Goedkeuring wijziging Alg. Verdrag (en Adm. Akkoord) met Marokko en herziening Verdrag met Tunesie inzake sociale zekerheid; Brief staatssecretaris over het voorstel van Wet invoering opschortingsbepaling in buitenlandsituaties (WIOB)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29005, nr. 9

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

01-09-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29005 nr. 9

13-08-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningBIJLAGEBIJLAGE1. Probleem en doelstelling2. Verhouding tot de handhavingverdragen3. Verhouding tot EG-rechta. Vrij verkeer van werknemersb. Verordening 1408/71c. Associatieakkoorden4. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar
de bij het advies behorende bijlageBijlage bij het advies van de Raad van State van 6 februari
2004, no. W12.03.0540/IV met redactionele kanttekeningen die de Raad
in overweging geeft.Voorstel van wetMemorie van toelichting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29005Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 005Goedkeuring van het op 24 juni 2002 te Rabat tot stand gekomen
Verdrag tot wijziging van het op 14 februari 1972 te Rabat ondertekende
Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en het Koninkrijk Marokko, zoals gewijzigd en ondertekend op 30 september
1996, en Administratief Akkoord houdende wijziging van het Administratief
Akkoord van 3 november 1972, zoals herzien en ondertekend op 30 september
1996 en 22 juni 2000, met betrekking tot de wijze van toepassing van
het op 14 februari 1972 te Rabat ondertekende Algemeen Verdrag inzake
sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk
Marokko (Trb. 2002, 132) en goedkeuring van het op 19 november 2002 te
Tunis tot stand gekomen Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de
Republiek Tunesië houdende herziening van het op 22 september 1978
te Tunis ondertekende Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de
Republiek Tunesië inzake sociale zekerheid, zoals herzien en ondertekend
op 23 oktober 1992 (Trb. 2002, 229)nr. 9BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 13 augustus 2004Naar aanleiding van de brief d.d. 7 juni jl. (kamerstuk 29 005,
nr. 8) over het kabinetsstandpunt over het voorstel van Wet invoering opschortingsbepaling
in buitenlandsituaties (WIOB) verzoekt de Vaste Commissie voor Sociale Zaken
en Werkgelegenheid bij brief van 30 juni jl. (zie bijlage) om toezending
van het advies van de Raad van State. Dit advies treft u bijgaand aan (No.W12.03.0540/IV).Verder verzoekt de commissie om dieper in te gaan op de reden van het
kabinet om naar aanleiding van het advies van de Raad van State de WIOB niet
in te dienen bij de Tweede Kamer.Doorslaggevend voor het kabinetsbesluit om de WIOB niet in te dienen waren
de risico's dat de toepassing van de wettelijke opschortingsbepaling ten aanzien
van in de EU/EER respectievelijk in de associatielanden (i.c. Turkije, Marokko,
Tunesië en Algerije) wonende uitkeringsgerechtigden bij toetsing aan
het Europese recht en aan de verdragen geen stand zou houden.In eerdere uitwisseling van standpunten tussen Raad van State en kabinet
is de toepasselijkheid van de WIOB in bovengenoemde landen onderwerp van discussie
geweest (adviezen inzake de sociale zekerheidsverdragen met Marokko, 21 maart
2003, No. W 12.02.0571/IV en Tunesië 21 maart 2003, No.W12.03.0018/IV
en de nadere rapporten, Kamerstukken 02/03, 29 005, nr. A). De Raad van
State heeft in onderhavig advies nieuwe argumenten aangedragen die deze risico's
benadrukken. Het kabinet heeft besloten het standpunt van de Raad van State
te volgen. Belangrijkste overweging hierbij is geweest dat zonder toepassing
van de opschortingsbepaling in de EU/EER en de associatielanden, het wetsvoorstel
slechts betrekking zou hebben op hooguit éénderde van de uitkeringsgerechtigden.
De reikwijdte van het wetsvoorstel zou hierdoor sterk beperkt worden. Het
wetsvoorstel (niettemin) toepassen ten aanzien van die minderheid bergt voorts
het gevaar in zich van een ongelijke behandeling in overigens gelijke internationale
gevallen. Dit heeft het kabinet ertoe gebracht af te zien van het indienen
van de WIOB.In antwoord op een vraag van de vaste commissie terzake ben ik niet voornemens
een nieuw wetsvoorstel aan het kabinet voor te leggen. In de verdragen die
zijn gesloten in het kader van de Wet beperking export uitkeringen (Wet BEU)
zijn handhavingsafspraken neergelegd.De rechtmatige uitvoering van deze afspraken ligt in handen van de SVB
en UWV. Mocht de bij de betrokken instantie in het andere land zich in de
praktijk niet aan de handhavingsafspraken houden, dan is het aan de SVB en
UWV om in goed overleg met de betreffende instantie tot een oplossing te komen.
In het uiterste geval kan de opzegging van het desbetreffende verdrag worden
overwogen. Immers, zonder afdoende handhaving kunnen geen uitkeringen worden
geëxporteerd, zo luidt het principe van de Wet BEU. Dit principe is niet
alleen van toepassing bij de vraag of een verdrag moet worden gesloten, maar
ook bij de afweging of een reeds eerder afgesloten verdrag moet worden opgezegd.Wellicht ten overvloede zij opgemerkt dat de reeds bestaande nationale
schorsingsbepalingen van toepassing blijven indien de verzekerde zélf
onvoldoende gegevens aanlevert dan wel indien de uitkeringsinstantie een gegrond
vermoeden heeft dat de uitkering onrechtmatig wordt verstrekt.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,H. A. L. van HoofBIJLAGEAan de Staatssecretaris van Sociale Zaken en WerkgelegenheidDen HaagNaar aanleiding van de brief d.d. 7 juni 2004 over het kabinetsstandpunt
naar aanleiding van het advies van de Raad van State over het wetsvoorstel
invoering opschortingsbepaling in sociale zekerheidswetten in buitenlandsituaties
(29 005, nr. 8) verzoek ik u namens de vaste commissie voor Sociale Zaken
en Werkgelegenheid het advies van de Raad van State aan de Kamer te doen toekomen.Tevens verzoekt de commissie u dieper in te gaan op de exacte reden van
het kabinet om na ommekomst van het advies van de Raad van State alsnog te
besluiten het wetsvoorstel niet in te dienen. Voorts vraagt zij of een nieuw
wetsvoorstel zal worden ingediend en zo ja, wanneer. Luidt het antwoord negatief,
dan wenst de commissie te vernemen hoe de handhaving en controle in het kader
van de Wet beperking export uitkeringen wordt gegarandeerd.De griffier van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid,NavaBIJLAGEAan de Koningin's-Gravenhage, 6 februari 2004Bij Kabinetsmissive van 5 januari 2004, no.03 005385, heeft
Uwe Majesteit, op voordracht van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
mede namens de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid bij de
Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet tot invoering
van een bevoegdheid inzake het opschorten van uitkeringen op grond van de
sociale zekerheid indien een buitenlandse instantie niet tijdig controlegegevens
aan de uitvoerders van de sociale zekerheid in Nederland verstrekt, met memorie
van toelichting.Ingevolge dit wetsvoorstel wordt in de socialeverzekeringswetten een bepaling
opgenomen op grond waarvan het uitvoeringsorgaan de uitbetaling van een uitkering
kan opschorten zolang de desbetreffende buitenlandse instantie nalatig is
in het nakomen van haar verdragsverplichting om gegevens te verstrekken die
noodzakelijk zijn ter controle van feiten en omstandigheden die betrekking
hebben op de uitkering (hierna: opschortingbepaling). In de meeste socialezekerheidsverdragen
die in verband met de Wet Beperking Export Uitkering (hierna: Wet BEU) afspraken
bevatten over de export van uitkeringen (hierna: handhavingverdragen), is
een bepaling opgenomen die erin voorziet dat, als de buitenlandse instantie
de gegevens niet verstrekt, de uitkering kan worden geschorst, geweigerd of
ingetrokken (hierna: sanctiebepaling). In sommige verdragen ontbreekt echter
zo'n sanctiebepaling. De voorgestelde wettelijke opschortingbepaling is in
die gevallen een alternatief voor deze sanctiebepaling.De Raad van State maakt naar aanleiding van het wetsvoorstel opmerkingen
over het probleem en de doelstelling die aan het wetsvoorstel ten grondslag
liggen, de verhouding tussen de wettelijke en de verdragsrechtelijke opschortingbepaling
en de verhouding van de voorgestelde opschortingbepaling tot het Europese
recht. Hij is van oordeel dat over het voorstel, met name in verband met het
laatstgenoemde punt, niet positief kan worden geadviseerd.1. Probleem en doelstellingIn de inleiding van de memorie van toelichting wordt geconstateerd dat
de opschortingbepaling ontbreekt in een aantal handhavingverdragen. Hierdoor
blijft volgens de toelichting in relatie tot die landen alleen het zwaarste
middel van opzegging van het verdrag over om dat andere land tot naleving
van het verdrag te dwingen; een situatie die ongewenst wordt geacht. De memorie
van toelichting vermeldt niet in welke handhavingverdragen een sanctiebepaling
ontbreekt. Het betreft in ieder geval de verdragen met Nieuw Zeeland, Israël,
Hongarije en Australië. De Raad adviseert de toelichting op dit punt
aan te vullen en daarbij aan te geven of er perspectief bestaat op het alsnog
opnemen van een sanctiebepaling in de desbetreffende verdragen. Verder is
niet duidelijk, in hoeverre juist met deze landen handhavingproblemen te verwachten
zijn en om hoeveel uitkeringsgerechtigden het gaat. Aldus geeft de toelichting
geen duidelijke omschrijving van de grootte van het probleem.Ten slotte trok het de aandacht van de Raad dat de Sociale Verzekeringsbank
en het Uitvoeringsorgaan Werknemersverzekeringen in hun advisering problemen
signaleren bij de uitvoering van het voorstel en twijfels uitspreken over
het nut en de effectiviteit ervan. In verband met deze kritiek is van belang
dat het voorstel de uitvoeringsorganen een bevoegdheid toekent. Uit een oogpunt
van opportuniteit van het voorstel rijst dan de vraag in hoeverre mag worden
verwacht dat de uitvoeringsorganen, gezien hun gereserveerde houding, daadwerkelijk
gebruik zullen maken van deze nieuwe bevoegdheid in de gevallen
die aanleiding hebben gegeven tot het wetsvoorstel. De Raad adviseert dit
nader toe te lichten.Voorts wordt in de inleiding van de memorie van toelichting verwezen naar
het advies van de Raad van State inzake het handhavingverdrag met Marokko.
De Raad constateerde in dit advies dat «een soortgelijke bepaling in
de interne Nederlandse wetgeving op het gebied van de desbetreffende uitkeringen
niet voor handen is».1 Om aan dit bezwaar
tegemoet te komen, zo vermeldt de toelichting, is in het nader rapport toegezegd
de verdragsrechtelijke sanctiebepaling in de materiewetten vast te leggen.2 De memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel suggereert
daarmee dat de problemen die aan de sanctiebepaling kleven opgelost kunnen
worden door opname van een opschortingbepaling in alle wetten waarop de exportbeperking
van de Wet BEU van toepassing is. In zijn advies inzake het handhavingverdrag
met Marokko wees de Raad echter primair op een ander bezwaar van de sanctiebepaling,
namelijk de strijdigheid met de associatieakkoorden.3De Raad is van oordeel dat opname van de opschortingbepaling onvoldoende
wordt gemotiveerd. Voorzover er handhavingproblemen te verwachten zijn lijken
die gezien het hiervoor gesignaleerde niet groot. Voorzover er strijdigheid
is met het EG-recht, wordt deze door de voorgestelde opname van een vergelijkbare
opschortingbepaling in de materiewetten niet opgelost.De Raad adviseert daarom om in de toelichting het doel dat aan het wetsvoorstel
ten grondslag ligt duidelijker te omschrijven.2. Verhouding tot de handhavingverdragenDe voorgestelde opschortingbepaling gaat minder ver dan de sanctiebepaling
zoals opgenomen in een aantal handhavingverdragen. Immers, in de voorgestelde
opschortingsbepaling wordt niet tevens de mogelijkheid geboden tot weigering
of intrekking van het uitkeringsrecht; er wordt slechts voorzien in de bevoegdheid
om de uitbetaling op te schorten. Aldus wordt met dit wetsvoorstel de bij
verdrag verleende ruimere bevoegdheid beperkt tot de bevoegdheid tot opschorting.
Deze beperking ligt naar de mening van de Raad binnen de ruimte die de verdragsbepaling
biedt.Ten aanzien van de landen waarmee een bilateraal handhavingverdrag is
gesloten dat niet de mogelijkheid bevat tot intrekking van het uitkeringsrecht
en het evenmin een opschortingmogelijkheid kent, rijst daarentegen de vraag
of het verdrag een grondslag biedt voor opschorting van de uitbetaling, nu
deze in de praktijk er veelal toe zal leiden dat het recht op uitkering niet
wordt geëffectueerd. Zo bezien, zou de opschorting waar het wetsvoorstel
in voorziet in strijd komen met het handhavingverdrag. Deze strijdigheid kan
beschouwd worden als een materiële schending van het verdrag in de zin
van artikel 60, eerste lid, van het Weens Verdragenverdrag (WVV).4 Op grond van artikel 60, eerste lid, WVV vormt een dergelijke
materiële schending een grond voor de wederpartij om de werking van het
verdrag geheel of gedeeltelijk op te schorten.De Raad adviseert de mogelijke gevolgen hiervan toe te lichten.3. Verhouding tot EG-rechtIn de begeleidende brief bij dit wetsvoorstel5
vraagt de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid naar de zienswijze
van de Raad met betrekking tot de juridische houdbaarheid van de met dit voorstel
van wet in de diverse wetten in te voegen opschortingbepaling in het licht
van Verordening (EEG) nr.1408/71.6De Raad maakt een aantal opmerkingen over de Europeesrechtelijke consequenties
van het wetsvoorstel. Het betreft hier naast Verordening nr.1408/71 het vrij
verkeer van werknemers en de associatieakkoorden.a. Vrij verkeer van werknemersDe voorgestelde opschortingbepaling geldt ook ten aanzien van de lidstaten
van de Europese Unie (EU). Daarom komt de vraag aan de orde of de voorgestelde
maatregel van opschorting een belemmering van het vrije verkeer van werknemers
vormt, en indien dat het geval is, of deze gerechtvaardigd en proportioneel
is. Naar het oordeel van de Raad vormt deze maatregel een belemmering van
het vrije verkeer van werknemers, omdat bij uitstek die personen die gebruik
maken van het vrije verkeer van werknemers door deze maatregel zullen kunnen
worden getroffen en zo worden ontmoedigd om van hun rechten gebruik te maken.In beginsel zou de omstandigheid dat in het desbetreffende land geen gegevens
gecontroleerd kunnen worden een rechtvaardiging kunnen vormen voor het opwerpen
van een belemmering van het vrije verkeer. Die omstandigheid doet zich echter
niet voor, nu artikel 84 van Verordening 1408/71 alle mogelijkheden biedt
voor wederzijdse administratieve bijstand. De lidstaten zijn daartoe mede
in het kader van de gemeenschapstrouw die voortvloeit uit artikel 10 van het
EG-Verdrag verplicht.1De toelichting geeft zelf al te kennen dat aan een werknemer die binnen
de EU emigreert geen andere eisen mogen worden gesteld dan aan een werknemer
die in één land is gebleven. Dit is ook niet noodzakelijk, omdat,
zoals de toelichting aangeeft, zowel de genoemde Verordening als Verordening
(EEG) nr.574/72 bepalingen kennen die zien op de samenwerking tussen de instanties
en het gegevensverkeer. De bestaande sanctiebepalingen zijn daardoor reeds
toereikend als het gaat om het uitblijven van voor de vaststelling van de
rechtmatigheid van de uitkering noodzakelijke informatie uit een lidstaat.
Betrokkene, zo vermeldt de toelichting, mag er evenals in de nationale situatie
op vertrouwen dat de gegevens ter controle door de betrokken instellingen
worden doorgegeven.2De Raad adviseert daarom om het wetsvoorstel zodanig vorm te geven, dat
de voorgestelde opschortingbepaling niet van toepassing is binnen de EU. Het
vorenstaande geldt mutatis mutandis eveneens voor andere landen ten opzichte
waarvan gelijke verplichtingen op het gebied van het vrije verkeer van werknemers
bestaan, zoals die van de Europese Economische Ruimte (EER).b. Verordening 1408/71In aanvulling op de problematiek met betrekking tot het vrij verkeer van
werknemers rijst de vraag of het wetsvoorstel in strijd is met artikel 10,
eerste lid, van Verordening 1408/71, die behalve voor de EU- en EER-landen
tevens voor Zwitserland geldt. De memorie van toelichting bij het wetsvoorstel
beantwoordt de vraag of de voorgestelde opschortingbepaling toegepast kan
worden binnen landen waar deze verordening van toepassing is, bevestigend.
Hoewel er sprake zou kunnen zijn van een verkapt woonplaatsvereiste, zo zegt
de toelichting, kan de opschortingbepaling toch toegepast worden omdat de
voorgestelde bepaling ook van toepassing is in situaties waarin betrokkene
in Nederland woont, maar informatie uit het buitenland noodzakelijk is om
de rechtmatigheid van de uitkering te kunnen vaststellen.3Artikel 10 van Verordening 1408/71 verbiedt elke vermindering, wijziging,
schorsing, intrekking of verbeurdverklaring op grond van het feit dat de rechthebbende
op het grondgebied van een andere lidstaat woont dan de lidstaat die de uitkering
verstrekt. Het eerste lid van de bepaling beoogt niet alleen voor bepaalde
sociale verzekeringen het woonplaatsvereiste voor het in aanmerking komen
van een uitkering weg te nemen, maar heeft ook betrekking op toekennings-
en uitbetalingsvoorwaarden.4 De voorgestelde opschortingbepaling
moet naar het oordeelvan de Raad als een dergelijke uitbetalingsvoorwaarde
worden gezien. Indien de noodzaak om gegevens uit een andere lidstaat te verkrijgen
voortvloeit uit het feit dat de belanghebbende in een andere lidstaat is gaan
wonen, is er naar het oordeel van de Raad sprake van een schending
van dit verbod; de schorsing is dan immers een gevolg van het feit dat hij
elders is gaan wonen. De Raad constateert daarom dat de maatregel in dergelijke
omstandigheden in strijd komt met artikel 10, eerste lid, van Verordening
1408/71.Hij adviseert om in de memorie van toelichting op bovenstaande problematiek
in te gaan en het voorstel zo nodig aan te passen.c. AssociatieakkoordenDe meeste associatieakkoorden bevatten geen bepalingen die een recht op
exporteerbaarheid van uitkeringen meebrengen en kennen ook geen recht op vrij
verkeer zoals dat binnen de EU geldt. Voor Turkije, Marokko, Tunesië
en Algerije ligt dat anders. Met deze landen zijn door de EU (associatie)overeenkomsten
gesloten die vergaande non-discriminatiebepalingen bevatten en die tevens
de exporteerbaarheid van uitkeringen regelen.Wat Turkije betreft, kan gewezen worden op het Europees Verdrag inzake
Sociale Zekerheid, alsmede het Associatieakkoord tussen de EU en Turkije en
de besluiten van de Associatieraad nrs.1/801 (toegang
tot de arbeidsmarkt) en 3/802 (sociale zekerheid).
Uit de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
(HvJ EG) blijkt dat verschillende bepalingen van besluit 3/80 rechtstreekse
werking hebben.3 Deze rechtstreekse werking betreft
onder meer artikel 3, eerste lid (verbod van directe of indirecte discriminatie
naar nationaliteit), en artikel 6, eerste lid (verbod van discriminatie naar
woonplaats).4 In zijn advies over het BEU-verdrag
met Turkije wees de Raad op de strijdigheid van de in dat verdrag opgenomen
sanctiebepaling met het verbod van discriminatie naar woonplaats dat voortvloeit
uit artikel 6 van besluit 3/80.5Wat Marokko betreft, kan gewezen worden op zowel artikel 65, eerste lid
(hierna: non-discriminatiebepaling) als artikel 65, vierde lid (hierna: exportbepaling)
van de Euro-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt
gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten enerzijds, en
het Koninkrijk Marokko anderzijds (hierna: Associatieakkoord).6 In zijn adviezen inzake het BEU-verdrag met Marokko wees de Raad op
de strijdigheid van dit verdrag met artikel 65, eerste en vierde lid van het
Associatieakkoord.7 De Raad maakte vergelijkbare
opmerkingen met betrekking tot de BEU-verdragen met Tunesië en Algerije,
waarmee eveneens associatieakkoorden zijn gesloten.8In de nadere rapporten op deze adviezen weerspreekt het kabinet deze opmerkingen.
Wat het discriminatieverbod betreft, wijst het desbetreffende nader rapport
op een recente uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 11 april
2003, waarin wordt overwogen dat het discriminatieverbod uit het Associatieakkoord
kan worden gerechtvaardigd door een objectieve en redelijke rechtvaardigingsgrond.9 De aan de sanctiebepaling ten grondslag liggende argumenten,
zo redeneert het nader rapport, zouden als een objectieve en redelijke grond
voor het maken van een indirect onderscheid naar nationaliteit gekwalificeerd
kunnen worden.10 De Raad is evenwel van mening
dat voor de uit de voorgestelde opschortingsbepaling voortvloeiende indirecte
discriminatie naar nationaliteit geen rechtvaardigingsgrond is aangevoerd
die deze ongelijke behandeling toestaat in weerwil van artikel 65, eerste
lid, van het Associatieakkoord. Reeds de daarvoor vereiste evenredigheid ontbreekt
naar het oordeel van de Raad, in het bijzonder nu het een sanctie betreft
op een nalaten dat niet aan de gedupeerde zelf is toe te rekenen. Wat de exportbepaling
betreft, wordt het standpunt ingenomen dat, kort gezegd, artikel 65, vierde
lid, van het Associatieakkoord geen rechtstreeks werkende verplichting behelst
tot export van socialezekerheidsuitkeringen naar Marokko gelet op artikel
67, eerste lid, van dat akkoord.11 Dat het niet
bestaan van uitvoeringsmaatregelen op grond van genoemd artikel 67, eerste
lid, aan rechtstreekse werking in de weg zou staan, acht de Raad, gelet op
de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen,
in dit geval onjuist.1 De Raad adviseert dan ook
om het wetsvoorstel zodanig vorm te geven, dat de voorgestelde opschortingbepaling
niet van toepassing is ten aanzien van Turkije, Marokko, Algerije en Tunesië.4. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar
de bij het advies behorende bijlageDe Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkBijlage bij het advies van de Raad van State van 6 februari
2004, no. W12.03.0540/IV met redactionele kanttekeningen die de Raad
in overweging geeft.Voorstel van wet– Het voorgestelde artikel 19c, eerste lid, van de Algemene Ouderdomswet
(AOW) als volgt aanpassen: De Sociale Verzekeringsbank is bevoegd de betaling
van het ouderdomspensioen op te schorten zolang een instantie buiten Nederland,
na daarom te zijn verzocht door de Sociale Verzekeringsbank, niet de gegevens
heeft verstrekt die noodzakelijk zijn ter controle van feiten en omstandigheden
die van invloed kunnen zijn op het recht op uitkering, op de hoogte van de
uitkering of op het bedrag van de uitkering dat wordt betaald.– Het voorgestelde artikel 19c, tweede lid, onderdeel a, AOW als
volgt aanpassen: a. een termijn van drie maanden is verstreken sinds het tijdstip
waarop de gegevens door de Sociale verzekeringsbank aan die instantie buiten
Nederland zijn gevraagd.– In het voorgestelde artikel 19c, tweede lid, onderdeel c, AOW
na de woorden »de pensioengerechtigde» invoegen: er van– Het voorgestelde artikel 19c, derde lid, AOW als volgt aanpassen:
Indien de Sociale Verzekeringsbank gebruik maakt van de bevoegdheid bedoeld
in het eerste lid, doet zij van de opschorting schriftelijk mededeling aan
de pensioengerechtigde.Memorie van toelichting– In de laatste alinea van het onderdeel Achtergrond de term equivalent vervangen door «een vergelijkbare bepaling»,
aangezien de voorgestelde opschortingbepaling minder ver gaat dan de formulering
van de bepaling in een aantal verdragen die wel de mogelijkheid openhoudt
tot aantasting van het uitkeringsrecht.– Het begrip «schorsing» telkens vervangen door: opschortingXNoot1Kamerstukken II 2002/03, 29 005, nr. A, blz. 2.XNoot2Kamerstukken II 2002/03, 29 005, nr. A, blz. 4.XNoot3Kamerstukken II 2002/03, 29 005, nr. A (advies van 21 maart
2003).XNoot4Verdrag van Wenen inzake het Verdragenrecht, Wenen, 23 mei 1969,
Tbr. 1972, 51, en 1985, 79.XNoot5Brief van de Minister van Sociale Zaken, 19 december 2003, Nr.SV/V&V/03/95840.XNoot6Verordening nr.1408/71 betreffende de toepassing van socialezekerheidsregelingen
op werknemers en zelfstandigen, alsmede hun gezinsleden, die zich binnen de
Gemeenschap verplaatsen (PbEG 1971 L 149).XNoot1Zie in het bijzonder zaak C-251/89, Athanasopoulos, Jurispr. 1991, bladzijde
1–2797, r.o. 57; ook: zaak C-204/90, Bachmann, Jurispr. 1992, bladzijde
1–249; zaak C-422/01, Ramstedt, arrest van 26 juni 2003, n.n.g.XNoot2Memorie van toelichting, onder Europa, derde alinea.XNoot3Memorie van toelichting, onder Europa, eerste alinea.XNoot4Zie hierover F.W.M. Keunen, Schets van het europees socialezekerheidsrecht,
Vermande, 2001, bladzijde 77.XNoot1Besluit nr.1/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende
de ontwikkeling van de Associatie (niet gepubliceerd).XNoot2Besluit nr.3/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende
de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen van de Lid-Staten der Europese
Gemeenschappen op Turkse werknemers en hun gezinsleden, PbEG 1983, C 110/60.XNoot3Zaak C-262/96, Sürül, Jurispr. 1999, bladzijde I-2685; gevoegde
zaken C-102/98 en C-211/98, Kocak en Örs, Jurispr. 2000, bladzijde I-0000.
De volgende elementen zijn daarbij volgens het HvJ EG van belang:– het gaat niet om voorschriften die nadere coördinatie vergen,
maar om het direct toepasbare non-discriminatiebeginsel, dat ook in het EG-Verdrag
zelf (artikel 12 van het EG-Verdrag) en in het Associatieakkoord (artikel
9) is neergelegd, en waarvan de desbetreffende bepaling in het besluit een
uitwerking en concretisering is.– de concept-verordening van de Commissie bevat voor het desbetreffende
artikel geen nadere uitwerking (deze verordening is nooit aangenomen).– er kunnen zich geen problemen van technische aard voordoen in
verband met onder meer samentelling van tijdvakken in verschillende staten.XNoot4Zie hiervoor naar analogie de redenering in het eerdergenoemde arrest
Sürül, r.o. 55 tot en met 74, aan de hand waarvan het HvJ EG met
betrekking tot artikel 3, eerste lid, tot de slotsom komt dat dit artikellid
rechtstreekse werking heeft. Die overwegingen zijn op artikel 6, eerste lid,
direct toepasbaar.XNoot5Kamerstukken II 2001/02, 28 429, nr. A.XNoot6PbEG 2000 L 070, 3 april 2000.XNoot7Artikel 65, vierde lid associatieakkoord: Kamerstukken II 2001/02, 28 275,
nr.A (advies van 13 maart 2002); artikel 65, eerste lid associatieakkoord:
Kamerstukken II 2002/03, 29 005, nr. A (advies van 21 maart 2003).XNoot8Tunesië: Kamerstukken II 2002/03, 29 005, nr.A (artikel 65,
vierde lid associatieakkoord). Algerije: Kamerstukken II 2002/03, 28 848,
nr.A (inzake de goedkeuring van het associatieakkoord met Algerije. Het betrof
hier een met artikel 65, vierde lid, vergelijkbare bepaling).XNoot9LJN-nummer AF8703, Zaaknr: 99/3846 AAW.XNoot10Kamerstukken II 2002/03, 29 005, nr.A (advies RvS inzake verdrag
tot wijziging van het BEU-verdrag met Marokko van 21 maart 2003).XNoot11Kamerstukken II 2001/02, 28 275, nr. A (advies inzake het voornemen
tot opzegging van het BEU-verdrag met Marokko van 13 maart 2002).XNoot1Zie onder andere zaken C-18/90, Kziber, Jurispr.1991, bladzijde I-199;
C-58/93, Yousfi, Jurispr. 1993, bladzijde I-1353; C-103/94, Krid, Jurispr.1995,
bladzijde I-719; C-262/96, Sürül, Jurispr. 1999, bladzijde I-2685.
Ten aanzien van Turkije zijn vergelijkbare arresten gewezen: zie onder andere
zaken C-192/98, Sevince, Jurispr.1990, bladzijde I-3461 en C-37/98, Savas,
Jurispr. 2000, bladzijde I-2927. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29005-9.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl