer korte termijn een oplossing
voorstelt voor de problematiek van de vergoeding van dure geneesmiddelen.De minister heeft niet geantwoord op de vraag naar de bevindingen van
de inspectie over mensen die onnodig overlijden. Hij heeft ook niets gezegd
over het middel Alimta voor asbestslachtoffers.Wat betekent de toezegging dat de IGZ de invloed van de farmaceutische
industrie op het voorschrijfgedrag van artsen in Groningen snel zal oppakken?Mevrouw Schippers is tevreden dat de minister
zich wil inspannen om het probleem van de dure geneesmiddelen in overleg met
betrokken partijen op te lossen. Aan die problematiek zijn twee onderwerpen
toegevoegd, namelijk de status van geneesmiddelen die intramuraal worden voorgeschreven
en de vergoeding van weesgeneesmiddelen. De minister heeft gezegd dat hij
de weesgeneesmiddelen in deze context wil meenemen, maar ook dat hij wil vasthouden
aan het beleid. Zij dringt erop aan dat de minister dit punt in heroverweging
neemt en dat hij op korte termijn aan de Kamer laat weten wat het resultaat
van zijn overwegingen is.Zij zegt dat zij in eerste termijn heeft gesproken over de vergoeding
van Concerta, omdat zij de bredere context van innovaties op het gebied van
de toediening aan de orde wil stellen. Die worden volstrekt niet op waarde
geschat, zo blijkt ook bij Concerta.Zij dringt aan op versnelling van de procedure voor de vergoeding van
innovatieve geneesmiddelen die al zijn toegelaten.De minister is niet ingegaan op de opmerking over de u-bochtconstructie
die leidt tot een oneigenlijke en ongewenste substitutie.De heer Buijs is van mening dat dit debat
uiterst nuttig is, niet om de details, maar juist om de hoofdlijnen. Een van
die hoofdlijnen is de vraag in hoeverre de professionele autonomie, en in
dit kader de prescriptievrijheid, wordt bepaald door financiële regels
of een financieel keurslijf. Het argument van de minister dat hij aan financiële
randvoorwaarden is gebonden, is valide. Natuurlijk moeten er budgettaire kaders
worden gesteld, maar de professionele autonomie mag niet wordt aangetast of
gestuurd door financiële overwegingen. De specialist is verantwoordelijk
voor de diagnosestelling en de therapie. Wat hij voorschrijft als het beste
voor zijn patiënt, moet ook worden verstrekt. De minister spreekt met
de Kamer over bijvoorbeeld het macrokader en het uurtarief van medisch specialisten
en hij sluit convenanten af, maar hij zou zich niet tot in detail moeten mengen
in de regels voor het voorschrijven. Als een beroepsgroep op basis van nationale
en internationale medisch-inhoudelijke overweging van mening is dat een middel
moet worden verstrekt, zou hij moeten proberen om dat mogelijk te maken.Eenzelfde benadering zou hij moeten kiezen bij de dure geneesmiddelen.
Nu wordt nog te veel geredeneerd uit het keurslijf van budgettaire kaders
en te weinig vanuit de vraag hoe kan worden bereikt dat die geneesmiddelen
beschikbaar komen. De heer Buijs verwacht dat de minister een inspanningsverplichting
op zich neemt voor het rondetafelgesprek dat hij heeft aangekondigd.De minister heeft succes geboekt met het convenant, maar de medische professie
kan een betere bijdrage leveren door geneesmiddelen voor te schrijven waarvoor
zij zijn bedoeld. Dit geldt ook voor pijnstillers. Volgens de heer Van der Vlies is het onomkoombaar
dat er afwegingen worden gemaakt. Ook de kwaliteit van de zorg staat buiten
discussie. De behoefte ontstaat in een interactie tussen patiënt en de
medische professie. Als een arts bepaalt dat een patiënt een bepaald
medicijn nodig heeft, mag natuurlijk altijd eerst worden bezien of er goedkopere
equivalenten van dat geneesmiddel zijn. Zijn die er echter niet, dan mag niemand
betwisten dat het betreffende medicijn wordt verstrekt en vergoed. Er wordt
steeds meer mogelijk en er moeten prioriteiten worden gesteld, maar dit is
toch de kern van een verantwoord en hoogstaand geneesmiddelenbeleid. Als een
patiënt in een omgeving van schaarste is aangewezen op en echt afhankelijk
is van een behandeling, een medicijn, een verstrekking of wat dan ook, mag
het nimmer voorkomen dat die worden geweigerd omdat het budget dit niet toelaat.
Dit zou de norm moeten zijn voor de minister en een spijkerharde randvoorwaarde
in het overleg.De knip tussen de intramurale en extramurale verstrekking is historisch
zo gegroeid, maar niettemin merkwaardig en voor de patiënt niet te begrijpen.Mevrouw Tonkens wil markeren dat er nu overeenstemming
lijkt te bestaan over het uitgangspunt voor het geneesmiddelenbeleid, namelijk
dat de arts moet kunnen bepalen wat het beste geneesmiddel is voor zijn patiënt.
Natuurlijk zijn er budgettaire voorwaarden, maar daaraan moet door bezuiniging
op andere punten worden voldaan. Zij steunt daarom de gedachte van convenanten.
De bezuiniging mag niet worden bereikt door beperking van het individuele
voorschrijfgedrag, omdat er dan wordt ingegrepen in de professionele autonomie
van de arts. Zij meent dat het voor de minister nu wel duidelijk moet zijn
hoe hij naar het oordeel van de Kamer het gesprek moet aangaan en in welke
richting hij een oplossing moet zoeken. Die ligt in ieder geval niet in een
nog grotere zeggenschap van verzekeraars over de verstrekking van geneesmiddelen.Waarom heeft de minister het onderzoek naar de dure geneesmiddelen niet
eerder laten uitvoeren? Hij wist toch al dat er problemen zijn. Nu gaat er
weer tijd verloren. Mevrouw Tonkens zegt dat dit wel vaker gebeurt in debatten
met de minister. Hij doet de Kamer een toezegging in de hoop dat zij zich
dan weer een poosje zoet laat houden. Zo komt hij toch weer weg met iets waar
de Kamer niet tevreden over is. Zij dringt erop aan dat de minister duidelijk
uitspreekt wanneer hij de Kamer zal informeren om te voorkomen dat het weer
een eeuwigheid duurt.Het probleem van de zelfzorgmiddelen is met de maatregel die de minister
heeft getroffen, nog niet verholpen. Dit kan alleen maar door de geneesmiddelen
die mensen nodig hebben, in het pakket onder te brengen.Mevrouw Tonkens zegt dat zij feitelijke vragen over Vioxx heeft gesteld
in de hoop dat hier dan tijdens dit overleg op zou kunnen worden ingegaan.
Nu de antwoorden nog niet bekend zijn en er dus niet over kan worden gepraat,
kondigt zij aan dat zij haar vragen zal uitbreiden.Mevrouw Kant stelt vast dat de minister het
ermee eens is dat de zelfregulering in de marketing niet werkt. Hij herhaalt
de kritiek van de inspectie, maar zegt vervolgens dat hij het, gelet op de
bestaande afspraken, nog even wil aankijken. Dit verbaast haar, want een houding
van pappen en nathouden past niet bij de minister. Zij dringt erop aan dat
hij zijn mening herziet. Hij zegt dat de inspectie verkeerde marketingpraktijken
moet opsporen. Hoe zal zij dit doen? Zal de inspectie weer zaken aangeven
bij het OM? Daar zal een preventieve werking van uitgaan. Wat doet de inspectie
bijvoorbeeld met Crestor? Verder heeft de inspectie de CGR gewezen op advertenties
die zijn betaald door de industrie. Wat gebeurt daarmee? Wil hij nog ingaan
op de vraag waarom overtreding van de reclameregels niet worden
aangemerkt als economisch delict?De minister geeft geen inhoudelijk argument voor zijn beslissing om de
pijnstillers niet terug in het pakket te brengen. Wil hij dat alsnog doen?Hij heeft ook geen antwoord gegeven op de vraag waarom hij de oorspronkelijke
periode van drie maanden voor chronisch gebruik nu heeft opgerekt tot zes
maanden.Het is goed dat er onderzoek wordt gedaan naar de knelpunten bij de verstrekking
van dure geneesmiddelen, maar dit mag geen jaren duren. De patiënten
die die geneesmiddelen nodig hebben, kunnen niet wachten. Wil de minister
toezeggen dat hij binnen twee maanden voorstellen voor een oplossing aan de
Kamer zal voorleggen?Mevrouw Kant bestrijdt de opmerking van de minister dat de weesgeneesmiddelen
onder de regeling voor dure geneesmiddelen vallen. Een van de voorwaarden
van die regeling is immers dat zij een 0,5% van het geneesmiddelenbudget van
het ziekenhuis moeten uitmaken. Bij weesgeneesmiddelen wordt vaak niet aan
die voorwaarde voldaan.De minister is niet ingegaan op de vraag of er een aparte registratie
voor kinderen mogelijk is.Voor Seroxat is er nu een contra-indicatie voor kinderen afgegeven, maar
er zijn vergelijkbare middelen met vergelijkbare bijwerkingen. Waarom geldt
die contra-indicatie niet voor die middelen?Er bestaat geen plicht voor het openbaarmaken van bijwerkingen; de praktijk
wijst ook uit dat het niet gebeurt. Zij verwijst naar het voorbeeld van de
bijwerkingen van antidepressiva bij kinderen en dringt erop aan dat artsen
worden verplicht om bijwerkingen te melden.Als er een standaardrichtlijn van de beroepsgroep is die aangeeft wat
er in bepaalde situaties moet worden voorgeschreven, mag de zorgverzekeraar
daar niet met een machtiging tussen gaan zitten. De patiënt is uiteindelijk
de dupe. Wil de minister hierop ingaan?De minister zegt dat het voor Nefarma plezierig
zal zijn dat de GVS-limieten niet worden herberekend, maar daar bestaat tijdens
de looptijd van het convenant ook niet echt behoefte aan. Dit kan dus niet
als een zware prijs in de onderhandelingen worden aangemerkt.De vraag naar het inspectierapport over de veiligheid is al schriftelijk
beantwoord.De vragen over de actie van de CGR in het kader van het voorschrijfgedrag
van artsen in Groningen zullen schriftelijk worden beantwoord.De vragen over de weesgeneesmiddelen zullen worden meegenomen in het toegezegde
onderzoek.Innovatie van geneesmiddelen gaat vaak stapje voor stapje. Echte doorbraken
zijn zeldzaam en zijn vaak het gevolg van incrementele voortgang die op dossiers
wordt geboekt. Nu geldt dit ook op andere terreinen, maar daar zijn de prijsverschillen
tussen twee producten die onderling inwisselbaar zijn nooit zo groot. Zo'n
groot prijsverschil is alleen mogelijk als de consument zelf geen afweging
hoeft te maken, dat wil zeggen als het product in een verzekering is ondergebracht.
Hij herhaalt dat Concerta opnieuw voor onderzoek is aangemeld.Ook voor Plavix is afgegaan op het onderzoek door deskundigen. Internationale
standaarden zijn natuurlijk belangrijk, maar in Nederland bestaat een systeem
voor erkenning en toekenning van vergoedingen en dit wordt nauwgezet gevolgd.In aansluiting op een vorig overleg is aan de zorgverzekeraars gevraagd
hoe groot de u-bochtproblematiek is. Zij hebben bevestigd dat die bestaat,
maar zij is naar hun oordeel niet wijd verbreid. Het is niet altijd duidelijk
of een geneesmiddel onder de extramurale zorg valt of onderdeel uitmaakt van
een specialistische behandeling. De minister zegt toe dat hij het CVZ zal
vragen een uitvoeringstoets op te stellen waarin een duidelijke afbakening
wordt gemaakt tussen geneesmiddelen die specialistisch zijn en uitsluitend
intramuraal worden voorgeschreven en geneesmiddelen die uitsluitend extramuraal
worden voorgeschreven.Hij zegt dat het niet zijn bedoeling is om zich en detail bezig te houden
met de dagelijkse praktijk. Dit wordt overgelaten aan de professionals, uiteraard
binnen de beperkingen die voor iedereen in de zorg gelden. Voorop staat dat
ziekenhuizen en verzekeraars hun zorgplicht moeten waarmaken. De essentie
van het onderzoek moet zijn dat wordt vastgesteld of zij in staat zijn dit
te doen binnen de huidige randvoorwaarden. Het onderzoek zal zo snel mogelijk
worden uitgevoerd.De minister wijst erop dat hij zijn eerdere toezegging heeft waargemaakt
om met de beroepsgroepen in gesprek te gaan. Dit heeft helaas nog niet de
gewenste resultaten opgeleverd. Het wordt nu naar een hoger niveau getild.Op de vragen over Vioxx, Crestor, Seroxat en Concerta zal schriftelijk
worden geantwoord, evenals op de vraag of overtreding van de reclameregels
kan worden aangemerkt als een economisch delict.Pijnstillers zijn niet opnieuw in het pakket opgenomen, omdat de substitutie
gering is. Er zijn veel goedkope middelen beschikbaar. Er is weinig aanleiding
om te veronderstellen dat deze beslissing mensen voor onoverkomelijke bezwaren
stelt. De periode van chronisch gebruik is ook op zes maanden gesteld om het
plaatje rond te krijgen. Om versoepelingen mogelijk te maken, waren er ook
aanscherpingen nodig. De periode is ook te verdedigen, want eigenlijk is er
pas sprake van een chronische aandoening als de ziekte langer dan een jaar
aanhoudt. Een termijn van zes maanden is dan alleszins redelijk.Sommige weesgeneesmiddelen voldoen aan de voorwaarde voor vergoeding,
dat wil zeggen dat zij een 0,5% van het ziekenhuisbudget beslaan. Er zijn
ook andere dure geneesmiddelen die niet aan die voorwaarde voldoen. Dit zal
worden meegenomen in het onderzoek.Een aparte registratie van geneesmiddelen voor kinderen is misschien niet
zo zinnig als in het toekenningsbesluit de effecten op kinderen zijn meegenomen.
Misschien moet er dan een vermelding komen dat die middelen niet geschikt
zijn voor kinderen.De minister betwijfelt het nut van een meldingsplicht voor huisartsen.
Een huisarts die keer op keer vaststelt dat een bepaald geneesmiddel ongewenste
bijwerkingen heeft, zal dit ook zonder plicht wel melden.Het staat nog niet vast hoe groot het tekort is van de opbrengst van het
convenant. Ook staat nog niet vast hoe dit tekort zal worden gedekt.De voorzitter van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn
en Sport,BlokDe griffier van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn
en Sport,Teunissen XNoot1Samenstelling:Leden: Van der Vlies (SGP), Kalsbeek (PvdA), Rijpstra (VVD), Koser-Kaya
(D66), Buijs (CDA), Atsma (CDA), Arib (PvdA), Halsema (GroenLinks), Kant (SP),
Blok (VVD), voorzitter, Smits (PvdA), Örgü (VVD), Verbeet (PvdA),
Van Oerle-van der Horst (CDA), ondervoorzitter, Vergeer (SP), Vietsch (CDA),
Tonkens (GroenLinks), Joldersma (CDA), Van Heteren (PvdA), Smilde (CDA), Nawijn
(LPF), Van Dijken (PvdA), Timmer (PvdA), Van Miltenburg (VVD), Hermans (LPF),
Schippers (VVD) en Omtzigt (CDA).Plv. leden: Rouvoet (ChristenUnie), Verdaas (PvdA), Griffith (VVD), Bakker
(D66), Ferrier (CDA), Çörüz (CDA), Blom (PvdA), Vendrik (GroenLinks),
Gerkens (SP), Veenendaal (VVD), Weekers (VVD), Tjon-A-Ten (PvdA), Aasted Madsen-van
Stiphout (CDA), De Ruiter (SP), Ormel (CDA), Van Gent (GroenLinks), Koomen
(CDA), Waalkens (PvdA), Mosterd (CDA), Varela (LPF), Bussemaker (PvdA), Heemskerk
(PvdA), Oplaat (VVD), Kraneveldt (LPF), Hirsi Ali (VVD) en Eski (CDA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24124-120.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl