Wijziging Rampenwet en andere wetten ivm uitbr. reikwijdte Rampenwet tot zware ongevallen en regel. andere onderwerpen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24481, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

10-11-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24481 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding1.1. Het begrip «ramp»1.2. Nazorg1.3. Coördinatie op rijksniveau1.4. Versterking brandweer2. Hoofdlijnen wetsvoorstel 2.1. Uitbreiding van de reikwijdte van de Rampenwet tot
zware ongevallen2.2. De nazorg bij rampen en zware ongevallen2.3. De landelijke coördinatie bij de bestrijding
van rampen en zware ongevallen 2.3.1. De coördinatie van maatregelen die op rijksniveau
worden getroffen2.3.2. De coördinatie van de verlening van bijstand2.3.3. De coördinatie van bijstand van militairen2.4. Strafrechtelijke handhaving van de verplichtingen
tot informatieverschaffing aan burgemeester en wethouders onderscheidenlijk
de burgemeester3. Binnengekomen commentaren4. Artikelen Artikel I, onder AArtikel I, onder B tot en met D en H tot en met NArtikel I, onder EArtikel I, onder GArtikel I, onder F en OArtikel I, onder PArtikel I, onder QArtikel I, onder RArtikel I, onder SArtikel I, onder TArtikelen II tot en met XII, onder A tot en met C, en
XIII tot en met XVArtikel XArtikel XII, onder D en EArtikel XVIArtikel XVIIArtikel XVIIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24481Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 481Wijziging van de Rampenwet en andere wetten in verband met de uitbreiding
van de reikwijdte van de Rampenwet tot zware ongevallen en de regeling van
enige andere onderwerpennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING 1. InleidingSinds de invoering van de Rampenwet heeft zich in Nederland en daarbuiten
een aantal zware ongevallen en rampen voorgedaan waarbij de overheid moest
optreden. Genoemd kunnen worden het ongeval met de kerncentrale in Tsjernobyl,
de aardbeving in Limburg, de vliegtuigongevallen in Hengelo en op Schiphol,
de vliegramp in de Bijlmermeer, de explosie van een vuurwerkfabriek in Culemborg,
het incident bij Cindu in Uithoorn, de overstroming in Limburg, de wateroverlast
in Noord-Holland en enkele zware treinongevallen (o.m. in Hoofddorp en Eindhoven).
Over de reactie van de Nederlandse overheid bij deze incidenten is de Tweede
Kamer in verschillende rapporten en brieven geïnformeerd. Hieruit komen
de volgende aandachtspunten naar voren. 1.1. Het begrip «ramp»In de eerste plaats is gebleken dat het onderscheid tussen rampen in de
zin van artikel 1 van de Rampenwet enerzijds en zware ongevallen anderzijds,
in de praktijk niet goed hanteerbaar is. Met het begrip «zwaar ongeval»
wordt hierbij gedoeld op een incident dat volgens de huidige formulering van
artikel 1 van de Rampenwet niet zonder meer als ramp kan worden aangemerkt.
Zo werd het ongeval in Tsjernobyl in Nederland niet gekwalificeerd als ramp
(in de zin van artikel 1), maar de bestrijding van de gevolgen van dat ongeval
vertoonde in de praktijk wel een belangrijk aantal aspecten van rampenbestrijding.
Het vergde een ingrijpende overheidsbemoeienis door het instellen van een
nationaal beleidsteam en het uitvaardigen van landbouwmaatregelen. Dit ging
gepaard met de inzet van vele verschillende diensten. Inmiddels is een Nationaal
Plan voor de Kernongevallenbestrijding opgesteld dat in de aanpak geen onderscheid
maakt tussen rampen en zware ongevallen (Kamerstukken II 1988/89, 21 015,
nr. 3). Ook in andere gevallen bleek het begripsmatige onderscheid tussen
rampen enerzijds en zware ongevallen anderzijds in de praktijk niet goed hanteerbaar.
Zo bleek bij de explosie in een vuurwerkfabriek in Culemborg dat men bij de
bestrijding van dat ongeval zich enerzijds op het standpunt stelde dat er
geen sprake van een ramp was, maar anderzijds wel volgens de Rampenwet te
werk ging.Conclusie kan zijn dat een zwaar ongeval in bestuurlijke en operationele zin dezelfde voorbereiding en bestrijding vergt als een ramp. Wel is
uiteraard de maat van de inzet van bestuur en diensten gerelateerd aan de
omvang van de gevolgen van een incident. De conclusie dat het verschil tussen
een ramp en een zwaar ongeval slechts gradueel is, brengt mij tot het standpunt
dat het ook weinig zin heeft veel aandacht te besteden aan de vraag of een
zwaar ongeval dat heeft plaatsgevonden, wel of niet als een ramp moet worden
aangeduid. Thans wordt in de praktijk bij een incident aan die vraag relatief
veel aandacht geschonken, omdat nog altijd een aantal bestuurders –
ten onrechte – menen dat zij eerst een rampverklaring moeten afleggen
en pas als zij deze hebben afgelegd, zij van de bevoegdheden op grond van
de Rampenwet gebruik mogen maken. Hoe onterecht ook, de gedachte dat zo'n
verklaring nodig is, blijkt een psychologische drempel te zijn, zodat thans
ook sprake is van een drempel voor het uitoefenen van de bevoegdheden die
de Rampenwet biedt. 1.2. NazorgIn de tweede plaats kan worden vastgesteld dat de definitie van het begrip
«ramp» in artikel 1 van de Rampenwet ook in ander opzicht te beperkt
is. In het eindrapport reorganisatie rampenbestrijding is het standpunt ingenomen
dat tot de rampenbestrijding ook de nazorg behoort (Kamerstukken II 1990/91,
22 009, nrs. 1–2, blz. 21–22). De nazorg omvat al hetgeen
nodig is om zo snel mogelijk weer terug te keren in de «normale»
verhoudingen. De huidige formulering van artikel 1 laat op zijn minst twijfel
of ook de nazorgfase onder de werking van de Rampenwet valt. Enige incidenten
hebben evenwel duidelijk gemaakt dat het wenselijk is om ook tijdens die fase
gebruik te kunnen maken van de bevoegdheden die de Rampenwet geeft. Daarom
zijn de woorden «zijn geschaad» en «de schadelijke gevolgen
te beperken» aan de definitie van ramp of zwaar ongeval toegevoegd. 1.3. Coördinatie op rijksniveauEen derde punt betreft de afstemming op rijksniveau. Gebleken is dat bij
rampen vaak samenwerking tussen verschillende ministers nodig is. Dit geldt
zowel voor de bestrijdingsfase als voor de voorbereidingsfase en de nazorgfase.
Ik acht het zinvol deze samenwerking een wettelijke basis te verlenen. 1.4. Versterking brandweerEen laatste, maar zeker niet minst belangrijke conclusie die uit de praktijk
kan worden getrokken is dat de organisatie van de brandweer en de regiefunctie
ten aanzien van de brandweerzorg en de rampenbestrijding versterkt moeten
worden. Dit blijkt onder meer uit de brief van 7 december 1992 (Kamerstukken
II 1992/93, 22 800 VII, nr. 28) waarin de toenmalige minister de Tweede
Kamer de resultaten heeft aangeboden van twee onderzoeken die zijn verricht
naar het incident bij Cindu/Nevcin-Polymers te Uithoorn op 8 juli 1992. De
onderzoeksresultaten onderstreepten de noodzaak dat gemeenten van te voren
afspraken maken over de coördinatie bij een incident met intergemeentelijke
aspecten. Er zal gestreefd moeten worden naar het werken, zowel bestuurlijk
als operationeel, in geïntegreerde kaders. Het ligt voor de hand dat
de regio daarbij een belangrijke rol speelt. In iedere regio bestaan specifieke
risico's. Deze risico's moeten de basis vormen voor differentiatie in regio's
naar sterkte en samenstelling van het regionale potentieel, waarbij rekening
wordt gehouden met de bijstandsmogelijkheden in de omringende regio's. Ook het Afstemmingsorgaan regionale brandweren, waarin het Ministerie
van Binnenlandse zaken, de Vereniging van Nederlandse Gemeenten en de Nederlandse
Brandweer Federatie participeerden, onderstreepte in zijn eindrapport «De
brandweer verlegt haar grenzen» van 13 september 1993 de noodzaak van
een snelle bestuurlijke en organisatorische versterking van de regionale brandweren.
De bestaande wetgeving vormt daarvoor geen belemmering. Gemeenten kunnen op
basis van de (aangescherpte) Wet gemeenschappelijke regelingen dit proces
van versterking op regionaal niveau tot stand brengen. Er bestaat over deze
noodzaak van versterking van de brandweer brede overeenstemming tussen het
brandweerveld en de Minister van Binnenlandse Zaken. In overleg met de Koninklijke
Nederlandse Brandweervereniging is het Plan van aanpak Versterking Brandweer
opgesteld dat ik, evenals de hierna te noemen bestuursovereenkomst, aan de
Tweede Kamer bij brief van 20 juli 1995 (Kamerstukken II 1994/95, 23 804,
nr. 10) heb aangeboden.Het plan van aanpak vormt de basis voor een gezamenlijke aanpak van de
versterking van de brandweer door de besturen van de regionale brandweren
en de in dat verband samenwerkende gemeenten enerzijds en de Minister van
Binnenlandse Zaken anderzijds. Dit proces moet leiden tot een versterkte (regionale)
brandweer die in staat is op adequate wijze om te gaan met grootschalige ongevallen
en rampen. Met het bestuur van de Koninklijke Nederlandse Brandweervereniging,
dat in dezen de besturen van de regionale brandweren vertegenwoordigt, heb
ik op 16 maart jl. een bestuursovereenkomst gesloten, waarbij is vastgelegd
dat de besturen van de regionale brandweren en de Minister van Binnenlandse
Zaken de versterking van de brandweer gezamenlijk realiseren op basis van
het plan van aanpak.Het Afstemmingsorgaan heeft ook vastgesteld dat het beeld ten aanzien
van de kwaliteit van de rampenbestrijdingsorganisatie niet alleen onvoldoende
is, maar ook niet overal gelijk. Dit kan niet los worden gezien van de situatie
bij de gemeentelijke brandweren, die een belangrijke bijdrage leveren aan
de rampenbestrijding. Dit geldt ook voor de risicosituatie, die niet in elke
regio hetzelfde is. Een proces van versterking van de brandweer moet met die
omstandigheden rekening houden. Niettemin is een zekere mate van gelijkheid
in het kwaliteitsniveau als eindresultaat noodzakelijk waar het gaat om de
rampenbestrijding en de voorbereiding daarop. De Minister van Binnenlandse
Zaken heeft op dit punt een eigen verantwoordelijkheid, meer in brede zin
ook vanuit zijn zorg voor de openbare veiligheid. Mede om die reden is in
het plan van aanpak een aantal te realiseren ijkpunten opgenomen. Een der
ijkpunten bij het proces van versterking van de brandweer is de totstandkoming
van een regionaal rampenplan dat de gemeenschappelijke basis en het toetsingskader
vormt voor de gemeentelijke rampenplannen. Voor incidenten van meer dan plaatselijke
betekenis dienen er regionale rampbestrijdingsplannen te zijn, waarmee gemeentelijke
rampbestrijdingsplannen waar nodig in overeenstemming worden gebracht. Andere
ijkpunten zijn onder meer regelingen op regionaal niveau met betrekking tot
het gezag bij incidenten van meer dan plaatselijke betekenis, de operationele
leiding bij die incidenten en de voorlichting voor, tijdens en na een ramp
of zwaar ongeval.Het plan van aanpak voorziet in een regionale projectorganisatie en in
een landelijke organisatie met een landelijk projectbureau. 2. Hoofdlijnen wetsvoorstel 2.1. Uitbreiding van de reikwijdte van de Rampenwet tot
zware ongevallenIn paragraaf 1.1. van deze memorie is de conclusie getrokken dat een zwaar
ongeval in bestuurlijke en operationele zin dezelfde voorbereiding en bestrijding
vergt als een ramp, zij het dat de maat van de inzet van bestuur en diensten
uiteraard kan verschillen. Bij de bestrijding van rampen spelen grotendeels
dezelfde zaken als bij de bestrijding van zware ongevallen. Gedacht kan worden
aan bestuurlijke besluitvorming, alarmering, waarschuwing, optreden van de
verschillende hulpverleningsdiensten, voorlichting en schaderegistratie. Wordt
van overheden en diensten verwacht dat zij de voorbereiding van de bestrijding
van zware ongevallen, die, zoals eerder gesteld, niet in alle gevallen zonder
meer onder artikel 1 van de Rampenwet vallen, analoog aan het rampenplan aanpakken?
In de praktijk blijkt dat er ook plannen worden gemaakt voor zware ongevallen.
Deze zijn soms volledig geïntegreerd in het gemeentelijke rampenplan
of in een rampbestrijdingsplan. Een voorbeeld vormt het intergemeentelijk
rampbestrijdingsplan voor de kerncentrale in Borssele, waarin de lichtst denkbare
ongevalssituatie (niet zijnde een ramp) tot en met de «worst case»
zijn opgenomen. Andere calamiteitenplannen daarentegen, bijvoorbeeld voor
een aantal Nederlandse vaarwegen, staan nadrukkelijk los van het rampenplan.
Wel komen alle varianten overeen waar het betreft de structuur van bevoegdheden.
Voor rampsituaties wordt in ieder geval voorzien in het opperbevel van de
burgemeester met een operationeel leider in de zin van artikel 11 van de Rampenwet.Bij de bestrijding van ongevallen is voorts gebleken dat de gemeentelijke
overheid een situatie liever niet als ramp presenteert. De aarzeling bij bestuurders
om een ongeval een ramp te noemen houdt verband met de psychologische lading
die het begrip «ramp» bij de bevolking heeft. Een ongevalssituatie
als ramp betitelen zou de suggestie kunnen wekken dat men de situatie niet
in de hand heeft of dat de toestand buitengewoon gevaarlijk is. Een dergelijke
aarzelende houding kan zich voordoen terwijl er wel degelijk zeer ingrijpende
gevolgen voor de bevolking zijn of dreigen, bijvoorbeeld in de vorm van verontreiniging
van bodem, lucht en gewassen of grote materiële schade. In het spraakgebruik
en in de media wordt een dergelijke situatie overigens vaak wel als ramp aangeduid.
De psychologische drempel voor toepassing van de Rampenwet wordt nog verhoogd
door de omstandigheid dat nog altijd een aantal bestuurders in de –
onjuiste – veronderstelling verkeren dat een ongevalssituatie door hen
expliciet tot ramp moet worden verklaard, voordat zij gebruik mogen maken
van de bevoegdheden die de Rampenwet hun geeft. Deze veronderstelling is naar
alle waarschijnlijkheid terug te voeren tot de Wet rampenplannen, waarin was
geregeld dat een burgemeester, voordat hij het opperbevel bij de rampbestrijding
op zich mocht nemen, eerst een rampverklaring moest afgeven. In 1985 is bij
de inwerkingtreding van de Rampenwet deze voorwaarde komen te vervallen. Sindsdien
kan een burgemeester ermee volstaan zich een oordeel te vormen over de vraag
of zich in zijn gemeente gebeurtenissen voordoen of dreigen voor te doen die
onder de in artikel 1 van de Rampenwet gegeven definitie van ramp vallen.
Gebeurtenissen die van zodanige aard zijn dat hij de bevoegdheden van de Rampenwet
nodig heeft. Vervolgens dient hij over te gaan tot het treffen van concrete
maatregelen als het bijeenroepen van een beleidsteam dat de bestrijding van
de ramp coördineert, en dient hij daaraan leiding te geven.Een derde punt betreft de regelgeving van de Europese Gemeenschappen.
Er zijn verschillende richtlijnen uitgevaardigd die betrekking hebben of mede
betrekking hebben op de informatievoorziening bij incidenten, zoals onder
meer de zgn. Post-Seveso-richtlijn (82/501/EEG) en de zgn. Tsjernobyl-richtlijn
(89/618/Euratom). Er kan thans twijfel bestaan of de ongevallen waarop genoemde
richtlijnen betrekking hebben, alle ook onder de definitie van ramp in artikel
1 van de Rampenwet vallen. Ik acht het nodig door aanpassing van artikel 1
deze twijfel weg te nemen.Geconcludeerd kan worden dat de huidige formulering van artikel 1 van
de Rampenwet een te hoge drempel blijkt te betekenen voor het toepassen van
het instrumentarium van de Rampenwet, zowel bij de bestrijding als bij de
voorbereiding. Enerzijds is er voor de praktische toepassing van het instrumentarium
van de Rampenwet een formele drempel. Deze raakt in het bijzonder het maken
van plannen. Deze drempel kan worden weggenomen door de reikwijdte van de
Rampenwet uit te breiden met zware ongevallen. Met deze uitbreiding kan tevens
worden bevorderd dat de rampenbestrijding dichter bij het dagelijkse werk
van gemeenten komt te staan. Zware ongevallen komen immers vaker voor dan
rampen in de klassieke zin. Anderzijds is er een psychologische drempel. Ook
deze drempel kan worden verlaagd door in de wet naast het begrip ramp ook
de term «zwaar ongeval» te introduceren. Met de introductie van
deze term in de Rampenwet wordt tevens bereikt dat eventuele twijfel over
het gebruik van de Rampenwet bij de implementatie van Europese richtlijnen
op het terrein van de ongevalsbestrijding, wordt weggenomen.In de praktijk blijkt het onderscheid tussen het bestrijden van een ramp
of een zwaar ongeval en de normale, dagelijkse gang van zaken niet zozeer
te liggen in de ernst van het incident als wel in de benodigde coördinatie
van diensten en organisaties. Dit criterium, dat in het tweede lid van artikel
1 wordt genoemd, wordt dan ook gehandhaafd.Bij rampen en zware ongevallen gaat het niet alleen om incidenten die
plaatsvinden in gevallen waarin sprake is van een permanent, statisch veiligheidsrisico.
Het gaat derhalve niet alleen om incidenten op bijvoorbeeld het terrein van
gevaarzettende industriële objecten. Rampen en zware ongevallen kunnen
zich evengoed voordoen bij tijdelijke of dynamische veiligheidsrisico's. Te
denken valt aan incidenten bij het vervoer van gevaarlijke stoffen of bij
grootschalige evenementen met veel toeschouwers. Het is wenselijk dat gemeenten
zich ook voldoende op de bestrijding van dergelijke incidenten voorbereiden.
Voor zover de plaats, de aard en de gevolgen van een ramp of een zwaar ongeval
in die situaties voorzienbaar zijn, dient een gemeente voor een dergelijke
ramp of een dergelijk zwaar ongeval zelfs een rampbestrijdingsplan op te stellen.
Ik wijs er met enige nadruk op dat de verplichting om een rampbestrijdingplan
op te stellen onder omstandigheden ook voor situaties met een tijdelijk of
dynamisch veiligheidsrisico kan gelden. In dit verband zij er op gewezen dat
de bepalingen van de Rampenwet ook na uitbreiding van haar reikwijdte met
zware ongevallen en die van bij voorbeeld de Luchtvaartongevallenwet op elkaar
(blijven) aansluiten. Het opperbevel van de burgemeester bij een ramp of zwaar
ongeval heeft in het bijzonder betrekking op de coördinatie van de bestrijding,
dit met het oog op het zoveel mogelijk voorkomen van slachtoffers of schade.
Dat laat de uitoefening door hem of anderen van in andere wetten gegeven taken
en bevoegdheden bij ongevallen in beginsel onverlet. Artikel 7 van de Luchtvaartongevallenwet
bepaalt dat de burgemeester er zorg voor draagt dat de situatie ter plaatse
van een ongeval niet wordt gewijzigd dan na overleg met de vooronderzoeker,
tenzij, uit een oogpunt van openbare orde en veiligheid, van de bescherming
van leven en gezondheid van personen en dieren en terzake van beperking van
de schade, het treffen van maatregelen onverwijld geboden is. Tot slot van deze paragraaf merk ik op dat ervan is afgezien de uitbreiding
van de reikwijdte van de Rampenwet tot zware ongevallen ook te laten doorklinken
in de titel van de wet en in de namen van documenten als het rampenplan en
het rampbestrijdingsplan. Hoewel uit zuiver semantisch oogpunt wel iets voor
de aanpassing van die namen zou zijn te zeggen, geeft de doorslag het feit
dat die namen dan aanmerkelijk langer zouden worden en daarmee minder hanteerbaar
voor gebruik in de praktijk. 2.2. De nazorg bij rampen en zware ongevallenBij de aardbeving in Limburg bleek dat deze gebeurtenis moeilijk een ramp
in de zin van de Rampenwet kon worden genoemd. Er is immers bij een relatief
lichte aardbeving als die in Limburg nauwelijks sprake van een fase waarin
het leven en de gezondheid van vele mensen gevaar loopt en materiële
schade dreigt te ontstaan, doch direct van een situatie waarin die schade
in volle omvang aanwezig is. Een situatie waarin eigenlijk alleen nog nazorg
kan worden verleend. Omdat echter ook na een gebeurtenis als de aardbeving
in Limburg een gecoördineerde inzet van diensten en organisaties van
verschillende disciplines noodzakelijk is, acht ik het wenselijk dat ook zo'n
gebeurtenis onder de Rampenwet komt te vallen.Ook met betrekking tot gebeurtenissen die wel heel duidelijk onder de
bestaande definitie van ramp vallen, is het wenselijk dat de nazorgfase uitdrukkelijker
in het begrip ramp tot uiting wordt gebracht, zodat de bevoegdheden op grond
van de Rampenwet ook voor die fase kunnen worden benut. Bij de vliegramp in
de Bijlmermeer bleek daaraan duidelijk behoefte te bestaan. Vermeden moet
worden dat twijfel of de Rampenwet ook in die fase mag worden toegepast, de
toepassing daarvan in de weg staat. Door de nazorgfase onder het begrip «ramp
of zwaar ongeval» te brengen, wordt buiten twijfel gesteld dat de coördinerende
taak die de burgemeester bij de bestrijding van rampen en zware ongevallen
heeft, ook op de nazorg betrekking heeft. Het toedelen van een centrale rol
daarin aan de burgemeester sluit overigens aan bij de aanbeveling die het
bureau Hoorweg en Quint op dit punt in het rapport «Nazorg bij rampen»
heeft gedaan.Uiteraard is een gecoördineerde inzet van diensten en organisaties
van verschillende disciplines bij een ramp of zwaar ongeval met gebruikmaking
van de bevoegdheden uit de Rampenwet niet in de gehele fase van de nazorg
noodzakelijk. Een dergelijke inzet is slechts van belang tot en met het moment
van het wegnemen van de gevaarsbron of de bedreiging en het bereiken van een
zodanige stabiele situatie dat het normale leven weer doorgang kan vinden.
Voor het feitelijk herstel van de situatie (bijvoorbeeld het afwikkelen van
schadeclaims) is geen bestuurlijke en operationele coördinatie op basis
van de Rampenwet vereist, behoudens voor zover dit nodig is om weer terug
te keren tot de «normale» verhoudingen. Met het oog daarop wordt
in het voorgestelde artikel 1, onderdeel b, onder 2°, van de Rampenwet
gesproken over «de schadelijke gevolgen beperken». 2.3. De landelijke coördinatie bij de bestrijding
van rampen en zware ongevallen 2.3.1. De coördinatie van maatregelen die op rijksniveau
worden getroffenIn verschillende wetten zijn aan afzonderlijke ministers bevoegdheden
toegekend om in ongevalssituaties maatregelen te treffen of regels te stellen. Om de samenhang tussen de uitgevaardigde regels en maatregelen
te bevorderen wordt voorgesteld in de Rampenwet een bepaling op te nemen die
in de coördinatie van die maatregelen en regels voorziet. Deze bepaling
houdt in dat de desbetreffende sectorminister alvorens maatregelen te treffen
of regels te stellen, overleg voert met de Minister van Binnenlandse Zaken,
die coördinerend minister voor de openbare veiligheid is. Deze dient
op zijn beurt zorg te dragen voor de coördinatie met de desbetreffende
commissaris van de Koningin en de burgemeesters. Vele regels en maatregelen
vereisen immers medewerking van of uitvoering door provincies of gemeenten.
Bovendien is afstemming nodig tussen enerzijds de uitvoering van deze ministeriële
regels en maatregelen en anderzijds de uitoefening door de burgemeester van
zijn algemene bevoegdheid op het gebied van de openbare veiligheid. Voor zijn
coördinerende rol op dit terrein maakt de Minister van Binnenlandse Zaken
gebruik van het Landelijk Coördinatiecentrum (besluit van 19 juni 1991,
Stcrt. 128).De voorgestelde bepaling sluit aan bij de in de Wet bestrijding ongevallen
Noordzee neergelegde systematiek en de in het kader van het Nationaal Plan
Kernongevallenbestrijding gegroeide praktijk. De bepaling sluit voorts aan
bij de coördinatiestructuur voor de voorlichting bij rampen en incidenten,
waarvan het Nationaal Voorlichtingscentrum deel uitmaakt. Zij sluit tot slot
goed aan bij de in artikel 14 van de Rampenwet vastgelegde informatieplicht
en -structuur tussen de burgemeester, commissaris van de Koningin en Minister
van Binnenlandse Zaken alsmede bij het in de artikelen 17 en 18 bepaalde omtrent
de bijstand van rijksdiensten, respectievelijk bijstand van militairen.De desbetreffende sectorminister dient in noodgevallen over een mogelijkheid
te beschikken om zonder overleg met zijn ambtgenoot van Binnenlandse Zaken
op te treden en die beslissingen te nemen die nodig zijn voor een begin van
uitvoering van de bestrijding van de gevolgen van de ramp of het zware ongeval.
Het nieuwe artikel bevat met het oog daarop een clausule die daarin voorziet. 2.3.2. De coördinatie van de verlening van bijstandIndien een commissaris van de Koningin aan een verzoek om bijstand van
provinciale diensten uit zijn eigen provincie niet kan voldoen, dient hij
zich ingevolge artikel 16, eerste lid, van de Rampenwet te richten tot de
Minister van Binnenlandse Zaken met het verzoek om bijstand van provinciale
diensten uit andere provincies. In het tweede lid van dat artikel wordt bepaald
dat de minister op het verzoek beslist en dat de betrokken commissarissen
van de Koningin de nodige voorzieningen treffen, tenzij dringende redenen
zich daartegen verzetten.Het lijkt minder juist om de beoordeling of dringende redenen zich verzetten
tegen de inzet van een provinciale dienst in een andere provincie over te
laten aan de commissaris van de Koningin van de provincie waaruit die dienst
afkomstig is. De afweging van het belang dat deze dienst in die andere provincie
wordt ingezet, tegen het belang gelegen in de eerderbedoelde dringende redenen,
dient door de naasthogere bestuurslaag, in casu de Minister van Binnenlandse
Zaken, te worden gemaakt. Om die afweging goed te kunnen maken, dient de minister
uiteraard wel eerst overleg te voeren met de commissaris van de Koningin van
de provincie waaruit die dienst afkomstig is. 2.3.3. De coördinatie van bijstand van militairenIn artikel 18, eerste lid, van de Rampenwet wordt bepaald dat de commissaris
van de Koningin in bijzondere gevallen een verzoek tot bijstand van militairen
aan de Minister van Binnenlandse Zaken kan richten. Deze moet
zich in dat geval tot de Minister van Defensie wenden die dan de nodige voorzieningen
dient te treffen, tenzij dringende redenen zich daartegen verzetten. Ingevolge
artikel 18, tweede lid, kan een burgemeester in zeer spoedeisende gevallen
een verzoek tot bijstand van militairen rechtstreeks richten aan de provinciaal
militair commandant (PMC) dan wel de regionaal militair commandant-noord.
Hij dient in dat geval de commissaris van de Koningin terstond daarvan in
kennis te stellen.Bij deze laatste bepaling kunnen verschillende kanttekeningen worden geplaatst.
Een eerste kanttekening is dat het om de inzet van landelijk georganiseerde
eenheden gaat. Gelet op de verantwoordelijkheid van de Minister van Binnenlandse
Zaken voor de landelijke coördinatie van de rampenbestrijding, is het
wenselijk dat voor de inzet van deze eenheden in vredestijd altijd de tussenkomst
van deze minister is vereist. Hiertoe heeft de minister de beschikking over
het Landelijk Coördinatiecentrum van waaruit de aanvragen van burgemeesters
om landelijke eenheden gecoördineerd worden afgehandeld. Een tweede kanttekening
is dat het argument dat de spoedeisendheid van het geval een directe lijn
tussen burgemeester en PMC noodzakelijk maakt, inmiddels wat gedateerd aandoet.
Met de huidige snelle en betrouwbare telecommunicatiemiddelen zal er geen
tijdverlies behoeven op te treden, indien het Ministerie van Binnenlandse
Zaken wordt ingeschakeld. Een derde kanttekening is dat een vergelijkbare
bepaling als artikel 18, tweede lid, ook in de vorige Politiewet stond. In
de Politiewet 1993 is deze bepaling evenwel om redenen die overeenkomen met
die welke hiervoor zijn genoemd, niet overgenomen. Een vierde en laatste kanttekening
is dat met het Ministerie van Defensie is afgesproken dat de inzet van de
zgn. voorbereide eenheden in vredestijd, die de taak van het Korps Mobiele
Colonnes hebben overgenomen, in beginsel uitsluitend zal plaatsvinden op basis
van artikel 18, eerste lid. In het licht van deze kanttekeningen acht ik het
wenselijk artikel 18, tweede lid, te schrappen. 2.4. Strafrechtelijke handhaving van de verplichtingen
tot informatieverschaffing aan burgemeester en wethouders onderscheidenlijk
de burgemeesterHet wetsvoorstel bevat tevens wijzigingen die ertoe strekken niet-nakoming
van de op burgers rustende verplichtingen tot het verstrekken van informatie
aan het college van burgemeester en wethouders onderscheidenlijk de burgemeester
strafbaar te stellen. Het betreft de in de artikelen 2c, eerste lid, onderscheidenlijk
11b, tweede lid, gegeven verplichting tot het verschaffen van relevante veiligheidstechnische
informatie voor zover nader uitgewerkt bij algemene maatregel van bestuur.
Ontwikkelingen in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen nopen tot een effectieve sanctionering van schending van EG-richtlijnverplichtingen,
wil sprake zijn van een daadwerkelijke volledige implementatie. Bij de opstelling
van het Besluit informatie inzake rampen is tot het inzicht gekomen dat de
huidige Rampenwet, waarop dat besluit is gebaseerd, in het licht van deze
rechtspraak ontoereikend moet worden geacht, waar het gaat om de sanctionering
van schending van verplichtingen tot melding en informatieverschaffing aan
de overheid. De bestaande mogelijkheid van het toepassen van bestuursdwang
kan in het licht van deze jurisprudentie niet worden beschouwd als een voldoende
effectief sanctioneringsinstrument. Weliswaar bestaan er in de milieuwetgeving
soortgelijke informatieverplichtingen als die welke de Rampenwet bevat, hetgeen
de reden is dat in beide genoemde artikelen is bepaald dat de verplichting
niet geldt voor zover de informatie reeds op grond van andere voorschriften
is verschaft of kan worden verkregen. Niettemin zal het voorkomen
dat de informatie die ingevolge het milieurecht moet worden verstrekt, aan
een ander orgaan dan het college van burgemeester en wethouders onderscheidenlijk
de burgemeester moet worden verstrekt. Ook is denkbaar dat er situaties voorkomen
waarvoor helemaal geen informatieverplichting uit de milieuwetgeving voortvloeit.In het licht van het doel en de inhoud van de in paragraaf 2.1. genoemde
richtlijnen is strafrechtelijke handhaving het meest doelmatig. Bovendien
wordt zo aangesloten bij de vorm van handhaving van soortgelijke informatieverplichtingen
in het milieurecht.In het wetsvoorstel wordt de strafbaarstelling aldus geregeld. In het
nieuw in te voegen artikel 26 wordt bepaald dat handelen in strijd met de
artikelen 2c, eerste lid, en 11b, tweede lid, een strafbaar feit is voor zover
die handelingen in de algemene maatregel van bestuur, bedoeld in de artikelen
2c, tweede lid, en 11b, derde lid, zijn aangeduid als strafbare feiten. Op
de hier bedoelde algemene maatregel van bestuur, het Besluit informatie inzake
rampen, wordt hieronder ingegaan.Artikel 11b legt een tweetal verplichtingen op. Ingevolge het eerste lid
moet in geval van een ramp (en, ingevolge dit wetsvoorstel, een zwaar ongeval)
een ieder die daarvan kennis draagt, de burgemeester daarvan zo spoedig mogelijk
op de hoogte stellen. Ingevolge het tweede lid moet in geval van een ramp
(en, ingevolge dit wetsvoorstel, een zwaar ongeval) een ieder die over relevante
veiligheidstechnische informatie beschikt, de burgemeester de informatie geven
die nodig is opdat hij de hem in artikel 11a opgedragen taken naar behoren
kan uitvoeren; deze verplichting geldt niet voor zover deze informatie reeds
op grond van andere voorschriften is verschaft of kan worden verkregen.Ik heb er van afgezien om de niet-naleving van de in het eerste lid omschreven
meldingsplicht strafbaar te stellen. De redenen hiervoor zijn tweeërlei.
Ten eerste richt deze bepaling zich tot een ieder, hetgeen in het licht van
strafbaarstelling een te vaag omlijnde groep is. De tweede reden is dat degenen
ten aanzien van wie de meldingspicht in het bijzonder van belang is, namelijk
veelal de houders van inrichtingen die onder paragraaf 3 van het Besluit risico's
zware ongevallen vallen, tevens moeten voldoen aan de in het tweede lid gegeven
verplichting, waarvan overtreding wel strafbaar is gesteld. Voor hen zal het
niet voldoen aan de meldingsplicht van het eerste lid, in het algemeen ook
het niet voldoen aan de verplichting uit het tweede lid betekenen.Met betrekking tot de uitvoerings-algemene maatregel van bestuur, het
Besluit informatie inzake rampen, merk ik het volgende op.Ten aanzien van de toepassing van artikel 2c, eerste lid, van de wet zijn
in het besluit (artikel 2) slechts nadere regels gegeven inzake de informatieverschaffing
door natuurlijke personen of rechtspersonen die op grote schaal gevaarlijke
micro-organismen, zoals in dat besluit gedefinieerd, toepassen. In artikel
16 van het besluit zal worden bepaald dat handelen in strijd met onder meer
dit artikel 2 een strafbaar feit is.Ten aanzien van de toepassing van artikel 11b, tweede lid, van de wet
zijn in artikel 4 van het besluit nadere regels gegeven. In artikel 16 van
het besluit zal dan ook worden bepaald dat handelen in strijd met ook artikel
4, eerste tot en met vierde lid, een strafbaar feit is. Dit artikel 4 zal
zodanig worden gewijzigd dat op een ieder die over relevante veiligheidstechnische
informatie beschikt, de verplichting rust om desgevraagd aan de burgemeester
de informatie te verstrekken die nodig is opdat hij zijn taken, bedoeld in
artikel 11a, eerste en tweede lid, van de wet, naar behoren kan uitvoeren.
Voorts zal onder meer worden bepaald dat degene die een inrichting drijft
waarop par. 3 van het Besluit risico's zware ongevallen van toepassing is
óók uit eigen beweging een aantal omschreven gegevens moet verstrekken. De hier genoemde verplichtingen tot informatieverschaffing gelden niet
voor zover de desbetreffende informatie reeds op grond van andere voorschriften
is verschaft of kan worden verkregen.Het wetsvoorstel legt de strafrechtelijke sanctie op overtreding van de
bovengenoemde bepalingen neer in de Wet op de economische delicten. Door artikel
XVI worden de artikelen 2c, eerste lid, en 11b, tweede lid, – voor zover
de overtreding van het bij of krachtens deze artikelen bepaalde is aangeduid
als strafbare feiten – in de alfabetische rangschikking van artikel
1a van de Wet op de economische delicten ingevoegd. De reden hiervan is dat
ook overtreding van soortgelijke bepalingen in de Kernenergiewet en de Wet
bestrijding ongevallen Noordzee in artikel 1a als economische delicten worden
aangemerkt. Het is dan logisch dat op overtreding van de genoemde bepalingen
van de Rampenwet de Wet op de economische delicten eveneens van toepassing
is. Het voordeel daarvan is dat ook verschillende bijkomende straffen opgelegd
en ook maatregelen genomen kunnen worden en dat hogere strafmaxima als hoofdstraf
opgelegd kunnen worden. 3. Binnengekomen commentarenEen concept-wetsvoorstel is om commentaar voorgelegd aan de provinciebesturen,
de Vereniging van Nederlandse Gemeenten en de Nederlandse Brandweer Federatie.In de ontvangen commentaren werden onder meer opmerkingen gemaakt over
het onder de reikwijdte van de Rampenwet brengen van zware ongevallen. Opgemerkt
werd dat zowel het begrip «ramp» als het begrip «zwaar ongeval»
arbitrair en relatief blijven en dat de interpretatie daarvan een bevoegdheid
van het bevoegd gezag blijft. Ik wijs er naar aanleiding van deze opmerkingen
op dat de interpretatie van de beide begrippen inderdaad een bevoegdheid van
het bevoegd gezag blijft en dat in zoverre deze begrippen geen objectieve
inhoud hebben. Het is ook niet de bedoeling om de inhoud van deze begrippen
een meer objectief karakter te geven. Het gaat er daarentegen wel om dat de
drempel om de Rampenwet toe te passen, wordt verlaagd. Het begrip «zwaar
ongeval» heeft immers een lichtere lading dan het begrip «ramp».
Bovendien wordt zo beter aangesloten bij de Europese richtlijnen die mede
betrekking hebben op de bestrijding van calamiteiten en de voorbereiding daarop.In een van de commentaren wordt de suggestie gedaan dat het voor de bestrijding
van een ramp of zwaar ongeval verantwoordelijke bestuur op enig moment bekend
maakt dat de Rampenwet wordt toegepast om zo duidelijkheid te verschaffen
aan de bij de bestrijding betrokken personen. Ingevolge de Rampenwet is het
evenwel geen vereiste dat alvorens de burgemeester van zijn bevoegdheden op
grond van deze wet gebruik maakt, hij eerst een rampverklaring aflegt. De
burgemeester bepaalt hoe hij te kennen geeft dat de Rampenwet van toepassing
is. Vaak zal uit het nemen van bepaalde maatregelen, bij voorbeeld het bijeenroepen
van de gemeentelijke rampenstaf, reeds duidelijk zijn dat de Rampenwet wordt
toegepast.In een van de commentaren wordt met het oog op een meer preventieve toepassing
van de wet voorgesteld om aan de definitie van ramp of zwaar ongeval de zinsnede
«zou kunnen worden bedreigd» toe te voegen. Uit hoofdstuk II van
de wet blijkt echter duidelijk dat de daar genoemde bestuursorganen zich moeten
voorbereiden op de rampenbestrijding, terwijl de in hoofdstuk III vastgelegde
bevoegdheden gezien de daar gebruikte bewoordingen ook betrekking hebben op
dreigende rampsituaties. Het concept-wetsvoorstel zoals dat aan de provinciebesturen, de VNG en
de NBF is voorgelegd, bevatte een uitbreiding van de aanwijzingsbevoegdheid
van de commissaris van de Koningin jegens het gemeentebestuur en van de Minister
van Binnenlandse Zaken jegens het provinciebestuur. Die aanwijzingen konden
worden gegeven met betrekking tot het beleid inzake de voorbereiding op de
bestrijding van rampen en zware ongevallen. Hiertegen zijn in de commentaren
verschillende argumenten ingebracht. In het licht van het in gang gezette
proces van versterking van de brandweer acht ik deze uitbreiding van de aanwijzingsbevoegdheden
thans minder opportuun. Doel van dit proces van versterking van de brandweer
is een bestuurlijke, organisatorische en operationele verbetering van de rampenbestrijdingsorganisatie,
inclusief een verbetering van de voorbereiding op de rampenbestrijding. Ik
verwijs naar paragraaf 1.4. van deze toelichting. Met dit project wordt dus
hetzelfde beoogd als met de eerder voorgestelde uitbreiding van de aanwijzingsbevoegdheid,
namelijk het in stand houden en verder bevorderen van de kwaliteit van de
organisatie van de rampenbestrijding. Dit vormt voor mij de reden om vooralsnog
van uitbreiding van de aanwijzingsbevoegdheden af te zien. Daarmee sluit ik
op dit punt aan bij de binnengekomen commentaren.Een van de commentaren is kritisch op het punt van het vervallen van artikel
18, tweede lid. In aanvulling op de onder punt 2.3.3. gegeven toelichting
merk ik nog op dat militaire bijstand een vorm is van bijstand van rijksdiensten.
Daarvoor is in artikel 17 een procedure neergelegd, waarbij een rol is weggelegd
voor de minister onder wie de in bijstand gevraagde rijksdienst ressorteert
en voor de Minister van Binnenlandse Zaken. Laatstgenoemde minister kan daardoor
een overzicht krijgen van alle gedane verzoeken en kan, in overleg met de
commissaris van de Koningin en zijn betrokken ambtgenoot, voor de nodige coördinatie
zorgen.In een van de commentaren wordt voorgesteld om de Rampenwet ook van toepassing
te doen zijn op situaties waarin de fysieke dreiging niet zo direct is en
het optreden van verschillende diensten niet noodzakelijk is maar waarin wel
de informatievoorziening tussen overheden en naar het publiek toe een bijzonder
accent krijgt. Ik ben echter van mening dat zulke situaties buiten de reikwijdte
en de doelstelling van de Rampenwet dienen te blijven. Per definitie is een
ramp immers een gebeurtenis die met fysieke dreiging gepaard gaat. Het zou
te ver voeren om deze wet zo op te rekken dat daar ook gebeurtenissen zonder
fysieke dreiging onder komen te vallen. Overigens is de informatievoorziening
bij rampen geregeld in de laatste wijziging van de Rampenwet (Stb. 1993, 503).Voorts wordt in een van de commentaren voorgesteld om waar mogelijk bepalingen
uit andere wetten die op bevoegdheden bij de bestrijding van rampen en grote
ongevallen en de voorbereiding daarvan betrekking hebben, in de Rampenwet
te concentreren. Ik merk dienaangaande op dat de Rampenwet de in andere wetten
opgenomen bevoegdheden en andere bepalingen inzake de rampenbestrijding en
de voorbereiding daarvan in stand laat en dat het mede om die reden en uit
een oogpunt van overzichtelijkheid de voorkeur verdient die bepalingen in
die andere wetten te laten staan. Zouden de bepalingen inzake het bestrijden
van specifieke zware ongevallen en rampen uit bij voorbeeld de Kernenergiewet
en andere wetten in de Rampenwet worden opgenomen, dan zou deze wet het beeld
van een lappendeken gaan vertonen en zouden belangrijke leemtes in het geheel
van bevoegdheden in de desbetreffende sectorale wetten optreden. 4. Artikelen Artikel I, onder AIn onderdeel A wordt, zoals aangegeven in paragraaf 1.2, de definitie
van ramp of zwaar ongeval uitgebreid met de nazorgfase. Bovendien is van de
gelegenheid gebruik gemaakt om de woorden «algemene veiligheid»
in het voorgestelde artikel 1, onderdeel b, onder 1°, te vervangen door
«openbare veiligheid», omdat deze woorden beter aansluiten bij
bijvoorbeeld de Nota Veiligheidsbeleid 1995–1998 (Kamerstukken II 1994/95,
24 225, nr. 2). Artikel I, onder B tot en met D en H tot en met NDe wijzigingen die in deze onderdelen zijn opgenomen, hebben alle betrekking
op de uitbreiding van de reikwijdte van de Rampenwet tot zware ongevallen
(zie paragraaf 1.1.). Artikel I, onder EDe redactionele wijzigingen die in dit onderdeel zijn opgenomen, zijn
wenselijk in verband met de strafbaarstelling die wordt geregeld in het voorgestelde
artikel 26. Artikel I, onder GBij onderdeel G wordt onder verlettering van de onderdelen l tot en met
o tot m tot en met p, aan artikel 4, eerste lid, een nieuw onderdeel l toegevoegd.
Om invulling te geven aan de taak die gemeenten vervullen op het terrein van
de nazorg van een ramp of een zwaar ongeval, is in dit artikelonderdeel neergelegd
dat een rampenplan ook een plan in hoofdlijnen dient te bevatten over de wijze
waarop de gemeenten omgaan met het beperken van de directe gevolgen van een
ramp of zwaar ongeval. Dit artikelonderdeel biedt tezamen met de artikelen
2b en 7 van de Rampenwet voldoende garantie dat de desbetreffende gemeente
het nodige doet aan het beperken van de gevolgen van een ramp of zwaar ongeval
dan wel van een toekomstige ramp of zwaar ongeval.Overigens staat het de raad van een gemeente vrij om in het gemeentelijk
rampenplan tevens andere op de nazorg gerichte elementen op te nemen in aanvulling
op die waartoe artikel 4, eerste lid, verplicht. Artikel I, onder F en ODeze wijzigingen van de delegatiegrondslag vloeien voort uit de strafbaarstelling
die wordt geregeld in het voorgestelde artikel 26. Artikel I, onder PMet deze wijziging wordt beoogd buiten twijfel te stellen dat de aanwijzingen
die de Minister van Binnenlandse Zaken op grond van artikel 13 van de Rampenwet
aan de commissarissen van de Koningin kan geven, zich ook tot één
of enkele commissarissen kunnen beperken. Artikel I, onder QDe in paragraaf 2.3.1. voorgestelde bepaling inzake de coördinatie
van maatregelen of regels die op landelijk niveau zullen worden getroffen
respectievelijk gesteld, is in dit onderdeel opgenomen. Artikel I, onder RDit onderdeel bevat de in paragraaf 2.3.2. toegelichte aanpassing van
de bepaling in de Rampenwet over de interprovinciale bijstandsverlening. Artikel I, onder SDoor schrapping van het tweede lid van artikel 18 vervalt de mogelijkheid
dat een burgemeester direct aan een provinciaal militair commandant of de
regionaal militair commandant-noord bijstand kan vragen (zie paragraaf 2.3.3.). Artikel I, onder TMet betrekking tot de in het voorgestelde artikel 26 geregelde strafbaarstelling
wordt verwezen naar paragraaf 2.4. Artikelen II tot en met XII, onder A tot en met C, en
XIII tot en met XVDeze artikelen of artikelonderdelen bevatten louter technische aanpassingen
van andere wetten, die verband houden met de uitbreiding van de reikwijdte
van de Rampenwet tot zware ongevallen. Artikel XBij de formulering van artikel X is als uitgangspunt gehanteerd dat het
voorstel van wet tot hernieuwde vaststelling van de Oorlogswet voor Nederland
ter aanpassing aan de Grondwet en aan de Coördinatiewet uitzonderingstoestanden
(Kamerstukken I 1994/95, 23 788, nr. 350) op een eerder tijdstip tot
wet wordt verheven en in werking treedt dan het onderhavige wetsvoorstel. Artikel XII, onder D en EOnderdeel D heeft tot doel de artikelen 18 en 25 van de Brandweerwet 1985
te laten vervallen. Aan de bevoegdheid om op basis van artikel 18 bij algemene
maatregel van bestuur ter voorkoming van brand regels te stellen die brandgevaar
kunnen opleveren voor bouwwerken die om hun kunstwaarde, hun wetenschappelijk
belang of hun bestemming bijzondere bescherming tegen dat gevaar behoeven,
bestaat niet langer behoefte. Immers in het Bouwbesluit en de bouwverordening
die beide op de Woningwet zijn gebaseerd, zijn de brandveiligheidsvoorschriften
opgenomen waaraan dergelijke inrichtingen moeten voldoen. Het is niet noodzakelijk
aanvullende brandveiligheidsvoorschriften aan de onderhavige inrichtingen
krachtens artikel 18 van de Brandweerwet 1985 te stellen. Dit artikel kan
daarom vervallen. Omdat artikel 25 nauw samenhangt met artikel 18, vervalt
ook de noodzaak van het laten voortbestaan van artikel 25.Onderdeel E strekt er allereerst toe om een technische onvolkomenheid
in artikel 23, eerste lid, van de Brandweerwet 1985 te herstellen. Bovendien
heeft dit onderdeel tot doel de verwijzing in artikel 23, eerste lid, naar
artikel 18 te laten vervallen in verband met onderdeel D waarbij artikel 18
wordt geschrapt. Artikel XVIVoor een toelichting op dit artikel wordt verwezen naar paragraaf 2.4.,
laatste alinea. Artikel XVIIIn de wet van 14 november 1991, houdende regels met betrekking tot de
aanpasing van een aantal wetten die bepalingen bevatten welke mede betrekking
hebben op de bescherming van de bevolking, op de noodwachten of de noodwachter
(Stb. 1991, 631) komt een artikel IV voor waarmee werd beoogd een wijziging
aan te brengen in artikel 2 van de Distributiewet 1939. Tijdens de parlementaire
behandeling van het wetsvoorstel dat tot de wet van 14 november 1991 heeft
geleid (19 974), is artikel 2 van de Distributiewet 1939 door middel
van een andere wet gewijzigd, zonder dat in wetsvoorstel 19 974 daarmee
rekening is gehouden. Door die andere wijziging was er geen reden meer om
artikel 2 ook in het kader van wetsvoorstel 19 974 te wijzigen. In verband
daarmee is besloten eerdergenoemd artikel IV niet in werking te laten treden
(zie koninklijk besluit van 17 december 1991, Stb. 737). In aansluiting daarop
wordt thans voorgesteld artikel IV te laten vervallen. Artikel XVIIIArtikel XVIII strekt ertoe in het voorstel van Wet bijzondere bepalingen
provincie Rotterdam (Kamerstukken II 1994/95, 24 087) de technische wijzigingen
aan te brengen die voortvloeien uit artikel I, onderdelen A en S.De Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. Dijkstal 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24481-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl