Wet ondernemerspakket 2001; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27209, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

03-07-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

27209 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Herinvesteringsreserve1.1. Voornemen tot herinvestering1. Herinvesteringsreserve1.1. Voornemen tot herinvestering1.2. Volgorde van afboeking1.2. Volgorde van afboeking1.3. Samenloop1.3. Samenloop2. Bedrijfsverplaatsing2.1. Steunmaatregel2. Bedrijfsverplaatsing2.1. Steunmaatregel2.2. Vormen van overheidsingrijpen2.2. Vormen van overheidsingrijpen3. Doorschuiving3. Doorschuiving4. Fiscale subsidieregelingen4.1. Diergezondheids- en dierenwelzijnsinvesteringsaftrek4. Fiscale subsidieregelingen4.1. Diergezondheids- en dierenwelzijnsinvesteringsaftrek4.2. Duurzame ondernemingsaftrek4.2. Duurzame ondernemingsaftrek4.3. (Donker)groene beleggingen4.3.1. Effectiviteit4.3. (Donker)groene beleggingen4.3.1. Effectiviteit4.3.2. Donkergroen beleggen4.3.2. Donkergroen beleggen4.3.3. Steunmaatregel4.3.3. Steunmaatregel5. Geruisloze terugkeer uit de besloten vennootschap5.1. Verrekening tariefverschillen5. Geruisloze terugkeer uit de besloten vennootschap5.1. Verrekening tariefverschillen5.2. Verliesverrekening5.2. Verliesverrekening5.3. Vervreemdingsvoordeel5.3. Vervreemdingsvoordeel5.4. Pensioen in eigen beheer5.4. Pensioen in eigen beheer5.5. Uitwerking regeling5.5. Uitwerking regeling5.6. Overdrachtsbelasting5.6. Overdrachtsbelasting6. Verliesvennootschappen6.1. Afrekenmomenten6. Verliesvennootschappen6.1. Afrekenmomenten6.2. Overkill6.2. Overkill6.3. Uiteindelijke zeggenschap6.3. Uiteindelijke zeggenschap7. Vennootschappen met een vervangingsreserve7.1. Vrijval herinvesteringsreserve7. Vennootschappen met een vervangingsreserve7.1. Vrijval herinvesteringsreserve7.2. Invorderingsmaatregel7.2. Invorderingsmaatregel8. Omzetting onvolwaardige vordering in aandelenkapitaal8. Omzetting onvolwaardige vordering in aandelenkapitaal9. Overgangsrecht9. Overgangsrecht10. Redactionele kanttekeningen11. Overige aanpassingenOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 7 juni 2000, no. W06.00.0186/IV,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27209Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 87 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 209Wijziging van enkele belastingwetten c.a. in verband met de tweede tranche
van het ondernemerspakket 2001 (Wet ondernemerspakket 2001)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 7 juni
2000 en het nader rapport d.d. 26 juni 2000, aangeboden aan de Koningin door
de staatssecretaris van Financiën. Het advies van de Raad van State is
cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 11 mei 2000, no. 00.003048, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Staatssecretaris van Financiën, bij de Raad van
State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van
toelichting tot wijziging van enkele belastingwetten in verband met de tweede
tranche van het ondernemerspakket 2001.Het voorstel van wet vormt de afronding van de invoering van een groot
aantal maatregelen, die zijn voorgesteld in het rapport van de werkgroep Evaluatie
en herziening fiscale tegemoetkomingen en faciliteiten voor ondernemers (werkgroep-Oort
II). Het kabinet heeft medio 1999 besloten de voorgestelde maatregelen integraal
in te voeren. Dit besluit is deels reeds uitgevoerd door de opneming van voorstellen
in de Belastingplannen 1999 en 2000 en in de Wet inkomstenbelasting 2001 (Wet
IB 2001). Daarnaast worden enkele maatre- gelen voorgesteld als uitvloeisel
van toezeggingen tijdens de parlementaire behandeling van de Wet IB 2001.Tevens loopt het voorstel in zoverre vooruit op het aangekondigde voorstel
Wet technische aanpassingen (de zogenoemde Veegwet) door de inpassing van
reeds tot wet verheven regelingen in de winstsfeer in de Wet IB 2001.De Raad van State kan zich vinden in de grote lijnen van het voorstel
maar plaatst bij de wetstechnische uitwerking een aantal opmerkingen.Ernstige bedenkingen heeft de Raad tegen de herziening van het regime
inzake de omzetting van afgewaardeerde vorderingen in aandelenkapitaal (artikelen
12 en 13b van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 (Wet Vpb 1969), en
de voorgestelde wijziging van artikel 40 van de Invorderingswet 1990 (IW).
Naar het oordeel van de Raad dienen deze voorstellen niet in deze vorm te
worden ingediend.Bedenkingen heeft de Raad tegen het stimuleren van dierwelzijnsinvesteringen
door middel van een fiscale subsidie. Deze stimulering dient op andere wijze
plaats te vinden.Aan de Raad is een voorstel ter advisering aangeboden waarin de artikelen
van de Wet IB 2001 zijn genummerd overeenkomstig het door de Eerste Kamer
der Staten-Generaal aangenomen voorstel. Inmiddels is de Wet IB 2001 hernum-
merd (Wet van 11 mei 2001, Stb. 2000, 215). De Raad gaat ervan uit dat het
voorstel hernummerd aan de Staten-Generaal wordt aangeboden. In het advies
wordt deze nummering gebruikt en voor zoveel nodig wordt ten aanzien
van nieuw in te voegen artikelen van een veronderstelde«a-nummering»
uitgegaan.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 11 mei 2000,
nr. 00.003048, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 7 juni 2000, nr. W06.00.0186/IV, bied ik U hierbij aan.Zoals de Raad van State veronderstelt, is de nummering van de artikelen
van het voorstel aangepast aan de hernummering die inmiddels heeft plaatsgevonden
in de Wet inkomstenbelasting 2001.1. Herinvesteringsreserve1.1. Voornemen tot herinvesteringDe verruiming van de vervangingsreserve tot herinvesteringsreserve geeft
de bewijsvoering inzake het bestaan van het voornemen tot vervanging een eigen
dimensie. De bewijslast dat het voornemen tot vervanging bestaat rust in de
eerste plaats op de ondernemer, terwijl de inspecteur aannemelijk dient te
maken dat het voornemen tot vervanging niet meer aanwezig is. Onder het huidige
beperkte regime wordt in de praktijk nagenoeg steeds de enkele verklaring
van de ondernemer dat hij wil vervangen, gevolgd. Alleen in sterk sprekende
gevallen slaagt de inspecteur er in aannemelijk te maken dat geen sprake meer
is van een voornemen tot vervanging. Zo zal moeten worden aangenomen dat geen
voornemen tot vervanging aanwezig is, indien de onderneming geheel of gedeeltelijk
gestaakt is.Naar het oordeel van de Raad is het handhaven van de voorwaarde dat het
voornemen tot herinvestering bestaat, voor het vormen en instandhouden van
de herinvesteringsreserve in het normaal voorkomende geval van een lopende
bedrijfsvoering zonder betekenis, aangezien de inspecteur het tegenbewijs
dat in een periode van drie jaar niet enige investering zal plaatsvinden,
praktisch nimmer kan leveren. De voorwaarde kan worden vervangen door een
limita- tieve opsomming van de gevallen waarin de vorming van een herinvesteringsreserve
niet wordt toegestaan. Hierbij is te denken aan het geval dat de onder- neming
geheel of gedeeltelijk is gestaakt, of dat aannemelijk is dat de onderne-
ming binnen enkele jaren zal worden gestaakt.De Raad adviseert het voorstel in deze zin aan te passen.1. Herinvesteringsreserve1.1. Voornemen tot herinvesteringDe Raad suggereert om het vereiste van het voornemen tot herinvestering
te vervangen door een limitatieve opsomming van gevallen waarin geen herinvesteringsreserve
mag worden gevormd. Naar aanleiding van deze suggestie heb ik het vereiste
van het herinvesteringsvoornemen nog eens bezien. Ik ben het met de Raad eens
dat de inspecteur doorgaans slechts bij een (voorgenomen) gehele of gedeeltelijke
staking van de onderneming kan aantonen dat een voornemen tot herinvestering
ontbreekt. In dat opzicht is er feitelijk geen verschil tussen beide benaderingen.
In sommige situaties is het herinvesteringsvoornemen naar mijn mening echter
wel relevant. Een voorbeeld daarvan, waarbij geen sprake is van een (voorgenomen)
staking, is de situatie van een vennootschap die alleen een verhuurd pand
bezit, dit pand verkoopt en besluit niet langer in een pand, maar in aandelen
te beleggen. Omdat dergelijke situaties moeilijk in een uitputtende opsomming
kunnen worden opgenomen, is het vereiste van het herinvesteringsvoornemen
gehandhaafd.1.2. Volgorde van afboekingArtikel 3.54, tweede lid, Wet IB 2001 geeft de regeling voor de afboeking
van de herinvesteringsreserve. Gelet op de rechtspraak inzake de vervangingsreserve
is de balansdatum beslissend voor de toetsing of voldaan is aan de voorwaarden
voor de vorming en instandhouding van de reserve. Dit leidt tot een benadering,
waarbij de boekwinst bij vervreemding van een bedrijfsmiddel steeds
kan worden afgeboekt op de kostprijs van de in datzelfde jaar aangeschafte
of voortgebrachte bedrijfsmiddelen mits de boekwaarden van laatstgenoemde
bedrijfsmiddelen (gezamenlijk) niet dalen beneden de boekwaarde van het vervreemde
bedrijfsmiddel. In het geval de boekwinst niet geheel kan worden afgeboekt,
wordt een herinvesteringsreserve gevormd die in het volgende jaar (volledig)
wordt afgeboekt op de kostprijs van de in dat jaar aangeschafte of voortgebrachte
bedrijfsmiddelen. Indien in dat jaar een ander bedrijfsmiddel met boekwinst
wordt vervreemd, wordt op de balansdatum beoordeeld of gelet op de «boekwaarde-eis»
nog ruimte is voor afboeking op de kostprijs van aangeschafte of voortgebrachte
bedrijfsmiddelen nadat deze is verminderd met de afboeking van de herinvesteringsreserve
die in het voorafgaande jaar is gevormd. Voorzover deze ruimte er niet is,
wordt een herinvesteringsreserve gevormd.In de toelichting op de regeling wordt gesteld dat de aard van het voorstel
meebrengt om voor de toerekening van de boekwaarden van vervreemde bedrijfsmiddelen
aan investeringen uit te gaan van een «first in – first out»-methode,
waarbij de oudste herinvesteringsreserve zoveel mogelijk het eerst wordt aangewend.
Naar het oordeel van de Raad is deze fifo-regel niet in artikel 3.54, tweede
lid, Wet IB 2001 verwoord. De uitwerkingen waarbij het tijdstip van vervreemding
van een bedrijfsmiddel en dat van aanschaf van een ander bedrijfsmiddel van
betekenis is voor de toepassing van het regime, sluiten in die zin dan ook
niet aan bij de voorgestelde wetsbepaling. De voorbeelden illustreren ook
de administratieve complicaties van de fifo-regel.De Raad adviseert tekst en toelichting met elkaar in overeenstemming te
brengen. Indien de fifo-regel wordt gehandhaafd, hetgeen de Raad in verband
met de administratieve problematiek ontraadt, adviseert de Raad bij algemene
maatregel van bestuur nadere regels daaromtrent te stellen.1.2. Volgorde van afboekingNaar aanleiding van de opmerkingen van de Raad is in de memorie van toelichting
de suggestie geschrapt dat de «first in -first out»-methode moet
worden gehanteerd bij de afboeking van de herinvesteringsreserve.1.3. SamenloopIndien een herinvesteringreserve is gevormd, moet deze worden afgeboekt
op de aanschaffings- of voortbrengingskosten van nadien verworven bedrijfsmiddelen.
Deze verplichting knelt, indien de herinvesteringsreserve is gevormd bij de
vervreemding van bedrijfsmiddelen waarop niet of in meer dan tien jaar wordt
afgeschreven – in het algemeen onroerende zaken – en de vervangende
investering in die bedrijfsmiddelen eerst plaatsvindt nadat andere bedrijfsmiddelen
zijn verworven. De herinvesteringsreserve is dan «verbruikt» terwijl
een herinvesteringsreserve die bij de vervreemding van bedrijfsmiddelen met
een kortere afschrijvingsperiode is gevormd, niet voor afboeking op de vervangende
investering in onroerende zaken kan worden aangewend.De Raad adviseert de regeling op dit punt aan te passen.1.3. SamenloopDe Raad signaleert dat de verplichting tot afboeking van de herinvesteringsreserve
op nadien verworven bedrijfsmiddelen in bepaalde situaties kan knellen. Dit
is het geval indien de vervanging van een bedrijfsmiddel met een afschrijvingstermijn
van meer dan tien jaar plaatsvindt nadat eerder bedrijfsmiddelen met een kortere
afschrijvingstermijn zijn verworven. Hetzelfde kan zich voordoen bij de vervreemding
van bedrijfsmiddelen waarop niet mag worden afgeschreven. De regeling is op
dit punt aangepast. Daarbij is bepaald dat de belastingplichtige de herinvesteringsreserve
die is gevormd bij vervreemding van een bedrijfsmiddel met een afschrijvingsduur
van 10 jaar of meer pas in mindering behoeft te brengen op de aanschaffingskosten
van een bedrijfsmiddel met dezelfde economische functie waarin nadien wordt
geherinvesteerd. 2. Bedrijfsverplaatsing2.1. SteunmaatregelVoorgesteld wordt bij bedrijfsverplaatsing als gevolg van «aangewezen
vormen» van overheidsingrijpen de stille reserves en goodwill door te
schuiven (artikel 3.64 Wet IB 2001). Hetzelfde geldt ten aanzien van de stille
reserves in vervangende bedrijfsmiddelen waarop in meer dan tien jaar pleegt
te worden afgeschreven (artikel 3.54, achtste lid, Wet IB 2001). Hoewel generiek
geformuleerd worden deze faciliteiten in de toelichting gezien als het opheffen
van belangrijke belemmeringen voor de herstructurering van de land- en tuinbouw.De Raad merkt in dit kader op, dat materieel moet worden beoordeeld of
een maatregel als steunmaatregel in de zin van artikel 87 van het EG-Verdrag
moet worden aangemerkt. Indien in de praktijk uitsluitend of nagenoeg uitsluitend
een bepaalde sector van bedrijvigheid van de regeling gebruikmaakt, moet deze
als steunmaatregel worden beoordeeld. In dit verband is mede van betekenis
dat door de aanwijzing van bepaalde vormen van overheidsingrijpen als voorwaarde
voor toepassing een discretionair element in de regeling is gebracht. In de
toelichting is geen opmerking gemaakt over de aanmelding van de regeling bij
de Europese Commissie.De Raad adviseert aan deze aspecten in de toelichting aandacht te geven.2. Bedrijfsverplaatsing2.1. SteunmaatregelNaar aanleiding van de aanbeveling van de Raad is de memorie van toelichting
aangevuld met een passage over de vraag of aanmelding van de maatregel bij
de Europese Commissie nodig is. De strekking daarvan is dat als bij de in
de wet genoemde of bij algemene maatregel van bestuur aangewezen vormen van
overheidsingrijpen vermoedelijk sprake zal zijn van staatssteun, die zal moeten
worden aangemeld bij de Europese Commissie.2.2. Vormen van overheidsingrijpenIn paragraaf 3.2 van de toelichting worden als voorbeelden van de
vormen van overheidsingrijpen die onder de regeling zullen gaan vallen, genoemd
de onteigening van grond met het oog op wegaanleg en de herstructurering van
een bedrijfstak als gevolg van Europese of nationale regelgeving.Deze voorbeelden geven onvoldoende inzicht in de reikwijdte van de in
artikel 3.64, vierde lid, Wet IB 2001 opgenomen delegatiebepaling. Het begrip
«overheidsingrijpen» is ook opgenomen in de resolutie van 25 augustus
1992, BNB 1992/313. Hieronder is verstaan het handelen van de overheid als
de instantie die de bevoegdheid heeft over te gaan tot onteigening alsmede
de totstandkoming van een bestemmingsplan waarbij de nieuwe bestemming ertoe
leidt dat de onderneming uiteindelijk niet langer op de oorspronkelijke plaats
kan worden uitgeoefend. Tevens verruimde het Besluit van 12 juli 1996, BNB
1996/296, de mogelijkheid van doorschuiving in geval van bedrijfsverplaatsing
in de agrarische sector van zogenoemde concentratiegebieden naar niet-concentratiegebieden.
De Raad is van oordeel, indien wordt beoogd deze regelingen te codificeren,
dat de aanwijzing van handelen als overheidsingrijpen niet dient te worden
gedelegeerd, maar dat de omschrijving van overheidsingrijpen in het voorstel
zelf dient te worden opgenomen. Indien beoogd wordt het begrip overheidsingrijpen
te verruimen, dient nader te worden uiteengezet welke criteria voor aanwijzing
worden aangelegd. De omschrijving in de toelichting en de verwijzing naar
het rapport van de werkgroep Fiscale opties bij herstructurering op bedrijfsniveau
in de land- en tuinbouw (werkgroep-Vossers) is zodanig ruim dat onvoldoende
scheidend vermogen ten opzichte van de niet te faciliëren bedrijfsverplaatsingen
wordt verkregen. Het gelijkheidsbeginsel zou dan tot een niet beoogde ruime
toepassing kunnen leiden.In ieder geval is de Raad van oordeel dat de aanwijzing als aangewezen
vorm van overheidsingrijpen als bepalend element in de regeling verder reikt
dan een voorschrift van administratieve aard, een uitwerking van de details
van een regeling, een voorschrift dat dikwijls wijziging behoeft of een voorschrift waarvan is te voorzien dat het met grote spoed moet worden vastgesteld
(aanwijzing 26 van de Aanwijzingen voor de regelgeving).De Raad adviseert de vormen van overheidsingrijpen die kunnen leiden tot
de faciliteit in de wet zelf te omschrijven.2.2. Vormen van overheidsingrijpenHet voorgestelde artikel 3.64, vierde lid, van de Wet IB 2001 heeft als
doel het bestaande uitvoeringsbeleid met betrekking tot herstructureringen
te codificeren en tot op zekere hoogte uit te breiden. Naar aanleiding van
de opmerkingen van de Raad is het voorstel aangepast. Voorzover het gaat om
codificatie, is de omschrijving van het overheidsingrijpen in de wettekst
opgenomen. Voorzover het gaat om uitbreiding, is de aanwijzing bij ministeriële
regeling vervangen door aanwijzing bij algemene maatregel van bestuur en is
de aanwijzingsbevoegdheid nader omschreven.3. DoorschuivingIn het rapport van de werkgroep-Oort II is met betrekking tot de zogenoemde
doorschuiffaciliteiten onder meer het volgende opgemerkt. «Het tweede
betreft de beperking tot de kring van (directe) verwanten in de doorschuiffaciliteit
van artikel 17 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964. Naar het oordeel
van de werkgroep is deze beperking archaïsch. Deze faciliteit zou derhalve
een generiek karakter moeten krijgen. Argument voor een generiek karakter
is dat een doorschuiffaciliteit in het belang is van het voortbestaan van
de onderneming. De continuïteit van de onderneming komt in gevaar indien
door de afrekening van de belastingclaim als gevolg van de bedrijfsoverdracht
liquiditeitsproblemen ontstaan. Dit kan het geval zijn indien de overdrager
bijvoorbeeld een vordering op de koper ontvangt. Bij een geruisloze overdracht
wordt de fiscale afrekening over de stille en fiscale reserves uitgesteld
hetgeen een prijsdrukkend effect heeft. Indien de verkoper dit financiële
voordeel (deels) doorgeeft aan de koper zullen diens financieringslasten lager
uitvallen.» In het rapport «Belastingen bedrijfsleven 21e eeuw»
wordt hierop voortgebouwd met de beperking dat de doorschuiffaciliteit budgettair
haalbaar wordt geoordeeld voor mede-ondernemers.De Raad noemt deze passages uit de rapporten omdat zij mede de motivering
dragen voor de verruiming van de doorschuifregeling. De Raad acht de motivering
voor de voorgestelde regeling ontoereikend en ziet niet in waarom ten aanzien
van de bestaande regeling van «knelpunten» gesproken kan worden.
Uit genoemde rapporten volgt dit niet.Doorschuifregelingen vormen inbreuken op het totale winstbegrip zoals
geformuleerd in artikel 7 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 (Wet IB
1964) en overgenomen in artikel 3.8 Wet IB 2001. Voor deze inbreuken zijn
zwaarwegende gronden nodig, aangezien de ruimte die het jaarwinstbegrip (artikel
3.25 Wet IB 2001) biedt alleen is te rechtvaardigen indien de eindafrekening
sluitend is (artikel 3.61 Wet IB 2001). Zo'n zwaarwegende grond kan het verlichten
van liquiditeitsproblemen zijn. Enkel een «archaïsche beperking»
daarentegen is zo'n zwaarwegende grond niet. De doorschuiffaciliteit van artikel
17 Wet IB 1964 is mede ingegeven door de omstandigheid dat een doorschuiffaciliteit
bij overlijden bestaat. Het afwachten van het overlijden van de ondernemer
teneinde een bedrijfsoverdracht in familiekring te realiseren werd uit een
oogpunt van goede bedrijfsvoering minder passend geoordeeld, hetgeen mede
de achtergrond voor de faciliteit vormt. Deze grond voor het handhaven van
de doorschuifregeling zoals opgenomen in artikel 3.63 Wet IB 2001, is blijven
bestaan door de doorschuifregeling bij overlijden (artikel 3.62 Wet IB 2001).De doorschuiffaciliteit bij overlijden voorkomt liquiditeitsproblemen
als gevolg van de afrekening van de belastingclaim op de stille en fiscale
reserves; bij vererving «komt immers geen geld op tafel». Naar
het oordeel van de Raad dienen alleen doorschuiffaciliteiten geboden te worden
indien geen liquiditeiten buiten de onderneming om beschikbaar komen voor
de fiscale afrekening. Onttrekking van liquiditeiten aan de onderneming, die
een bedreiging voor de continuïteit kan vormen, behoeft dan niet plaats
te vinden. Voor de doorschuiffaciliteiten in de vennootschapsbelastingsfeer
is dit ook het leidende beginsel. Verruiming van de bestaande faciliteit tot
bijvoorbeeld het geval van overdracht van de onderneming tegen een vordering,
zoals ook de werkgroep-Oort II noemt, past in dit kader. De vordering
kan als (verplicht) ondernemingsvermogen voor de overdrager worden aangemerkt
totdat deze is afgelost omdat in deze gevallen materieel ondernemersrisico
wordt gelopen. Tevens wordt daardoor tariefsarbitrage voorkomen.De Raad ziet vooralsnog geen redelijke en objectieve grond voor de verlening
van de faciliteit aan mede-ondernemers. Hierdoor ontstaat een ongelijke behandeling
ten opzichte van andere vormen van overdracht. In het rapport «Belastingen
bedrijfsleven 21e eeuw» wordt voor het voorstel de budgettaire haalbaarheid
genoemd terwijl in de toelichting alleen wordt gesproken over navolging van
dit rapport. Het tevens genoemde belang van de kennisoverdracht is ontoereikend
als grond aangezien de kennis bij de overnemende ondernemer reeds aanwezig
kan zijn en kennisoverdracht ook op vele andere manieren kan plaatsvinden
dan bij mede-ondernemerschap.De Raad adviseert de doorschuiffaciliteit te beperken tot de gevallen
van verlichting van liquiditeitsproblemen en het voorstel in deze zin te heroverwegen.3. DoorschuivingGeconstateerd kan worden dat de huidige faciliteit van doorschuiving in
de familiesfeer te beperkt is, omdat de overdracht aan een familielid dat
nooit actief bij de onderneming betrokken is geweest, gunstiger wordt behandeld
dan bijvoorbeeld de overdracht aan een derde die dat wel was. In navolging
van het rapport «Belastingen bedrijfsleven 21e eeuw» wordt daarom
voorgesteld de regeling van geruisloze doorschuiving in de familiesfeer te
vervangen door een faciliteit voor situaties waarin de onderneming overgaat
op een mede-ondernemer. Daarbij is vereist dat de overnemer, voordat de bedrijfsoverdracht
plaatsvindt, ten minste drie jaar als mede-ondernemer bij de onderneming betrokken
is geweest. De geruisloze doorschuiving kan plaatsvinden op het moment dat
de eigenaar van de onderneming uittreedt.De Raad suggereert in plaats hiervan een faciliteit in te voeren voor
alle situaties waarin de koopsom voor de onderneming schuldig wordt gebleven.
In dit kader zou de vordering tot het ondernemingsvermogen van de overdrager
kunnen worden gerekend. Volledigheidshalve merk ik op dat, om afrekening te
voorkomen, deze suggestie moet worden gecombineerd met de gelijkstelling van
een overdracht tegen een vordering met een overdracht van de onderneming tegen
een winstrecht1. Dit gecombineerde alternatief
is in het verleden overwogen, maar blijkt nogal wat bezwaren te hebben. Afgezien
van de forse inbreuk op goed koopmansgebruik die het alternatief met zich
zou brengen, zou de regeling zeer ingewikkeld worden en veel uitvoeringslasten
met zich brengen. Om te voorkomen dat de vordering reële betekenis ontbeert,
zou bijvoorbeeld moeten worden vereist dat er jaarlijks wordt afgelost en
dat de aflossingen binnen een bepaalde bandbreedte blijven. Dit is met name
van belang voor overdrachten in de familiesfeer, omdat het daar kan voorkomen
dat overdrachten plaatsvinden tegen vorderingen die pas bij het overlijden
van de overdrager worden afgelost. Gezien deze bezwaren is dit alternatief
afgevallen. Wel zijn de opmerkingen van de Raad aanleiding geweest om de memorie
van toelichting aan te vullen.4. Fiscale subsidieregelingen4.1. Diergezondheids- en dierenwelzijnsinvesteringsaftrekDe Raad heeft meermalen fiscale subsidies (belastinguitgaven) in de advisering
betrokken. Hoewel de Raad het instrument als zodanig niet zonder meer afwijst,
heeft het college steeds gewezen op de spanningen die het opnemen van fiscale
subsidies in de belastingwetgeving oproept. Naar het oordeel van de Raad moeten doeltreffendheid (beleidseffectiviteit),
doelmatigheid (kosten-efficiency) en inpasbaarheid binnen de fiscale structuur
vaststaan voordat tot opneming van een fiscale subsidie kan worden overgegaan.
Daartoe moeten de afweging tussen mogelijke voor- en nadelen van het instrument
worden vastgelegd, de verwachte effectiviteit worden onderbouwd, de doelen
van de regeling toetsbaar worden geformuleerd, voldoende aandacht worden gegeven
aan de administratieve lasten en de verwachte derving van de belasting- en
premieontvangst inzichtelijk worden geraamd (kamerstukken II 1998/99, 26 727,
A, pt. 27 en 28). De Raad constateert dat ten aanzien van de voorgestelde diergezondheids-
en dierenwelzijnsinvesteringsaftrek in het geheel niet is aangetoond dat is
voldaan aan vorenstaande voorwaarden voor inpassing in de inkomstenbelastingwetgeving.
Het enkele verwijzen naar een voorstel van een werkgroep, waarin in belangrijke
mate het sectorbelang is vertegenwoordigd, rechtvaardigt de invoering van
een fiscale subsidie niet. Daarbij komt dat ook in het rapport van de werkgroep-Vossers
niet méér is gesteld dan dat dierenwelzijnsinvesteringen fiscaal
gestimuleerd kunnen worden, waarbij kan worden gedacht aan een willekeurig
afschrijvingsregime of een investeringsaftrek, met een budgettair beslag van
5 miljoen gulden.De Raad merkt op dat voor het verkrijgen van de voorgestelde aftrek de
administratieve kosten en lasten voor de subsidiegenieter hoog zijn doordat
een accountantsverklaring op de aanvraag wordt geëist.De Raad is van mening dat de stimulering van diergezondheidsen dierenwelzijnsinvesteringen
niet door middel van een belastinguitgave vorm moet worden gegeven maar op
andere wijze dient te worden geregeld.4. Fiscale subsidieregelingen4.1. Diergezondheids- en dierenwelzijnsinvesteringsaftrekDe bedenkingen van de Raad bij deze maatregel hebben geleid tot een heroverweging
van de diergezondheids- en dierwelzijnsinvesteringsaftrek. Het verbeteren
van het dierwelzijn, de diergezondheid en de hygiëne bij de herstructurering
van de landbouw en in het bijzonder van de veehouderijsectoren is van belang.
Dit neemt niet weg dat het hier zou gaan om een (wel heel) specifieke aftrek
waarvan afgevraagd kan worden of het wenselijk is dat deze deel uitmaakt van
de fiscale structuur. In dit opzicht kunnen de genoemde doelstellingen (dan)
ook (beter) langs andere wegen worden gestimuleerd. Zo kan de herinvesteringsreserve
op zich al een bijdrage leveren. Daarnaast zal worden bezien of belangrijke
vanuit dierwelzijn, diergezondheid en de hygiëne wenselijke investeringen
met bestaande fiscale instrumenten kunnen worden gestimuleerd. Het voorgaande
heeft geresulteerd in het schrappen van dit onderdeel uit het wetsvoorstel
waarbij het budget van f 5 mln voor 2001 beschikbaar blijft voor het
verbeteren van het dierwelzijn, de diergezondheid en de hygiëne.4.2. Duurzame ondernemingsaftrekDe duurzame ondernemingsaftrek is ingevoerd bij nota van wijziging op
het Belastingplan 2000 (kamerstukken II 1999/2000, 26 820, nr. 15). De
Raad heeft over deze wijziging geen advies uitgebracht. De aldus in het belastingplan
2000 opgenomen maatregel heeft niet direct betrekking op het budgettaire beeld
en het koopkrachtbeeld van 2000.De Raad constateert ook ten aanzien van de duurzame ondernemingsaftrek
dat in de toelichting op de nota van wijziging niet is aangegeven dat aan
de in paragraaf 4.1 genoemde voorwaarden voor inpassing in de inkomstenbelastingwetgeving
is voldaan.De Raad adviseert de doeltreffendheid (beleidseffectiviteit), doelmatigheid
(kosten-efficiency) en inpasbaarheid binnen de fiscale structuur van de maatregel
alsnog aan te geven.4.2. Duurzame ondernemingsaftrekZoals de Raad opmerkt, is de duurzame ondernemingsaftrek ingevoerd bij
nota van wijziging op het Belastingplan 2000. Het betreft hier een voorlopige
regeling naar aanleiding van de motie De Graaf (kamerstukken II, vergaderjaar
1999–2000, 26 800, nr. 22) inzake de invoering van een fiscale
stimuleringsregeling voor biologische landbouw in de vorm van een duurzame
ondernemersaftrek. Een duurzame ondernemingsaftrek past in de fiscale structuur
in het kader van de verdere vergroening van het fiscale stelsel. De duurzame
ondernemingsaftrek geeft voorts een belangrijk maatschappelijk signaal met
betrekking tot het belang dat de overheid hecht aan groei van het aandeel
van de biologische landbouw. Verwacht wordt dat, mede door een duurzame ondernemingsaftrek,
dit aandeel de komende jaren aanzienlijk zal toenemen. De administratieve
lasten die de regeling met zich brengt, zullen naar verwachting
van beperkte omvang zijn. Zo zal voor de biologische landbouw in beginsel
kunnen worden volstaan met een SKAL-certificaat. De derving van de faciliteit
is voor het jaar 2000 geraamd op f 25 mln.4.3. (Donker)groene beleggingen4.3.1. EffectiviteitDe vrijstelling van de rendementsheffing voor groene beleggingen is één
van de fiscale subsidies die in de Wet IB 2001 is opgenomen. Bij een verruiming
van de fiscale subsidie met een (extra) aftrekbedrag groene beleggingen zoals
wordt voorgesteld, zal de effectiviteit daarvan moeten worden aangegeven.
Uitgaande van het gevoelen in het parlement dat groene beleggingen onvoldoende
aantrekkelijk zouden zijn na de invoering van de Wet IB 2001, dient bij het
voorstel tot invoering van het aftrekbedrag groene beleggingen (artikelen
6.39a en 6.39b Wet IB 2001) dit gevoelen geconcretiseerd te zijn. Aannemelijk
dient te zijn gemaakt dat het beleggend publiek de groene beleggingen gaat
mijden zonder aanvullende stimulans, alsmede dat de voorgestelde stimulans
toereikend is om het (kwantitatieve) niveau van de groene beleggingen te handhaven
zonder dat die stimulans omslaat in het te sterk verdringen van andere maatschappelijke
beleggingen.De Raad adviseert in de toelichting op deze aspecten in te gaan.4.3. (Donker)groene beleggingen4.3.1. EffectiviteitDe Raad adviseert om het gevoelen van het parlement dat groene beleggingen
zonder tegemoetkoming onvoldoende aantrekkelijk zouden zijn, nader te concretiseren.
Tevens zou daarbij aannemelijk gemaakt moeten worden dat de gegeven stimulans
toereikend is om het niveau van groene beleggingen te handhaven. De memorie
van toelichting is op dit punt aangevuld.4.3.2. Donkergroen beleggenIn de toelichting is met betrekking tot donkergroen beleggen niet meer
gesteld dan dat het streven is dat groenfondsen op termijn ten minste 70 procent
van hun vermogen gaan investeren in zogenoemde donkergroene projecten, alsmede
dat de invulling van dit begrip plaats zal vinden bij ministeriële regeling.De Raad adviseert uiteen te zetten aan de hand van welke criteria projecten
als donkergroen zullen worden gekwalificeerd, welke gevolgen aan die kwalificatie
worden verbonden en welke verschillen bestaan met groen beleggen, alsmede
een wettelijke grondslag voor de aanwijzing als donkergroen project in de
regeling op te nemen.4.3.2. Donkergroen beleggenNaar aanleiding van de opmerking van de Raad over een wettelijke basis
voor het verlenen van de kwalificatie donkergroen aan een project heb ik de
toelichting aangepast. Daarbij is vooralsnog aangesloten bij de thans bestaande
indeling en aanwijzing van groene projecten. Wel merk ik op dat de verdere
ontwikkeling rond het groene karakter van de regeling door mij nauwlettend
zal worden gevolgd, mede gelet ook op de oorspronkelijke bedoeling van de
regeling. Bij eventuele verdere aanpassing zullen de opmerkingen van de Raad
over de mate van delegatie ter harte worden genomen.4.3.3. SteunmaatregelDe Raad merkt ook ten aanzien van (donker)groene beleggingen op, dat materieel
moet worden beoordeeld of een maatregel niet als steunmaatregel in de zin
van artikel 87 van het EG-Verdrag moet worden aangemerkt. Indien in de praktijk
uitsluitend of nagenoeg uitsluitend een bepaalde sector van bedrijvigheid
profiteert van de regeling moet deze als steunmaatregel worden beoordeeld.
De aanwijzing van bepaalde projecten als «donkergroen» kan ertoe bijdragen dat het groen beleggen een steeds meer op een bepaalde
sector van bedrijvigheid gericht karakter krijgt. In de toelichting is geen
opmerking gemaakt over de aanmelding van de regeling bij de Europese Commissie.De Raad adviseert aan dit aspect in de toelichting aandacht te geven.4.3.3. SteunmaatregelNaar aanleiding van de opmerkingen van de Raad is de memorie van toelichting
aangevuld met een passage waarin wordt ingegaan op de vraag of aanmelding
van de regeling voor groene beleggingen bij de Europese Commissie nodig is.
In de toelichting is vermeld dat de invulling van de regeling bij ministeriële
regeling plaatsvindt. Daarbij zal getoetst worden of sprake is van steun die
noodzaakt tot melding bij de Europese Commissie.5. Geruisloze terugkeer uit de besloten vennootschap5.1. Verrekening tariefverschillenDe tarieven van de inkomsten- en vennootschapsbelasting, zoals deze met
ingang van 1 januari 2001 zullen gaan gelden, maken de «omzetting»
van een eenmanszaak of vennootschap onder firma (V.O.F.) in een besloten vennootschap
(B.V.) met beperkte aansprakelijkheid en de «terugkeer» uit de
B.V. naar eenmanszaak of V.O.F. eenvoudiger dan onder het huidige regime.
Deze omstandigheid draagt bij tot een minder fiscaal geïndiceerde keuze
van rechtsvorm van een onderneming, hetgeen een goede ontwikkeling is.Ervan uitgaande dat er in het kader van de (normale) jaarlijkse heffing
sprake is van een globaal evenwicht tussen de inkomstenbelastingheffing over
de winst uit onderneming aan de ene kant en de vennootschapsbelastingheffing
over de winst minus het loon van de directeur vermeerderd met de inkomstenbelastingheffing
over dat loon en de (toekomstige) aanmerkelijk belangheffing over de winst
minus het loon en minus de vennootschapsbelasting aan de andere kant, dient
alleen stilgestaan te worden bij de fiscale afrekeningsmomenten ter gelegenheid
van een omzetting of terugkeer.Zoals hiervoor ten aanzien van de doorschuiving is opgemerkt, is er reden
voor een doorschuiffaciliteit indien de liquiditeiten voor de fiscale afrekening
uit de onderneming zouden moeten komen. Daarvan kan hier sprake zijn, zodat
in beginsel bij omzetting de inkomstenbelastingheffing over de stakingswinst
en bij terugkeer de vennootschapsbelastingheffing over de stakingswinst en
de aanmerkelijk belangheffing over de liquidatie-uitkering achterwege moeten
kunnen blijven.Als tweede voorwaarde geldt, dat, indien tariefverschillen optreden, zij
moeten worden verrekend. Bij een omzetting is er nagenoeg geen sprake van
een tariefverschil aangezien de (toekomstige) inkomstenbelastingheffing over
de (doorgeschoven) stille en fiscale reserves en goodwill globaal in evenwicht
is met de (toekomstige) vennootschapsbelastingheffing daarover vermeerderd
met de (nog verder toekomstige) aanmerkelijk belangheffing over de nettowaarde
van die stille en fiscale reserves en goodwill.Bij terugkeer kan er wel sprake zijn van tariefverschillen die moeten
worden verrekend. Dit betreft het geval waarin de boekwaarde van het vermogen
van de B.V. hoger is dan de verkrijgingsprijs van de aandelen, alsmede het
geval waarin die boekwaarde lager is dan de verkrijgingsprijs van de aandelen.In het eerstgenoemde geval is sprake van door de B.V. ingehouden winst
waarover wel vennootschapsbelasting maar nog geen aanmerkelijk belangheffing
is geheven. Deze aanmerkelijk belangheffing moet alsnog worden geheven. In
het laatstgenoemde geval is al sprake geweest van een aanmerkelijk belangheffing
over (netto) stille reserves en goodwill. In verband met de toekomstige inkomstenbelastingheffing
over die stille reserves en goodwill dient die aanmerkelijk belangheffing
te worden vergoed.Deze aanmerkelijk belangheffing dan wel vergoeding van de aanmerkelijk
belangheffing dient zo spoedig mogelijk plaats te vinden. Indien de heffing
langer wordt uitgesteld dan uit een oogpunt van verlichting van financieringsproblemen
gerechtvaardigd is, kan oneigenlijk gebruik van de zogenoemde geruisloze omzetting
(artikel 3.65 Wet IB 2001) ontstaan. Het is aantrekkelijk voor een inkomstenbelastingplichtige
ondernemer zijn onderneming om te zetten in een B.V. in het zicht van een
transactie waarbij een aanzienlijke boekwinst zal worden gerealiseerd.
Door de geruisloze omzetting wordt de 52%-heffing vervangen door een 35%-heffing
plus een 25%-heffing over het nettobedrag op termijn. Door enige tijd later
«terug te keren» wordt laatstgenoemde heffing uitgesteld tot staking
van de onderneming, hetgeen een aanmerkelijk belastinguitstel betekent.Aan de andere kant wordt bij (lang) uitstel de vergoeding voor de eerder –
achteraf bezien te veel – geheven aanmerkelijk belangheffing niet terstond
gegeven, hoewel daar eigenlijk gelet op de ratio van de faciliteit wel recht
op bestaat.Op grond van deze overwegingen zou er reden zijn de (aanvullende) aanmerkelijk
belangheffing te realiseren door het opleggen van een conserverende aanslag,
die in termijnen maar uiterlijk op het tijdstip van staking van de «teruggekeerde»
onderneming kan worden ingevorderd. Liquiditeitsproblemen zouden in de invorderingssfeer
verder kunnen worden verlicht.De hiervoor bedoelde vergoeding voor de aanmerkelijk belangheffing kan
plaatsvinden door het toekennen van een credit ter grootte van 25% van het
verschil tussen de boekwaarde van het vermogen van de B.V. en de verkrijgingsprijs
van de aandelen die met de inkomstenbelasting wordt verrekend naar rato van
de gemaakte winst van de «teruggekeerde» onderneming.De hiervoor geschetste verrekening van de tariefverschillen wordt niet
voorgesteld, in de plaats hiervan is gekozen voor de naar het oordeel van
de Raad meer gecompliceerde regeling inzake de terugkeerreserve (artikel 3.54a
Wet IB 2001). De complexiteit wordt voornamelijk veroorzaakt door de indirecte
verrekening van de hiervoor omschreven tariefverschillen door middel van een
positieve of negatieve reserve, waarbij uitgegaan wordt van een vervreemdingsvoordeel
bij liquidatie van de B.V. dat weliswaar wordt vrijgesteld maar toch eerst
moet worden berekend, alsmede door een (directe) aanmerkelijk belangverliesverrekening.De Raad adviseert in de toelichting de keuze voor de voorgestelde variant
in het licht van mogelijke vereenvoudigingen nader uiteen te zetten.5. Geruisloze terugkeer uit de besloten vennootschap5.1. Verrekening tariefverschillenDe Raad constateert dat de tarieven die vanaf 2001 zullen gelden
in de inkomsten- en vennootschapsbelasting bijdragen aan een minder fiscaal
geïndiceerde keuze van de rechtsvorm voor de onderneming. De Raad bestempelt
dit als een goede ontwikkeling. Ervan uitgaande dat er in het kader van de
(normale) jaarlijkse heffing sprake is van een globaal evenwicht, dient –
aldus de Raad – alleen te worden stilgestaan bij de fiscale afrekeningsmomenten
ter gelegenheid van een omzetting of terugkeer.Bij een geruisloze terugkeer uit de BV – zo stelt de Raad –
moeten tariefverschillen tussen de vennootschapsbelasting en aanmerkelijkbelangheffing
enerzijds en de box-I inkomstenbelasting anderzijds, worden verrekend. In
het wetsvoorstel is ervoor gekozen om door middel van het creëren van
een zogenoemde terugkeerreserve een eventueel tariefverschil te verrekenen
op het moment waarop de onderneming of een zelfstandig gedeelte van de onderneming,
wordt gestaakt. De Raad stelt daarentegen voor om door middel van het instrument
van de conserverende aanslag die verrekening zo spoedig mogelijk in de tijd
te laten plaatsvinden. Voorts acht de Raad de gekozen opzet complex en adviseert
de keuze voor de regeling in het licht van mogelijke vereenvoudigingen nader
uiteen te zetten.Zoals de Raad terecht stelt moeten tariefverschillen in het kader van
de geruisloze terugkeer worden verrekend. Zou dat niet gebeuren, dan zou de
aanmerkelijk belangclaim op in de BV aanwezige winstreserves verloren gaan
ten gevolge van de geruisloze terugkeer (de box-I inkomstenbelastingclaim
die wordt gevestigd op de stille reserves en goodwill strekt zich namelijk
niet uit tot ingehouden winst). Het niet verrekenen van tariefverschillen
kan er ook toe leiden dat een te hoge belastingdruk ontstaat bijvoorbeeld
in situaties waarin er geen aanmerkelijkbelangclaim is omdat de aandelen kort
voor de geruisloze terugkeer zijn verworven (de box-I inkomstenbelastingclaim
die wordt gevestigd op de stille reserves en goodwill, zal dan een hogere
belastingdruk veroorzaken dan wenselijk is aangezien deze meer bedraagt dan
de druk van de vennootschapsbelastingclaim). In vergelijking tot het alternatief van de Raad, sluit het moment van
verrekening van deze tariefverschillen in het voorstel beter aan bij het moment
waarop ze daadwerkelijk tot uitdrukking komen. Dit zal namelijk in de regel
het geval zal zijn als de onderneming wordt geliquideerd of overgedragen.
In bepaalde gevallen kunnen ook eerder stille reserves worden gerealiseerd,
bijvoorbeeld door afstoting van afzonderlijke bedrijfsmiddelen. Doorgaans
zal dan echter gebruik worden gemaakt van de mogelijkheid om de stille reserves
door te schuiven naar nieuwe investeringen door middel van de herinvesteringsreserve.
Realisatie van de belastingclaim op de aldus doorgeschoven stille reserves
zal dan veelal pas bij staking van – een zelfstandig gedeelte van –
de onderneming, tot uitdrukking komen. Daarmee sluit de in het wetsvoorstel
gekozen systematiek aan bij het uitgangspunt om met de terugkeerregeling zoveel
mogelijk de situatie te benaderen die aanvankelijk bestond onder het regime
van de vennootschapsbelasting. In die situatie worden de belastingclaims op
de stille reserves, goodwill en de winstreserves pas afgerekend op het moment
waarop de aandelen worden afgestoten dan wel ingeval van liquidatie van de
BV. In de voorgestelde regeling wordt dat voor situaties waarin de aanmerkelijkbelangclaim
en vennootschapsbelastingclaim meer bedragen dan de inkomstenbelastingclaim
op de stille reserves en goodwill, bewerkstelligd door vorming van een zogenoemde
positieve terugkeerreserve. Die reserve verhoogt de winst die wordt behaald
bij staking van de onderneming. Voor situaties waarin de aanmerkelijkbelangclaim
en de vennootschapsbelastingclaim tezamen lager zijn dan de te vestigen inkomstenbelastingclaim
wordt dat bereikt door vorming van een negatieve terugkeerreserve die de stakingswinst
vermindert.Voordeel van deze benadering is dat de grondslag waarover het tariefverschil
moet worden verrekend, nog wordt beïnvloed door de bedrijfsresultaten
die na de terugkeer worden behaald. Dit kan gunstig zijn voor de belastingplichtige
in situaties waarin de winstverwachting van de onderneming het eigenlijk niet
zou toelaten om doorgeschoven belastingclaims definitief af te rekenen. Ook
in dit opzicht sluit de voorgestelde regeling zoveel mogelijk aan bij de situatie
die zou ontstaan indien geen gebruik zou zijn gemaakt van de terugkeerregeling.
In het laatste geval zouden verliezen geleden door de vennootschap kunnen
leiden tot vermindering van eerder ingehouden winst en daarmee tot verlaging
van de aanmerkelijkbelangclaim. In het alternatief van de Raad is daarentegen
steeds sprake van definitieve afrekening.De Raad voert aan dat door de terugkeerreserve oneigenlijk gebruik van
de geruisloze terugkeer kan ontstaan: ondernemers zouden in het zicht van
realisatie van aanzienlijke boekwinsten eerst geruisloos de BV kunnen ingaan
en deze vervolgens weer geruisloos uitgaan om op die wijze de belastingheffing
ten dele – er wordt namelijk wel vennootschapsbelasting geheven over
de stille reserves – uit te stellen tot het moment van staking. Deze
mogelijkheid is echter niet zozeer een gevolg van de voorgestelde terugkeerregeling
als wel van de bestaande mogelijkheid om een IB-onderneming geruisloos om
te zetten in een BV. Ook in die situatie wordt namelijk de aanmerkelijkbelangclaim
pas afgerekend bij vervreemding van de aandelen, hetgeen vergelijkbaar is
met het staken van de onderneming. Bovendien zal vaak zowel bij een onderneming
in de inkomstenbelasting als bij een onderneming van een BV, de belastingheffing
over stille reserves door gebruikmaking van de herinvesteringsreserve worden
uitgesteld tot het moment van staking van de onderneming.Naar aanleiding van de stelling van de Raad dat het systeem van de verrekening
door middel van terugkeerreserves complex zou zijn omdat daarvoor eerst nodig
is dat het vervreemdingsvoordeel uit aanmerkelijk belang wordt berekend, merk
ik op dat het voor het alternatief van de Raad evenzeer nodig is dat voordeel
uit aanmerkelijk belang te berekenen. De opmerkingen van de Raad zijn voor
mij wel aanleiding geweest om in de memorie van toelichting enkele cijfervoorbeelden
op te nemen aan de hand waarvan de systematiek van de terugkeerregeling wordt
verduidelijkt. Tevens is in de toelichting nader ingegaan op het uitgangspunt
dat aan de gekozen systematiek van de terugkeerregeling ten grondslag ligt.5.2. VerliesverrekeningIn de toelichting op artikel 3.54a, tweede lid, laatste volzin, Wet IB
2001 wordt gesteld dat voorkomen moet worden dat een verlies uit aanmerkelijk
belang door middel van de terugkeerreserve wordt overgebracht
naar box I. Daartoe wordt bij de bepaling van de terugkeerreserve het vervreemdingsvoordeel
ten minste op nihil gesteld.De Raad merkt op dat, indien bij «terugkeer» rekening wordt
gehouden met een verkrijgingsprijs van de aandelen die hoger is dan de waarde
in het economisch verkeer van het vermogen van de vennootschap verminderd
met de belastinglatentie, er niet zozeer sprake is van «overbrengen»
van een aanmerkelijk belangverlies van box II naar box I, maar van een tariefmaatregel
die bewerkt dat de belastingdruk op de winst van de onderneming, die na de
«terugkeer» wordt behaald, globaal in evenwicht is met de belastingdruk
op die winst, indien geen terugkeer zou hebben plaatsgevonden. In deze benadering
is er geen reden bij de bepaling van de terugkeerreserve geen rekening te
houden met een negatief vervreemdingsvoordeel.De voorgestelde regeling leidt ertoe, dat bij «terugkeer»
het verschil tussen de verkrijgingsprijs van de aandelen en de waarde in het
economisch verkeer van het vermogen van de vennootschap verminderd met de
belastinglatentie terstond als verlies uit aanmerkelijk belang wordt genomen
gelet op het bepaalde in artikel 4.34, tweede en derde lid, Wet IB 2001. Deze
bepalingen zijn met betrekking tot een gefacilieerde liquidatie niet uitgesloten.
Een zodanige – tussentijdse verliesneming past niet goed bij een geruisloze
doorschuiving. Daarenboven wordt alsdan de aanmerkelijk belangheffing over
de «minst zekere winst» (inhaal verlies of verdampte goodwill)
terstond en de «meer zekere winst» (stille reserves en goodwill)
eerst bij staking van de onderneming in aanmerking genomen. Dit kan als minder
evenwichtig worden ervaren.De Raad adviseert in de toelichting aandacht aan deze aspecten te geven.5.2. VerliesverrekeningDe Raad voert aan dat indien bij de terugkeer rekening zou worden gehouden
met een verkrijgingsprijs die hoger is dan de waarde in het economische verkeer
van de vennootschap, er niet zozeer sprake is van het overhevelen van een
aanmerkelijkbelangverlies van box-II naar box-I, maar van een maatregel die
ervoor zorgt dat de belastingdruk op de winst van de onderneming na de terugkeer
globaal in evenwicht is met de belastingdruk op die winst indien geen terugkeer
had plaatsgevonden. Verder wijst de Raad erop dat de voorgestelde regeling
ertoe leidt dat een aanmerkelijkbelangverlies bij de terugkeer terstond kan
worden verrekend, ook al is dit in feite nog niet gerealiseerd.Naar aanleiding hiervan wijs ik er op dat indien de gedachtegang van de
Raad op het punt van de doorschuiving van latente aanmerkelijkbelangverliezen
zou worden gevolgd – hetgeen zoals de Raad terecht opmerkt beter past
bij een geruisloze doorschuiving met behoud van de materiële belastingclaims –
het de facto mogelijk zou worden een aanmerkelijkbelangverlies te transformeren
in een aftrekpost die ten laste komt van het inkomen uit werk en woning. Zoals
bekend, heb ik tijdens de behandeling van het voorstel van Wet inkomstenbelasting
2001 in de Eerste Kamer toegezegd dat in het kader van de Wet Technische aanpassingen
zal worden bezien op welke wijze alsnog een mogelijkheid kan worden gecreëerd
om in bepaalde gevallen aanmerkelijkbelangverliezen te verrekenen met inkomen
uit werk en woning (Handelingen I, 1999–2000, blz. 1258–1259).
Naar aanleiding van de opmerkingen van de Raad ben ik bereid daarbij tevens
te bezien of het wenselijk is doorschuiving van latente aanmerkelijkbelangverliezen
in het kader van een geruisloze terugkeer mogelijk te maken.5.3. VervreemdingsvoordeelDe Raad merkt op dat het vervreemdingsvoordeel bij een gefacilieerde liquidatie
als zodanig niet wordt omschreven, aangezien artikel 4.34, eerste lid, Wet
IB 2001 uitdrukkelijk is uitgesloten voor deze liquidatie. Uit de voorgestelde
regeling lijkt voort te vloeien dat als overdrachtsprijs als bedoeld in artikel
4.20 Wet IB 2001 moet worden aangehouden de waarde in het economische verkeer
van het vermogen van de vennootschap, waarbij de latente vennootschapsbelasting
moet worden gesteld op 35% van het verschil tussen genoemde waarde en de boekwaarde
van het vermogen. Het percentage van de latente belasting moet in samenhang
worden gezien met de bepaling van de omvang van de terugkeerreserve
(artikel 3.54a, derde lid, Wet IB 2001).De Raad adviseert het vervreemdingsvoordeel uitdrukkelijk in de Wet IB
2001 te omschrijven teneinde voldoende kenbaar te zijn en te voorkomen dat
de samenhang met artikel 3.54a, derde lid, Wet IB 2001 verbroken wordt.5.3. VervreemdingsvoordeelAan het advies van de Raad uitdrukkelijk in de wet vast te leggen op welke
wijze het door te schuiven vervreemdingsvoordeel bij een geruisloze terugkeer
wordt bepaald, heb ik gevolg gegeven.5.4. Pensioen in eigen beheerArtikel 19a van de Wet op de loonbelasting 1964 (Wet LB 1964) maakt het
onderbrengen van pensioenverplichtingen jegens de directeur-grootaandeelhouder
in eigen beheer mogelijk. Bij een gefacilieerde liquidatie van de ven- nootschap
gaan deze verplichtingen door vermenging teniet. Uit de toelichting op artikel
3.69 Wet IB 2001 blijkt dat de bestaande pensioenverplichtingen van de vennootschap
bij een gefacilieerde liquidatie vrijvallen (en belast worden), hetgeen alleen
kan worden voorkomen door onderbrenging bij een zogenoemde toegelaten professionele
verzekeraar of pensioenuitvoerder. Dotatie aan de fiscale oudedagsreserve
wordt alleen toegestaan voor bepaalde lijfrenteverplichtingen die eveneens
bij een gefacilieerde liquidatie door vermenging tenietgaan.De Raad verwacht dat de afrekening over of de afstorting van de pensioenverplichting
in eigen beheer een aanmerkelijke drempel zal betekenen voor het gebruikmaken
van de gefacilieerde liquidatie van de vennootschap. De faciliteit boet daarmee
sterk aan betekenis in. In de toelichting is niet uiteengezet welke bezwaren
een dotatie aan de fiscale oudedagsreserve ter grootte van de pensioenverplichting
in eigen beheer ontmoet. Naar het oordeel van de Raad moeten hier mogelijkheden
voor het verlagen van de drempel liggen.De Raad adviseert de mogelijkheden voor een extra dotatie aan de oudedagsreserve
te verruimen.5.4. Pensioen in eigen beheerBij de keuze om een onderneming te drijven in de vorm van een besloten
vennootschap, spelen naast het civielrechtelijke motief om de aansprakelijkheid
voor ondernemingschulden te beperken, fiscale overwegingen zoals de hoogte
van de tarieven en de mogelijkheid om in eigen beheer een pensioenreserve
op te kunnen bouwen. Als men op een later tijdstip er voor kiest om alsnog
de besloten vennootschap op te geven als de rechtsvorm waarin de onderneming
wordt gedreven, houdt dit een keuze in voor een ander civiel en fiscaal juridisch
regime. De terugkeerregeling heeft niet tot doel om alle fiscale gevolgen
daarvan weg te nemen. De regeling beoogt slechts neutraliteit in de heffing
over bestaande belastingclaims voor en na de terugkeer. De gevolgen van een
terugkeer uit de BV voor pensioenverplichtingen jegens de aandeelhouder die
in eigen beheer werden gehouden moeten in dit perspectief worden bezien. Bij
de terugkeer uit de vennootschap heeft men de mogelijkheid om het pensioen
feitelijk in eigen beheer te houden door de pensioenverplichting over te brengen
naar een eigen pensioen-BV. Het vermogen van deze vennootschap kan in beginsel
worden belegd in leningen aan de aan- deelhouder ten behoeve van de onderneming
die hij voortzet. Slechts indien men niet kiest voor deze mogelijkheid en
de pensioenverplichting evenmin onderbrengt bij een toegelaten professionele
verzekeraar of pensioenuitvoerder, zal de voorziening vrijvallen.Voorts moet worden bedacht dat als een pensioenverplichting niet elders
wordt ondergebracht, er sprake is van afkoop van pensioen; een situatie die
op grond van de Pensioen- en spaarfondsenwet en de Wet op de loonbelasting
1964 als een ongewenste afwikkeling van het pensioen moet worden aangemerkt.
Vanuit die optiek moet worden voorkomen dat door middel van de terugkeerfaciliteit
het voor de directeur-grootaandeelhouder aantrekkelijk wordt gemaakt om tot
afkoop van pensioen over te gaan. 5.5. Uitwerking regelingDe uitwerking van de gefacilieerde terugkeer geeft aanleiding tot het
maken van de volgende kanttekeningen.a. De hoofdregel is neergelegd in artikel 14c Wet Vpb 1969, waarin is
bepaald dat de winst die bij of als gevolg van de ontbinding tot uitdrukking
komt niet in aanmerking wordt genomen alsmede dat de aandeelhouders in de
plaats van de vennootschap treden. Met andere woorden dat de boekwaarden van
de vermogensbestanddelen wordt doorgeschoven naar de ondernemingen van de
voortzettende ex-aandeelhouders. Op deze wijze kan de inkomstenbelastingclaim
op de stille en fiscale reserves en goodwill worden gevestigd. Indien geen inkomstenbelastingclaim kan worden gevestigd omdat de desbetreffende
vermogensbestanddelen niet tot het ondernemingsvermogen van de voortzettende
ex-aandeelhouders kunnen behoren, zoals bij beleggingen het geval is, moet
bij de ontbinding van de vennootschap worden afgerekend (artikel 14c, vierde
lid, onderdeel a, Wet Vpb 1969). Dit is passend in het kader van de faciliteit. Evenzo dient alsdan de aanmerkelijk belangclaim te worden afgerekend.
Naar het oordeel van de Raad is dit onduidelijk geregeld. Indien bij de liquidatie
van de vennootschap beleggingen opkomen aan de aandeelhouders, vormt de waarde
van deze beleggingen een niet-gefacilieerde liquidatie-uitkering die in de
aanmerkelijk belangheffing betrokken dient te worden. De in aanmerking te
nemen overdrachtsprijs is de waarde in het economische verkeer van die beleggingen
verminderd met de vennootschapsbelasting die bij de ontbinding geheven is.
Uitdrukkelijk zal echter de verkrijgingsprijs van de belaste liquidatie-uitkering
moeten worden omschreven. Artikel 4.34, vierde lid, Wet IB 2001 beoogt zoals
uit de toelichting blijkt, in samenhang met artikel 4.19, tweede volzin, Wet
IB 2001 vast te leggen, dat een evenredig deel van de verkrijgingsprijs van
de aandelen aan de belaste liquidatie-uitkering wordt toegerekend. Van een
vervreemding van een gedeelte van de in de aandelen besloten rechten kan in
deze gevallen echter niet worden gesproken. Tekst en toelichting van het voorstel
kunnen dan ook niet met elkaar in overeenstemming worden gebracht. De Raad adviseert de toerekening van de verkrijgingsprijs van de aandelen
aan het belaste en niet-belaste deel van de liquidatie-uitkering uitdrukkelijk
te regelen en artikel 4.19, tweede volzin, Wet IB 2001 daartoe aan te vullen.b. Artikel 14c, vierde lid, onderdeel b, Wet Vpb 1969 heeft betrekking
op de waarschijnlijk zelden voorkomende gevallen van verrekeningen tussen
ex-aandeelhouders in verband met het ontstaan van buitenvennootschappelijk
ondernemingsvermogen of bij splitsing van de onderneming. In deze gevallen
wordt voorgesteld steeds verplicht af te rekenen over het verschil tussen
de waarde in het economisch verkeer en de boekwaarde van het vermogensbestanddeel.
Naar het oordeel van de Raad kan er ook in die gevallen reden zijn de belastingclaim
op de desbetreffende vermogensbestanddelen door te schuiven. Ervaring met
de figuur zal eerst moeten worden opgedaan, voordat een definitieve regeling
gefundeerd kan worden getroffen. De Raad adviseert de bepaling te schrappen en de mogelijkheid voorwaarden
te stellen indien zich de figuur van een door de aandeelhouder geleverde tegenprestatie
voordoet, in artikel 14c, zesde lid, Wet Vpb 1969 op te nemen.c. Indien tot de vermogensbestanddelen van de vennootschap een afgewaardeerde
deelneming als bedoeld in artikel 13ca Wet Vpb 1969 behoort, wordt op grond
van artikel 14c, vierde lid, onderdeel c, Wet Vpb 1969 de opwaardering tot
de niet-gefacilieerde winst gerekend. Naar het oordeel van de Raad is de opwaardering –
en daarmee de vennootschapsbelastingheffing – niet vanzelfsprekend.
Het ontbreken van een deelnemingsvrijstelling voor de inkomstenbelastingheffing
leidt er reeds toe, dat alle voorde- len die uit de deelneming boven de boekwaarde
worden genoten belast zijn. De vennootschapsbelastingclaim wordt volledig
omgezet in een inkomstenbelastingclaim. Het ontbreken van een deelnemingsvrijstelling bij de winstbepaling in
de inkomstenbelastingsfeer roept daarenboven de vraag op of de
geruisloze terugkeer niet moet doorwerken tot deelnemingen indien de moedervennootschap
gefacilieerd wordt ontbonden. De Raad adviseert het voorstel op deze punten aan te passen.d. Indien vermogensbestanddelen door een aanmerkelijk belanghouder aan
zijn vennootschap ter beschikking worden gesteld, wordt het rendabel maken
van deze vermogensbestanddelen aangemerkt als het resultaat uit overige werkzaamheden
(artikel 3.92 Wet IB 2001). Deze regeling is uitgebreid tot een nader in dat
artikel omschreven familiegroep. Artikel 3.98a Wet IB 2001 geeft aan de ex-aandeelhouder
een doorschuiffaciliteit indien de vennootschap gefacilieerd wordt geliquideerd,
maar deze faciliteit wordt niet aan de leden van vorenbedoelde familiegroep
geboden. Zij zullen derhalve moeten afrekenen hoewel artikel 3.91 Wet IB 2001
het rendabel maken van vermogensbestanddelen die aan de onderneming van bepaalde
verwanten ter beschikking worden gesteld, eveneens aanmerkt als resultaat
uit overige werkzaamheden. De Raad adviseert de doorschuiffaciliteit tot vorenbedoelde familiegroep
uit te breiden.5.5. Uitwerking regelinga. De doorschuifmogelijkheid die thans wordt voorgesteld, bestaat alleen
voor die bezittingen en schulden van de vennootschap die na de doorschuiving
tot het ondernemingsvermogen gaan behoren. Voor zover activa of passiva niet
tot het ondernemingsvermogen van voorzettende aandeelhouder(s) gaan behoren,
dient derhalve te worden afgerekend in het kader van de liquidatie van de
vennootschap. De verkrijgingsprijs van de aanmerkelijkbelangaandelen dient
daarbij naar evenredigheid te worden toegerekend aan het doorgeschoven deel
van de aanmerkelijkbelangclaim en het deel van die claim waarover dient te
worden afgerekend. De Raad adviseert deze toerekening uitdrukkelijk te regelen
in de wet. De beoogde werking van de regeling voor de geruisloze terugkeer is dat
terzake van de doorschuiving een vervreemdingsvoordeel in aanmerking wordt
genomen waarbij de overdrachtsprijs bestaat uit de waarde in het economisch
verkeer van de doorgeschoven activa en passiva verminderd met een vennootschapsbelastinglatentie
van 35% over de in die vermogensbestanddelen besloten stille reserves en waarbij
een evenredig deel van de verkrijgingsprijs in aanmerking wordt genomen. Dit
voordeel wordt aangemerkt als het betaalbaar stellen van een liquidatie-uitkering.
Aangezien voor liquidatie-uitkeringen in artikel 4.34, eerste lid, is geregeld
dat vervreemdingsvoordelen worden bepaald aan de hand van de overschotmethode,
is voor (door te schuiven) vervreemdingsvoordelen in het kader van een geruisloze
terugkeer bepaald dat deze overschotmethode niet geldt. Met de in onderdeel
5.3 bedoelde wijziging van artikel 4.34 is thans expliciet geregeld dat het
als een liquidatie-uitkering aangemerkte vervreemdingsvoordeel wordt berekend
als het verschil tussen de hiervóór bedoelde waarde in het economisch
verkeer van de vermogensbestanddelen en een evenredig deel van de verkrijgingsprijs.b. De aanbeveling van de Raad om artikel 14c, vierde lid, onderdeel b,
van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 te laten vervallen en daarvoor
in de plaats te stellen de mogelijkheid tot het stellen van voorwaarden, heb
ik overgenomen. Op deze wijze kan – zoals de Raad aangeeft – eerst
ervaring worden opgedaan met de situatie waarin de aandeelhouder een tegenprestatie
levert voor het verkrijgen van vermogensbestanddelen uit de BV of NV voordat
een definitieve regeling wordt getroffen.c. Het oordeel van de Raad dat een regeling voor een geruisloze terugkeer
uit de BV door moet werken tot deelnemingen, onderschrijf ik. Hierin is voorzien
doordat artikel 14c ruimte biedt om passende voorwaarden te stellen ten behoeve
van een evenwichtige overgang van aandelenpakketten waarop in de sfeer van
de vennootschapsbelasting de deelnemingsvrijstelling van toepassing was. Deze
voorwaarden zullen in beginsel voorkomen dat nog niet gerealiseerde maar latent
aanwezige deelnemingsvoordelen die zijn gerijpt in de periode dat de deelnemingsvrijstelling
van toepassing was, alsnog worden belast in de inkomstenbelasting.
Het ligt in de rede in dit verband de mogelijkheid te bieden deelnemingen
bij de aanvang van het voortzetten van de onderneming in de inkomstenbelastingsfeer
op te waarderen naar de werkelijke waarde. Daarbij past dat latere afboekingen
ten laste van de winst buiten aanmerking blijven voorzover die afboekingen
niet leiden tot een boekwaarde die lager is dan het voor de deelneming opgeofferde
bedrag. Voorts zal bij het opstellen van voorwaarden rekening moeten worden
gehouden met het feit dat deelnemingsvoordelen niet steeds onder het bereik
van de deelnemingsvrijstelling vallen. Te denken is aan de toepassing van
de artikelen 13b, 13c en 13h van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969. Artikel 13ca van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 neemt binnen
de deelnemingsvrijstelling een bijzondere plaats in. Dit artikel biedt namelijk,
in afwijking van de hoofdregel van de deelnemingsvrijstelling, de mogelijkheid
om de verkrijgingsprijs van de deelneming tijdelijk af te waarderen. Een dergelijke
afwaardering wordt evenwel, behoudens eerdere waardestijgingen, uiterlijk
in de periode van het zesde tot het tiende jaar na verwerving van de deelneming
weer teruggenomen. Het zou te ver voeren om bij een geruisloze terugkeer uit
de BV deze regeling door te schuiven naar de inkomstenbelastingsfeer waar
in het geheel geen deelnemingsvrijstelling bestaat. De gedachte van de Raad
dat zou kunnen worden volstaan met de doorschuiving van de boekwaarde omdat
in de inkomstenbelastingsfeer iedere latere waardestijging wordt belast, gaat
voorbij aan het laatst genoemde aspect. Opwaardering naar de verkrijgingsprijs
komt in de inkomstenbelasting immers alleen aan de orde indien goed koopmansgebruik
hiertoe noopt. Dit zou een aanzienlijke versoepeling ten opzichte van 13ca
betekenen. Daarom is ervoor gekozen om de afwaardering ten tijde van de terugkeer
uit de BV terug te nemen.d. Indien een aanmerkelijkbelanghouder vermogensbestanddelen ter beschikking
stelt aan een vennootschap als bedoeld in artikel 3.92, eindigt deze terbeschikkingstelling
op het tijdstip waarop de (ondernemings)activiteiten in het kader waarvan
deze vermogensbestanddelen worden aangewend, niet langer voor rekening van
die vennootschap worden uitgeoefend doordat gebruik is gemaakt van de mogelijkheid
van de voorgestelde terugkeerregeling. In het voorgestelde artikel 3.98a is
geregeld dat in een dergelijk geval geen afrekening hoeft plaats te vinden
indien deze vermogensbestanddelen tot het ondernemingsvermogen van de voortzettende
belastingplichtige gaan behoren. Een dergelijke regeling is nodig omdat de
rechtsvormwijziging ertoe leidt dat niet langer sprake is van resultaat uit
overige werkzaamheden, maar van het genereren van winst. Zonder nadere maatregelen
zou verplicht dienen te worden afgerekend terwijl materieel sprake is van
een ongewijzigde voortzetting van de activiteiten. De Raad adviseert een vergelijkbare
doorschuifbepaling op te nemen voor de situatie waarin de terbeschikkingstelling
plaatsvindt door een met een aanmerkelijkbelanghouder verbonden persoon. Naar
mijn oordeel is een vergelijkbare doorschuifbepaling in die situatie echter
niet nodig. Indien sprake is van een terbeschikkingstelling aan een aanmerkelijkbelangvennootschap
van een met de belastingplichtige verbonden persoon en de activiteiten van
deze vennootschap worden, al dan niet met gebruikmaking van de faciliteit
voor de geruisloze terugkeer, voortgezet voor rekening van de met de belastingplichtige
verbonden persoon waarbij ook de terbeschikkingstelling ongewijzigd wordt
voortgezet, is voor de belastingplichtige nog steeds sprake van een werkzaamheid.
Aangezien in een dergelijk geval geen sprake is van een afrekenverplichting,
is een doorschuifbepaling niet nodig.In dit verband merk ik nog op dat ter zake van de spiegelbeeldige situatie
(de terbeschikkingstelling van vermogensbestanddelen aan een onderneming van
een verbonden persoon die met gebruikmaking van artikel 3.65 geruisloos wordt
omgezet in een besloten of naamloze vennootschap) op dezelfde gronden is afgezien
van een doorschuifbepaling. Ik verwijs in dit verband kortheidshalve naar
hetgeen is opgemerkt in de toelichting bij artikel VII van de vierde nota
van wijziging bij het wetsvoorstel Wet inkomstenbelasting 2001 (Kamerstukken
II 1999/2000, 26 727, nr. 89, blz. 111). 5.6. OverdrachtsbelastingTot de «teruggekeerde» vermogensbestanddelen kunnen ook onroerende
zaken behoren. Noch in het voorstel, noch in de toelichting is aandacht gegeven
aan de overdrachtsbelasting, die bij liquidatie van de vennootschap verschuldigd
wordt behoudens voorzover deze onroerende zaken door de (oorspronkelijke)
inbrengers in de vennootschap worden verkregen (artikel 15, eerste lid, onderdeel
f, van de Wet op belastingen van rechtsverkeer (WBRV)). Deze overdrachtsbelastingheffing
kan een belangrijk beletsel voor de «terugkeer» naar de eenmanszaak
of V.O.F. zijn.Deze problematiek speelt ook bij de zogenoemde geruisloze omzetting, maar
voor die figuur is wel voorzien in een faciliteit voor de overdrachtsbelasting
(artikel 15, eerste lid, onderdeel e, WBRV). De vrijstelling is gegrond op
het voorkomen van drempels voor het bereiken van de meest gewenste rechtsvorm.
Dezelfde motivering zou voor een vrijstelling bij een geruisloze terugkeer
kunnen gelden.De Raad adviseert het voorstel in deze zin aan te vullen.5.6. OverdrachtsbelastingOp dit moment vindt in de Tweede Kamer de (schriftelijke) behandeling
plaats van het voorstel van wet tot wijziging van de Wet op belastingen van
rechts- verkeer en de Natuurschoonwet 1928 (kamerstukken II 1999/2000, 27 030).
In dit wetsvoorstel worden de vrijstelling bij inbreng in en die bij ontbinding
van een rechtspersoon (artikel 15, eerste lid, onderdelen e en f, van de Wet
op belastingen van rechtsverkeer) herzien. Bij nota van wijziging op dat wetsvoorstel
zal worden voorzien in een aanpassing van de laatstgenoemde vrijstelling in
lijn met het onderhavige wetsvoorstel waarin de terugkeerfaciliteit wordt
geregeld. De overdrachtsbelasting zal dan geen belemmering zijn voor het gebruikmaken
van de terugkeerfaciliteit.6. Verliesvennootschappen6.1. AfrekenmomentenAls één van de maatregelen ter financiering van het ondernemingspakket
wordt een wijziging van artikel 20, vijfde lid, Wet Vpb 1969 voorgesteld.
Dit artikel sluit verliescompensatie uit indien cumulatief voldaan is aan
twee voorwaarden. De vennootschap moet zijn onderneming geheel of nagenoeg
geheel hebben gestaakt, en de toekomstige winsten kunnen niet meer hoofdzakelijk
ten goede komen aan de natuurlijke personen die ten tijde van de staking van
de onderneming aandeelhouders waren. De in artikel 20a Wet Vpb 1969 voorgestelde
regeling laat de binding met de staking van de onderneming los en verscherpt
de laatstgenoemde voorwaarde.Naar het oordeel van de Raad dient de uitsluiting van de verliescompensatie
in een ruimer kader te worden bezien. De vennootschapsbelastingheffing kent
als afrekenmoment de liquidatie van de vennootschap; bij liquidatie van de
vennootschap wordt zowel in de vennootschapsbelastingsfeer als in de inkomstenbelastingsfeer
(fiscaal) afgerekend. De inkomstenbelastingheffing kent bij winst uit onderneming
als afrekenmoment het staken van de onderneming; het overlijden van de ondernemer
wordt fictief als staking aangemerkt. Het uiteenlopen van deze afrekenmomenten
roept spanningen op. De onderneming die in de vennootschapsvorm wordt gedreven,
is in het voordeel omdat going concern (fiscaal) niet behoeft te worden afgerekend
bij het overlijden van de eigenaar (de aandeelhouder). De druk om dit verschil
tussen B.V. en eenmanszaak te verkleinen, wordt onder meer gevonden in het
pleidooi voor de verruiming van de doorschuiffaciliteiten waardoor ook in
de inkomstenbelastingsfeer het afrekenmoment naar een later tijdstip zou worden
verschoven. Anderzijds wordt het afrekenmoment in de vennootschapsbelastingsfeer
«naar voren» gehaald bij vrees voor oneigenlijk gebruik; de uitsluiting
van de verliescompensatie.Fiscale neutraliteit van rechtsvorm zou een stap naderbij komen indien
ook voor de vennootschapsbelastingheffing steeds als afrekenmoment de staking
van de onderneming zou gelden. Bij die staking zou zowel in de vennoot- schapsbelastingsfeer
als in de inkomstenbelastingsfeer (aanmerkelijk belang) afgerekend
dienen te worden. De tariefstelling van de Wet IB 2001 maakt dit mogelijk,
aangezien de gecombineerde heffing van vennootschapsbelasting over de winst
van de vennootschap en de aanmerkelijk belangheffing over de nettowinst bij
de aandeelhouder globaal in evenwicht is met de inkomstenbelastingheffing
over de winst uit onderneming. De stakingsfaciliteiten zijn in de inkomstenbelastingsfeer
vervallen met de invoering van de Wet IB 2001. Indien bij staking van de onderneming
ook in de aanmerkelijk belangsfeer wordt afgerekend, vervalt de thans bestaande
mogelijkheid van uitstel van de aanmerkelijk belangheffing door de vennootschap
als een beleggingsmaatschappij te laten voortbestaan.Als voordeel van het vigerende vennootschapsbelastingregime wordt gezien,
dat noodlijdende vennootschappen op de been kunnen worden gehouden door het
aantrekken van nieuwe activiteiten waarbij de opgelopen verliezen worden gecompenseerd
met winsten uit die nieuwe activiteiten. Ook in geval van (fictieve) liquidatie
is eerst sprake van staking indien de organisatie van kapitaal en arbeid verbroken
wordt, hetgeen bij productdifferentiatie niet het geval is. Daarnaast zou
het mogelijk zijn een doorschuiffaciliteit voor een «doorstart»
op te nemen indien een aanmerkelijk maatschappelijk of economisch belang met
de doorstart gediend is.Bij de hiervoor geschetste afrekening bij staking, die als fictieve liquidatie
kan worden aangemerkt, worden de fiscale reserves zoals de herinvesteringsreserve
betrokken en vervalt een nog resterend verlies.Indien de vennootschap geen onderneming drijft, maar uitsluitend beleggingen
bezit, kan het afrekenmoment aansluiten bij de wisseling van het aandeelhouderschap.
Naar het oordeel van de Raad is er door de invoering van de Wet IB 2001 echter
dringend reden te bezien of het vigerende regime ten aanzien van (belaste
en gefacileerde) beleggingsmaatschappijen nog passend is.De Raad adviseert de uitsluiting van verliescompensatie in de vennootschapsbelastingsfeer
te blijven binden aan en uit te breiden tot alle gevallen van staking van
onderneming en daarbij tevens de afrekening in de aanmerkelijk belangsfeer
te betrekken.6. Verliesvennootschappen6.1. AfrekenmomentenDe Raad spreekt de wens uit om de uitsluiting van de verliescompensatie
in de vennootschapsbelasting in een ruimer kader te bezien, namelijk door
een relatie te leggen tussen de afrekenmomenten met betrekking tot een onderneming
van een vennootschap en de afrekenmomenten met betrekking tot een onderneming
die in de sfeer van de inkomstenbelasting wordt gedreven. In geval van een
vennootschap vindt afrekening plaats bij liquidatie. Die afrekening vindt
in ieder geval plaats in de vennootschapsbelasting; indien er sprake is van
aanmerkelijk belangaandeelhouders, vindt op dat moment tevens afrekening over
de AB-claim plaats in inkomstenbelasting. Ingeval van een IB-onderneming vindt
afrekening plaats bij staking van de onderneming of bij overlijden van de
ondernemer. Naar het oordeel van de Raad zou fiscale neutraliteit van de rechtsvorm
een stap naderbij komen indien ook voor de vennootschapsbelasting en voor
de AB-claim in de inkomstenbelasting steeds als afrekenmoment de staking van
de onderneming zou gelden.Bij deze suggestie van de Raad plaats ik vraagtekens. In de eerste plaats
moet worden bedacht dat het verschil in afrekenmomenten voor een belangrijk
deel voortvloeit uit het verschil in de aard van het rechtssubject dat belastingplichtig
is voor de vennootschapsbelasting respectievelijk de inkomstenbelasting. In
de tweede plaats kan een dergelijke maatregel de ongelijkheid tussen de situatie
van een IB-ondernemer en een vennootschap met een onderneming in bepaalde
situaties ook vergroten. Indien een IB-ondernemer staakt en er nog verrekenbare
ondernemingsverliezen zijn, zijn deze verliezen binnen box I verrekenbaar.
Dit terwijl de verliezen van een vennootschap in de suggestie van de Raad
na de staking van de onderneming komen te vervallen, ook al is geen sprake
van aandeelhouderswisselingen. Afgezien van dergelijke effecten leidt de door
de Raad gesuggereerde maatregel tot veel uitvoeringslasten. Een voorbeeld
hiervan is de situatie van een belastingplichtige die 25% bezit
van de aandelen in een houdstermaatschappij met tien dochtermaatschappijen.
Deze tien dochtermaatschappijen zijn opgenomen in een fiscale eenheid met
de moedermaatschappij en drijven ieder een eigen onderneming. Indien één
van de ondernemingen wordt gestaakt, dient afrekening van de aanmerkelijkbelangclaim
en de vennootschapsbelastingclaim plaats te vinden. Afrekening over de aanmerkelijkbelangclaim
is alleen mogelijk indien bij de aankoop van het 25%-pakket bekend is welk
deel van de aankoopprijs is toe te rekenen aan de verschillende ondernemingen.
Dit is administratief zeer complex.Het voorgestelde artikel 20a van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969
heeft niet tot doel gelijkheid te creëren tussen de afrekenmomenten met
betrekking tot ondernemen in de inkomstenbelastingsfeer en ondernemen in de
vennootschapsbelastingsfeer, maar beoogt ongewenste handel in verliezen te
voorkomen. Zoals in de memorie van toelichting is uiteengezet, is een van
de problemen van de huidige regeling tegen verlieshandel dat het daar gehanteerde
aanknopingspunt van staking van de onderneming in de praktijk ontoereikend
is. Ik kan mij daarom niet vinden in de aanbeveling van de Raad de uitsluiting
van verliescompensatie in de vennootschapsbelasting te blijven binden aan
en uit te breiden tot alle gevallen van staking van een onderneming en daarbij
tevens afrekening in de aanmerkelijk belangsfeer te betrekken.Naar aanleiding van de opmerking van de Raad over het regime ten aanzien
van (belaste en gefacileerde) beleggingsmaatschappijen, wijs ik erop dat in
het kader van de belastingherziening 2001 reeds is bezien of het regime voor
fiscale beleggingsinstelling aangepast zou dienen te worden. Geconcludeerd
is dat – ook na de invoering van de Wet Inkomstenbelasting 2001 –
het regime voor fiscale beleggingsinstellingen een nuttige rol blijft vervullen.
Ook in de 21e eeuw kan de particuliere belegger behoefte hebben aan het beleggen
via een beleggingsintermediair, teneinde een grote risicospreiding en een
bundeling van specifieke deskundigheid te bereiken. Voorts is er voor gekozen
de vormgeving van het regime – een 0%-tarief in combinatie met een door-
stootverplichting – te handhaven; dit teneinde ook de heffing te verzekeren
ten aanzien van participanten die niet onder de heffing van het forfaitair
rendement vallen. Voor een nadere toelichting verwijs ik naar paragraaf 6.5
van het algemene deel van de memorie van toelichting bij het voorstel van
Wet Inkomstenbelasting 2001.6.2. OverkillHet loslaten van de voorwaarde dat verliescompensatie is uitgesloten indien
de onderneming van de vennootschap geheel of nagenoeg geheel is gestaakt maar
als toets de mate van beleggingen met inbegrip van liquide middelen aan te
leggen, leidt ertoe dat aandeelhouderswisselingen in bepaalde branches zoals
banken en verzekeringsmaatschappijen steeds tot uitsluiting van verliescompensatie
leiden ook al is sprake van going concern. Naar het oordeel van de Raad kan
een dergelijke «discriminatie» niet beoogd zijn.Evenzo verliest bijvoorbeeld een (achterklein)dochtermaatschappij het
recht op verliescompensatie indien tijdens een reorganisatie waarbij ook nieuwe
activiteiten in die vennootschap worden ontwikkeld, de moedermaatschappij
wordt overgenomen, hoewel het recht op verliescompensatie in zo'n geval geen
enkele rol speelt. Ook in zo'n geval is sprake van overkill.Overwogen kan worden in plaats van als toets de mate van beleggingen aan
te leggen, uit te gaan van «activiteitencompartimentering», waarbij
verliescompensatie alleen binnen de oorspronkelijke activiteit kan plaatsvinden
en in geval van nieuwe activiteiten of bij de aanwezigheid van beleggingen
winst- splitsing plaatsvindt, waarbij de verliezen alleen gecompenseerd kunnen
worden met winsten uit de oorspronkelijke activiteit.De Raad adviseert artikel 20a, vierde lid, Wet Vpb 1969 zodanig te verruimen
dat alleen de gevallen waarin duidelijk sprake is van handel in verliezen
door artikel 20a Wet Vpb 1969 bestreken worden.6.2. OverkillIn het wetsvoorstel wordt verliesverrekening na een belangrijke aandeelhouderswisseling
uitgesloten indien de bezittingen van de vennootschap in belangrijke mate
bestaan uit beleggingen met inbegrip van liquide middelen. De opvatting van
de Raad dat dit ertoe leidt dat aandeelhouderswisselingen in bepaalde
branches – zoals het bank- en verzekeringswezen – steeds tot uitsluiting
van verliesverrekening leiden, ook als sprake is van going concern, onderschrijf
ik niet. Het aanhouden van waardepapieren, liquiditeiten en vorderingen door
banken en verzekeringsmaatschappijen zal normaliter een functie vervullen
in de uitoefening in de uitoefening van het bank- of verzekeringsbedrijf.
In dat geval is er geen sprake van beleggingen in de zin van vermogensbestanddelen
die worden aangehouden met oog op het verkrijgen van rendement dat bij normaal,
actief vermogensbeheer mag worden verwacht. De memorie van toelichting is
op dit punt aangevuld.In de situatie waarin een (achterklein)dochtermaatschappij in het kader
van een reorganisatie nieuwe activiteiten aantrekt, terwijl gelijktijdig de
moedermaatschappij wordt overgenomen, gaat een eventueel recht op verliesverrekening
bij die dochtermaatschappij verloren. De mening van de Raad dat in zo'n situatie
sprake is van overkill indien de overname niet uitdrukkelijk gericht is op
benutten van de belastingclaim die in dat recht besloten ligt, deel ik niet.
Met het voorstel wordt voorkomen dat de nieuwe aandeelhouder van de moeder
zal profiteren van de verliezen die uiteindelijk ten laste van de vorige aandeelhouder
zijn gekomen, en wel door deze verliezen te verrekenen met winsten uit andersoortige
activiteiten. In dit verband wijs ik er nog op dat ook in de huidige regeling
(artikel 20, vijfde lid, van Wet op de vennootschapsbelasting 1969) het feitelijke
doel van de nieuwe aandeelhouders met de koop van de aandelen geen rol speelt.
Verder merk ik op dat, zoals is aangegeven in de memorie van toelichting,
de voorgestelde maatregel geen belemmering behoeft te vormen voor een herstructurering
na een aandeelhouderswisseling. De nieuwe activiteiten kunnen immers worden
ondergebracht in een andere vennootschap. Vervolgens kunnen de verschillende
vennootschappen een fiscale eenheid aangaan, zodat verrekening van nieuwe
verliezen en winsten mogelijk is. Door de winstsplitsing kunnen de oude verliezen
worden verre- kend met nieuwe winsten uit de oude activiteiten.De Raad wijst op een alternatief om handel in verliezen tegen te gaan,
te weten «activiteitencompartimentering». Verliesverrekening kan
dan alleen plaatsvinden met winsten uit de oorspronkelijke activiteit. In
geval van nieuwe activiteiten of bij aanwezigheid van beleggingen dient dus
winstsplitsing plaats te vinden. Bij de voorbereiding van het wetsvoorstel
is een dergelijke aanpak overwogen. Uiteindelijk is er niet voor gekozen.
Daarbij speelde een rol dat een permanente winstsplitsing vanuit praktisch
oogpunt bezwaarlijk is. Indien compartimentering zou plaatsvinden ongeacht
de vraag of sprake van een belangrijke wijziging in de uiteindelijke zeggenschap
of gerechtigdheid, zou bovendien de mogelijkheid van «verliesverrekening»
binnen het jaar vervallen.6.3. Uiteindelijke zeggenschapArtikel 20a, eerste lid, Wet Vpb 1969 – evenals artikel 15e, eerste
lid, Wet Vpb 1969 – voert de begrippen «uiteindelijke zeggenschap»
en «uiteindelijke gerechtigdheid tot het vermogen van de belastingplichtige»
in, maar om- schrijft deze niet.De Raad wijst erop, dat artikel 1 van de Wet op de dividendbelasting 1965
spreekt over «degenen die uiteindelijk – rechtstreeks of door
middel van certificaten – gerechtigd zijn tot de opbrengst van aandelen»;
deze gerechtigden worden ook bedoeld in artikel 9.2, tweede lid, Wet IB 2001.
De in deze artikelen gebezigde begrippen «uiteindelijk gerechtigden»
sluiten niet op elkaar aan, aangezien naar de Raad veronderstelt het bij artikel
20a Wet Vpb 1969 evenals bij het vigerende artikel 20, vijfde lid, Wet Vpb
1969 gaat om de natuurlijke personen die van de tophoudstermaatschappij aandeelhouder
zijn. Gelijke termen voor verschillende begrippen in eenzelfde wet dienen
vermeden te worden.De Raad adviseert de in de artikelen 15e, eerste lid, en 20a, eerste lid,
Wet Vpb 1969 opgenomen begrippen zelfstandig te omschrijven.6.3. Uiteindelijke zeggenschapIn het voorstel zijn de begrippen «uiteindelijke zeggenschap»
en «uiteindelijke gerechtigdheid» welbewust niet gedefinieerd.
Die lijn is ook gevolgd in artikel 1 van de Wet op de dividendbelasting 1965
en artikel 9.2, tweede lid, van de Wet IB 2001. Een dergelijke algemene formulering
maakt een materiële toetsing mogelijk, waarmee zoveel mogelijk wordt
voorkomen dat figuren worden gehanteerd die weliswaar in de vorm,
maar niet in resultaat, afwijken van de in de wet omschreven situaties.De Raad merkt terecht op dat de begrippen «uiteindelijke gerechtigden»
in het voorgestelde artikel 20a enerzijds en in artikel van de 1 Wet op de
dividendbelasting 1965 en in artikel 9.2, tweede lid, Wet IB 2001 anderzijds
niet op elkaar aansluiten. Dit vloeit echter voort uit het feit dat in de
twee laatstgenoemde artikelen de relatie tot de opbrengsten van (certificaten
van) aandelen in een vennootschap centraal staat, en in artikel 20a de relatie
tot het vermogen van een lichaam.7. Vennootschappen met een vervangingsreserveMet de overdracht van aandelen van een vennootschap met een vervangingsreserve
wordt ook (indirect) een claim van de fiscus op die vennootschap overgedragen;
er is uitstel van belastingheffing verleend over gerealiseerde winst. Zoals
bij elk uitstel van betaling zonder zekerheidstelling loopt de crediteur het
risico van oninbaarheid. Voorgesteld wordt dit risico te beperken door:a. het uitstel van belastingheffing onder bepaalde omstandigheden eerder
te beëindigen dan uit de regeling voortvloeit (vrijval herinvesteringsreserve);b. de mogelijkheid van verhaal te vergroten (invorderingsmaatregel). De voorstellen houden geen rekening met de kredietwaardigheid van de
vennootschap. Indien het vermogen van de vennootschap (meer dan) toereikend
is om de vennootschapsbelasting over de vervangings- of herbeleggingsreserve
bij vrijval moet worden betaald, te voldoen is er geen reden voor het treffen
van maatregelen. Naar het oordeel van de Raad dient de vermogenspositie van de vennootschap
uitgangspunt te zijn bij de beantwoording van de vraag of maatregelen nodig
zijn. Overwogen kan worden de vorming van een herinves- teringsreserve niet
toe te staan en de reserve te laten vrijvallen, indien het (fiscale) vermogen
van de vennootschap negatief is. Evenzo kan aan het doen van winstuitkeringen
of onttrekkingen een aansprakelijkheid van de aandeelhouder worden verbonden,
indien door die winstuitkering of onttrekking ontoereikend vermogen in de
vennootschap resteert om de belastingheffing over de vrijval van de reserve
te kunnen voldoen. De Raad adviseert de maatregelen in de eerste plaats af te stemmen op
de vermogenspositie van de vennootschap.7.1. Vrijval herinvesteringsreserveHet in paragraaf 4.1.2 van de toelichting geschetste onbedoelde gebruik
gaat langs de problematiek heen. Indien de directie van de vennootschap «er
weinig brood meer in ziet» om te herinvesteren, is het vervangingsvoornemen
vervallen en dient de reserve vrij te vallen. Het is een kwestie van bewijs
of de inspecteur bij betwisting van het herinvesteringsvoornemen er in zal
slagen het verval van het vervangingsvoornemen aannemelijk te maken. Het enkele
feit dat na een aandeelhouderswisseling door de directie wordt geherinvesteerd
is geen onbedoeld gebruik bij een going concern.Zoals hiervoor ten aanzien van artikel 20a Wet Vpb 1969 reeds is opgemerkt
kent ook artikel 15e Wet Vpb 1969 elementen van overkill door als toets de
mate van beleggingen aan te leggen; evenmin zijn de gevolgen van een (juridische)
fusie geregeld. De vrijval van de herinvesteringsreserve dient gekoppeld te
blijven aan de vraag of redelijkerwijs tot nieuwe investeringen in bedrijfsmiddelen
zal worden overgegaan, hetgeen eerst bij het staken van de onderneming of
in het zicht van staken niet meer het geval of niet meer waarschijnlijk is.
Aanvullend kan verlangd worden dat de belastingheffing over de herinvesteringsreserve
verzekerd is. Vrijval van de reserve vindt dan plaats indien het (fiscale)
vermogen van de vennootschap negatief wordt.De Raad adviseert artikel 15e Wet Vpb 1969 te heroverwegen.7. Vennootschappen met een vervangingsreserve7.1. Vrijval herinvesteringsreserveIn het voorstel moet een vennootschap waarvan de bezittingen in belangrijke
mate bestaan uit beleggingen, in geval van een belangrijke wijziging van de uiteindelijke zeggenschap of aandeelhouderschap de herinvesteringsreserve
in de winst opnemen. In de memorie van toelichting wordt dit onderbouwd met
de overweging dat de bestaande aandeelhouders die er weinig brood meer zien
om de vennootschap te laten herinvesteren, anders vrijval van de reserve zouden
kunnen voorkomen door de vennootschap de boodschap te laten uitdragen dat
nog steeds een vervangingsvoornemen aanwezig is, en de aandelen te verkopen.
Ik ben het met de Raad eens dat deze overweging voorbijgaat aan het feit dat
de inspecteur de mogelijkheid heeft om de aanwezigheid van het vervangingsvoornemen
te betwisten. De toelichting is op dit punt verduidelijkt. Aangegeven is dat
het voorstel is ingegeven door de overweging dat het bij vennootschappen waarvan
de bezittingen in belangrijke mate bestaan uit beleggingen, veelal gaat om
vennootschappen waarvan de materiële onderneming geleidelijk wordt beëindigd,
en waar na verloop van tijd slechts een kasgeldvennootschap overblijft. Hoewel
van herinvestering in bedrijfsmiddelen die een functie vervullen in de materiële
onderneming dan meestal geen sprake zal zijn, is het voor de inspecteur in
de praktijk zeer moeilijk om aannemelijk te maken dat een reëel voornemen
tot herinvestering ontbreekt. Met betrekking tot de betekenis van het begrip
beleggen verwijs ik naar paragraaf 6.2.Er is geen aparte bepaling opgenomen voor de gevolgen van een (juridische)
fusie omdat het gezien de achtergrond van de voorgestelde regeling niet uitmaakt
of de wijziging van de zeggenschap of de gerechtigdheid een gevolg is van
een (juridische) fusie. Het enkele feit dat de wijziging van de zeggenschap
of de gerechtigdheid zich voltrekt bij wijze van een (juridische) fusie neemt
niet weg dat het bij vennootschappen waarvan de bezittingen in belangrijke
mate bestaan uit beleggingen, veelal gaat om vennootschappen waarvan de materiële
onderneming geleidelijk wordt beëindigd en er na verloop van tijd slechts
een kasgeldvennootschap overblijft.7.2. InvorderingsmaatregelIn de brief van 13 januari 1998, Vakstudie-Nieuws 1998/7.20, is een aantal
problemen gesignaleerd die de toepassing van artikel 40 IW in de praktijk
moeizaam maken. In de eerste plaats is de aansprakelijkheid gekoppeld aan
het staken van de onderneming door de vennootschap. Indien geen sprake is
van staking of in het geval dat geen materiële onderneming (meer) wordt
gedreven, kan de aansprakelijkheidstelling geen toepassing vinden. In de tweede
plaats moet de ontvanger aannemelijk maken dat de vervreemdende aandeelhouder
wist of redelijkerwijs behoorde te weten dat na de vervreem- ding van de aandelen
alle of nagenoeg alle bezittingen van de vennootschap zouden worden verduisterd.De aansprakelijkheidstelling van een aandeelhouder voor de door de vennootschap
verschuldigde vennootschapsbelasting is gerechtvaardigd indien met opzet de
rechten van de fiscus worden verkort. Indien het instrumentarium daartoe tekortschiet,
moet het worden verbeterd. Dit mag er echter niet toe leiden dat bona fide
gevallen onder het regime worden gebracht. Naar het oordeel van de Raad is
dat in ruime mate het geval met de voorgestelde wijziging van artikel 40 IW.
De vervreemding van (aanmerkelijk belang)aan- delen in beleggingsmaatschappijen
of van houdstermaatschappijen waarvan de bezittingen mede bestaan uit ten
minste 30% beleggingen, wordt als zodanig als mala fide aangemerkt. Daarenboven
wordt de aansprakelijkheidstelling verruimd tot nog niet verschuldigde vennootschapsbelasting
en zonder dat bezwaar en beroep tegen de vaststelling daarvan wordt geboden
aangezien deze nog niet verschuldigde vennootschapsbelasting uiteraard niet
in een aanslag kan worden geformaliseerd. Deze verruiming staat in geen enkele
verhouding tot het te bereiken doel.De Raad adviseert dan ook het voorstel niet in deze vorm in te dienen.In het kader van de heroverweging kan worden bezien of het aansluiten
bij de vermogenspositie van de vennootschap een oplossing voor het probleem
biedt. Indien het vermogen ontoereikend is voor het voldoen van de vennootschapsbelasting
en in de aan de vervreemding voorafgaande vijf jaar vermogen is onttrokken
aan de vennootschap door de aandeelhouders, kunnen deze omstandigheden een
eventuele invorderingsmaatregel rechtvaardigen. 7.2. InvorderingsmaatregelDe Raad heeft twee bezwaren tegen de voorgestelde wijziging van artikel
40 van de Invorderingswet 1990. Enerzijds acht de Raad de regeling te ruim
doordat deze mede van toepassing kan zijn op bona fide aanmerkelijkbelanghouders
die hun aandelenbezit geheel of gedeeltelijk vervreemden en anderzijds doordat
aansprakelijkheid in het leven wordt geroepen zonder dat er een belastingaanslag
is vastgesteld waartegen in bezwaar of beroep kan worden gekomen. De Raad
adviseert het voorstel niet in die vorm in te dienen en doet de suggestie
in de regeling aan te sluiten bij de vermogenspositie van de vennootschap
en het onttrekken van vermogen aan de vennootschap teneinde de onderhavige
invorderingsmaatregel te kunnen rechtvaardigen.De opmerking van de Raad heeft ertoe geleid nader te bezien in hoeverre
de regeling beter kan worden toegespitst op de gevallen waarin artikel 40
van de Invorderingswet 1990 een extra hulpmiddel beoogt te zijn voor de ontvanger
om ontwijking van belastingbetaling tegen te gaan. De voorgestelde wijziging
van artikel 40 is daartoe aangepast met inachtneming van de suggesties van
de Raad. De belangen van de bona fide vervreemder worden in de gewijzigde
opzet in tweeërlei opzicht beschermd. Op de eerste plaats komt aansprakelijkheid
slechts aan de orde indien het vermogen van de vennootschap anders dan ten
gevolge van de normale bedrijfsvoering is verminderd in de vijf jaren voorafgaande
aan het jaar van de vervreemding, in het jaar van de vervreem- ding, dan wel
in de drie jaren daarna. Voorst wordt de aansprakelijk gestelde de mogelijkheid
geboden zich te disculperen voorzover hij bewijst dat het niet aan hem is
te wijten dat het vermogen van de vennootschap anders dan ten gevolge van
de normale bedrijfsvoering is verminderd.Het tweede door de Raad naar voren gebrachte bezwaar wordt ondervangen
door de gewijzigde opzet van artikel 40. In artikel 50, tweede lid, van de
Invorderingswet 1990 wordt voorzien in de mogelijkheid van bezwaar en beroep,
indien de aansprakelijkstelling op de voet van artikel 40 plaatsvindt. Op
basis van de aangepaste redactie van artikel 40 is het niet langer mogelijk,
zoals aanvankelijk was voorgesteld, de aanmerkelijkbelanghouder (of de in
het vierde lid van dat artikel bedoelde belanghouder) aansprakelijk te stellen
voor de vennootschapsbelasting die de vennootschap geacht wordt verschuldigd
te worden zonder dat de inspecteur terzake een belastingaanslag heeft vastgesteld.
Daardoor behoeft voor deze situatie in artikel 50 geen afzonderlijke regeling
te worden getroffen zoals opgemerkt door de Raad.8. Omzetting onvolwaardige vordering in aandelenkapitaalHet voorstel inzake de omzetting van een onvolwaardige vordering in aandelenkapitaal
heropent een discussie, die met de invoering van artikel 13b Wet Vpb 1969
in 1990 gesloten leek. De discussie is breed gevoerd en werd eerst door het
kabinetsvoorstel inzake artikel 13b Wet Vpb 1969 zoals neergelegd in de Tweede
nota van wijziging1beëindigd. Het initiatiefwetsvoorstel
van het Tweede-Kamerlid Vermeend dat mede op het onderwerp betrekking had,
werd daarop ingetrokken.2De Raad ziet geen nova die thans dwingen tot een radicale herziening van
de regeling zoals nu wordt voorgesteld. Het enige nieuwe element is de opmerking
in de toelichting, dat de regeling van artikel 13b Wet Vpb 1969 niet werkt
wanneer de schuldenaar nog geen aandeelhouder is, en dat zij daardoor niet
afdoende is. Dit «lek» zou echter kunnen worden gedicht door te
bepalen dat in alle gevallen waarin een afgewaardeerde vordering wordt omgezet
een bedrag gelijk aan de afwaardering tot de winst van de «omzetter»
wordt gerekend, ongeacht of de afwaardering ten laste van zijn winst is gebracht.Voorgesteld wordt bij omzetting van een onvolwaardige vordering in aandelenkapitaal
het roer volledig om te gooien en een winstcorrectie aan te brengen bij de
schuldenaar. Deze winstcorrectie sluit niet volledig aan bij het kwijtscheldingsregime
voor onvolwaardige vorderingen (artikel 8, onderdeel c, Wet IB 1964). In dat
geval zou de nominale waarde van de schuld in mindering komen op de verrekenbare
verliezen van de vennootschap en zou het meerdere niet tot de winst worden
gerekend.Voorgesteld wordt het verschil tussen de waarde in het economische verkeer
van de uitgegeven aandelen en de nominale waarde van de schuld tot de winst te rekenen. Hiermee wordt de vaste lijn doorbroken dat voordelen die
in het verkeer tussen vennootschap en aandeelhouder opkomen de winst uit onderneming
van de vennootschap niet raken. De winstsfeer en de kapitaalsfeer zijn strikt
gescheiden. De Raad ziet onvoldoende zwaarwegende redenen die deze inbreuk
ten principale kunnen rechtvaardigen.Hoe kwetsbaar het voorstel in zichzelf is, blijkt uit de handhaving van
het vigerende regime indien het een buitenlandse schuldenaar betreft. Nog
los van het feit of dit complexe stelsel de toets van het Europese recht kan
doorstaan indien de buitenlandse schuldenaar in een lidstaat van de Europese
Unie is gevestigd, is hier zozeer sprake van een onduidelijke conceptie ten
aanzien van de omzetting, dat de Raad reeds hierom adviseert het voorstel
terug te nemen.De Raad wijst er daarenboven op dat deze «reparatie in de vennootschapsbelastingsfeer»
niet is opgenomen in het rapport van de werkgroep-Oort II en ook budgettair
kennelijk zonder betekenis is aangezien de raming van de werkgroep-Oort II
voor deze reparaties ongewijzigd is overgenomen.8. Omzetting onvolwaardige vordering in aandelenkapitaalMet betrekking tot het voorgestelde artikel dat ziet op de omzetting van
vorderingen in aandelen-kapitaal, stelt de Raad in zijn algemeenheid de vraag
aan de orde waarom is gekozen voor een andere aanpak dan zoals opgenomen in
het huidige artikel 13b van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969, dat
in feite op dezelfde materie betrekking heeft.Dienaangaande merk ik het volgende op. De voorgestelde regeling strekt
ertoe, zoals ook in de memorie van toelichting onder punt 4.1.3. is aangegeven,
de onevenwichtige situatie weg te nemen dat aan de ene kant een schuldeiser
een vordering, binnen de grenzen van goed koopmansgebruik, ten laste van zijn
winst kan afwaarderen indien het de schuldenaar slecht gaat, terwijl die schuldeiser
aan de andere kant door omzetting van de schuldvordering in aandelenkapitaal
kan voorkomen dat hij weer winst moet nemen ter zake van die schuldvordering
indien het de schuldenaar weer beter gaat.Voor de gevallen waarin tussen de schuldeiser en schuldenaar reeds een
deelnemingsverhouding bestaat, bevat het huidige artikel 13b al een regeling.
Deze regeling houdt in dat in zo'n geval de ten laste van de winst van de
schuldeiser gebrachte afwaardering op het moment van de omzetting wordt teruggenomen.
Deze regeling is met ingang van 1 januari 1990 in de Wet op de vennootschapsbelasting
1969 opgenomen in het kader van de herziening van het regime van de deelnemingsvrijstelling.
In de praktijk is inmiddels echter gebleken dat de omzetting van vorderingen
in aandelenkapitaal teneinde een belaste opwaardering van de vordering te
voorkomen, zich ook voordoet in gevallen waarin nog geen sprake is van een
deelnemingsverhouding tussen de schuldeiser en de schuldenaar (of daarmee
verbonden lichamen). De in artikel 13b getroffen regeling is wat betreft de
werkingssfeer in die zin derhalve te beperkt. Met de onderhavige regeling
wordt deze beperking weggenomen door in beginsel in alle gevallen waarin een
afgewaardeerde vordering wordt omgezet in aandelenkapitaal de geschetste onevenwichtigheid
op te heffen.Met de Raad kan worden onderkend dat daarbij in beginsel de systematiek
zoals neergelegd in artikel 13b (afrekening bij de schuldeiser) zou kunnen
worden gehanteerd. Bij de voorbereiding van de voorstellen is deze aanpak
dan ook in eerste instantie overwogen. Maar tegen de achtergrond van de verbreding
van de werkingssfeer van de regeling ben ik uiteindelijk tot de slotsom gekomen
dat een aanpak op het niveau van de schuldenaar in zijn algemeenheid meer
passend is.Een aantal factoren speelt daarbij een rol. In de eerste plaats de overweging
dat het vooral de schuldenaar is die bij de omzetting van schuldvorderingen
in aandelenkapitaal bedrijfseconomisch het meest is gebaat. Immers, in de
gevallen waar het hier om gaat is het vermogen van de schuldenaar voor de
omzetting in de regel negatief (het eigen vermogen is door verliezen geheel
verdwenen) terwijl dit na de omzetting niet meer het geval is (de schuld is
weggevallen). De vermogenspositie van de schuldenaar wordt door de omzetting
dan ook zichtbaar versterkt. De schuldeiser daarentegen wordt door de omzetting
in feite niet armer of rijker: voor de omzetting had hij een vordering met
een minimale waarde en na de omzetting heeft hij een aandelenbezit met dezelfde
minimale waarde. De omzetting verschilt in die zin materieel nauwelijks van
een kwijtschelding van de schuld. Het is naar mijn mening passend bij deze
realiteit aan te sluiten en uit te gaan van de vermogensvooruitgang
die door de schuldenaar wordt geboekt. Voorts is een belangrijke overweging
dat het bij de gekozen aanpak mogelijk is de bij de schuldenaar nog openstaande
compensabele verliezen te gebruiken. De inzet van deze verliesverrekening
betekent dat de omzetting in het algemeen kan plaatsvinden zonder dat er feitelijk
belasting betaald hoeft te worden. In het verlengde hiervan wordt erop gewezen
dat omzetting van schulden in aandelenkapitaal ook een rol kan spelen in het
kader van een overname van de schuldenaar door een derde die toekomst ziet
in de activiteiten van de schuldenaar. Met een omzetting kan in zo'n situatie
worden bereikt dat met een schone lei kan worden begonnen. Dit zou echter
sterk worden bemoeilijkt als ter zake van de omzetting door de schuldeiser
bij deze een aanzienlijke fiscale claim zou worden gelegd, die normaliter
ook tot uitdrukking zou worden gebracht in de overnameprijs. Met de afrekening
op het niveau van de schuldenaar wordt dit in de meeste gevallen voorkomen
zodat een vanuit bedrijfseconomisch oogpunt gewenste overname niet wordt belemmerd.Gezien het algemene karakter van de voorgestelde bepaling zou de in artikel
13b opgenomen regeling in beginsel kunnen vervallen. In een specifieke situatie
zou de voorgestelde aanpak dan echter onvoldoende uit de verf komen. Het gaat
daarbij met name om de situatie dat de schuldenaar niet in Nederland is gevestigd.
Dan is niet in alle gevallen gewaarborgd dat er een afrekening bij de schuldenaar
plaatsvindt die leidt tot een naar Nederlandse maatstaven redelijke belastingheffing,
zoals dat wel het geval zou zijn als de schuldenaar in Nederland is gevestigd.
Indien in zo'n situatie bij de schuldeiser de door hem te genieten voordelen
uit hoofde van de bij de omzetting verkregen deelneming onder de deelnemingsvrijstelling
zouden vallen, zou het met de voorgestelde bepaling nagestreefde evenwicht
niet worden bereikt. Zonder nadere voorziening zou de voorgestelde bepaling
met andere woorden in bepaalde gevallen een lek creëren met betrekking
tot de omzetting van schuldvorderingen op in het buitenland gevestigde schuldenaars.
De in het gewijzigde artikel 13b opgenomen regeling strekt ertoe dit effect
in die gevallen te voorkomen.Met betrekking tot de opmerking van de Raad dat de voorgestelde maatregel
niet is opgenomen in het rapport van de werkgroep Oort-II zij erop gewezen
dat de maatregel voortvloeit uit het pakket maatregelen zoals geformuleerd
in het rapport van de werkgroep «Belastingen bedrijfsleven 21e-eeuw».
De onderhavige maatregel is in dit rapport toegelicht in bijlage 2 onder het
kopje «dubbele verliesneming» als verlengstuk van de voorgestelde
maatregel tegen handel in verliezen. In de budgettaire opstelling maakt de
maatregel onderdeel uit van de raming van de opbrengst van de «bestrijding
ongewenste handel in verliezen».9. OvergangsrechtIn artikel XI, onderdeel F, van het voorstel is een overgangsbepaling
opgenomen die betrekking heeft op zogenoemde geruisloze omzettingen, waarvoor
de voorovereenkomst of intentieverklaring is opgesteld op of na 25 juni 1999
maar voor 1 januari 2001. Uit de toelichting op dit artikel is af te leiden
dat ten aanzien van de terugkeer na een dergelijke geruisloze omzetting kennelijk
ook voorwaarden zullen worden gesteld die geen betrekking hebben op de verzekering
van de heffing en invordering van inkomstenbelasting (artikel 4.42a Wet IB
2001).Naar het oordeel van de Raad past de in dit artikel opgenomen terugwerkende
kracht niet in het daartoe gestelde kader. De kenbaarheid van de bezwarende
bepaling bestond op 25 juni 1999 in het geheel niet, terwijl deze ook niet
voldoende omlijnd uit de toelichting op het artikel is af te leiden. Aangezien
voor terugwerkende kracht in ieder geval een toereikende kenbaarheid vereist
is, adviseert de Raad de regeling eerst te doen ingaan op de datum dat deze
kenbaar geworden is.9. OvergangsrechtOvereenkomstig de aanbeveling van de Raad is de inwerkingtreding van het
overgangsrecht inzake de geruisloze terugkeer uit een vennootschap uitgesteld
tot de datum van indiening van het wetsvoorstel bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal. 10. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.10. Redactionele kanttekeningenIn het navolgende is toegelicht waarom een aantal redactionele kanttekeningen
van de Raad niet is overgenomen. Aan de overige redactionele kanttekeningen
is, voorzover deze na de aanpassing van het voorstel nog betekenis hebben,
gevolg gegeven.Wat betreft de kanttekening van de Raad bij artikel I, onderdeel AG, kan
worden opgemerkt dat op grond van artikel 3.54a, vijfde lid, de omvang van
de terugkeerreserve – die overigens ook nihil kan bedragen – bij
voor bezwaar vatbare beschikking wordt vastgesteld. Aldus is voorzien in een
rechtsgang voor het buiten aanmerking laten van vervreemdingsvoordelen in
het kader van een geruisloze terugkeer. Naar aanleiding van de opmerking van
de Raad is alsnog geregeld dat de eventuele voorwaarden bedoeld in artikel
4.42a, tweede lid, eveneens in deze beschikking worden opgenomen.Het voorstel van de Raad om het tweede en derde lid van artikel 14c van
de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 te verplaatsen naar hoofdstuk IV
van die Wet, dat handelt over de verrekening van verliezen, is niet overgenomen.
Belangrijkste reden hiervoor is dat het niet gaat om algemene voorschriften
van verliesverrekening in de vennootschapsbelasting, maar om een tweetal specifieke
maatregelen die alleen van belang zijn voor de terugkeerregeling.De Raad verzoekt voorts met betrekking tot het derde lid een betere afstemming
te bewerkstelligen met het nieuwe zesde lid van artikel 3 150 Wet inkomstenbelasting
2001. Aangezien in het bedoelde zesde lid een verwijzing is opgenomen naar
het derde lid van artikel 14c van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969,
zijn deze beide bepalingen reeds in voldoende mate op elkaar afgestemd.De Raad is gelet op artikel 3 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen
en de Uitvoeringsregeling Belastingdienst van mening dat in de zinsnede «de
inspecteur belast met de aanslagregeling van de belastingplichtige»
in artikel 14c, zevende lid, van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969,
kan worden volstaan met «de inspecteur». De toevoeging «belast
met de aanslagregeling van de belastingplichtige» kan naar mijn oordeel
evenwel niet worden gemist, omdat de inspecteur die bevoegd is ten aanzien
van de vennootschap niet noodzakelijkerwijs ook de bevoegde inspecteur is
voor alle aandeelhouders. Omdat alle aandeelhouders mede het verzoek moeten
doen en ook gebonden zullen worden aan de te stellen voorwaarden, zou zonder
de bedoelde toevoeging onduidelijkheid kunnen bestaan over de bevoegde inspecteur.11. Overige aanpassingenVan de gelegenheid heb ik gebruik gemaakt om nog een aantal technische
aanpassingen in het wetsvoorstel aan te brengen. Dit betreft verbeteringen
en aanvullingen in de verwijzing naar andere artikelen, de toevoeging van
een citeertitel en een aantal verbeteringen in de memorie van toelichting.Verder is de ingangsdatum van de aanpassing van de landbouwvrijstelling
met betrekking tot zogenoemde bestemmingswijzigingswinst gesteld op de datum
van indiening van het wetsvoorstel bij de Tweede Kamer. Dit om mogelijk anticipatiegedrag
met forse budgettaire implicaties te voorkomen.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie
van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Staatssecretaris van Financiën,W. J. Bos Bijlage bij het advies van de Raad van State van 7 juni 2000, no. W06.00.0186/IV,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– In artikel 3.52a, eerste lid, van de Wet op de inkomstenbelasting
2001 (Wet IB 2001) de zinsnede «en de ondernemer hiervoor bij de aangifte
kiest, wordt» vervangen door «kan», alsmede tussen «bedrag»
en «aanvullend» toevoegen: worden.– In artikel 3.54a, tweede lid, laatste volzin, Wet IB 2001 de zinsnede
«geacht ten minste gelijk te zijn aan nihil» vervangen door: ten
minste gesteld op nihil. Het betreft in dit geval geen fictie maar een rekenkundig
voorschrift.– In artikel I, onderdeel P, in artikel 3.54a, zevende lid, mede
gelet op artikel 16 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR), «Een
feit dat bekend was» vervangen door «Een feit dat de inspecteur
bekend was», en voorts «de gevallen waarin de belastingplichtige
te kwader trouw is» vervangen door «de gevallen waarin de belastingplichtige
terzake van dit feit te kwader trouw is».– In artikel I, onderdeel W, aangeven waar de desbetreffende wijziging
wordt aangebracht («Na artikel 3.98 wordt ingevoegd:»).– In de artikelen 4.43, derde lid, onderdeel b, en 4.46, achtste
lid, Wet IB 2001 de zinsnede «vervreemdingsvoordeel als bedoeld»
vervangen door: vervreemdingsvoordeel dat wordt genoten in verband met de
vervreemding als bedoeld.– In artikel I, onderdeel AG, in artikel 4.9.4.1, eerste lid, het
in dat artikel bedoelde verzoek in lijn brengen met de wetssystematiek (verzoek
laten volgen door voor bezwaar vatbare beschikking van de inspecteur, dan
wel als keuzerecht formuleren).– In artikel II, onderdeel H, het tweede en derde lid van artikel
14c van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 (Wet Vpb 1969) verplaatsen
naar hoofdstuk IV van die wet en voorts met betrekking tot het derde lid een
betere afstemming bewerkstelligen met het nieuwe zesde lid van artikel 3150
Wet IB 2001.– In het in artikel II, onderdeel H, opgenomen artikel 14c, zevende
lid, mede gelet op artikel 3 AWR en op de Uitvoeringsregeling Belastingdienst,
«de inspecteur, belast met de aanslagregeling van de belastingplichtige,»
vervangen door: de inspecteur.– In artikel 20a, vijfde lid, Wet Vpb 1969 tussen «verwerving
van» en «een lichaam» invoegen: vermogensbestanddelen van.– In artikel II, onderdeel L, in artikel 23c, tweede tot en met
vierde lid, wat betreft de beschikkingen stroomlijnen, zodat zowel het vaststellen
van de bedragen waarmee belasting van volgende jaren kan worden verminderd,
als de daadwerkelijke vermindering geschiedt bij voor bezwaar vatbare beschikking,
gelijktijdig met het vaststellen van de desbetreffende aanslagen en dat deze
beschikkingen worden bekendgemaakt via vermelding ervan op het aanslagbiljet,
een en ander analoog aan het stelsel van verliesvaststelling en -verrekening.
Voorts in het vierde lid verduidelijken dat rechtsmiddelen tegen de verminderingsbeschikking
uitsluitend betrekking kunnen hebben op de vermindering zelf en niet op het
eerder vastgestelde bedrag waarmee de belasting kan worden verminderd.– In artikel VII, onderdeel B, gelet op het eerste lid, verduidelijken
welk negende lid vervalt, het oorspronkelijke negende lid of het tot negende
lid vernummerde achtste lid.– In artikel 50 van de Invorderingswet 1990 (IW) voorzien in een
adequate regeling voor de situatie dat aansprakelijkstelling plaatsvindt op
grond van artikel 40 IW zonder dat terzake een belastingaanslag door de inspecteur
is vastgesteld.– In het licht van aanwijzing 171 van de Aanwijzingen voor de regelgeving
ten aanzien van artikel 50 IW voorzien in passend overgangsrecht.XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Deze variant is ook voorgesteld door de werkgroep fiscaal-technische herziening
van de loon- en inkomstenbelasting subwerkgroep II winst (bijlage X, Verkenning).XNoot1Kamerstukken II 1989/90, 19 968, nr. 13.XNoot2Kamerstukken II 1989/90, 19 729, nr. 13. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27209-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl