Hoger beroep in vreemdelingenzaken; Lijst van vragen en antwoorden over de brief van de minister en staatssecretaris van Justitie inzake de invoering van hoger beroep (24424 nr. 2)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24424, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-05-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24424 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam12345376789101112131415161718192021222324252627282934303135323336383940414243444745464849505152
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24424Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 424Hoger beroep in vreemdelingenzakennr. 3LIJST VAN VRAGEN EN ANTWOORDENVastgesteld 21 mei 1996De vaste commissie voor Justitie1 heeft de
volgende vragen aan de regering ter beantwoording voorgelegd over de brief
van de minister en staatssecretaris van Justitie inzake de invoering van hoger
beroep in vreemdelingenzaken (24 424, nr. 2).De regering heeft de vragen beantwoord bij brief van 20 mei jl.De vragen en antwoorden zijn hierna afgedrukt.De voorzitter van de commissie,V. A. M. van der BurgDe griffier van de commissie,De Gier 1Hoe vaak is sinds de wijziging van de Vreemdelingenwet die op 1 januari
1994 in werking is getreden, cassatie in het belang der wet ingesteld? (blz.
1).Er zijn tot nu toe nog geen zaken onder de aandacht gebracht van de procureur-generaal
bij de Hoge Raad met het oog op de voordracht voor cassatie in het belang
der wet, omdat zich daartoe nog geen geschikte zaken hebben voorgedaan. 2Is bij de beoordeling van het introduceren van de mogelijkheid van
hoger beroep en de beperkingen die worden aangebracht teneinde te voorkomen
dat de verblijfsduur wordt verlengd en te lang een beroep moet worden gedaan
op opvangvoorzieningen, ook de mogelijkheid betrokken om onderscheid te maken
tussen de «reguliere» vreemdelingenprocedures en de asielprocedures?
Zo nee, wat is het oordeel van de regering over deze mogelijkheid? (blz. 2).Wij hebben bij de invoering van hoger beroep in vreemdelingenzaken niet
overwogen een onderscheid te maken tussen reguliere en asielprocedures. Wij
zien geen aanleiding voor het aanbrengen van een verschil in de mate van rechtsbescherming
die toekomt aan personen die een verzoek om toelating tot Nederland hebben
gedaan aan de hand van de redenen die zij voor dat verzoek hebben opgegeven.
Het is niet goed mogelijk om de ernst en de zwaarte van de in het geding zijn
belangen te vergelijken en tegen elkaar af te wegen. Het motief voor het verzoek
om toelating is geen relevant criterium voor de vraag of hoger beroep moet
worden open gesteld. Het belang dat een aanvrager heeft bij gezinshereniging
kunnen wij in zijn algemeenheid niet aanmerken als van geringer of groter
gewicht dan het belang van een aanvrager die om toelating als vluchteling
heeft verzocht. 3Wanneer zou sprake zijn van een «substantiële» verlenging
van de procedure (blz. 2, laatste alinea), wanneer van een «onaanvaardbare»
verlenging (blz. 3, tweede alinea)? (blz. 2).Er is geen exact punt aan te geven, waarop «substantiële»
verlenging omslaat in «onaanvaardbare» verlenging. In zijn algemeenheid
hebben wij het niet aanvaardbaar geacht dat de invoering van hoger beroep
leidt tot een verlenging van alle procedures in vreemdelingenzaken. Mogelijk
is dat door de invoering van de door ons voorgestane modaliteit in incidentele
procedures sprake zal zijn van een aanzienlijke verlenging, doch wij menen
dat dit dan gerechtvaardigd wordt door de juridische of feitelijke complexiteit
van de zaak. 4De behandeling van zaken in hoger beroep wordt gereserveerd voor
complexe feitelijke en juridische vragen. Zijn er wel objectieve criteria
te geven voor de vraag of een zaak ingewikkeld is? Hoe kan de grens worden
bepaald van zaken die voor hoger beroep in aanmerking komen? (blz. 2).5Zijn deze belangrijke «vragen van feitelijke of juridische
aard» in de praktijk niet alle vragen over de feiten of uitleg van wet
en of verdragen, die indien over deze vragen in appel anders wordt geoordeeld
dan door de rechter in eerste instantie, tot een andere eindbeslissing zullen
leiden of geeft de regering een andere uitleg aan dit begrip? (blz. 2). 37In de brief wordt een onderscheid gemaakt naar het type vonnis. Het
algemene idee is dat alleen hoger beroep open moet staan tegen de beslissing
in de bodemprocedure. In het voorstel wordt niet gekeken naar de inhoud van
de rechterlijke uitspraak. Bestaat op deze manier niet het gevaar dat de uitzonderingen
op de regel, dat van een in eerste aanleg gegeven rechterlijk oordeel hoger
beroep openstaat, tot willekeurige onderscheidingen aanleiding geven? Wanneer
zal er sprake zijn van feitelijke of juridische geschilpunten die vatbaar
zijn voor hoger beroep? (blz. 5).Het is in het algemeen niet uit te sluiten dat zich in eerste aanleg ten
aanzien van een aantal zaken belangrijke feitelijke en juridische vragen kunnen
voordoen. Ook de beoordeling door een ander rechterlijk college kan er heel
wel toe leiden dat de uitkomst van de beslissing een andere wordt. Niettemin
hebben wij – in het voetspoor van de Hoge Raad – gekozen voor
een beperking van de toegang tot het hoger beroep. De voornaamste twee redenen
zijn dat toekenning van hoger beroep over de gehele linie in vreemdelingenzaken
zal leiden tot een onaanvaardbare verlenging van de procedure met daaraan
verbonden kosten voor opvang, en ten tweede dat de te verwachten extra werkbelasting
voor de IND en het rechterlijk apparaat niet binnen afzienbare termijn kan
worden opgevangen, zelfs al zouden daarvoor extra middelen vrijgemaakt kunnen
worden.Er moet terdege rekening mee worden gehouden dat bij het instellen van
hoger beroep tegen een afwijzende beslissing op een verzoek om toelating de
vreemdeling zal beseffen dat hij bij een nieuwe rechterlijke beoordeling in
ieder geval niets te verliezen heeft en mogelijkerwijs kan winnen. De afweging
van het procesrisico is in deze zaken wezenlijk anders dan in civiele of strafzaken,
temeer daar bovendien aan het enkele ononderbroken voortduren van het verblijf
in Nederland rechten kunnen worden ontleend. Derhalve hebben wij willen voorkomen
dat in vrijwel alle gevallen – al dan niet pro forma – hoger beroep
kan worden ingesteld. Dit leidt uiteraard onmiddellijk tot de vraag naar de
aard van de beperkingen die zijn voorgesteld.Wij hebben twee soorten beperkingen voorgesteld. De eerste soort is van
formele of objectieve aard; uit de aard van de beschikking kan worden afgeleid
of hoger beroep openstaat. Als gezegd is niet uit te sluiten dat zich in zaken
waarin geen hoger beroep is opengesteld belangrijke juridische of feitelijke
vragen voordoen, maar de keuze voor eenvoudige zaken lijkt in dit opzicht
verantwoord. Ook in civiele en strafzaken is de appellabiliteit van uitspraken
beperkt aan de hand van criteria betreffende de eenvoud van de zaak of het
geringe belang.Ook na uitsluiting van – kortweg eenvoudige – zaken, zal in
een aantal zaken appel worden ingesteld, terwijl bij een behandeling ten gronde
geen nieuwe gezichtspunten blijken. Voor deze gevallen is de mogelijkheid
voorzien, aansluitend bij de nu reeds bestaande praktijk in het administratief
procesrecht, om zaken buiten zitting af te doen. Het is aan de appelinstantie
om te beoordelen of een zaak voor een volledige behandeling in hoger beroep
in aanmerking wordt gebracht. Deze beperking is van inhoudelijke materiële
aard. 6Past het begrip belangrijk niet beter bij de selectie van het soort
zaken dat voor in appel in aanmerking komt? (blz. 2).Voor het kader waarbinnen de beoordeling van zaken voor afdoening in hoger
beroep buiten zitting moet plaatsvinden, zullen wij uiteraard zo veel mogelijk
aansluiting zoeken bij artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
Deze regeling houdt in dat de rechtbank kan besluiten een zaak
buiten zitting af te doen zonder partijen te horen. Dat is het geval indien
de rechtbank van oordeel is dat zij kennelijk niet bevoegd is, het beroep
kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk niet gegrond is, dan wel het beroep
kennelijk gegrond is.Vooral bij de beoordeling van de zaken die al dan niet buiten zitting
worden afgedaan, zal de appelinstantie zich mede op basis van de motivering
van het beroepschrift van de appellant laten leiden door de vraag of er belangrijke
geschilpunten tussen de vreemdeling en de Staat aanwezig zijn. 7Schept het uitsluiten van een appelmogelijkheid voor «eenvoudige»
zaken niet opnieuw rechtsongelijkheid? (blz. 2).Neen, wij menen dat voldoende is dat in kennelijk eenvoudige zaken met
één rechterlijke toetsing wordt volstaan. Zodra aannemelijk
is dat een zaak ten onrechte als kennelijk eenvoudig is aangemerkt, zal de
rechter deze beslissing vernietigen, waarna alsnog de gebruikelijke procedure
moet worden gevolgd. De vreemdeling krijgt dan gelegenheid om de nieuwe beslissing
op zijn verzoek om toelating in volle omvang aan de rechter voor te leggen. 8Hoe verhoudt de verkorting van de procedure door de beoogde versnelde
totstandkoming van de administratieve beslissing in eerste aanleg (experimenten
in Oisterwijk en Schalkhaar) zich tot de verlenging van de procedure ten gevolge
van het instellen van hoger beroep? Kan per saldo enige winst in de verkorting
van de gehele procedure worden verwacht? (blz. 3).De experimenten te Oisterwijk en Schalkhaar zijn voornamelijk gericht
op het verbeteren van de kwaliteit en snelheid van de eerste beslissing op
het verzoek om toelating. Gestimuleerd wordt dat de IND in een vroeg stadium
kan beschikken over de volledige visie van de verzoeker, die voor het formuleren
daarvan wordt bijgestaan door een professionele rechtshulpverlener, opdat
daarmee in de besluitvorming beter rekening kan worden gehouden.Voor een deel leidt dit tot een groter aantal positieve beslissingen op
het verzoek om toelating in een eerder stadium, zodat minder procedures volgen.
Voor het overige is de verwachting dat de toetsbaarheid van de beslissingen
wordt verbeterd. Als reeds rekening is gehouden met de door de vreemdeling
in concreto aangevoerde omstandigheden, kan de beslissing daarop, zoals gemotiveerd
in de beschikking, beter door de rechter worden getoetst. Dat is een verbetering
ten opzichte van de situatie dat de Staat ad hoc moet reageren op nieuwe omstandigheden
die pas tijdens de zitting uitdrukkelijk naar voren worden gebracht.Op basis van een (bedrijfsmatige) evaluatie en resultaten van wetenschappelijk
onderzoek door prof. C. A. Groenendijk (Katholieke Universiteit Nijmegen)
naar dit overlegmodel zal in het derde kwartaal van 1996 een beslissing worden
genomen over invoering op ruimere schaal. 9Kan duidelijker worden gemaakt waarom de door de Hoge Raad voorgestelde
modaliteit in zijn geheel is afgewezen? (blz. 3).Zoals nader uiteengezet in het antwoord op vragen 10 en 11 verwachten
wij dat in het bijzonder op de toepassing van het eerste criterium van de
Hoge Raad (appel is mogelijk als de alleenrechtsprekende rechter de zaak naar
de meervoudige kamer heeft verwezen) zo'n druk zal ontstaan, dat het aantal
verwijzingen naar de meervoudige kamer aanzienlijk zal stijgen. In
de tweede plaats is door de toepassing van dit louter formele criterium een
recht op hoger beroep ontstaan ook in die gevallen die zich aanvankelijk als
gecompliceerd lieten aanzien, maar die voor de meervoudige kamer wellicht
geheel tot klaarheid kunnen zijn gebracht. Omdat vreemdelingen evenwel een
zelfstandig belang kunnen hebben bij het ononderbroken voortduren van hun
verblijf in Nederland, mag niet worden aangenomen dat zij in de hiervoor beschreven
gevallen van de mogelijkheid van hoger beroep zullen afzien.De toevoeging van het aanvullende criterium: indien de vreemdelingenrechter
een einduitspraak doet die afwijkt van het uitgebrachte advies van de Adviescommissie
voor vreemdelingenzaken, zal betrekking hebben op een zo gering aantal gevallen,
dat daaraan geen zelfstandige betekenis toekomt.Wij hebben daarom gezocht naar een combinatie van formele criteria (gerelateerd
aan de aard van de beschikking) en een materieel criterium, opdat een inhoudelijke
afweging kan worden gemaakt. 10Welke reden is er om te twijfelen aan de verwachting van de Hoge
Raad dat de verwijzingsbeslissing zich op het huidige niveau zal stabiliseren?
(blz. 3).11Kan de verwachting van de regering dat sprake zal zijn van een stijgend
aantal verwijzingsbeslissingen, nader worden onderbouwd? Zou ter zake van
de door de Hoge Raad voorgestelde modaliteit niet kunnen worden bepaald dat
de alleensprekende rechter ter zake van verwijzingsbeslissingen deugdelijk
moet motiveren waarom in een concreet geval sprake is van een ingewikkelde
zaak dan wel aanleiding bestaat een zaak ten behoeve van de rechtsvorming
aan een meervoudige kamer voor te leggen, zodat een stijging van het aantal
verwijzingsbeslissingen achterwege kan blijven? (blz. 3).Het belang dat in het geding is bij het verkrijgen van een verwijzingsbeslissing,
indien daaraan de mogelijkheid van hoger beroep is verbonden, is vanzelfsprekend
groter dan het belang van het verkrijgen van een beslissing van de Rechtseenheidkamer
in de huidige situatie. In de eerste plaats ligt het voor de hand dat de vreemdeling
een dergelijke verwijzing uitdrukkelijk voor de rechter zal bepleiten en de
presentatie van zijn zaak daarop zal afstemmen. Deze zal hierop een beslissing
moeten nemen, waarbij niet buiten beschouwing kan blijven dat hij bij afwijzing
de vreemdeling van een instantie berooft. Wij verwachten dat ook bij geringe
twijfel aan de juistheid van de bestreden beschikking een verwijzing naar
de meervoudige kamer zal volgen. Uit de evaluatie van de herziene Vreemdelingenwet
door Regioplan (gelijknamig rapport blz. 82–83) blijkt dat rechters
aan uitspraken van de Rechtseenheidkamer toch een duidelijk andere betekenis
toekennen dan aan uitspraken van een hoger beroepsinstantie. Er is immers
minder afstand tussen rechters die (collegiaal of enkelvoudig) rechtspreken
in dezelfde instantie dan tussen rechters in eerste en tweede instantie, nog
daargelaten dat de rechter in hoger beroep bevoegd is tot vernietiging van
de uitspraak in eerste aanleg. 12Met hoeveel tijd zouden de procedures gemiddeld worden verlengd bij
invoering van de door de Hoge Raad voorgestelde modaliteit? (blz. 3).In de door de Hoge Raad voorgestelde modaliteit worden gedingen door de
alleenzittende rechter doorverwezen naar de meervoudige vreemdelingenkamer
teneinde de zaken verder te berechten, waarna tegen de einduitspraak
hoger beroep openstaat. De extra benodigde tijd in verband met doorverwijzing
naar en behandeling door de meervoudige vreemdelingenkamer bedraagt 3 maanden.
De behandeling van het hoger beroep vergt vervolgens 4 maanden. 13De Hoge Raad heeft in zijn advies voorgesteld om in de gevallen waarin
dat zou voortvloeien uit internationale verplichtingen, hoger beroep steeds
open te stellen. Zijn er gevallen waarin internationale verplichtingen meebrengen
dat hoger beroep open moet staan? (blz. 3).Op 15 januari 1996 heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van
State het door twee appellanten ingestelde hoger beroep tegen afwijzing van
een verzoek tot toelating als vluchteling en afwijzing van de aanvrage tot
vergunning tot verblijf, niet-ontvankelijk verklaard. Daarbij is uitvoerig
aan de orde geweest of artikel 33e van de Vreemdelingenwet in overeenstemming
is met internationale regelingen en verdragsverplichtingen (artikel 16, tweede
lid, van het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen, van Genève
van 28 juli 1951, zoals gewijzigd bij het Protocol van New York van 31 januari
1967, artikel 6, eerste lid, jo 13 en 14 EVRM en artikel 14 en 26 van het
Internationale Verdrag inzake Burgerlijke en Politieke Rechten). Zoals eveneens
in de uitvoerige parlementaire behandeling van het wetsvoorstel 22 735
uiteen is gezet, is de uitsluiting van hoger beroep in vreemdelingenzaken
met geen van de genoemde verdragen in strijd geacht (TK 1992–1993, 22 735,
nr. 5, blz. 22–24, nr. 21b, blz. 8). Dit is in de hiervoor genoemde
uitspraak van de Raad van State bevestigd. 14Welk percentage van het totaal aantal vreemdelingenzaken leent zich
in de door de Hoge Raad voorgestelde modaliteit in beginsel voor behandeling
door de hoger beroepsinstantie, en welk percentage in het door de regering
voorgestelde onder b? (blz. 3).In de door de Hoge Raad voorgestelde modaliteit is het percentage van
het aantal ingestelde beroepen dat zich leent voor behandeling door de hoger
beroepsinstantie geraamd op 50 (asielprocedures en reguliere vreemdelingenprocedures).
Hierbij wordt verondersteld dat:– de helft van de ingestelde beroepen door de enkelvoudige kamer
wordt doorverwezen naar de meervoudige kamer;– alle meervoudige behandelingen zich in beginsel lenen voor behandeling
door de hoger beroepsinstantie.Verondersteld wordt dat bij een overeenkomstige samenstelling van het
totaal aantal vreemdelingenzaken ook 50% daarvan zich in beginsel leent voor
behandeling door de hoger beroepsinstantie.In het door de regering voorgestelde model onder b moet een onderscheid
worden gemaakt tussen het hoger beroep in asielzaken en in reguliere zaken,
aangezien de zogeheten KONO-zaken, die worden uitgesloten, zich alleen bij
asielzaken voordoen. Dit leidt tot de aanname dat 24% van de asielzaken zich
in beginsel leent voor behandeling in hoger beroep, terwijl dat percentage
voor reguliere zaken op 48 moet worden gesteld. 15Kan in onderdeel 3 duidelijker worden aangegeven welke modaliteiten
cumulatief zijn en welke elkaar uitsluiten en kan voorts duidelijker worden
aangegeven welke uiteindelijk wel en welke niet worden ingevoerd?Toelichting: De indeling en formulering van onderdeel 3 is onhelder,
een nadere toelichting op deze punten is derhalve gewenst. (blz. 3). In onderdeel 3 van onze brief is onder a) eerst aangegeven welke criteria
door de Hoge Raad zijn voorgesteld. Hoezeer wij de uitgangspunten van de Hoge
Raad voor het invoeren van een voorziening in hoger beroep en de noodzaak
van het aanbrengen van beperkingen daarop ook onderschrijven, toch hebben
wij om de in het antwoord op vraag 9 besproken redenen deze criteria niet
zonder meer overgenomen.In onderdeel 3b hebben wij de opzet geschetst van het stelsel dat ons
voor ogen staat. Wij hebben daarin een formeel criterium (uitsluiting van
een aantal zaken aan de hand van de aard van de bestreden beschikking) gecombineerd
met een meer inhoudelijke beoordeling voor het resterende aantal zaken. Dit
leidt tot een nadere schifting tussen zaken die een volledige behandeling
in hoger beroep waard zijn en welke niet.Voor de formele criteria is aansluiting gezocht bij de aard van de bestreden
beschikking. Voor kennelijk eenvoudige zaken (kennelijk ongegrond of niet
ontvankelijk), en voor accessoire procedures: conservatoire maatregelen en
voorlopige voorzieningen kan naar ons oordeel met één rechterlijke
toetsing op het huidige niveau worden volstaan. In de resterende (bodem)zaken
wordt weliswaar in beginsel vol hoger beroep opengesteld, maar aan de hoger
beroepsinstantie wordt de mogelijkheid gegeven zaken die geen behandeling
ten gronde behoeven, buiten zitting af te doen. 16Bestaat, gelet op het uitsluiten van hoger beroep voor beslissingen
in voorlopige voorziening, geen behoefte aan een bepaling conform artikel
37 lid 1 Wet op de Raad van State? (blz. 4).Ingevolge het huidige systeem van de wet dat aansluit bij de bestuursrechtelijke
regeling van het kort geding in bestuursgeschillen, voorzien in titel 8.3
Awb, staat geen hoger beroep open tegen een beslissing op een verzoek om voorlopige
voorziening. Wij zijn niet voornemens daarin wijziging te brengen; de handhaving
van de status quo behoeft derhalve op dit punt geen afzonderlijke regeling.
Wel zal hiermee uiteraard bij de formulering van de ontvankelijkheid van het
hoger beroep bij de voorbereiding van het wetsvoorstel rekening worden gehouden. 17Volgens het voorstel worden beslissingen in voorlopige voorzieningen
van hoger beroep uitgesloten. Geldt dit ook als de rechter in voorlopige voorziening
besluit ook de bodemzaak af te doen? Zijn ook de zaken waarbij ingevolge het
bepaalde in artikel 33 b van de Vreemdelingenwet in het kader van de voorlopige
voorziening gelijktijdig is beslist over de hoofdzaak, uitgesloten van hoger
beroep in de onder b geformuleerde modaliteit? Zo neen, zou dan in die zaken
in hoger beroep wel over de voorlopige voorziening geoordeeld kunnen worden?
(blz. 4).Het hoger beroep tegen de beslissing op de afwijzing van het verzoek om
voorlopige voorziening blijft weliswaar uitgesloten, doch het instellen van
hoger beroep tegen de beslissing over de hoofdzaak wordt mogelijk. Indien
de rechter op grond van artikel 33b Vreemdelingenwet beide zaken tegelijkertijd
heeft behandeld en aansluitend uitspraak heeft gedaan, zal met de tenuitvoerlegging
van de last tot uitzetting op de uitspraak in hoger beroep moeten worden gewacht.
De beoordeling in hoger beroep betreft alleen de beslissing in de hoofdzaak:
is het verzoek om toelating van de appellant ten onrechte geweigerd. Het instellen
van hoger beroep in de hoofdzaak leidt de facto tot schorsende werking van
de last tot uitzetting. Als het hoger beroep niet gegrond wordt verklaard,
kan alsnog tot tenuitvoerlegging van de last tot uitzetting worden besloten.
Gelet op het accessoire karakter van de maatregel, kan deze bij vernietiging
van de beslissing in hoger beroep niet meer ten uitvoer worden gelegd. De beoordeling van de rechtmatigheid van de last tot uitzetting staat
niet ter beoordeling van de rechter in hoger beroep. 18Op welke wijze strookt het uitgangspunt te willen vasthouden aan
de noodzaak van een inhoudelijke en individuele beoordeling in alle zaken
met het uitsluiten van KONO-zaken (kennelijk niet ontvankelijk of kennelijk
ongegrond)? (blz. 4).De mogelijkheid om een zaak als KONO aan te merken staat geenszins op
gespannen voet met het uitgangspunt dat in alle gevallen een inhoudelijke
en individuele beoordeling door de administratie en desgewenst door de rechter
plaatsvindt. De uitspraak KONO zegt uitsluitend iets over de uitkomst van
die beoordeling en niets over de wijze van totstandkoming. 19Welke bezwaren bestaan er tegen de uitbreiding van het hoger beroep
tot de zogenaamde KONO-zaken uit het oogpunt van capaciteit en kosten? (blz.
4).De zogeheten KONO-zaken, waarbij een asielaanvraag op in de wet omschreven
feitelijke gronden reeds kennelijk niet ontvankelijk of kennelijk ongegrond
wordt verklaard, zijn doorgaans kansarme zaken. Zij maken ongeveer de helft
uit van het aantal zaken waarover in eerste aanleg een beslissing wordt genomen.Gelet op het feit dat het doorgaans kansarme zaken zijn, weegt het belang
van de vreemdeling om hoger beroep te kunnen instellen niet op tegen de daaraan
verbonden kosten en de in te zetten capaciteit.Bij uitbreiding van het hoger beroep tot de zogenaamde KONO-zaken kan
het percentage van hoger beroep uitgesloten asielberoepen gelijkgesteld worden
aan het percentage in reguliere vreemdelingenprocedures. Het percentage van
het aantal ingestelde beroepen dat is uitgesloten van appel komt daarmee uit
op 12 (in onze ramingen komt dat neer op ca. 2200 uitgesloten beroepen). Voor
de behandeling van de extra appelprocedures die hiervan het gevolg zijn, is
een capaciteit benodigd van 20 formatieplaatsen. De kosten nemen toe met respectievelijk
6 miljoen structureel en 2 miljoen eenmalig.De toetsing van een KONO-beschikking in beroep moet toereikend worden
geacht, omdat dit reeds een tweede beoordeling van een feitelijke situatie
inhoudt; indien het oordeel van de rechter niet afwijkt van dat van de administratie,
mag worden geconcludeerd dat aan een zaak van deze aard voldoende recht is
gedaan. Wijkt de uitspraak van de rechter af van dat van de administratie,
dan vervalt het belang van de vreemdeling om in hoger beroep te gaan en zal
de Staat zich bij de uitspraak hebben neer te leggen. 20De regering is van opvatting dat de toegang tot de hoger beroepsvoorziening
niet afhankelijk mag worden gemaakt van de omstandigheid of van de zijde van
de IND aanleiding is gezien voor het inwinnen van advies van de ACV. Is de
consequentie van die opvatting niet dat de kwalificatie «KONO»,
die door de IND wordt bepaald, niet doorslaggevend kan zijn voor het antwoord
op de vraag of een uitspraak appelabel is? Wat verzet zich er tegen de beoordeling
van de ontvankelijkheid over te laten aan de rechter in eerste aanleg? Tot
welke extra kosten dan wel belasting zou dit kunnen leiden? (blz. 4). De beslissing van de IND dat een aanvraag kennelijk ongegrond of kennelijk
niet ontvankelijk is kan in dit verband niet vergeleken worden met de advisering
door de Adviescommissie voor vreemdelingenzaken (ACV).De wet stelt slechts in een beperkt aantal gevallen advisering door de
ACV in de bezwaar- of administratief beroepsfase verplicht. Daarnaast bestaat
nog de mogelijkheid om eigener beweging zaken aan de ACV voor te leggen. Dat
heeft tot gevolg dat de vraag of advies van de ACV wenselijk is, belast wordt
met de vraag of het procedureel gevolg daarvan: nl. de mogelijkheid van hoger
beroep, ook gewenst is.De beslissing door de IND dat een aanvraag als KONO wordt aangemerkt heeft
in alle gevallen een wettelijke grondslag. De beoordeling of een aanvraag
door de IND in eerste aanleg ten onrechte als KONO is aangemerkt blijft in
handen van de vreemdelingenrechter. De mogelijkheid van het instellen van
hoger beroep is uitsluitend gerelateerd aan het resultaat van de beslissing
in eerste aanleg. In de omvang van de werklast en de kosten komt in dit opzicht
geen verandering.De mogelijkheid dat de rechter in eerste aanleg bepaalt, of tegen zijn
beslissing hoger beroep moet open staan, is niet uitgebreid overwogen. Het
door de Hoge Raad daartegen aangevoerde bezwaar, dat de rechter in eerste
aanleg niet de meest voor de hand liggende autoriteit lijkt om te beoordelen
of zijn eigen beslissing voor heroverweging in aanmerking komt, is overtuigend. 21In de praktijk vraagt degene die toelating tot Nederland wil, toelating
als vluchteling, maar ook vaak een vergunning tot verblijf. Indien het verzoek
tot toelating als vluchteling KONO is verklaard en dus niet voor hoger beroep
vatbaar is, hoe staat het dan met het verzoek om een vergunning tot verblijf?
(blz. 4).In de brief van de tweede ondergetekende van 18 april 1996, Kamerstukken
II 1995–1996, 19 637, nr. 178, over de verschillende verblijfstitels
is aangekondigd dat een asielzoeker voortaan alleen één aanvraag
om toelating als vluchteling in de zin van het Verdrag van Genève (de
A-status) behoeft in te dienen. Artikel 29, aanhef en onder a, Vreemdelingenwet
wordt in deze zin gewijzigd. Indien de asielzoeker niet als zodanig kan worden
erkend, zal ambtshalve worden bezien of er grond is hem een vergunning tot
verblijf op humanitaire gronden toe te kennen. De in de vraag veronderstelde
situatie zal zich derhalve niet meer kunnen voordoen. 22In de brief staat dat, als een KONO-zaak wordt gecombineerd met een
maatregel, rechtstreeks beroep bij de rechter openstaat. In de praktijk volgt
echter vaak eerst een bezwaarschrift; de rechter laat zich dan uit over de
beslissing op het bezwaarschrift. Is het dan niet juister dat er niet alleen
gekeken wordt naar de primaire beslissing, maar ook naar wat er daarna gebeurt?
(blz. 4).In de brief is op bladzijde 4 (onderaan) aangegeven dat de bezwaarschriftprocedure
niet geldt voor die zaken waarin een conservatoire maatregel is opgelegd.
De in de vraag bedoelde situatie doet zich dan ook niet voor. 23Wat is de reactie van de regering op de opmerking van Vluchtelingenwerk
Nederland en de rechtspraktijk dat zich in het vreemdelingenrecht binnen de
criteria voor niet ontvankelijkheid en kennelijke ongegrondheid, nu juist
een aantal belangrijke rechtsvragen voordoet, zoals toepassing
van de Schengen-overeenkomst en van het Mosa-criterium? (blz. 4).Voor de vaststelling dat een ander Schengenland voor de behandeling van
een asielaanvrage primair verantwoordelijkheid draagt, zijn in artikel 30
van de Uitvoeringsovereenkomst van het Schengenakkoord duidelijke criteria
geformuleerd. Ook over de toepassing en de reikwijdte van het zogenaamde Mosa-criterium
(artikel 15c, eerste lid, onder a, Vreemdelingenwet) is in de jurisprudentie
inmiddels voldoende duidelijkheid geschapen. Hiermee wil niet gezegd zijn
dat zich in een concreet geval terzake geen bijzondere moeilijkheden kunnen
voordoen, doch wij menen dat deze beslissingen niet per definitie zo gecompliceerd
zijn dat niet met één rechterlijke toetsing kan worden volstaan.Voor het overige verwijs ik naar het antwoord op vraag 4, 5 en 37. 24De regering noemt als voorbeeld van een maatregel de uitzetting.
Uitzetting is echter geen maatregel; de maatregel is de vrijheidsbeperking
of vrijheidsbeneming. Kan de regering hierop reageren? (blz. 4).Het spijt ons dat in de tekst van de brief een zinsnede is weggevallen:
er dient in plaats van de dubbele punt na «maatregel» te worden
gelezen «en de voorlopige voorziening, gericht tegen». 25Hoe kan, in geval het betrokkene niet zou zijn toegestaan hangende
het beroep in Nederland te verblijven, toch worden verzekerd dat hij de zitting
waarop dat hoger beroep wordt behandeld, kan bijwonen? (blz. 4).Er is in beginsel geen mogelijkheid dat een vreemdeling aan wie het niet
is toegestaan om het resultaat van de procedure in Nederland af te wachten
alsnog door het instellen van hoger beroep schorsende werking wordt verleend.
Slechts in zeer bijzondere gevallen, bij voorbeeld als de rechter dit wenst,
kan een vreemdeling een visum krijgen voor het bijwonen van de zitting in
zijn zaak, overeenkomstig de regeling die geldt bij de behandeling van strafzaken. 26Welke bezwaren bestaan er tegen het openstellen van hoger beroep
ter zake van conservatoire maatregelen; hierbij kunnen zich immers ook principiële
vragen voordoen en het bezwaar van verlenging van het verblijf van de vreemdeling
doet zich niet voor omdat de vreemdeling of gevangen is gezet of nog in detentie
zit? Hoe vaak werd onder de oude Vreemdelingenwet hoger beroep ingesteld?
(blz. 4).Er is afgezien van het openstellen van hoger beroep tegen de oplegging
van conservatoire maatregelen omdat de bestaande habeas-corpusprocedure reeds
voorziet in een toereikende rechtsgang. Het is juist dat zich daarbij ook
principiële vragen kunnen voordoen, maar wij hebben als uitgangspunt
gekozen dat alleen hoger beroep mogelijk moet worden in de hoofdzaak. Conservatoire
maatregelen zijn accessoir; zij strekken ertoe de uitvoering van bepaalde
beslissingen te verzekeren of te vergemakkelijken. De rechtmatigheid van het
opleggen van de maatregel is onderworpen aan reguliere rechterlijke toetsing.Volgens de oude Vreemdelingenwet was het niet mogelijk om hoger beroep
in te stellen tegen de beslissing op het verzoek om toelating; wel kon de
vreemdeling die in kort geding bij de president van de rechtbank was opgekomen
tegen een voorgenomen last tot uitzetting, van die beslissing in appel bij
het gerechtshof. Precieze cijfers over het aantal gevallen waarin daarvan
gebruik werd gemaakt zijn niet voorhanden. 27Volgens het voorstel impliceert het instellen van appel van rechtswege
schorsende werking. Wijkt de regering hiermee af van het advies van de Hoge
Raad? (blz. 5).In het advies van de Hoge Raad en de procureur-generaal bij de Hoge Raad
komt aan het instellen van hoger beroep geen schorsende werking toe voor wat
betreft het vertrek uit Nederland. In de door ons voorgestane modaliteit wordt
aan het instellen van hoger beroep wel opschortende werking toegekend. De
reden daarvoor is dat door het aanbrengen van beperkingen in de categorieën
van voor beroep vatbare beslissingen en een snelle schifting van overige zaken
die voor volledige behandeling in hoger beroep in aanmerking komen, wordt
bereikt dat voor een betrekkelijk kleine groep appellanten met een vastgesteld
reëel belang opschortende werking kan worden geboden. Indien door de
appelrechter is vastgesteld dat een zaak verdere behandeling in hoger beroep
verdient, is in hoge mate aannemelijk dat opschortende werking bij de rechter
kan worden afgedwongen. Het lijkt alleszins redelijk om overbodige procedures
te dezen te vermijden. 28De regering schrijft in haar brief: «Nu kennelijk een van de
effecten van de vernieuwde wet is, dat iedere mogelijkheid van procedure wordt
benut teneinde de feitelijke verblijfsduur te verlengen en aanspraken op verder
verblijf te ondersteunen, moeten geen mogelijkheden voor nieuwe procedures
worden geschapen». Hoe valt deze stelling te rijmen met de invoering
van hoger beroep (vol appel in formele zin) in zijn algemeenheid en met het
toekennen van schorsende werking aan het instellen van een beroep in het bijzonder?
(blz. 5).Door de toegang tot het hoger beroep te beperken, wordt voorkomen dat
tegen alle afwijzende beslissingen – al dan niet pro forma – hoger
beroep wordt ingesteld. Daarenboven wordt recht gedaan aan de vaststelling
van de Hoge Raad dat is gebleken dat het ontbreken van hoger beroep in de
bestaande regeling door de met de vreemdelingenrechtspraak belaste rechters
als een fundamenteel gebrek wordt beschouwd, ondermeer omdat daardoor iedere
mogelijkheid ontbreekt om achteraf foutieve uitspraken te herstellen en onvoldoende
mogelijkheden bestaan om de uniformiteit te verzekeren en de rechtszekerheid
te bevorderen. 29In het voorstel beoordeelt de appelinstantie in een voorfase of de
zaak voor behandeling in hoger beroep ten gronde in aanmerking moet worden
gebracht. Zal de beslissing over het verlenen van verlof niet een aanzienlijk
tijdsbeslag voor de rechter betekenen? (blz. 5).34Is het niet zo dat de hoger beroepsinstantie zich twee maal achter
elkaar in dezelfde zaak moet verdiepen, aangezien ook de beslissing of verlof
dient te worden verleend, tot op zekere hoogte een beoordeling van het dossier
inhoudt? (blz. 5).Over de omvang van het tijdsbeslag dat is gemoeid bij de beoordeling van
de vraag of een volledige behandeling in hoger beroep zal volgen, kunnen wij
thans nog geen concrete uitspraak doen.Alleen in de gevallen die voor behandeling ten gronde in aanmerking worden
gebracht, zal een volledige tweede rechterlijke beoordeling van dezelfde zaak
volgen. Wij houden het ervoor dat slechts een beperkt aantal zaken voor een
behandeling ten gronde zullen worden geselecteerd. Het is juist
dat bij het verrichten van deze eerste selectie de inhoudelijke merites van
de zaak niet buiten beschouwing kunnen blijven, maar dat noopt niet tot een
beoordeling van feitelijke en juridische vraagpunten op een even diepgaande
wijze als bij een volledige behandeling in appel. 30Binnen hoeveel tijd dient de hoger-beroepsinstantie met een beslissing
in de bodemprocedure te komen? Wordt overwogen de appelinstantie wettelijk
de opdracht te geven binnen een bepaalde termijn een uitspraak te doen als
deze instantie beslist de zaak in hoger beroep te behandelen? Zo ja, aan welke
termijn wordt gedacht? (blz. 5).31Wat is de consequentie indien de hoger beroepsinstantie niet binnen
vier weken komt tot een beslissing of verder geprocedeerd kan worden? (blz.
5).35Wordt in de procedure waarbij de appelinstantie beoordeelt of de
zaak in hoger beroep behandeld kan worden, het beginsel van hoor en wederhoor
toegepast of vindt de beoordeling enkel plaats aan de hand van het appelschrift?
(blz. 5).Voor de termijnen die bij de behandeling van de zaken in acht moeten worden
genomen zullen wij in beginsel aansluiting zoeken bij de algemene regels die
daarvoor in het administratief procesrecht worden gehanteerd en die zijn neergelegd
in de Wet op de Raad van State, de Beroepswet, en de Algemene wet bestuursrecht,
tenzij daarvan op goede gronden moet worden afgeweken. Voorshands denken wij
aan een termijn van twee weken voor het instellen van hoger beroep en het
aangeven van de gronden daarvoor; daarna kan de appelinstantie binnen vier
weken beslissen of de zaak voor verdere behandeling in aanmerking komt.Voor de procedure die van toepassing is op de behandeling in hoger beroep
ten gronde (vooral de regels met betrekking tot het onderzoek op de zitting,
het horen van partijen en de uitspraak) zullen wij uitgaan van de regeling
in hoofdstuk 8 van de Awb. 32Zijn er – eventueel in het buitenland – precedenten aan
te wijzen voor de regeling dat een hoger beroepsinstantie zelf verlof verleent
voor het instellen van hoger beroep? (blz. 5).Wij stellen voorop dat in de door ons voorgestelde modaliteit geen sprake
is van een verlofstelsel. Op het door de appellant ingestelde hoger beroep
wordt in alle gevallen een beslissing genomen, zij het dat de procedure die
daarbij wordt gevolgd in omvang en intensiteit kan verschillen. Precedenten
uit het buitenland van een verlofstelsel, waarbij de appelinstantie zelf verlof
verleent, zijn ons voorshands niet bekend. Voor een eerste gedachtenbepaling
voor de stand van de discussie op dit terrein verwijzen wij naar het hoofdstuk:
Een verlofstelsel met betrekking tot het beroep in cassatie, in Rechtsmiddelen
van de toekomst (red. H. E. de Boer, W. H. van Boom, J. de Hullu, Zwolle 1994,
p. 119–126). 33Wil de regering reageren op de kritiek van de Hoge Raad in zijn advies
van 14 maart 1995 onder 3.2, ten aanzien van het systeem waarbij de appelinstantie
zelf verlof verleent? Toelichting: De Hoge Raad vreest dat een dergelijk stelsel «niet
effectief» is, omdat van geval tot geval een beslissing moet worden
genomen en aangezien te verwachten valt dat in de overgrote meerderheid van
de gevallen verlof zal worden gezocht. (blz. 5).Inderdaad moet per geval worden beoordeeld of het buiten zitting kan worden
afgedaan of niet. Dit is evenwel reeds vaste praktijk binnen de administratieve
rechtspraak. Ook thans kunnen zaken ingevolge artikel 8:54 Awb buiten zitting
worden afgedaan zonder partijen te horen. Dat is het geval indien de rechtbank
van oordeel is dat zij kennelijk niet bevoegd is, het beroep kennelijk niet-ontvankelijk
of kennelijk niet gegrond is, dan wel het beroep kennelijk gegrond is.Aan de hand van de uitspraak waartegen hoger beroep is ingesteld, beoordeelt
het appelcollege of er aanleiding bestaat de zaak buiten zitting af te doen.
Het kan daarbij beschikken over een gemotiveerd beroepschrift dat de gronden
bevat waarop dat hoger beroep in concreto berust, en dat is opgesteld door
een professionele rechtsbijstandverlener. 36Hoe lang duurt de totale procedure vanaf de eerste aanvraag tot de
beslissing in beroep gemiddeld indien hoger beroep wordt ingesteld? Waarop
is dit cijfer gebaseerd? Met hoeveel tijd zouden de gemiddelde totale procedures
worden verlengd bij invoering van het door de regering voorgestelde hoger
beroep? (blz. 5).Voor een toelichting op de studie naar de doorlooptijden verwijzen wij
naar de kwartaalrapportage van de tweede ondergetekende en de Staatssecretarissen
van Binnenlandse Zaken en van Buitenlandse Zaken, (Kamerstukken II 1995–1996,
19 637, nr. 179, blz. 3).Bij invoering van het door de regering voorgestelde hoger beroep zouden
de procedures gemiddeld worden verlengd met 11 weken.Hierbij wordt uitgegaan van een duur van:– 2 weken voor het instellen van het appel;– 4 weken van de beoordeling voor de afdoening al dan niet buiten
zitting;– 10 weken voor de behandeling ten gronde van het appel.Bij de berekening van de gemiddelde duur van deze procedure is geschat
dat 50% van de zaken voor behandeling ten gronde in aanmerking zullen worden
gebracht. In het antwoord op vraag 42 gaan wij hierop nader in. 38Dient de beslissing dat geen verlof wordt verleend, te worden gemotiveerd?
(blz. 5).De beslissing na afdoening buiten de zitting zal op de gebruikelijke wijze
worden gemotiveerd. 39Brengt de uitsluiting van verzet voor vreemdelingenzaken geen rechtsongelijkheid
in het administratief procesrecht teweeg in vergelijking met de overige administratiefrechtelijke
procedures? (blz. 5).De uitsluiting van de mogelijkheid van verzet bij de behandeling van het
hoger beroep in vreemdelingenzaken is ingegeven door de wens om de procedure
niet langer te maken dan strikt noodzakelijk is. Duidelijk is dat toekenning
van dit rechtsmiddel weliswaar rechtsbescherming toevoegt, doch anderzijds
ook een mogelijkheid biedt voor verlenging van de procedure. Wij menen dat
het verantwoord is om af te zien van een tweede rechterlijke toetsing gelet
op de aard van de beslissing. 40Is overwogen als voorwaarde voor de ontvankelijkheid voor het hoger
beroep te eisen dat tegen de beslissing in eerste aanleg grieven zijn ingediend?
(blz. 5).Het ligt inderdaad in onze bedoeling om de appellant te verplichten bij
het instellen van het hoger beroep gemotiveerd aan te geven op welke gronden
hij tegen de beslissing in eerste aanleg opponeert. 41Heeft invoering van hoger beroep in vreemdelingenzaken gevolgen voor
de capaciteit die beschikbaar is voor de afdoening van andere categorieën
zaken door de rechterlijke macht? (blz. 5).Zonder inzet van extra capaciteit, heeft de invoering van hoger beroep
in vreemdelingenzaken direct gevolgen voor de capaciteit die beschikbaar is
voor de afdoening van andere categorieën zaken door de rechterlijke macht. 42Hoe groot is in beginsel het totale aantal zaken dat zich leent voor
een behandeling ten gronde in hoger beroep in de door de regering voorgestelde
modaliteit? (blz. 5).Op grond van ramingen komt 3,3% van het totaal aantal vreemdelingenzaken
in de door ons voorgestelde modaliteit in aanmerking voor een behandeling
ten gronde.Uitgegaan is van de volgende berekening: van de 1000 vreemdelingenzaken
gaan 445 zaken in bezwaar of administratief beroep; na behandeling van het
bezwaarschrift wordt in 209 zaken beroep gedaan op de rechter. Van deze 209
zaken zijn 59 zaken uitgesloten van hoger beroep en gaan er 66 in hoger beroep.
Van deze 66 zaken zal de helft in aanmerking komen voor behandeling ten gronde.
Dit betekent dat in 6,6% van het totaal aantal vreemdelingenzaken de mogelijkheid
van hoger beroep kan worden benut, terwijl de helft daarvan (3,3%) een behandeling
ten gronde zal vergen. De andere helft zal buiten zitting worden afgedaan.Thans kan niet in volle omvang en exact worden voorzien in welke mate
daadwerkelijk hoger beroep zal worden ingesteld; datzelfde geldt voor de schatting
van de zaken waarin een behandeling ten gronde zal volgen. 43Wordt in iedere beroepsprocedure de beslissing of verder geprocedeerd
kan worden ter kennis van de appellant gebracht, of alleen bij een afwijzing?
(blz. 5).Beide beslissingen zullen ter kennis worden gebracht van de appellant. 44Wat is het verschil in afdoening door de hoger beroepsinstantie van
het beroep dat is ingediend tegen een op formele gronden van hoger beroep
uitgesloten beslissing enerzijds en het ingediende beroep dat als kansloos
moet worden aangemerkt anderzijds? (blz. 5).47Waarom is ervoor gekozen de appelinstantie de mogelijkheid te geven
zaken die kansloos zijn, buiten zitting af te doen en waarom is er niet voor
gekozen om deze zaken niet in behandeling te nemen? (blz. 6).Het hoger beroep tegen een beslissing, waartegen ingevolge een wettelijke
bepaling geen hoger beroep is open gesteld, zal kennelijk niet ontvankelijk
worden verklaard. Aan de voorwaarden om een zaak inhoudelijk in behandeling
te nemen is dan niet voldaan.Het hoger beroep dat kansloos moet worden geacht, maar dat is ingesteld
in een zaak waarin dit rechtsmiddel formeel openstaat, zal wel in behandeling
worden genomen met als uitkomst: kennelijk ongegrond.Beide beslissingen zullen buiten zitting worden gedaan. 45Waar worden de asielzoekers opgevangen die niet in de opvang terecht
kunnen, omdat hun plaatsen worden ingenomen door asielzoekers in afwachting
van hun hoger beroep? (blz. 6).Gelet op de sterk verminderde instroom van asielzoekers, is er thans geen
sprake van capaciteitsgebrek in de opvang. Niettemin is bij de raming van
de kosten van dit wetsvoorstel rekening gehouden met extra beslag op de capaciteit
in de opvang. 46Hoe is de globale begroting van de kosten van f 42 mln structureel
per jaar opgebouwd?Van hoeveel beroepszaken wordt er hierbij uitgegaan?Is er naast de structurele kosten tevens sprake van eenmalige investeringen?
Zo ja, hoe hoog zijn deze?Waaraan wordt de benodigde f 42 mln onttrokken? Kan een specificatie
worden gegeven van de kosten, zijnde 42 miljoen gulden, die met de gekozen
modaliteit van hoger beroep zijn gemoeid? (blz. 6).De kosten voor hoger beroep hebben betrekking op de IND (6 miljoen), de
rechtspleging (7 miljoen), de rechtshulp (9 miljoen) en de opvang van asielzoekers
(20 miljoen).Voor de berekening van deze kosten is uitgegaan van een geraamd aantal
hoger beroepen van circa 6400. Dit betreffen zowel zaken voor asielzoekers
(2400), als zaken uit het reguliere traject (4000). Er is verondersteld dat
de helft van deze zaken ten gronde wordt behandeld. Rekening is gehouden met
een voorziene instroom van 35 000 asielzoekers en 29 000 beschikkingen
op reguliere aanvragen. Wij tekenen daarbij aan dat de feitelijke instroom
thans lager ligt.De kosten voor de opvang hebben betrekking op de asielzoekers die gedurende
het hoger beroep langer in de opvang verblijven.Over de extra middelen en voorzieningen die voor de invoering van het
hoger beroep in vreemdelingenzaken benodigd zijn, zal besluitvorming plaatsvinden
bij de begrotingsvoorbereiding 1997. 48De invoering van het hoger beroep dient de uniformiteit en de rechtszekerheid.
De Hoge Raad gaat er daarom in zijn advies van uit dat slechts één
gerecht met de behandeling van het hoger beroep zal worden belast. Wat is
de reactie van de regering daarop? (blz. 6).49Kan een opsomming worden gegeven van de colleges die zouden kunnen
worden aangewezen voor de behandeling van hoger beroep in vreemdelingenzaken?
Is inmiddels bekend welke instantie zal fungeren als hoger beroepsinstantie?
(blz. 6).Wij onderschrijven het uitgangspunt van de Hoge Raad dat één
gerecht met de behandeling van de zaken waarin op grond van de Vreemdelingenwet
hoger beroep kan worden ingesteld, moet worden belast. In theorie kunnen de volgende rechterlijke colleges in aanmerking komen:
a) een der gerechtshoven, b) de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van
State c) de Centrale Raad voor Beroep en d) de Hoge Raad.Over de uitkomst van de discussie die plaatsvindt over de derde fase van
de herziening van de rechterlijke organisatie, kunnen wij u thans nog geen
uitsluitsel geven. 50Hoe verhoudt zich de zin: «Bij de voorbereiding van het wetsvoorstel
met een uitwerking van de hiervoor geschetste opzet, zullen eveneens mogelijkheden
worden onderzocht voor verdere stroomlijning van de bestaande procedure.»,
zich met de toezegging van de Staatssecretaris, gedaan in december 1995, dat
er op een aantal onderdelen reparatiewetgeving zal worden ingediend? Wat wordt
bedoeld met «verdere stroomlijning van de bestaande procedure»?
(blz. 6).Voor een overzicht van de wijzigingsvoorstellen die zullen worden voorbereid,
verwijzen wij naar de eerder genoemde kwartaalrapportage (Kamerstukken II
1995–1996, 19 637, nr. 179, bijlage 5).Het spreekt vanzelf dat iedere reële kans om de bestaande procedure
met behulp van ingrepen in de wetgeving op verantwoorde wijze te bekorten
zal worden aangegrepen. Bij gelegenheid van de behandeling van het Stappenplan
heeft de tweede ondergetekende evenwel herhaaldelijk te kennen gegeven dat
majeure ingrepen in de Vreemdelingenwet dan wel een stelselherziening thans
in genen dele aan de orde zijn. 51Is er toch sprake van een soort hoger beroep door de appelinstantie
de mogelijkheid te geven een zaak buiten zitting af te doen? (blz. 6).De afdoening buiten zitting is een wijze waarop de appelinstantie het
ingestelde hoger beroep behandelt; zij schept geen extra mogelijkheden. 52Beslist de hoger beroepsinstantie in alle gevallen als meervoudige
kamer? (blz. 6).In het systeem van het administratief procesrecht is gebruikelijk dat
behandeling van zaken in hoger beroep aan de meervoudige kamer is opgedragen,
tenzij zij enkelvoudig kunnen worden afgedaan. Ook is steeds de mogelijkheid
van verwijzing van de enkelvoudige kamer naar de meervoudige kamer opgenomen.
Wij zullen bij de verdere vormgeving van het voorstel hieraan aandacht besteden. De Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Staatssecretaris van Justitie,E. M. A. Schmitz XNoot1Samenstelling: Leden: V. A. M. van der Burg (CDA), voorzitter, Schutte
(GPV), Korthals (VVD), Janmaat (CD), De Hoop Scheffer (CDA), Soutendijk-van
Appeldoorn (CDA), Van de Camp (CDA), Swildens-Rozendaal (PvdA), ondervoorzitter,
Scheltema-de Nie (D66), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Zijlstra (PvdA), M. M. van
der Burg (PvdA), Aiking-van Wageningen (Groep Nijpels), Rabbae (GroenLinks),
J. M. de Vries (VVD), Van Oven (PvdA), Van der Stoel (VVD), Dittrich (D66),
Verhagen (CDA), Dijksman (PvdA), De Graaf (D66), Rouvoet (RPF), B. M. de Vries
(VVD), O.P.G. Vos (VVD) en Van Vliet (D66).Plv. leden: Koekkoek (CDA), Van den Berg (SGP), Van Blerck-Woerdman
(VVD), Marijnissen (SP), Biesheuvel (CDA), Bremmer (CDA), Doelman-Pel (CDA),
Van Traa (PvdA), Bijleveld-Schouten (CDA), Rehwinkel (PvdA), Vliegenthart
(PvdA), Van Heemst (PvdA), Boogaard (Groep Nijpels), Sipkes (GroenLinks),
Rijpstra (VVD), Middel (PvdA), Passtoors (VVD), Van Boxtel (D66), Van der
Heijden (CDA), Apostolou (PvdA), vacature D66, Leerkes (U55+), Van den Doel
(VVD), Weisglas (VVD), De Koning (D66). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24424-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl